Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1852/16
Data wyroku: 2017-01-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Antonina Grymel, Lena Jachimowska, Anna Petri
Słowa kluczowe: Świadczenia przedemerytalne
Podstawa prawna: art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych

Sygn. akt III AUa 1852/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 stycznia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Lena Jachimowska

Sędziowie

SSA Antonina Grymel
SSO del. Anna Petri (spr.)

Protokolant

Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2017 r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaS. K.(S. K.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o świadczenie przedemerytalne
na skutek apelacji ubezpieczonegoS. K.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Bielsku-Białej
z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt VI U 500/16

oddala apelację.
/-/SSA A.Grymel /-/SSA L.Jachimowska /-/SSO del. A.Petri

Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 1852/16

UZASADNIENIE
UbezpieczonyS. K.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.z dnia 6 maja 2016r., odmawiającej prawado świadczenia przedemerytalnego. Domagał się jej zmiany i przyznania mu prawado wnioskowanego świadczenia. Oczekiwał wyjaśnienia od kogo ma uzyskać zdolnośćdo pracy wobec zanegowania jej istnienia przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy,co było przyczyną wypowiedzenia mu ostatniej umowy o pracę.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania zarzucając, iż przyczyną rozwiązaniaz ubezpieczonym stosunku pracy nie były względy dotyczące zakładu pracy, lecz brak jego zdolności do pracy, czego nie zakwestionował na drodze sądowej. Wyklucza to możliwość przyznania mu wnioskowanego świadczenia.
Wyrokiem z dnia 5 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej oddalił odwołanie.
Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczonyurodził się (...)W okresieod 12 maja 2014r. do 24 października 2015r. był zatrudniony uD. K.prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą(...)wB.na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony na stanowisku kierowcy krajowegoi międzynarodowego. Do jej rozwiązania doszło na skutek wypowiedzenia dokonanegoprzez pracodawcę, tj. na podstawieart. 30 § 1 pkt 2 k.p.w związku z utratą zdolnoścido pracy na zajmowanym stanowisku. Orzeczeniem lekarskim z 15 września 2015r. ubezpieczony nie uzyskał bowiem zdolności do pracy na stanowisku kierowcy kategorii Ci C+E. Jego odwołanie od tego orzeczenia nie zostało uwzględnione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wK., który orzeczeniem z 7 października 2015r. także stwierdził u niego niezdolność do pracy na stanowisku kierowcy krajowegoi międzynarodowego. Do dnia rozwiązania stosunku pracy ubezpieczony osiągnął staż pracy w wymiarze 40 lat, 1 miesiąca i 22 dni okresów składkowych oraz 4 miesiące i 3 dni okresów nieskładkowych. Począwszy od 27 października 2015r. miał przyznany zasiłekdla bezrobotnych.
Zdaniem Sądu Okręgowego, odwołanie ubezpieczonego nie zasługujena uwzględnienie. Powołując się na przepisart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 30 kwietnia 2004r.o świadczeniach przedemerytalnych(t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 170 z późn. zm.),Sąd ten wskazał, iż ubezpieczony nie spełnia jednego z wymogów przyznania prawa do tego świadczenia, jakim jest rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy.O wypowiedzeniu mu umowy o pracę zadecydował bowiem brak jego zdolności do pracyna zajmowanym stanowisku.
Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji na mocyart. 47714§ 1 k.p.c.oddalił odwołanie.
Apelację od tego wyroku wniósł ubezpieczony.
Apelujący zaskarżył wyrok w całości. Domagał się jego zmiany i przyznaniamu prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu przed Sądem I i II instancji. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego -art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie przysługuje mu prawo do wnioskowanego świadczeniaw sytuacji, gdy w toku postępowania nie został powołany biegły z zakresu medycyny pracy, który dokonałby ewentualnej oceny jego zdolności do pracy.
Apelujący wskazał, że podstawą ubiegania się przez niego świadczenia przedemerytalnego jestart. 2 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych.
Skarżący podniósł, że na okoliczność przyczyny rozwiązania z nim umowy o pracę przedstawił świadectwo pracy, z którego wynika, iż stosunek pracy został rozwiązanyna podstawieart. 30 § 1 pkt 2 k.p.Z tego organ rentowy wywnioskował, że rozwiązanie jego umowy o pracę nie nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Tymczasem, w toku postępowania przed Sądem I instancji, nie zostało zweryfikowane co było przyczyną wypowiedzenia mu umowy o pracę. Na tę okoliczność Sąd ten nie dopuścił dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy, co dawałoby mu podstawę do poczynienia własnych ustaleń faktycznych w tym zakresie. Apelujący kwestionuje bowiem przyczynę złożonegomu wypowiedzenia, a w szczególności, iż pracodawca ubezpieczonego funkcjonuje.Jego zdaniem, przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, że przyczyna rozwiązania stosunku pracy leżała po jego stronie i związana była z niemożnością kontynuowania zatrudnienia z powodów zdrowotnych. W tej sytuacji nie ustalono,czy stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu przepisówustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy uznaje za własne ustalenia poczynione przez Sąd I instancjii podziela dokonaną na ich podstawie ocenę prawną zasadności odwołania ubezpieczonego. Zarzuty stawiane przez apelującego zaskarżonemu wyrokowi są całkowicie chybione.
Zgodnie z pełnym brzmieniemart. 2 ust. 1 ustawy z 30 kwietnia 2004r.o świadczeniach przedemerytalnych(t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 170 z późn. zm.), prawodo świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie (w przypadku ubezpieczonego - mężczyźnie), która:

