Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 68/17
Data wyroku: 2017-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Waldemar Majka
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 2 kpsow

Sygn. akt IV Ka 68/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Waldemar Majka

Protokolant:

Ewa Ślemp

po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r.
sprawyD. Z.
synaA.iA.z domuL.(...)roku wW.zart. 97k.w. w zw. zart. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymDzU z 2012 r. poz. 1137
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 19 grudnia 2016 r. sygnatura akt III W 675/16

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinionegoD. Z.od zarzutu popełnienia przypisanego mu wykroczenia z art. 97 k.w.;

II
stwierdza, iż koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.

Sygnatura akt IV Ka 68/17

UZASADNIENIE

WobecD. Z.skierowany został przez Komendę Miejską Policji wW.wniosek o ukaranie w którym obwiniony został o to, że:
w dniu 27 lutego 2016 r. w miejscowościW.woj.(...)około godziny 12:55, naul. (...)kierując samochodem markiT.nr rej. (...)wyprzedzał inny pojazd bezpośrednio przed przejściem dla pieszych, to jest o wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 26 ust.3 pkt 1 Prawo o ruchu drogowym.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2016 roku sygn. akt III W 675/16:

I
obwinionegoD. Z.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie zart. 97kw w zw. zart. 26 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. prawo o ruchu drogowymDzU z 2012 r. poz.1137 i za czyn ten na podstawieart. 97kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 200 zł (dwieście złotych);

II
zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania w kwocie 100 zł ( sto złotych ) oraz kwotę 30 zł (trzydzieści złotych ) tytułem opłaty.

Powyższy wyrok zaskarżony został apelacją obrońcy obwinionego, który zaskarżył wyrok w całości, a wyrokowi temu zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę polegający na przyjęciu, iż obwiniony miał zamiar i wyprzedzał inny pojazd bezpośrednio przed pasami, powstały w konsekwencji naruszenia prawa procesowego, w szczególności w postaci rozstrzygnięcia nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść obwinionego, a dotyczących prędkości obu pojazdów oraz ich położenia względem przejścia,
a podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od przypisanego mu czynu.
Sąd okręgowy zważył co następuje;
apelacja jest zasadna.
Zarzuty apelacji doprowadzają do możliwości przyjęcia wersji zdarzenia innej od tej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ale równie prawdopodobnej i niemożliwej do wykluczenia w aspekcie przeprowadzonych dowodów. Sąd I instancji w istocie odwołuje się jedynie do zeznań świadkówŁ. B.iŁ. K., jednak w oparciu o wskazane relacje nie sposób ustalić dokładnego miejsca wykonywania manewru przez obwinionego jak i trybu jego wykonywania. Dziwić musi fakt ustalenia i zatrzymania obwinionego w znacznej odległości od miejsca zdarzenia w zestawieniu z zaniechaniem ustalenia i przesłuchania kierującegoV. (...), który miał być wyprzedzany.
Zgodnie zart. 26 ust.3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym(Prd) kierującemu pojazdem zabrania się wyprzedzania pojazdu na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, z wyjątkiem przejścia, na którym ruch jest kierowany. Wyprzedzanie natomiast, to przejeżdżanie (przechodzenie) obok pojazdu lub uczestnika ruchu poruszającego się w tym samym kierunku (art.2 pkt 28Prd). „Bezpośrednio przed przejściem dla pieszych”, to miejsce wyznaczone poziomym znakiem podwójnej linii ciągłej, jak widać to na zdjęciu (k.103). Z notatki sporządzonej po zdarzeniu (k.2) wynika, iż do wyprzedzania miało dojść na wysokościposesji nr (...), co mogło ale nie musiało mieć miejsca bezpośrednio przed przejściem dla pieszych. Ponadto poruszanie się z jednostajną prędkością obok pojazdu jadącego w tym samym kierunku, który zwalnia daje wrażenie wyprzedzania, co słusznie podniesiono w apelacji, jednak nie stanowi wyrażenia woli wyprzedzania przez kierującego pojazdem poruszającego się z jednostajną prędkością.
W ramach czynności wyjaśniających celowym zatem było dokładne ustalenie prędkości poruszania się obu pojazdów (wyprzedzanego i wyprzedzającego) i miejsca wykonania rzekomego manewru wyprzedzania, co jednak nie nastąpiło. Brak jest utrwalenia obrazu popełnionego wykroczenia, nie sporządzono też dokładnego szkicu miejsca zdarzenia z uwzględnieniem usytuowania pojazdów. Policjanci wykonujący czynności z udziałem innego kierującego nie mieli w istocie możliwości precyzyjnego ustalenia jak poruszały się pojazdy na przeciwległym pasie ruchu, a zatem relacje tychże świadków mają charakter ocen, których trafności obecnie nie sposób zweryfikować. Wątpliwości natomiast, które istnieją w ramach oceny materiału dowodowego winny być rozstrzygane na korzyść obwinionego (art.5§2 kpkw zw. zart.8 kpw). Z tych też wszystkich względów orzeczono jak w wyroku (art.437§1 kpkw zw. zart.109§2 kpw).
O kosztach sądowych z uwagi na treść zapadłego rozstrzygnięcia, orzeczono na podstawieart. 118 § 2 kpwstwierdzając iż wydatki za to postępowanie ponosi Skarb Państwa.