Sąd Rejonowy w Łukowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1039/15
Data wyroku: 2017-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Przychodzka-Kasperska
Teza: nie tezowano

Sygn. akt II K 1039/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lutego 2017 roku
Sąd Rejonowy w Łukowie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Ewa Przychodzka-Kasperska
Protokolant st. sekr. sądowy Beata Siestrzewitowska
w obecności prokuratora Aleksandry Płatek-Oleszek, Adama Makosza,
Mariusza Semeniuka
po rozpoznaniu w dniach 30 sierpnia, 4 października, 4 listopada 2016 r., 4 stycznia,
8 lutego 2017 r. sprawy
M. M.s.W.iK. z domu P.
ur. (...)wŁ.
oskarżonego o to, że: w dniu 30 listopada 2015 roku wŁ., województwa(...)w Starostwie Powiatowym złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, które odebrał pracownik Wydziału(...)(...)i(...), w którym fałszywie oświadczył, iż w dniu 20 listopada 2015 roku dokument w postaci prawa jazdy kat.(...)o nr(...)wydany na dane personalneM. M.został zagubiony co w rzeczywistości nie miało miejsca,
tj. o czyn zart. 233 § l k.k.

- na podstawieart. 4 § 1 k.k.stosując przepisyKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym w czasie czynu - orzeka:
I. oskarżonegoM. M.uznaje za winnego dokonania zarzucanego mu przestępstwa i przyjmując, iż wyczerpuje ono dyspozycjęart. 233 § 6 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k., za dokonanie tego czynu na podstawieart. 233 § 6 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k., przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 233 § l k.k.w zw. zart. 37b k.k., wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw.P. R.wŁ.kwotę 1.033,20 (tysiąc trzydzieści trzy 20/100) złotych tytułem wynagrodzenia za wykonywaną z urzędu obronę oskarżonego;
III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę(...),09 (tysiąc siedemset sześćdziesiąt dwa 09/100) złotych tytułem kosztów sądowych w zakresie wydatków, zwalniając oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w zakresie opłaty.

POUCZENIE

1
W terminie zawitym 7 (siedmiu) dni od daty ogłoszeniawyroku strona , podmiot określony w art. 416, a gdy ustawa przewiduje doręczenie wyroku, od daty jego doręczenia, strona, a w wypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony / pokrzywdzona, mogą złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie uzasadnienia z urzędu nie zwalnia strony, wymienionego podmiotu oraz pokrzywdzonego / pokrzywdzonej od złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia. Wniosek składa się na piśmie.Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien wskazywać tego z oskarżonych, którego dotyczy.

2

Wniosek powinien zawierać: oznaczenie organu, do którego jest skierowany, oraz sprawy, której dotyczy; oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo; treść wniosku; datę i podpis składającego pismo. Za osobę, która nie może się podpisać, pismo podpisuje osoba przez nią upoważniona, ze wskazaniem przyczyny złożenia swego podpisu. We wniosku należy wskazać, czy dotyczy całości wyroku czy też niektórych czynów, których popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu / oskarżonej, bądź też jedynie rozstrzygnięcia o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu. Wniosek niepochodzący od oskarżonego / oskarżonej powinien również wskazywać oskarżonego / oskarżoną, którego / której dotyczy § 2. Dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy i nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku, termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku.

3
3(art. 119 k.p.k.iart. 422 § 1 i 2 k.p.k.).

Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna (art. 122 § 1 k.p.k.).
Do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę za dzień wolny od pracy, czynność można wykonać następnego dnia (art. 123 § 1 i 3 k.p.k.).
Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w placówce podmiotu zajmującego się doręczaniem korespondencji na terenie Unii Europejskiej, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego – kapitanowi statku (art. 124 k.p.k.).
Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 (siedmiu) dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana (art. 126 § 1 k.p.k.).

2
Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, podmiotowi określonemu wart. 416,apokrzywdzonemu / pokrzywdzonej od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu,, przysługuje apelacja (art. 444 § 1 k.p.k.).2)

3
Termin zawity do wniesienia apelacji wynosi 14 (czternaście) dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem (art. 122 § 2 k.p.k.iart. 445 § 1 k.p.k.).

