Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 485/17
Data wyroku: 2017-09-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Bańkowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko instytucjom państwowym, samorządowym i społecznym
Podstawa prawna: art. 141 kw, art. 66 § 1 kw, art. 51 § 1 kw

Warszawa, dnia 16 sierpnia 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 485/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Bańkowska
Protokolant: sekretarz sądowy Monika Oleksy
po rozpoznaniu dnia 16 sierpnia 2017 r.
sprawyW. S.synaP.iH.ur. (...)w miejscowościK.
obwinionego o wykroczenie z art. 141 kw, art. 66 § 1 kw w zw. z art. 107 kw, art. 51 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie
z dnia 15 lutego 2017 r.    sygn. akt IV W 2083/16
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 zł tytułem kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, które zawierają opłatę w kwocie 50 zł.
Sygn. akt: VI Ka 485/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obwinionegoW. S.nie zasługuje na uwzględnienie. Należy także stwierdzić, że zaprezentowana w jej treści argumentacja, w ocenie sądu okręgowego stanowi wyłącznie próbę niczym nie popartej polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji.
Sąd rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego oraz poczynił właściwe ustalenia faktyczne, na podstawie których prawidłowo ustalił, żeW. S.dopuścił się popełnienia zarzucanych mu wykroczeń, opisany w treści art. 141 kw, art. 66 § 1kw w zw. z art. 107 kw, art. 51 § 1 kw.
Należy stwierdzić, iż wina obwinionego w realiach niniejszej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości sądu odwoławczego.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż obwiniony przebywając na klatce schodowej (tj. w miejscu publicznym), podczas rozmowy z funkcjonariuszami Policji używał słów nieprzyzwoitych. Z opisu przebiegu interwencji przeprowadzonej przyul. (...), dokonanego przez funkcjonariusza policjiS. B.wynika również bezkrytyczne podejście obwinionego do swojego zachowania i nieprzyjęcie przezW. S.mandatu karnego, nałożonego w związku z jego niewłaściwym zachowaniem. Twierdzeniom obwinionego, a także zeznaniom świadkaM. K.(w których wskazuje, że obwiniony wraz z konkubiną przebywał u niego w mieszkaniu między godz. 20:00 a 22:00), przeczy dokumentacja procesowa sporządzona z interwencji przyul. (...), z której jednoznacznie wynika, że obwiniony około godz. 20:35 wykrzykiwał w kierunkuA. S.wulgaryzmy i w międzyczasie rozmawiał z funkcjonariuszami policji, wezwanymi na interwencję przez świadkaP. B..
Także okoliczności związane z zarzucanym obwinionemu wykroczeniem, polegającym na złośliwym niepokojeniuA. S.poprzez dwukrotne, bezpodstawne wezwanie do jej mieszkania na interwencję załogi policji pozostają, w ocenie sądu odwoławczego, oczywiste.
Jak bowiem zostało ustalone przez funkcjonariuszy policji, numer z którego dzwoniono, podając fałszywe informacje skutkujące wysłaniem pod wskazany adres załogi interwencyjnej jest zarejestrowany jako numer należący doW. S.. Obwiniony nigdy nie kwestionował zgłoszenia wymyślonej przez siebie awantury domowej w mieszkaniu sąsiadów, ani też nie wskazywał żadnych innych osób, które ewentualnie mogłyby skorzystać bez jego wiedzy z tego numeru telefonu. Dodatkowo, zeznania świadkaM. K.wskazują na to, że obwiniony w dacie zdarzenia faktycznie inicjował interwencje policji.
Odnosząc się z kolei do postawionego obwinionemu zarzutu dotyczącego zakłócania poprzez głośne awanturowanie się i krzyki spoczynku nocnegoA. S.iP. B.(którzy zamieszkują lokale znajdujące się odpowiednio obok i powyżej mieszkaniaW. S.) należy stwierdzić, że zeznania świadkówA. B.iM. K.w żaden sposób nie wykluczają przebiegu omawianego zdarzenia, jaki został ustalony w toku postępowania dowodowego.
Fakt opuszczenia przez konkubinę mieszkania obwinionego przed godz. 5:00 rano w żaden sposób nie wyklucza tego, iżW. S.mógł zachowywać się sposób, jaki został wskazany w przedstawionym mu zarzucie. Dodatkowo należy w tym miejscu podnieść, iż obwiniony w omawianej kwestii wykazuje rażącą wprost niekonsekwencję. W toku postępowania dowodowegoW. S.konsekwentnie bowiem wskazywał, że lokale zamieszkiwane przez innych jego sąsiadów były puste, natomiast w treści apelacji wyraził zdziwienie, że jego krzyki były słyszane wyłącznie przez sąsiadów, z którymi od pewnego czasu pozostawał w dość znacznym konflikcie.
Reasumując zatem powyższe, wbrew twierdzeniom skarżącego w realiach niniejszej sprawy nie istnieją żadne wątpliwości, których nie dałoby się usunąć, a winaW. S.została w całości udowodniona.
Kara wymierzona obwinionemu nie nosi cech rażącej surowości i jest zgodna z dyrektywami jej wymiaru, zawartymi w treści art. 33 kw.
Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.