Sąd Rejonowy w Wołominie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 190/17
Data wyroku: 2017-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Kulesza

Sygn. akt II K 190/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2017 r.
Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący : SSR Jacek Kulesza
Protokolant – Rafał Kawałowski
W obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wołominie – Roberta Sakowicza
po rozpoznaniu w dniach: 7 września 2017 r., 17 października 2017 r.
sprawyA. C. (1)ur. (...)wW.,
córkiJ.iJ. z d. T.
oskarżonej o to, że:
w dniu 29 czerwca 2016 roku, około godziny 12:00 w miejscowościN.na posesji znajdującej się naulicy (...), pow.(...), woj.(...), prowadząc samochód osobowy markiV. (...)onr rej. (...), wyjeżdżając z w/w posesji nie zachowała należytej ostrożności, w wyniku czego w trakcie gdy prowadziła w/w pojazd mechaniczny nieumyślnie spowodowała śmierć dwuletniegoM. S., poprzez najechanie tylnym lewym kołem prowadzonego pojazdu na głowę w/w pokrzywdzonego w wyniku czego w/w odniósł masywne obrażenia głowy z nieodwracalnym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego skutkujące jego śmiercią na miejscu zdarzenia, tj. o czyn zart. 155 k.k.
oraz sprawyP. S.ur. (...)wW.,
synaG.iG. z d. L.
oskarżonego o to, że:
w dniu 29 czerwca 2016 roku, około godziny 12:00 w miejscowościN.na posesji znajdującej się naulicy (...), pow.(...), woj.(...), naraził swojego synaM. S.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, w ten sposób, że pozostawił w/w pokrzywdzonego bez opieki wiedząc, że samochód osobowy markiV. (...)onr rej. (...)wyjeżdżał z posesji naulicy (...)wN., na której przebywał wtedy bez opieki małoletni pokrzywdzony, przy czym na sprawcy ciążył obowiązek opieki nad w/w osobą narażoną na niebezpieczeństwo, tj. o czyn zart. 160 § 1 i 2 k.k.
orzeka

1
Na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.,art. 67 § 1 k.k.warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonychA. C. (1)orazP. S.na okresy próby po 2 (dwa) lata, po przyjęciu, iż zarzucany oskarżonemu czyn wyczerpuje znamiona przestępstwa zart. 160 § 2 k.k.w zw. zart. 160 § 1 k.k.;

2
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzeka wobec oskarżonychA. C. (1)orazP. S.świadczenie pieniężne w wysokości po 1.000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

3
Na podstawieart. 67 § 3 k.k.zasądza od oskarżonejA. C. (1)na rzecz pokrzywdzonejJ. S. (1)kwotę 1.000 (jednego tysiąca) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

4
Zasądza od oskarżonychA. C. (1)orazP. S.na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 100 (sto) złotych tytułem opłaty oraz kwoty po 621,22 zł (sześćset dwadzieścia jeden złotych i 22/100) tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Sygn. akt: II K 190/17

