Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 397/15
Data wyroku: 2017-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej R. Socha
Podstawa prawna: 280§1kk

Sygn. akt II K 397/2015

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2017 roku
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: S.S.R. Maciej R. Socha
Protokolant: Agnieszka Pacałowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wałbrzychu Anny Malewicz-Prockiej
po rozpoznaniu w dniach 5 sierpnia, 16 października i 1 grudnia 2015 roku, 29 stycznia, 26 kwietnia, 31 maja, 2 sierpnia i 23 września 2016 roku oraz 16 marca, 9 maja i 23 maja 2017 roku
sprawyP. L.,
urodz. (...)wW.,
synaW.iA.z domuB.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 18 stycznia 2009 r. wW.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. R., stosując przemoc wobecA. J.poprzez kopanie nogami i bicie pięściami po całym ciele spowodował u pokrzywdzonego podwichnięcie sztucznej soczewki oka prawego, co w następstwie bójki spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci zapalenia błony naczyniowej oka prawego i zmożone ciśnienie w gałce ocznej oraz całkowitą ślepotę oka prawego, co jest ciężkim kalectwem oraz całkowitą niezdolność do wykonywania zawodu kierowcy – taksówkarza oraz zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowym-ki N.o wartości 500 zł na szkodę wymienionego,
tj. o czyn zart. 280§1 kkiart. 158§2 kkw zw. zart. 11§2 kk;
I oskarżonegoP. L.uznaje za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 18 stycznia 2009 r. wW., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. R., stosując przemoc wobecA. J.poprzez kopanie nogami i bicie pięściami po całym ciele, wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego, w następstwie którego pokrzywdzony doznał podwichnięcia sztucznej soczewki oka prawego, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci zapalenia błony naczyniowej oka prawego i wzmożone ciśnienie w gałce ocznej oraz całkowitą ślepotę oka prawego, co jest ciężkim kalectwem oraz całkowitą niezdolność do wykonywania zawodu kierowcy – taksówkarza oraz zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowym-ki N.o wartości 500 zł na szkodę wymienionego, tj. za winnego popełnienia występku zart. 280§1 kkiart. 158§2 kkw zw. zart. 11§2 kk, i za czyn ten na podstawieart. 280§1 kkw zw. zart. 11§3 kkwymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności ;
II zwalnia oskarżonegoP. L.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa wydatków poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, oraz nie wymierza mu opłaty.

Sygnatura akt II K 397/2015

UZASADNIENIE

Na podstawie przeprowadzonego przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny :

OskarżonyP. L.orazM. R.poznali się jako wychowankowieS. N.wŚ.w styczniu 2008 roku.
/Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. L.– k. 447-
448, 256-257, 265, 335-336 ;
- częściowo zeznania świadkaM. R.wraz ze złożonymi
przezeń uprzednio wyjaśnieniami – k. 693-695, 46-49, 66-67, 287-
289, 744 ;
- teczki osoboweP. L.orazM. R.ze
S. N.wŚ./.
W dniu 18 stycznia 2009 roku w godzinach wieczornych oskarżonyP. L.iM. R.spożywali alkohol ( piwo oraz wódkę ) na podwórku przyulicy (...)wW.. OskarżonyP. L.iM. R.byli już nietrzeźwi, kiedy około godziny 23:30 postanowili wrócić do domu. OskarżonyP. L.powiedziałM. R.aby ten znalazł taksówkę. W czasie gdyM. R.poszedł po taksówkę to oskarżonyP. L.podszedł do mężczyzny i kobiety o nieustalonych personaliach, którzy stali przy samochodzie markiF. (...)i rozmawiał z nimi.M. R.poszedł naulicę (...)i tam na postoju taksówek wsiadł do taksówki markiF.onumerze rejestracyjnym (...)kierowanej przez pokrzywdzonegoA. J..M. R.zgodnie z umową z oskarżonymP. L.zamówił kurs naulicę (...), gdzie oczekiwał na niego oskarżonyP. L..
