Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 573/16
Data wyroku: 2017-02-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Maszlanka
Słowa kluczowe: Wspólnota mieszkaniowa
Podstawa prawna: art. 12 ust 2, art 15 ust 1 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali

Sygn. akt: I C 573/16

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 lutego 2017 r.
Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Magdalena Maszlanka

Protokolant:

st. sekr. sądowy Wioletta Przybylska

po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. w Lidzbarku Warmińskim na rozprawie
sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej(...)
przeciwkoM. S.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanegoM. S.na rzecz powoda Wspólnoty Mieszkaniowej(...)kwotę 2598,25 zł (dwa tysiące pięćset dziewięćdziesiąt osiem 25/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 124,80 zł (sto dwadzieścia cztery 80/100);

2
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

3
zasądza od pozwanegoM. S.na rzecz powoda Wspólnoty Mieszkaniowej(...)kwotę 1338,50 zł (jeden tysiąc trzysta trzydzieści osiem 50/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania;

4
nadaje wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności.

SSR Magdalena Maszlanka
Sygn. akt I C 573/16

UZASADNIENIE
Powódka Wspólnota Mieszkaniowa(...)wniosła o zasądzenie od pozwanegoM. S.na jej rzecz kwoty 5196,50 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 lipca 2016 r do dnia zapłaty oraz odsetek skapitalizowanych naliczonych do dnia 30 czerwca 2016 r. w wysokości 249,59 zł. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany jest członkiem powodowej Wspólnoty oraz legitymuje się prawem własności lokalu mieszkalnego numer(...)położonego w(...). Współwłaścicielką przedmiotowego lokalu na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej był żona pozwanego,S. S., która zmarła. W związku z tym powód dochodzi zaległych należności za okres od 1 maja 2015 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. wraz z odsetkami wyłącznie od pozwanego.
PozwanyM. S.nie odniósł się do żądania pozwu.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W księdze wieczystej prowadzonej dla lokalu numer(...)położonego w budynku numer(...)w miejscowościK.jako współwłaściciele są ujawnieni na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej pozwanyM. S.i jego żonaS. S..S. S.zmarła w dniu 28 czerwca 2012 r.
Wymiar opłat należnych na rzecz powódki i związanych z lokalem numer(...)od miesiąca maja 2015 r. wynosił 279,75 zł, od lipca 2015 r. - 290,75 zł, od września 2015 r. - 309,40 zł, od stycznia 2016 r. - 310,30 zł. Zaległość za okres od 1 maja 2015 r. d do 30 czerwca 2016 r. to 5196, 50 zł wraz ze skapitalizowanymi odsetkami w wysokości 249,59 zł.
Pismem z dnia 18 maja 2016 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty kwoty 7595,82 zł, w tym zaległości podstawowej - 4575,90 zł, zaległości odsetkowej - 186,79 zł, zaległości windykacyjnej - 2656,60 zł, zaległości odsetkowej windykacyjnej - 141,73 zł, kosztów upomnień - 34,80 zł. Pozwany odebrał wezwanie do zapłaty w dniu 31 maja 2016 r.
(wydruk zksięgi wieczystej numer (...)- k. 9- 11, wezwanie do zapłaty z dnia 18 maja 2016 r. wraz z potwierdzeniem odbioru – k. 12,13, zawiadomienia o wymiarze opłat 14-17, zestawienie – k. 18, poświadczenie zameldowania – k. 31-32)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo częściowo zasługiwało na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie pozwany nie stawił się na rozprawie i nie odniósł się pisemnie do żądania pozwu. W takiej sytuacji, w myśl.art. 339 § 1 k.p.c., Sąd zobligowany był rozstrzygnąć sprawę wyrokiem zaocznym.
Stosownie doart. 339 § 2 k.p.c., wydając wyrok zaoczny sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda przytoczone w pozwie o okolicznościach faktycznych, jednakże tylko wówczas, gdy twierdzenia te nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy. Domniemanie zgodności twierdzeń faktycznych powoda z prawdziwym stanem rzeczy ma szczególny charakter, bowiem bezczynność pozwanego jest tu, w pewnym sensie, przyznaniem okoliczności przytoczonych w pozwie. Fakty przyznane w procesie nie wymagają dowodu tylko wtedy, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 229 k.p.c.).
Jak podkreśla się w orzecznictwie, wprowadzenie przezart. 339 § 2 k.p.c.domniemania zgodności twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy nie zwalnia powoda od przytoczenia faktów, które są niezbędne do dokonania subsumcji materialnoprawnej, stanowiącej faktyczną i materialnoprawną podstawę wyroku. Sąd jest bowiem zobowiązany, nawet przy uznaniu twierdzeń powoda za prawdziwe, dokonać prawidłowej oceny zasadności żądania pozwu (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97).
W rozpoznawanej sprawie twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych nie budziły wątpliwości. Sąd przyjął zatem, zgodnie z pozwem, że pozwany jest współwłaścicielem opisanego wyżej lokalu mieszkalnego i nie uiszczał związanych z nim opłat. Nie oznacza to jednak, że wskazane przez powoda fakty uzasadniały uwzględnienie powództwa w całości.
Jak stanowiart. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali(t.j. D.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach. Stosownie do art. 13 ust. 1 przytoczonej ustawy, właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego, uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra. Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca (art. 15 ust. 1 u.w.l.). Zgodnie z art. 17 u.w.l., za zobowiązania dotyczące nieruchomości wspólnej odpowiada wspólnota mieszkaniowa bez ograniczeń, a każdy właściciel lokalu - w części odpowiadającej jego udziałowi w tej nieruchomości.
