Sąd Rejonowy w Człuchowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 47/16
Data wyroku: 2017-07-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Osowicki
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.

Sygn. akt: I C 47/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 lipca 2017 roku
Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Marek Osowicki

Protokolant:

stażysta Paulina Barwińska

po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 roku w Człuchowie
sprawy z powództwaP. S.
przeciwko Skarbowi Państwa Aresztowi Śledczemu wC.
o zadośćuczynienie

1
zasądza od pozwanego Skarbu Państwa Aresztu Śledczego wC.na rzecz powodaP. S.kwotę 2.500,00 zł (dwa tysiące pięćset złotych) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty,

2
w pozostałym zakresie powództwo oddala,

3
koszty procesu znosi wzajemnie.

Pobrano opłatę kancelaryjną
w kwocie zł – w znakach
opłaty sądowej naklejonych
na wniosku.
Sygn. akt I C 47/16

UZASADNIENIE
PowódP. S.wniósł przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu wC.o zapłatę kwoty 50.000 zł z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że zanim został skazany na karę pozbawienia wolności i w związku z tym osadzony w zakładzie karnym zdiagnozowano u niego schorzenie związane z niewłaściwym krążeniem krwi. Lekarz prowadzący zalecił mu stosowanie lekuW. (...)w odpowiednich dawkach dozowanych raz w tygodniu. Personel medyczny pozwanego zalecił stosowanie powyższego leku raz na dwa tygodnie. Po paru dniach zaniechania prawidłowego leczenia zaczął odczuwać silny ból w ręce, która spuchła, zmienił się kolor skóry i nie mógł normalnie funkcjonować. Dopiero interwencja lekarzy ze szpitala wB.przyniosła poprawę zdrowia.
Pozwany Skarb Państwa Zakład Karny wC.w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew wskazał, że powód leczony był z powodu przewlekłego migotania przedsionków. W związku z tym otrzymałpreparat W.(lek przeciwzakrzepowy) w dawce 1 x 10mg. Dawka stosowanegopreparatu W.jest zmienna i zależy od wartości czasu protrombinowego (INR). Wartości normatywne wskaźnika przy chorobie powoda wynoszą od 2.0 do 4.0 i w zależności od jego wartości ustalana jest dawka preparatu przeciwzakrzepowegoW. (...). W dniu 29 maja 2014 r. INR wynosił 8.55 – przekraczał zatem wartości referencyjne (od 2 do 4). 30 maja 2014 r. powód zgłosił się do lekarza z bólem w okolicy ramienia prawego. W dniu 1 czerwca 2014 r. powód ponownie zgłosił się do lekarza. Został skierowany do oddziału chirurgicznego szpitala wC.z podejrzeniem zakrzepowego zapalenia żył prawej kończyny górnej. Jeszcze tego samego dnia, tj. 1 czerwca 2014 r. powód został przemieszczony doSzpitala (...)wB.– gdzie wykonano badania laboratoryjne oraz diagnostyczne. Po przeprowadzonych badaniach stwierdzono krwiak w okolicy prawego dołu łokciowego. Cech zakrzepicy nie stwierdzono. Powód został skierowany do Oddziału Aresztu Śledczego wB.. Pomimo tego, że poinformowano go o grożących niebezpieczeństwach powód odmówił leczenia w Oddziale Chirurgicznym Aresztu Śledczego wB.. Lekarz dyżurny wydał odpowiednie zalecenie co do dalszego postępowania i zaproponował leczenie w szpitalu Zakładu Karnego wC.. Powód również odmówił leczenia w szpitalu Zakładu Karnego wC.. Lekarz dyżurny wydał odpowiednie zalecenia oraz skierował powoda do poradni Chirurgicznej Karnego wC.. Leczenie w Poradni Chirurgicznej prowadzono do dnia 12 czerwca 2014 r. Stwierdzono wówczas, że krwiak się wchłonął po czym leczenie zostało zakończone. Postępowanie personelu medycznego Zakładu Karnego wC.było prawidłowe.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PowódP. S.przebywał w pozwanym Zakładzie Karnym wC.od 24.04. do 15.07.2014 r.
(bezsporne)
Przed osadzeniem powoda w zakładzie karnym zdiagnozowano u niego schorzenie związane z niewłaściwym krążeniem krwi i zastosowano leczenie lekiemW. (...).
(bezsporne)
W dniu 29 maja 2014 r. poziom INR u powoda wyniósł 8.55 –zatem przekroczył wartości referencyjne (od 2 do 4). 30.05.2017 r. u powoda wystąpił ból, obrzęk i zasinienie w okolicy ramienia. Z podejrzeniem zakrzepicy powód został skierowany na konsultację doSzpitala (...)wB.(0l.06.2014r.). Rozpoznano krwiak śródstawowy łokcia prawego w wyniku przedawkowaniaW.. Rozpoznanie potwierdzono badaniem radiologicznym. Wielkość krwiaka 35x23x50 mm. Nie stwierdzono zakrzepicy. Dalsze leczenie prowadzono w Poradni Chirurgicznej Zakładu Karnego wC.- do dnia 12.06.2014r.- po czym leczenie zakończono.
(dowód: książka zdrowia osadzonego k.12-28, karta informacyjna k.29, wynik badania k.30 i k.102).
Na skutek stosowania lekuW.w nadmiernej dawce u powoda wystąpił krwiak śródstawowy łokcia prawego. DawkowanieW.od dnia 24.05.2014r. było nieprawidłowe i spowodowało wystąpienie krwiaka śródstawowego łokcia prawego. Leczenie krwiaka łokcia prawego trwało 14 dni i nie spowodowało trwałego uszczerbku na zdrowiu. Powód natomiast doznał cierpień fizycznych i psychicznych w postaci bólu oraz niepełnosprawności kończyny górnej prawej przez okres 14 dni. Gdy stwierdzono (29.05.2014r.) INR w wysokości 8.55 powinno odstawić sięW. (...)natychmiast, nie na jeden dzień, ale znacznie dłużej oraz podać witaminę K lub skierować skazanego do szpitala celem podania dożylnie witaminy K lub przetoczyć osocze mrożone. Tak wysoki INR grozi poważnymi konsekwencjami z krwiakiem śródmózgowym włącznie. Błędnie rozpoznano u powoda zakrzepicę w obrębie kończyny górnej prawej i niepotrzebnie zastosowano Heparynę (F.). Przy poziomie INR 8.5 zakrzepica nie może powstać, gdyż „krzepliwość krwi była obniżona ośmiokrotnie w stosunku do normy.
(dowód: opinia biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii k. 164, opinia uzupełniająca k.180).