/Dowód: - częściowo zeznania świadkaM. R.wraz ze złożonymi
przezeń uprzednio wyjaśnieniami – k. 693-695, 46-49, 66-67, 287-
289, 744 ;
- zeznania świadkaE. J.– k. 448-449, 110-113, 290-292 ;
- zeznania świadkaA. J.– k. 2-5, 53-54 /.
Kiedy taksówka kierowana przez pokrzywdzonegoA. J.podjechała naulicę (...)i zatrzymała się przyF. (...)przy którym znajdował się oskarżonyP. L., to oskarżonyP. L.( który sprawiał na pokrzywdzonym wrażenie bardzo pijanego ) wsiadł do taksówki. OskarżonyP. L.iM. R.zajęli miejsca na tylnej kanapie taksówki, zaśM. R.zamówił kurs naulicę (...), twierdząc, iż musi odwieźć kolegę do domu. Taksówka kierowana przezA. J.udała się na wskazany przezM. R.adres. Po dojechaniu naulicę (...)powiedział do taksówkarza, że odprowadzi kolegę, a następnie pojedzie taksówką naulicę (...), po czym wysiadł z samochodu, w którym pozostał oskarżonyP. L., który sprawił na pokrzywdzonym wrażenie całkowicie zamroczonego alkoholem.M. R.zwrócił się doA. J.z prośbą o pomoc w wyciągnięciu oskarżonegoP. L.z samochodu. KiedyA. J.wysiadł z samochodu i podszedł do otwartych tylnych drzwi pojazdu, ażeby wyciągnąć ze środka oskarżonegoP. L., to oskarżonyP. L.niespodziewanie uderzył go pięścią w twarz. Kiedy na skutek uderzenia zadanego przez oskarżonegoP. L.,A. J.przewrócił się na ziemię, to oskarżonyP. L.iM. R.kopali go po całym ciele i głowie ( również w okolicach oczodołu ). W tym czasieM. R.z samochodu zabrał należący do pokrzywdzonego telefon komórkowymarki N.( numer(...)) o wartości około 500 zł ( telefon ładował się przy dźwigni ręcznego hamulca ) oraz kluczyki do pojazdu ; oskarżonyP. L.kazał natomiast ściągnąć pokrzywdzonemu kurtkę. Następnie oskarżonyP. L.orazM. R.uciekli do tunelu naulicy (...); w trakcie ucieczkiM. R.wyrzucił kluczyki do pojazdu pokrzywdzonego. Pomimo, iż na miejsce niezwłocznie przyjechał radiowóz policyjny, to funkcjonariuszom Policji nie udało się zatrzymać sprawców niezwłocznie po zdarzeniu.
/Dowód: - częściowo zeznania świadkaM. R.wraz ze złożonymi
przezeń uprzednio wyjaśnieniami – k. 693-695, 46-49, 66-67, 287-
289, 744 ;
- zeznania świadkaE. J.– k. 448-449, 110-113, 290-292 ;
- zeznania świadkaA. J.– k. 2-5, 53-54 /.
Na skutek przemocy stosowanej wspólnie przez oskarżonegoP. L.orazM. R.pokrzywdzonyA. J.doznał podwichnięcia sztucznej soczewki oka prawego, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci zapalenia błony naczyniowej oka prawego i wzmożone ciśnienie w gałce ocznej oraz całkowitą ślepotę oka prawego, co jest ciężkim kalectwem oraz całkowitą niezdolność do wykonywania zawodu kierowcy – taksówkarza. PokrzywdzonyA. J.w niewiele ponad dwa miesiące po zdarzeniu popełnił samobójstwo.
/Dowód: - zeznania świadkaE. J.– k. 448-449, 110-113, 290-292 ;
- zeznania świadkaA. J.– k. 2-5, 53-54 ;
- dokumentacja lekarska – k. 55-56, 58 /.