Przepisart. 12 ust. 2u.w.l., statuujący zasadę, iż właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w stosunku do ich udziałów w nieruchomości wspólnej, reguluje kwestię wysokości należności związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej przypadających na dany lokal. Natomiast, przepisyustawy o własności lokalinie regulują kwestii współwłasności samodzielnego lokalu mieszkalnego i odpowiedzialności współwłaścicieli tego lokalu za koszty zarządu nieruchomością wspólną. W tym zakresie, poprzezart. 1 ust. 2u.w.l., znajdują zastosowanie przepisyKodeksu cywilnego. W myślart. 207 k.c., współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną w stosunku do wielkości udziałów.
W rozpoznawanej sprawie powódka domagała się zasądzenia wszelkich opłat związanych z korzystaniem z lokalu wyłącznie odM. S., co oznaczało, że traktowała ona odpowiedzialność pozwanego i spadkobiercówS. S.jako solidarną. Było to jednak założenie nieuprawnione. Zgodnie zart. 369 k.c., zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. W niniejszej sprawie brak jest przepisu ustawy oraz czynności prawnej, z których wynikałby solidarny charakter zobowiązania dłużników.Ustawa o własności lokalinie zawiera przepisu, który nakładałby na współwłaścicieli w częściach ułamkowych jednego lokalu odpowiedzialność solidarną wobec wspólnoty mieszkaniowej z tytułu wszelkich wydatków związanych z utrzymaniem tegoż lokalu. W odniesieniu do odpowiedzialności współwłaścicieli samodzielnego lokalu mieszkalnego za koszty zarządu nieruchomością wspólną nie znajduje też zastosowania przepisart. 370 k.c.albowiem zobowiązanie do zapłaty zaliczek nie wynika z wynika z czynności prawnej dokonanej przez współwłaścicieli lokalu, lecz z przytoczonych wyżej przepisówustawy o własności lokali. Źródłem solidarności nie może być takżeart. 30 § 1 k.r.i o. Przepis ten stanowi, że oboje małżonkowie są odpowiedzialni solidarnie za zobowiązania zaciągnięte przez jednego z nich w sprawach wynikających z zaspokajania zwykłych potrzeb rodziny. Nie ulega jednak wątpliwości, że cytowana regulacja dotyczy wyłącznie okresu, w którym trwa wspólność ustawowa, a w rozpoznawanej sprawie ta ustała z dniem śmierciS. S.. Podkreślić zaś należy, że stosownie doart. 46 k.r.i o., w sprawach nieunormowanych w artykułach poprzedzających od chwili ustania wspólności ustawowej do majątku, który był nią objęty, jak również do podziału tego majątku, stosuje się odpowiednio przepisy o wspólności majątku spadkowego i o dziale spadku, a z mocy odesłania zart. 1035 k.c.także przepisy o współwłasności. Dotychczasowa współwłasność, która przysługiwała łącznie obojgu małżonkom, staje się współwłasnością w częściach ułamkowych, ze wszystkimi opisanymi wyżej konsekwencjami.
Nie można przyjąć, żeM. S.odpowiada wobec Wspólnoty solidarnie ze spadkobiercami zmarłej żony, a zatem, że powinien uregulować wszelkie wynikające z prawa odrębnej własności lokalu nieznaczność. Odpowiedzialność pozwanego ograniczona jest wielkością przysługującego mu udziału w prawie własności, który wynosi 1/2.
Sąd nie miał też podstaw, by obciążać pozwanego obowiązkiem zapłaty całej dochodzonej przez powódkę kwoty, uznając go za spadkobiercęS. S.. W uzasadnieniu pozwu powódka nie powoływała się na fakt dziedziczenia, nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że pozwany nie tylko dziedziczy po małżonce, ale też, że jest jej jedynym spadkobiercą, a odpowiedzi na zobowiązanie Sądu wskazała, że nie wie, kto jest spadkobiercą ustawowymS. S.. Okoliczność ta miała zaś kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż w odniesieniu do odpowiedzialności za długi spadkowe powstałe po śmierciS. S.nie ma zastosowaniaart. 1034 k.c.Przepis ten ustanawia solidarną odpowiedzialność spadkobierców za długi spadkowe, a zatem za długi powstałe za życia spadkodawcy. Tymczasem żądanie pozwu dotyczy roszczeń powstałych po 28 czerwca 2012 r., a zatem takich, za które każdy ze spadkobierców – jako współwłaściciel lokalu – odpowiada osobiście i całym swoim majątkiem stosownie do wielkości jego udziału w prawie. W tych okolicznościach, podkreślając ponownie, że powódka nie powoływała się na fakt, że pozwany jest spadkobiercą ustawowym lub testamentowym swojej małżonki i nie dowodziła go, a nadto mając na uwadze, że zgodnie zart. 933 par. 2 k.c., spadek przypada w całości małżonkowi spadkodawcy dopiero przy braku zstępnych spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwa i ich zstępnych, Sąd nie znalazł podstaw, by obciążaćM. S.całością opłat związanych z lokalem oraz jakąkolwiek częścią należności, za które odpowiedzialność ponoszą spadkobiercyS. S..
Na rzecz powódki zasądzono od pozwanego 1/2 kwoty dochodzonej pozwem wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, oddalając dalej idące powództwo, o czym orzeczono na podstawie przytoczonych wyżej przepisówustawy o własności lokaliiart. 481 par. 1 i 2 k.c.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 100zd. pierwszek.c.Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki 1/2 poniesionych kosztów proces, czyli 1/2 x 2677 zł (2400 kosztów zastępstwa, 260 zł opłaty od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa).
W oparciu oart. 333 § 1 pkt 2 k.p.c.wyrokowi w punkcie 1 nadano rygor natychmiastowej wykonalności.