Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1539/12
Data wyroku: 2017-09-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Czaplińska

Sygn. akt II K 1539/12

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 września 2017 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Magdalena Czaplińska
Protokolant Artur Pokojski
po rozpoznaniu w dniach 02.02.2017 r., 30.03.2017 r., 18.05.2017 r., 26.07.2017 r., 07.09.2017 r., 14.09.2017 r. sprawy
z oskarżenia prywatnegoM. T. (1)przeciwko
M. D. (1),synowiS.iK.z domuP.,
urodzonemu (...)wS.
oskarżonemu o to, że:
w dniu 6 sierpnia 2012 roku wG.uderzyłM. T. (1)wielokrotnie pięścią w twarz oraz bił go pięściami po całym ciele, a także użył wobec pokrzywdzonego gazu pieprzowego, czym spowodował naruszenie czynności ruchu oraz rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,
tj. o przestępstwo zart. 157 § 2 k. k.
oraz sprawy
z oskarżenia prywatnegoM. D. (1)przeciwko
M. T. (1),synowiJ.iH.z domuL.,
urodzonemu (...)wG.
oskarżonemu o to, że:
w dniu 6 sierpnia 2012 roku wG.przyul. (...)na terenie Dworca Głównego PKP umyślnie najechał kierowanym przez siebie pojazdem na nogiM. D. (1), czym spowodował naruszenie czynności narządów ciała trwające nie dłużej niż 7 dni,
tj. o przestępstwo zart. 157 § 2 k. k.

I
oskarżonegoM. D. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że pokrzywdzonyM. T. (1)doznał stłuczenia powłok głowy w okolicy czołowej i jarzmowej prawej z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu prawego, urazu kręgosłupa szyjnego z bólowym ograniczeniem jego ruchomości i wzmożonym napięciem mięśni przykręgosłupowych oraz zaczerwienienia skóry twarzy i spojówek gałkowych, czyn ten kwalifikuje zart. 157 § 2 k. k.i za to na podstawieart. 157 § 2 k. k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k. k.skazuje go na karę grzywny w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

II
na podstawieart. 46 § 1 k. k.zasądza od oskarżonegoM. D. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. T. (1)kwotę 500 (pięciuset) złotych tytułem naprawienia szkody w części;

III
na podstawieart. 46 § 2 k. k.zasądza od oskarżonegoM. D. (1)na rzecz pokrzywdzonegoM. T. (1)nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

IV
oskarżonegoM. T. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

V
na podstawieart. 628 pkt 1 k. p. k.zasądza od oskarżonegoM. D. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnegoM. T. (1)kwotę 3.089,64 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu;

VI
na podstawieart. 13 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierzaM. D. (1)opłatę w kwocie 240 złotych.

