Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 553/17
Data wyroku: 2017-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Rusin
Słowa kluczowe: Groźba
Podstawa prawna: art. 207 § 1 kk, 190 § 1 kk

Sygn. akt IV Ka 553/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 września 2017 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r.
sprawyP. D.
synaS.iR. z domu P.
urodzonego (...)wL.
oskarżonego zart. 207 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,art. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku
z dnia 11 lipca 2017 r. sygnatura akt II K 637/16

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z podstawy prawnej wymiaru kary w punkcie II dyspozycji eliminuje przepisyart. 64§ 1 kkiart. 37 a kkorazart. 33 § 1 kk;

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa

Sygn. akt IV Ka 553 / 17

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Bystrzycy Kłodzkiej oskarżyłP. D.o to, że:

I
W okresie od 01 stycznia 2016 roku do dnia 01 maja 2016 roku oraz od dnia 15 lipca 2016 roku do dnia 03 września 2016 roku wK., woj.(...)znęcał się psychicznie i fizycznie nad żonąK. D.w ten sposób, że wszczynał awantury, podczas których wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, wyganiał z domu, groził pozbawieniem życia, które to groźby wzbudziły w w/w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, uszkadzał przedmioty będące wyposażeniem mieszkania oraz popychał, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 06 listopada 2012 roku, sygn. akt IIK 753/12 w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 09 sierpnia 2012 roku do dnia 09 grudnia 2013 roku za przestępstwo podobne z art. 207§1kkr

to jest o czyn zart. 207§1kkw zw. zart. 64§1kk

II
W dniu 03 września 2016 roku wK., woj.(...), groził pozbawieniem życiaP. S., przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 06 listopada 2012 roku, sygn. akt IIK 753/12 w wymiarze 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 09 sierpnia 2012 roku do dnia 09 grudnia 2013 roku za przestępstwo podobne zart. 207§1kk,-

to jest o czyn zart. 190§1kkw zw. zart. 64§1kk
Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 11 lipca 2017r. sygn.akt II K 637 /16:

I
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 207 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkiart. 37a kkorazart. 33 § 1 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych w kwocie po 10 (dziesięć) zł każda;

II
oskarżonegoP. D.uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkiart. 37a kkorazart. 33 § 1 kkwymierzył mu karę grzywny w wysokości 10 (dziesięciu) stawek dziennych w kwocie po 10 (dziesięć) zł każda;

III
na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 i 2 kkwyżej orzeczone kary połączył i wymierzył oskarżonemu łączną karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda;

IV
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążył Skarb Państwa.

Z wyrokiem tym w części o karze nie pogodził się prokurator.
Apelujący  na podstawieart. 425 § 1 i § 2 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył  powyższy wyrok w części na niekorzyść oskarżonego na podstawieart. 438 pkt. 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonegoP. D.za czyn zart. 207 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.to jest kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych w kwocie po 10 zł każda, za czyn zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.kary grzywny w wysokości 10 stawek dziennych w kwocie po 10 zł każda oraz kary łącznej grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda, podczas gdy wysoki stopień zawinienia oraz społecznej szkodliwości czynu oskarżonego wynikający z tego, że oskarżony swoim zachowaniem ponownie zaatakował dobra prawnie chronione pozostające pod szczególną ochroną takie jak rodzina, jej prawidłowe funkcjonowanie zdrowie, nietykalność cielesna, wolność i cześć godność człowieka, to że zarzucanych mu czynów dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa co pozwala na przyjęcie, że pomimo wcześniejszej karalności za czyny podobne nie zmienił on swojego zachowania wobec członków rodziny, a nadto dyrektyw wymiaru kary w aspekcie prewencji ogólnej, w szczególności potrzeby społecznego oddziaływania kary wobec sprawców przestępstw tego rodzaju, a także prewencji szczególnej, przemawiają za uznaniem orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych po 10 (dziesięć) zł każda za nadzwyczaj łagodne i wniósł o zmianę wyroku Sądu I instancji poprzez wymierzenie oskarżonemuP. D.za czyn opisany w pkt I części wstępnej wyroku kary w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności, za czyn opisany w pkt II części wstępnej wyroku w wymiarze 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz kary łącznej w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności;

Sąd Okręgowy zważył co następuje;

