Sąd Okręgowy w Łodzi
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 159/10
Data wyroku: 2017-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Pranie brudnych pieniędzy, Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: 299§1 kk, 279§1, 91§1 kk

Sygnatura akt IV K 159/10

UZASADNIENIE
Uzasadnienie wyroku z dnia 22 grudnia 2016 roku ograniczone do rozstrzygnięć dotyczących oskarżonegoD. M. (1), zgodnie z wnioskiem tego oskarżonego, oraz rozstrzygnięć związanych z wnioskiem pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoG. S. (1), zgodnie z zarządzeniem z dnia 10 stycznia 2017 roku (k. 1696 – 1701).
R. S.prowadził w miejscowościS.działalność gospodarczą pod nazwąS., która następnie przekształciła się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Firma ta zajmowała się remontami i naprawami pojazdów, zasadniczo ciężarowych, obrotem tego typu pojazdami, jak również wytwarzaniem naczep samochodowych. W owej firmie, praktycznie od początku działalności, pracowałZ. M. (1). W połowie lat 90 – dziesiątych ubiegłego wieku zaczęło dochodzić do sytuacji polegających na przebijaniu numerów w samochodach ciężarowych i naczepach, zmiany numerów silników w pojazdach. Początkowo dotyczyło to samochodówmarki S., które były również w firmie składane i zbywane. Czynności te często wykonywałZ. M. (1).R. S.uprzednio poznałD. W. (1), czasami nazywanego równieżR.. Podobnie, w pierwszej połowie lat 90 – dziesiątych ubiegłego wieku,D. W. (1)poznałD. M. (1), spowinowacony zR. S.. Było to u ówczesnego dobrego znajomegoR. S.,C. O.wL.. W rozmowach między tymi osobami doszło do ustaleń, iżR. S.jest zainteresowany kradzionymi samochodami ciężarowymi, które mógłby następnie legalizować, ewentualnie zbywać.D. W. (1)przyprowadził dofirmy (...)kilka uprzednio skradzionych pojazdówmarki S., za co otrzymywał gratyfikacje finansowe odR. S.. Skala działalnościfirmy (...)rozrastała się. W firmie tej podjął również pracęD. M. (1), który zajmował stanowisko kierowcy. W istotnym jednak zakresie podejmował czynności w stosunku do skradzionych pojazdów, które były przyprowadzane na teren firmy przezD. W. (1), jak też inne osoby, które uprzednio skradły pojazdy. W kabinach tych pojazdów często znajdowały się jeszcze łamaki, stacyjki były wyrwane, czasem przykryte szmatą. W pojazdach tych częstoD. M. (1)przebijał numery identyfikacyjne, również w naczepach do nich, rozbierał je, zdejmował plandeki, oznaczenia lub ładunek. Czynił to często zeZ. M. (1). W późniejszym czasie, od 2006 roku,D. W. (1)najczęściej przyprowadzał skradzione pojazdy wspólnie zD. S. (1), uprzednio noszącym nazwiskoS., który jednak nigdy nie wjeżdżał osobiście na terenfirmy (...). Zostawał w pobliżu, najczęściej miało to miejsce w okolicach baru – smażalni rybS., należącej również doR. S..D. S. (1)nigdy nie poznał osobiścieR. S.. Czasami samochody były również zostawiane po przeciwnej stronie drogi w stosunku do położeniafirmy (...), na terenie należącym doD. M. (1).D. W. (1)bezpośrednio po kradzieży pojazdu najczęściej informował o tym telefonicznieD. M. (1), wskazując, że określony pojazd zostanie wprowadzony na terenfirmy (...).D. W. (1)za pozostawione pojazdy, których następnie nie zbywał, rozliczał się osobiście zR. S.lub odbierał pieniądze od księgowej, albo odS. L. (1). Trzykrotnie pieniądzeD. W. (1)przekazywałD. M. (1), co czynił na prośbęR. S.. W 2004 rokuS. L. (1), po zakończeniu pracy w Niemczech, ponownie pojął zatrudnienie wfirmie (...). RolaS. L. (1)w przedmiotowej firmie stała się istotna. Uzyskał on uprawnienia decyzyjne, praktycznie podległy był bezpośrednioR. S., decydował o czynnościach wykonywanych w firmie, osobiście wypłacał pracownikom wynagrodzenia w gotówce lub inne świadczenia. W ostateczności zajmował stanowisko wiceprezesa zarządu spółki (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. W.k. 13 – 16, 21 – 24, 29 – 33, 40 – 47, 57 – 63, 68 – 72, 79 – 83, 86 – 91, 92 – 94, 118 – 119, 120 – 125, 131 – 134, 138 – 140, 153 – 156, 159 – 160, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. M.k. 23 – 28, 40 – 45, 63 – 68, 70 – 72, 73 – 75, 101 – 104, 105 – 107, 111 – 115, 116 – 119, 141 – 146, 153 – 156, 157 – 159, 169 t D/1, k. 62 – 64 t B/1, k. 462v - 464;S. L.k. 75 – 78, 98 – 101, 104 – 110, 116 – 118, 125 – 126, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. S.k. k. 83 – 84, 91, 100 t M, k. 446; zeznania świadków: Z.M.k. 55 – 59, 77 – 81, 92 – 95, 116 – 118 t E/1, k. 511;J. B.k.18 – 21, 22 – 23 t X, k. 576v).
W drugiej połowie 2004 roku była wytworzona pewna stała struktura organizacyjna.R. S.kierował działaniami firmy oraz owej struktury. Decydował o sposobie postąpienia z nielegalnie uzyskanymi pojazdami, o tym, czy pojazdy te lub naczepy zostaną przemalowane, poprawione, nastąpi przebicie ich numerów identyfikacyjnych – VIN lub numerów silnika, czy pozostaną na terenie firmy po ich legalizacji, czy też zbyte, albo rozebrane na części.R. S.nie wszystkimi pojazdami i naczepami był zainteresowany. W takiej sytuacji były one zbywane innym podmiotom, ewentualnie rozbierane na części. Zdecydowana większość pojazdów jakie zostały dostarczone dofirmy (...)ukradłD. W. (1), w późniejszym etapie wspólnie zD. S. (1), z tym, że w tym wypadku głównie pojazdy kradłD. S. (1), zaśD. W. (1), po ich kradzieży, dostarczał je na terenfirmy (...). Jednakże, oprócz wskazanych osób, również inne osoby dostarczały doR. S.kradzione pojazdy, w tym również samochody osobowe, które na dany czas były potrzebne do ich legalizacji, jako pojazdy firmowe.D. S. (1)nie miał bezpośredniego kontaktu zR. S., co przynależało doD. W. (1), który osobiście wprowadzał skradzione pojazdy na terenfirmy (...), gdzie były ukrywane, rozliczał się za dostarczone pojazdy lub później zajmował się ich zbyciem, często za pośrednictwemD. M. (1). Czynności przynależneR. S., w tym czasie, zaczął wykonywaćS. L. (1), który uzyskał pozycję kierowniczą, niejako „prawej ręki”R. S..D. W. (1), następnie wspólnie zD. S. (1), do połowy 2007 roku dostarczył dofirmy (...), co najmniej, kilkanaście skradzionych pojazdów.Z. M. (1)iD. M. (1)najczęściej wykonywali czynności związane z tymi pojazdami, nabijali nowe numery identyfikacyjne w pojazdach i naczepach, zdejmowali oryginalne oznaczenia, plandeki, towar, rozbierali je na części, przekładali do różnych pojazdów części ze skradzionych samochodów lub do skradzionych pojazdów przekładali części (fragmenty) legalnie posiadanych pojazdów. Samochody te był malowane. Dochodziło do zbywania tych pojazdów, części lub towarów skradzionych wraz z nimi. Czasami zajmował się tymD. M. (1), gdyR. S.nie był zainteresowany pojazdem, czy też towarem. Legalizacją owych skradzionych pojazdów najczęściej zajmował sięJ. B. (2), który przygotowywał również fikcyjne dokumenty, uzyskiwał nieprawdziwe zaświadczenia diagnostyczne odS. M., jak i innych diagnostów, a następnie formalnie rejestrował owe pojazdy lub naczepy. Następowało to za wiedzą i zgodąS. L. (1), który uzyskał istotną rolę kierowniczą, często również sam zlecał wykonanie tych czynności. Praktycznie tego typu struktura funkcjonowała w okresie lat 2004 – 2008, w ramach której również inne osoby wykonywały wskazane czynności dotyczące kradzionych pojazdów. Dotyczyło to także dobrych znajomychR. S., jakA. K. (1)lubP. C., którzy uskakiwali również pojazdy lub przedmioty z tych pojazdów. Dostarczali oni, jak też inne osoby, również produkty do prowadzenia zabronionej działalności w ramachfirmy (...)i wskazanej struktury, wykraczające poza zakres pojazdów samochodowych, w tym wykorzystywania na dużą skalę oleju opałowego, jako paliwa samochodowego (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. W.k. 13 – 16, 21 – 24, 29 – 33, 40 – 47, 57 – 63, 68 – 72, 79 – 83, 86 – 91, 92 – 94, 118 – 119, 120 – 125, 131 – 134, 138 – 140, 153 – 156, 159 – 160, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. M.k. 23 – 28, 40 – 45, 63 – 68, 70 – 72, 73 – 75, 101 – 104, 105 – 107, 111 – 115, 116 – 119, 141 – 146, 153 – 156, 157 – 159, 169 t D/1, k. 62 – 64 t B/1, k. 462v - 464;S. L.k. 75 – 78, 98 – 101, 104 – 110, 116 – 118, 125 – 126, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. S.k. k. 83 – 84, 91, 100 t M, k. 446; zeznania świadków: Z.M.k. 55 – 59, 77 – 81, 92 – 95, 116 – 118 t E/1, k. 511;J. B.k.18 – 21, 22 – 23 t X, k. 576v).
J. R. (1)był zatrudniony w charakterze kierowcy wPrzedsiębiorstwie (...) s.c.wW.. Spółka ta posiadała w użytkowaniu, na podstawie umowy leasingowej z dnia 19 grudnia 2002 roku zawartej zfirmą (...) sp. z o.o.z siedzibą wS., której właścicielem byłW. J.R.,(...)onumerze rejestracyjnym (...)i numerze VIN(...). Samochód ten na początek 2004 roku był wart około 65 000 złotych. Był on ubezpieczony w STUE.– Hestia z siedzibą wS.. Samochodem tym poruszał sięJ. R. (1). W dniu 16 stycznia 2004 rokuJ. R. (1)zaparkował ów pojazd przed blokiem, w którym mieszka w miejscowościW.17H. Pojazd był załadowany produktamifirmy (...) sp. z o.o.wW.o wartości 19 399 złotych. Przedmiotowy samochód został skradziony ze wskazanego miejsca w nocy 19 stycznia 2004 roku około godziny 0:45.J. R. (1)stwierdził kradzież owego pojazdu w tym dniu po godzinie 3:00, kiedy miał wyjechać w trasę. STUE.– Hestia wypłaciło odszkodowanie za kradzież przedmiotowego pojazdu (dowód: zeznania świadków:J. R.k. 14 – 15, 28 – 30 t z4;M. G.k. 21 t z4;E. B.k. 25 – 27 t z4;G. R.k. 31 – 32 t z4:J. R.velW. K.k. 34 – 36 t z4: Ł. Hiszpańskiego k. 51 – 52 t z4; umowa leasingowa k. 56 t z4; protokół oględzin k. 17 – 18 t z4; umowa ubezpieczenia i informacja k. 69, 75 t z4; umowa k. 37 – 39 t z4).
Skradziony(...)onumerze rejestracyjnym (...)trafił na terenfirmy (...)wS.. Początkowo, przez około 3 miesiące, stał on na terenie firmy. Wiosną 2004 rokuR. S.zleciłD. M. (1)zeszlifowanie pola numerowego podwozia tego samochodu oraz nabicie nowych wskazanych numerów.D. M. (1)wspólnie zeZ. M. (1)wykonali ową czynność, wykorzystując znajdujące się na terenie firmy narzędzia służące do nabijania numerów na produktyfirmy (...). Nabili oni numery podwozia VIN(...). Jednocześnie zdjęli z pojazdu wszelkie inne oznaczenia pozwalające na odczytanie lub ustalenia uprzednich numerów identyfikacyjnych samochodu. Pojazd ten został przemalowany na srebrny kolor i dołożono naklejkifirmy (...). Został on zarejestrowany na rzeczfirmy (...), mieszczącej się wS.przyul. (...), w starostwie Powiatowym wL.zanumerem rejestracyjnym (...). Czynności dotyczące rejestracji owego pojazdu dokonywałJ. B. (2), przedkładając nieprawdziwą dokumentację oraz badanie techniczne pojazdu. Czasowa rejestracja samochodu nastąpiła 25 maja 2004 roku, zaś ostateczny dowód rejestracyjny był wydany 7 czerwca 2004 roku. Samochód ten następnie był użytkowany wfirmie (...). Po zatrzymaniu owego samochodu w 2009 roku został on wydany STUE.- Hestia (dowód: wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 25, 43, 169 t D/1, k. 462v – 464; zeznania świadków: Z.M.k. 58 t E/1, k 511.;J. B.k. 24 – 25 t X, k. 576v; opinia badania pojazdu samochodowego k. 1 – 4 t z4; dokumenty dotyczące rejestracji pojazdu k. 76 – 87 t z4).
T. S. (1)był zatrudniony w charakterze kierowcy wprzedsiębiorstwie (...)z siedzibą w miejscowościW.S., której właścicielem byłM. P. (1). Firma ta posiadała(...)onumerze rejestracyjnym (...)i numerze VIN(...). Samochód ten był użytkowany wraz z naczepąmarki T.. Samochód był wart około 40 000 złotych, zaś naczepa około 5000 złotych. W dniu 19 października 2006 rokuT. S. (1)zaparkował ów pojazd wraz z naczepą w pobliżu miejsca zamieszkania wC.przyal. (...). Przedmiotowy samochód został skradziony ze wskazanego miejsca w nocy z 19 na 20 października 2006 roku.T. S. (1)stwierdził kradzież owego pojazdu w dniu 20 października 2006 roku około godziny 6:25, kiedy miał nim wyjechać w trasę (dowód: zeznania świadków: T.S.k. 34 – 35 t z5;M. P.k. 40 – 41 t z5;S. K.k. 48 t z5; dokumenty dotyczące pojazdów k. 36 – 39 t z5; zdjęcia k. 44 t z5).