Na drugi dzień po zdarzeniu,M. R.sprzedał telefon komórkowymarki N.swojemu znajomemuP. W.za kwotę 120 zł, zaś połowę tej kwoty przekazał oskarżonemuP. L..
/Dowód: - częściowo zeznania świadkaM. R.wraz ze złożonymi
przezeń uprzednio wyjaśnieniami – k. 693-695, 46-49, 66-67, 287-
289, 744 ;
- zeznania świadkaP. W.– k. 72-73 /.
W wyniku ustaleń operacyjnych prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji, funkcjonariusze Policji w dniu 3 marca 2009 roku dokonali zatrzymaniaM. R., który od razu po zatrzymaniu wskazał funkcjonariuszom Policji, iż dokonał rozboju na taksówkarzu wspólnie z oskarżonymP. L..
/Dowód: - częściowo zeznania świadkaM. R.wraz ze złożonymi
przezeń uprzednio wyjaśnieniami – k. 693-695, 46-49, 66-67, 287-
289, 744 ;
- zeznania świadkaM. G.– k. 744, k. 324 akt(...)S.R.
wW.;
- zeznania świadkaB. K.– k. 744 /.
OskarżonyP. L.wkrótce po zdarzeniu z dnia 18 stycznia 2009 roku wyjechał za granicę. Przed zatrzymaniem oskarżonyP. L.zamieszkiwał na stałe w Hiszpanii ( naWyspach K.). Od czasu krytycznego zdarzenia oskarżonyP. L.prowadził ustabilizowany tryb życia i nie wchodził w kolejne kolizje z prawem.
/Dowód: - częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. L.– k. 447-
448, 256-257, 265, 335-336 ;
- zeznania świadkaA. L.– k. 449-450, 270-271 /.
OskarżonyP. L.był wcześniej karany sądownie za przestępstwo podobne.
/Dowód: - dane o karalności oskarżonego – k. 229-230 ;
- akta(...)S.R. wW./.
OskarżonyP. L.zarówno w wyjaśnieniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie głównej, nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.

Ponadto Sąd Rejonowy w Wałbrzychu zważył co następuje:

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznać należy, iż sprawstwo i wina oskarżonegoP. L.w przedmiocie przypisanego mu czynu nie budzą jakichkolwiek wątpliwości.

    Ustalenia stanu faktycznego Sąd poczynił w pierwszej kolejności w oparciu o wiarygodne wyjaśnienia współsprawcy -M. R., które ten złożył na etapie postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego w sprawie karnej, gdzie oskarżonym był właśnieM. R.( sprawa prowadzona pierwotnie pod sygnaturą(...), a następnie pod sygnaturą(...)Sądu Rejonowego wW.).M. R., składając wyjaśnienia na etapie postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego w sprawie karnej, gdzie sam był oskarżonym opisał przebieg krytycznego zdarzenia w sposób spójny i logiczny.M. R.w czasie całego postępowania karnego, w którym był oskarżonym konsekwentnie wskazywał na współudział oskarżonegoP. L., zaś jego wyjaśnienia co do tego, iż współsprawcą był właśnieP. L.nie mogą być skutecznie podważane i kwestionowane ;M. R.opisywał dokładnie sposób działania współsprawcy i konsekwentnie wskazywał, iż był toP. L.( wyjaśnieniaM. R.z dnia 10 sierpnia 2009 roku: „Jak taksówkarz zasłaniał twarz toP.uderzał go pięściami po twarzy i korpusie. Taksówkarz na pewno nie upadł i odepchnąłP., jak ten go bił.P. L.chyba go kopnął w twarz, bo jak wyciągnąłem kluczyki ze stacyjki, to zerknąłem za siebie i wtedy widziałem ten moment. Wybiegłem z samochodu, klepnąłem go i uciekliśmy. Nic mi nie wiadomo abyL.trenował sztuki walki.L.nie wysiadł z samochodu bo był zamroczony. Taksówkarz sam wysiadł z samochodu aby wysadzićP.. Najpierw ja podeszłam doP.do samochodu, aby go wyciągnąć, a potem podszedł taksówkarz. Nie mogę powiedzieć ile ciosów taksówkarz dostał odL., ale dostał w twarz i niżej – w korpus” ).M. R.w tym postępowaniu karnym – zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i