Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 142/17
Data wyroku: 2017-07-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Wiesław Pędziwiatr, Wojciech Kociubiński
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 64 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygnatura akt II AKa 142/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 lipca 2017 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSA Witold Franckiewicz (spr.)
Sędziowie:SSA Wiesław Pędziwiatr
SSA Wojciech Kociubiński
Protokolant: Anna Czarniecka
przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu Krzysztofa Grzeszczaka

po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r.
sprawyP. S. (1)
oskarżonego zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.
D. K. (1)
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 9 października 2015 r. sygn. akt III K 8/15

I
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoP. S. (1)w części rozstrzygającej dotyczącej pkt I (czyn z pkt I części wstępnej) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania, stwierdzając jednocześnie, że na podstawieart. 575 § 1 k.p.k., wymierzone oskarżonemu w pkt XVI części rozstrzygającej wyroku kary łączne pozbawienia wolności i grzywny tracą moc,

II
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoD. K. (1)w części rozstrzygającej dotyczącej pkt XXXIII (czyn z pkt XXXV części wstępnej) i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania, stwierdzając jednocześnie, że na podstawieart. 575 § 1 k.p.k., wymierzone oskarżonemu w pkt XXXIX części rozstrzygającej wyroku kary łączne pozbawienia wolności i grzywny tracą moc.

UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 roku – sygn.. akt: V KK 343/16, na skutek wniesionych i rozpoznanych kasacji wobec 6-ciu oskarżonych, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 6 kwietnia 2016 roku – sygn. akt: II AKa 58/16 w odniesieniu do:

1
oskarżonegoP. S. (1),w części w której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie co do czynu z pkt I wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 9 października 2015 roku – sygn.. akt: III K 8/15 (czyn z pkt I aktu oskarżenia – pkt IV wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu),

2
oskarżonegoD. K. (1)– na podstawieart. 536 k.p.k.w zw. zart. 436 k.p.k.– co do czynu opisanego w pkt XXXIII wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy (pkt XXXV aktu oskarżenia),

sprawę w tym zakresie przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu.
W pkt II cytowanego wyroku, Sąd Najwyższy w pozostałym zakresie kasację obrońcyP. S. (1)–adw. K. K., jak również kasację drugiego obrońcy w całości – oddalił jako oczywiście bezzasadne.
Dalsze rozstrzygniecie Sądu Najwyższego zawarte w pkt III b cyt. wyroku dotycząceD. K. (1)skutkowało uchyleniem wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy – na podstawieart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.– w odniesieniu do czynów z pkt XXXIV – XXXV tegoż wyroku (pkt XXXV – XXXIX aktu oskarżenia) i przekazaniem sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy w tym zakresie wobec tegoż oskarżonego do ponownego rozpoznania.
W pkt III a wyroku Sądu Najwyższego – na podstawieart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.– wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy został uchylony wobec oskarżonegoA. Ł.i sprawę przekazano temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.
W tej sytuacji procesowej, należy przedstawić w niniejszym uzasadnieniu kwestie odnoszące się do rozstrzygnięć Sądu Okręgowego w Świdnicy, dotyczących:

1
oskarżonegoP. S. (1)– pkt I zaskarżonego wyroku (pkt I aktu oskarżenia),

2
oskarżonegoD. K. (1)– pkt XXXIII zaskarżonego wyroku (pkt XXXV aktu oskarżenia).

Odnośnie oskarżonegoP. S. (1):

Sąd Okręgowy w Świdnicy zaskarżonym wyrokiem w pkt I uznał oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że:
wiosną 2008 roku, nie później niż do końca marca tego roku, na terenie Królestwa Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1)przez użycie przemocy w postaci siły fizycznej wobec mężczyzny o nieustalonej tożsamości, zabrał w celu przywłaszczenia znaczną ilość środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 4.000 gramów o wartości 12.000 euro, stanowiących równowartość 40.400 zł,
tj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 11 § 2 k.k.,
i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.karę 100 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, zaś na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 40.440 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cyt. ustawy orzekł wobec oskarżonego nawiązkę 2.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
W pkt XVI wyroku, Sąd Okręgowy w Świdnicy wymierzył oskarżonemuP. S. (1)karę łączną 10 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 700 stawek dziennych po 30 zł każda.