Skradziony(...)onumerze rejestracyjnym (...)trafił na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)zleciłZ. M. (1)zeszlifowanie pola numerowego podwozia tego samochodu oraz nabicie nowych wskazanych numerów.D. M. (1)w tym czasie nie pracował już wfirmie (...), jednakże zgodził się na przebicie numerów VIN tego pojazdu wspólnie zeZ. M. (1). Doszło do tego na terenie nieruchomościD. M. (1), gdzie ów pojazd przyprowadziłZ. M. (1), przy wykorzystaniu znajdujących się na tereniefirmy (...)narzędzi służących do nabijania numerów na produktyfirmy (...). Nabili oni numery podwozia VIN(...). Jednocześnie zdjęli z pojazdu wszelkie inne oznaczenia pozwalające na odczytanie lub ustalenia uprzednich numerów identyfikacyjnych samochodu. Pojazd ten został przeprowadzony przezZ. M. (1)na terenfirmy (...), został przemalowany na srebrny kolor i dołożono naklejkifirmy (...).D. M. (1)uzyskał zapłatę za przebicie numerów identyfikacyjnych tego samochodu odS. L. (1), którą przekazał muZ. M. (1). Samochód ten został zarejestrowany na rzeczfirmy (...), mieszczącej się wS.przyul. (...), w starostwie Powiatowym wL.zanumerem rejestracyjnym (...). Czynności dotyczące rejestracji owego pojazdu dokonywałJ. B. (2), przedkładając nieprawdziwą dokumentację oraz badanie techniczne pojazdu. Rejestracja samochodu nastąpiła w listopadzie 2006 roku. Samochód ten następnie był użytkowany wfirmie (...). Po zatrzymaniu owego samochodu w 2009 roku został on wydany właścicielowiM. P. (1)(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 25, 41 – 42, 169 t D/1, k. 462v – 464; zeznania świadków: Z.M.k. 58 t E/1, k. 511;J. B.k. 19 – 33 t X, k. 576v; opinia badania pojazdu samochodowego k. 1 – 5 t z5; dokumenty dotyczące rejestracji pojazdu k. 6 – 29 t z5; zdjęcia k. 47 t D/1).
Firma (...) sp. z o.o.z siedzibą wW.ul. (...)była właścicielem samochodu osobowegoS. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i numerze nadwozia VIN(...), wyprodukowanym w 2001 roku, w białym kolorze. Samochód ten w 2005 roku był wart około 19 500 złotych. Był on ubezpieczony w(...) S.A.W dniu 17 maja 2005 roku ów pojazd był zaparkowany na parkingu przed siedzibą firmy. Przedmiotowy samochód został skradziony ze wskazanego miejsca w nocy z 17 na 18 maja 2005 roku.(...) S.A.wypłaciło odszkodowanie za kradzież przedmiotowego pojazdu (dowód: zeznania świadkaB. R.k. 8 – 12 t z2; zaświadczenie k. 51 t z2; dokumenty ubezpieczenia k. 16 t z2; informacja z umową k. 45 – 47 t z2).
Skradziony samochód osobowyS. (...)onumerze rejestracyjnym (...)trafił na terenfirmy (...)wS..R. S.posiadał pojazd tej samej marki, koloru białego, który był wyprodukowany w 1996 roku. Samochód ten był zarejestrowany w 2003 roku naR. S.i miałnumery rejestracyjne (...). Samochód ten został jednak mocno rozbity w kolizji drogowej. Po przyprowadzeniu na teren firmy skradzionego wW.samochoduS.I. S.zleciłD. M. (1)zeszlifowanie pola numerowego podwozia tego samochodu oraz nabicie nowych wskazanych numerów, które odpowiadały numerom VIN rozbitego samochoduS. (...), którego właścicielem byłR. S..D. M. (1)wspólnie zeZ. M. (1)wykonali ową czynność, wykorzystując znajdujące się na terenie firmy narzędzia służące do nabijania numerów na produktyfirmy (...). Nabili oni numery podwozia VIN(...). Jednocześnie zdjęli z pojazdu wszelkie inne oznaczenia pozwalające na odczytanie lub ustalenia uprzednich numerów identyfikacyjnych samochodu. Pojazd ten został przemalowany na srebrny kolor i dołożono naklejkifirmy (...). Do samochodu tego przełożono tablice rejestracyjne CLI(...)z rozbitego samochoduS. (...), którego właścicielem byłR. S.. Pojazd ten był użytkowany wfirmie (...). Po zatrzymaniu owego samochodu w 2009 roku został on wydany(...) S.A.(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 41, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 77v, 137 t B/1, k. 484 – 485; zeznania świadkaZ. M.k. 58 t E/1, k. 511; opinia badania pojazdu samochodowego k. 1 – 5 t z2; dokumenty dotyczące rejestracji pojazdu k. 24 – 39 t z2; informacja z umową k. 45 – 47 t z2; zaświadczenia k. 51 t z2; dokumenty ubezpieczeniowe k. 16 t z2; zdjęcia k. 46 – 48 t D/1, k. 93 – 94 t B/1).
R. S.był właścicielem samochodu osobowegoD.Lanos 1.5 onumerze rejestracyjnym (...)i numerze nadwozia VIN(...), wyprodukowanym w 1998 roku. Był on zarejestrowany w marcu – kwietniu 2004 roku. Samochód ten został jednak mocno rozbity w kolizji drogowej wK.. Z uwagi na zakres uszkodzeń pokolizyjnych został zatrzymany dowód rejestracyjny samochodu.R. S.zleciłD. M. (1)wykonanie czynności polegającej na wycięciu całej ściany grodziowej ze wskazanym numerem VIN i przełożenie jej do innego pojazdu będącego w posiadaniuR. S., tej samej marki.D. M. (1)wspólnie zeZ. M. (1)wykonali ową czynność w drugiej połowie 2006 roku. Jednocześnie zdjęli z pojazdu wszelkie inne oznaczenia pozwalające na odczytanie lub ustalenia uprzednich numerów identyfikacyjnych samochodu, jak też przełożyli tablice rejestracyjne CLI(...)z rozbitego samochoduD. (...).R. S.odzyskał dowód rejestracyjny rozbitego samochoduD., po stwierdzeniu przez diagnostę, że samochód onumerze rejestracyjnym (...)spełnia wymagania techniczne ustawy (dowód: wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 74v, 169 t D/1, k. 462v – 464; zeznania świadkaZ. M.k. 58 t E/1, k. 511; opinia badania pojazdu samochodowego k. 1 – 4 t z33; dokumenty dotyczące rejestracji pojazdu k. 5 – 14 t z33; dokumenty związane z zatrzymaniem i wydaniem dowodu rejestracyjnego k. 15 – 20 t z33).
A. S. (1)był właścicielem samochodu osobowegoS. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i numerze nadwozia VIN(...), wyprodukowanym w 2003 roku, w czerwonym kolorze. Samochód ten w 2005 roku był wart około 25 000 złotych. Był on ubezpieczony w(...) S.A.W dniu 24 sierpnia 2005 roku około godziny 18:30A. S. (1)ów pojazd zaparkował na parkingu wW.przyul. (...). Do około godziny 20:30A. S. (1)przebywał na basenie, zaś po wyjściu stwierdził, że jego samochód został skradziony.(...) S.A.wypłaciło odszkodowanie za kradzież przedmiotowego pojazdu. Skradziony samochód osobowyS. (...)trafił na terenfirmy (...)wS..R. S.posiadał pojazd tej samej marki, który był wyprodukowany w 2001 roku. Samochód ten był kupiony w 2007 roku przezR. S.i w chwili zakupu był on mocno rozbity. Posiadał on numery nadwozia VIN(...).R. S.zleciłD. M. (1), aby ten rozebrał na części zakupiony samochódS. (...), w tym odciął gódź silnika razem ze wzmocnieniami w celu legalizacji pojazdu skradzionegoA. S. (1), poprzez przełożenie i wmontowanie tego elementu do kradzionego samochodu.D. M. (1)wykonał owe czynności, ale niewspawał wyciętej grodzi silnika do wskazanego samochodu, co uczyniły inne osoby zfirmy (...), w tymZ. M. (1). Samochód ten został zarejestrowany na rzeczR. S., w starostwie Powiatowym wL.zanumerem rejestracyjnym (...). Czynności dotyczące rejestracji owego pojazdu dokonywałJ. B. (2). Rejestracja samochodu nastąpiła w okresie kwietnia - maja 2007 roku. Samochód ten następnie był użytkowany wfirmie (...)(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 159, 158 – protokół okazania, k. 169 t D/1, k. 462v – 464; zeznania świadkaA. S.velS.k. 7 – 9 t z32; opinia badania pojazdu samochodowego k. 1 – 5 t z32; dokumenty dotyczące pojazdu k. 17 – 29 t z32; dowód rejestracyjny k. 10 t z32; zaświadczenie k. 30 t z32).
A.W. N.,(...) spółka jawnaz siedzibą wP.była właścicielem ciągnika siodłowegoM.onumerze rejestracyjnym (...)wartości około 45 000 złotych. W dniu 10 grudnia 2006 roku ów pojazd był zaparkowany na parkingu(...)przyul. (...). Był on zamknięty, zaś kluczyki i dokumenty pojazdu zdeponowane w pomieszczeniach stacji benzynowej. Samochód ten posiadał jedynie ubezpieczenie OC. W dniu 10 grudnia 2006 rokuD. S. (1)iD. W. (1)postanowili ukraść ten pojazd.D. S. (1)pokonał zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe, chciał go uruchomić przy pomocy łamaka. Były jednak trudności z jego uruchomieniem z uwagi na słaby akumulator.D. W. (1)skontaktował się zD. M. (1)wskazując przedmiotowe okoliczności oraz potrzebę uzyskania akumulatora.D. M. (1)wziął stosowny akumulator zfirmy (...), który dostarczyłD. W. (1). Przy pomocy uzyskanego akumulatora udało się odpalić przedmiotowy pojazd i ukraść go. Nastąpiło to 10 grudnia 2006 roku około godziny 22:20. Po kradzieży tego samochoduD. S. (1)iD. W. (1)pojechali doS.. W okolicach smażalni rybS.D. S. (1)wysiadł z pojazdu, zaśD. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy na terenfirmy (...)wS.. Oddał akumulatory, które dostarczył muD. M. (1).S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty. Po pewnym czasieD. M. (1)przeprowadził przedmiotowy ciągnik siodłowy na posesjęJ. S. (1)wS.przyul. (...). Na terenie tej posesji, wspólnie zeZ. M. (1), dokonał rozebrania wskazanego pojazdu na części. Do rozebrania pojazduJ. S. (1)użyczył im wózka widłowego. Za ów pojazd, po jego rozebraniu,J. S. (1)wypłaciłD. M. (1)20 000 złotych, którymiD. M. (1)podzielił się zD. W. (1)iD. S. (1). Nadto 1000 złotych zapłaciłZ. M. (1)za udzieloną pomoc w rozebraniu pojazdu (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 27, 41, 71, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 76, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. W.k. 82, 59 – 60 – protokół eksperymentu, 134 – 135, 181 – 182 t C, k. 444- 445;D. S.k. 83v, 91, 100 t M, k. 446; zeznania świadków: D.S.k. 8 – 10 t z10;M. K.k. 27 – 28 t z10;M. S.k. 32 – 33 t z10; dokumenty dotyczące pojazdu k. 11 – 13 t z10; wypis k. 14 t z10; protokół oględzin k. 15 – 16 t z10; szkic k. 17 t z10; zdjęcia k. 74 – 76, 77 t C).
Spółka (...)z siedzibą wO.była właścicielem(...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości brutto (zakup) 146 400 złotych, przy ustalonej kwocie ubezpieczenia wT. A.Polska na kwotę 71 500 złotych. Przedmiotowy pojazd został wydzierżawionyfirmie (...)wC.. Samochodem tym jeździł kierowcaJ. K. (1). W dniu 29 czerwca 2006 roku ów pojazdJ. K. (1)zaparkował na parkingu stacji benzynowej wŁ.przyul. (...). W dniu 30 czerwca 2006 roku pojazd ten stał na wskazanym parkingu. Był on zamknięty, zaś kluczyki i dokumenty pojazdu posiadałJ. K. (1). W dniu 1 lipca 2006 roku około godziny 9:50J. K. (1)stwierdził kradzież owego samochodu. W nocy z 30 czerwca na 1 lipca 2006 roku samochód ten ukradłD. S. (1). Pokonał on zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomił przy pomocy łamaka. Po jego zaborze skontaktował się zD. W. (1), który skontaktował się zD. M. (1)wskazując, że pojazd ten zostanie wprowadzony na terenfirmy (...).D. S. (1)iD. W. (1)pojechali doS.. W okolicach smażalni rybS.D. S. (1)wysiadł z pojazdu, zaśD. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty. Po krótkim czasie przedmiotowy pojazd został zbyty przy udzialeD. M. (1). Przedmiotowy ciągnik siodłowy sprzedałS. M., który wyprowadził ów pojazd zfirmy (...), o co pretensje miałR. S.. NastępnieS. M.rozliczył się zD. M. (1)iD. W. (1)(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 44, 66 – eksperyment, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 99, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. W.k. 45, 135, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 84, 100 t M, k. 446; zeznania świadków:J. K.k. 4 – 7 t z12;G. Ż.k. 27 – 28 t z12; faktura k. 29 t z12; dokumenty dotyczące pojazdu k. 30 – 33 t z12; dowód rejestracyjny k. 12 t z12; dokumenty ubezpieczeniowe k. 11, 34 t z12; szkic k. 10 t z12).