1
do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy,niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn, lub

2
do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisówustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o promocji zatrudnienia”, w którym była zatrudnionaprzez okres nie krótszy, niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 60 lat - mężczyznaoraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 latdla mężczyzn, lub

3
do dnia ogłoszenia upadłości prowadziła nieprzerwanie i przez okres nie krótszy,niż 24 miesiące pozarolniczą działalność, w rozumieniu przepisówustawy z dnia13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2009r. nr 205, poz. 1585 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych”i za ten okres opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne oraz do dnia ogłoszenia upadłości ukończyła co najmniej 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniającydo emerytury, wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn, lub

4
zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w ciągu 30 dni od dnia ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pobieranej nieprzerwanieprzez okres co najmniej 5 lat, i do dnia, w którym ustało prawo do renty, ukończyłaco najmniej 60 lat - mężczyzna i osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn, lub

4a) zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w ciągu 60 dniod dnia ustania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa wustawie z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych(Dz. U. z 2016r. poz. 1518 i 1579) lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłkówdla opiekunów (Dz. U. z 2016r. poz. 162 i 972), pobieranychnieprzerwanie przez okres co najmniej 365 dni, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana, i do dnia, w którym ustało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczegolub zasiłku dla opiekuna, ukończyła co najmniej 60 lat - mężczyznai osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 25 latdla mężczyzn, lub

5
do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy,w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy, niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat dla mężczyzn, lub

6
do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego, z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy,w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy, niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat dla mężczyzn.

Stosownie doart. 2 ust. 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, za okres uprawniający do emerytury, o którym mowa wust. 1, uważa się okres ustalony zgodniez przepisamiart. 5-9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2009r. nr 153, 1227, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o emeryturach i rentach z FUS”.
Istotę sporu niniejszej sprawy stanowiła przyczyna rozwiązania umowy o pracę. Pozostałe przesłanki przyznania mu prawa do dochodzonego świadczenia zostały bowiem spełnione. Jak słusznie ocenił Sąd I instancji, choć nie dał temu pełnego wyrazu w motywach rozstrzygnięcia, ubezpieczonemu nie przysługiwało prawo do świadczenia przedemerytalnego na podstawie żadnej normy powołanego wyżejart. 2 ust. 1 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, w tym kolejno co do punktu:

1
do rozwiązania z nim ostatniego stosunku pracy nie doszło z powodu likwidacji,ani niewypłacalności pracodawcy, u którego był ostatnio zatrudniony ponad6 miesięcy; z kolei w dacie wynikającego z jego poprzedniego świadectwa pracy znajdującego się w jego aktach osobowych wygaśnięcia poprzedniej umowy o pracęz powodu śmierci pracodawcy z dniem 17 grudnia 2012r., ani nawet obecnie,nie ma ukończonych 61 lat - wiek ten osiągnie dopiero(...).;

