Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 5171/16
Data wyroku: 2017-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Daria Wojciechowska
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw
Teza: Grzywna 200 zł
Koszty 130zł

Sygn. akt VW 5171/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lutego 2017 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska
Protokolant: Paulina Kowalczyk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 1 lutego 2017 r. i 8 lutego 2017 r.
sprawyD. F. (1)s.W.iT.ur. (...)wW.
obwinionego o to że:
W dniu 14 czerwca 2016r. ok. godz. 21.45 wW.naul. (...)przyul. (...), będąc kierowcą samochodu markiM.onumerze rejestracyjnym (...)pojazd na chodniku w znacznej odległości od krawędzi jezdni wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym.
tj. za wykroczenie zart. 97KW w związku zart.47 ust.2 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowymDz. U. Nr 108 poz. 908
orzeka

I
ObwinionegoD. F. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając, że obwiniony zaparkował pojazd i za to na podstawie art. 97 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 złotych.

II
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty, obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto ) złotych.

Sygn. akt V W 5171/16

UZASADNIENIE
D. F. (2)został obwiniony o to, że w dniu 14 czerwca 2016 r. ok. godz. 21:45 wW.naul. (...), przyulicy (...), będąc kierowcą samochodu markiM.onumerze rejestracyjnym (...), zaparkował pojazd na chodniku w znacznej odległości od krawędzi jezdni wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie zart. 97KW w związku zart. 47 ust. 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. Nr 108 poz. 908).
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.
W dniu 14 czerwca 2016 r. funkcjonariusze Straży MiejskiejS. L.iR. M.pełnili służbę patrolową wW.w rejonie dzielnicyO.. Około godziny 21:45 naulicy (...), przyO.31 ujawnili wykroczenie polegające na zaparkowaniu pojazdu markiM.oznaczonego tablicami rejestracyjnymi(...)na chodniku z dala od krawędzi jezdni. Wykroczenie zarejestrowano przy pomocy aparatu cyfrowego.
(dowód: notatka urzędowa; dokumentacja fotograficzna)
W ramach prowadzonych czynności wyjaśniających przez(...)Oddział(...)Straży Miejskiej(...) W.skierowane zostało wezwanie do wskazania użytkownika pojazdu doM. F.orazD. F. (1). Wyżej wymienione wezwania zostały prawidłowo odebrane przez wezwanych. W wezwaniu Straż Miejska wskazała, że w przypadku niedopełnienia obowiązku wynikającego zart. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, popełnione zostanie wykroczenie zart. 96 § 3KW oraz że w związku z powyższym zakończenie prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie nastąpi poprzez wyrażenie zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego w wysokości 100 złotych. W powyższym wezwaniu wskazano, że mandat karny kredytowany zostanie wystawiony i przesłany po uprzednim wypełnieniu, podpisaniu i odesłaniu załączonego oświadczenia zawartego w części C załącznika. W niniejszym piśmie wskazano również, że wypełniony formularz oświadczenia należy odesłać w terminie 7 dni listownie na podany adres Straży Miejskiej oraz w przypadku niewypełnienia oświadczenia części B lub C Straż Miejska skieruje wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego.
Wezwanie doM. F.zostało skierowane pismem z dnia 24 czerwca 2016 r.– zostało ono prawidłowo odebrane w dniu 30 czerwca 2016 r.
(dowód: potwierdzenie odbioru)
Wezwanie doD. F. (1)zostało skierowane pismem z dnia 24 czerwca 2016 r.– zostało ono prawidłowo odebrane w dniu 30 czerwca 2016 r.
(dowód: potwierdzenie odbioru)
Do protokołu przesłuchaniaD. F. (1)z dnia 4 lipca 2016 r. jako załącznik zostały dołączone pisemne wyjaśnienia obwinionego. Obwiniony wyjaśnił, iż w dniu 14 czerwca 2016 r. samochódmarki M.onumerze rejestracyjnym (...)około godziny 21:45 był zaparkowany na chodniku. Powołując się naart. 47 ust. 2w związku zust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymwyjaśnił, iż miał to tego prawo i brak jest podstaw prawnych do nałożenia kary grzywny.
(dowód: protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z dnia 4 lipca 2016 r., godz. 17:15; pisemne wyjaśnienia obwinionego)
Obwiniony został poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach i odmówił przyjęcia mandatu karnego. W związku z powyższym funkcjonariusz Straży Miejskiej poinformował go o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie.
Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych na podstawie częściowo wyjaśnień obwinionego, notatki urzędowej wraz z dokumentacją fotograficzną.
Obwiniony w sprzeciwie wniesionym od wyroku nakazowego wskazał, iż nie uchybiłart. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ ustawodawca nie precyzuje sformułowania „znacznej odległości od krawędzi jezdni” użytego przez Straż Miejską we wniosku o ukaranie z dnia 22.10.2016 r. W ocenie obwinionego nie doszło do utrudnienia ruchu pieszych oraz na omawianym odcinku jezdni nie obowiązywał zakaz zatrzymywania się ani postoju.
W toku rozprawy w postępowaniu zwyczajnym obwiniony podtrzymał sprzeciw od wyroku nakazowego oraz złożył 2 fotografie miejsca zdarzenia oraz wykonany przez siebie szkic miejsca zdarzenia. Sąd postanowił wyżej wymienione zaliczyć do materiału dowodowego.