Sygn. akt II K 1539/12

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 6 sierpnia 2012 r. około godz. 18.00M. T. (1)przyjechał pod Dworzec Główny PKP wG.wraz ze swoją ciotką i bratemM. T. (2). Następnie zatrzymał samochód nieopodal wejścia głównego do dworca i oczekiwał na powrót brata, który poszedł odprowadzić ciotkę na peron. Chwilę potem, jak brat pokrzywdzonego z ciotką weszli do budynku dworca, doM. T. (1)podszedł pracownikfirmy (...), ochraniającej dworzec -M. D. (1)i powiedział, że w miejscu, w którym się znajduje, nie wolno parkować. WówczasM. T. (1)odparł, że nie chce w tym miejscu parkować, a jedynie poczeka 2-3 minuty, aż jego brat wróci z peronu. Na toM. D. (1)odparł, żeM. T. (1)ma natychmiast odjechać.M. T. (1)powtórzył, że nie chce parkować. WówczasM. D. (1)zrobił się agresywny i wulgarny, powiedział do pokrzywdzonego„w. (...)stąd, nie chcę cię tu widzieć”.M. T. (1)stwierdził wówczas, że dalsza rozmowa nie ma sensu, przymknął więc okno w samochodzie. Na toM. D. (1)zaczął chodzić dookoła samochodu i fotografować pojazd iM. T. (1). Pokrzywdzony powiedział wówczas, że nie życzy sobie fotografowania. W tym samym czasie drugi pracownik firmy ochroniarskiej podszedł do prawych drzwi samochoduM. T. (1), w których było uchylone okno i próbował rozpylić gaz do wnętrza pojazdu. GdyM. T. (1)ostrzegł mężczyznę, że nagrywa sytuację, ten wycofał rękę z gazem. WówczasM. T. (1), czując się zagrożony ze strony dwóch agresywnych mężczyzn, postanowił odjechać. Włączył silnik i wsteczny bieg, aby wycofać, gdyż nie mógł płynnie włączyć się do ruchu, ponieważM. D. (1)stał przed maską samochodu, a za nim kolejny samochód. Po wycofaniuM. T. (1)zatrzymał samochód w odległości, która umożliwiała mu włączenie się do ruchu, po czym chciał ruszyć. W tym momencieM. D. (1)rzucił się na maskę samochodu, wobec czegoM. T. (1)zatrzymał pojazd.M. D. (1)zaczął krzyczeć, że został potrącony, po czym jednak przeszedł do drzwi samochoduM. T. (1), przez uchylone okno otworzył drzwi od środka, wskoczył do samochodu i zaczął bić pięściamiM. T. (1). Mężczyzna broniąc się przechylił się na siedzenie pasażera i wypchnąłM. D. (1)nogami z samochodu. To jeszcze bardziej zdenerwowałoM. D. (1), który wrócił i z jeszcze większą siłą zaczął znów bić pięściami po plecach, szyi, głowie, twarzy i nogachM. T. (1). Ten broniąc się ponownie wypchnąłM. D. (1)nogami z samochodu.M. D. (1)wrócił do samochodu po raz trzeci, po chwili jednak wycofał się, wyciągnął gaz i zaczął psikać po całym samochodzie i poM. T. (1), wypełniając gazem przednią cześć kabiny.
Sytuację od tego momentu zauważył wychodzący z budynku dworcaM. T. (2), który próbował odciągnąćM. D. (1), łapiąc go od tyłu rękami za biodra, jednakże - ze względu na dużo większą budowę ciała oskarżonego - nie był w stanie pomócM. T. (1).M. T. (2)zadzwonił po pogotowie ratunkowe, które wraz z Policją przyjechało w ciągu kilku minut. Pogotowie zabrałoM. T. (1)do szpitala,M. T. (2)pojechał samochodem brata za karetką.

Dowód

: wyjaśnienia oskarżonegoM. T. (1)–k. 158-160, 409, wyjaśnienia oskarżonegoM. D. (1)–k. 157-158, 431, zeznania świadkaM. T. (2)–k. 161-163, 430-431, zeznania świadkaK. J.–k. 244, 453, zeznania świadkaD. J.–k. 430, nagranie z monitoringu miejskiego z dnia 6.08.2012 r. – płyta CD-k. 53, dokumentacja fotograficzna –k. 150-153v., dokumentacja medyczna M.T.–k. 201-202, dokumentacja medycznaM. D.–k. 171-172
W wyniku powyższego zdarzeniaM. T. (1)doznał stłuczenia powłok głowy w okolicy czołowej i jarzmowej prawej z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu prawego, urazu kręgosłupa szyjnego z bólowym ograniczeniem jego ruchomości i wzmożonym napięciem mięśni przykręgosłupowych oraz zaczerwienienia skóry twarzy i spojówek gałkowych. Doznanemu urazowi głowy nie towarzyszyła utrata przytomności. Doznane uszkodzenia ciała spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwające nie dłużej niż 7 dni. Uszkodzenia ciała o takim charakterze i lokalizacji powstały w warunkach i okolicznościach ww., tj. w wyniku urazów zadanych pięściami bądź nogą w twarz oraz w wyniku drażniącego działania chemicznego gazu rozpylonego na skórę.
UM. D. (1)po zdarzeniu rozpoznano na podstawie subiektywnie odczuwanych dolegliwości bólowych uraz skrętny kolana lewego powodującego uszkodzenie więzadeł stawu kolanowego – uraz ten nie był jednak wynikiem przedmiotowego zdarzenia. W czasie przedmiotowego zdarzeniaM. D. (1)nie doznał obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia.

Dowód

: opinia sądowo- lekarska –k. 224-227
OskarżonyM. D. (1)z zawodu jest tokarzem, pracuje jako ochroniarz, osiągając wynagrodzenie w wysokości ok. 2.000 zł, na utrzymaniu ma żonę i syna, nie posiada żadnego majątku.

