Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
VIII Wydział Rodzinny i Nieletnich
Sygnatura akt: VIII RC 159/16
Data wyroku: 2016-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Minkowska

Sygn. akt VIII RC 159/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
S., dnia 29 listopada 2016 r.
Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie VIII Wydział Rodzinny i Nieletnich w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Elżbieta Minkowska
Protokolant:  st. sekretarz sądowy Beata Brocka
po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r.  w Szczecinie
na rozprawie sprawy
z powództwa małoletniejA. R.
przeciwkoT. R.
o alimenty

I
zasądza od pozwanegoT. R.na rzecz małoletniejA. R.alimenty w kwocie po 500 (pięćset) złotych miesięcznie poczynając od dnia 1 grudnia 2016 roku, płatne z góry do 15-go każdego miesiąca, z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat;

II
w pozostałej części powództwo oddala;

III
odstąpić od obciążenia pozwanego kosztami postępowania;

IV
wyrokowi w punkcie I-szym nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn. akt VIII RC 159/16

UZASADNIENIE
Pozwem wniesionym do Sądu w dniu 24 marca 2016 r. małoletnia powódkaA. R., reprezentowana przez matkęB. S., wniosła o zasądzenieod pozwanegoT. R.alimentów w kwocie po 1000 zł miesięcznie płatnych do dnia 15 każdego miesiąca.
Ponadto, powódka wniosła o udzielenie zabezpieczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do uiszczania małoletniej powódce na czas trwania postępowania kwotypo 1000 złotych miesięcznie płatnych do dnia 15 każdego miesiąca do rąk przedstawicielki ustawowejB. S..
W uzasadnieniu tak sformułowanego pozwu powódka wskazała, że wychowuje małoletnie dziecko –A. R.–urodzoną dnia (...), oraz że z powodu braku porozumienia pomiędzy pozwanym, aB. S., doszłodo rozpadu związku – od maja 2014 roku pozwany nie zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córkąA. R.oraz z jej matką.Od czasu wyprowadzki pozwany dobrowolnie opłacał alimenty w wysokości 500 złotych na rzecz małoletniejA., jednakże w ocenie strony powodowej kwota ta jest dalece niewystarczająca na potrzeby dziecka w wieku przedszkolnym.B. S.wskazywała ponadto, że alimenty te opłacane są nieregularnie. Miesięczną kwotę wydatkowaną na małoletnią powódkę oceniła na około 2065 złotych, a dochody pozwanego oszacowała na około 2500 złotych netto.
Dnia 19 maja 2016 r. Sąd udzielił zabezpieczenia w sprawie w ten sposób, że zobowiązał pozwanegoT. R.do zapłaty tytułem alimentówna rzecz małoletniejA. R.kwoty po 600 złotych miesięcznie, poczynającod dnia 1 maja 2016 r., płatne z góry do dnia 15-ego każdego miesiąca z ustawowymi odsetkami w razie zwłoki, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
Na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. przedstawicielka ustawowa małoletniej ponownie podtrzymała żądania wskazane w pozwie, w szczególności zasądzenia na rzecz małoletniej alimentów w wysokości 1000 złotych miesięcznie. Pozwany natomiast wskazał, że wnosi o oddalenie żądania w tej wysokości, bowiem wobec jego zarobków w kwocie 1800 złotych netto ocenia je jako wygórowane.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. R.,urodzona dnia (...) lipcaroku, jest dzieckiem pochodzącymzezwiązku (...). Rodzice zamieszkiwali razemdo maja 2014 roku, aktualnie żyją w rozłączeniu.

–

zeznaniaB. S., k. 15 – 16

odpis  skrócony aktu urodzenia, k. 5.

A. R.ma ukończone 3 lata, jest dzieckiem ogólnie zdrowym, uczęszcza do Punktu Przedszkolnego Dzwoneczek od dnia 1 marca 2016 roku.
Dowód:

–

zeznaniaB. S., k. 15 – 16,

zaświadczenie , k. 6.

Przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki,B. S., ma lat 21, pracuje jako barista w kawiarni, gdzie zarabia około 700 złotych netto oraz 30 złotych tytułem napiwków miesięcznie; ponadto uczęszcza do liceum zaocznego, zamierza kontynuować edukację poprzez skończenie kursu trenera fitness. Opłaca czesneza edukację w wysokości 270 złotych za 2 miesiące. Sprawuje osobistą opiekę nad małoletnią powódką, razem z nią zamieszkując w mieszkaniu siostry przedstawicielki ustawowej –E. S..
Dowód:

–

zeznaniaB. S., k. 15 – 16,

zaświadczenie , k. 34 – 35,

umowa  o przeprowadzenie procesu kształcenia, k. 47 – 50,

potwierdzenie  przelewu, k. 56.