Przedsiębiorstwo (...)z siedzibą wS.było właścicielem(...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości około 50 000 złotych, z tym, że pieniądze na zakup tego pojazdu wyłożyłA. S. (3). Samochodem tym jeździł kierowcaM. P. (3), który w porcie wG.odebrał naczepęN.numer rejestracyjny (...), rejestrowaną w Finlandii o wartości około 30 000 złotych wraz z ładunkiem 25 t stali o wartości około 130 000 złotych, należącą dofirmy (...) sp. z o.o.wG.. Przedmiotowy ładunekM. P. (3)miał dostarczyć doK.. Jadąc zG.M. P. (3)zatrzymał się wŁ., gdzie miał rodzinę. W dniu 10 stycznia 2007 roku około godziny 18:30 ów pojazdM. P. (3)zaparkował na parkingu(...)wŁ.przyul. (...). Był on zamknięty, zaś kluczyki i dokumenty pojazdu posiadałM. P. (3). W dniu 10 stycznia 2007 roku około godziny 19:30M. P. (3)stwierdził kradzież owego samochodu z naczepą i ładunkiem. Ciągnik siodłowy był ubezpieczony w(...) S.A., naczepa w(...) S.A., zaśT. T. (1)posiadał umowę ubezpieczenia o odpowiedzialności cywilnej w(...)W.. Przedmiotowy samochód ukradłD. S. (1). Pokonał on zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomił przy pomocy łamaka. Po jego zaborze skontaktował się zD. W. (1), który skontaktował się zD. M. (1)wskazując, że pojazd ten zostanie wprowadzony na terenfirmy (...).D. S. (1)iD. W. (1)pojechali doS.. W okolicach smażalni rybS.D. S. (1)wysiadł z pojazdu, zaśD. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty. Blacha z przedmiotowego pojazdu została sprzedanaP. C., który odsprzedał jąR. S.. Przedmiotowa blacha została rozładowana przezD. M. (1)na tereniefirmy (...). Przedmiotowy ciągnik siodłowy sprzedałR. B..D. W. (1)wyprowadził ów pojazd zfirmy (...)i przetransportował do miejscowościT.. W dniu 16 lutego 2007 roku przedmiotowy ciągnik siodłowy został ujawniony w miejscowościT.na posesji przyul. (...), której właścicielem jestA. T., a następnie wydany właścicielom (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 25, 42, 45, 44, 66 – eksperyment, 146, 158 – protokół okazania, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 75 – 78, 98 – 101, 109, 116 – 118, 126, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. W.k. 45 – 46, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 84, 100 t M, k. 446; zeznania świadków:M. P.k. 2 – 4 t z16;T. T.k. 54 – 57 t z16; protokół oględzin k. 37 – 40 t z16; dokumenty dotyczące pojazdów k. 8 – 53, 74 – 76 t z16; dokumentacja dotycząca stali k. 66 – 71 t z16; dokumenty ubezpieczeniowe k. 72 t z16; szkic k. 7 t z16, dokumentacja zdjęciowa k. 78 – 93 t z16).
R. P. (1)prowadził działalność gospodarczą. W 2005 roku wziął w leasing naczepę ciężarowąmarki W.z(...) S.A.wT., która posiadałanumer rejestracyjny (...). Była warta około 95 000 złotych. W dniu 16 września 2006 rokuR. P. (1)zaparkował tą naczepę na parkingu wŁ.przyul. (...). Na naczepie był ładunek 33 palet płynów do spryskiwaczy o wartości około 24 300 złotych. Przedmiotowy ładunekR. P. (1)miał dostarczyć następnego dnia. Naczepa była ubezpieczona w(...) S.A.Przedmiotową naczepę zauważyłD. S. (1). Skontaktował się zD. W. (1), który skontaktował się zD. M. (1), a ten zP. C.. Ten ostatni skontaktował się zR. K. (1)wskazując na potrzebę przeciągnięcia naczepy zŁ., gdyż miał się popsuć ciągnik siodłowy.R. K. (1)nie mógł od razu pojechać doŁ.. Ponownie ze wskazaną prośbą zadzwonił doR. K. (1)D. M. (1)iR. K. (1)wyraził zgodę na pojechanie doŁ.wieczorem, celem przyciągnięcia naczepy. WŁ.naal. (...), w umówionym miejscu, czekali naR. K. (1),D. S. (1)iD. W. (1), którzy pokierowali go do miejsca parkowania naczepy naul. (...).R. K. (1)podpiął naczepę do swojego ciągnika siodłowego markiM.. Do kabiny zR. K. (1)wsiadłD. S. (1), zaśD. W. (1)jechał za nimi samochodemB.. Zabór owej naczepy nastąpił w nocy z 16 na 17 września 2006 roku około północy. WZ.D. S. (1)wysiadł, aR. K. (1)pojechał doS., gdzie zaprowadził naczepę, zgodnie z ustaleniami, na terenfirmy (...).S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owej naczepy z płynami do spryskiwaczy na teren firmy i za jego zgodą została on tam ukryta. Przedmiotowe płyny do spryskiwaczy zostały rozładowane na tereniefirmy (...)i ukryte w garażu do którego klucz i dostęp posiadałS. L. (1). Przedmiotowe płyny do spryskiwaczy w istotnej części rozprowadziłP. C.. Były one wstawione do stacji benzynowej wR., gdzie doszło do rozliczenia finansowego zD. W. (1).R. P. (1)otrzymał odR. K. (1)kwotę 29 000 złotych tytułem częściowego naprawienia szkody (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 25, 67 – eksperyment, 72, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 99v, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. W.k. 46, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 84v, 100 t M, k. 446;R. K.k. 32 – 34 t L, k. 446v – 447; zeznania świadków: P.C.k. 51 t Ź;M. S.k. 73 – 74 t z20;R. P.k. 2 – 4, 17 t z20; faktura k. 42 t z20; dokumenty dotyczące pojazdu k. 11 – 12 t z20; szkic k. 7 t z20; oświadczenie k. 609).
Przedsiębiorstwo (...)było właścicielem(...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości około 50 000 złotych. Samochodem tym, w dniu 13 listopada 2006 roku, poruszali się pracownicyfirmy (...),W. C.iA. K. (2), którzy na terenieŁ.dostarczali meblefirmy (...). Około godziny 17:50 podjechali pod budynek mieszkalny naul. (...). Obaj wnieśli do klienta zakupiony wypoczynek. Samochód został zamknięty, zaś kluczyki pojazdu posiadałW. C.. W pojeździe pozostał dowód rejestracyjny tego samochodu, a nadto dokumentyW. C.w postaci dowodu rejestracyjny samochoduO. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i prawo jazdy oraz dokumentyA. K. (2)w postaci dowodu osobistego, prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego pojazduO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), a także karta bankomatowaA. K. (2). W pojeździe znajdował się również ładunek mebli, które miały zostać zawiezione do innych klientów o wartości blisko 3000 złotych. W dniu 13 listopada 2006 roku około godziny 18:10 wrócili oni na miejsce pozostawienia pojazdu i stwierdzili kradzież owego samochodu z ładunkiem i wskazanymi dokumentami. Samochód ten był ubezpieczony, ale nastąpiła odmowa wypłaty odszkodowania z uwagi na jednoczesną kradzież pojazdu wraz z dowodem rejestracyjnym. Przedmiotowy samochód ukradłD. S. (1). Pokonał on zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomił go i odjechał. Po jego zaborze samochoduD. S. (1)przeprowadził go w okoliceZ.(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. W.k. 81, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 84, 100 t M, k. 446; zeznania świadków: W.C.k. 9 – 13 t z7;A. K.k. 25 – 26 t z7;J. S.k. 44 – 45, 84 – 85, 99 t z7; szkic k. 23 t z7; faktura k. 100 t z7).
Po około 2 – 3 dniach od kradzieży wskazanym pojazdemM. F. (1)D. S. (1)iD. W. (1)pojechali doS.. Część mebli znajdujących się w pojeździeD. W. (1)zatrzymał dla siebie. W tym wypadkuD. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy bezpośrednio na posesjęD. M. (1), który zdejmował z niego napisy.D. W. (1)zaproponowałD. M. (1)kupno zestawu sypialnegoM., który był wart 1050 złotych.D. M. (1)wyraził na to zgodę i kupił ów zestaw za 540 złotych. Następnie pojazd ten został przeprowadzony na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty. Na prośbęS. L. (1)iZ. M. (1),D. M. (1)dokonał przebicia numerów identyfikacyjnych w tym samochodzie. Było to po pewnym czasie od jego kradzieży, już w 2007 roku.D. M. (1)w tym czasie nie pracował już wfirmie (...), jednakże zgodził się na przebicie numerów VIN tego pojazdu wspólnie zeZ. M. (1). Doszło do tego przy wykorzystaniu znajdujących się na tereniefirmy (...)narzędzi służących do nabijania numerów na produktyfirmy (...). Nabili oni numery podwozia VIN(...), w miejsce oryginalnego numeru VIN(...). Jednocześnie zdjęli z pojazdu wszelkie inne oznaczenia pozwalające na odczytanie lub ustalenia uprzednich numerów identyfikacyjnych samochodu.D. M. (1)uzyskał zapłatę za przebicie numerów identyfikacyjnych tego samochodu odS. L. (1), którą przekazał muZ. M. (1). Samochód ten został zarejestrowany w 2007 roku na rzeczfirmy (...), mieszczącej się wS.przyul. (...), w starostwie Powiatowym wL.zanumerem rejestracyjnym (...), w oparciu o przedłożoną nieprawdziwą dokumentację oraz badanie techniczne pojazdu. Samochód ten następnie był użytkowany wfirmie (...). Po zatrzymaniu owego samochodu w 2009 roku został on wydany właścicielowiJ. S. (3)(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. W.k. 81, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. M.k. 25, 42, 67, 169 t D/1, k. 462v – 464; zeznania świadków: Z.M.k. 58 t E/1, k. 511; W.C.k. 9 – 13 t z7;J. S.k. 44 – 45, 84 – 85, 99 t z7; wydruk k. 17, 20 t z7; faktura k. 100 t z7; opinia badania pojazdu samochodowego k. 2 – 6 t z7; dokumenty dotyczące rejestracji pojazdu k. 57 – 82 t z7).
G. S. (1)był właścicielem(...), rok produkcji 1996, onumerze rejestracyjnym (...). Pojazd ten wraz z naczepą został kupiony przezG. S. (1)w Holandii za łączną kwotę brutto 62 900 euro. Po zakupie samochód ten był naprawiany, jak i przerabiany.G. S. (1)trudnił się przewozem żywca, który również dostarczał do zakładów mięsnych. Posiadał charakterystyczną zabudowę do przewozu żywcamarki R. (...), która nosiła cechy szczególne związane z dokonanymi przezG. S. (1)ulepszeniami i poprawkami, jak też w szczególny sposób była pomalowana, uzyskując efekt czerwonych pasów. W dniu 8 marca 2007 rokuG. S. (1)zaparkował wskazany(...)wraz z zabudową do przewozu żywca w oświetlonym miejscu, około 100 metrów od miejsca zamieszkania w miejscowościB., powiatA.. W samochodzie pozostawione były dokumenty dotyczące prowadzonej przezG. S. (1)działalności gospodarczej oraz dowód rejestracyjny samochodu. Naczepa kupiona w Holandii wraz z samochodemV.była w tym czasie odczepiona i znajdowała się w innym miejscu. Wartość rynkowa przedmiotowego zestawu na marzec 2007 roku wynosiła łącznie około 111 500 złotych, przy czym wartość samochoduV.kształtowała się na poziomie około 71 500 złotych, zaś zabudowy do przewozu żywca na poziomie około 40 000 złotych. Przedmiotowy zestaw nie posiadał ubezpieczenia AC (dowód: zeznania świadka częściowoG. S.k. 2 – 4, 20 – 21 t z18, k. 24 – 25, 26 – 28, 32 – 33 t z19, k.574v – 575; opinia dotycząca wyceny pojazdu samochodowego z załącznikami k. 1314 – 1324, 1379 – 1386; dokumentacja zdjęciowa k. 11 – 13 t z18; protokół oględzin k. 7 – 8 t z18; dokumentacja dotycząca zakupu oraz pojazdu k. 22 – 26 t z18)
Przejeżdżając przez miejscowośćB.D. S. (1)zauważył zaparkowany samochód markiV.należący doG. S. (1). Postanowił ukraść ów pojazd. W nocy z 8 na 9 marca 2007 roku otworzył zamknięty samochód należący doG. S. (1), uruchomił silnik i odjechał, pozostawiając w okolicy swój samochód. Po jego zaborzeD. S. (1)skontaktował się zD. W. (1), który natomiast skontaktował się zD. M. (1)wskazując, że pojazd ten zostanie wprowadzony na terenfirmy (...).D. S. (1)iD. W. (1)pojechali doS., umawiając się na spotkanie w okolicach smażalni rybS.. Tam teżD. S. (1)wysiadł z pojazdu, zaśD. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty. Zabudowa przedmiotowego pojazdu została zdemontowana przezD. M. (1)na tereniefirmy (...)i tam pozostała. Nastąpiło to po ustaleniach zD. W. (1), gdyż osoba, która miała kupić ów samochód nie była zainteresowana ową zabudową.D. W. (1)wyprowadził ów pojazd zfirmy (...)i przetransportował doR. B., który kupił ów pojazd.D. W. (1)uzyskanymi pieniędzmi podzielił się zD. S. (1)iD. M. (1). Nie przekazywał żadnej kwotyR. S., mimo iż ten domagał się 3000 złotych za ukrycie i przechowywanie pojazdu (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 74v, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 77, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. W.k. 80 – 81, 139, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 84, 100 t M, k. 446;R. K.k. 31 – 32 t L, k. 446v – 447; dokumentacja zdjęciowa k. 74 – 77 t C; dokumentacja zdjęciowa k. 11 – 13 t z18; protokół oględzin k. 7 – 8 t z18; dokumentacja dotycząca zakupu oraz pojazdu k. 22 – 26 t z18).
W trakcie bytności na tereniefirmy (...)zauważył leżącą zabudowę do przewozu żywca, uprzednio zdemontowaną przezD. M. (1)z samochodu skradzionegoG. S. (1). Był nią zainteresowany, gdyż wraz z ojcemA. K. (4)trudnił się przewozem żywca. OdR. S.R. K. (1)uzyskał informację, że w kwestii tej zabudowy musi skontaktować się zD. M. (1). Po kontakcie zD. M. (1)i ustaleniach zD. W. (1),R. K. (1)kupił ową zabudowę za kwotę 4500 złotych.D. M. (1)sporządził fikcyjną umowę kupna – sprzedaży tej zabudowy, na którejR. K. (1)podpisał się zaA. K. (4). Ze wskazanej kwotyD. M. (1)otrzymał odD. W. (1)500 złotych za znalezienie kupca na ową zabudowę.R. K. (1)iA. K. (4)zamontowali przedmiotową zabudowę na samochodzieM., którym przewoził żywiecA. K. (4). W dniu 26 lutego 2008 rokuT. S. (2), bratG. S. (1), zauważył weW.pojazdA. K. (4)i poznał charakterystyczną zabudowę do przewozu zwierząt skradzioną z samochodem jego brata. Powiadomił o tymG. S. (1)i obaj pojechali na posesjęA. K. (4)wS., któregoG. S. (1)znał z racji tożsamej profesji. Po dokładnym obejrzeniu tej zabudowy, jej charakterystycznych cechach, byli pewni, iż jest to zabudowa do przewozu zwierząt uprzednio skradzionaG. S. (1). W konsekwencji, po pewnym czasie i toku postępowania,G. S. (1)iR. K. (1)orazA. K. (4)doszli do porozumienia. W wyniku ugodyR. K. (1)iA. K. (4)zapłaciliG. S. (1)kwotę 45 000 złotych za przedmiotową zabudowę, która w ostateczności pozostała uK.(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 74v, 169 t D/1, k. 462v – 464;D. W.k. 80 – 81, 139, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;R. K.k. 31 – 32 t L, k. 446v – 447; zeznania świadków:G. S.k. 2 – 4, 20 – 21 t z18, k. 24 – 25, 26 – 28, 32 – 33 t z19, k.574v – 575;A. K.k. 511;T. S.k. 2 t z19; protokół oględzin k. 11 – 12 t z19; opinia z badań pisma ręcznego k. 54 – 63 t z19; umowa k. 399; dokumentacja zdjęciowa k. 18 – 22 t z19).
