Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 244/16
Data wyroku: 2016-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V Ka 244/16

UZASADNIENIE
G. P.został oskarżony o to, że w okresie od października 2011 roku do 17 listopada 2011 roku na stacji paliw wN.nr 163 urządzał i prowadził gry na dwóch automatach do gier losowych w postaci terminali internetowycho nazwie S. (...)bez udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry wbrew obowiązkowi wynikającemu zart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychtj. o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.
K. H.został oskarżony o to, że będąc wspólnikiem spółki jawnej „Stacje PaliwH.” wspólnie i w porozumieniu z drugim wspólnikiemJ. H.od nieustalonej daty do dnia 17 listopada 2011 roku na stacji paliw wN.nr 163 prowadził gry na dwóch automatach do gier losowych w postaci terminali internetowycho nazwie S. (...), bez udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, wbrew obowiązkowi wynikającemu zart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychtj. o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.
J. H.został oskarżony o to, że będąc wspólnikiem spółki jawnej „Stacje PaliwH.” wspólnie i w porozumieniu z drugim wspólnikiemK. H.od nieustalonej daty do dnia 17 listopada 2011 roku na stacji paliw wN.nr 163 prowadził gry na dwóch automatach do gier losowych w postaci terminali internetowycho nazwie S. (...), bez udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, wbrew obowiązkowi wynikającemu zart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychtj. o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.
Wyrokiem z dnia 28 października 2015 roku Sąd Rejonowy w Łowiczu uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów.
Wyrok Sądu Rejonowego zaskarżył w całości apelacją na niekorzyść oskarżonych Naczelnik Urzędu Celnego II wŁ.zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu:

1
obrazę przepisu prawa materialnego tj.art. 107 § 1 k.k.s., polegającą na błędnym przyjęciu, że przepis ten, jako mający charakter blankietowy, nie może być wypełniony przepisemart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychi jednocześnie nie może stać się podstawą odpowiedzialności oskarżonych;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez uznanie, że zabezpieczone automaty nie są automatami do gier w rozumieniuustawy o grach hazardowych.

Podnosząc powyższe zarzuty Naczelnik Urzędu Celnego II wŁ.wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja Naczelnika Urzędu Celnego II wŁ.była zasadna.
Sąd Rejonowy błędnie uznał, że przepisart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychstanowi przepis techniczny, który winien podlegać obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego.
Dokonując wykładni przepisuart. 1przedmiotowej dyrektywy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzeczeniem z dnia 13 października 2016 r., w sprawie C 303/15, udzielając odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi stwierdził, iż art. 1 dyrektywy 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 1998, L 204, s. 37 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337), zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jakart. 6 ustawy o grach hazardowych, nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi notyfikacji. Przepisy krajowe, które ograniczają się do ustanowienia warunków zakładania przedsiębiorstw lub świadczenia usług przez przedsiębiorstwa, jak na przykład przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia (w tym przypadku koncesji), nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniuart. 1 pkt 11dyrektywy 98/34 (zob. podobnie wyrok z dnia 4 lutego 2016 r.,I., C‑336/14, EU:C:2016:72, pkt 76 i przytoczone tam orzecznictwo).
Argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego o braku możliwości stosowania wobec oskarżonych przepisuart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychz uwagi na jego techniczny charakter i brak notyfikacji Komisji Europejskiej nie mogły zatem zostać uznane za trafne.
Przepisart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychprzewiduje wymóg prowadzenia działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach tylko na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry.
Naruszenie obowiązku wynikającego z tego przepisu może wypełniać blankietową normęart. 107 § 1 k.k.s.skutkując odpowiedzialności karną za zarzucane oskarżonym zachowanie.
Uniewinnienie oskarżonych w oparciu o przyjęcie, że zarzucane im czyny nie wypełniały ustawowych znamion czynu zabronionego było zatem błędne.
W odniesieniu do oskarżonychJ.iK. H.Sąd Rejonowy wskazał także jako powód wydania wyroku uniewinniającego fakt, iż samo wynajęcie lokalu nie stanowi urządzania ani prowadzenia gier losowych wbrew przepisom ustawy.
Nie wykluczająca liminetakiej ostatecznej oceny działania oskarżonych wskazać należy, że wniosek Sądu Rejonowego o automatycznym występowaniu zależności pomiędzy wynajęciem lokalu, a brakiem odpowiedzialności za czyn zart. 107 § 1 k.k.s.nie jest właściwy. Innymi słowy dla skutecznego przyjęcia takiego wniosku należy kompleksowo ocenić zachowanie oskarżonych w realiach przedmiotowej sprawy, ustalając także ich świadomość co do rygorów prowadzenia działalności polegającej na urządzania gier na automatach. Należy także ustalić bardziej szczegółowo zakres obowiązków oskarżonych w ramach umowy zG. P.w zakresie dotyczącym tego, kto miał zobowiązywać pracowników stacji paliw do wykonywania czynności w zakresie prowadzenia gier na automatach, w szczególności wypłacania pieniędzy graczom. Należy ocenić także w tym aspekcie fakt zmiany w toku postępowania przygotowawczego umowy zawartej pomiędzyJ.iK. H., aG. P.z dzierżawy urządzeń na umowę najmu powierzchni. Nadto Sąd Rejonowy przy dokonywaniu oceny zachowania oskarżonychJ.iK. H.powinien uwzględnić i ocenić również zeznaniaK. Z., który twierdził, że w stacji paliw w przeszłości wielokrotnie przeprowadzano kontrolę z zakresu automatów do gier, a zatem właściciele stacji powinni mieć choćby ogólną świadomość rygorów związanych z prowadzeniem takiej działalności. Dopiero tak pogłębione ustalenia faktyczne i ich analiza mogą doprowadzić do wniosku o urządzaniu i prowadzeniu gier na automatach przez oskarżonychJ.iK. H.bądź wykluczyć taką tezę.
Jako pobieżną należało ocenić także analizę Sądu Rejonowego odnoszącą się do charakteru zabezpieczonych automatów do gier dokonaną w oparciu o opinię biegłegoR. R.. Biegły na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 roku stwierdził, że nie brał pod uwagę dowodów osobowych w tym zeznań świadków, zaś brak możliwości wydania kategorycznej opinii uzasadnił brakiem możliwości odczytania w pamięci cyfrowej zapisów o grach przeprowadzonych na badanych urządzeniach. Należy stwierdzić, że brak takiego zapisu nie musi automatycznie stanowić przeszkody do dokonania określonych ustaleń co do przebiegu gry, zwłaszcza, że została ona utrwalona eksperymentem procesowym oraz zeznaniamiK. Z.. Sąd Rejonowy winien w związku z powyższym skonfrontować biegłegoR. R.z relacjąK. Z., a także zeznaniami pracowników stacji paliw i dopiero wówczas dokonać kompleksowej oceny czy zabezpieczone automaty umożliwiały prowadzenie gier o jakich mowa wart. 2 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok przekazując sprawę Sądowi Rejonowemu w Łowiczu do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Rejonowy uwzględni wykładnię art. 1 dyrektywy 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 1998, L 204, s. 37 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 20, s. 337), zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., wynikającą z orzeczenia(...)w sprawie C 303/15 oraz dokona ponownej oceny zachowania oskarżonych pod kątem realizacji znamion zarzucanych im przestępstw. Przesłucha także funkcjonariusza służby celnej przeprowadzającego eksperyment procesowy, pracowników stacji paliw dokonujących wypłaty pieniędzy oraz biegłegoR. R., a następnie dokona oceny zebranych dowodów mieszczącej się w granicach określonych przepisemart. 7 k.p.k.