Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 834/16
Data wyroku: 2016-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: niezastosowanie się do znaku drogowego A-7 i spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

Sygn. akt XI W 834/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 grudnia 2016 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Małgorzata Gardocka, Karolina Szczęsna
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 2 czerwca 2016 roku, 18 sierpnia 2016,19 października 2016 roku, 24 i 28 listopada 2016 roku, 13, 22 i 28 grudnia 2016 roku wW.
sprawy przeciwkoJ. F. (1)
synowiR.iK.
urodzonemu(...)wW.
obwinionemu o to, że:
w dniu 16 kwietnia 2015 r. około godz. 8:00 wW.naskrzyżowaniu ulic (...), kierując pojazdem markiM.,nr rej. (...), nie zachował należytej ostrożności i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, że nie zastosował się do znaku A-7, nie ustępując pierwszeństwa pojazdowi markiT.,nr rej. (...), poruszającemu się po drodze z pierwszeństwem przejazdu, w wyniku czego doszło do kolizji obu pojazdów,
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z § 5 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z dnia 12 października 2002 r.),

I
obwinionegoJ. F. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczeń określonych w art. 86 § 1 kw i art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 9 § 1 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych;

II
na podstawieart. 230 § 2 kpka contrariow zw. zart. 44 § 5 kpwpłytę ujętą w wykazie na k. 51 pozostawia w aktach sprawy;

III
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2005,48 (dwa tysiące pięć i 48/100) zł tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty.

Sygn. akt XI W 834/16

UZASADNIENIE
W dniu 16 kwietnia 2015 roku około godziny 8:00 wW.obwinionyJ. F. (1)wraz z żonąJ. F. (2)i małoletnią córkąA.jechał samochodem markiM.onumerze rejestracyjnym (...)ulicą (...)odulicy (...)w kierunkuulicy (...).
Wjeżdżając naskrzyżowanie ulic (...)- z prędkością około 40 km/h, obwiniony nie zachował należytej ostrożności i nie zastosował się do znaku drogowego A-7 - nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu znajdującemu się już na skrzyżowaniu pojazdowi markiT.onumerze rejestracyjnym (...), prowadzonemu przezE. K.i poruszającemu się, po wcześniejszym wjeździe na skrzyżowanie, drogą z pierwszeństwem przejazdu z prędkością około 27 km/h.
Doszło do zderzenia się obu wyżej wskazanych pojazdów. Zachowaniem swoim obwiniony spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie: zeznań świadkaE. K.– k. 29, k. 168; częściowo zeznań świadkaJ. F. (2)– k. 35, 168-169; częściowo wyjaśnień obwinionegoJ. F. (1)– k. 57-59, k. 167-168; zeznań świadkaŁ. D.– k. 14, k. 222-223; notatki urzędowej - k. 4-5; szkicu miejsca zdarzenia drogowego – k. 6; protokołów oględzin pojazdów – k. 7-9; zdjęć – k. 140-149, 154-163; mapy – k. 165, 178; opinii biegłego ds. rekonstrukcji wypadków drogowych – k. 236-293, 306, 316-317; oględziny materiału filmowego na płycie CD z k. 48 – k. 223.
ObwinionyJ. F. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których w szczególności podnosił, że na skrzyżowanie wjechał z prędkością około 4-5 km/h. Wyjaśnił, że skrzyżowanieL.iZ.jest skrzyżowaniem równorzędnym i to nie on, lecz prowadząca pojazdT., wjeżdżając na skrzyżowanie, wymusiła na nim pierwszeństwo, mimo że powinna była się zatrzymać i pozwolić obwinionemu przejechać zgodnie z regułą tzw. „prawej strony”.