Przedsiębiorstwo (...)było właścicielem(...)onumerze rejestracyjnym (...)oraz naczepy(...)27 onumerze rejestracyjnym (...), o łącznej wartości zestawu około 145 000 złotych. Samochodem tym jeździł kierowcaA. D., syn właściciela firmy. W dniu 19 października 2006 rokuA. D.wŁ.odebrał zfirmy (...)cement o wartości 6242,74 złotych, na rzeczfirmy Centrum Budownictwa (...)–Plac (...)wP.. Z uwagi na późną porę powrotu, po godzinie 20:00,A. D.nie dostarczył w tym dniu wskazanego cementu. Zaparkował ów pojazd z ładunkiem na parkingu(...)wP.przyul. (...). Samochód został zamknięty, zaś kluczyki i dokumenty pojazdu posiadałA. D.. W dniu 20 października 2006 roku, rano,A. D.iJ. D.stwierdzili kradzież owego samochodu z naczepą i ładunkiem. Ciągnik siodłowy był ubezpieczony w(...), naczepa w(...) S.A., zaśJ. D.posiadał umowę ubezpieczenia o odpowiedzialności cywilnej wT. C.. Jednakże jedynie(...)W.wypłaciła stosowne odszkodowanie, zaś pozostałe firmy odmówiły jego wypłaty. Przedmiotowy samochód z naczepą i ładunkiem, w nocy z 19 na 20 października 2006 roku, ukradliD. S. (1),D. W. (1)iA. M., którzy pojechali doP.wypożyczonym samochodem. Pokonali oni zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomili przy pomocy łamaka. Po jego zaborzeD. W. (1)skontaktował się zD. M. (1)wskazując, że pojazd ten zostanie wprowadzony na terenfirmy (...)i pojechali doS..D. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty, gdzie znajdował się przez pewien czas. Skradziony cement został rozładowany. Przedmiotowy ciągnik siodłowyD. W. (1)wyprowadził zfirmy (...)i sprzedałR. B., który znalazł nabywcę na ów samochód (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:S. L.k. 75 – 78, 98 – 101, 109, 116 – 118, 126, 137 t B/1, k. 484 – 485;D. W.k. 44 – 45, 134 - 135, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 83v, 100 t M, k. 446;D. M.k. 25, 42 – 44, 169 t D/1, k. 462v – 464; zeznania świadków: A.D.k. 7 – 9, 140 t z14;J. S.k. 41 – 42, 75 - 76 t z14; J.D.k. 16, 35 – 36, 73 – 74, 141 i z14;D. R.k. 89 t z14; protokół oględzin k. 10 – 11 t z14; dokumenty dotyczące pojazdów k. 18, 28 – 29 t z14; dokumentacja dotycząca cementu k. 28 t z14; faktura k. 91 t z14; dokumenty ubezpieczeniowe k. 20 – 27 t z14; szkic k. 32 t z14, dokumentacja zdjęciowa k. 13 t z14).
Spółka (...), w której głównym udziałowcem byłA. B. (1), posiadała(...), wyprodukowany w 1999 roku, o numerze nadwozia VIN(...), onumerze rejestracyjnym (...), wartości około 300 000 złotych. Był to pojazd specjalistyczny, posiadający skrzynię z dźwigiem. Przedmiotowy pojazd był w posiadaniu spółki w oparciu o umowę leasingową zawartą z(...) S.A.Samochodem tym, w dniu 15 listopada 2006 roku, poruszał się pracownikspółki (...). Około godziny 18:00 zaparkował on pojazd na parkingu(...)wŁ.przyul. (...). Samochód został zamknięty, zaś kluczyki pojazdu i dokumenty posiadałP. M. (1). Na pojeździe znajdował się również ładunek specjalistycznych rur i ścisków do urządzenia wiertniczego H 4, pozwalających wykonać studnię, o łącznej wartości około 90 000 złotych. W dniu 16 listopada 2006 roku około godziny 6:00P. M. (1)stwierdził kradzież owego samochodu z ładunkiem. Samochód ten był ubezpieczony w(...) S.A.Przedmiotowy samochód ukradłD. S. (1), w nocy z 15 na 16 listopada 2006 roku. Pokonał on zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomił go i odjechał. Po jego zaborze samochoduD. S. (1)skontaktował się zD. W. (1)i pojechali doS..D. W. (1)zaprowadził skradziony samochód ciężarowy bezpośrednio na terenfirmy (...)wS..S. L. (1)miał wiedzę i świadomość wprowadzenia owego pojazdu na teren firmy i za jego zgodą został on tam ukryty. Po pewnym czasie samochód ten został przemalowany na czerwony kolor oraz zmieniono w nim tablice rejestracyjne na zagraniczne w żółtym kolorze. Samochód został sprzedanyA. K. (1)za kwotę 35 000 złotych.A. K. (1)był w związku zG. D., właścicielkąfirmy (...)wW.ul. (...), która trudniła się wywozem śmieci i gruzu. Na prośbęA. K. (1),Z. M. (1)iD. M. (1)dokonali przebicia numerów identyfikacyjnych w tym samochodzie. Było to po już na tereniespółki (...). Zeszlifowali oni numery identyfikacyjne pojazdu, usunęli wszelkie tabliczki znamionowe pozwalające to określić, umieścili zastępczenumery (...). Pojazd ten został zarejestrowany na rzeczG. D.zanumerem rejestracyjnym (...), w oparciu o przedłożoną nieprawdziwą dokumentację, jako pojazd specjalistyczny, nie markowy – SAM.A. K. (1)już uprzednio dokonywał kupna pojazdów i części pochodzących z kradzieży zfirmy (...)(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. S.k. 84, 100 t M, k. 446;D. W.k. 70, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. M.k. 73, 104 – eksperyment, 169 t D/1, k. 462v – 464;S. L.k. 75 – 78, 98 – 101, 109, 116 – 118, 126, 137 t B/1, k. 484 – 485; zeznania świadków: Z.M.k. 59 t E/1, k. 511;P. M.k. 4 – 6 t z15;A. B.k. 31 – 32, 56 t z15; wniosek k. 107 t z15; zdjęcia k. 33 – 34, 54 t z15; opinia badania pojazdu samochodowego k. 86 – 87, 103 – 106 t z15; dokumenty dotyczące pojazdu k. 88 – 102 t z15; szkic k. 7 t z15; protokół oględzin k. 10 – 11 t z15).
Spółka Budownictwa (...)z siedzibą wS., jesienią 2006 roku, wykonywała prace przy remoncieal. (...)wŁ.. Spółka posiadała(...)onumerze rejestracyjnym (...)wraz z naczepąfirmy (...)onumerze rejestracyjnym (...), wartości około 700 000 złotych. Był to pojazd specjalistyczny o łącznej długości około 17,5 metra. Samochodem tym, w dniu 10 października 2006 roku, poruszał się pracownikspółki (...), który zaparkował pojazd w okolicyal. (...)i skrzyżowania zul. (...), zamykając pojazd. W dniu 11 października 2006 roku około godziny 0:30M. M. (1)stwierdził kradzież owego samochodu z naczepą. Przedmiotowy samochód ukradliD. S. (1)iD. W. (1), w nocy z 10 na 11 października 2006 roku. Pokonali oni zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomili go i odjechali. Po jego zaborze, zatrzymali się na równoległej ulicy do miejsca parkowania zestawu, aby odczepić naczepę, gdyż stwierdzili, że jest to zbył długi zestaw.N.im się to i samochód ten wraz z naczepą pozostawili naal. (...), gdzie zestaw ten został odnaleziony i oddanyspółce (...)(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. S.k. 84v, 100 t M, k. 446;D. W.k. 71, 181 – 182 t C, k. 444 – 446; zeznania świadków: J.C.k. 2 – 4 t z29;M. M.k. 15 – 16 t z29; wydruk k. 11 – 14 t z29; szkic k. 17 t z29; protokół oględzin k. 18 – 20 t z29).
W. S.był właścicielem(...)onumerze rejestracyjnym (...)TA, rok produkcji 1998, wartości około 50 000 złotych. Samochodem tym, w dniu 21 sierpnia 2006 roku, przyjechał do Polski z UkrainyA. S. (4). W dniu 22 sierpnia 2006 roku dojechał w rejonŁ., gdzie załatwiał sprawy zawodowe. Tego dnia, po godzinie 20:00 zaparkował pojazd wŁ.przyul. (...). Samochód został zamknięty, zaś kluczyki i dokumenty pojazdu posiadałA. S. (4). Udał się on w odwiedziny doE. B. (2), zamieszkałego przyul. (...). Po około 30 minutach wrócił on na miejsce pozostawienia pojazdu i stwierdził kradzież owego samochodu. Przedmiotowy samochód ukradłD. S. (1). Pokonał on zabezpieczenia w zamkniętym pojeździe i uruchomił go i odjechał. Po jego zaborze doszło do kilku kontaktów telefonicznych zE. B. (2)w celu zwrotu pojazdu w zamian za kwotę 20 000 złotych, które to kontakty nie dały żadnego efektu. W ostatecznościD. W. (1)sprzedał ów samochód osobie w okoliceI.(dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. W.k. 71, 160, 181 – 182 t C, k. 444 – 446;D. S.k. 84, 100 t M, k. 446; zeznania świadków: A.S.k. 2 – 4 t z26;E. B.k. 12 – 13 t z26; szkic k. 8 t z26; dowód pojazdu k. 6 t z26).
M. K. (2)prowadzącyfirmę (...)był właścicielem samochoduI.onumerze rejestracyjnym (...), wartości około 35 000 złotych. Pojazd ten był w złym stanie technicznym, skorodowany. W dniu 10 lipca 2007 roku, kierowca zfirmy (...)zaparkował ten samochód wP.przyul. (...). Był on zamknięty. Tego dnia przed godziną 20:00 samochód ten został skradziony. Uczynił to znajomyD. S. (1), który po kradzieży skontaktował się z nim.D. S. (1)zwrócił się doD. W. (1)w celu znalezienia kupca na ten pojazd.D. W. (1)skontaktował się zK. J., zamieszkałym(...), ustalając kwestie nabycia samochodu. Na spotkanie umówili się naul. (...)wŁ.. Na miejsce spotkaniaD. S. (1)iD. W. (1)pojechali innym samochodem, zaśT. O.zaprowadził skradziony samochód.K. J.odebrał ów samochód. Okazało się jednak, że nie był on zadowolony z jego stanu technicznego i w dniu 13 lipca 2007 roku pozostawił ten samochód na parkingu wŁ.przyul. (...), gdzie pojazd ten został odnaleziony przez Policję. W późniejszym czasieD. W. (1)przeprowadził rozmowy zK. J.w celu zapłaty za ów odebrany samochód (dowód: wyjaśnienia oskarżonegoD. W.k. 30 – 33, 181 – 182 t C, k. 444 - 445; zeznania świadków:B. W.k. 1 – 3 t z38;M. K.k. 20 – 21, 58 – 59, 61 - 63 t z38; opinia z badań mechanoskopijnych k. 74 – 76 t z38; opinia dotycząca pojazdu k. 24 – 28 t z38; faktura k. 23 t z38; protokół oględzin k. 50 – 52, 56 t z38; szkic k. 4 t z38; tablice poglądowe k. 34 – 36 t z38).
Z. P. (1)poznałD. W. (1)poprzez swojego teściaJ. S. (5). W miejscu zamieszkaniaZ. P. (1), w miejscowościS.,D. W. (1)czasami przechowywał skradzione samochody. W toku rozmowy międzyZ. P. (1)aD. W. (1)doszło do ustaleń o możliwości fikcyjnego zgłoszenia przezZ. P. (1)kradzieży posiadanego przez niego pojazduV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i oszukańczego wyłudzenia wypłaty za ów pojazd odszkodowania w firmy ubezpieczeniowej, gdy w rzeczywistości samochód ten zostanie zbyty innej osobie. Po tych ustaleniachD. W. (1)skontaktował się zD. M. (1)wskazując na taką możliwość.D. M. (1)skontaktował się zeS. M., który znalazł osobę gotową kupić ów samochód. Na początku września 2005 roku, na stacji benzynowej wS.,Z. P. (1)przekazałD. W. (1)swój samochódV. (...). W dniu 4 września 2005 rokuZ. P. (1)zgłosił na Posterunku Policji wF.kradzież swojego, wskazanego samochodu, co miało nastąpić w toku odbywających się dożynek. Po odebraniu samochodu odZ. P. (1)D. W. (1)skontaktował się zD. M. (1)iS. M.. Pojechali do kolegiS. M.w okoliceT., gdzie pojazd ten został sprzedany. NastępnieS. M.rozliczył się zD. M. (1)iD. W. (1), przekazując im odpowiednio kwoty 200 – 300 złotych oraz 4000 złotych.D. W. (1)przekazał zaśZ. P. (1)około 2500 złotych. Natomiast z początkiem listopada 2005 roku ubezpieczyciel(...) S.A.wypłaciłZ. P. (1)kwotę odszkodowania w wysokości 26 100 złotych tytułem kradzieży jego samochodu w oparciu o dokonane zgłoszenie kradzieży oraz ubezpieczenie AC (dowód: wyjaśnienia oskarżonych:D. M.k. 27, 66 – eksperyment, 169 t D/1, k. 462v – 464;D. W.k. 82, 135, 181 – 182 t C, k. 444 – 446; zeznania świadka częściowoZ. P.k. 52 – 54 t G/1).
D. S. (1)uprzednioS.urodził się (...). Jest rozwiedziony, ma na utrzymaniu jedno dziecko. Posiada wykształcenie zawodowe – malarz, nigdzie nie był na stałe zatrudniony, utrzymywał się z prac dorywczych. Nie cierpi na istotne dolegliwości zdrowotne. Nie ujawnia cech upośledzenia umysłowego, ani choroby psychicznej. W chwili czynów miał on zachowaną zdolność rozpoznania ich znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem (dowód: dane osobopoznawcze k. 443v; informacja o dochodach k. 1402; opinia psychiatryczna k. 1608 – 1612 t ogólne).
D. S. (1)(Sitarek, Żurek) był wielokrotnie karany między innymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego w Pabianicach z dnia 20.12.1991 roku, wydanym w sprawie II K 498/90, za czyn zart. 208 dkkna karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, której wykonanie zarządzono, a oskarżony odbył przedmiotową karę w części;

