Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1164/16
Data wyroku: 2016-12-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Nowińska
Podstawa prawna: art.437kpk

Sygn. akt. IV Ka 1164/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Dorota Nowińska
Protokolant Artur Łukiańczyk
po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy
K. C.
synaK.iM. z domu O.
urodzonego (...)wO.
obwinionego z art. 86 § 1 k.w.
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Oleśnicy
z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II W 817/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym wymierza mu opłatę w kwocie 30 złotych za II instancję.

UZASADNIENIE
K. C.został obwiniony o to, że w dniu 16 czerwca 2015 roku około godziny 19:20 wO.na ul.(...)M.kierując pojazdem markiB. (...)onr rej (...)nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z pojazdem markiT. (...)onr rej. (...), kierowanym przezM. K., czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Oleśnicy wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II W 817/15:

I
uznał obwinionegoK. C.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku tj. wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 k.p.w.zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w kwocie 100 złotych oraz wydatki na opinię biegłych i koszty stawiennictwa w łącznej kwocie 1261,73 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 złotych.

Wyrok zaskarżył w całościobwinionyw osobiście sporządzonej apelacji zarzucając obrazę przepisów procedury o zasadzie swobodnej oceny dowodów i rozstrzyganiu nieusuniętych wątpliwości na korzyść obwinionego oraz wynikający z tego błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na przypisaniu mu kierowania samochodem, który uczestniczył w zdarzeniu drogowym opisanym w zarzucie.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie go od zarzuconego mu czynu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd I instancji postępowanie przeprowadził dokładnie, nie pozostawiając w sprawie żadnych wątpliwości, a oceny dowodów dokonał nie przekraczając granic oceny swobodnej. W uzasadnieniu wyroku dał wyraz swojemu przekonaniu o wartości i wiarygodności poszczególnych dowodów, które oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych na rozprawie. Zgromadzony przez Sąd Rejonowy materiał dowodowy był wystarczający dla odtworzenia przebiegu zdarzenia i zachowania obwinionego a procedując w sprawie Sąd ten nie naruszył żadnego z przepisów postępowania, w szczególnościart. 7 k.p.k., bowiem wszystkie dowody ocenił w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, logiczny, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, z uwzględnieniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd ten dokonał wszystkich ustaleń, niezbędnych dla możliwości przypisania obwinionemu odpowiedzialności za wykroczenie zart. 86 § 1k.w.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że chociaż skarżący podniósł w apelacji kilka zarzutów, to jednak argumenty w niej zawarte nie zdołały podważyć wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podnosząc zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady wynikającej zart. 5 § 2 k.p.k.skarżący jedynie polemizuje z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji nie wskazując w ogóle, jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania prowadzących do błędnych wniosków dopuścił się Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego.
Odnosząc się szczegółowo do zarzutów zawartych w apelacji wskazać należy, iż w zupełnym oderwaniu od konsekwentnych i stanowczych oraz wzajemnie uzupełniających się zeznań świadkówM. K.iP. P.apelujący utrzymuje, jakoby nie ustalono w sposób niewątpliwy, iż to obwiniony był sprawcą kolizji w dniu 16 czerwca 2015 r. Tymczasem zeznania w/w świadków, na przestrzeni całego postępowania, pozwalały na ustalenie tej okoliczności w sposób nie budzący żadnej wątpliwości. ŚwiadekM. K.od początku konsekwentnie wskazywał, że to właśnie pojazd obwinionegoB. (...)onr rej. (...)brał udział w kolizji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Przybyłym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom Policji świadek przekazał dane pojazdu uczestniczącego w kolizji (markę, model i numer rejestracyjny), co znalazło odzwierciedlenie w notatce urzędowej, następnie zaś złożył logiczne i spójne zeznania, w których opisał przebieg zdarzenia. Przekazane przez świadka dane pozwoliły na ustalenie właściciela pojazdu, którym okazał się być obwinionyK. C.. Fakt, iż doszło do kolizji potwierdziła w swoich zeznaniachP. P.