2
i 5. do rozwiązania z nim stosunku pracy nie doszło także z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisówustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o promocji zatrudnienia, a w dacie wydania zaskarżonej decyzji 6 maja 2016r. nie ukończył jeszcze co najmniej 60 lat, co miało miejsce dopiero(...);

3
nie prowadził pozarolniczej działalności;

4
nie pobierał renty z tytułu niezdolności do pracy;

4a)  nie pobierał świadczenia pielęgnacyjnego, ani specjalnego zasiłku opiekuńczego;
6. jego pracodawca nie uległ likwidacji, ani nie jest niewypłacalny w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy.
Poddając bliższej analizie akcentowaną przez apelującego przyczynę rozwiązania ostatniego stosunku pracy ubezpieczonego, kiedy to spełniał już wymogi stażowe przewidziane wart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, należy odnieść się doart. 2 ust. l pkt 29 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnieniai instytucjach rynku pracy(t.j. Dz. U. nr 69, poz. 415 z późn. zm.), do jakiego odwołuje się ów przepis. Zgodnie z jego brzmieniem, rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oznacza:
a) rozwiązanie stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodniez przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków  pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisamiustawyz dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy(Dz. U. z 2014r. poz. 1502, z późn. zm.),w przypadku rozwiązania stosunku pracy z tych przyczyn u pracodawcy  zatrudniającego mniej, niż 20 pracowników,
b) rozwiązanie stosunku pracy z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego  likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych,  organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych,
c) wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne  przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku  przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania  przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy,
d) rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawieart. 55 § 11ustawy z dnia  26 czerwca 1974r. - Kodeks pracyz uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych  obowiązków wobec pracownika.
Żadna z tych ewentualności nie wystąpiła w przypadku ubezpieczonego.Do rozwiązania z nim stosunku pracy nie doszło z przyczyn niedotyczących pracownika, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W myślart. l ust. l pkt 1 ustawy z dnia13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracyz przyczyn niedotyczących pracowników(Dz. U. nr 90, poz. 844 z późn. zm.), jej przepisy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeliw okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej 10 pracowników,gdy pracodawca zatrudnia mniej, niż 100 pracowników zwanego dalej „grupowym zwolnieniem”. Z kolei, po myśliart. 10 ust. l ustawy z dnia 13 marca 2003r., jej przepisy stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników, niż określonaw powołanym wyżejart. 1.
Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, faktyczną przyczyną rozwiązania umowyo pracę z ubezpieczonym był brak zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku. Została ona wyraźnie wyartykułowana w treści oświadczenia pracodawcy o wypowiedzeniumu umowy o pracę. Znajdowała przy tym potwierdzenie w orzeczeniu lekarskimz 15 września 2015r., wskazującym na istnienie przeciwwskazań zdrowotnychpowodujących jego niezdolność do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Odwołanie ubezpieczonego od tego orzeczenia nie zostało uwzględnione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wK., który orzeczeniem lekarskim z 7 października 2015r. także stwierdził u niego niezdolność do pracy na stanowisku kierowcy krajowegoi międzynarodowego. Orzeczenia te zostały wydane po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego w trybie określonym wrozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 30 maja 1996r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy(Dz. U. nr 69, poz. 332 z późn. zm.).Zgodnie z brzemieniem § 5 ust. 6 tego rozporządzenia, orzeczenie lekarskie wydanew trybie odwołania przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wK.jest ostateczne. W tej sytuacji, stosownie doart. 