jurysdykcyjnym - precyzyjnie i konsekwentnie wskazywał na osobęP. L., jako współsprawcy. Sąd uznał, iż na tym etapie postępowaniaM. R.usiłował zminimalizować zakres swojej odpowiedzialności, natomiast nie sposób mu przypisać ażeby bezpodstawnie ( czy to intencjonalnie czy to omyłkowo ) obciążał oskarżonegoP. L.odpowiedzialnością karną. Znamienne zresztą, iżM. R.nic nie zyskiwał na wskazaniuP. L.jako współsprawcy, nie odniósł wskutek tego żadnej korzyści procesowej. Dlatego też wiarygodne wyjaśnienia współsprawcy -M. R., które ten złożył na etapie postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego w sprawie karnej, gdzie oskarżonym był właśnieM. R.( sprawa prowadzona pierwotnie pod sygnaturą(...), a następnie pod sygnaturą(...)Sądu Rejonowego wW.) stały się podstawą ustaleń faktycznych odnośnie współsprawstwaP. L..

Za całkowicie niewiarygodne uznał Sąd bowiem zeznania złożone przezM. R.w przedmiotowej sprawie na rozprawie głównej w dniach 16 marca i 9 maja 2017 roku.M. R.przesłuchany jako świadek – ponad osiem lat po krytycznym zdarzeniu – wskazał, iż popełnił przestępstwo nie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymP. L., lecz z innym mężczyzną, którego nie zna, zaś wskazanieP. L.jako współsprawcy zostało na nim wymuszone przez funkcjonariuszy Policji ( zeznania świadkaM. R.z dnia 16 marca 2017 roku: „Mnie w tamtym czasie ktoś zmusił, abym powiedział, że w tym zdarzeniu brał udziałP. L.. Mam na myśli Policję. Rzecz w tym, że ja nie znałem tej osoby, z która byłem. Policja mnie naciskała żebym powiedział, żebym wskazał jakieś nazwisko wspólnika. Policjanci mi powiedzieli żebym wydał jakąś osobę. Nieważne, jaką. Ja to sam wymyśliłem zP., tzn., że on był moim wspólnikiem. Poza policjantami nikt inny mi nic nie sugerował w sprawie” ). W ocenie Sądu zeznania te są nielogiczne. W przeciwieństwie do spójnych i logicznych wyjaśnieńM. R., które ten składał w swojej sprawie karnej, zeznania złożone kilka lat po zdarzeniu pełne są sprzeczności i nie mogą być uznane za logiczne. Po pierwsze – z doświadczenia zawodowego Sądu wiadomym jest, iż tego rodzaju przestępstwa popełniane są przez osoby znające się ( zaśM. R.twierdzi, iż nie zna współsprawcy ). Po drugie – wbrew  twierdzeniomM. R.dla funkcjonariuszy Policji wskazanieP. L.jako współsprawcy nie było żadną korzyścią ( wszakP. L.ukrywał się, co skutkowało wieloletnim zawieszeniem śledztwa ). Po trzecie – gdybyM. R.wskazał niewinnegoP. L.jako współsprawcę na skutek sugestii funkcjonariuszy Policji – to powiedziałby o tym albo na rozprawie sądowej albo podzieliłby się tą wiedzą w trakcie odbywania kary, tymczasem nic takiego nie miało miejsca. Zwraca Sąd uwagę, iż nawet w zabezpieczonej korespondencji prywatnej ( do kolegi ) po wydaniu wyroku skazującego,M. R.w jakikolwiek sposób nie wykazywał ażebyP. L.został przez niego pomówiony ( k. 453 akt(...)S.R. wW.). Dlatego też, Sąd uznał, iż wiarygodne są wyjaśnieniaM. R., w sprawie w której tenże był oskarżony, zaś niewiarygodne są zeznaniaM. R.złożone na rozprawie w dniu 16 marca i 9 maja 2017 roku. Zmiana depozycjiM. R.była w oczywisty sposób intencjonalna, po prostuM. R.po upływie kilku lat nie chciał obciążać oskarżonego ;  byłoby jednak wynaturzeniem sprawiedliwości, gdyby ten fakt miał zdezawuować wiarygodność wcześniejszych konsekwentnych wyjaśnieńM. R.; obowiązkiem Sądu w tym stanie rzeczy było poddanie ocenie wiarygodności uprzednich relacji procesowychM. R., zaś te w ocenie Sądu były wiarygodnymi.