2
Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 17.12.1993 roku, wydanym w sprawie VI K 125/93, za czyny zart. 11 § 1 dkkw zw. zart. 211 dkkiart. 235 dkkna kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności, co do których orzeczono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą częściowo oskarżony odbył w okresie do 20.08.1995 roku;

3
Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 24.12.1996 roku, wydanym w sprawie IV K 2016/95, za czyn zart. 208dk.k. w zw. zart. 60 § 1 dkkna karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą oskarżony odbył w okresie do 04.03.1999 roku;

4
Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 20.03.2000 roku, wydanym w sprawie VIII K 584/99, za czyn zart. 177 § 1 kkiart. 178 kkna karę 4 lat pozbawienia wolności;

5
Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 19.06.2001 roku, wydanym w sprawie IV K 192/00/2, za dwa czyny zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna kary po 1 roku pozbawienia wolności oraz zart. 270 § 1 kkna karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, co do których została orzeczona karą łączna 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

6
Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 16.04.2002 roku, wydanym w sprawie III K 88/01, za czyn zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności;

7
łącznym Sądu Rejonowego dla Łodzi Widzewa w Łodzi z dnia 05.11.2002 roku, wydanym w sprawie III K 754/02, obejmującym skazania w sprawach VIII K 584/99, IV K 192/00/2 i III K 88/01, na karę łączną 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, którąD. S. (1)odbył w okresie od 3 do 19 kwietnia 2000 roku oraz od 25 maja 2001 roku do 9 lutego 2006 roku