Dowód:

dane osobopoznawcze – k. 157
OskarżonyM. D. (1)został poddany badaniu przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów, którzy w wydanej opinii sądowo – psychiatrycznej zgodnie stwierdzili, że nie jest on chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. W inkryminowanym czasie nie był w stanie ostrych zaburzeń psychotycznych czy jakościowych zaburzeń świadomości. W odniesieniu do zarzucanego mu czynu oskarżony nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem.M. D. (1)może uczestniczyć w czynnościach procesowych.

Dowód

: opinia sądowo – psychiatryczna –k. 85 – 86
OskarżonyM. D. (1)był uprzednio karany wyrokiem Sądu we Frankfurcie za przestępstwo nielegalnego zmniejszenia kwoty podatku.
Dowód:dane o karalności –k. 418-420
OskarżonyM. D. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia.
wyjaśnienia oskarżonego–k.157-158, 431
OskarżonyM. T. (1)nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia.
wyjaśnienia oskarżonego –k. 158-160, 409

Sąd zważył, następuje :
Opisany w części wstępnej uzasadnienia stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Został on ustalony na podstawie zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonegoM. T. (1), treści zebranych dokumentów, dokumentacji fotograficznej, a także opinii sądowo - lekarskiej i sądowo – psychiatrycznej. Wyjaśnieniom oskarżonegoM. D. (1)Sąd dał wiarę tylko w ograniczonej części, tj. w zakresie, w jakim znalazły one potwierdzenie w zeznaniach świadków i wyjaśnieniachM. T. (1).
Sąd nie miał wątpliwości co do wiarygodności wyjaśnieńM. T. (1), dlatego głównie na nich oparł ustalenia faktyczne. Za logiczny Sąd uznał przedstawiony przez oskarżonego przebieg zdarzeń z dnia 6 sierpnia 2012 r., na uwagę zasługuje, że wyjaśnieniaM. T. (1)były niezwykle szczegółowe, konsekwentne, wyczerpujące. Sąd w szczególności dał wiarę jego twierdzeniom, że to on doznał uszczerbku na zdrowiu, na jaki wskazywał w akcie oskarżenia oraz w swych wyjaśnieniach, a także, że sprawcą tych naruszeń czynności narządu ciała pokrzywdzonego byłM. D. (1). Wyjaśnienia oskarżonegoM. T. (1)były tym bardziej wiarygodne, że znalazły potwierdzenie w szeregu innych dowodów : zeznaniach świadkaM. T. (2), dokumentacji medycznej, opinii sądowo – lekarskiej, nagraniu z monitoringu miejskiego.
Sąd dał także wiarę wyjaśnieniomM. T. (1), że w dniu zdarzenia nie najechał on kierowanym przez siebie pojazdem na nogiM. D. (1), w związku z czym nie spowodował u niego jakichkolwiek naruszeń narządów ciała. Wskazać bowiem należy, że powyższy, wskazywany przez oskarżonegoM. D. (1)przebieg zdarzenia, wyklucza treść opinii sądowo - lekarskiej, w której biegły jednoznacznie wskazał, że urazy, na jakie powołuje sięM. D. (1), nie mogą być wynikiem opisywanej przez niego sytuacji, a co więcej - nie potwierdza powyższego żaden przeprowadzony w sprawie, w tym także na wniosek oskarżonego, dowód, w tym naganie z monitoringu miejskiego.
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkówM. T. (2).K. J.iD. J.. Zeznania ww. świadków korespondowały ze sobą, z wyjaśnieniami oskarżonegoM. T. (1)oraz pozostałymi dowodami, które Sąd uznał za wiarygodne. Nie uszło uwadze Sądu, żeM. T. (2)jest bratem oskarżonego, jednakże - w ocenie Sądu – nie był to wystarczający powód, by odmówić wiarygodności jego zeznaniom, mając na uwadze, że znalazły one potwierdzenie w zeznaniach drugiego naocznego świadka zdarzenia, zupełnie obcego dla oskarżonego –K. J.. ŚwiadekD. J.nie pamiętał zdarzenia, jednakże potwierdził przed Sądem treść sporządzonej przez siebie notatki służbowej, którą napisał jako funkcjonariusz Policji podczas interwencji w trakcie przedmiotowego zdarzenia. Nie było podstaw by powyższe kwestionować.
Poczynieniu ustaleń faktycznych nie posłużyły zeznaniaM. C.. Świadek nie widział przebiegu zdarzenia, wprost przyznał, że wszystkie informacje, jakie posiada na ten temat, zna z relacji oskarżonegoM. D. (1). W takich okolicznościach, w ocenie Sądu, zeznań tego świadka nie można było uznać za bezstronne, a co za tym idzie -za wiarygodne co do rzeczywistego przebiegu wydarzeń.