Odnośnie oskarżonegoD. K. (1):

Sąd Okręgowy w Świdnicy zaskarżonym wyrokiem w pkt XXXIII uznał oskarżonego za winnego:
popełnienia czynu opisanego w pkt XXXV części wstępnej wyroku, ustalając iż dopuścił się go wiosną 2008 roku, nie później niż do marca tego roku.
Czyn opisany w pkt XXXV części wstępnej prokurator zarzucił formułując zarzut, iż polegał on na tym, że:
„od marca do września 2008 roku wR., wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci 2.800 gramów marihuany o wartości 31.220 zł, w ten sposób, ze 2.000 gramów marihuany otrzymał od innej osoby objętej postępowaniem karnym, zaś 800 gramów nabył odM. K. (1)za 11.000 złotych, którą następnie zbył celem dalszej odsprzedaży nieustalonym, osobom”.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda, a nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 42.200 zł, a nadto na podstawie art. 70 ust. 4 cytowanej ustawy orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w kwocie 3.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
W odniesieniu do tegoż oskarżonego Sąd Najwyższy w pkt IIIb wyroku ponadto orzekł uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy w pkt XXXIV – XXXV części dyspozytywnej (pkt XXXVI – XXXIX aktu oskarżenia) i przekazał sprawę temuż Sądowi – na podstawieart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.– do ponownego rozpoznania wobec oskarżonegoD. K. (1).
Sąd Okręgowy w Świdnicy wymierzył oskarżonemuD. K. (1)karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 350 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda.
Apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy w zakresie podlegającym rozstrzygnięciu Sądu Najwyższego i uchyleniu wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 kwietnia 2016 roku i przekazaniu sprawy tut. Sądowi do ponownego rozpoznania, odnośnie oskarżonychP. S. (1)iD. K. (1)wnieśli: prokurator oraz obrońcy oskarżonych. Apelacje wywiedzione przez wskazane wyżej strony, zostały zatem ponownie rozpoznane w zakresie dotyczącym tej części zaskarżonego wyroku, która uległa uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Obrończyni oskarżonegoP. S. (2)adw.H. K.w apelacji, w odniesieniu do pkt I wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy (pkt I aktu oskarżenia), poza zarzutem obrazyart. 41 § 1 k.p.k., będący przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, zarzuciła (pkt 2 apelacji):
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 2 i 410 k.p.k.poprzez przekroczenie swobodnej oceny zeznań świadków (wcześniej oskarżonych), co do których zastosowano nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawieart. 60 § 3 k.k., gdy ocena tych okoliczności powinna być poddana wnikliwej konfrontacji z materiałem dowodowym zebranym w sprawie.
Obrończyni wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoP. S. (2)– adw.M. B.(tom XXXV, k. 6175-6187) zarzucił odnośnie czynu z pkt I wyroku:
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wadliwym przyjęciu, że oskarżonyP. S. (3)wiosną 2008 roku, nie później niż do końca marca tego roku, na terenie Królestwa Holandii działając wspólnie i w porozumieniu zM. K. (1)przez użycie przemocy w postaci siły fizycznej wobec mężczyzny o nieustalonej tożsamości, zabrał w celu przywłaszczenia znaczną ilość środka odurzającego w postaci marihuany, nie mniejszej niż 4.000 gramów o wartości 12.000 euro stanowiących równowartość 40.440.00 zł, czym miał wypełnić znamionaart. 280 § 1 k.k., podczas gdy:
- okoliczności te nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami po za pomawiającymi zeznaniamiM. K. (1),
- nie ustalono danych pokrzywdzonego, nie przesłuchano pokrzywdzonego, nie zwrócono się w toku postępowania do organów ścigania Królestwa Holandii celem poczynienia szczegółowych ustaleń,
- ilość oraz wartość skradzionego środka odurzającego ustalono w oparciu o wyjaśnieniaM. K. (1), który początkowo wskazał inną ich ilość,
- nie ustalenie osoby kuriera o imieniuG., któremu przekazano środki odurzające,
co uniemożliwia weryfikację prawdziwości twierdzeń oskarżonegoK.z pomocą jakichkolwiek innych dowodów pośrednich lub bezpośrednich.
Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Prokuratorzaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze wobec oskarżonegoP. S. (1), zarzucając:
rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuP. S. (1), polegającą na niedostatecznym uwzględnieniu:

a
wagi zarzucanych czynów, odznaczających się bardzo wysoką społeczną szkodliwością, z uwagi na ingerowanie w porządek publiczny państwa i jego bezpieczeństwo, bezpieczeństwo obywateli oraz w zdrowie publiczne,