(dowód: karta karna k. 1416, 1417, 1507 – 1510; odpisy wyroków k. 79 – 80 t M, k. 541 – 542, 547 – 548, 549 – 555, 587, 657 – 669, 1245, 1247).
D. W. (1)urodził się (...). Jest żonaty, ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Posiada wykształcenie średnie, nigdzie nie był na stałe zatrudniony. Nie cierpi na istotne dolegliwości zdrowotne.D. W. (1)był karany i odbywał kary pozbawienia wolności (dowód: dane osobopoznawcze k. 444; informacja o dochodach k. 1405; karty karne k. 1410 – 1411, 1517 – 1518; odpisy wyroków z informacjami k. 533 – 535, 537 – 538, 543 – 545, 556 – 562, 1545 – 1581).
D. M. (1)urodził się (...). Jest żonaty, ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Posiada wykształcenie zawodowe – kierowca. Pracuje na stałe w zawodzie. Nie cierpi na istotne dolegliwości zdrowotne. Nie był karany (dowód: dane osobopoznawcze k. 443v; informacja o dochodach k. 1397; karta karna k. 1412, 1512).
S. L. (1)urodził się (...). Jest rozwiedziony, posiada na utrzymaniu dwoje dzieci. Posiada wykształcenie średnie – mechanik samochodowy, pracuje na stałe, ostatnio współce (...)wS.. Nie cierpi na istotne dolegliwości zdrowotne. Aktualnie nie jest karany (dowód: dane osobopoznawcze k. 443v – 444; informacja o dochodach k. 1399; karta karna k. 1413, 1514).
R. K. (1)urodził się (...). Jest żonaty, ma na utrzymaniu dwoje dzieci. Posiada wykształcenie średnie – technik mechanik. Nie był na stałe zatrudniony. Nie cierpi na istotne dolegliwości zdrowotne. Aktualnie nie jest karany (dowód: dane osobopoznawcze k. 444; informacja o dochodach k. 1398; karta karna k. 1414, 1505).
OskarżonyD. M. (1)konsekwentnie przyznawał się do dokonania wszystkich zarzucanych mu czynów (k. 169 t D/1, 462v).
Oskarżony złożył obszerne wyjaśnienia, w których przedstawił okoliczności związane z popełnieniem zarzuconych mu czynów. Nadto oskarżony wyjaśnił o znanych mu czynach popełnionych przez inne osoby, jak również o działaniach osób, które dopuszczały się czynów wspólnie z nim. Wyjaśnienia te są zgodne z dokonanymi ustaleniami przez Sąd (wyjaśnienia oskarżonegoD. M.k. 23 – 28, 40 – 45, 63 – 68, 70 – 72, 73 – 75, 101 – 104, 105 – 107, 111 – 115, 116 – 119, 141 – 146, 153 – 156, 157 – 159, 169 t D/1, k. 62 – 64 t B/1, k. 462v - 464).
Na wstępie przedmiotowych rozważań zachodzi konieczność zasygnalizowania istotnie odmiennej treściart. 424 § 1 kpk, co zresztą wiąże się z innymi regulacjami dotyczącymi tego aspektu, choćby ujętymi wart. 455a kpk. Zgodnie zaś z treściąart. 424 § 1 kpk, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 roku, treść uzasadnienia ma mieć zwięzły charakter. Regulacja ta ma istotne znaczenie, w szczególności w kontekście oceny zebranych w sprawie dowodów i ocen prawnych. Oznacza to bowiem, że z woli ustawodawcy ocena dowodów ma mieć charakter skrótowy, oparty na wskazaniu zasadniczych elementów, które decydowały o określonej ocenie dowodów oraz ich znaczeniu dla rozstrzygnięcia. Na tym polega zwięzłe wskazanie na jakich dowodach Sąd oparł się i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. To właśnie ustawodawca nakazuje odejście od szczegółowej, analitycznej oceny dowodów, nakazując ograniczenie się do określenia jakie dowody zostały uznane za wiarygodne lub przeciwnie odmówiono im wiary oraz podania zasadniczych elementów, które decydowały o określonej ocenie wiarygodności zebranych w sprawie dowodów.
Sąd sygnalizuje przedmiotową kwestię, gdyż mimo obowiązywania tej regulacji od 1 lipca 2015 roku, ciągle nie w pełni zostało to dostrzeżone i nagminnie wręcz podnoszone są zarzuty braków uzasadnienia, obrazyart. 424 § 1 kpk, poprzez zbyt lakoniczne przedstawienie stanowiska Sądu. Rzecz zaś w tym, że aktualne regulacje wykluczają nie tylko potrzebę, ale wręcz zasadność dokonywania rozbudowanej, szczegółowej, uwzględniającej wszelkie aspekty oceny dowodów. Koniecznym jest zwięzłe, krótkie wskazanie w jaki sposób Sąd dokonał oceny dowodów z powołaniem zasadniczych przyczyn i powodów określonej oceny, co również odnosi się do pozostałych aspektów uzasadnienia (np. oceny prawnej, wymiaru kary).
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że zasadniczymi dowodami, które legły u podstaw rozstrzygnięcia były wyjaśnienia oskarżonych. Od razu jednak wypada podkreślić, iż nie były to jedyne dowody, które decydowały o rozstrzygnięciu Sądu, choć jest oczywistym, że miały one kapitalne znaczenie. Ważnym jest jednak również to, że okoliczności jawiące się z wyjaśnień oskarżonych znalazły potwierdzenie, choćby częściowo, w treści innych dowodów, w szczególności w zeznaniach (wyjaśnieniach)Z. M. (1),J. B. (2),P. C., zeznaniach pokrzywdzonych i świadków, w oparciu o które Sąd czynił ustalenia faktyczne w odniesieniu do poszczególnych zdarzeń, a nadto w opiniach biegłych dotyczących badania i wyceny pojazdów oraz nieosobowym materiale dowodowym.
WyjaśnieniaD. M. (1)zasługują na wiarę. Wyjaśnienia te cechują się w swej istocie prostotą, jasnością, konsekwencją. Podawane przez oskarżonego okoliczności są w pełni logiczne. Poszczególne zdarzenia ujęte w wyjaśnieniachD. M. (1)tworzą logiczny zbiór zdarzeń, z których jeden element wynika z drugiego, a oba do siebie pasują. W tym kontekście wyjaśnienia te mają pełne oparcie w zasadach doświadczenia życiowego. WyjaśnieniaD. M. (1)nie zawierają zasadniczo sprzeczności, są spójne wewnętrznie, jasne, a wszelkie podawane okoliczności są nacechowane pewnością.D. M. (1)w składanych wyjasnieniach wskazywał okoliczności i zdarzenia, co do których był pewien ich zaistnienia. Jasno precyzował wątpliwości jakie mogły się zrodzić na tle składanych przez niego wyjaśnień. Brak jest w jego wyjasnieniach sformułowań warunkowych i przypuszczających. Wszędzie tam, gdzie mówił o określonych konkretach wypowiadał się stanowczo, przekonująco i czynił to konsekwentnie. W sytuacjach, gdy pewnych kwestii nie był pewien, to wprost akcentował ten fakt. Nie ma w wyjaśnieniach tego świadka elementów, które wskazywałyby na jakąkolwiek próbę logicznego dostosowania pewnych okoliczności do innych zdarzeń, w sytuacji, gdy świadek nie był czegoś pewny. Treść jego wyjasnień wskazuje na podawanie prawdziwych okoliczności poprzez ich konsekwencję, sposób ich przedstawiania, akcentowanie szeregu ubocznych okoliczności, które również stanowią potwierdzenie faktu głównego. Analizując treść wyjaśnieńD. M. (1)nie da się w nich dostrzec elementów, które mogłyby być uznane za chęć i próbę niezasadnego obciążenia kogokolwiek. Oskarżony jasno wskazywał pewne zdarzenia, które obciążały zarówno jego, jak i inne osoby. Nie uciekał od podania tych okoliczności. Wskazać należy, że czynił to przez znaczny czas, w zasadniczo odmiennych sytuacjach faktycznych i procesowych w jakich się znajdował. Niezależnie od etapu postępowania, jak również własnej sytuacji procesowej, postawaD. M. (1), jak i treść jego wyjaśnień nie uległa zmianie. Był on konsekwentny, przekonujący i jednoznaczny w zakresie podawanych treści. Sposób składania wyjaśnień, wypowiedzi własne oskarżonego, jak również odpowiedzi na szereg pytań formułowanych w toku jego przesłuchań, wskazuje na wiarygodność tychże wyjaśnień. Oskarżony wypowiadał się pewnie, w sposób jednoznaczny, przekonujący, niezależnie od sposobu i rodzaju formułowanych pytań. Jego wypowiedzi świadczą o tym, że odnosił się do prawdziwych, rzeczywiście zaistniałych zdarzeń, które pamiętał.D. M. (1)składając wyjaśnienia nie gubił się, nie wskazywał na sprzeczne okoliczności, w sposób logiczny odnosił się do różnych zdarzeń, sytuacji i zachowań dotyczących całego spektrum czynów różnych osób, rozciągniętych w czasie. W sytuacji, gdyby oskarżony nie wyjaśniał prawdy nie byłoby możliwości, aby potrafił w sposób konsekwentny i nie sprzeczny podać taką różnorodną skalę zdarzeń obejmującą duży przeciąg czasowy zdarzeń.
W przedmiotowej sprawie nie ma jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na istnienie konfliktu, sporu, zaszłości międzyD. M. (1), a którymkolwiek z oskarżonych, co mogłoby wskazywać na zainteresowanie w obciążaniu danej osoby. W kontekście odpowiedzialności oskrżonego brak jest również takich okoliczności, przemawiających za interesownością w pomawianiu kogokolwiek. Szereg okoliczności i zdarzeń, opisanych czynów innych osób, także oskarżonych w przedmiotowej sprawie, nie rzutowało na treść zapadłego wyroku wobecD. M. (1). W tym kontekście świadczy to o podawaniu prawdy przezD. M. (1)w składanych wyjaśnieniach, przedstawiania wszelkich zdarzeń i okoliczności jakie zapamiętał, bez kalkulowania, oceny czy zastanawiania się jakie to ma znaczenie dla jego odpowiedzialności, jak też czy jest to dla niego korzystne lub nie. To zaś, żeD. M. (1)złożył obszerne, rozbudowane i pełne wyjaśnienia nie może być przedmiotem skutecznego stawiania mu zarzutów z tego powodu. Chcąc korzystać z dobrodziejstw określonych instytucji był wręcz do tego zobowiązany. W wielu wypadkach organy ścigania nie miały o nich żadnej wiedzy, co do czynów oskarżonych, przez co nie byłby w stanie zweryfikować faktu zatajenia przezD. M. (1)okoliczności odnoszących się do tych czynów. Postawa prezentowana przezD. M. (1)świadczy o tym, że dążył on do przedstawienia pełnej wiedzy jaką posiadał, bez zatajania jakichkolwiek znanych mu okoliczności, jak również podawania nieprawdy. To także przekonuje o wiarygodności wyjaśnieńD. M. (1).
WyjaśnieniaD. M. (1)cechują się wiarygodnością również poprzez sposób przedstawiania określonych zdarzeń. Od początku składania wyjaśnień starał się on umiejscowić dane zdarzenie w czasie. Nie w każdym wypadku było to możliwe do precyzyjnego określenia. Z tego tytułu nie sposób jednak czynić zarzutu oskarżonemu. Jest logicznym i zgodnym z doświadczeniem życiowym, że z upływem czasu pewne zdarzenia zacierają się w pamięci, nie ma możliwości precyzyjnego określenia dokładnej daty danego zdarzenia. Jest to typowa i naturalna przypadłość pamięci ludzkiej, zwłaszcza przy wielości zbliżonych lub wręcz tożsamych zdarzeń faktycznych.D. M. (1)również nie jest od tego wolny. Świadczy to jednak o wiarygodności jego wyjaśnień. W sytuacji bowiem, gdyby wszystkie podawane i opisywane zdarzenia potrafił w każdym wypadku precyzyjnie umieścić je w czasie, budziłoby to istotne wątpliwości w odniesieniu do prawdziwości wyjaśnień oskarżonego.D. M. (1)tego nie czyni. To świadczy właśnie o odpowiedzialnościD. M. (1)za słowa i podawane okoliczności, a nadto potwierdza prawdziwość jego wyjaśnień. Skoro bowiem oskarżony nie czynił żadnych zapisków, notatek w odniesieniu do przedmiotowej działalności przestępczej, jak też z nich nie korzystał, to jest logicznym i przekonującym, że nie był w stanie precyzyjnie określić czasu i daty pewnych zdarzeń. Posługiwanie się w tym zakresie innymi odniesieniami, charakterystycznymi zdarzeniami, jest w pełni zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki.
W konsekwencji należy podkreślić, że wyjaśnieniaD. M. (1), w wielu fragmentach, znalazły potwierdzenie w innych zgromadzonych w sprawie dowodach. Sąd dokonał pełnej oceny wiarygodności wyjaśnieńD. M. (1), gdyż jedynie w stosunku do tego oskarżonego sporządzane jest uzasadnienie wyroku w całości.
W niniejszej sprawie jednak zasadniczo, w zakresie w jakim jest sporządzane uzasadnienie wyroku, zgromadzone dowody oraz ustalone fakty nie są kwestionowane. Każdy z oskarżonych przyznał się bowiem do zarzucanych mu czynów, potwierdził jako prawdziwe okoliczności faktyczne składające się na treść postawionych zarzutów. Jedynie więc wyjaśnienia oskarżonych pozwalają na dokonanie pełnej gamy ustaleń faktycznych w kontekście przypisanych im czynów. Brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania postawy, prawdziwości i wiarygodności wyjaśnień oskarżonych złożonych w sprawie. Wyjaśnienia złożone przez poszczególnych oskarżonych wzajemnie się uzupełniają, pokrywają, konsekwentnie przedstawiają przebieg przestępczych zachowań im przypisanych. Są logiczne, jasne, konkretne, przekonujące, zborne, stąd brak jest podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. W szczególności podkreślić należy, że wszelkie cechy jakie Sąd przypisał wyjaśnieniomD. M. (1), należy odnieść zwłaszcza do wyjaśnieńD. W. (1)
Wyjaśnienia oskarżonych znalazły potwierdzenie, co do szeregu okoliczności, w treści zeznań świadkówZ. M. (1),J. B. (2),P. C., jak też licznych zeznaniach pokrzywdzonych oraz świadków w oparciu o których zeznania Sąd dokonywał ustaleń faktycznych, głównie kierowców poszczególnych pojazdów. Zeznania wskazanych świadków są proste, jasne, przekonujące, podawane przez nich okoliczności są zborne, logicznie ze sobą powiązane i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, nie zawierają one wewnętrznych sprzeczności, jak również są zgodne ze sobą, wzajemnie się uzupełniając i pokrywając. Zeznania wskazanych świadków, co do określonych okoliczności jakich dotyczą, są zbieżne z treścią wyjaśnień oskarżonych, tworząc z nimi przekonujący i jasny obraz poszczególnych zdarzeń. Powoduje to zasadność oceny zeznań wskazanych świadków jako wiarygodnych. Zeznania tych świadków nie były kwestionowane w sprawie, co zasadniczo pozwala na niedokonywanie pełniejszej ich oceny.
W tym zakresie należy jednak odnieść się do jednej okoliczności jawiącej się z zeznańG. S. (1). Ogólnie rzecz ujmując zeznania tego świadka – pokrzywdzonego Sąd ocenił jako wiarygodne, gdyż brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawdziwości podawanych przez świadka faktów.
W kontekście oceny wiarygodności zeznańG. S. (1)należy jednak zanegować prawdziwość podawanej przez świadka wartości ciągnika siodłowego, który został skradziony na jego szkodę.G. S. (1)twierdził bowiem, że ów ciągnik siodłowy był wart 150 000 złotych. W tym elemencie Sąd dokonał bowiem weryfikacji wskazanej okoliczności poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który jednoznacznie określił wartość rynkową skradzionego na szkodęG. S. (1)ciągnika siodłowego, na 2007 rok, na kwotę około 71 500 złotych, zaś wartość zabudowy do przewozu zwierząt na kwotę około 40 000 złotych, co daje łącznie wysokość szkody zaistniałej po stronie pokrzywdzonego na kwotę 111 500 złotych (k. 1314 – 1324, 1379 – 1386). Sąd zaś ocenił przedmiotową opinię biegłego jako wiarygodną. Jest ona bowiem pełna i jasna. Biegły posiada stosowną wiedzę fachową, wydając opinię oparł się o zgromadzone w sprawie dowody, jak też obowiązujące ceny rynkowe tożsamych i zbliżonych ciągników siodłowych oraz zabudów do przewozu zwierząt, na rok 2007. Jasno określił powody i przyczyny takiej wyceny wartości tychże przedmiotów, przestawił argumenty za tym przemawiające, uczynił to zbornie, bez jakichkolwiek wątpliwości lub sprzeczności w treści opinii. Zresztą wskazana treść opinii biegłego nie była kwestionowana w zakresie jej wiarygodności oraz słuszności wniosków końcowych, przez żadną ze stron postępowania. Co znamienne nie czynił tego również oskarżyciel posiłkowyG. S. (1), który przez cały tok postępowania był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skoro strona postępowania, oskarżyciel posiłkowy, jak i jego pełnomocnik, w żadnej mierze nie kwestionowali wiarygodność przedmiotowej opinii, to należy uznać, że w pełni zaakceptowali jej treść. Analizując zaś wartość pojazdów, które były przedmiotem czynów zabronionych popełnionych przez oskarżonych, rok ich produkcji, przebieg, cechy charakterystyczne, brak jest podstaw do podważania słuszności wskazanej opinii biegłego. Owszem były również pojazdy o wyższej wartości, niż ustalona jej wysokość w odniesieniu do ciągnika siodłowegoG. S. (1), ale dotyczyło to pojazdów innej generacji i specjalistycznych, co przesądzało o ich wartości. W tym stanie rzeczy weryfikacja przedmiotowej okoliczności wynikającej z treści zeznańG. S. (1)doprowadziła do przekonującego uznania, iż określając wartość przedmiotowego ciągnika siodłowego,G. S. (1)podawał w rzeczywistości zawyżoną jego, obiektywnie istniejącą na rynku, wartość.
Zeznania (wyjaśnienia) świadkaZ. P. (1)Sąd ocenił jedynie częściowo jako wiarygodne, w kontekście fragmentarycznego przyznania przez świadka okoliczności związanych z dokonaniem oszustwa polegającego na wyłudzeniu odszkodowania za posiadany samochódV. (...), gdy w rzeczywistości został on zbyty, nie zaś skradziony. W tym zakresie wiarygodne są pierwsze składane w sprawie wyjaśnienia (zeznania) przezZ. P. (1), potwierdzające te okoliczności, które zasadniczo są zborne z wyjaśnieniamiD. W. (1)iD. M. (1). Generalnie późniejsze zeznania (wyjaśnienia) tego świadka, w kontekście zakresu i istoty zarzucanych mu czynów w innym postępowaniu, są podważone wyjaśnieniami tych oskarżonych, jak i w rzeczywistości zeznaniami (wyjaśnieniami) samegoZ. P. (1). W ostateczności zaś, całość zebranego w tym względzie materiału dowodowego wskazuje na ten fakt, czego nie sposób skutecznie podważyć.
