Sąd Apelacyjny w Gdańsku
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1549/16
Data wyroku: 2017-01-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Alicja Podlewska, Bożena Grubba, Lucyna Ramlo
Słowa kluczowe: Emerytura wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 1549/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 stycznia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Bożena Grubba

Sędziowie:

SSA Alicja Podlewska
SSA Lucyna Ramlo (spr.)

Protokolant:

sekr.sądowy Sylwia Gruba

po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. w Gdańsku
sprawyW. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o prawo do emerytury
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt VI U 320/16

I
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 i oddala odwołanie;

II
nie obciąża ubezpieczonegoW. K.kosztami zastępstwa procesowego pozwanego w postępowaniu apelacyjnym.

SSA Alicja Podlewska SSA Bożena Grubba SSA Lucyna Ramlo
Sygn. akt III AUa 1549/16

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 listopada 2015 roku organ rentowy odmówił ubezpieczonemuW. K.prawa do emerytury, podając jako podstawę przepis artykułu 184 Ustawy o emeryturach i rentach i stwierdzając, że ubezpieczony nie legitymuje się co najmniej 15-letnim stażem w warunkach szczególnych.
Odwołanie od tej decyzji złożył ubezpieczony, wnosząc o przyznanie prawa do emerytury i zaliczenie mu wszystkich okresów pracy, gdy pracował jako kierownik ciągnika na przestrzeni całego swojego życia. Dodatkowo ubezpieczony wniósł o przesłuchanie świadków na tą okoliczność.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, posługując się tymi samymi argumentami, co w uzasadnieniu decyzji i stwierdzając, że przyczyną niezaliczenia wszystkich okresów pracy do pracy w warunkach szczególnych jest albo brak świadectwa pracy w warunkach szczególnych za niektóre okresy pracy, albo brak powołania się na odpowiednie zarządzenie resortowe.
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury począwszy od 22 października 2015r. oraz stwierdził, że organ rentowy nie jest odpowiedzialny za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w ustawowym terminie.
Powyższe rozstrzygnięcie Sąd Okręgowy wydał w oparciu o następujące ustalenia i rozważania:
UbezpieczonyW. K.,urodzony (...), złożył wniosek o emeryturę. Zaskarżoną decyzją odmówiono prawa do emerytury, przy czym ustalono, że łączny staż pracy ubezpieczonego wynosi 25 lat, natomiast ubezpieczony legitymuje się jedynie okresem pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 3 lat i 1 roku oraz 22 dni. Odwołujący nie zaliczył ubezpieczonemu dodatkowego stażu pracy w warunkach szczególnych, a mianowicie pracy, gdy ubezpieczony pracował w Spółdzielni Kółek Rolniczych wW.oraz kiedy pracował w PGRW., a także wPrzedsiębiorstwie Handlowo-Usługowym (...).
Sąd I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i dopuścił dowód z zeznań świadków, osób pracujących z ubezpieczonym i ustalił, że ubezpieczony w okresie od 2 stycznia 1978 roku do 14 stycznia 1986 roku kierował ciągnikiem i pracował wówczas wSpółdzielni Kółek Rolniczych (...)w Zakładzie wR.. Ubezpieczony w tym czasie pracował jako kierowca ciągnika, co znajduje potwierdzenie w aktach osobowych za ten okres, w aktach osobowych, również w aktach ZUS nie ma świadectwa pracy za ten okres w warunkach szczególnych, jest tylko zwykłe świadectwo pracy, z którego wynika, że ubezpieczony w tym charakterze pracował. Jest to świadectwo pracy z 14 stycznia 1986. Świadkowie pracujący z ubezpieczonym,J. N.iL. J.potwierdzili ten okres pracy, czyli pracę w charakterze kierowcy ciągnika, przy czym opisali też charakter pracy, jaką wykonywali wszyscy kierowcy ciągnika, a mianowicie w okresie jesienno-zimowym jeździli do lasu na zrywkę drewna, wywóz, i wywóz drewna i to drewno wywozili naulicę (...). Dla wszystkich kierowców ciągnika była odpowiednia, zabezpieczona praca.