4
Apelację wnosi się na piśmie do sądu, który wydał zaskarżony wyrok (art. 428 § 1 k.p.k.).

5
Oskarżony / oskarżona ma prawo do korzystania przy sporządzeniu apelacji z pomocy ustanowionego przez siebie obrońcy (art. 6 k.p.k.iart. 83 § 1 k.p.k.), a strona inna niż oskarżony / oskarżona może ustanowić pełnomocnika (art. 87 § 1 k.p.k.). Do czasu ustanowienia obrońcy przez oskarżonego / oskarżoną pozbawionego / pozbawioną wolności, obrońcę może ustanowić inna osoba (art. 83 § 1 k.p.k.). Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratoralub pełnomocnika będącego radcą prawnym, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 446 § 1 k.p.k.).

6
Wydatki związane z ustanowieniem obrońcy albo pełnomocnika wykłada strona, która go ustanowiła (art. 620 k.p.k.).

7
Oskarżony / oskarżona / pokrzywdzony / pokrzywdzona w wypadku wydania na posiedzeniu wyroku warunkowo umarzającego postępowanie /  oskarżyciel posiłkowy / oskarżyciel prywatny nieposiadający / nieposiadająca obrońcy / pełnomocnika może złożyć wniosek o wyznaczenie obrońcy / pełnomocnika w celu sporządzenia apelacji. Wnioskujący może zostać obciążony kosztami wyznaczenia takiego obrońcy / pełnomocnika (art. 444 § 2 i 3 k.p.k.).

8
Obrońca / pełnomocnik z urzędu wyznaczany jest z listy obrońców / pełnomocników lub jest pozbawiony wolności(art. 81a § 1 k.p.k.iart. 88 zd. 2 k.p.k.).

9
Wniosek o wyznaczenie obrońcy / pełnomocnika z urzędu prezes sądu, sąd lub referendarz sądowy rozpoznaje niezwłocznie. Jeżeli okoliczności wskazują na konieczność natychmiastowego podjęcia obrony / reprezentacji, prezes sądu, sąd lub referendarz sądowy, telefonicznie lub w inny sposób stosownie do okoliczności, powiadamia stronę oraz obrońcę / pełnomocnika o wyznaczeniu obrońcy / pełnomocnika z urzędu (art. 81a § 2 i 3 k.p.k.iart. 88 zd. 2 k.p.k.).

10
Strona może mieć jednocześnie nie więcej niż trzech obrońców albo pełnomocników (art. 77 k.p.k.iart. 88 zd. 2 k.p.k.).

11
Apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku (art. 447 § 1 k.p.k.).

12
Apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych (art. 447 § 2 k.p.k.).

13
Apelację co do środka karnego uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o środkach karnych. Zaskarżyć można również brak rozstrzygnięcia w przedmiocie środka karnego (art. 447 § 3 k.p.k.).

14
3W apelacji można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub nie mogły stanowić przedmiotu zażalenia (art. 447 § 4 k.p.k.).

15
Podstawą apelacji nie może być błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, oraz rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka, związane z treścią zawartego porozumienia w sprawie wydania wyroku skazującego, wymierzenia określonej kary lub środka karnego, orzeczenie przepadku lub środka kompensacyjnego lub rozstrzygnięcia w przedmiocie poniesienia kosztów procesu (art. 447 § 5 k.p.k.).

16
Prezes sądu pierwszej instancji odmówi przyjęcia apelacji, jeżeli apelacja zostanie wniesiona po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalna z mocy ustawy (art. 429 § 1 k.p.k.).

17
Jeżeli oskarżony / oskarżona jest nieletni / nieletnia lub ubezwłasnowolniony / ubezwłasnowolniona, jego / jej przedstawiciel ustawowy lub osoba, pod której pieczą oskarżony / oskarżona pozostaje, może podejmować na jego / jej korzyść wszelkie czynności procesowe, a przede wszystkim wnosić środki zaskarżenia, składać wnioski oraz ustanowić obrońcę (art. 76 k.p.k.).