PozwanyT. R.ma lat 25, nie ma wyuczonego zawodu, ukończył gimnazjum. Zamieszkuje wraz z 16-letnią siostrą, którą się opiekuje, oraz ze swoją partnerką w dwupokojowym mieszkaniu. Jego matka wyjechała 8 lat temu na stałedo Niemiec, pozostawiając na jego utrzymaniu małoletnią siostrę – o ustanowienie dla której rodziną zastępczą pozwany wniósł w odrębnym postępowaniu. Partnerka pozwanego pracuje jako przedstawiciel handlowy, zarabiając około 1700 złotych miesięcznie.T. R.od dnia 1 grudnia 2016 r. podjął zatrudnienie jako monter stolarki okiennej, jego miesięczny dochód to 1800 złotych netto. Spędzaz małoletnią weekendy w swoim miejscu zamieszkania. Wśród comiesięcznych wydatków wskazuje czynsz za lokal mieszkalny w wysokości 366 złotych, energięco miesiąc w wysokości 200 złotych, internet na kwotę 65 złotych, ponadto opłatęza jedzenie – około 300 złotych miesięcznie oraz 200 złotych miesięcznie na wyżywienie młodszej siostry. Pozwany oświadczył również, że spłaca 4000 złotych długu z tytułu opłat na telefon w sieciO.oraz w sieciP.. Ponadto ojciec dziecka zabiera małoletnia powódkę każdy weekend do siebie i w tym również ponosi koszty jej utrzymania dodatkowo na kwotę około 200 zł miesięcznie ( 4 x 50 zł.)
Dowód:

–

zeznaniaT. R., k. 61 – 62,

zeznaniaB. S., k. 15 – 16,

umowa  o pracę, k. 63 – 67.

Przedstawicielka małoletniej,B. S., szacuje miesięczny koszt utrzymaniaA. R.na około 2000 złotych – miesięcznie wydatki określiłana: opłaty za jedzenie w wysokości około 400 złotych, opłaty na mieszkaniew wysokości około 500 złotych (w tym około 250 złotych czynszu oraz 250 złotych opłaty z tytułu odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu), przedszkolew wysokości początkowej 740 złotych (jednorazowy koszt wpisowego to 190 złotych, koszt codziennego cateringu to 12 złotych na jeden dzień); aktualnie koszt czesnegoza pobyt w przedszkolu to około 300 złotych miesięcznie, opłata za gaz w wysokości90 złotych, opłata za internet w wysokości 99 złotych oraz opłata za prąd w wysokości 400 złotych. Strona powodowa wskazała nadto, że zmuszona będzie ponosić koszt wizytu psychologa z powodu przejawiania agresji dziecka – w wysokości 90 złotych.
Dowód:

–

zeznaniaB. S., k. 15 – 16,

potwierdzenia  opłat za przedszkole, gaz,  internet , lokal mieszkalny, zawiadomieńo rozliczeniach okresowych, k. 36 – 46, 51 – 60.