W okresie od 10 sierpnia 1988 do 30 września 1991 roku ubezpieczony pracował w Państwowych Gospodarstwach Rolnych wW., w Zakładzie Rolnym wZ.. Ubezpieczony wówczas również pracował jako kierowca ciągnika, przy czym przed 1988 rokiem pracował również jako pracownik produkcji zwierzęcej. Sąd Okręgowy ustalił tę okoliczność na podstawie akt osobowych znajdujących się w aktach, w aktach organu rentowego, są to oryginalne akta osobowe, a także na podstawie zaświadczenia pracy, to zaświadczenie pracy w warunkach, wykonywania prac w warunkach szczególnych z dnia 31 października 2014 roku. Świadkowie zeznając na tą okoliczność potwierdzili ten charakter pracy, byli to świadkowieE. P., również panR. K., który częściowo pracował i również panK. W., przede wszystkim, który również pracował z ubezpieczonym, nie tylko wPrzedsiębiorstwie (...), ale w PGRW.. Ubezpieczony w tym okresie głównie i przede wszystkim, i właściwie to jedyna jego praca, to była praca wykonywana przy pomocy ciągnika. W tym okresie wskazanym przez Sąd już nie pracował jako pracownik produkcji zwierzęcej. Przy pomocy ciągnika wywoził ciągnikiem obornik, kultywatorem również pracował, zrównywał drogi, przy czym do obsługi w tym okresie była trzoda chlewna, której było, co wynika z zeznań tutaj powołanych świadków, około 2.000 sztuk i było 80 sztuk bydła. Jesienią ubezpieczony woził buraki do cukrowni.
Jeżeli chodzi o następny okres pracy, okres pracy wPrzedsiębiorstwie Handlowo-Usługowym (...), to okres pracy od 1 lipca 1994 do 15 października 1994 i okres następnie, kiedy powstałaspółka (...)od 2 listopada 1994 do 15 grudnia 1996, to w tym okresie ubezpieczony również pracował jako kierowca ciągnika i ta okoliczność wynika z akt osobowych, które znajdują się w aktach sądowych i jest to jedyne zajęcie, które wykonywał ubezpieczony w tym okresie i na okoliczność tego zeznawali tacy świadkowie właśnie jakR. K.i równieżK. W.. W ocenie Sądu I instancji, zeznania tych wszystkich świadków są konsekwentne, logiczne i znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, jakim są akta osobowe.Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe (...), a następnie spółka, która powstała na bazie tego majątku, liczyła sobie około 500 hektarów ziemi i całą tą powierzchnię ziemi uprawną i również hodowlę przejęła potem spółka, czyli w okresie,spółka (...), czyli w okresie od 2 listopada 1994 do 15 grudnia 1996 istniała już spółka. I w związku z tym wszyscy traktorzyści prawie również zostali przejęci przez tą spółkę.
Sąd Okręgowy uznał wszystkie zeznania świadków, samego ubezpieczonego, ponieważ ubezpieczony również złożył zeznania na rozprawie w dniu 14 listopada 2016 roku, za zgodne ze sobą, za w pełni wiarygodne, świadkowie nie mieli żadnego interesu, żeby zeznawać nieprawdę, natomiast zeznania ubezpieczonego pokrywały się z zeznaniami świadków i z aktami osobowymi dostępnymi za okresy pracy, w okresie pracy(...)W.i w okresie pracyPrzedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego (...). Zdaniem Sądu I instancji, ubezpieczony zatem wykonywał w tym okresie pracę kierowcy ciągnika, która to praca wymieniona jest w Rozporządzeniu Rady Ministrów, Rozporządzeniu Rady Ministrów, czyli Rozporządzeniu wykonawczym, w wykazie A, dział VIII, pod pozycją 6.
Sąd rozpatrując odwołanie kierował się treścią przepisu artykułu 184 ustęp 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku, która przewiduje, że ubezpieczonym urodzonym, po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w przepisach Ustawy, jeżeli w dniu wejścia w życie Ustawy, czyli w dniu 1 stycznia 1999 roku osiągnęli 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat dla mężczyzn oraz osiągnęli okres składkowy i nieskładkowy, to jest okres 25 lat dla mężczyzn, przy czym emerytura przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do Otwartego Funduszu Emerytalnego. Zgodnie z treścią artykułu 32 tej ustawy, ubezpieczonym będącym pracownikami, zatrudnionym w szczególnych warunkach, przysługuje emerytura w wieku niższym przy czym postępowanie dowodowe, które jest prowadzone przed Sądem, zgodnie zartykułem 472 i 473 k.p.c.nie jest tak sformalizowane jak to, które jest prowadzone przed organem rentowym. A zatem od momentu, w warunkach, kiedy ubezpieczony nie dysponuje wszystkimi dokumentami, a więc tutaj w tej sytuacji dokumentami, tymi dokumentami są tu świadectwa pracy w warunkach szczególnych, chodziło o okres, kiedy ubezpieczony pracował w(...)W.Zakład wR.o ten okres, wtedy ubezpieczony może udowadniać te okoliczności wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi. No i tym środkiem dowodowym były i akta osobowe ubezpieczonego, zeznania świadków, również za pozostałe okresy ubezpieczony zaoferował takie środki dowodowe i znalazły te środki dowodowe, uzasadnienie twierdzenia ubezpieczonego i w jego zeznaniach zostały one potwierdzone. Zeznania te znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym.