b
istotnej roli w działalności w zorganizowanej grupy przestępczej,

c
dużych ilości dostarczonych oraz wprowadzonych do obrotu narkotyków,

d
działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej w okresie 4 lat,

e
działania w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych oraz uczynienia sobie z popełnianych przestępstw stałego źródła dochodu, przynoszącego duże nielegalne zyski ze szkoda dla społeczeństwa,

f
ich przeszłości kryminalnej, w tym karalności za przestępstwa podobne,

g
trybu życia, tj. utrzymywania się w części z procederu narkotykowego i popełniania innych przestępstw,

przy jednoczesnym przecenieniu opinii środowiskowych o nich oraz braku innych okoliczności łagodzących i wymierzeniu zbyt niskich kar, gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynów, wzgląd na okoliczności ich popełnienia oraz na osobowość oskarżonych, a także na występowanie wielu istotnych okoliczności obciążających nagromadzonych w sprawie, przemawia za wymierzeniem wyższej kary.
Obrońca oskarżonegoD. K. (1)– adw.B. G.(tom XXXIV – k. 6146-6151) zarzucił odnośnie rozstrzygnięcia w pkt XXXIII części rozstrzygającej (pkt XXXV aktu oskarżenia):
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na bezzasadnym przyjęciu, żeD. K. (1)dopuścił się czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia w pkt XXXV – XLII, a tym samym poprzez uznanie przedstawionej przez oskarżonychM. K. (1)iT. G., podczas gdy brak jest innych dowodów potwierdzających prezentowaną przez nich,
w n o s z ą c o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.
W odniesieniu do oskarżonegoD. K. (1)w apelacjiProkuratorzarzucił:
rażącą niewspółmierność kary, polegającą na niedostatecznym uwzględnieniu:

1
wagi zarzucanych czynów, odznaczających się wysoką szkodliwością społeczną, z uwagi na ingerowanie w porządek publiczny państwa i jego bezpieczeństwa, bezpieczeństwo obywateli oraz w zdrowie publiczne,

2
dużych ilości dostarczonych oraz wprowadzonych do obrotu narkotyków,

3
działania w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych oraz uczynienia sobie z popełnionych przestępstw stałego źródła dochodu,

4
przeszłości kryminalnej,

5
powrotu do przestępstwa w niedługim czasie od skazania,

6
trybu życia, tj. utrzymywania się w części z procederu narkotykowego i popełniania innych przestępstw,

przy jednoczesnym przecenieniu opinii środowiskowych oraz braku innych okoliczności łagodzących i wymierzeniu zbyt niskich kar, gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych czynów, wzgląd na okoliczności ich popełnienia oraz na osobowość oskarżonego, a także na występowanie wielu istotnych okoliczności obciążających nagromadzonych w sprawie, przemawia za wymierzeniem wyższych kar.
Prokurator wniósł o wymierzenie oskarżonym wyższych kar, wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego na rozprawie w dniu 23 września 2015 r.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

apelacja obrońców oskarżonegoP. S. (4)okazała się zasadna, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku odnośnie tego oskarżonego co do pkt I części dyspozytywnej oraz wobec oskarżonegoD. K. (1)odnośnie pkt XXXIII części rozstrzygającej i przekazaniem sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W takiej sytuacji procesowej, apelacja prokuratora, co do wysokości kary, okazała się przedwczesna.
Obrońcy oskarżonegoP. S. (2)w wywiedzionych apelacjach kwestionowali prawidłowość ustaleń faktycznych a w konsekwencji przyjęcie popełnienia przez oskarżonego zarzucanego czynu, opisanego w pkt I aktu oskarżenia.
W ślad za stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego (str. 13-16) istotnego znaczenia nabiera ustalenie czasu ewentualnego popełnienia przestępstwa przez oskarżonegoP. S. (2).
Prokurator w akcie oskarżenia (pkt I) określił ramy czasowe popełnionego przestępstwa „od marca do września 2008 r.”.
Sąd Okręgowy przyjął, że czyn opisany w pkt I aktu oskarżenia popełniony został przez oskarżonegoP. S. (2)„wiosną 2008 roku, nie później niż do końca marca tego roku”.Ustalenia sądu I instancji, co do samego faktu jego popełnienia oraz czasu, w którym miały nastąpić przestępcze działania, wsparte zostały o wyjaśnienia współoskarżonegoM. K.. Sąd uznał powyższe wyjaśnienia za wiarygodne, dokonując ich weryfikacji w kontekście odpisów wyroków dotyczących oskarżonegoP. S. (2)oraz adnotacji o odbywaniu przez niego kar pozbawienia wolności.
Z treści wyjaśnień współoskarżonegoM. K.(k. 97, 4817, 4847) wynika, że poznał on oskarżonegoP. S. (2)w 2008 roku – wiosną lub latem 2008 roku, kiedy było ciepło”(k. 132).
Dokonując oceny powyższych wyjaśnień oskarżonegoM. K., należy odnieść się do obiektywnych dowodów w postaci danych o karalności oskarżonegoP. S. (2).Z nich wynika, że oskarżony odbywał kary pozbawienia wolności:

1
w okresieod dnia 14 czerwca 2006 roku do dnia 14 czerwca 2007 roku– orzeczoną wyrokiem Sadu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 29 lutego 2000 roku – sygn.. akt:II K 644/99(tom XIII, k. 2224 odwrót),

2
w okresieod dnia 14 czerwca 2007 roku do dnia 13 kwietnia 2008 roku– orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 30 czerwca 2003 roku – sygn.. akt:II K 16/03(tom XIII, k. 2226).

Zatem oskarżonyP. S. (2)odbywał nieprzerwanie kare pozbawienia wolności w okresieod dnia 14 czerwca 2006 roku do dnia 13 kwietnia 2008 roku,orzeczoną powyższymi dwoma wyrokami sądowymi.
Okres dalszego pobytu oskarżonegoP. S. (2)w warunkach pozbawienia wolnoścido dnia 29 kwietnia 2008 rokuwynika z następujących dokumentów:

1
informacji z Krajowego Rejestru Karnego (poz. 2), postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2008 roku Sąd Okręgowy w Świdnicy udzielił oskarżonemu (skazanemu) warunkowego przedterminowego zwolnienia (tom XIII, k. 2208) z kar orzeczonych wyrokami Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich w sprawach II K 644/99 i II K 16/03,

2
notatki urzędowej funkcjonariusza CBŚ KGP z dnia 23.10.2013 r., w której ustalono, w bazach informatycznych, iż oskarżony (skazany) przebywał w warunkach pozbawienia wolności m. innymi od dnia 7 czerwca 2006 roku do dnia 29 kwietnia 2008 roku,

3
pisma Zakładu Karnego wK.z 7.06.2016 r. (tom XXXVIII, k. 6854), z którego wynika, że oskarżonyP. S.przebywał w Zakładzie Karnym wK.od 7 czerwca 2006 roku do 29 kwietnia 2008 r. i nie korzystał z przepustek.