18
(inne informacje wskazane przez sąd, nieuwzględnione w pkt 1-17)
3)

Wyjaśnienie:
W treści pouczenia, w nawiasach wskazano między innymi podstawę prawną danego twierdzenia; użyty skrót „k.p.k.” oznaczaustawę z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego, której tekst został zamieszczony w Dzienniku Ustaw z 1997 r. Nr 89, poz. 555 i niektórych Dziennikach opublikowanych później.

1
stosuje się w sprawach o przestępstwa, z wyłączeniem spraw o przestępstwa skarbowe

2
o ile przepisy nie stanowią inaczej; jeśli przepis stanowi inaczej to należy pouczyć strony stosownie do brzmienia tego przepisu

3
uwzględnia się, o ile sąd tak postanowi

Sygn. akt II K 1039/15

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego materiału dowodowego Sąd Rejonowy w Łukowie ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 18 listopada 2015 r. zamieszkały wŁ.M. M.zgłosił się do Wydziału(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ., gdzie złożył i opłacił wniosek o przywrócenie mu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii C i wydanie potwierdzającego to uprawnienie dokumentu. Uprzednio uprawnienia od kierowania pojazdami tej kategorii utracił po przekroczeniu limitu punktów karnych. Poza tymM. M.posiadał dokumentprawa jazdy nr (...)potwierdzający posiadanie uprawnień w zakresie prowadzenia pojazdów kategorii B. W związku z odzyskaniem przezM. M.uprawnień w zakresie prowadzenia pojazdów kategorii C należało zatem wymienić mu dokument prawa jazdy wpisując uprawnienia do prowadzenia pojazdów obu kategorii. Inicjatywę w tym przedmiocie podjął samM. M., ponieważ potwierdzenie uprawnień w zakresie prowadzenia pojazdów kategorii C było mu potrzebne w ówczesnym miejscu pracy. WniosekM. M.przyjęła zatrudniona w Wydziale(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.M. W..
W dniu 19 listopada 2015 r.M. M.poruszał się jako kierujący samochodem osobowym i podczas przejeżdżania przez miejscowośćB.na terenie powiatu(...)pełniący w tym rejonie służbę funkcjonariuszK.wS.J. D.dokonał pomiaru prędkości pojazdu kierowanego przezM. M., a w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o 26 km/h, pojazd ten zatrzymał do kontroli drogowej. Z uwagi na fakt, że od kierującego czuć było woń alkoholu, został on przebadany urządzeniemA.z wynikami: I – 0,45 mg/l, II – 0,45 mg/l. Wobec tego faktuM. M.zatrzymano za pokwitowaniem posiadane przez niegoprawo jazdy nr (...)potwierdzające posiadanie uprawnień w zakresie prowadzenia pojazdów kategorii B, a pojazd został przekazany wskazanemu przezM. M.kierującemu.
W dniu 30 listopada 2015 r.M. M.stawił się ponownie w Wydziale(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.celem odbioru dokumentu prawa jazdy zgodnie ze swoim wcześniejszym wnioskiem. Także i tym razem przyjmowała goM. W.. Przed wydaniemM. M.nowego dokumentu prawa jazdy zwróciła się ona o wydanie dokumentuprawa jazdy nr (...).M. M.oświadczył jednak, że dokument ten zagubił. W związku z powyższymM. W.zwróciła się o potwierdzenie powyższego na piśmie.M. M.wypełnił zatem druk standardowego oświadczenia, które złożył jeszcze tego samego dnia. Podał w nim, że wymagane od niego prawa jazdy zostało zagubione w dniu 20 listopada 2015 r., a nadto zobowiązał się do jego zwrotu po odnalezieniu. NastępnieM. M.potwierdził to składając swój podpis. Druk oświadczenia zawierał przy tym pouczenie, że oświadczenie składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej przewidzianej wart. 233 § 1-6 k.k.Również otrzymanie pouczenia w tym przedmiocieM. M.potwierdził składając swój podpis. Po spełnieniu tych formalnościM. M.wydany został tego dnia dokument prawa jazdy zawierający potwierdzenie posiadania przez niego uprawnień w zakresie prowadzenia pojazdów kategorii B i C. W tym samym jednak dniu z Prokuratury Rejonowej wS.wpłynęła do Wydziału(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.informacja o zatrzymaniuM. M.dokumentu prawa jazdy w dniu 19 listopada 2015 r.
