Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ko 315/17
Data wyroku: 2017-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt II Ko 315/17

UZASADNIENIE
W. L.wnosił o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz odszkodowania w wysokości 80.000 zł za niesłuszne skazanie go wyrokiem Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu w sprawie IIK 159/11r.
W uzasadnieniu żądania podniósł, że został on niesłusznie skazany w/w wyrokiem, gdyż nie miał on nic wspólnego z czynem za jaki go skazano. Podał, że początkowo wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania , ale kara ta została następnie zarządzona i aktualnie karę tą odbywa. Podał, iż poniósł on poprzez odbywanie tej kary straty w postaci utraconego zarobku z prac dorywczych, a także miał problemy w życiu osobistym, pogorszyły się jego relacje z rodziną.
Prokurator wnosił o oddalenie roszczeń.
W toku przewodu sądowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W. L.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu z dnia 23.09.2011r sygn. akt IIK 159/11 za czyn zart. 158§  1 kkw zw zart. 64 §  1 kk, polegający na tym że w dniu 22 .10.2010r wS.dokonał on wraz z inna ustaloną osoba pobicia nogami pokrzywdzonegoA. S., w wyniku których doznał on obrażeń ciała w postaci stłuczenia głowy, otarcia naskórka wargi dolnej i złamania nosa, co spowodowało naruszenie prawidłowego funkcjonowania organizmu pokrzywdzonego na okres do 7 dni, czym narazili oni pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 §  1 kklubart. 157 §  1 kk, przy czymW. L.czynu tego dopuścił się w warunkach recydywy zart. 64 §  1 kk. W wyroku tym wymierzonoW. L.karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności na okres lat 5. Skazanego oddano pod dozór kuratora sądowego. Orzeczono wobec skazanegoW. L.również nawiązkę w kwocie 100 zł na rzecz pokrzywdzonego. Wyrok ten w stosunku doW. L.uprawomocnił się w dniu 28.10.2011r. SkazanyW. L.nie skarżył tego wyroku. W dniu 05.12.2011r w sprawie IIKo 945/11 zawieszono postępowanie wykonawcze wobecW. L.w zakresie dozoru kuratora orzeczonego wobec niego wyrokiem Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu z dnia 23.09.2011r w sprawie IIK 159/11, z uwagi na odbywanie kary pozbawienia wolności w innej sprawie. Postanowieniem z dnia 08.09.2016r w sprawie IIKo 462/16 zarządzono wobec skazanegoW. L.wykonanie kary 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu z dnia 23.09.2011r sygn. IIK 159/11, z uwagi na niewywiązanie się przez skazanego z obowiązku wpłaty kwoty 100 zł tytułem nawiązki na rzecz pokrzywdzonego. Postanowienie o zarządzeniu wobec skazanegoW. L.wykonania kary pozbawienia wolności w sprawie IIK 159/11 uprawomocniło się w dniu 03.10.2016r. Wyrok IIK 159/11 Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu jest prawomocny, skazany aktualnie odbywa karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z tego wyroku.
Dowody:
- akta sprawy II K 159/11 Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu,
- wniosek skazanego k- 2-2v akt

Sąd zważył, co następuje:

Przytoczony wyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów, którym dał wiarę w całości. Dowody te stanowią dokumenty wytworzone w toku postępowania karnego IIK 159/11 Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu i nie było żadnych podstaw do podważenia ich wiarygodności. Strony nie zgłaszały żadnych wniosków dowodowych a i z urzędu Sąd nie dostrzegł potrzeby przeprowadzania innych dowodów.
Zgodnie zart. 552§1 i 2 kpkoskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji został uniewinniony lub skazany na łagodniejszą karę, względnie po uchyleniu orzeczenia postępowanie wobec niego umorzono na skutek okoliczności, których w poprzednim postępowaniu nie uwzględniono, służy od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem niego w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść. W myśl§3tego artykułu prawo do odszkodowania i zadośćuczynienia powstaje również w związku z zastosowaniem środka zabezpieczającego w warunkach określonych w§ 1 i 2. Na mocyart. 552§4 kpkodszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również w wypadku niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania lub zatrzymania. Powołane i zacytowane przepisy zakreślają wyraźnie granice ich zastosowania, i tak pierwsze trzy paragrafy wiążą przewidziane w nich roszczenia ze zmianą orzeczenia dokonaną w wyniku nadzwyczajnych środków zaskarżenia: kasacji lub wznowienia postępowania. W przypadku sprawy II K 159/11 Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu nie doszło do kasacji ani do wznowienia postępowania. Dlatego te przepisy w przypadku wnioskodawcy nie wchodzą w grę. Nie znajduje również zastosowania paragraf czwarty, bowiem wnioskodawcy przypisano zarzucany mu czyn, a w postępowaniu jakie wobec niego prowadzono nie stosowano ani zatrzymania ani aresztowania z uwagi na fakt, że przebywał on w areszcie śledczym do innej sprawy. Okres od dnia 23.10.2010r zaliczono mu na poczet kary  2 lat pozbawienia wolności wynikający z wyroku łącznego IIK 169/07 Sądu Rejonowego w Międzyrzeczu. Dlatego nie ziściła się podstawowa przesłanka odszkodowania ani zadośćuczynienia spośród przewidzianych w cytowanym artykule.
Na marginesie należy zauważyć, że wnioskodawca twierdził, że skazano go niesłusznie , ale takie twierdzenia nie upoważniają go do występowania z żądaniem przyznania mu odszkodowania lub zadośćuczynienia w oparciu o przepisart. 552 kpk. Wyrok jaki jego zdaniem jest podstawą do przyznania mu odszkodowania jest bowiem wyrokiem skazującym go za popełnienie przestępstwa, jest to wyrok prawomocny. W stosunku do skazanego nie ma mowy o wznowieniu postepowania czy też kasacji wyroku. WniosekW. L.nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jako wnioskodawca nie spełnia on ustawowych przesłanek wyrażonych wart. 552 § 1 kodeksu postępowania karnego. Zważyć tu należy, że w przypadkuW. L.zastosowanie mają przepisy obowiązujące po 15 kwietnia 2016r, albowiem złożony przez niego wniosek o odszkodowanie jest datowany na dzień 29.05.2017r , w tym też dniu skazany złożył go w administracji zakładu karnego, w którym przebywa.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że żądania wnioskodawcy są bezzasadne, i to w stopniu oczywistym. Kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa na zasadzieart. 554§4 kpk