Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 392/17
Data wyroku: 2017-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Agnieszka Tomasiewicz-Celińska, Agata Kowalska
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 157 §1 kk

Sygn. akt II Ka 392/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 września 2017 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grażyna Jaszczuk

Sędziowie:

SSO Agata Kowalska (spr.)
SSR del. Agnieszka Tomasiewicz - Celińska

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

przy udziale Prokuratora Agnieszki Tylutki - Cioban
po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r.
sprawyM. D.
oskarżonego zart. 157 § 1 kkiart. 190 § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II K 622/16
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoP. J. (1)420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym oraz na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. II Ka 392/17

UZASADNIENIE
M. D.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 14 sierpnia 2016 r. w miejscowościG., gm.K., wielokrotnie uderzającP. J. (1)pięściami w twarz, spowodował u niego złamanie przedniej i tylno-bocznej ściany zatoki czołowej lewej, złamanie dolnej ściany oczodołu lewego, złamanie bocznej ściany oczodołu lewego, obrzęk i zasinienie oka lewego, które to obrażenia należą do kategorii średnich i powodują naruszenie czynności narządów ciała na okres nieprzekraczający siedem dni,

tj. o czyn zart. 157 § kk

II
w czasie i w miejscu jak w pkt I groziłP. J. (1)uszkodzeniem ciała i groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, iż będą spełnione,

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk
Sąd Rejonowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. II K 622/16:

I
oskarżonegoM. D.uznał za winnego dokonania zarzucanych mu czynów wyczerpujących dyspozycję: I –art. 157 § 1 kk, II –art. 190 § 1 kki za czyn I na podstawieart. 157 § 1 kkskazał go na karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, za czyn II na podstawieart. 190 § 1 kkskazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 85 § 1 i § 2 kkiart. 86 § 1 kkorzeczone kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył łączną karę 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
za czyn z pkt I aktu oskarżenia na podstawieart. 46 § 2 kkorzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoP. J. (1)w wysokości 8.000 (ośmiu tysięcy) złotych;

III
zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoP. J. (1)kwotę 588 (pięciuset osiemdziesięciu ośmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego;