Sąd ustalił ,że usprawiedliwione potrzeby małoletniejA. R.mieszczą się w kwocie około 1000 zł. Udział w opłatach to kwota 250 zł przedszkole 300 zł. dodatkowo wyżywienie 200 zł ( bo w weekendy dziecko jest u ojca ). około 100 zł prąd,. gaz 50 zł pieluchy 50 zł. ,środki czystości 30 zł oraz inne jak ubiór..
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo małoletniejA. R., reprezentowanej przez jej przedstawicielkę ustawową, zasługiwało na uwzględnienie w części.
Powództwo oparto o przepisart. 133 § 1 k.r.o., zgodnie z którym rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszczew stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczająna pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.
Zgodnie zart. 135 § 1 k.r.o.zakres świadczeń alimentacyjnych rodziców względem dzieci każdorazowo wyznaczany jest przez usprawiedliwione potrzeby uprawnionego oraz zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego.
Należy przy tym stwierdzić, że pojęcie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz pojęcie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego pozostają we wzajemnej zależności i obie te przesłanki wzajemnie na siebie rzutują,a w szczególności przy ustalaniu wysokości alimentów przez Sąd. Odmienny pogląd pozostawałby w sprzeczności z zasadą równej stopy życiowej dzieci i rodziców, obowiązującej także w sprawach alimentacyjnych (por. SN z dnia 25 marca 1985 r.,sygn. akt III CRN 341/84).
Usprawiedliwione potrzeby uprawnionego to te, których zaspokojenie zapewni mu – odpowiedni do jego wieku i uzdolnień – prawidłowy rozwój fizyczny i duchowy. Możliwości zarobkowe i majątkowe zobowiązanego określają zarobki i dochody, jakie uzyskiwałby przy pełnym wykorzystaniu swych sił fizycznych i zdolności umysłowych. Podkreśla się przy tym, że dzieci mają prawo do równej z rodzicami stopy życiowej, niezależnie od tego, czy żyją z nimi wspólnie, czy też oddzielnie.
PozwanyT. R.jest ojcem małoletniej powódki, a zatem zgodniez treściąart. 133 § 1 k.r.o.zobligowany jest do łożenia na utrzymanie córki, która nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie już z samej racji bycia jej ojcem – zakładając, że nie zachodzą przesłanki usprawiedliwiające obniżenie lub wyłączenie jego obowiązku alimentacyjnego – np. gdyby realizowanie ów obowiązku miałoby go wprowadzić w stan niedostatku. Podkreśla się jednak, że nawet trudna sytuacja materialna rodziców nie zwalnia ich od obowiązku świadczenia na potrzeby dzieci (por. SN z 24 marca 2000 r.,I CKN 1538/99), a rodzice powinni dzielić się z dzieckiem skromnym nawet dochodem (por. SN z 06 stycznia 2000 r., I CKN 1077/99).
W ocenie Sądu przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że usprawiedliwione koszty związane z utrzymaniemA. R.opiewają na kwotę ok. 1000 zł miesięcznie. Powyższa kwota stanowi sumę średniomiesięcznych wydatków wyszczególnionych w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia pomniejszoną o koszty, których Sąd nie uznał za uzasadnione.
W ocenie Sądu, wydatkami usprawiedliwionymi w rozumieniuart. 135 § 1 k.r.o.– a więc wydatkami, które powinny być pokrywane w pierwszej kolejności przez rodziców dziecka – są z pewnością opłaty związane z udziałem małoletniej powódkiw kosztach utrzymania lokalu mieszkalnego – tj. 250 złotych przypadające naA. R.. Czynsz w wysokości 500 złotych na gospodarstwo dwuosobowe nie jestw ocenie Sądu wygórowany. W szczególności wskazać należy, że koszty związanez utrzymaniem mieszkania w części przypadającej na małoletnią powódkę w świetle zasad doświadczenia życiowego odpowiadają cenom opłat na lokalnym rynku związanych z utrzymaniem i eksploatacją nieruchomości. Nadto, wysokość kosztów związanych z utrzymaniem przedmiotowego lokalu została również w większości stosownie udokumentowana przez stronę powodową. Sąd nie miał zastrzeżeńco do wysokości wymienionych kosztów oraz faktu, że stanowią one realizację usprawiedliwionych potrzeb małoletniej powódki. Ponadto, uzasadniony jest udziałw opłatach związanych z użytkowaniem lokalu – w udokumentowanej wysokości około 50 złotych za gaz, oraz około 50 złotych za prąd. Za uzasadnione należy również uznać ponoszenie kosztów na zakup środków czystości w wysokości około 30 złotych miesięcznie.
Sąd uznał ponadto wydatki związane z uczęszczaniem przez małoletnią powódkę do przedszkola, a nadto opłaty ponoszone na koszt pozostawania dziecka w przedszkoluw udokumentowanej wysokości około 300 złotych miesięcznie – nie ulega bowiem wątpliwości, że dziecko w wieku 3 lat musi uczęszczać do przedszkola, a pobytw przedszkolu wiąże się z pewnymi wydatkami (jak opłata za obiady czy czesne), które Sąd ocenił jako racjonalne.
