Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 1093/16
Data wyroku: 2017-07-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SWWojciech Wierzbicki

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 lipca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XVII Karny - Odwoławczy w składzie:

    Przewodniczący: SWSO Wojciech Wierzbicki

Protokolant: p.o. stażysty Bartłomiej Siwiński

    przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań - Grunwald w Poznaniu Marka Strzyżewskiego

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r.
sprawyM. T.
oskarżonego o popełnienie przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu
z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt III K 249/15
I zmieniazaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
z opisu czynu przypisanego oskarżonemuM. T.- spośród przedmiotów objętych zaborem na szkodęJ. W.eliminuje 3 pary butów oraz komplet nakładek na koła samochodowe, przyjmując wartość rzeczy skradzionych temu pokrzywdzonemu na co najmniej 1.700 złotych, natomiast spośród przedmiotów objętych zaborem na szkodęP. W.eliminuje 12 puszek piwaW., 6 puszek piwaT., krzesło ogrodowe i suszarkę do prania, przyjmując wartość rzeczy skradzionych temu pokrzywdzonemu na co najmniej 280 złotych;

b
uchyla punkt 3. zaskarżonego wyroku dotyczący obowiązku naprawienia szkody;

IIw pozostałym zakresieutrzymuje w mocyzaskarżony wyrok;
III zwalniaoskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za drugą instancję.
SWSO Wojciech Wierzbicki