Sąd pominął także zeznaniaK. G., albowiem świadek wskazywała, że nie pamięta zdarzenia, nie była w stanie jednoznacznie potwierdzić żadnej okoliczności zdarzenia, a także zeznaniaM. M., albowiem świadek ten nie miał żadnej wiedzy na temat zdarzenia.
W ograniczonym zakresie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoM. D. (1), tj. w tej części, w jakiej znalazły one potwierdzenie w innych uznanych za wiarygodne dowodach. Bez wątpienia kluczowe znaczenie miała tu opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej, który po analizie urazów oskarżonego wykluczył, że doszło do zdarzeń, na jakie oskarżony się powoływał. Sąd nie znalazł też żadnego innego dowodu, który uwiarygadniałby wersję wydarzeń przedstawioną przezM. D. (1)i rzucał cień na wersję oskarżonegoM. T. (1). W ocenie Sądu, wystąpienie przezM. D. (1)z wzajemnym aktem oskarżenia stanowiło jedynie wyraz przyjętej przez niego linii obrony i miało na celu wyłącznie uniknięcie odpowiedzialności karnej.
Za w pełni rzetelne źródło dowodowe uznał Sąd dwie sporządzone w sprawie opinie - biegłego sądowego z zakresu medycyny sądowej oraz biegłych psychiatrów. Przedmiotowe opinie zostały wydane przez osoby posiadające niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe we wskazanej dziedzinie nauki. Są przejrzyste, spójne i uwzględniają zasady prawidłowego rozumowania, formułując przy tym precyzyjne odpowiedzi na pytania postawione w postanowieniach o dopuszczeniu tych dowodów.
Sąd dał również wiarę wszystkim dokumentom zebranym w aktach sprawy, w szczególności dokumentacji medycznej oskarżonych, danych o karalności oraz dokumentacji fotograficznej. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.
Za niepodważalny dowód Sąd uznał znajdujące się w aktach sprawy nagranie z monitoringu przy dworcu PKP wG., albowiem jego treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Oparcie się na przytoczonych wyżej dowodach, doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego przywołanego w części wstępnej uzasadnienia. Wynika z niego, że oskarżonyM. D. (1)w dniu 6 sierpnia 2012 r. swoim zachowaniem, tj. uderzającM. T. (1)pięścią w twarz oraz bijąc go pięściami po całym ciele, a także używając wobec pokrzywdzonego gazu pieprzowego, spowodował uM. T. (1)naruszenie czynności ruchu oraz rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni.
Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, by w czasie popełnienia przez oskarżonegoM. D. (1)przypisanego mu czynu zachodziła jakakolwiek okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swojego czynu przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych.M. D. (1)jest i już w trakcie popełniania czynu był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego. Sprawca naruszył przepisy obowiązującego prawa, zdając sobie sprawę z ich treści i zagrożenia karnego, jakie niesie zachowanie w opisanym kształcie.M. D. (1)jest całkowicie zdolny do poniesienia odpowiedzialności karnej za zachowanie, którego się dopuścił.
Wydając niniejsze orzeczenie, Sąd stwierdził, iż oceniana w świetleart. 115 § 2 k. k.szkodliwość społeczna czynu, którego dopuścił się oskarżony była znaczna. Oskarżony działał wprawdzie w zamiarze nagłym, tym niemniej zastosowana przez niego przemoc polegała na zadawaniu pokrzywdzonemu ciosów pięściami we wrażliwe partie ciała (m. in. w głowę). Dokonując pobiciaM. T. (1)oskarżony godził w jego zdrowie, które stanowi jedno z najważniejszych dóbr chronionych prawem. Wywołane przez niego obrażenia były niewątpliwie dla pokrzywdzonego bardzo dolegliwe, a skutki tych obrażeń i bólM. T. (1)odczuwał jeszcze przez długi czas po zdarzeniu. Sąd miał na uwadze także, iż przypisanego mu czynu oskarżony dopuścił się podczas wykonywania swoich obowiązków służbowych.
