Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 182/17
Data wyroku: 2017-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Olga Nocoń, Sławomir Klekocki, Lucyna Pradelska-Staniczek

Sygn. akt V .2 Ka 182/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  29 czerwca 2017  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki
Sędziowie:SSO Olga Nocoń
SSO Lucyna Pradelska-Staniczek (spr.)
Protokolant:  Justyna Napiórkowska
w obecności Marcina Felsztyńskiego  Prokuratora Prokuratury Okręgowej – Prokuratora Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r.
sprawy:

M. J./J./

synaJ.iM.

ur. (...)wJ.

oskarżonego o przestępstwo zart. 280 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim
z dnia 16 grudnia 2016r. sygn. akt VI K 518/17
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowania odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.
SSO Sławomir Klekocki
SSO Olga Nocoń SSO Lucyna Pradelska-Staniczek (spr.)
Sygn. akt V.2 Ka 182/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt VI K 518/16 uznał oskarżonegoM. J.za winnego tego, żew dniu 07 maja 2016 roku wW., po uprzednim użyciu przemocy fizycznej w postaci odepchnięcia, kopnięcia nogą w kostkę, złapaniu za gardło i grożeniu pobiciem, zabrał dostawcy pizzyM. C.w celu przywłaszczenia 3 pizze wartości 98 zł na szkodę właściciela pizzeriiG. G., przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu w dniach 29 grudnia 2012 roku do 12 lipca 2013 roku, z zaliczeniem okresu od 08 lutego 2012 roku do 10 maja 2012 roku co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej w rozmiarze 1 roku pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne zart. 278 §1 k.k.i275 § 1 k.k.iart. 276 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.wyrokiem Sądu Rejonowego w Jastrzębiu – Zdroju z dnia 26 czerwca 2009 roku wydanego w sprawie pod sygnaturą akt VI K 127/09, tj. popełnienia czynu wyczerpującego ustawowe znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to na mocyart. 280§ 1 k.k.i wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyżej wskazanym wyrokiem na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeczono wobec oskarżonegoM. J.tytułem środka kompensacyjnego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzeczG. G.kwoty 98 złotych.
Na mocyart. 63 § 1 k.k.zaliczono oskarżonemuM. J.okres zatrzymania w sprawie do dnia 08 maja 2016 roku do dnia 09 maja 2016 roku na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie pierwszym wyroku.
Na mocyart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnychzwolniono w całości oskarżonegoM. J.od ponoszenia opłaty i wydatków postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa.
Osobistą apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżonyM. J., zaskarżając wskazany wyrok w całości. Oskarżony wniósł o zakwalifikowanie zarzucanego mu czynu jako przypadku mniejszej wagi, z uwagi na okoliczności jego popełnienia: małą wartość zabranego mienia oraz fakt, iż pokrzywdzony nie doznał żadnych obrażeń ciała.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przyjęcie, że czyn, którego się dopuścił spełnia kryteria przyjęcia przypadku mniejszej wagi w rozumieniuart. 283 k.k.i wymierzenie na podstawieart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 283 k.k.kary 1 roku pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
apelacja oskarżonego okazała się niezasadna.
Na wstępie należy wskazać, iż wyrok w przedmiotowej sprawie wydano w trybieart. 387 k.p.k.Ztreści zart. 447 § 5 k.p.k.(acontrario)wynika, że wyrok wydany w trybie konsensualnym może zostać zaskarżony jedynie z powodu obrazy przepisów prawa materialnego lub obrazy przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść orzeczenia (art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.). O treści wymienionego przepisu oskarżony został pouczony (k-112). Skarżący nie kwestionując ustaleń faktycznych, podniósł zarzut obrazy prawa materialnego, stąd koniecznym było przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z utrwalonym już w tej mierze orzecznictwem o przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, zachowanie się i sposób działania sprawcy, użyte środki, charakter i rozmiar szkody wyrządzonej lub grożącej dobru chronionemu prawem, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Dla elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia oraz motywy i cel działania sprawcy Stopień społecznej szkodliwości czynu jest podstawowym kryterium oceny czy dany czyn można zakwalifikować jako wypadek mniejszej wagi. Zgodnie z treściąart. 115 § 2 k.k.rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody jest jedynie jednym z kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Sąd bierze także pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