UZASADNIENIE
Wyrokiem wydanym w dniu 24 maja 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 249/15 Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu uznał oskarżonegoM. T.za winnego tego, że w dniu 7 kwietnia 2012 r. wP., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, poprzez wyrwanie skobla mocującego kłódkę dokonał włamania do piwnic, skąd zabrał w celu przywłaszczenia:
- 2 pary łyżworolek, skrzypce, torbę z zawartością okuć metalowych, torbę z butelkami alkoholu, 4 pary butów, komplet nakładek na koła samochodowe, przewody elektryczne łącznej wartości 4.300 zł na szkodęJ. W.
- 24 szt. puszek piwaT., 12 szt. puszek piwaW., skrzynię z narzędziami, przewody elektryczne, krzesło ogrodowe, suszarkę do prania, torbę podróżną łącznej wartości 350 zł na szkodęP. W.
- skrzynkę z narzędziami wartości łącznej 700 zł na szkodęS. W.
- latarkę, wykrywacz cyfrowyB.wartości łącznej 200 zł na szkodęM. S. (2)
- niwelator laserowyH.wartości łącznej 5800 zł na szkodęM. W.,
tj. popełnienia przestępstwa zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to (przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.) skazał go na karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100n stawek dziennych grzywny po 15 złotych, przy czym wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 lat próby, orzekając nadto wpunkcie 3. obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczJ. W.kwoty 800 złotych oraz na rzeczP. W.kwoty 70 złotych.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł oskarżony, który zakwestionował obciążenie go naprawieniem szkody na rzecz pokrzywdzonych, wskazując że wszystko co ukradł zostało odzyskane przez Policję.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja co do istoty okazała się zasadna.
Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiotowej sprawie. Uzyskany w ten sposób materiał dowodowy Sąd rzetelnie i obiektywnie rozważył, wyciągając co do zasady trafne, zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, logiczne wnioski w zakresie sprawstwa i winy oskarżonegoM. T.. Sąd Rejonowy dokonał również prawidłowej subsumcji czynu przypisanego oskarżonemu. Jednak w zakresie ustaleń rzeczy skradzionych przezM. T.– Sąd pierwszej instancji dopuścił się istotnej niekonsekwencji i w efekcie błędów, które z kolei spowodowały niezasadne nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody.
Oto bowiem Sąd Rejonowy ustalił, że po dokonaniu włamań do piwnic i kradzieży rzeczy, które oskarżonyM. T.uznał za wartościowe – „wszystkie te rzeczy postanowił zabrać do domu. Inne przedmioty, których nie zdołał zapakować do worka pozostawił w korytarzu piwnicznym” (k. 2 uzasadnienia – k. 304 akt sprawy). Ustalenia te nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron. Wynikał zaś z nich oczywisty wniosek, iż wszystko, co oskarżony zabrał z piwnic, musiało znajdować się bądź to w mieszkaniu siostry i szwagra, do którego oskarżony zaniósł znaczną część łupu, bądź w korytarzu piwnicznym, gdzie miał przygotowaną do wniesienia do mieszkania pozostałą część skradzionych rzeczy. Ponieważ krótko po zdarzeniu, bezpośrednio po przyniesieniu rzeczy z piwnicy do mieszkania szwagier oskarżonego –P. M.zawiadomił Policję – w krótkim czasie funkcjonariusze Policji zabezpieczyli skradzione rzeczy, i to zarówno w mieszkaniu, jak i w piwnicy. A zatem wszystko, co zostało skradzione przezM. T.– musiało być zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami Sądu w jednym z tych dwóch miejsc i musiało zostać zabezpieczone przez Policję. Z protokołów przeszukania i oględzin nie wynikało, by wśród zabezpieczonych rzeczy były 3 dodatkowe pary butów oraz komplet nakładek na koła samochodowe (spośród rzeczy, które miał utracićJ. W.) oraz dodatkowe 12 puszek piwaW., 6 puszek piwaT., krzesło ogrodowe i suszarka do prania (spośród rzeczy, które miał utracićP. W.). Nielogiczne było ustalenie, że pokrzywdzeni stracili również te rzeczy, w sytuacji gdy wszystkie skradzione rzeczy miały znajdować się w dwóch miejscach i stamtąd zostały odzyskane przez Policję (którym to ustaleniem, zgodnym zresztą z materiałem dowodowym sprawy, Sąd drugiej instancji był związany). W związku z tym nieuzasadnione było nałożenie na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody wynikającej z kradzieży rzecz, które nie zostały odzyskane. Aby wyjaśnić tę sprzeczność Sąd odwoławczy w trybieart. 449a § 1 k.p.k.zwrócił akta sprawy Sądowi pierwszej instancji w celu uzupełnienia uzasadnienia m.in. poprzez wyjaśnienie kwestii rzekomego nieodzyskania rzeczy w sytuacji, gdy wszystkie rzeczy skradzione przezM. T.zostały zabezpieczone bądź to przy nim w mieszkaniu siostry i szwagra, bądź też w korytarzu piwnicznym budynku. Sąd Rejonowy pomimo sporządzenia uzupełnienia uzasadnienia wyroku – kwestii tej nie wyjaśnił. Wobec wiążących i adekwatnych do materiału dowodowego ustaleń Sądu pierwszej instancji, kierując się zasadą reformationis in peius orazart. 5 § 2 k.p.k.Sąd Okręgowy w Poznaniu uznał zatem za konieczne wyeliminowanie z opisu czynu przypisanegoM. T.- spośród przedmiotów objętych zaborem na szkodęJ. W.3 par butów oraz kompletu nakładek na koła samochodowe (o czym zresztą pokrzywdzony zeznał dopiero podczas trzeciego przesłuchania), przyjmując wartość rzeczy skradzionych temu pokrzywdzonemu na co najmniej 1.700 złotych (to jest tyle, ile pokrzywdzony wskazał podczas ostatniego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym), natomiast spośród przedmiotów objętych zaborem na szkodęP. W.- 12 puszek piwaW., 6 puszek piwaT., krzesło ogrodowe i suszarkę do prania, przyjmując w konsekwencji (w ślad za ustaleniami Sądu Rejonowego leżącymi u podstaw obliczeń dokonanych na potrzeby orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody) wartość rzeczy skradzionych temu pokrzywdzonemu na co najmniej 280 złotych. Jest możliwe, że pokrzywdzeni pomylili się w opisie dotyczącym ilości i asortymentu rzeczy, które zostały skradzione przezM. T.. Z natury rzeczy przedmioty przechowywane w piwnicy zazwyczaj nie należą do szczególnie ważnych ani wartościowych. Mogli zatem nie przywiązywać wielkiej wagi do tych rzeczy i nie mieć aktualnej wiedzy o ich losie. Warto zauważyć, iż pokrzywdzonyJ. W.długo „odkrywał” co utracił wskutek zdarzenia. Nie da się jednak wykluczyć pomyłki w tych rachubach. Nie da się także wykluczyć ewentualnego, niezależnego od oskarżonegoM. T., udziału osoby trzeciej, która „przypadkowo”, bezprawnie wykorzystała okazję jaką stanowiły otwarte piwnice czy rzeczy pozostawione na korytarzu piwnicznym przez oskarżonego. Wszakże skoro ww. rzeczy nie było w żadnym z dwóch miejsc opisanych przez Sąd – nie było podstaw do przypisaniaM. T.dokonania ich kradzieży. A skoro tak to uchylenia wymagało orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody. Wszystko bowiem, co oskarżonyM. T.ukradł – zostało odzyskane i oddane pokrzywdzonym. Dlatego Sąd Okręgowy w Poznaniu uchylił punkt 3. zaskarżonego wyroku dotyczący obowiązku naprawienia szkody.
W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się bowiem innych aniżeli podniesione w apelacji oskarżonego uchybień, zaś wymierzonąM. T.karę uznał za wystarczającą do odniesienia wszystkich stawianych przed nią celów, adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu, realizującą w cele w zakresie społecznego oddziaływania i uwzględniającą w należytym stopniu cele zapobiegawcze i wychowawcze. Kierunek zaskarżenia wykluczał zresztą jakiekolwiek ewentualne zaostrzenie kary.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.kierując się zasadami słuszności (gdyż zarzuty i wnioski apelacji okazały się trafne) Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, w tym od opłaty za drugą instancję.
SWSO Wojciech Wierzbicki