Za wiarygodne uznano tylko te wyjaśnienia obwinionego, z których wynikają okoliczności bezsporne, a więc, że jechałulicą (...)odulicy (...)w kierunkuulicy (...)wraz z żoną i córką i że doszło do zderzenia przedmiotowych pojazdów. W pozostałym zakresie, w szczególności odnośnie sposobu wjazdu na skrzyżowanie, wyjaśnienia obwinionego nie zasługują na wiarę. W zestawieniu z zeznaniami pokrzywdzonejE. K.oraz analizą zdarzenia dokonaną w opinii przez biegłego, wyjaśnienia obwinionego są niewiarygodne. Należało je ocenić jako przyjętą przez obwinionego linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane wykroczenie. I choć przyjęta linia obrony była konsekwentna, to nie mogła być przekonująca, wobec sprzeczności z pozostałym - uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym.
Jako wiarygodną i niewątpliwą Sąd ocenił opinię biegłego sądowego ds. rekonstrukcji wypadków drogowychA. A.. Wnioski wyprowadzone z opinii przez biegłego są logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym
    .Swoje wnioski biegły wywiódł z analizy nagrania monitoringu, szkicu stałej organizacji ruchu, oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokonanymi pomiarami, jak również z przeprowadzonych symulacji komputerowych, a także widocznego na zapisie monitoringu położenia pozderzeniowego samochoduT.i ujawnionych uszkodzeń. Analizę w/w dowodów w sprawie biegły zestawił z wersjami podanymi przez obwinionego i pokrzywdzoną. Biegły jest osobą obcą dla stron, niezainteresowaną rozstrzygnięciem, a przez to obiektywną; jest nadto fachowcem w swojej dziedzinie. Zdaniem biegłego bardziej prawdopodobny przebieg zdarzenia wynika z wersji podanej przez pokrzywdzoną. Wersja obwinionego jest natomiast niemożliwa do przyjęcia, albowiem przy takiej prędkości, jaką podał obwiniony (około 5 km/h lub około 10 km/h – na co wskazywała świadekJ. F. (2)), uderzenie wT.nie doprowadziłoby do obrócenia się tego samochodu o 180 stopni i przemieszczenia go na przeciwległy pas. W szczególności z nagrania monitoringu wynika, że realną prędkością, jaką obwiniony się poruszał, nie była prędkość 5 km/h, a więc prędkość zbliżona wręcz do zatrzymania pojazdu, lecz prędkość około 36-40 km/h. O ile z zapisu monitoringu nie można stwierdzić jednoznacznie, jaką prędkością dokładnie poruszał się obwiniony przy wjeździe na skrzyżowanie, to z pewnością można stwierdzić i to jednoznacznie, że nie była to prędkość podawana przez obwinionego. Mając na uwadze w/w zapis, a także pomiary dokonane przez biegłego na miejscu zdarzenia, wątpliwości nie budzi przyjęcie prędkości kolizyjnej pojazdu obwinionego jako około 36-40 km/h. Wyliczona z kolei przez biegłego prędkość, jaką osiągnęła pokrzywdzona przed zderzeniem (27 km/h), wynikała z czasu narastania przyspieszenia po wcześniejszym zatrzymaniu się przed linią warunkowego zatrzymania i przyjętej średniej prędkości przyspieszenia samochodu, jakim poruszała się pokrzywdzona. Na marginesie można jedynie wskazać, że przyjmując jedynie hipotetycznie, za biegłym, wiarygodność wyjaśnień obwinionego odnośnie prędkości, z jaką wjeżdżał na skrzyżowanie (5 km/h), to wskazać należy, że nie byłoby wówczas żadnych przeszkód, aby obwiniony, zatrzymawszy się przed samochodem pokrzywdzonej, uniknął zderzenia. Jadąc z podawaną prędkością, nie doprowadziłby do kolizji.
Pokrzywdzona natomiast w sposób prawidłowy zatrzymała się, po czym wjechała na skrzyżowanie z nieznaczną prędkością. Z uwagi na odległość dzielącą oba pojazdy, samochód obwinionego mógł być w momencie wjazdu na skrzyżowanie niewidoczny dla pokrzywdzonej i to niezależnie od tego, czy wzdłuż jezdniulicy (...)zaparkowane były samochody oraz czy wzdłuż tej linii rosła jakakolwiek roślinność.