Sąd zważył, co następuje:
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również wyjaśnienia obwinionego złożone do protokołu przesłuchania, jak i w toku rozprawy, doprowadziły Sąd do przekonania, że wyjaśnienia obwinionego tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd dał wiarę rzetelności wyżej wymienionych dowodów. W sposób rzeczowy i obiektywny obrazowały zaistniałą sytuację, a wzajemnie się uzupełniając i korespondując ze sobą tworzyły spójną i logiczną całość.
Obwiniony nie kwestionował faktu zatrzymania i postoju samochodu markiM.onr rej. (...)przy ulicy naul. (...)przyulicy (...), na chodniku tj. w miejscu ujawnionym przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej oraz utrwalonym na fotografiach załączonych do akt sprawy.
Obwiniony nie zaprzeczał, że zaparkował cały samochód na chodniku w odległości zapewniającej pieszym swobodne przejście po chodniku tj. o szerokości ok. 1,5 metra. Powyższe wyjaśnienia obwinionego znajdują potwierdzenie w sporządzonej na okoliczność zdarzenia notatce urzędowej i dokumentacji fotograficznej.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których - powołując się na przepisyustawy Prawo o ruchu drogowym– zapewniał, że zaparkował pojazd w sposób prawidłowy, a mianowicie przy krawędzi jezdni. Podkreślenia wymaga fakt, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza zawinienie obwinionego w zakresie popełnienia zarzucanego mu wykroczenia tj. wyżej wymieniona notatka urzędowa wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną ukazującą miejsce i sposób zaparkowania przez obwinionego opisanego pojazdu.
Z załączonych do akt sprawy fotografii wprost wynika, iż pomiędzy miejscem zaparkowania pojazduM.na chodniku, a krawędzią jezdni ulicy znajdował się pas zieleni.
Zgodnie z wykładnia legalną zawartą wart. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymUstawodawca uzależnił możliwość parkowania i postoju całego pojazdu na chodniku od ustawienia tego pojazdu przy krawędzi jezdni. W przedmiotowej sprawie chodnik nie przylega bezpośrednio do jezdni, ponieważ oddzielony jest od niej pasem zieleni, zatem na takim odcinku chodnika nie jest w ogóle dozwolone parkowanie całym pojazdem na chodniku. W świetle literalnej wykładni omawianego przepisu, bezsporne jest uchybienie dyspozycjiart. 47 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym.
Sąd, w stosunku do opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej przyjętych we wniosku o ukaranie dokonał uzupełnienia poprzez wskazanie sposobu działania sprawcy.Artykuł 97KW ma charakter normy blankietowej, w związku z powyższym opis czynu Sąd uzupełnił o znamię wymienione w przepisieart. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Z uwagi na postawę obwinionego cechującą się brakiem poczucia winy i odpowiedzialności, Sąd wymierzył adekwatną karę do stopnia zawinienia w postaci grzywny wskazanej w części dyspozytywnej wyroku w wysokości 200 zł. Sąd miał na uwadze realizację celów wychowawczych, represyjnych i prewencyjnych.
Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł i opłatą w wysokości 30 zł, nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.