W dniu 26 listopada 2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej wS.w prowadzonym pod sygn. akt 2 Ds. 1057/15/D przeciwkoM. M.podejrzanemu o czyn zart. 178a § 1 k.k.postępowaniu wydał decyzję o zatrzymaniu muprawa jazdy nr (...), kategorii B, odebranego w dniu 19 listopada 2015 r. Odpis tego postanowienia doręczonoM. M.za pośrednictwem operatora pocztowego osobiście w dniu 1 grudnia 2015 r. NastępnieM. M.został w tym postępowaniu przesłuchany jako podejrzany przez funkcjonariuszaK.wS.T. K..
Wobec powstania w toku niniejszego postępowania uzasadnionych wątpliwości w zakresie poczytalnościM. M.w czasie dokonywania zarzucanego mu czynu, został dopuszczony dowód z opinii sądowo-psychiatrycznej odnośnie jego osoby. Biegli nie stwierdzili jednakże u badanego choroby psychicznej, ani upośledzenia umysłowego, a rozpoznali cechy dysharmonijnie ukształtowanej osobowości oraz uzależnienie od alkoholu. W konkluzji biegli zaopiniowali, iż w czasie dokonywania zarzucanego mu czynuM. M.zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem miał zachowaną, zaś aktualny stan zdrowiaM. M.jest dobry i pozwala mu na samodzielny i rozsądny udział w toczącym się postępowaniu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie analizy materiałudowodowegow postaci wyjaśnień oskarżonegoM. M.– k. 83v-84, zeznań świadkówM. W.– k. 2 zbiór C, k. 84v-85,T. K.– k. 102v-103,J. D.– k. 163, 164v-165 (ujawnione na k. 167v), a ponadto na podstawie takich dowodów jak:
- z akt o sygn.
    1 Ds. 1958/15Prokuratury Rejonowej wŁ.pismo Starostwa Powiatowego wŁ.do Komendy Powiatowej Policji wŁ.- k. 1, oświadczenieM. M.złożone w Starostwie Powiatowym wŁ.- k. 3, pismo Prokuratury Rejonowej wS.do Starostwa Powiatowego wŁ.- k. 4, dane o osobie oskarżonegoM. M.- k. 11, dane o karalnościM. M.- k. 15-17, Dane (zart. 213 k.p.k.) o osobie oskarżonegoM. M.- k. 18, dane o osobie oskarżonegoM. M.z systemu teleinformatycznego Ministra Finansów - k. 19,
- z akt sprawyII K 1039/15Sądu Rejonowego wŁ.: opis postanowienia o zatrzymania prawa jazdy z dnia 21 listopada 2015 roku wydane przez Prokuratora PR wS.sygn. akt 2 Ds. 1057/15/D k- 35 wraz z odpisem zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia przez oskarżonego k. 132, Dane o karalności oskarżonego k. 80-81, 169-170, opinie sądowo-psychiatryczne dotyczące oskarżonego - k. 25- 28, 60-63.
OskarżonyM. M.nie przyznawał się do dokonania zarzucanego mu czynu. Składając wyjaśnienia na rozprawie oskarżony przekonywał, że finalizując w dniu 30 listopada 2015 r. w Starostwie Powiatowym wŁ.formalności związane z wydaniem mu nowego dokumentu prawa jazdy nie był świadom, że uprzednio posiadany przez niego dokument został mu zatrzymany podczas policyjnej kontroli. O fakcie tym dowiedział się dopiero podczas przesłuchania go w charakterze podejrzanego w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie prowadzenia przez niego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Jako uzasadnienie powyższego stanu rzeczyM. M.wskazał swój stan zdrowia będący wynikiem przebytych urazów głowy. Oskarżony wyjaśnił ponadto, iż podczas wyjazdu służbowego doM.rzeczywiście zgięły mu pieniądze i część dokumentów. Odnośnie czasu pobytu wM.M. M.wyjaśnił początkowo, że było to na początku grudnia, a następnie – reagując na zadane mu pytanie – wyjaśnił, że jeśli prawo jazdy zostało zagubione 19 listopada, to być może był to miesiąc listopad. Oskarżony nie potrafił podać innych szczegółów odnośnie wyjazdu oraz dokładnie określić towarzyszących mu osób.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia oskarżonegoM. M., w których nie przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu nie zasługują na wiarę, ponieważ stoją w sprzeczności z pozostałym zabranym w sprawie materiałem dowodowym, a nadto z zasadami doświadczenia życiowego i logiki sytuacji.