Łączny zatem okres przebywania oskarżonegoP. S. (2)w warunkach pozbawienia wolności określić należy:
od dnia 14 czerwca 2006 r. do dnia 29 kwietnia 2008 rokuw okresie objętymi przedmiotową sprawą.
Zasadnie zatem podkreślił Sąd Najwyższy (str. 14 uzasadnienia wyroku V KK 343/16), że błędnie przyjął Sąd I instancji, iż oskarżonyP. S. (2)nie mógł odbywać kary pozbawienia wolności ze sprawy VI K 319/06 Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich w okresie od dnia 13 kwietnia 2008 roku do dnia 13 października 2008 roku (tom XIII, k. 2219).
Zatem, z danych dotyczących odbycia kar pozbawienia wolności przez oskarżonegoP. S. (2)wynika, że oskarżony nie mógł popełnić przestępstwa w okresie przyjętym przez Sąd Okręgowy, a więc„wiosną 2008 roku, nie później niż do końca marca tego roku”,skoro przebywał w tym czasie nieprzerwanie, w zakładzie karnym, o czym przekonuje także pismo Zakładu Karnego wK.z dnia 7 czerwca 2016 roku –tom XXXVIII, k. 6854.
Apelacja prokuratora, co wskazał Sąd Najwyższy na str. 14 uzasadnienia wyroku V KK 343/16, nie dotykała tej kwestii lecz jedynie podniesiono powyższe w kasacji adw.K. K.(tom XXXVIII, k. 6846-6852), dołączając pismo Zakładu Karnego wK.o czasie odbywania kary pozbawienia wolności przez oskarżonegoP. S. (1).
Sąd Apelacyjny w świetleart. 434 § 1 k.p.k., nie ma procesowej możliwości zmiany zaskarżonego wyroku w tym zakresie i jak wskazał to Sąd Najwyższy na str. 14 cyt. uzasadnienia, „poprawienia” czasu popełnienia przestępstwa, skoro za wiarygodne uznane zostały wyjaśnienia współoskarżonegoM. K., określający inny czas poznania oskarżonegoP. S. (2), a w konsekwencji popełnienia przez niego przestępstwa opisanego w pkt I aktu oskarżenia. Powoduje to konieczność ponownej, wnikliwej oceny wyjaśnień współoskarżonegoM. K.w tym zakresie, czego Sąd Apelacyjny nie jest uprawniony dokonać. Sąd Najwyższy na str. 15 cyt. uzasadnienia wyroku jednoznacznie stwierdził, iż Sąd Apelacyjny w chwili orzekania, tj. w dniu 6 kwietnia 2016 roku „mógł posłużyć sięart. 440 k.p.k.stwierdzając, iż byłoby rażąco niesprawiedliwym dokonanie zmiany wyroku i uniewinnienie oskarżonegoP. S.z tego powodu, iż w dacie czynu miał on tzw. alibi, skoro podstawa dowodowa nie budziła wątpliwości co do popełnienia przez niego czynu zart. 280 § 1 k.k., a tylko na skutek niewłaściwego rażąco błędnego ustalenia czasu popełnienia czynu oraz niezaskarżenia wyroku w tym zakresie przez prokuratora,nie było możliwe dokonanie stosownej korekty w postępowaniu odwoławczym”.Dalej Sąd Najwyższy stwierdził, że „nowa treśćart. 440 k.p.k.… nie zablokuje możliwości <<poprawienia>> tego błędu w toku ponownego postępowania przed sądem pierwszej instancji”(str. 16 op.cit.).
W sytuacji uchylenia, w powyższym zakresie, zaskarżonego wyroku wobec oskarżonegoP. S. (2), te same względy – na podstawieart. 435 k.p.k.– zadecydowały o uchyleniu zaskarżonego wyroku wobecoskarżonegoD. K. (1)w zakresie pkt XXXIII wyroku (czyn z pkt XXXV aktu oskarżenia),skoro gdyby przyjąć, ze oskarżonyP. S. (2)nie popełnił czynu opisanego w pkt I aktu oskarżenia i nie wszedł w posiadanie środków odurzających, to oskarżonyD. K. (1)nie mógł w tym samym czasie popełnić czynu polegającego na wprowadzeniu tychże środków odurzających do obrotu, skoro powyższe środki miały pochodzić z czynu zabronionego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd I instancji winien dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie czynów, co do których uchylenie wyroku nastąpiło, ze szczególnym uwzględnieniem oceny wiarygodności wyjaśnień współoskarżonegoM. K., w kontekście rzeczywistego okresu odbywania przez oskarżonegoP. S. (1)kary pozbawienia wolności i jego pobytu w warunkach zakładu karnego. Ustalenia w tym zakresie niewątpliwie rzutować winny na ocenę wiarygodności wyjaśnień oskarżonychP. S.iD. K.oraz wyjaśnieńM. K..
Właściwym sądem I instancji do ponownego rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy w Świdnicy jako rzeczowo i miejscowo właściwy z uwagi na to, że przedmiotowe czyny oskarżonych pozostają ze sobą w związku podmiotowo-przedmiotowym i łączne ich rozpoznanie jest zasadne, ponadto Sąd Najwyższy w pkt III b cyt. wyroku, przekazał Sądowi Okręgowemu w Świdnicy do ponownego rozpoznania – na podstawieart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.sprawę w odniesieniu do pkt XXXVI-XXXIX aktu oskarżenia, dotyczących czynów zarzuconych oskarżonemuD. K. (1).
Sąd Apelacyjny nie orzekł wobec oskarżonych nowej kary łącznej wobec oskarżonegoD. K. (1)wobec uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy odnośnie dalszych rozstrzygnięć w pkt XXXIV – XXXV części dyspozytywnej. Wobec oskarżonegoP. S. (1)połączenie kar jednostkowych wymierzonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Świdnicy może nastąpić w odrębnym postępowaniu i wymierzenie wyrokiem łącznym nowej kary łącznej, realizując tym samym zasadę dwuinstancyjności.
Z tych względów orzeczono jak na wstępie.
SSA Wiesław Pędziwiatr SSA Witold Franckiewicz SSA Wojciech Kociubiński