– postronny świadek zdarzenia. Zeznała, iż widziała, jak wycofujący z parkingu pojazd uderza w lewe tylne drzwi pojazdu stojącego przed sygnalizatorem a następnie odjeżdża. Biorąc zaś pod uwagę wyjaśnienia obwinionego, w których wskazał, że był wO.w tygodniu, w którym miało miejsce zdarzenie (16 lub 18 czerwca) i parkował swój pojazd na parkingu w okolicach rynku to, mimo iż zaprzeczał, że doszło do jakiejkolwiek kolizji, ocena całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnego wniosku o sprawstwie obwinionego. W pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd meriti odmawiając wiary twierdzeniom obwinionego szeroko uzasadnił, na jakich podstawach oparł swoje ustalenie i stanowisko Sądu Rejonowego Sąd Okręgowy w całości popiera. Skarżący nie przedstawił zaś żadnych wiarygodnych dowodów podważających ocenę Sądu I instancji.
Oceny tej nie zmienia ani „opinia techniczna”B. D., przedłożona przez obwinionego, ani też alternatywna ocena sytuacji wypadkowej dokonana przez zespół biegłychW. K.iD. K.. Ujawnione na należących do uczestników zdarzenia pojazdach ślady zarysowań i zadrapań korelują ze sobą i znajdują się na podobnej wysokości. Podkreślana przez skarżącego różnica wysokości położenia uszkodzeń lakieru na obu pojazdach (0,5 cm - 1,5 cm) jest niewielka i jej występowanie zostało logicznie uargumentowane przez biegłych, zarówno przezA. W.jak i przez zespół biegłych. W tej sytuacji nie ma żadnych podstaw, aby zasadnie wykluczyć mechanizm powstania uszkodzeń przyjęty przez Sąd Rejonowy a wynikający z uznanych za w pełni wiarygodne zeznań świadkówM. K.iP. P.. Należy w tym miejscu podkreślić, że ujawnione na pojazdach ślady uszkodzeń korelują z zeznaniami tych świadków a przeczą całkowicie wersji obwinionego, iż w ogóle doszło do jakiegokolwiek kontaktu pomiędzy pojazdami. W tej sytuacji danie wiary wyjaśnieniom obwinionego a nie zeznaniom świadków rażąco wykraczałoby poza granice zakreśloneart. 7 k.p.k.Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego w zakresie przebiegu kolizji, uznając je za niewiarygodne i nie mające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z kolei przyznanie przymiotu wiarygodności zeznaniom świadków w żaden sposób nie wykroczyło poza ramy zasady swobodnej oceny dowodów.
Wszystkie zarzuty odwoławcze i leżąca u ich podstaw argumentacja, w gruncie rzeczy zmierzają do prostego podważenia dokonanej przez sąd orzekający oceny zebranych w sprawie dowodów, traktując je jednak w sposób wybiórczy i uproszczony. Argumentacja przywołana dla wsparcia sformułowanych zarzutów odwoławczych zupełnie ignoruje treść oraz wymowę i logikę tych dowodów, które sąd poddał wnikliwej analizie i ocenie, wedle wszystkich tych reguł i zasad oceny dowodów, jakie statuowane są właśnie treścią przepisuart. 7 k.p.k.Apelacja obwinionego nie dostarcza argumentów wskazujących, że w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do naruszenia zasady określonej w tym przepisie.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że podstawą rozstrzygnięcia Sądu I instancji były prawdziwe ustalenia faktyczne dokonane na podstawie logicznej, zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego, analizy materiału dowodowego. Przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów doprowadziła do trafnego wniosku, że w krytycznym czasieK. C.nie zachował należytej ostrożności podczas wykonywania manewru cofania i doprowadził do zderzenia z pojazdem kierowanych przezM. K., powodując tym samym zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W świetle powyższego Sąd Okręgowy nie znalazł uzasadnienia dla zarzutów podniesionych w apelacji.
Mając na względzie, iż wniesiony środek odwoławczy skierowany był przeciwko rozstrzygnięciu o winie obwinionego, Sąd Okręgowy dokonał również kontroli zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze, w pełni podzielając stanowisko Sądu meriti w zakresie wymiaru wymierzonej obwinionemu kary, która jako adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przezK. C.nie nosi cech rażącej niewspółmierności.
Biorąc pod uwagę powyższe zaskarżony wyrok Sądu I instancji należało utrzymać w mocy.
Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku znajduje podstawę w treściart. 119 k.p.w.w zw. zart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 21 pkt 2w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz.223 z późn. zm.).