Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1585/16
Data wyroku: 2017-02-07 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V Ka 1585/16

UZASADNIENIE
W. S.został oskarżony o to, że:

I
w dniu 25 marca 2016 roku wŁ.przyulicy (...)znieważyłB. P. (1)poprzez użycie w stosunku do niej słów powszechnie uważanych za obelżywe m.in. „ruda suko”, tj. o czyn zart.216 §1 k.k.

II
w dniu 25 marca 2016 roku wŁ.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesnąB. P. (1)poprzez szarpanie, złapanie za nos i szarpanie nim oraz uderzanie ręką po głowie i prawej dłoni pokrzywdzonej, tj. o czyn zart.217 §1 k.k.

Wyrokiem z dnia 21 września 2016 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt VI K 636/16 Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi uniewinnił oskarżonegoW. S.od popełniania obu zarzucanych mu czynów.
Powyższy wyrok zaskarżyła oskarżycielka prywatnaB. P. (1). Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1
Błąd w ustaleniach faktycznych Sądu przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia tj.:

a
błędne przyjęcie przez Sąd, iż oskarżonyW. S.nie użył wobec oskarżycielki prywatnej słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe m.in. „ruda suko” oraz błędne przyjęcie, że oskarżony nie naruszył nietykalności cielesnej oskarżycielki prywatnej poprzez m.in. szarpanie, uderzanie pięścią, złapanie za nos i szarpanie za niego;

b
błędne przyjęcie, iż oskarżycielka prywatna we wcześniejszym okresie sfotografowała żonę oskarżonego oraz nianię opiekującą się jego dzieckiem.

2
Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a w szczególnościart.4 k.p.k.i7 k.p.k.w zw. zart.410 k.p.k.iart.424 §1 k.p.k.poprzez brak prawidłowej i rzetelnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającej się uwzględnieniem jedynie okoliczności korzystnych dla oskarżonego przy całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na jego niekorzyść tj.:

a
uznaniem za niewiarygodne zeznań oskarżycielki prywatnej przy jednoczesnym uznaniu za w pełni wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, który jedynie zaprzeczył stawianym mu zarzutom, nie przedstawiając jednocześnie jakichkolwiek dowodów na poparcie swoich twierdzeń;

b
nieuzasadnionym przyjęciu, że za uznaniem za niewiarygodne zeznań oskarżycieli prywatnej przemawia „sposób relacjonowania przez nią rzekomych zachowań oskarżonego” w sytuacji gdy „okresy milczenia świadka przed udzieleniem odpowiedzi” wynikały z faktu, iż dlaB. P. (1)przedmiotowa sprawa była pierwszą sprawą w sądzie, a sama oskarżycielka prywatna była zdenerwowana, czemu dała wyraz w swoich zeznaniach: „jestem tak zdenerwowana, że już nie mogę w takich szczegółach”;

c
nieuzasadnionym uznaniu wyjaśnień oskarżonego za wiarygodne, w sytuacji gdy z treści jego wyjaśnień, w szczególności w zakresie rzekomych donosówB. P. (1)na panaK.o rozsypanie pod jej wycieraczką haszyszu, wynika, że zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego nie można uznać ich za wiarygodne;

d
nieuzasadnionych oczekiwaniach Sądu, iż uderzenie oskarżonego „pozostawiłoby zauważalne ślady na ciele oskarżycielki prywatnej”, w sytuacji gdy oskarżony stoi pod zarzutem naruszenia nietykalności cielesnejB. P. (1), a nie spowodowania uszczerbku na jej zdrowiu trwającego nie dłużej niż 7 dni.