Reasumując wnioskowanie biegłego, które Sąd w pełni podziela, ustalono, że pokrzywdzona prawidłowo wykonała manewr wjazdu na skrzyżowanie, na które obwiniony - stosując się do znaku A-7 - nie powinien był wjeżdżać (nie było na nim miejsca do kontynuowania jazdy przez obwinionego). Obwiniony - wjeżdżając na skrzyżowanie bez zachowania szczególnej ostrożności i nie stosując się do znaku A-7 - spowodował zagrożenie bezpieczeństwa dla innego uczestnika ruchu – pokrzywdzonej. Zbliżając się do skrzyżowania obwiniony był obowiązany zachować szczególną ostrożność, a więc należycie obserwować sytuację panującą na drodze i dostosować do niej jazdę - po to, aby w sposób bezpieczny wykonać manewr wjazdu na skrzyżowanie. Obserwując lewą część jezdni w sposób niewłaściwy, wymusił jednakże pierwszeństwo na jadącej po drodze z pierwszeństwem przejazdu pokrzywdzonej i doprowadził do kolizji.
Biegły wnioski płynące z opinii w sposób niebudzący wątpliwości Sądu uzasadnił, odnosząc się także wyczerpująco do zgłoszonych przez obronę zastrzeżeń w toku rozprawy.
ZeznaniaE. K.Sąd ocenił jako logiczne i korelujące z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z wnioskami opinii biegłego oraz zapisem monitoringu. Podana przez świadka wersja zdarzenia stanowiła najbardziej prawdopodobną wersję. Pokrzywdzona tak w toku czynności wyjaśniających, jak i na etapie postępowania sądowego zeznawała konsekwentnie z możliwą dokładnością. Wobec powyższego, Sąd nie znalazł podstaw, aby wersji zdarzenia pokrzywdzonej nie uwzględnić jako odpowiadającej rzeczywistemu przebiegowi zdarzenia. Wersję tę potwierdził obiektywny biegły sądowy w swojej opinii.
Zeznania świadkaJ. F. (2)są wiarygodne wyłącznie w zakresie ustaleń bezspornych: miejsca i czasu zdarzenia, a także tego, że świadek przed wjazdem na skrzyżowanie widziała przed sobą samochód pokrzywdzonej. Niewiarygodne jest zeznanie świadka w pozostałym zakresie, w szczególności odnośnie tego, że do skrzyżowania podjeżdżali z mężem bardzo wolno, tj. z prędkością pomiędzy 5 a 10 km/h. Z wyżej wskazanych powodów (podanych przez biegłego), zeznanieJ. F. (2)nie stanowi wiarygodnego źródła ustaleń Sądu w niniejszej sprawie odnośnie przyczyn i mechanizmu stworzenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez obwinionego. Nadto Sąd miał na uwadze fakt, że świadek – jako żona obwinionego stara się przedstawić jego zachowanie na drodze w jak najbardziej korzystnym dla niego świetle.
Na wiarę zasługiwały zeznania świadkaŁ. D., który wypowiadając się odnośnie odtworzonego na rozprawie nagrania z monitoringu, potwierdził złożone przez siebie zeznania w toku czynności wyjaśniających, których początkowo, z uwagi na upływ czasu i liczbę interwencji drogowych, nie pamiętał.
Bez większego znaczenia dla sprawy okazały się zeznania policjanta, który sporządził szkic miejsca zdarzenia drogowego –Ł. K.. Świadek ten nie pamiętał szczegółów swojej interwencji po zdarzeniu. Potwierdził jedynie sporządzenie przedmiotowego szkicu oraz przyznał, że znak pionowy A-7, zaznaczony przez niego na szkicu, stoi w rzeczywistości w innym miejscu, co świadek zeznał po analizie zdjęć, znajdujących się w aktach sprawy.