Dlatego też zgodnie zartykułem 47714§ 2 k.p.c.Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję w punkcie pierwszym wyroku przyznając prawo do emerytury po spełnieniu wszystkich przesłanek, a więc także osiągnięciu wieku 65 lat i ten wiek osiągnął od 22 października 2015 roku ubezpieczony.
Natomiast w punkcie drugim zgodnie z artykułem 118 ustęp 1a Ustawy o emeryturach i rentach nie stwierdzono odpowiedzialności organu rentowego za niewydanie prawidłowej decyzji. Ubezpieczony bowiem nie przedstawił świadectwa pracy w warunkach szczególnych za pierwszy okres pracy, czyli za ten okres pracy, kiedy ubezpieczony pracował w(...)W.Zakład wR., był to bardzo długi okres pracy, bo około 8 lat i miał rozstrzygające znaczenie dla przyznania prawa do emerytury. W sumie ubezpieczony po doliczeniu już zaliczonego przez ZUS okresu pracy 3 lat 1 miesiąca i 22 dni i zliczeniu tych okresów pracy, kiedy, które zostały zaliczone przez Sąd, czyli 13 lat i 6 miesięcy, legitymuje się niezbędnym, 15-letnim okresem pracy w warunkach szczególnych.
Apelacje od wyroku wywiódł pozwany organ rentowy, zaskarżając go w punkcie 1 i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 748),§ 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. Nr 8 poz.43) poprzez przyznanie ubezpieczonemu prawa do emerytury, podczas gdy ubezpieczony nie spełnił wszystkich wymaganych warunków, określonych w w/w przepisach oraz naruszenie prawa procesowego, tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.
Powołując się na powyższą podstawę apelacji skarżący wniósł o zmianę punktu 1 zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od powoda na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu apelujący wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania można uznać, że w okresach od 2 stycznia 1978r. do 14 stycznia 1986r., od 1 lipca 1994r. do 15 października 1994r. i od 2 listopada 1994r. do 15 grudnia 1996r., odwołujący stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace wymienione w Wykazie A, Dziale VIII, poz. 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. (prace kierowców ciągników, kombajnów i pojazdów gąsienicowych).
Skarżący podniósł jednak, że uwzględniony przez Sąd okres od 10 sierpnia 1988r. do 30 września 1991r. pracy na stanowisku traktorzysty w Państwowych Gospodarstwach Rolnych wW.w zakładzie wZ., jest okresem, który został już zaliczony do szczególnych warunków przez Zakład w decyzji z dnia 20 listopada 2015r. Ubezpieczony nie wskazywał w odwołaniu, że domaga się uwzględnienia tego okresu, natomiast domagał się zaliczenia wcześniejszego okresu zatrudnienia w w/w zakładzie, tj. od 15 stycznia 1986r. do 9 sierpnia 1988r. Odnośnie tego okresu, w toku postępowania dowodowego ustalono, że odwołujący był również pracownikiem produkcji zwierzęcej, a traktorzystą dopiero od 10 sierpnia 1988r. Nie można zatem uznać, aby w w/w okresie stale i w pełnym wymiarze wykonywał pracę w szczególnych warunkach.
A zatem po wyłączeniu okresu od 10 sierpnia 1988r. do 30 września 1991 r., w wymiarze 3 lat, 1 m-ca i 22 dni, zaliczonego podwójnie, ubezpieczony nie legitymuje się 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach, tym samym nie spełnia warunku nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego okazała się zasadna, skutkując zmianą zaskarżonego wyroku i oddaleniem odwołania.
Przedmiotem niniejszej sprawy było przyznanie wnioskodawcyW. K.prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych.