Wskazując na powyższe oskarżycielka prywatna wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów oraz orzeczenie zakazu przebywania oskarżonego w pobliżu mieszkaniaB. P. (1), kontaktowania się z oskarżycielką prywatną oraz zbliżania się do niej na odległość 20 metrów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżycielki prywatnejB. P. (1)okazała się niezasadna.
Należy zważyć, iż sąd I instancji w sposób kompletny zebrał materiał dowodowy, dokonał jego wnikliwej analizy zgodnej z zasadami logicznego rozumowania, jak również uwzględniającej wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś ustalony stan faktyczny znajduje oparcie w ujawnionych w toku rozprawy dowodach.
Należy także podnieść, iż Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący i logicznie niesprzeczny uzasadnił dlaczego oskarżonemuW. S.nie można przypisać sprawstwa i winy w zakresie zarzuconych mu czynów. Sąd odwoławczy w pełni podziela argumentację przedstawioną przezsąd meritiw pisemnym uzasadnieniu wyroku. Poczyniona przez sąd I instancji ocena dowodów jest wszechstronna, a także nie naruszająca zasad obiektywizmu i bezstronności. Reasumując, należy podnieść, iż sąd I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przez przepisart.7 kpk, jak również nie dopuścił się obrazy zasady obiektywizmu wyrażonej wart.4 kpk. Chybiony jest także zarzut obrońcy oskarżonego odnoszący się do naruszenia przez Sąd Rejonowyart.410 kpkorazart.424 §1 kpk.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest, iż w dniu 25 marca 2016 roku doszło do słownej konfrontacji pomiędzy oskarżonymW. S., a oskarżycielką prywatnąB. P. (2). Poza tymi osobami nie było jednak żadnych innych świadków tego zdarzenia. Relacje uczestników zdarzenia co do jego przebiegu pozostawały zaś odmienne. W toku postępowania ustalono także, iż w pomieszczeniu sąsiadującym z mieszkaniemB. P. (1), w którym pierwotnie była urządzona suszarnia, zainstalowano urządzenia monitoringu, którymi nieodpłatnie opiekował się oskarżony. Bezspornym w sprawie jest także i to, że oskarżycielka prywatna nie była zadowolona z lokalizacji urządzeń monitoringu. Ponadto zarzucała oskarżonemu, że „nieprawnie” korzysta z przedmiotowego pomieszczenia dla celów prywatnych. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności należy podnieść, iż na Sądzie Rejonowym spoczywał obowiązek wnikliwej i wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności relacji uczestników przedmiotowego zdarzenia z dnia 25 marca 2016 r. W ocenie sądu odwoławczego sąd I instancji sprostał temu obowiązkowi i przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonych dowodów, w tym relacji stron postępowania odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia 25 marca 2016 r. i w konsekwencji trafnie doszedł do przekonania, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie sprawstwa oskarżonemu w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów.
W szczególności wskazać należy, iż Sąd Rejonowy trafnie wskazał na brak udokumentowania faktu krwawienia z nosa oskarżycielki prywatnej, co było możliwe do dokonania przez pokrzywdzoną nawet w warunkach domowych choćby poprzez zrobienie telefonem stosowanego zdjęcia. Brak udokumentowania tak doniosłej okoliczności w świetle stawianych oskarżonemu zarzutów budzi zdziwienie zwłaszcza wobec okoliczności dokumentowania przez oskarżycielkę prywatną „nieprwanego” jej zdaniem korzystania przez oskarżonego z pomieszczenia suszarni. Zasadnie takżesąd meritipodniósł kwestię sposobu relacjonowania przezB. P. (1)rzekomych zachowań oskarżonego, o których mowa w prywatnym akcie oskarżenia. Kwestia ta słusznie została potraktowana przez sąd I instancji jako jeden z argumentów za uznaniem za niewiarygodne zeznań oskarżycielki prywatnej. W odróżnieniu od zeznań pokrzywdzonej wyjaśnienia oskarżonego były składane w sposób pewny i konsekwentny. Sąd Rejonowy zasadnie także wskazał, iż „dosyć mocne” uderzenieB. P. (1)przez oskarżonego, który jest młodym i silnym mężczyzną pozostawiłoby zauważalne ślady na ciele oskarżycielki prywatnej, nawet jeśli nie powodowały by one uszczerbku na jej zdrowiu trwającego nie dłużej niż 7 dni.
Poza zeznaniami oskarżycielki prywatnej w sprawie brak jest także jakichkolwiek innych dowodów wskazujących na to, iż oskarżonyW. S.dopuścił się przestępstwa znieważenia na szkodęB. P. (1). Przy czym nawet zeznania pokrzywdzonej są w tym zakresie bardzo ogólne i zdawkowe. Oskarżyciela prywatna zeznała bowiem jedynie, iż w czasie zdarzenia pomiędzy nią a oskarżonym „wywiązała się słowna utarczka, że ja mu robię zdjęcia, że naruszam jego wizerunek, że klucz od tego pomieszczenia uzyskał od administracji (…).” W dalszej części zeznańB. P. (1)wskazała tylko ogólnie, że oskarżony ją obrażał. OskarżonyW. S.konsekwentnie zaś zaprzeczał w toku postępowania, aby znieważał w czasie przedmiotowego zdarzenia oskarżycielkę prywatną. W tym stanie rzeczy zasadnie sąd I instancji uznał, iż również w odniesieniu do zarzutu znieważeniaB. P. (1)brak jest dowodów na popełnienie tego przestępstwa przezW. S..
Wobec podniesionych okoliczności bezzasadny jest zarzut apelacji dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, albowiem sąd I instancji dysponował całkowicie wystarczającymi dla ich dokonania dowodami, zaś ocena tych dowodów nie budzi wątpliwości sądu odwoławczego.
Reasumując, należy podnieść, iż zarzuty i argumenty podnoszone w apelacji stanowią w istocie polemikę z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji.
Nie znajdując zatem żadnych podstaw do uwzględnienia apelacji, sąd odwoławczy na podstawieart.437 §1 kpkutrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart.624 §1 i 2 kpkSąd zwolnił oskarżycielkę prywatnąB. P. (1)od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.