Pozostałe ujawnione dowody w postaci protokołów i dokumentów zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przez uprawnione do tego osoby. Sąd z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby odmówić im wiarygodności Także prawdziwości zapisu z monitoringu poddanego oględzinom i jego wiarygodności nie podważała żadna ze stron.
Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w niniejszej sprawie, Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do zaistnienia przedmiotowego zdarzenia, jak również co do udziału w nim i winy obwinionegoJ. F. (1). Jego zachowanie polegało na nieustąpieniu pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na skrzyżowaniu, niezachowaniu należytej ostrożności i stworzeniu w ten sposób stanu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Swoim działaniem obwiniony wyczerpał więc znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 kw, jak również z art. 92 § 1 kw, albowiem – co wynika już z samego opisu zdarzenia ujętego w zarzucie – nie zastosował się do znaku A-7. W takiej sytuacji stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę (art. 9 § 1 kw).
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia z art. 86 § 1 kw - ze względu na skutek - znaczenie ma tylko takie zachowanie, które może zagrozić bezpieczeństwu ruchu. Zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego polega na stworzeniu takiej sytuacji, która grozi nastąpieniem ujemnych skutków dla ruchu drogowego. Takie skutki wystąpiły w niniejszej sprawie. Zachowanie obwinionego doprowadziło bowiem do zderzenia pojazdów, jak też zagroziło zdrowiu osób uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu.
W przedmiotowej sprawie do kolizji doszło w wyniku niezachowania przez obwinionego należytej ostrożności i niezastosowanie się przez niego do znaku drogowego pionowego A-7 „ustąp pierwszeństwa”. Przepis § 5 ust. 5 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych stanowi, że znak A-7 ostrzega o skrzyżowaniu z drogą z pierwszeństwem. Niezastosowanie się do znaku drogowego wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 92 § 1 kw.
Zasadnym jest twierdzenie, iżJ. F. (1)jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających karalność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.
Wymierzając karę obwinionemuJ. F. (1), Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.
W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy.
Stopień społecznej szkodliwości czynu obwinionego Sąd ocenił jako znaczny. Na taką ocenę wpływ miały: wartość naruszonego dobra w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, a także sposób działania sprawcy, który poprzez niezachowanie należytej ostrożności i niezastosowanie się do znaku drogowego, spowodował kolizję pojazdów i zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Prawo pierwszeństwa przejazdu należy do podstawowych reguł bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego naruszenie stanowi duże zagrożenie tego bezpieczeństwa, będąc w istocie jedną z częstszych przyczyn wypadków i katastrof w ruchu drogowym (videwyrok SN z 5 lipca 1977 r., VI KRN 140/77, LexPolonica nr 308858).
Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze jego właściwości, warunki osobiste i majątkowe, stosunki rodzinne oraz ustabilizowany sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony jest osobą niekaraną ani za przestępstwa, ani za wykroczenia drogowe. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd miał na uwadze także cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, jak również, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej. Sąd pozostaje w przekonaniu, że jednorazowe naruszenie przez obwinionego przepisów było incydentem i że obwiniony wyciągnie ze zdarzenia odpowiednie wnioski na przyszłość.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, iż orzeczona wobec obwinionego kara grzywny w wysokości 500 złotych jest adekwatna i sprawiedliwa.
Płytę zawierającą materiał z monitoringu pozostawiono w aktach sprawy.
Na podstawie przepisówart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkw zw.zart. 119 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 zł, ustaloną na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychoraz koszty postępowania, tj. zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 140 złotych, na którą składają się zryczałtowane wydatki postępowania (100 złotych) i ryczałt za badanie zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem elektronicznym (2 x 20 złotych – k. 10, 11) – odpowiednio:§ 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia, a nadto koszty opinii biegłego (1593 zł – k. 295, 168,10 zł – k. 309, 104,38 zł – k. 318).