Sąd zważył co następuje:
Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie powód domagał się zadośćuczynienia od pozwanego Skarbu Państwa z tytułu niewłaściwego leczenia przez personel medyczny Zakładu Karnego wC.i narażenie go na utratę zdrowia i życia oraz odniesione cierpienia w postaci bólu.
Żądanie powoda z tytułu zadośćuczynienia może być objęte regulacją wynikającą z przepisówart. 444 k.c.i445 k.c.
Odpowiedzialność może dotyczyć jedynie zawinionego błędu w sztuce lekarskiej (art. 415 k.c.), a wynikającego z nieprawidłowo udzielonej powodowi pomocy medycznej podczas odbywania kary pozbawienia wolności.
Należy zaznaczyć, że zachowanie za które podmiotowi można przypisać odpowiedzialność deliktową na podstawieart. 415 k.c., może być działanie, jak i zaniechanie. Zaniechanie polega na niewykonywaniu określonego działania, gdy na podmiocie ciążyła powinność i możliwość jego podjęcia. Za błąd w sztuce lekarskiej uznaje się takie zachowania lekarza, które jest obiektywnie sprzeczne z aktualnymi kanonami wiedzy i sztuki lekarskiej. przez błąd w sztuce lekarskiej należy jednak rozumieć także nieudzielenie pacjentowi możliwych w danym wypadku zaleceń, które mogą ograniczyć jego cierpienia związane z bólem.
Zachodzą w powyższym zakresie przesłanki odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego wC., bowiem możliwe jest przypisanie zatrudnianemu przez pozwanego personelowi medycznemu winy nieumyślnej, gdyż jak wynika z rzeczowej, jasnej i przez to miarodajnej opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii biorąc pod uwagę miernik staranności lekarskiej, należało przy stwierdzeniu 29.05.2014r. INR w wysokości 8.55 odstawićW. (...)natychmiast, nie na jeden dzień, ale znacznie dłużej oraz podać witaminę K lub skierować skazanego do szpitala celem podania dożylnie witaminy K albo przetoczyć osocze mrożone. DawkowanieW.od dnia 24.05.2014r. było nieprawidłowe i spowodowało wystąpienie krwiaka śródstawowego łokcia prawego. Leczenie krwiaka łokcia prawego trwało 14 dni i nie spowodowało trwałego uszczerbku na zdrowiu. Powód natomiast doznał cierpień fizycznych i psychicznych w postaci bólu oraz niepełnosprawności kończyny górnej prawej przez okres 14 dni.
Pojęcie rozstroju zdrowia w rozumieniuart. 444 § 1 k.c.winno być ujmowane szeroko. Chodzi wiec o takie oddziaływanie na organizm ludzki, które pociąga za sobą zakłóceniewfunkcjonowaniu poszczególnych organów, bez ich widocznego uszkodzenia. Przemijający charakter zakłóceńwfunkcjonowaniu organizmu nie wyłącza możliwości uznania, że zakłócenia te wywołały rozstrój zdrowia.
Zgodnie z ogólną zasadą dowodową wyrażoną wart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.w przedmiotowej sprawie ciężar wykazania winy, bezprawności działania oraz rozmiaru krzywdy spoczywał na powodzie jako osobie, która z faktów tych wywodzi określone skutki prawne. Powód mógł wykazać powyższe fakty wszelakimi dowodami. Sąd orzekający, zgodnie zart. 232 zd. 2 k.p.c., nie ma bowiem obowiązku dopuszczania dowodów z urzędu.
Powód dostarczoną dokumentacją lekarską oraz zawnioskowanym dowodem z opinii lekarskiej wykazał zawinienie strony pozwanej oraz fakt poniesienia cierpień psychicznych na skutek nieprawidłowego leczenia przez personel medyczny pozwanego.
Jednocześnie należy stwierdzić, że z faktu wyżej opisanego zawinionego zaniechania lekarzy nie wynikła dla powoda żadna szkoda majątkowa w postaci długotrwałego lub trwałego uszczerbku na zdrowiu.
Przemijające zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu polegające na znoszeniu cierpień psychicznych mogą usprawiedliwiać przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego na podstawieart. 445 § 1 k.c.Długotrwałość cierpień i rodzaj skutków ma natomiast znaczenie dla określenia wysokości zadośćuczynienia.
W doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i Sądów Apelacyjnych wskazane zostały kryteria, które należy uwzględnić przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć charakter przede wszystkim kompensacyjny, dlatego jego wysokość nie może ograniczać się do zapłaty sumy symbolicznej, a stanowić powinno odczuwalną wartość ekonomiczną. W każdym przypadku w którym doszło do uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia należy rozpatrywać sprawę indywidualnie, uwzględniając doznaną krzywdę pokrzywdzonego, na którą składa się cierpienie fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi lub w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstrój zdrowia. W związku z powyższym w danej kategorii spraw nie można posługiwać się szablonami czy sztywnym schematem. Ustalając wysokość zadośćuczynienia należy uwzględnić wszystkie okoliczności odzwierciedlające doznana krzywdę, a w szczególności nasilenie cierpień, długotrwałość choroby. Jednak suma odpowiednia musi być również w tym znaczeniu, że winna być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadającym aktualnym normom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa(por. wyrok SN z 22 kwietnia 1985; II CR 94/85 – nie publikowany, wyrok SN z 9 stycznia 1978; OSNC 1978/11/210, wyrok S.A. w Białymstoku z 9 kwietnia 1991r. OSAiSN 1992/5/50, wyrok S.A. w Katowicach z 3 listopada 1994r. OSA 1995/5/41)
W ocenie sądu opinia biegłego sądowego z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii jest rzeczowa, jasna, nie posiada wewnętrznych sprzeczności i szczegółowo opisuje skutki nieprawidłowego leczenia powoda. Z powyższych względów zasługuje na wiarygodność. Powód nie wniósł do opinii zastrzeżeń ani jej nie kwestionował. Natomiast pytania pełnomocnika pozwanego znalazły wyjaśnienie w opinii uzupełniającej.
Ustalając odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za krzywdę jaką doznał powód Sąd brał pod uwagę wszystkie przesłanki, które powyżej zostały przytoczone to jest rozmiar i długotrwałość występowania u powoda bólu oraz okres niepełnosprawności prawej ręki wynoszący dwa tygodnie. Z doświadczenia życiowego należy przyjąć, iż występujący poziom bólu związanego z obrzękiem ręki i występowaniem krwiaka nie jest szczególnie wysoki i dotkliwy.
Stopień i rozmiar doznanej krzywdy przez powoda należy odnieść wyłącznie do zawinionego zaniechania personelu medycznego pozwanego. Natomiast powód określając należną w jego przekonaniu sumę zadośćuczynienia, bezzasadnie wiąże wszystkie następstwa swojego stanu zdrowia z postępowaniem lekarzy.
Z drugiej strony zadośćuczynienie nie może odbiegać od realiów ekonomicznych i powinno być utrzymane w rozsądnych granicach. Nie może ono być źródłem wzbogacenia a winno kompensować realne krzywdy i cierpienia.
Zatem należy przyjąć, że kwotą odpowiednią w rozumieniuart. 445 § 1 k.c.z tytułu zadośćuczynienia będzie kwota 2.500 zł. Należy mieć na uwadze, że dalej idące roszczenie powoda nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Powód nie może bowiem obciążać pozwanego konsekwencjami swojej samoistnej choroby, wiążącej się z konsekwencjami leczenia lekiemW. (...). Z uwagi na okoliczność, iż nie doszło do trwałego uszczerbku na zdrowiu a nasilenie dolegliwości bólowych prawej ręki związane z jej obrzękiem i wystąpieniem krwiaka występowało u powoda tylko przez 14 dni Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie jako nieuzasadnione.
W świetle jasnej i jednoznacznej opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu chorób wewnętrznych i kardiologii nie zasługuje również na uwzględnienie roszczenie o ustalenie odpowiedzialności na przyszłość, bowiem krwiak i obrzęk ręki się cofnął 12.06.2014 r. i nie wymagał leczenia na skutek czego leczenie zostało zakończone a sama konieczność leczenia powoda między innymi lekiemW. (...)nie wynika z zawinienia pozwanego a choroby występującej u powoda przed osadzeniem w zakładzie karnym.
Z uwagi na wynik procesu i tylko częściowe uwzględnienie powództwa sąd na podstawieart. 100 k.p.c.zniósł koszty procesu wzajemnie.