Oceniając relacje procesoweM. R.złożone na kolejnych etapach postępowania, Sąd miał na uwadze również w pełni rzetelną i bezstronną opinię biegłego psychologaA. K., który uczestniczył w przesłuchaniuM. R.w toku postępowania jurysdykcyjnego w dniu 16 marca 2017 roku ( i przeprowadził badanie świadka ), a który dokonał oceny zeznań świadka pod względem psychologicznym. Biegły psychologA. K.wskazał, iż z psychologicznego punktu zmiana zeznań na rozprawie nie odpowiada logicznie i rzeczowo na ważne pytania, zeznania te są fragmentaryczne, niezbyt konsekwentne i zawierają niektóre elementy niskiego psychologicznego prawdopodobieństwa ; może ta zmiana wynikać z tego, iżM. R.po efektywnym odbyciu kary pozbawienia wolności nie zależy na dalszym wyniku sprawy, może kierować się własnymi korzyściami, być pod wpływem innych lub kogoś lub czegoś się obawiać ; wcześniejsze wyjaśnieniaM. R.zawierają zaś w ocenie psychologicznej mniej formalnych braków treściowej trafności, chociaż mogą one pomniejszać rolęM. R.w genezie pobicia pokrzywdzonego w celu otrzymania korzystniejszego wyroku.
Za całkowicie wiarygodne Sąd uznał zeznania świadków – funkcjonariuszy PolicjiM. G.iB. K.. Raz jeszcze wskazać należy, iż dla funkcjonariuszy Policji wskazanie przezM. R.P. L.jako współsprawcy nie było żadną korzyścią ( wszakP. L.ukrywał się, co skutkowało wieloletnim zawieszeniem śledztwa ).

    Potwierdzeniem wersji zdarzeń wynikającej z wiarygodnych wyjaśnień współsprawcy -M. R., które ten złożył na etapie postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego w sprawie karnej, gdzie oskarżonym był właśnieM. R.( sprawa prowadzona pierwotnie pod sygnaturą(...), a następnie pod sygnaturą(...)Sądu Rejonowego wW.) są zeznania świadka – pokrzywdzonegoA. J.. Świadek ten został przesłuchany wyłącznie na etapie postępowania przygotowawczego, gdyż w niewiele ponad dwa miesiące po zdarzeniu popełnił samobójstwo. Nie było zatem możliwości okazania pokrzywdzonemu oskarżonego. Natomiast relacje świadkaA. J.z postępowania przygotowawczego nie tylko stanowią obiektywną i wiarygodną rekonstrukcję przebiegu zdarzenia, ale również odtwarzają trafnie wizerunek sprawców. Pokrzywdzony opisywał sprawców w następujący sposób: „Ten co wsiadł wcześniej miał wzrostu około 180 cm, był chudy… Ten drugi co był pijany był krępy, dość dobrze zbudowany, niższy od tamtego, około 175 cm wzrostu”. Ten opis współbrzmi z rysopisamiM. R.iP. L.z teczek osobowychS. N.wŚ.( dane na styczeń 2008 roku, czyli rok przed zdarzeniem ):M. R.miał 182 cm wzrostu i postać wysmukłą, zaśP. L.miał 176 cm wzrostu i postać przysadzistą. Te zeznania świadkaA. J.nie tylko są wiarygodne, ale również dodatkowo potwierdzają pierwotne relacjeM. R..