Konfrontując ustalony stan faktyczny z przepisami ustawy Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wydania wyroku skazującego. W efekcie, w punkcie I. wyroku uznałM. D. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że pokrzywdzonyM. T. (1)doznał stłuczenia powłok głowy w okolicy czołowej i jarzmowej prawej z podbiegnięciem krwawym w obrębie oczodołu prawego, urazu kręgosłupa szyjnego z bólowym ograniczeniem jego ruchomości i wzmożonym napięciem mięśni przykręgosłupowych oraz zaczerwienienia skóry twarzy i spojówek gałkowych i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 złotych każda.
Na niekorzyść oskarżonego przemawia fakt, iż był on wcześniej karany (aczkolwiek nie za przestępstwo podobne), a także okoliczności, w jakich dopuścił się przypisanego mu czynu, opisane przy rozważaniach na temat szkodliwości społecznej tego czynu. Sąd nie znalazł okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego.
Liczba stawek dziennych wymierzonych w ramach orzeczonej kary grzywny jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Nie ulega wątpliwości, żeM. D. (1)jest w stanie uiścić orzeczoną grzywnę. Zasądzona kwota nie wykracza poza jego potencjalne możliwości zarobkowe i płatnicze. Orzeczonej kary grzywny nie sposób uznać za nadmiernie surową.
Sąd doszedł do przekonania, że orzeczenie kary grzywny jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można zastosować wobec oskarżonegoM. D. (1). Wprawdzie dopuścił się on czynu o znacznym stopniu szkodliwości społecznej. Tym niemniej, choć był karany, nie zdradza cech demoralizacji. Dotychczasowa postawa życiowa oraz charakterystyka oskarżonego pozwalają przypuszczać, że jego czyn miał charakter incydentalny, był efektem nieroztropnej decyzji podjętej pod wpływem chwili. Sąd uznał, że orzeczenie wobecM. D. (1)za czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania bezwzględnej kary pozbawienia wolności stanowiłoby sankcję nieadekwatnie surową. Jednocześnie Sąd uznał, że orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania mogłoby wywołać u oskarżonego poczucie bezkarności. W ocenie Sądu, cele kary wobecM. D. (1)zostaną zrealizowane dzięki nałożeniu na niego dolegliwości finansowych w postaci kary grzywny oraz środków kompensacyjnych w postaci obowiązku naprawienia szkody i nawiązki.
W punkcie II. sentencji wyroku Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek naprawienia w części szkody poniesionej przez pokrzywdzonego z tytułu opłaconego przez niego badania – rezonansu głowy i szyi, w kwocie 500 zł (vide: faktura k. 201),albowiem tylko w takim zakresie wysokość szkody została wykazana. W punkcie II sentencji zasądzono na rzeczM. T. (1)nawiązkę w kwocie 5.000 złotych.
W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia te powinny wzmocnić wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary i wyeksponować w świadomości oskarżonego naganny charakter popełnionego czynu, a nadto przyczynić się do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Orzeczenie nawiązki, zamiast zadośćuczynienia, podyktowane było trudnościami w ocenie stopnia krzywdy i w „wycenieniu” jej wartości. Sąd uznał jednak, że wnioskowana przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnegoM. T. (1)kwota 15.000 złotych jest zbyt wygórowana. Kwota nie została przez wnioskodawcę w żaden sposób wykazana. W ocenie Sądu, kwota 5.000 zł uwzględnia zakres cierpień odczuwanych przez pokrzywdzonego w związku z czynemM. D. (1). Można mieć nadzieję, choć częściowo wynagrodzi onaM. T. (1)zarówno odczuwany ból fizyczny, jak i doznaną krzywdę.
W punkcie IV. sentencji wyroku Sąd uniewinniłM. T. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu. Podstawę uniewinnienia stanowiło zakwestionowanie wiarygodności wyjaśnień oskarżonegoM. D. (1), o czym Sąd szczegółowo zważył przy ocenie wiarygodności zeznań świadków i wyjaśnień obu oskarżonych.
W punkcie V. sentencji wyroku Sąd zasądził od oskarżonegoM. D. (1)na rzecz oskarżyciela prywatnegoM. T. (1)kwotę 3.089,64 złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu, a w punkcie VI. sentencji wyroku wymierzyłM. D. (1)opłatę w kwocie 240 złotych, nie znajdując podstaw do zwolnienia go z tego obowiązku.