Wypadek mniejszej wagi jest uprzywilejowaną postacią czynu o znamionach ustawowych przestępstwa typu podstawowego, charakteryzującą się przewagą łagodzących elementów przedmiotowo-podmiotowych (vide:wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 sierpnia 2001 roku, sygn. II AKa 284/01). O wypadku mniejszej wagi, nie świadczy tylko wartość przedmiotu czynu, trzeba mieć na uwadze szczegółową analizę okoliczności towarzyszących zachowaniu się sprawcy. O tym, czy rzeczywiście zachodzi wypadek mniejszej wagi rozboju, decyduje ocena wszystkich znamion przedmiotowych i podmiotowych danego czynu, a ściślej ostateczny bilans z oceny znamion czynu.
W realiach niniejszej sprawy nie sposób dopatrzeć się okoliczności, w oparciu o które zachowanie oskarżonego należałoby kwalifikować jako czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 283 k.k.Okoliczności zdarzenia jak i fakt, iż zachowanieM. J.cechowała brutalność, premedytacja, zdecydowanie oraz brak elementarnego poszanowania norm moralnych i społecznych, nie pozwalają na przyjęcie wypadku mniejszej wagi. Argumenty oskarżonego są bezzasadne i nietrafne. To, iż pokrzywdzonyM. C., zdaniem oskarżonego, nie odniósł żadnych obrażeń ciała czy też mała wartość skradzionego mienia, w żaden sposób nie usprawiedliwiają czynu dokonanego przezM. J., ani tym bardziej nie kwalifikują go – jak chciałby tego oskarżony - jako swoisty rodzaj żartu, którego negatywnych konsekwencji nie był on w stanie przewidzieć. Oskarżony groził pokrzywdzonemu wyrządzeniem mu krzywdy, szarpał go za ubranie, kopnął, złapał za szyję oraz przyciskał do ściany. W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z twierdzeniami oskarżonegoM. J., iż tylko w „małym” stopniu naruszył nietykalność cielesną pokrzywdzonego. Jak to już wyżej wskazano sama wartość przedmiotu czynności wykonawczej nie ma decydującego znaczenia przy ustaleniu, czy mamy do czynienia z wypadkiem mniejszej wagi, podstawowym kryterium jest stopień społecznej szkodliwości czynu, który to stopień słusznie Sąd I instancji ocenił na wysoki. Takie ustalenie wyklucza przyjęcie kwalifikacji zart. 283 k.k.
Z treści złożonego środka odwoławczego wynika, iż intencją skarżącego było, by na skutek przyjęcia wypadku mniejszej wagi obniżona została kara pozbawienia wolności, co w efekcie miało skutkować warunkowym jej zawieszeniem. Jak to już wyżej wskazano nie może być podstawą apelacji zarzut rażącej niewspółmierności kary, gdy w sprawie zawarto porozumienie, o jakim mowa wart. 387 k.p.k.Zgodnie z utrwalonym już w tej mierze orzecznictwem nie wyklucza to jednak możliwości zajęcia przez Sąd Odwoławczy stanowiska, że zachodzą warunki, o jakich mowa wart. 440 k.p.k., zgodnie z którym orzeczenie podlega zmianie na korzyść oskarżonego, jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, a u podstaw takiego przekonania będzie dopatrzenie się rażącej niewspółmierności kary.
Z taką sytuacją nie mamy jednakże doczynienia w niniejszej sprawie. W świetle całokształtu okoliczności sprawy należy uznać, że wymierzona oskarżonemu kara nie cechuje się rażącą niewspółmiernością-surowością. Lektura pisemnych motywów zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji miał uwadze szereg okoliczności mających wpływ na rodzaj i wysokość kary oraz w sposób należyty uwzględnił wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące. Sąd wziął pod uwagę wcześniejszą karalność oskarżonego za przestępstwa i za wykroczenia, uwzględnił jego tryb życia, jak i fakt, iż czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa.
Wskazać jeszcze należy na treśćart. 69 § 1 k.k., którego aktualne brzmienie wyklucza możliwość zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary wobec oskarżonego. Zgodnie z przywołanym przepisem w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 roku sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności (…). Oskarżony czynu dopuścił się dnia 7 maja 2016 roku, a więc w dacie obowiązywania przywołanej regulacji.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku. Mając na względzie sytuację osobistą i finansową oskarżonego, zwolniono go od kosztów postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.
SSO Sławomir Klekocki
SSO Olga Nocoń SSO Lucyna Pradelska-Staniczek (spr.)