229 § 4 k.p., pracodawca nie mógłjuż dopuścić ubezpieczonego do pracy bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającegobrak przeciwwskazań do pracy na zajmowanym przez niego stanowisku kierowcy i wyłącznie z tej przyczyny wypowiedział mu umowę o pracę. Zasadność tego wypowiedzenianie została przy tym podważona przez ubezpieczonego, który nie skorzystał z możliwości odwołania się od niego do sądu pracy, pomimo wyraźnego pouczenia go o takiej możliwości w treści oświadczenia o wypowiedzeniu, którego odbiór potwierdził własnoręcznym podpisem. Także w toku niniejszego postępowania nie wykazał, by jakiekolwiekinne względy zadecydowały o wypowiedzeniu mu umowy o pracę. Gdyby nie brak zdolności do pracy, to niewątpliwie pozostawałby nadal zatrudniony, bowiem pracodawca nie podnosił braku zapotrzebowania na rodzaj świadczonej przez niego dotąd pracy. Zwolnieniego nie zostało zatem dokonane ani w ramach zwolnienia grupowego, ani też zwolnienia indywidualnego w trybie art. 10 ust. l powołanej wyżej ustawy z dnia 13 marca 2003r.Jak trafnie ocenił Sąd I instancji, nie sposób przyjąć, iż utrata zdolności do pracyna zajmowanym stanowisku stanowi przyczynę niedotyczącą ubezpieczonego, bowiemleży ona wyłącznie po jego stronie.
Do rozwiązania stosunku pracy u ubezpieczonego nie doszło również w trybieart. 2 ust. l pkt 29 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnychalbo technologicznych. Ostatni pracodawca ubezpieczonego nie pozostaje bowiemw upadłości, ani likwidacji, a przyczyną rozwiązania stosunku pracy nie była także likwidacja jego stanowiska pracy, co wyraźnie potwierdził jego pracodawca w toku postępowania apelacyjnego (k. 51). Jeżeli teoretycznie nawet do niej doszło, choć ubezpieczony tegonie podnosił, to nie stanowiła ona przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę ubezpieczonego, jak wymagają tego powołane regulacje, lecz jego skutek. Tym samym, do rozwiązaniaz ubezpieczonym ostatniego stosunku pracy nie doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniuustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, iż nie zostały przez niego spełnione przewidziane wart. 2ust. l pkt 5 ustawy o świadczeniach przedemerytalnychprzesłanki do nabycia prawado świadczenia przedemerytalnego.
Na koniec podkreślenia wymaga fakt, iż wbrew wymogom przewidzianymwart. 232 k.p.c., ubezpieczony w żaden sposób nie wykazał, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była inna, niż wskazana przez jego pracodawcę. Jak wyjaśnił podczas rozprawy apelacyjnej, przecząc przy tym treści swej pisemnej apelacji, swą wiedzęo zwolnieniu go z przyczyn ekonomicznych wywodził z informacji udzielonej mu przez pracownika organu rentowego w oparciu o regulację prawną powołaną w jego świadectwie pracy. Podano tam, iż do rozwiązania stosunku pracy doszło na skutek wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, tj. z mocyart. 30 § 1 pkt 2 k.p.Ta ogólnikowa norma prawna w żadnym wypadku nie odnosi się do przyczyny tego wypowiedzenia, a w szczególności,nie potwierdza jego ekonomicznego charakteru. Jeżeli zatem ubezpieczony zakładał,że przyczyna wypowiedzenia mu umowy o pracę była inna, niż wskazana mu przez pracodawcę, choć sam takich wniosków nie konstruował, to winien tę okoliczność udowodnić. Jak wynika bowiem z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2008r.(I UK 193/07, OSNP z 2009r., z. 1-2, poz. 52) w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązuje zasada kontradyktoryjności i związany z nią ciężar udowodnienia przez ubezpieczonego podnoszonych przez niego twierdzeń, któremu ten nie sprostał.
Skoro zatem do rozwiązania stosunku pracy z ubezpieczonym nie doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, lecz z uwagi na leżącą po jego stronie utratę zdolności do pracy na zajmowanym stanowisku, przeto, w pełni zasadnie Sąd I instancji nie znalazł podstawdo przyznania mu dochodzonego świadczenia.
Mając powyższe na względzie, wobec bezzasadności zarzutów podniesionychprzez apelującego, z mocyart. 385 k.p.c.należało orzec, jak w sentencji.
/-/SSA A.Grymel  /-/SSA L.Jachimowska /-/SSO del. A.Petri

Sędzia   Przewodniczący   Sędzia
JR