Podstawą prawną żądania emerytury w wieku niższym niż wymagany dla mężczyzn wiek jest w przypadku wnioskodawcy przepis art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2016 r., poz. 887, j.t., dalej: ustawa emerytalna), zgodnie z którym ubezpieczonym (mężczyznom) urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje prawo do emerytury po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy emerytalnej, jeżeli w dniu wejścia tej ustawy w życie, tj. w dniu 1 stycznia 1999 r. osiągnęli: okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku obniżonym oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy emerytalnej (co najmniej 25- letni).
Takim ubezpieczonym przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32 ustawy emerytalnej pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego (art. 184 ust. 2 ustawy emerytalnej).
Przepis art. 184 ust. 1 ustawy emerytalnej dotyczy zatem wyłącznie tych ubezpieczonych, którzy w dniu wejścia w życie ustawy emerytalnej, tj. 1 stycznia 1999 r. już legitymowali się wymaganym okresem składkowym i nieskładkowym, w tym wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, lecz nie osiągnęli jeszcze wymaganego wieku emerytalnego.
Zgodnie z art. 32 ust. 2 cyt. ustawy, dla celów ustalenia uprawnień do emeryturyw wieku obniżonym z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.
Rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których uprawnionym osobom przysługuje prawo do emerytury w wieku obniżonym, ustala się natomiast –jak stanowi ust. 4 art. 32 cyt. ustawy - na podstawie przepisów dotychczasowych,tj. na podstawierozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(dalej: rozporządzenie).
Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki, tj. osiągnięcie wieku emerytalnego (kobieta – 55 lat, mężczyzna – 60 lat) i okres zatrudnienia (kobieta – 20, mężczyzna - 25 lat), w tym 15 lat wykonywania pracy w szczególnym charakterze. Przesłanki te należy spełnić kumulatywnie. Nie spełnienie jednego ze wskazanych warunków czyni niemożliwym przyznanie emerytury w wieku obniżonym.
Organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do wcześniejszej emerytury, wskazując, nie wykazał on co najmniej 15 lat stażu pracy w warunkach szczególnych. Pozwany nie kwestionował natomiast spełnienia przez wnioskodawcę pozostałych wskazanych wyżej przesłanek.
Sąd I instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego z akt osobowych wnioskodawcy oraz z zeznań świadkówL. J.,E. P.,R. K.,K. W., do zaliczonego przez organ rentowy stażu pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 3 lat 1 miesiąca i 22 dni doliczył okresy pracy wS. (...)wW.od 2 stycznia 1978 r. do 14 stycznia 1986 r., w Państwowych Gospodarstwach Rolnych od 10 sierpnia 1988 r. do 30 września 1991 r. oraz wPrzedsiębiorstwie Handlowo – Usługowym (...)od 1 lipca 1994 r. do 15 października 1994 r. i od 2 listopada 1994 r. do 15 grudnia 1996 r. Sąd I instancji ustalił, iż w okresach tych wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych wymienioną w wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, w dziale VIII, poz. 3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. (prace kierowców ciągników, kombajnów i pojazdów gąsienicowych) i w rezultacie uznał, iż wnioskodawca posiada ponad 15 lat stażu pracy w warunkach szczególnych, przyznając mu prawo do wcześniejszej emerytury z tego tytułu.
Na etapie postępowania apelacyjnego organ rentowy nie kwestionował już zaliczenia do stażu pracy w warunkach szczególnych okresów od 2 stycznia 1978r. do 14 stycznia 1986r., od 1 lipca 1994r. do 15 października 1994r. i od 2 listopada 1994r. do 15 grudnia 1996r. Pozwany podniósł natomiast, iż uwzględniony przez Sąd I instancji okres od 10 sierpnia 1988r. do 30 września 1991r. został już zaliczony do szczególnych warunków w decyzji organu rentowego.