Wymienione wydatki oraz ich wysokość – oceniana przez pryzmat zasad doświadczenia życiowego i zawodowego – jest w ocenie Sądu adekwatna do potrzeb małoletniej powódki przy uwzględnieniu jej wieku, dotychczasowego poziomu życia, możliwości zarobkowych i majątkowych rodziców dziecka, potrzeb rozwojowych, emocjonalnych, potrzeby stymulowania jej rozwoju, a także przy uwzględnieniu cen dóbr i usług, jakie wiążą się z zaspokajaniem poszczególnych potrzeb. W konsekwencji, wysokość wymienionych wydatków nie może być poczytana za zbyt wygórowaną.
Jednakże wysokość kosztów związanych z utrzymaniem małoletniej powódkina poziomie 2065 złotych miesięcznie, wykazywana przez jej matkę, jest zdaniem Sądu zawyżona, bowiem część wskazanej kwoty nie odpowiada usprawiedliwionym potrzebom dziecka w rozumieniuart. 135 § 1 k.r.o.,ani możliwościom zarobkowym rodziców , a tym samym kwoty te nie mogły stanowić podstawy do ustalania wysokości świadczeń alimentacyjnych należnychod pozwanego na rzeczA. R.. Ponadto, wykazane przez stronę powodową dochody przedstawicielki ustawowej małoletniej – w wysokości 730 złotych netto oraz alimentów – nie pozwoliłyby na utrzymanie dziecka za wskazaną przezeń kwotę, stąd Sąd nie mógł dać jej wiary co do faktu, że ponosi tak wysokie koszty utrzymania dziecka.
Z podanych wyżej względów Sąd nie dał wiary zeznaniom matki małoletniej powódki w zakresie, w którym wskazywała, że na zakup odzieży przeznacza kwotę około 150 złotych miesięcznie – kupno ubrań nie stanowi bowiem czynności stałeji comiesięcznej, a okazjonalną. Ponadto, Sąd uważa za wygórowaną kwotę 400 złotych przeznaczoną na koszt zakupu żywności dla małoletniej – szczególnie z uwagi na fakt,że małoletnia spędza weekendy z ojcem, wiąże się to więc ze spożywaniem produktów zakupionych przez pozwanego, co zresztą przyznała w trakcie zeznań sama przedstawicielka ustawowa małoletniej. Należy również zauważyć, że małoletnia powódka zapewnione ma posiłki w trakcie pobytu w przedszkolu, stąd koszt zakupu żywności Sąd ocenia na niższy niż ten wskazany przez stronę powodową – to jestw wysokości około 200 złotych.
Sąd ocenił również kwotę 200 złotych przeznaczaną miesięcznie na zakup pampersów na wygórowaną. W związku z tym Sąd, wedle zasady swobodnej oceny dowodów, oszacował koszty okazjonalnych zakupów na potrzeby odzieżowe oraz związane z zakupem pampersów dla małoletniej powódki na przeciętną kwotę około 50 złotych miesięcznie.
Należy w tym miejscu stwierdzić, że pojęcie usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz pojęcie możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego pozostają we wzajemnej zależności i obie te przesłanki wzajemnie na siebie rzutują,a w szczególności przy ustalaniu wysokości alimentów przez Sąd. Odmienny pogląd pozostawałby w sprzeczności z zasadą równej stopy życiowej dzieci i rodziców, obowiązującej także w sprawach alimentacyjnych (por. SN z dnia 25 marca 1985 r., sygn. akt III CRN 341/84).
W odniesieniu do poruszonej kwestii możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego, Sąd miał na uwadze, że ma on na utrzymaniu małoletnią siostrę, na rzecz której realizuje on faktyczną opiekę, a nadto co do której stara się o ustanowieniego rodziną zastępczą. Wszelkie dodatki i świadczenia finansowe, które mogą się z tym wiązać, pozostają bez związku z obowiązkiem alimentacyjnym na rzecz córki pozwanego, bowiem tego rodzaju świadczenia przeznaczone są wyłączniena utrzymanie małoletniej siostry pozwanego.
Sąd dał również wiarę zeznaniom pozwanego do co wysokości jego dochodów – szczególnie, że została ona stosownie udokumentowana. W związku z tym, że pozwany uzyskuje dochód w wysokości 1800 złotych netto, a ponadto realizuje swój obowiązek alimentacyjny także poprzez faktyczną opiekę nad małoletnią w trakcie weekendów,co również wiąże się z pewnymi wydatkami – Sąd ustalił wysokość alimentów na 500 złotych miesięcznie. W ocenie Sądu bowiem przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że usprawiedliwione koszty związanez utrzymaniemK. P.opiewają na kwotę ok. 1000 zł miesięcznie.