Apelacja okazała się niezasadna, jej argumenty niestety nie przekonują.
Poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne są bezbłędne a ich ocena prawna słusznie doprowadziła do uznania sprawstwa i zawinienia oskarżonego co do obu zarzucanych mu występków, kwalifikowanych kolejno zart. 207 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkoraz zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk.
Uzasadnienie pisemne wyroku jest dość zwięzłe i lapidarne, ale zawiera prawidłowy wywód logiczny, odpowiada wymogomart. 424 kpk, w tym także akceptowalny wywód dotyczący wymiaru kary.
Nie sposób uznać zasadność zarzutu apelacji rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt. 4 kpk, tak w odniesieniu do kar jednostkowych jak i łącznej grzywny. Oceniając wymiar kary przez pryzmat uprzedniej karalności sądowej oskarżonego, w tym wystąpienia warunków zart. 64 § 1 kk, można wnioskować, że wymiar ten pozostaje zbyt łagodnym. Jednakże po analizie dowodów sprawy ewidentnym pozostaje wniosek, iż stopień winy oskarżonego i stopień jego zawinienia nie są aż tak znaczne, jak to akcentuje apelujący.
Słusznie uznał Sąd Rejonowy, iż oskarżony jest osobą skłonną do nadużywania alkoholu i pozostając pod jego wpływem dopuszczał się do agresywnych zachowań wobec żony. Przypisany oskarżonemu występek znęcania ( czyn I) nie miał charakteru drastycznego, zaś wedle relacji pozostałych świadków córkiP. S.a zwłaszcza osób postronnychN. R.,I. B.,M. Ł., wynika, że natężenie i częstotliwość agresywnych zachowań oskarżonego nie była aż tak duża, jak to przedstawiła pokrzywdzonaK. D.. Co należy szczególnie wyeksponować to fakt, iż w toku wszczętej w dniu 1.01.2016r. procedury „Niebieskiej Karty”, zatem od pierwszego dnia objętego zarzutem przestępstwa znęcania, nie były prowadzone wobec oskarżonego interwencje policyjne, w ramach prowadzonego monitoringu pokrzywdzonaK. D.nie zgłaszała skarg, wskutek czego 11.05.2016r. zakończono procedurę Niebieskiej Karty ( k. 72 -82 akt). Tak samo zakończyła się kolejna procedura Niebieskiej Karty wszczęta 3.09.2016r., która wobec braku stwierdzenia, by oskarżony dopuszczał się aktów znęcania wobec pokrzywdzonej, została zakończona w maju 2017r. ( vide zeznania świadkówI. B.iM. Ł.k. 127 akt).
Nadto koniecznym pozostaje uwzględnienie, iż wedle zeznań pokrzywdzonejK. D.od 3 września 2016r., zatem od ponad roku, oskarżony zdecydowanie zmienił swe zachowanie, nie wszczyna awantur, prowadzi osobne gospodarstwo domowe, z pokrzywdzoną użytkują osobne lokale i wzajemnie unikają kontaktu. Oskarżony jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku, do winy przyznał się i żałuje swego postępowania, ma stałe dochody. Dlatego w przedstawionych wyżej okolicznościach wymierzenie za występek znęcania kary łagodniejszego rodzaju w postaci grzywny – przy zastosowaniuart. 37 a kk- należy uznać za karę spełniającą dyrektywyart.53 kk. Karę taką można ocenić jako łagodną, ale nie w stopniu niewspółmiernym w rozumieniuart. 438 pkt.4 kpk.
W odniesieniu do czynu II-go kwalifikowanego zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkto apelujący nie poświęcił ani jednego zdania, w którym uzasadniłby konieczność wymierzenia najsurowszego rodzaju kary tj. pozbawienia wolności spośród katalogu kar zart. 190 § 1 kk. Powrót do przestępstwa kwalifikowany tu zart. 64 § 1 kkto nazbyt nikła podstawa, by karę wobec oskarżonego zaostrzyć od najłagodniejszego do najsurowszego rodzaju i to o charakterze bezwzględnym, jak wnioskował apelujący o 4 miesiące pozbawienia wolności.
Z urzędu natomiast skorygowano podstawę wymiaru kary za omawiany występek groźby karalnej, wyłączonoart. 64 § 1 k( skoro nie doszło do zaostrzenia kary) orazart. 37 a kk( bo przecież wart. 190 § 1 kkkatalog kar przewiduje karę grzywny) a takżeart. 33 § 1 kk( przepis ten definiuje ustawowe granice kary grzywny, więc jego powoływanie jest zbędne).
O zwolnieniu oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk, co uzasadniają niewielkie dochody oskarżonego oraz brak istotnego majątku.