Argument ten jest zasadny. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 listopada 2015 r., pozwany organ rentowy zaliczył wnioskodawcy staż pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 3 lat 1 miesiąca i 22 dni, natomiast z wnioskowanych przez ubezpieczonego okresów nie zaliczył mu okresów od 2 stycznia 1978r. do 14 stycznia 1986r., od 1 lipca 1994r. do 15 października 1994r. i od 2 listopada 1994r. do 15 grudnia 1996r. W odwołaniu od decyzji ZUS wnioskodawca również nie wnosił o zaliczenie mu okresu od 10 sierpnia 1988r. do 30 września 1991r., zdając sobie sprawę, iż został on już mu zaliczony na etapie postępowania administracyjnego, zgodnie z przedłożonymi w organie rentowym dokumentami (świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych – k. 38 akt rentowych, aneks do umowy o przeniesieniu na stanowisko traktorzysty – k. 37 akt rentowych).
W związku z powyższy, na etapie postępowania apelacyjnego jedynym spornym okresem pozostawał okres pracy w Państwowym Gospodarstwie Rolnym wW.od 15 stycznia 1986 r. do 9 sierpnia 1988 r., którego zaliczenia domagał się ubezpieczony w odwołaniu, a którego Sąd Okręgowy mu nie zaliczył. Stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.
Z dokumentów znajdujących się w aktach rentowych jasno bowiem wynika, iż wnioskodawca dopiero od dnia 10 sierpnia 1988 r. był wyłącznie traktorzystą, zaś wcześniej był pracownikiem produkcji roślinnej i traktorzystą.
Agencja Nieruchomości Rolnych w wystawionym w dniu 31 października 2014 r. świadectwie pracy w warunkach szczególnych wyraźnie wskazała, że ubezpieczony pomimo zatrudnienia w Państwowym Gospodarstwie Rolnym wW.od 15 stycznia 1986 r., pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy jako traktorzysta dopiero od dnia 10 sierpnia 1988 r.
Okoliczność tę potwierdzają również aneks do umowy z dnia 10 sierpnia 1988 r., na podstawie którego przeniesiono ubezpieczonego ze stanowiska pracownika produkcji roślinnej na stanowisko traktorzysty, oraz legitymacja ubezpieczeniowa wnioskodawcy (k. 63 akt rentowych – str. 82-83).
Za niewiarygodne Sąd II instancji uznał natomiast zeznania świadkaE. P., który wbrew treści dokumentów z akt osobowych, twierdził, iż ubezpieczony w PGRW.i wPrzedsiębiorstwie Handlowo – Usługowym (...)był wyłącznie traktorzystą. Świadek ten przyznał, że jemu samemu nigdy nie wpisano stanowiska pracownika produkcji zwierzęcej. Zeznaniom tego świadka przeczą zresztą nie tylko dokumenty z akt osobowych wnioskodawcy, ale także treść zeznań i odwołania ubezpieczonego, w których przyznawał on, iż w początkowym okresie zatrudnienia w PGRW.pracował również jako pracownik produkcji roślinnej.
Nadmienić nadto trzeba, iż wbrew treści zeznań świadkówL. J.,E. P.iK. W., w aktach osobowych wnioskodawcy zPrzedsiębiorstwa Handlowo – Usługowego (...)(k. 45 akt sądowych) również znajdują się dokumenty wskazujące, iż pracował on nie tylko na stanowisku traktorzysty, ale też pracownika produkcji zwierzęcej (świadectwo pracy z dnia 31 października 1994 r. – k. 4). Także w legitymacji ubezpieczeniowej wskazano, iż pracował on na stanowisku pracownika produkcji zwierzęcej (str. 88 – 89 legitymacji).
W ocenie Sądu Apelacyjnego, świadectwa pracy wystawione świadkomL. J.,K. W.iE. P., w których wpisano im tylko stanowisko traktorzysty, potwierdzają, że pracodawca nie wpisywał im rodzaju pracy - stanowiska przypadkowo i rozróżniał stanowisko traktorzysty od stanowiska pracownika produkcji zwierzęcej.
Reasumując, stwierdzić należało, iż Sąd I instancji błędnie uznał, iż wnioskodawca posiada ponad 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych. Już samo odliczenie wnioskodawcy od zaliczonych przez organ rentowy i Sąd I instancji okresów podwójnie naliczonego okresu od 10 sierpnia 1988r. do 30 września 1991r. powoduje, iż wnioskodawca ma jedynie 13 lat 7 miesięcy i 5 dni stażu pracy w warunkach szczególnych, a tym samym nie spełnia wszystkich przesłanek przyznania mu prawa do wcześniejszej emerytury.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawieart. 386 § 1 k.p.c.zmienił zaskarżony wyrok i oddalił odwołanie, jak w punkcie I.
W punkcie II wyroku Sąd Apelacyjny na podstawieart. 102 k.p.c.nie obciążył wnioskodawcy kosztami zastępstwa procesowego pozwanego w postępowaniu apelacyjnym, mając na uwadze fakt, iż apelacja organu rentowego była wynikiem błędu Sądu Okręgowego w wyliczeniach stażu pracy w warunkach szczególnych.
SSA Lucyna Ramlo    SSA Alicja Podlewska  SSA Bożena Grubba