Odnośnie danych znajdujących się w teczce osobowejP. L.z teczki osobowejS. N.wŚ., wskazać również należy, iż ojciec oskarżonego zamieszkiwał naulicy (...)wW., co stanowi dodatkową poszlakę, dlaczego sprawcy wskazali właśnieulicę (...)jako koniec kursu taksówki ( oskarżony znał tę okolicę ).
Zeznania świadkaE. J.Sąd uznał za całkowicie wiarygodne, aczkolwiek świadek ta odnosiła się jedynie do informacji jakie uzyskała od swojego męża – pokrzywdzonegoA. J.. Za wiarygodne dowody Sąd uznał również zeznania świadkaP. W.oraz dokumentację lekarską dotyczącą pokrzywdzonegoA. J..
Zeznania pozostałych świadków okazały się nieistotne dla oceny materiału dowodowego. Dotyczy to również zeznań świadkaM. K., który o zdarzeniu nie miał wiedzy, zaś sugerowanie przez obronę tezy, iż toM. K.miałby być sprawcą czynu nie jest niczym poparte i uzasadnione ( jak się wydaje obrona dopatrywała się tego w tym, iż zgodnie z zeznaniami świadkaA. J.jeden ze sprawców zwracał się do drugiego:(...)bądź(...)).
Dowód z przeprowadzonych kryminalistycznych badań biologicznych zabezpieczonych śladów nie potwierdził udziału oskarżonego w krytycznym zdarzeniu, ale też jego nie wykluczył ( nie ujawniono śladów DNA oskarżonego na wymazie z wewnętrznej klamki tylnych drzwi ).

    Konkludując, wiarygodne wyjaśnienia współsprawcy -M. R., które ten złożył na etapie postępowania przygotowawczego oraz postępowania jurysdykcyjnego w sprawie karnej, gdzie oskarżonym był właśnieM. R.( sprawa prowadzona pierwotnie pod sygnaturą(...), a następnie pod sygnaturą(...)Sądu Rejonowego wW.) oraz zeznania świadka – pokrzywdzonegoA. J.stanowią główne dowody, które nakazały Sądowi uznać sprawstwo i winę oskarżonego.

Dokonując oceny przedstawionych wyżej dowodów, sprawstwo oskarżonegoP. L.w zakresie przypisanego mu czynu popełnionego na szkodęA. J.nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Zachowanie oskarżonegoP. L.polegało na tym, że w dniu 18 stycznia 2009 r. wW., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. R., stosując przemoc wobecA. J.poprzez kopanie nogami i bicie pięściami po całym ciele, wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego, w następstwie którego pokrzywdzony doznał podwichnięcia sztucznej soczewki oka prawego, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci zapalenia błony naczyniowej oka prawego i wzmożone ciśnienie w gałce ocznej oraz całkowitą ślepotę oka prawego, co jest ciężkim kalectwem oraz całkowitą niezdolność do wykonywania zawodu kierowcy – taksówkarza oraz zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowym-ki N.o wartości 500 zł na szkodę wymienionego. Zachowanie oskarżonego było skierowane zarówno przeciwko mieniu, jak i przeciwko zdrowiu pokrzywdzonegoA. J.. Zachowanie oskarżonegoP. L.oraz jego współsprawcy polegało na zaborze telefonu komórkowego, przy czym zabór był dokonany przy użyciu przemocy polegającej na kopaniu nogami i biciu pięściami po całym ciele. Podkreślić należy, iż dla przyjęcia kwalifikacji prawnej zart. 280§1 k.k.poprzez przyjęcia czynności sprawczej polegającej na użyciu przemocy wystarczy użycie wobec pokrzywdzonego nawet niewielkiej siły fizycznej, noszącej znamiona jedynie naruszenia nietykalności cielesnej ( w ten sposób: wyrok S.N. z dnia 16.07.1986 r., V KRN 270/86, OSNPG 1987, nr 3, poz. 34 ), zaś w przedmiotowej sytuacji skala przemocy użytej przez oskarżonego oraz działającego wspólnie i w porozumieniu z nim współsprawcę w stosunku doA. J.była niebagatelna.