Przystępując do analizy zebranych w sprawie i ujawnionych na rozprawie dowodów podnieść należy w pierwszej kolejności, iż przedstawione w części faktograficznej wydarzenia nie były przedmiotem sporu, ponieważ oskarżony, zgodnie z przyjętą linią obrony, zmierzał do wykazania, że w części dotyczących go wydarzeń nie uczestniczył do końca świadomie. Uwagę zwraca jednak fakt, że powyższy stan dotyczyć miał przede wszystkim okoliczności kontroli policyjnej z dnia 19 listopada 2015 r. oraz jej finału w postaci zatrzymania dokumentu prawa jazdy. Z kolei odnośnie przypadających na ten sam, zalewie kilkudniowy, okres czasu wizyt w Wydziale(...),(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.z dni 18 listopada 2015 r. i 30 listopada 2015 r. oskarżony potrafił podać szczegóły swoich działań oraz ich motywy. W ocenie Sądu powyższe okoliczności już same w sobie nakazywały, aby zapewnieniaM. M.jakoby w dniu 30 listopada 2015 r. nie wiedział o zatrzymaniu mu prawa jazdy oceniać z dużą ostrożnością. Celem jednak wiążącego rozstrzygnięcia powyższej, kluczowej dla finału niniejszej sprawy, kwestii Sąd dopuścił dowód z opinii sądowo-psychiatrycznej odnośnie osoby oskarżonego. W wydanych w sprawie opiniach – podstawowej i uzupełniającej - dwóch biegłych lekarzy psychiatrów nie stwierdziło jednakże, aby poczytalnośćM. M.w czasie dokonywania zarzucanego mu czynu była w jakikolwiek sposób zaburzona. W ocenie Sądu brak jest podstaw od podważania wiarygodności i rzetelności powyższych opinii, które zostały wydane po badaniu oskarżonego i analizie akt sprawy, przy wykorzystaniu wiedzy fachowej biegłych. Opinie te nie były też procesowo kwestionowane przez strony. Co więcej, z cytowanej w opinii uzupełniającej opinii biegłych badających poczytalnośćM. M.dla potrzeb toczącej się przed Sądem Rejonowym wS.sprawie sygn. akt II K 34/16, o czyn zart. 178a § 1 k.k.mający być popełniony w dniu 19 listopada 2015 r., wynikają tożsame spostrzeżenia biegłych odnośnie jego poczytalności w czasie i tego czynu. Uwagę zwraca fakt, że z treści pierwszej z wydanych w sprawie opinii wynika, żeM. M.bynajmniej nie podawał, aby w czasie czynu lub w czasie badania znajdował się pod działaniem jakichkolwiek leków, o czym próbował przekonywać przed Sądem. Podał jedynie przebyty w przeszłości uraz głowy. Pytany o te rozbieżności na rozprawieM. M.nie potrafił w ocenie Sądu ich przekonująco wyjaśnić, próbując najpierw przerzucić odpowiedzialność za treść opinii na niezbyt wnikliwy wywiad przeprowadzony przez biegłych, a następnie przekonywać, że w rzeczywistości opisywał skutki doznanego urazu i okazywał na tę okoliczność dokumenty, o czym również nie ma mowy w opiniach. Zaznaczyć również należy, iż nie sposób zaaprobować stwierdzeniaM. M.jakoby skutków urazu nie uważał za rzecz ważną dla opinii biegłych skoro na tego rodzaju okolicznościach opierał swoją obronę. O ile zatem odczuwałby rzeczywiście skutki urazu lub urazów, zgodnie z wersją podaną w wyjaśnieniach i przyjmował w związku z tym leki, to niewątpliwie okoliczności te podałby badającym go do sprawy biegłym. Podnieść należy, iż opisując te okoliczności na rozprawieM. M.nie podawał żadnych szczegółów odnośnie swojego rzekomego w tym okresie leczenia, a w szczególności nie podał jakie konkretnie lekarstwa miał przyjmować. W ocenie zatem Sądu, powyższe okoliczności w połączeniu z treścią opinii biegłych wydających opinie do obu spraw nie pozwalają na uznanie za wiarygodne zapewnień oskarżonego kwestionującego świadomy udział w wydarzeniach z dnia 19 listopada 2015 r. Powyższe znajduje też potwierdzenie w zeznaniach