Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 644/17
Data wyroku: 2017-10-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Przęczek
Słowa kluczowe: Cesja
Podstawa prawna: 509 kc

Sygn. akt: I C 644/17 upr

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 października 2017 r.
Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Przęczek
Protokolant : pracownik sądowy Katarzyna Rogucka
po rozpoznaniu w dniu 11 października 2017 roku w Lidzbarku Warmińskim na rozprawie
sprawy
sprawy z powództwa(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąS.K.A. z siedzibą wW.
przeciwkoK. N.
o zapłatę
oddala powództwo.
SSR Agnieszka Przęczek
Sygn. akt I C 644/17 upr

UZASADNIENIE
Powód(...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąS.K.A. z siedzibą wW.wniósł o zasądzenie od pozwanejK. N.(poprzednioM.) kwoty 640,54 zł z odsetkami umownymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 500 zł od dnia 28 sierpnia 2014 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że pierwotny wierzyciel zawarł z pozwaną umowę pożyczki, na podstawie której pozwana otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną, jednocześnie zobowiązując się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w umowie. Powyższego obowiązku pozwana nie zrealizowała. Następnie pierwotny wierzyciel sprzedał powodowi przysługującą mu wierzytelność. Powód wskazał, że na roszczenie składają się: kwota 500 zł należności głównej i 140,54 zł kwoty prowizji (pozew k. 2-5).
Pozwana nie odniosła się do żądania pozwu.
Sąd ustalił, co następuje:
Pozwana zawarła w dniu 26 stycznia 2014 r. z(...) spółką z ograniczona odpowiedzialnościąwW.umowę pożyczki numer (...). Na konto pozwanej wpłynęła kwota 500 zł.
W dniu 07 lipca 2017 r. zredagowane zostało oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności pierwotnego wierzyciela na rzecz powoda z tytułu pożyczki nr(...)udzielonej przez spółkę dnia 28.07.2014 r.
Dowód: umowa k. 7-13, o wyciągi k. 14-16, oświadczenie k. 17, odpisy z Krajowego Rejestru Sądowego k. 6, 18-19.
Sąd zważył, co następuje:
Żądanie powoda podlegało oddaleniu w całości.
Podstawę prawną powództwa stanowiłart. 509 § 1 k.c., zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
W rozpoznawanej sprawie pozwana nie stawiła się na rozprawie i nie odniosła się pisemnie do żądania pozwu. W takiej sytuacji, w myśl.art. 339 § 1 k.p.c., Sąd zobligowany był rozstrzygnąć sprawę wyrokiem zaocznym.
Zgodnie zart. 339 § 1 k.p.c.w tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Domniemanie zgodności twierdzeń faktycznych powoda z prawdziwym stanem rzeczy ma szczególny charakter, bowiem bezczynność pozwanego jest tu, w pewnym sensie, przyznaniem okoliczności przytoczonych w pozwie. Fakty przyznane w procesie nie wymagają dowodu tylko wtedy, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 229 k.p.c.) Powstanie więc wątpliwości, o których mowa w§ 2 art. 339 k.p.c.nie wyłącza zaoczności, lecz prowadzi do konieczności przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego. Będzie tak np. w razie, gdy twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie są wzajemnie sprzeczne lub niepełne, to jest nie dają pełnego obrazu faktów określających stan sprawy albo też wnioski z nich wyciągnięte nie dają się pogodzić z regułami logicznego rozumowania (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 maja 1998 r., I CKU 34/98).
Jak podkreśla się w orzecznictwie, wprowadzenie przezart. 339 § 2 k.p.c.domniemania zgodności twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy nie zwalnia powoda od przytoczenia faktów, które są niezbędne do dokonania subsumcji materialnoprawnej, stanowiącej faktyczną i materialnoprawną podstawę wyroku. Sąd jest bowiem zobowiązany, nawet przy uznaniu twierdzeń powoda za prawdziwe, dokonać prawidłowej oceny zasadności żądania pozwu (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97).
W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie roszczenie powoda budzilo wątpliwości. Powód nie udowodnił swej legitymacji. Strona powodowa swoje roszczenie opierała o fakt nabycia na podstawie przelewu wierzytelności, mającej przysługiwać względem pozwanej cedentowi.
Powód wystąpił z żądaniem zapłaty kwoty 640,54 zł wraz z odsetkami wskazując, że wierzytelność tę nabył w drodze cesji od pierwotnego wierzyciela. Jednakże umowy cesji nie przedłożył. Na okoliczność zasadności swojego roszczenia strona powodowa przedłożyła jedynie wydruk umowy pożyczki oraz oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności. Warto zaznaczyć, że dokumenty te dotyczyły innych umów- w oświadczeniu powołano się naumowę numer (...)z dnia 28.07.2014 r., a przedłożono wydruk umowy z dnia 26.01.2014 r. nr(...).
Analiza akt sprawy wskazuje na brak umowy cesji wierzytelności zawartej pomiędzy pierwotnym wierzycielem a powodem. Wobec powyższego wątpliwość Sądu wzbudziła okoliczność, na którą wskazuje powód, a mianowicie, by w ramach umowy przelewu wierzytelności doszło do zbycia przedmiotowej wierzytelności. Warto przywołać orzeczenie z dnia 13.06.2013 r. wydanym w sprawie o sygn. V CSK 329/12 przez Sąd Najwyższy gdzie Sąd interpretował: „Dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, np. cesji wierzytelności. Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności. Nie stanowią one jednak dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności oraz istnienia i wysokości nabytej wierzytelności. (…)” LEX nr 1375500.
Z tych też samych względów za dowód istnienia wierzytelności objętej pozwem nie można uznać oświadczenia o przeniesieniu wierzytelności- gdzie określono inną umowę. Wyraźnego podkreślenia wymaga okoliczność, iż taki dokument nie stanowi dowodu na istnienie wierzytelności cesją objętych i w tym zakresie to na powodzie, który wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, spoczywa ciężar dowodu (art. 6 kcorazart. 232 §1 kpc).
Reasumując, stwierdzić należy, iż w realiach niniejszej sprawy powód nie przedstawił żadnych dowodów, na okoliczność zawarcia umowy cesji.
W świetle powyższych rozważań - mając na uwadze istnienie uzasadnionych wątpliwości co do okoliczności faktycznych przytoczonych w pozwie, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji.
SSR Agnieszka Przeczek