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 29.06.2016 r. do rodzinyP. S.zamieszkałego wN.ul. (...)przyjechała jego szwagierkaA. C. (1)wraz z dziećmi.A. C. (1)potem zamierzała odjechać , najpierw jej dzieci wsiadły a następnie ona do swojego samochodu.P. S.poszedł po pilota do bramy do domu, za nim szedł synM. S..P. S.wszedł do domu, na zewnątrz został jego syn, przez chwile szukał ww. pilota. W tym czasie syn wrócił w pobliże wyjeżdzającego pojazdu.P. S.stojąc przy oknie otworzył bramę z pilota.A. C. (1)nie zauważyła stojącego za samochodemM. S.i wyjeżdżając z posesji najechała go tyłem samochodu, doprowadzając do jego śmierci.
Oskarżeni na etapie postępowania przygotowawczego nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów.A. C. (2)odmówiła składania wyjaśnień. NatomiastP. S.wskazał, iż syn był nauczony, że trzeba uważać na samochody. Tuż przed zdarzeniem upewniał się czy syn szedł z nim. Jak szedł do domu toM.był blisko niego, szedł w stronę domu, był w odległości 4 metrów od drzwi wejściowych. W domu szukał pilota a następnie stojąc przy oknie i upewniając się, że nikogo nie ma przy bramie otworzył bramę z pilota. Wtedy usłyszał strzał, pękniecie, krzyk i wybiegł na zewnątrz.
Wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznał, że krytycznego dnia i chwili, jego dziecko pozostawało bezpośrednio pod jego opieką bez wątpienia zasługują na wiarę. Jednakże, sąd uznał, pomimo, jego wyjaśnień, iż oskarżony naraził swojego syna na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Wskazać bowiem należy, iż otwierając bramę był w domu, zaś jego syn, (który miał jedynie 2,5 lat) na podwórku wiedząc, że samochód osobowy będzie wyjeżdżał z posesji. Również także oskarżona wyjeżdżając nie zachowała należytej ostrożności, wiedząc, iżM. S.znajduje się na w/w posesji. W wyniku jej działania nieumyślnie spowodowała śmierćM. S., poprzez najechanie go tylnym lewym samochodu.
Zdaniem sądu przeprowadzone na etapie postepowania przygotowawczego dowody były podstawą do uznania, iż doszło do popełnienia zarzucanych oskarżonym przestępstw. Wskazuje na powyższe niewątpliwie wiarygodne zeznania świadkówJ. S. (2),I. P.iG. G. (2). Ww. zeznania były logiczne, zasadniczo konsekwentne oraz znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym pozytywnie zweryfikowanym przez sąd, a w szczególności w opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, która także uznana została za rzetelną.
Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, dla których można byłoby zakwestionować dokumenty zgromadzone w niniejszej sprawie i ujawnione w toku rozprawy głównej. W tym miejscu zaznaczyć należy, że nie były one kwestionowane przez żadną ze stron.
Jednocześnie obrońcy oskarżonych na etapie postepowania sądowego złożyli wnioski o warunkowe umorzenie postepowania wobec nich. Tym samym w ten sposób nie zanegowali aby istniały jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia zarzucanych im przestępstw i ich sprawstwa.
W przekonaniu sądu należy poczynione wyżej ustalenia pozwalają z całą stanowczością stwierdzić, że oskarżonaA. C. (2)swoim zachowaniem wypełniła znamiona przestępstwa zart. 155 k.k., zaśP. S.zart. 160 § 2 k.k.w zw. zart. 160 § 1 k.k.
W myśl przepisuart. 66 § 1 k.k.sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa, przy czym – w myślart. 66 § 2 k.k.– warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie zachodziły wszystkie przesłanki do warunkowego umorzenia postępowania wobec oskarżonych.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że czyny przypisane oskarżonym zagrożone są karą pozbawienia wolności do 5 lat. Treść przeprowadzonych w sprawie dowodów pozwala też z całą stanowczością stwierdzić, że okoliczności popełnienia tych czynów nie budzą wątpliwości. W ocenie sądu wina oskarżonych i społeczna szkodliwość ich czynów nie są znaczne. W tym miejscu zauważyć też należy, że oskarżeni nie są osobami zdemoralizowanymi, nigdy wcześniej nie wchodzili w konflikt z prawem, prowadzi ustabilizowane życie zarówno zawodowe, jak i rodzinne, zaś w środowisku zamieszkania posiadają pozytywne opinie (k. 156, 172). Postawa oskarżonych po popełnieniu przypisanych im czynów, a nadto omówione wyżej ich właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będą przestrzegali porządku prawnego, a w szczególności nie popełnią przestępstwa. Niewątpliwie, tak jak zostało to podkreślone w złożonych wnioskach o warunkowe umorzenie postepowania czyny zarzucane oskarżonym należy zakwalifikować jako nieszczęśliwy wypadek, a jego konsekwencje ponoszą oni i będą ponosić do końca życia. Najwyższą i najdotkliwszą karą dla nich była śmierćM. S.. Warto podkreślić, iż pokrzywdzona i kurator nieżyjącego małoletniego nie sprzeciwili się warunkowemu umorzeniu postępowania karnego. Jednocześnie należy uznać, iż w przypadku prowadzenia postepowania sądowego pokrzywdzona musiałaby ponownie przeżywać na sali rozpraw traumatyczne chwile związane ze śmiercią dziecka.
Powyższe rozważania, zdaniem sądu, przemawiały za możliwością skorzystania wobec oskarżonych z instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego na okres 2 lat próby. Zdaniem sądu biorąc pod uwagę okoliczności czynu i osobowość oskarżonych jest to wystarczający okres. Warunkowo umarzając postępowanie wobec nich sąd na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzekł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie po 1.000 zł. Ponadto sąd zasądził od oskarżonejA. C. (1)na rzecz pokrzywdzonejJ. S. (1)kwotę 1.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Celem takiego rozstrzygnięcia było przede wszystkim zrealizowanie ustawowego wymogu wynikającego z tego przepisu. Kwestą w tym przypadku drugoplanową było sprawienie oskarżonym, realnej, bezpośrednio odczuwanej przez nich dolegliwości. Orzeczone środki będą też stanowiły zadośćuczynienie zasadom funkcjonowania w społeczeństwie, które oskarżeni swoim postępowaniem naruszyli. Ustalając wysokość ww. świadczenia i zadośćuczynienia sąd miał również na względzie sytuację majątkową i rodzinną oskarżonych, uznając też w okolicznościach niniejsze sprawy, iż brak jest podstaw ażeby ww. środki było wymierzone w wyższej wysokości, gdyż tak jak zostało wyżej wskazane najdotkliwszą karę już ponieśli.
O kosztach sądowych sąd orzekł mając na względzie treść przepisuart. 629 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychuznając, że opisane wyżej sytuacja rodzinna i majątkowa oraz wysokość dochodów uzyskiwanych przez oskarżonych umożliwiają im uiszczenie tych kosztów.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak powyżej.