świadkaJ. D., przeprowadzającego w tym dniu czynności służbowe zM. M.. Z zaprotokołowanej treści jego zeznań nie wynika, aby czynności te przebiegały nietypowo, jeśli chodzi o osobę sprawcy. Podnieść też należy, iż wynikający z tych zeznań stan nietrzeźwościM. M., na poziomie 0,45 mg/l (0,945 ‰), nie był też na tyle znaczny, aby mógł skutecznie zaburzyć jego świadomość. W ocenie Sądu, zeznaniaJ. D., podobnie jak zeznania pozostałych przesłuchanych w sprawie świadków -T. K.iM. W.należy w pełni obdarzyć wiarą. Osoby te zetknęły się bowiem zM. M.wykonując wobec niego swoje czynności zawodowe, a ich zeznania są szczegółowe i logiczne. Jak też wskazano, nawet oskarżony nie kwestionował wynikających z nich faktów.
Z zeznańJ. D.wynika przy tym kolejna istotna okoliczność, a mianowicie, że w czasie czynności z dnia 19 listopada 2015 r. dokonał on zatrzymania za pokwitowaniem odebranego odM. M.dokumentu prawa jazdy. Podnieść należy, iż tego rodzaju czynność zgodna jest z policyjną praktyką w tego typu sprawach, a nadto znajduje umocowanie w treściart. 135 ust. 1 pkt. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 1997 r., nr 98, poz. 602 z późniejszymi zmianami), zgodnie z którą „policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie uzasadnionego podejrzenia, że kierujący znajduje się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu”. Brak jest zaś podstaw do twierdzenia, żeJ. D., który niewątpliwie dokonał w tym dniu zatrzymania dokumentu prawa jazdyM. M., uczynił to nie wystawiając mu pokwitowania, czym narażałby się co najmniej na odpowiedzialność służbową. Fakt zatem, że oskarżony zgodnie z przyjętą linią obrony twierdził, że nie przypomina sobie, aby po zatrzymaniu mu dokumentu prawa jazdy otrzymał potwierdzający to dokument, nie stanowi w ocenie Sądu wystarczającej podstawy do przyjęcia, że pokwitowanie takie nie zostało mu wręczone. Nadto, podnieść należy, iż odnośnie odebranego w tym dniu dokumentu prawa jazdy, następnie w dniu 26 listopada 2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej wS.w prowadzonym pod sygn. akt 2 Ds. 1057/15/D przeciwkoM. M.podejrzanemu o czyn zart. 178a § 1 k.k.postępowaniu wydał decyzję o zatrzymaniu mu tego dokumentu. Odpis tego postanowienia doręczonoM. M.za pośrednictwem operatora pocztowego osobiście w dniu 1 grudnia 2015 r. Z tego też względu nie sposób obdarzyć wiarą wyjaśnień oskarżonego, który przekonywał, że o zatrzymaniu mu tego dokumentu dowiedział się dopiero podczas późniejszego policyjnego przesłuchania do tejże sprawy. Ponadto, z zeznań przeprowadzającego czynność przesłuchania świadkaT. K.nie wynika, aby przesłuchanie to przebiegało niestandardowo, ponieważ w ogóle go nie zapamiętał. Świadek zeznał też, iż nie miał takiego przypadku, aby przesłuchiwany podejrzany o prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości kwestionował zatrzymanie dokumentu prawa jazdy oraz aby był zdziwiony faktem, że dokument ten został mu zatrzymany. Jak wskazano wyżej, brak jest zaś podstaw, aby kwestionować wiarygodność zeznań tego świadka.
Wreszcie wskazać należy, iż za niewiarygodną uznać należy prezentowaną przezM. M.w wyjaśnieniach okoliczność jakoby swoje przekonanie o zagubieniu dokumentu prawa jazdy miał opierać także na tym, że w tym okresie czasu na wyjeździe służbowym wM.miało dojść do zagubienia przez niego części dokumentów w okolicznościach wskazujących na kradzież.M. M.nie potrafił podać nawet czasu tego zdarzenia twierdząc początkowo, że było to w na początku miesiąca grudnia, czyli już po dniu czynu, a dopiero reagując na zadane mu pytanie podał, że mógł to być miesiąc listopad. Oskarżony nie potrafił jednak udowodnić tak samego faktu wyjazdu, wskazać osób mu towarzyszących na tyle dokładnie, aby możliwe było ich przesłuchanie w charakterze świadków, ani też wykazać, że zgłosił tą rzekomą kradzież organom ścigania. Nie sposób zresztą uznać, aby mógł tego nie zrobić skoro przedmiotem tej kradzieży miały być jego dokumenty oraz pieniądze. W ocenie nadto Sądu, oskarżony wykazując te okoliczności popadł w sprzeczność, ponieważ przekonywał jednocześnie, że wyjeżdżając doM.nie miał już prawa jazdy, a zatem logiczne jest, że nie mógł go tam utracić.