Wysokość wydatków na utrzymanie powódki wyższa niż ta ustalona przez Sąd nie została wykazana przez stronę powodową dowodami z dokumentów. Naturalnym jest, że pewne potrzeby każdego człowieka, opisane w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia (żywność, ubrania, środki czystości, środki ochrony zdrowia),są nierozerwalnie związane z egzystencją i dla ich wykazania nie jest konieczne przedłożenie dokumentów obejmujących całokształt danych wydatków. Niemniej jednak w sytuacji gdy strona wskazuje na wysokość danych wydatków, które przekraczają miarę znajdującą odzwierciedlenie w powołanych zasadach doświadczenia zawodowego i życiowego, to zachodzi konieczność wykazania tej okoliczności chociażby dokumentami, a w niniejszej sprawie matka powódki nie przedłożyła takich dokumentów – w szczególności należy wskazać, że przedstawicielka ustawowa małoletniej powódki uzasadniając wysokość kosztów utrzymania córki w kwocie około 2000 złotych miesięcznie, uwzględniała opłatę za przedszkole w wysokości około 700 złotych – co nie ma odzwierciedlenia w stosownych dokumentach – wykazana wysokość opłat za przedszkole wynosi bowiem 300 złotych miesięcznie.
Zgodnie zart. 135 § 2 k.r.o.wykonywanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, może polegaćw całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że pozwany realizuje swój obowiązek alimentacyjny w części także poprzez osobistą opiekę nad córką w czasie weekendów.
Mając powyższe na uwadze Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądziłod pozwanegoT. R.na rzecz małoletniejA. R.alimentyw kwocie po 500 złotych miesięcznie, poczynając od dnia 1 grudnia 2016 r., a w punkcie II sentencji wyroku powództwo oddalił w pozostałej części. Ponadto sąd przyjął ,że pozwany opieka nad dzieckiem i osobistymi staraniami wypełnia również swój obowiązek alimentacyjny a ponadto w każdy weekend ponosi koszty jej utrzymania na kwotę po 50 zł x 4 co daje łączną kwotę dodatkowo po 200 zł. miesięcznie .
Zestawiając wyżej usprawiedliwione potrzeby powódki z możliwościami majątkowymi i zarobkowymi pozwanego Sąd doszedł do przekonania, że w aktualnym stanie faktycznym obowiązek alimentacyjny pozwanego wobec córki wyczerpuje się kwotą 500 zł miesięcznie oraz osobistą opieką ojca w trakcie weekendów, również wiążącą się z wydatkami. Możliwości majątkowe pozwanego nie umożliwiają zasądzenia na rzecz powódki żądanej kwoty 1000 zł, a strona powodowa nie usprawiedliwiław sposób dostateczny wysokości żądanego roszczenia. Zasądzenie alimentów w podanej wysokości doprowadziłoby do tego, że pozwany nie byłby w stanie wywiązać się z tak ustalonego obowiązku oraz nie miałby możliwości pokrycia kosztów swojego utrzymania, a także kosztów utrzymania małoletniej siostry, nad którą sprawuje opiekę.
Sąd dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w oparciu o dyspozycjęart. 233 § 1 k.p.c.Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zgromadzonychw aktach niniejszej sprawy. Ich autentyczność oraz zgodność zawartych w nich treściz rzeczywistością nie budziła wątpliwości. Podstawę ustaleń faktycznych w sprawie stanowiły ponadto zeznania stron.
Sąd dał wiaręT. R.w zakresie, w jakim wskazywał na swoją aktualną sytuację osobistą i majątkową, tj. m.in., co do swoich zarobków. Sąd uznałza wiarygodne zeznania pozwanego także w tej części, w której wskazywał na rodzaji wysokość kosztów utrzymania, a także co do jego sytuacji rodzinnej i opiekuńczej.
Twierdzenia strony powodowej zasługiwały na przymiot wiarygodności co do części wskazywanych przezeń wydatków na małoletnią do wysokości ustalonej przez Sąd po ich stosownej weryfikacji na podstawie obiektywnych dowodów z dokumentów oraz zasad doświadczenia życiowego i zawodowego; zeznania te były spójnei korespondowały ze zgromadzonymi w sprawie dowodami.
Strony nie wnosiły o przeprowadzenie innych dowodów.
Sąd ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie dowodów przeprowadzonych w sprawie a wskazanych i opisanych wyżej oraz na podstawieart. 133 § 1 kriooraz135 § 1 i 2 krio
Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych strona dochodząca roszczeń alimentacyjnych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 113 ust. 1 tejże ustawy, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Z uwagi jednak na fakt,iż w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie pierwszeństwo powinno mieć realizowanie obowiązku alimentacyjnego przez pozwanego, w odniesieniu doT. R.zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek – w rozumieniuart. 102 k.p.c.– który przemawia za odstąpieniem od obciążania go obowiązkiem zwrotu nieuiszczonych kosztów procesu. W III punkcie wyroku Sąd odstąpił więc od obciążenia pozwanego kosztami postępowania.
Rygor natychmiastowej wykonalności w pkt I wyroku nadano na podstawieart. 333 § 1 pkt. 1 k.p.c.(pkt IV wyroku). Zgodnie z tym przepisem Sąd nadaje z urzędu wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza alimenty co do rat płatnych po wniesieniu powództwa, a co do rat płatnych przed wniesieniem powództwa – za okres nie dłuższy niż za trzy miesiące.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji wyroku.