IV
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 145 (stu czterdziestu pięciu) złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania i 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł oskarżony, zaskarżając go w całości.
Wyrażając swoje niezadowolenie z treści zapadłego wyroku zarzucił mu, iż jest niezasadny i oparty jedynie na pomówieniach, a nie faktach. W jego ocenie, Sąd Rejonowy w pisemnych motywach orzeczenia w głównej mierze skupił się na tym, iż był uprzednio karany i na tej podstawie wyciągnął wnioski, zamiast prawidłowo ocenić dowody w sprawie.
Podnosząc powyższe zarzuty, oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku.
Na rozprawie apelacyjnej nie stawił się oskarżony, o terminie zawiadomiony prawidłowo. Obrońca oskarżonego poparł apelację osobistą oskarżonego i wniósł o jego uniewinnienie. Prokurator wniósł o nieuwzględnienie apelacji oskarżonego i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o nieuwzględnienie apelacji oskarżonego i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, nadto o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżonego jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Odwoławczy poddając zaskarżone orzeczenie kontroli instancyjnej nie dopatrzył się w nim ani względnych (art. 438 pkt 1-4 kpk), ani bezwzględnych przesłanek odwoławczych (art. 439 § 1 pkt 1-11 kpk), które mogłyby doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku.
W sytuacji, w której skarżący nie podniósł skonkretyzowanych zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku Sąd Odwoławczy przeanalizował kontestowane rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie ze szczególną uwagą, w pierwszej kolejności poddając weryfikacji pierwszoinstancyjną ocenę dowodów osobowych, która doprowadziła do uznania sprawstwaM. D.w zakresie obu zarzucanych mu przestępstw. W przekonaniu Sądu Okręgowego w pełni spełniła ona wymogiart. 7 kpk, pozwalając na poczynienie przez Sądmeritiustaleń faktycznych pozbawionych błędów. Lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy uwzględnił konieczność podejścia do relacji stron procesowych z dużą dozą ostrożności i krytycyzmu z racji więzi łączącejM. G.z oskarżonym i pokrzywdzonym. Przedstawiony w nim tok rozumowania Sądu I instancji pozostaje zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, jest pozbawiony luk, sprzeczności i dwuznaczności.
Skarżący nie ma racji negując wartość dowodową zeznań z tzw. pomówienia. Pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach, czy też zeznaniach innej osoby odpowiedzialnością za dane przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami. Dowód o takim charakterze jak najbardziej może być dowodem winy o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków, nie jest wyrazem osobistego zainteresowania pomawiającego wyrażającym się w przerzucaniu winy na inną osobę, czy też umniejszaniu swojego stopnia zawinienia. W ocenie Sądu Okręgowego, zeznaniaP. J. (1)iP. P.w pełni spełniają powyższe kryteria. Co charakterystyczne, w przedmiotowej sprawie ich relacje potwierdza także dokumentacja medyczna (k. 17, 69-79) oraz opinia sądowo-lekarska (k. 19) o charakterze doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń i mechanizmie ich powstania.
Polemika z oceną dowodów zaprezentowaną przez Sądmeritima wartość wyłącznie wtedy, gdy wskazuje argumenty podważające tę ocenę. W szczególności chodzi o przytoczenie okoliczności świadczących o tym, że Sąd pierwszej instancji, ustalając stan faktyczny, pominął istotne dowody, naruszył zasady prawidłowego rozumowania, nie stosował się do wskazań wiedzy lub zignorował nauki płynące z doświadczenia życiowego(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 maja 2001r., sygn. II AKa 80/01, Prok. i Pr. 2002/11/27).
Zdaniem Sądu Okręgowego, żadna z tych sytuacji nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, określonej wart. 7 kpknie stanowi fakt, iż w ocenie strony poczynione ustalenia faktyczne i ocena dowodów jest dlaM. D.niekorzystna i nie spełnia jego oczekiwań.
Wobec tego, iż skarżący w ramach swojej apelacji osobistej nie podniósł skonkretyzowanych zarzutów pod adresem pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym, a wywód pierwszoinstancyjny dotyczący oceny dowodów jest nader wyczerpujący, Sąd Odwoławczy uznał dalsze, szczegółowe rozważania w tym względzie za zbędne.
W świetle powyższego, twierdzenie oskarżonego, iż został przez Sąd Rejonowy skazany wyłącznie dlatego, że był uprzednio karany, nie mogło się ostać i uznać je należy za gołosłowne. Sprawstwo oskarżonego w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez Sąd Rejonowy nie budzi jakichkolwiek wątpliwości.
Przechodząc do problematyki kary przypomnienia wymaga, iż niewspółmierność kary, poprzedzona została w ustawie określeniem „rażąca”, co wyraźnie zaostrza kryterium zmiany wyroku w orzeczeniu reformatoryjnym z powodu czwartej względnej przyczyny odwoławczej. Określenie „rażąca” należy bowiem odczytywać dosłownie i jednoznacznie jako cechę kary, która istotnie bije w oczy, oślepia(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 02 czerwca 2016 r., sygn. II AKa 70/16, LEX nr 2079199).
W ocenie Sądu Okręgowego, kryterium tego nie spełniają ani orzeczone w zaskarżonym wyroku kary jednostkowe, ani kara łączna w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności. Kary jednostkowe stanowią należycie zważony bilans i kompilację okoliczności łagodzących i obciążających. Pozostają także adekwatne do stopnia winyM. D., stopnia społecznej szkodliwości obu czynów oraz jego właściwości i warunków osobistych. Uwzględniają przy tym rodzaj i charakter naruszonego dobra, okoliczności popełnienia przestępstw, jak również motywację sprawcy oraz jego dotychczasową karalność, której nadano właściwą rangę i znaczenie. Z kolei, kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy jest karą sprawiedliwą, która uwzględnia bliski związek czasowo-podmiotowy przestępstw przypisanych oskarżonemu w zaskarżonym wyroku. Spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidulanej oraz zachowuje właściwe proporcje pomiędzy funkcją represyjną i wychowawczą, zawierając wystarczający ładunek dolegliwości, aby uzmysłowić oskarżonemu konieczność poszanowania przepisów prawa.
Treść przepisuart. 69 § 1 kk, zgodnie z którym, aby możliwym było zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, jej wymiar nie może przekraczać 1 roku, czyni bezprzedmiotowym rozważania o zastosowaniu wobecM. D.dobrodziejstwa tej instytucji.
Kierując się przedstawionymi wyżej racjami i nie dostrzegając konieczności ingerencji w zaskarżony wyrok, Sąd Okręgowy stosownie do treściart. 456 § 1 kpkw zw. zart. 437 § 1 kpkw utrzymał go w mocy.
Na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 627 kpkSąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowegoP. J. (1)kwotę 420 (czterystu dwudziestu) złotych, ustalając wysokość tychże kosztów zgodnie z § 4 ust. 1 w zw. z § 17 ust. 2 pkt 4 i § 17 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
    (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).

O kosztach sądowych za postępowanie apelacyjne, Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 634 kpkw zw. zart. 636 § 1 kpkiart. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 83 r. z późń. zm.),zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 (trzystu dwudziestu) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowania odwoławcze. Składa się na nią 300 zł opłaty i 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w sprawie.
Z tych względów, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.