Przedstawione wyżej okoliczności nakazują zatem w ocenie Sądu przyjęcie, żeM. M.podczas wizyty w dniu 30 listopada 2015 r. w Wydziale(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ., kiedy to był obsługiwany przezM. W., w pełni świadomie podał nieprawdę jakoby dokument prawa jazdy zagubił w dniu 20 listopada 2015 r. Oskarżony nie był zresztą w stanie wytłumaczyć z jakiego powodu w oświadczeniu pojawiła się właśnie ta data skoro z jednej strony miał nie pamiętać rzeczywistych okoliczności utraty tego dokumentu, a za drugiej strony nie mógł utracić go wM., do którego zgodnie ze swoimi wyjaśnieniami udać się miał wszak już bez tego dokumentu, w nieustalonej zresztą dacie. W ocenie SąduM. M.w oświadczeniu złożonym w dniu 30 listopada 2015 r. wobecM. W.nie tylko świadomie podał nieprawdę odnośnie okoliczności utraty dokumentu prawa jazdy, ale też uczynił to mając świadomość odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych, a zatem niezgodnych z prawdą oświadczeń. O powyższym przekonują bowiem przede wszystkim nie budzące wątpliwości odnośnie swojej wiarygodności zeznania świadkaM. W., która podała, że standardowo pracownicy jej jednostki informują petentów o treści podpisywanego pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Ponadto z treści podpisanego niewątpliwie przez oskarżonego pouczenia wynika, że zawarte są w niej wszelkie niezbędne w tym wypadku informacje, w tym zacytowana jest treśćart. 233 § 1 k.k.Poniżej zawarta jest zaś treść: „…oświadczam, iż zostałem (łam) pouczony (a) o odpowiedzialności karnej przez pracownika Wydziału(...),(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ., co potwierdzam własnoręcznym podpisem.” Podpis takiM. M.rzeczywiście złożył, a dopiero następnie przedstawił fałszywe oświadczenie odnośnie okoliczności utraty dokumentu prawa jazdy, co również potwierdził swoim podpisem. Podnieść należy, iż nie sposób uznać, abyM. M.mógł nie zdawać sobie sprawy ze znaczenia i wagi swoich popisów składanych na dokumencie urzędowym, zważywszy choćby na fakt, że był wówczas mężczyzną 31-letnim, a zatem niewątpliwie miał już doświadczenie w załatwianiu swoich spraw urzędowych, o czym świadczy chociażby fakt uprzedniego posiadania prawa jazdy, co wiązało się z występowaniem już jako petent Wydziału(...)
(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.a także wcześniejszą karalność, co także niewątpliwie wiązało się z kontaktami z organami ścigania i wymiarem sprawiedliwości, a zatem z urzędami i wystawianymi w nich dokumentami. Podnieść też należy, iż sam oskarżony nie twierdził, aby podczas pobytu w dniach 18 i 30 listopada 2015 r. w Wydziale(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.znajdował się w stanie choćby zaburzonej świadomości, co znajduje też potwierdzenie w zeznaniach świadkaM. W..
Opierając się zatem na powyższych ustaleniachSąd uznał oskarżonegoM. M.za winnegodokonania zarzucanego mu czynu z tym, że dokonał korekty jego kwalifikacji prawnej. Wskazany bowiem w akcie oskarżenia przepisart. 233 § 1 k.k.przewiduje jedynie odpowiedzialność karną tego, kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. W tym zaś wypadku nie było to zeznanie, a jedynie oświadczenie. Zgodnie jednak z treściąart. 233 § 6 k.k.przepisy§ 1-3 oraz 5stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Powyższe uzasadnia zatem przyjęcie kwalifikacji prawnej czynuM. M.zart. 233 § 6 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.Podnieść zaś należy, iż zgodnie z treściąart. 