Przypisując oskarżonemuP. L.popełnienie tegoż czynu, Sąd jednoznacznie uznał, że oskarżony popełnił ten czyn wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, a mianowicieM. R.; współsprawstwo określone wart. 280§1 k.k.polega na tym, że nie każdy ze sprawców musi używać przemocy i dokonywać zaboru mienia, lecz wystarczy, że czyni to jeden ze współdziałających, a pozostali obejmują swym zamiarem cały zespół przedmiotowych znamion przestępnego działania ; w realiach przedmiotowej sprawy współsprawstwo jest wręcz oczywiste, gdyż zachowanie oskarżonego i jego współsprawcy polegało na wspólnym używaniu przemocy względemA. J., zaś zabór mienia dokonany przezM. R.był popełniony właśnie wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymP. L.( w czasie gdyM. R.wyciągał z samochodu ładujący się telefon i kluczyki to oskarżonyP. L.kontynuował kopanie pokrzywdzonego ), zaś żaden z elementów działania obu sprawców nie może być traktowany jako eksces.
Czyn  oskarżonegoP. L.( oraz jego współsprawcy )  niezależnie od znamion występku zart. 280§1 kk, wypełnił nadto znamiona występku zart. 158§2 kk. Przemoc zastosowana przez oskarżonego oraz jego współsprawcę wobecA. J.była bowiem intensywna w takim stopniu, że pokrzywdzony doznał podwichnięcia sztucznej soczewki oka prawego, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci zapalenia błony naczyniowej oka prawego i wzmożone ciśnienie w gałce ocznej oraz całkowitą ślepotę oka prawego, co jest ciężkim kalectwem oraz całkowitą niezdolność do wykonywania zawodu kierowcy – taksówkarza.  W realiach przedmiotowej sprawy nie sposób ustalić działania którego sprawcy spowodowały wskazane wyżej uszkodzenia ciałaA. J.. Konstrukcjaart. 158 kkjest wynikiem niemożności ustalenia, który z uczestników zajścia zadał cios pociągający za sobą skutki decydujące o kwalifikacji prawnej ( w ten sposób: wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 12 października 2000 roku, II AKa 181/2000, publik. w „Prokuratura i Prawo” 2001/6/22 ). Skoro w przedmiotowej sprawie brak jest dowodu pozwalającego ustalić, który ze sprawców spowodował konkretnie które obrażenia u pokrzywdzonego, to tym samym uzasadnione było przypisanie oskarżonemuP. L.( tak jak wcześniej przypisał to SądM. R.) w zbiegu zart. 280§1 kkwyłącznie kwalifikacji prawnej zart. 158§2 kk.
Kwestia kwalifikacji prawnej była przedmiotem analizy Sądu Okręgowego w Świdnicy w wyroku z dnia IV Ka 331/10.
OskarżonyP. L.popełnił przypisane mu przestępstwo umyślnie w zamiarze bezpośrednim, albowiem chciał je popełnić. Zamiarem oskarżonego oraz jego współsprawcy objęte było dążenie do zagarnięcia telefonu komórkowego ( jego kradzieży ) należącego do pokrzywdzonegoA. J., poprzez użycie przemocy względem pokrzywdzonego, przy równoczesnym narażeniu pokrzywdzonego na określone skutki zdrowotne. Wolą oskarżonego było uzyskanie finalnego rezultatu w postaci zaboru, a jego świadomością objęte były środki prowadzące do tego celu, tj. użycie przemocy wobec pokrzywdzonegoA. J..