75 § 2 k.p.a.jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, przy czym przepisart. 83 § 3 k.p.a.stosuje się w tym wypadku odpowiednio.Art. 83 § 3 k.p.a.przewiduje zaś, iż przed odebraniem zeznania organ administracji publicznej uprzedza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. W ocenie zatem Sądu zachowanieM. M.w pełni wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 233 § 6 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.Jak też wykazano powyżej, brak jest podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonego w czasie dokonywania zarzucanego mu czynu, a także świadomości bezprawności podjętego działania, o której został wszak wprost pouczony.
Jako okoliczności obciążające przywymiarze karySąd uwzględnił świadome podjęcie przezM. M.działania mającego na celu poprzez wprowadzenie w błąd pracownika Wydziału(...)(...)i(...)Starostwa Powiatowego wŁ.uzyskanie dokumentu prawa jazdy po uprzednim poświadczeniu nieprawdy o rzekomym zagubieniu dokumentu wcześniej posiadanego. Tym samymM. M.wyraził swoje lekceważenie wobec obowiązujących tym zakresie procedur, w tym też związanych z postępowaniem karnym w sprawie o czyn zart. 178a § l k.k.Oskarżony był też wcześniej karany za przestępstwo podobne – zart. 244 k.k., należące również do grupy przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. W tej sytuacji za jedyną okoliczności łagodzącą wymiar kary Sąd uznał brak działań utrudniających prawidłowy tok postępowania karnego.
Wyważając powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemuM. M., na podstawieart. 4 § 1 k.k.stosując przepisyKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym w czasie czynu, kiedy to ustawowe zagrożenie karą za ten czyn było dużo niższe, przyjmując za podstawę wymiaru karyart. 233 § l k.k.w zw. zart. 37b k.k., karę 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Zgodnie bowiem z treściąart. 37b k.k., w zastosowanym brzmieniu, w sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy oraz karę ograniczenia wolności do lat 2. W pierwszej kolejności wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podnieść należy, iż wobec uprzedniej karalnościM. M.na karę pozbawienia wolności brak było podstaw do rozważań o warunkowym zawieszeniu wykonania `kary pozbawienia wolności (art. 69 § l k.k.
Tak ukształtowane orzeczenie o karze jest w ocenie Sądu adekwatne do stopnia winy oskarżonegoM. M.i społecznej szkodliwości jego czynu. Uwzględnia też cele wychowawcze i zapobiegawcze jakie kara ma spełnić względem oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (art. 53 § 1 k.k.).
Z uwagi na reprezentacjęM. M.przez obrońcę wyznaczonego z urzędu Sąd na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze– Dz. U. Nr. 16 poz. 124 ze zm. zasądził kwotę 1033,20 złotych tytułem wynagrodzenia na rzecz uprawnionego adwokata, ustalając wielkość wynagrodzenia na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 3w zw. z§ 2 ust. 3 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu– Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm. w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r. poz. 1801.
Uwzględniając obecną sytuację majątkową oskarżonego, który nie ma stałego źródła utrzymania, Sąd na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonego jedynie kwotę 1762,09 złotych tytułem kosztów sądowych w zakresie wydatków, którą to w ocenie Sądu oskarżony może ponieść bez nadmiernej uciążliwości. Natomiast na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w zakresie opłaty. W ocenie Sądu,M. M.jako osoba młoda i zdolna do pracy, będzie w stanie uiścić orzeczone koszty sądowe.
Mając zatem powyższe na względzie Sąd orzekł, jak w wyroku.

SSR Ewa Przychodzka-Kasperska