OskarżonemuP. L.w zakresie przypisanego mu czynu należy przypisać winę ; okoliczności wyłączające zawinienie po stronie oskarżonego nie zachodzą.
Odnośnie kary wymierzonej oskarżonemuP. L., Sąd wziął pod uwagę szereg okoliczności wpływających na jej wymiar. Wymierzając oskarżonemu karę za popełniony czyn, Sąd wziął pod uwagę bardzo znaczący ładunek społecznej szkodliwości przypisanego mu przestępstwa ; przestępstwo rozboju jest wszak najpoważniejszym spośród występków przeciwko mieniu. Co więcej w realiach przedmiotowej sprawy sprawcy wykazywali się dużą dozą brutalności, czego skutkiem były poważne obrażenia ciała pokrzywdzonego, który doznał podwichnięcia sztucznej soczewki oka prawego, co spowodowało ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci zapalenia błony naczyniowej oka prawego i wzmożone ciśnienie w gałce ocznej oraz całkowitą ślepotę oka prawego, co jest ciężkim kalectwem oraz całkowitą niezdolność do wykonywania zawodu kierowcy – taksówkarza.
Sąd uwzględnił również właściwości i warunki osobiste oskarżonego. Jako okoliczność jednoznacznie obciążającą, Sąd potraktował sposób życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa, w szczególności fakt, iż pomimo bardzo młodego wieku w czasie zdarzenia oskarżony był już uprzednio karany za przestępstwo podobne. Krytycznie Sąd ocenił również zachowanie oskarżonego w czasie trwania procesu: po pierwsze – z korespondencji oskarżonego adresowanej do siostry, którą oskarżony kierował w czasie gdy był tymczasowo aresztowany ( k. 342 i nast. akt ) wyłania się obraz człowieka, który za nic ma obowiązujące normy społeczne i prawne ; po drugie – oskarżony zlekceważył nałożony na niego obowiązek stawiennictwa na rozprawie ( k. 652 akt ) i nie stawił się na rozprawie w dniu 9 maja 2017 roku, unikając również kontaktu z obrońcą. Pomimo wskazanych okoliczności obciążających Sąd miarkował wymiar kary, mając na względzie, iż oskarżony popełniając czyn był człowiekiem bardzo jeszcze młodym, zaś po tym jak wkrótce po zdarzeniu z dnia 18 stycznia 2009 roku wyjechał za granicę, prowadził ustabilizowany tryb życia i nie wchodził w kolejne kolizje z prawem.
Wymierzając oskarżonemuP. L.karę czterech lat pozbawienia wolności, Sąd baczył by była ona adekwatna do osobowości, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, stopnia jego zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, przy czym Sąd miał na względzie zarówno wskazane wyżej okoliczności dotyczące wymiaru kary. Ponadto Sąd uwzględnił cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara pozbawienia wolności ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa - mając na względzie przede wszystkim środowisko rodzinne oskarżonego - ażeby zarówno sam oskarżony, jak i jego otoczenie ( w tym osoby najbliższe ) zrozumieli, iż za popełnione przestępstwo sprawca musi ponieść nieuchronnie karę, nawet jeżeli kara ta ( wyłącznie z winy oskarżonego ) orzeczona jest w dużym odstępie czasowym od krytycznego zdarzenia. Mając na uwadze wyżej wymienione okoliczności, a nade wszystko kierując się dyrektywą wychowawczego oddziaływania kary, Sąd uznał, że wymierzona oskarżonemu – nie sięgająca nawet połowy ustawowego zagrożenia – kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i zawinienia oskarżonego i jest karą wyważoną i sprawiedliwą.
Orzeczenie w części dotyczącej zwolnienia oskarżonegoP. L.od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa poniesionych przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania wydatków oparto o przepisart. 624 § 1 k.p.k., natomiast w części dotyczącej nie wymierzenia opłaty – o przepisart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.