W podobny sposób należy podważyć częściowo wiarygodność zeznańJ. S. (1), który jedynie w pewnych fragmentach przedstawił wiarygodnie okoliczności nabycia przez niego części pojazduM.. Okoliczności te zaś przekonująco wynikają z wyjaśnieńD. M. (1), wspartych zeznaniamiZ. M. (1). Jednakże, co do zasady,J. S. (1)zgodnie z prawdą nie negował, że faktycznie kupił skradzione części pojazdu ciężarowegoM..
Zeznania (wyjaśnienia) świadkówR. S.,A. M.,A. K. (1),G. D.,A. G.Sąd zasadniczo ocenił jako niewiarygodne. Na fakt uczestnictwa przez świadków w popełnianiu rożnych czynów zabronionych wskazują nie tylko wyjaśnieniaD. M. (1),S. L. (1)iD. W. (1), ale wprost zeznaniaZ. M. (1)iJ. B. (2). Dowody te przekonująco, jasno i spójnie określają rolę tych osób w procederze przestępczym objętym niniejszym postępowaniem oraz znajomość z tymi właśnie osobami i wzajemne zależności, jak też wspólne popełnianie czynów zabronionych. Jednocześnie zeznania tych świadków również nie mają istotnego znaczenia dla tej konkretnej sprawy, gdyż ewentualne czyny jakich miały się dopuścić owe osoby oraz okoliczności ich popełnienia, są przedmiotem rozpoznania w innej sprawie, czy też zostały już prawomocnie osądzone, jak ma to miejsce w wypadkuA. M..
Zeznania świadkaS. M.nie mają znaczenia dla sprawy. Brak jest jakichkolwiek dowodów, aby zakwestionować doznanie przez niego urazu głowy, powodującego niepamięć. Okoliczności zaś dotyczące jego właśnie przestępczych zachowań są potwierdzone wprost prawomocnym wyrokiem skazującym, czego nie sposób aktualnie skutecznie negować.
Zeznania pozostałych świadków, w tym również licznych pokrzywdzonych, które nie legły u podstaw ustaleń faktycznych w sprawie w odniesieniu do omawianych czynów, nie mają istotnego znaczenia, w kontekście zakresu sporządzanego w sprawie uzasadnienia, stąd Sąd nie będzie tych dowodów omawiał, jak i oceniał. Zakres sporządzanego uzasadnienia został bowiem istotnie ograniczony poprzez złożone wnioski, stąd nie ma potrzeby odnoszenia się do zdarzeń i czynów leżących poza granicami wyznaczonymi przez te wnioski
Opinie biegłych, zasadniczo dotyczące badań określonych pojazdów mechanicznych, gdyż te były praktycznie wykorzystane, opinię biegłego dotyczącą wyceny ciągnika siodłowego i zabudowy do przewozu zwierząt skradzionych na szkodęG. S. (1)– jak wyżej już podniesiono –, opinię z zakresu badań dokumentów i sądowo – psychiatryczną, sporządzone w przedmiotowej sprawie, Sąd ocenił jako wiarygodne. Opinie te są pełne i jasne. Udzielają odpowiedzi na postawione pytania w sposób zgodny z dostępnym przez biegłych materiałem dowodowym i wiedzą fachową, uwzględniają wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności, zawierają uzasadnienie wyrażonych w nich ocen i poglądów. Zawarte w nich sformułowania pozwalają na zrozumienie tych ocen i poglądów, sposobu dochodzenia do nich, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności, posługują się logicznymi argumentami. Nadto żadna z tych opinii nie była kwestionowana przez którąkolwiek ze stron postępowania.
Pozostały materiał dowodowy o charakterze nieosobowym, w zakresie czynów objętych sporządzanym uzasadnieniem, Sąd ocenił jako wiarygodny. Został on zgromadzony zgodnie z obowiązującymi na dany czas przepisami prawa, znajduje oparcie w innych dowodach mających przymiot wiarygodności tworząc z nimi spójną i logiczną całość. Nie był on także kwestionowany przez żadną ze stron postępowania.
Przechodząc do dalszych rozważań w zakresie kwalifikacji prawnej Sąd podniesie pewne okoliczności o charakterze ogólnym, które będą miały znaczenie przy omawianiu czynów przypisanym poszczególnym oskarżonym oraz wskazywać będą na zasadność przyjęcia określonej kwalifikacji prawnej tych czynów. Kwestie te bowiem dotyczą szeregu oskarżonych i zarzuconych (przypisanych) im czynów, co pozwoli na niepowtarzanie w indywidualnej sytuacji tożsamych zagadnień.
Na tym tle należy zauważyć liczne zmiany jakie na przestrzeni czasu zachodziły w odniesieniu do poszczególnych przepisów, jak i ogólnie przepisów prawa karnego, tak materialnego, jak i procesowego, do których Sąd odniesie się w indywidualnych wypadkach dotyczących poszczególnych oskarżonych. Nie ulega wątpliwości, że zmiany normart. 233 kk,art. 299 kk, jak równieżart. 69 kknakazują ocenić uprzednio obowiązującą ustawę za względniejszą w stosunku do oskarżonychD. M. (1),S. L. (1)iD. W. (1). Z jednej bowiem strony część norm prawnych obowiązujących na datę popełnienia czynów była zagrożona łagodniejszą sankcją karną, ale oprócz tego dawały podstawę do skorzystania z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności i to w wyższym wymiarze. Ocena ta jest niezależna od uprzednio obowiązującej treściart. 69 § 3 kk, co wynika z faktu, że w konkretnych realiach niniejszej sprawy nie miał zastosowania przepisart. 60 § 5 kk, zaś orzekanie w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności oparte było o normyart. 69 kkiart. 70 kk. Tym samym wobec wskazanych trzech oskarżonych należało uznać, że uprzednio obowiązująca ustawa była względniejsza. Stąd też w sytuacjach, gdy doszło do przypisania wskazanym oskarżonym czynów zabronionych, Sąd powoływałart. 4 § 1 kk, który wskazuje na zastosowanie norm prawnych obowiązujących na czas popełnienia przez oskarżonych przypisanych czynów.
Sąd zaakcentował powyższe kwestie, gdyż orzekając w sprawie był obowiązany wziąć je pod uwagę w kontekścieart. 4 § 1 kk. Przepis ten reguluje zasady stosowania nowej ustawy, w wypadkach, gdy w czasie orzekania obowiązuje inna ustawa niż w czasie popełnienia przestępstwa. Zasadą jest stosowanie nowej ustawy, chyba, że ustawa uprzednio obowiązująca jest względniejsza. Jest to fundamentalna zasada. Oceniając zagadnienia surowości ustaw Sąd musi się kierować całym zespołem aspektów, które o tym decydują, a nie jedynie tylko treścią przepisu, którego dyspozycję sprawca swoim zachowaniem wyczerpał. Kompleksowa ocena ma również swoje konsekwencje. Nie jest bowiem dopuszczalnym, aby wobec jednego czynu i tego samego sprawcy stosować normy prawne obowiązujące w różnym czasie. Koniecznym jest w takim wypadku zastosowanie w całości norm prawnych obowiązujących równolegle (poziomo) na dany czas, które są oceniane jako względniejsze.
Odmiennie przedmiotowa sytuacja zarysowała się w stosunku do oskarżonychD. S. (1)iR. K. (1). W wypadkuD. S. (1)orzeczona została bezwzględna kara pozbawienia wolności, jak również nie zostały mu przypisane czyny, co do których zachodziłyby istotne zmiany prawa, które należałoby odczytywać na niekorzyść oskarżonego. Podobnie rzecz się ma w wypadku czynu przypisanegoR. K. (1)zart. 291 § 1 kk, co do którego orzeczono jedynie karę grzywny.
W konsekwencji wskazać należy, iż niniejsza sprawa była rozpoznawana przez Sąd po uchyleniu, w określonym zakresie, wyroku uprzednio wydanego w sprawie IV K 207/09 z dnia 6 października 2009 roku. Z uwagi na fakt, że w sprawie tej złożona była jedynie apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoG. S. (1), obejmująca zarzuty dotyczące wyłącznie braku orzeczenia naprawienia szkody w trybieart. 46 § 1 kk, przy aktualnym rozpoznawaniu sprawy, Sąd był zasadniczo związany zakazem reformationis in peius, ujętym wart. 443 kpk. Miało to zaś wpływ na treść wyroku, gdyż aktualnie zapadłe orzeczenie nie mogło pogarszać sytuacji poszczególnych oskarżonych, nie tylko w aspekcie wymiaru kary, ale również zastosowanych norm prawnych, ustaleń faktycznych rzutujących wprost na przypisany czyn, np. czasu popełnienia poszczególnych czynów, braku możliwości uzupełnienia brakujących znamion czynów, przyjętej kwalifikacji prawnej. W złożonej uprzednio apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego tego typu okoliczności nie były kwestionowane, nie były podnoszone zarzuty, jak i uchybienia, które wykraczałyby poza sferę braku uwzględnienia wniosku o naprawienie szkody na rzeczG. S. (1). Owszem, Sąd dostrzega, że w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 roku, wydanym w sprawie II AKa 82/10, Sąd Apelacyjny powołał się również na przesłankę rażącej niesprawiedliwości wyroku zart. 440 kpk. W tym jednak wypadku argumentował to rozstrzygnięciem na korzyść oskarżonych, którzy mogliby nie zaakceptować obowiązku naprawienia szkody. Z treści uzasadnienia wskazanego wyroku nie wynikają żadne inne argumenty, które zostałyby uznane przez Sąd Apelacyjny, jako decydujące o owej niesprawiedliwości wyroku. Sąd oczywiście zauważa charakter zapadłego uprzednio rozstrzygnięcia, jak i daleko idące zmiany w zakresie procedury, które odmiennie kształtowały zakaz reformationis in peius, ujęty tak wart. 434 kpk, jak iart. 443 kpk. Tym niemniej Sądowi nie może umykać, że apelacja została uprzednio złożona przez profesjonalnego pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, co zasadniczo wiąże zakres zaskarżenia oraz podniesionych uchybień, a jednocześnie zastosowanie przez Sąd Apelacyjnyart. 440 kpknastąpiło jedynie na korzyść oskarżonych, bez upatrywania przez ten Sąd rażącej niesprawiedliwości wyroku w rozstrzygnięciach w nim zawartych, które wymagałyby rozważenia orzeczenia niekorzystnego dla oskarżonych. W tej sytuacji faktycznej i procesowej, przy uwzględnieniu również stanowiska oskarżycieli, którzy nie podnosili żadnych okoliczności wskazujących na zasadność zmiany aktualnych, uprzednio zapadłych, rozstrzygnięć na niekorzyść oskarżonych (w wypadku prokuratora przyjęte stanowisko było nawet przeciwne), Sąd wziął pod uwagę ograniczenia jakie nakładałart. 443 kpk.
W tym miejscu zasadnym jest również odniesienie się do znamion czynu ciągłego i ciągu przestępstw mających znaczenie dla przedmiotowej sprawy, czyli ujętych wzdaniu pierwszym art. 12 kkorazart. 91 § 1 kk.
Podstawowym zagadnieniem jest kwestia krótkich odstępów czasu, którym to pojęciem posługuje sięart. 12 kk, podobnieart. 91 § 1 kk, w którym znamię to ma tożsamy charakter. Pojęcie krótkich odstępów czasu było przedmiotem szeregu orzeczeń, jak też uwag ze strony doktryny. Jest to na pewno nieprecyzyjne określenie. W doktrynie i orzecznictwie były różne uwagi odnoszące się do tego pojęcia, od stanowiska, że mogą to być jedynie odstępy kilkudniowe, aż do stanowiska przyjmującego okres roku jako krótki odstęp czasu. W każdym z tych wypadków istniały określone argumenty przemawiające za określoną interpretacją (zob. więcej: A. Marek – „Komentarz do kodeksu karnego. Część ogólna’’, Warszawa 1999, str. 255 i nast.; P. Kardas – „Przestępstwo ciągłe w prawie karnym materialnym’’, Zakamycze 1999, str. 301 i nast.; S. Żółtek [w] – „Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do art. 1-31 i art. 32-116’’ pod red. M. Królikowskiego i R. Zawłockiego, Warszawa, t. I, str. 501 i nast., t. II, str. 681-682 oraz szeroko powołane tam orzecznictwo; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9.03.2006 roku, V KK 271/05, OSN KW 2006, nr 5, poz. 50).
Niezależnie od tych wszystkich uwag dotyczących przedmiotowej przesłanki Sąd stoi na stanowisku, iż krótki odstęp czasu to okres, który można porównać z pewnymi świadczeniami powtarzalnymi. Tego typu świadczenia z ich charakteru, częstotliwości muszą być ujmowane w szerszym aspekcie jako istniejące w krótkich odstępach czasu. Mogą to być opłaty, daniny, wynagrodzenie itp. Tego typu świadczenia mogą następować raz w miesiącu, ale są i takie które następują kwartalnie czy nawet raz na pół roku. W przekonaniu Sądu przedział jednego kwartału stanowi taki jednoznaczny i w pełni przekonujący czas, który może być uznany za okres stanowiący krótki odstęp czasu. W pewnych określonych sytuacjach mogą to być okresy do 6 miesięcy. Oprócz powyższych uwag posiłkowo może o tym świadczyć treśćart. 6 § 2 kks. Przepis ten odnosi się do określonych zachowań o charakterze prawno-skarbowym, stąd nie można przenosić wprost definicji zawartej w tym przepisie na potrzeby innych dziedzin prawa. Tym niemniej jest to określona wskazówka interpretacyjna, która pozwala postawić cezurę na okresie półrocznym, jako stanowiącym maksymalną granicę krótkiego odstępu czasu (tak też K. Szczucki [w] – „Prawo karne – część ogólna. Orzecznictwo” pod red. M. Królikowskiego i K. Szczuckiego. Warszawa 2011, str 62 – 64).
Drugim elementem, który ujęty został wart. 12 kkjest konieczność działania ze z góry powziętym zamiarem. Oznacza to, że wszystkie zachowania składające się na czyn ciągły muszą realizować ten sam zamiar (zob. postanowienie Sadu Najwyższego z 12.04.2007 roku, WZ 7/07, OSNwSK 2007, nr 1, poz. 817). Wymóg ten oznacza, że zamiar sprawcy musi istnieć w kształcie obejmującym wszystkie zachowania składające się na czyn ciągły albo przed przystąpieniem do działania albo co najmniej w chwili podjęcia pierwszego działania składającego się na ciąg.
Ciąg przestępstw jest odmianą zbiegu rzeczywistego przestępstw rozumianego jako popełnienie przez sprawcę dwóch lub więcej przestępstw, zanim zapadł wyrok, choćby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich. Dodatkowymi przesłankami warunkującymi istnienie ciągu przestępstw zgodnie z brzmieniem przepisuart. 91 § 1 k.k.obowiązującym przed zmianąkodeksu karnegoprzez ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (do dnia 1 lipca 2015 r.) były: popełnienie przestępstw składających się na ciąg w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu oraz wyczerpywanie przez nie znamion tego samego czynu zabronionego (tożsamość kwalifikacji prawnej). Przesłanki te musiały być spełnione kumulatywnie. Natomiast dodatkowymi przesłankami warunkującymi istnienie ciągu przestępstw są obecnie, tj. od wejścia w życie zmianykodeksu karnegoprzez ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (z dniem 1 lipca 2015 r.): tożsamość przepisu stanowiącego podstawę wymiaru kary każdego ze zbiegających się przestępstw, krótkie odstępy czasu i wykorzystanie tej samej sposobności przy popełnianiu przestępstw (uprzednio podobny sposób popełnienia przestępstw). Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. W doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż krótkie odstępy czasu w rozumieniu tego przepisu są tożsame z rozumieniem tego pojęcia na tleart. 12 kk, zaś pod pojęciem „wykorzystania takiej samej sposobności” należy rozumieć wykorzystanie przez sprawcę takiej samej powtarzającej się sytuacji czy też okazji do popełnienia przestępstwa. Rozumienie podobnego sposobu popełnienia przestępstw w zasadzie było zgodne z działaniem przy wykorzystaniu takiej samej sposobności. Generalnie podobieństwo to wiązane było ze znamionami wskazującymi na podobieństwo przestępstw o jakim mowa wart. 115 § 3 k.k.(zob. Jarosław Majewski – Komentarz do zmiany art. 91 Kodeksu karnego [w] – Kodeks karny. Komentarz do zmian 2015; Patrycja Kozłowska-Kalisz, Komentarz do art. 91 Kodeksu karnego, LEX; Piotr Hofmański, Lech Krzysztof Paprzycki – Komentarz do art. 91 Kodeksu karnego; stan prawny 2014.11.01; LEX; Ł. Pohl [w] – Kodeks Karny. Komentarz pod red. R. A. Stefańskiego, Warszawa 2015, str. 585 i nast.).
D. M. (1),D. W. (1),D. S. (1),R. K. (1)iS. L. (1)przypisanych im czynów, będących przedmiotem ustaleń i rozważań, dopuścili się umyślnie w zamiarze bezpośrednim.R. K. (1)miał pełną świadomość nabycia zabudowy do przewozu zwierząt, która pochodziła z czynu zabronionego. Jasno wynika to z okoliczności faktycznych, sposobu jej nabycia, w tym rażąco niskiej ceny oraz świadomości fikcyjności umowy, jaką sporządziłD. M. (1), mającej potwierdzać nieprawdziwe okoliczności nabycia owej naczepy, co do miejsca, czasu, ceny i osoby sprzedającej. Pozostali oskarżeni funkcjonowali zaś w wykrystalizowanej strukturze organizacyjnej, mającej na celu popełnianie przestępstw, generalnie dla osiągnięcia korzyści majątkowej. Zdawali sobie sprawę z owych zależności i powiązań, roli poszczególnych osób (oskarżonych) sposobu działań, jak też elementy te akceptowali, chcieli funkcjonować w owej strukturze i podejmować wskazane działania, zarówno własne, jak też innych osób w strukturze tej funkcjonujących.
W niniejszej sprawie Sąd przypisał popełnienie oskarżonemuD. M. (1)czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 1 kk(pkt 9). Podobnie wypełnienie owej normy prawnej zostało przypisane oskarżonymS. L. (1),D. W. (1)iD. S. (1)(odpowiednio punkty 1, 21 i 37), choć w odniesieniu do tych oskarżonych nie zachodzi konieczność uzasadnienia wskazanego rozstrzygnięcia.
W odniesieniu do przestępstwa zart. 258 § 1 kknależy podkreślić pewne istotne okoliczności dotyczące zagadnień związanych z przedmiotowym przestępstwem. Na tle przepisówkodeksu karnegomożna rozróżnić trzy zasadnicze formy wieloosobowego popełniania przestępstw, a mianowicie:

a
współsprawstwo (art. 18 § 1 kk),

b
zorganizowana grupa mająca na celu popełnianie przestępstw – przestępstwa (art. 258 § 1 kk),

c
zorganizowany związek mający na celu popełnianie przestępstw - przestępstwa (art. 258 § 1 kk).

Tego typu trzy zasadnicze formy wieloosobowego sposobu popełniania przestępstw były akcentowane w orzecznictwie. Jak słusznie ujmował to Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 24.01.2001 roku – II AKa 240/01 (Prok. i Pr. 2004, Nr 5, poz. 25) dla istnienia zorganizowanej grupy przestępczej wymagane jest coś więcej niż samo porozumienie, czy współdziałanie, co najmniej 3 osób. Zorganizowana grupa to coś zdecydowanie dalej idącego od współsprawstwa, wymagająca jednak istnienia określonej struktury organizacyjnej, choć w stopniu niższym niż związek przestępczy. W orzecznictwie konsekwentnie zasadniczo podkreśla się, iż w pojęciu zorganizowania grupa przestępcza tkwi konieczność istnienia pewnej podstawowej, choćby struktury organizacyjnej, trwałości, więzów organizacyjnych w ramach wspólnego porozumienia, planowania przestępstw, akceptacji celów, trwałości zaspokajania potrzeb grupy, gromadzenia narzędzi dla popełniania przestępstw, rozprowadzania łupów, podziału ról, skoordynowanego sposobu działania, powiązań socjologiczno – psychologicznych między członkami. Koniecznym jest w tym wypadku łączne uchwycenie aspektów funkcjonalnych, strukturalnych, dynamicznych pozwalających na przypisanie, iż określona zbiorowość osób (przynajmniej 3), w tych aspektach, z punktu widzenia powiązań psychologicznych i socjologicznych, tworzy zorganizowaną grupę przestępczą. W tych zakresach koniecznym jest istnienie określonego skoordynowanego sposobu działania oraz istnienia przywódcy w sensie personalnym lub przywództwa. Pamiętać również należy o tym, że tworzenie zorganizowanej grupy przestępczej, czy przystąpienie do niej nie może mieć charakteru decyzji jednostronnej. Wymaga to określonego porozumienia, wzajemnej akceptacji osób tworzących zorganizowaną grupę, a przy przystąpieniu do niej decyzja o chęci przystąpienia określonej osoby do grupy, warunkowana jest akceptacją osoby deklarującej chęć przystąpienia, przynajmniej przez osoby decydujące o jej składzie (zob. wyroki Sądów Apelacyjnych: wL.z 13.11.2008, AKa 166/08 – LEX nr 477857; z 23.07.2002, II AKa 148/01 – Prok. i Pr. 2003, Nr 4, poz. 20; wK.z 5.12.2007, II AKa 181/07 – KZS 2008, Nr 3, poz. 34; z 30.11.2004 II AKa 243/04 – KZS 2004, Nr 12, poz. 25; z 21.03.2001, II AKa 28/01 – KZS 2001, Nr 4, poz. 26; z 7.12.2000, II AKz 184/00 – KZS 2001, Nr 1, poz. 26; wŁ.z 23.10.2006, II AKa 174/06 – Prok. i Pr. 2007, Nr 7 – 8, poz. 38; wK.z 8.12.2005, II AKa 68/05 – LEX nr 286704; postanowienie Sądu Najwyższego z 20.12.2006, IV KK 300/06 – OSN w SK 2006, Nr 1, poz. 2551; wyrok Sądu Najwyższego z 2.02.2005, II KK 188/04 – LEX nr 166549).
Skoro bowiem ustawodawca przewidział możliwość współsprawstwa jako formy popełnienia przestępstwa, a dla pojęcia grupy mającej na celu popełnianie przestępstw (przestępstwa) postawił wymóg (oprócz minimalnego składu osobowego), aby była to grupa zorganizowana to oznacza, że dla wyczerpania dyspozycjiart. 258 § 1 kkkoniecznym jest spełnienie czegoś więcej, niż tylko porozumienie, co najmniej 3 osób, w celu popełniania przestępstw (przestępstwa). Oczywiście istnienie grupy o jakiej mowa wart. 258 § 1 kknie wymaga jakieś szczególniej, czy skomplikowanej struktury wewnętrznej. Niemniej przepisart.258 § 1 kkposługuje się przymiotnikiem „zorganizowana” grupa, co oznacza, że określona struktura organizacyjna istnieć musi, aby można było przyjąć wyczerpanie dyspozycjiart. 258 § 1 kk. W pojęciu zorganizowana mieszczą się określone formy działania, podporządkowanie pewnym regułom, zasadom, istnienie pewnych powiązań organizacyjnych i hierarchicznych, pewien ład w podejmowaniu planowanych działań przestępczych (tak też Sądy Apelacyjne: wK.w wyrokach z dnia 16.07.2009 roku, II AKa 150/09, LEX nr 519648; z dnia 15.11.2007 roku, II AKa 323/07, LEX nr 578241; wK.w wyroku z dnia 05.12.2007 roku, II AKa 181/07, KZS 2008, nr 3, poz. 34).
Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt wypełnienia przezD. M. (1), ale równieżS. L. (1),D. W. (1)iD. S. (1), dyspozycjiart. 258 § 1 kki wymogów jakie stawiane są dla uznania, że określone zachowania spełniały kryteria istnienia zorganizowanej grupy przestępczej i działania oskarżonego w jej ramach. W tym wypadku w pierwszej kolejności należy odwołać się do treści wyjaśnień samych oskarżonych, które zostały przez Sąd wyżej wskazane, omówione, ocenione.
W tym wypadku należałoby podkreślić, że kryteria rozróżnienia między działaniem w zorganizowanej grupie przestępczej, a współsprawstwem nie mają ostrego charakteru.
Powyżej Sąd przedstawił w ogólnym zarysie elementy, jakie muszą być spełnione, aby mówić o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej. Zaznaczenia jednak wymaga, że nie można mylić kryteriów decydujących o istnieniu grupy, z kryteriami wymaganymi dla związku przestępczego, o jakim mowa wart. 258 § 1 kk. Rzecz w tym, że istnienie zorganizowanej grupy przestępczej nie wymaga zawarcia całego szeregu ściśle określonych kryteriów. W wielu wypadkach nie da się ustalić pełnej gamy istniejących zależności, struktury grupy, przywództwa, dokładnego czasu jej powstania. Na tym też polega istnienie zorganizowanej grupy przestępczej, iż szereg okoliczności i sposobu jej działania nie może być ustalone wobec zatajenia tych faktów przez osoby wyjaśniające, czy zeznające w sprawie. Pojęcie zorganizowania oznacza istnienie pewnych form działania przestępczego, podporządkowania regułom, normom, wprowadzenie stałości, ładu i organizacji tego typu działalności. W takim wypadku jest wystarczające, aby istniał widoczny stopień powiązań organizacyjnych, skoordynowany sposób działania, stosunkowo stabilny podział zadań, trwałość, planowanie przestępstw, istnienie możliwości zabezpieczenia potrzeb osób tworzących grupę. To wszystko jest wystarczającym dla uznania istnienia struktury wykraczającej poza granice współsprawstwa, która przybiera postać zorganizowanej grupy przestępczej. W tym wypadku wystarczy istnienie pewnej zależności. Wcale nie jest konieczne wykrystalizowanie się konkretnego przywódcy.
Wypada również zauważyć, że osoba działająca w grupie przestępczej, o jakiej mowa nie musi mieć wiedzy o szczegółach organizacji grupy, mechanizmach jej działania i funkcjonowania, znać osoby ją tworzące. Wystarczająca jest świadomość istnienia takiej struktury i zamiar (chęć) spełnienia zadań realizujących cele grupy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 23.03.2008 r. WA 9/09, OSNwSK 2009/1/752). Istotnym jest również w wielu wypadkach dostrzeżenie elementów funkcjonalnych działania grupy. Nie jest koniecznym, aby w wypadku grupy przestępczej, która jest zorganizowana, były wykształcone silne elementy strukturalne, hierarchiczne, podejmowane działania w sferze podporządkowania. Równie ważne są elementy funkcjonalne, trwałość działalności, cel, jaki ma być realizowany, wzajemna zależność, powiązania działalności. To już pozwala na uznanie istnienia tego typu grupy (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 13.03.2009 r. II AKa 155/08, KZS 2009, 9/42).
Wszelkie niezbędne elementy istnienia zorganizowanej grupy przestępczej w wypadkuD. M. (1), jak iS. L. (1),D. S. (1)iD. W. (1), zachodziły.
R. S.na terenie prowadzonej przez siebie firmy oraz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykształcił szeroki schemat organizacyjny w zakresie obrotu kradzionymi samochodami, naczepami, jak też produktami na nich się znajdującymi. Była to przestepcza działalnośc wtłoczona w ramy prowadzonej działalności gospodarczej, obejmujaca masowe tego typu zachowania przestępcze. Struktura to istniała w okrsie poprzedzającym czas przypisanych oskarżonym czynów zart. 258 § 1 kk, gdyż do podobnych zdarzeń i zachowań dochodziło od dłuższego okresu. W drugiej połowie 2004 roku była wytworzona pewna i stabilna, stała struktura organizacyjna. Na terenie firmy mógł być praktycznie ukryty każdy skradziony samochód.R. S.kierował działaniami firmy oraz owej struktury. Decydował o sposobie postąpienia z nielegalnie uzyskanymi pojazdami, o tym, czy pojazdy te lub naczepy zostaną przemalowane, poprawione, nastąpi przebicie ich numerów identyfikacyjnych – VIN lub numerów silnika, czy pozostaną na terenie firmy po ich legalizacji, czy też zbyte, albo rozebrane na części.R. S.nie wszystkimi pojazdami i naczepami był zainteresowany. W takiej sytuacji były one zbywane innym podmiotom, ewentualnie rozbierane na części. Były również kradzione konkretne pojazdy potrzebne do ich legalizacji poprzez przełożenie części z posiadanych już, aczkolwiek rozbitych pojazdów. Zdecydowana większość pojazdów jakie zostały dostarczone dofirmy (...)ukradłD. W. (1), w późniejszym etapie od 2006 roku, wspólnie zD. S. (1), z tym, że w tym wypadku głównie pojazdy kradłD. S. (1), zaśD. W. (1), po ich kradzieży, dostarczał je na terenfirmy (...). Jednakże, oprócz wskazanych osób, również inne osoby dostarczały doR. S.kradzione pojazdy, w tym również samochody osobowe, które na dany czas były potrzebne do ich legalizacji, jako pojazdy firmowe.D. S. (1)nie miał bezpośredniego kontaktu zR. S., co przynależało doD. W. (1), który osobiście wprowadzał skradzione pojazdy na terenfirmy (...), gdzie były ukrywane, rozliczał się za dostarczone pojazdy lub później zajmował się ich zbyciem, często za pośrednictwemD. M. (1). Czynności przynależneR. S., w tym czasie, zaczął wykonywaćS. L. (1), który uzyskał pozycję kierowniczą, niejako „prawej ręki”R. S.. Został również wiceprezesem zarządu owejspółki (...).D. W. (1), następnie wspólnie zD. S. (1), do połowy 2007 roku dostarczył dofirmy (...), co najmniej, kilkanaście skradzionych pojazdów.Z. M. (1)iD. M. (1)najczęściej wykonywali czynności związane z tymi pojazdami, nabijali nowe numery identyfikacyjne w pojazdach i naczepach, zdejmowali oryginalne oznaczenia, plandeki, towar, rozbierali je na części, przekładali do różnych pojazdów części ze skradzionych samochodów lub do skradzionych pojazdów przekładali części (fragmenty) legalnie posiadanych pojazdów. Samochody te był malowane. Dochodziło do zbywania tych pojazdów, części lub towarów skradzionych wraz z nimi. Czasami zajmował się tymD. M. (1), gdyR. S.nie był zainteresowany pojazdem, czy też towarem.D. M. (1)doskonale zdawał sobie sprawę z istnienia owej struktury, zasad jej działania i funkcjonowania. To jego właśnie informowałD. W. (3)przed wprowadzeniem pojazdu na terenfirmy (...), to on wykonywał szereg czynności związanych z ukryciem tych pojazdów, doprowadzeniem do ich legalizacji, zbyciem zainteresowanym osobom. Legalizacją owych skradzionych pojazdów najczęściej zajmował sięJ. B. (2), który przygotowywał również fikcyjne dokumenty, uzyskiwał nieprawdziwe zaświadczenia diagnostyczne odS. M., jak i innych diagnostów, a następnie formalnie rejestrował owe pojazdy lub naczepy. Następowało to za wiedzą i zgodąS. L. (1), który uzyskał istotną rolę kierowniczą, często również sam zlecał wykonanie tych czynności. W ramach tych działańD. M. (3)również współpracował zeS. M., którego rola nie ograniczała się jedynie do kwestii fałszywej diagnostyki, ale również znajdowania osób chętnych do zakupu skradzionych uprzednio pojazdów. Praktycznie tego typu struktura funkcjonowała w okresie lat 2004 – 2008, w ramach której również inne osoby wykonywały wskazane czynności dotyczące kradzionych pojazdów. Dotyczyło to także dobrych znajomychR. S., jakA. K. (1)lubP. C., którzy uskakiwali również pojazdy lub przedmioty z tych pojazdów. Dostarczali oni, jak też inne osoby, również produkty do prowadzenia zabronionej działalności w ramachfirmy (...)i wskazanej struktury, wykraczające poza zakres pojazdów samochodowych, w tym wykorzystywania na dużą skalę oleju opałowego, jako paliwa samochodowego. Pewne czynności i zachowania były również wykonywane na rzecz owych osób, jak przebicie numerów pojazdu dostarczonegoA. K. (1). Dokonywano także czynności wykorzystując struktury organizacyjne grupy, jak umożliwienieZ. P. (1)wyłudzenia odszkodowania za posiadany samochód. Czynności te wykonywał równieżD. M. (1), mając świadomość ich charakteru i rodzaju podejmowanych działań w ramach istniejącej struktury, wykorzystując powiązania i istniejące zależności, jak też możliwości jakie dawało funkcjonowanie w tych ramach zorganizowanej działalności przestępczej.
Była to wspólna zorganizowana działalność przestępcza. W tym wypadku wskazać należy, że miała charakter stały, trwający długi czas. Były wykształcone zasady funkcjonowania, sposobu rozliczania się, zbywania i legalizacji pojazdów, wykorzystania dla dalszego działania. Był tutaj skoordynowany sposób działania, stałość i trwałość kontaktów. Istniała wzajemna zależność między tymi osobami. Był to określony, stały łańcuch powiązań. Takie działanie wskazywało na wspólne realizowanie celów grupy. Dawało ono możliwość realizowania jej celów, obrotu skradzionymi pojazdami na dużą skalę, uzyskiwania z tego tytułu wymiernych korzyści. Było to więc podstawą do utrzymywania istniejącej struktury organizacyjnej, która pozwala na stały zbyt pojazdów, ich legalizację lub inne przestępcze wykorzystanie i to na dużą skalę. Świadczy to także o planowaniu na przyszłość popełnienia tego typu zachowań. Nie były to bowiem działania przypadkowe, w rozległych odstępach czasowych, ale stałe, podejmowane z założonym zamiarem ich powtarzania w sposób systematyczny.D. M. (1), ale i pozostali wskazani oskarżeni, mieli pełną świadomość istnienia składu organizacyjnego tej struktury. Była jasno określona organizacja pracy owej grupy, stworzenie zasad jej funkcjonowania. W tym wypadku i realiach istniał konkretny schemat powiązań funkcjonalnych, strukturalnych, socjologiczno-psychologicznych świadczących o dopuszczeniu się przezD. M. (1), ale równieżD. W. (1),S. L. (1)iD. S. (1)wyczerpania dyspozycjiart. 258 § 1 kk(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.10.2008 roku, V KK 141/08, LEX nr 469416).
W tym stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, że oskarżonyD. M. (1)wyczerpał swoimi zachowaniami znamionaart. 258 § 1 kk, w sposób przypisany mu w punkcie 9 wyroku.
W punkcie 39 wyroku Sąd uznał oskarżonegoD. S. (1)za winnego 9 czynów polegających na kradzieżach z włamaniem samochodów ciężarowych i naczep, z tym, że dwa z tych czynów obejmowały w kwalifikacji prawnej, opróczart. 279 § 1 kk, również przepisart. 275 § 1 kk(zarzuty LXXXIX i XCV), w związku z jednoczesną kradzieżą dokumentów wraz z pojazdami. Przedmiotowe 9 czynów, stanowiących ciąg przestępstw w ujęciuart. 91 § 1 kk, obejmowały zdarzenia polegające na kradzieżach z włamaniem –art. 279 § 1 kk:

1
w nocy z 19 na 20 października 2006 roku samochoduV.i naczepyK., wspólnie zD. W. (1)(LXXXV),

2
10 grudnia 2006 roku samochoduM., wspólnie zD. W. (1)(LXXXVI),

3
w nocy z 30 czerwca na 1 lipca 2006 roku samochoduV.(LXXXVIII),

4
13 listopada 2006 roku samochoduM.wraz z dokumentami (LXXXIX),

5
w nocy z 15 na 16 października 2006 roku samochoduV. (...)(XC),

6
w nocy z 8 na 9 marca 2007 roku samochoduV.z zabudową do przewozu zwierząt oraz dokumentami (XCV),

7
w nocy z 10 na 11 października 2006 roku samochoduM.z przyczepąL.(XCVII),

8
22 sierpnia 2006 roku samochoduI.(XCVIII),

9
10 stycznia 2007 roku samochoduI.z naczepąN.(XCII).

W odniesieniu do wskazanego, jako ostatni, czynu ujętego w zarzucie XCII, Sąd omyłkowo nie poprawił w jego opisie roku popełnienia tego czynu, gdyż w rzeczywistości miało to miejsce w 2007 roku, nie zaś w 2006 roku.
Wszystkich tych czynówD. S. (1)dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co przyznał sam oskarżony. Zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, przy uwzględnieniu rozumienia tego pojęcia wskazanego wyżej. Dodatkowo wszystkie te 9 czynów zostało popełnione przy wykorzystaniu tej samej sposobności. Mechanizm działania, sposób zaboru pojazdów był zasadniczo tożsamy. Za każdym razem były to pojazdy pozostawione na ulicy lub parkingu. W wypadku tych czynów podstawą wymiaru kary jestart. 279 § 1 kk, co – jak wskazano – zgodnie z aktualnie obowiązującą treściąart. 91 § 1 kk, daje podstawę do przyjęcia istnienia ciągu przestępstw, również w odniesieniu do czynów zarzuconych wpunktach LXXXIX i XCV, które są kwalifikowane kumulatywnie zart. 275 § 1 kk. Brak jest bowiem w aktualnej treściart. 91 § 1 kkwymogu tożsamości kwalifikacji prawnej przypisanych czynów, a jedynie tożsamość prawna w zakresie podstawy wymiaru kary za każdy z czynów.
Podniesione wyżej okoliczności przekonują, że przedmiotowych czynówD. S. (1)dopuścił się w warunkachart. 91 § 1 kk. Uznanie owych czynów za ciąg przestępstw było obowiązkiem Sądu. Nadto jest to rozstrzygnięcie korzystne dla oskarżonego, gdyż za 9 przypisanych mu czynów wymierzona została jedna kara. Obrazuje to również zasadność zastosowania wobecD. S. (1)aktualnie obowiązującej ustawy, gdyż jedynie w tym wypadku wskazane wyżej dwa czyny, odmiennie kwalifikowane z pozostałymi siedmioma, mogą być uznane za tworzące ciąg przestępstw.
W odniesieniu do omawianych czynów Sąd był obowiązany dokonać zmiany opisu czynu popełnionego na szkodęG. S. (1)(zarzut XCV), poprzez określenie rzeczywistej, rynkowej wartości skradzionego samochodu z zabudową do przewozu zwierząt. Kwestia ta była podnoszona wyżej. Jak zostało wskazane, wartość ta została ustalona na łączną kwotę 111 500 złotych w oparciu o wiarygodną opinię biegłego, weryfikującą faktyczną wartość przedmiotowego pojazdu z zabudową.
Dodatkowo Sąd wskazuje, że w podstawie wymiaru kary wobecD. S. (1)nie powołałart. 64 § 2 kk, gdyż przepis ten nie był uprzednio powołany w wyroku Sądu I instancji, w wypadku każdego skazania za czyny objęte przedmiotowym ciągiem przestępstw, choć prawidłowo w postawie prawnej skazania był powołany przepisart. 65 § 1 kk.
Przedmiotowych czynówD. S. (1)dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 1 kk. Wynika to z faktu skazaniaD. S. (1)przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi wyrokami z dnia 19.06.2001 roku, wydanym w sprawie IV K 192/00/2, i z dnia 10.04.2002 roku, wydanym w sprawie III K 88/01, za trzy czyny zart. 291 § 1 kk, objętych następnie przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Widzewa w Łodzi wyrokiem łącznym z dnia 05.11.2002 roku, wydanym w sprawie III K 754/02, które to skazania zostały już wyżej przez Sąd omówione. Wyrokiem łącznym wydanym w sprawie III K 754/02, obejmującym również skazanie oskarżonego w sprawie Sądu Rejonowego w Łodzi VIII K 584/99, została orzeczona kara łączna 5 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Przedmiotową karęD. S. (1)odbył w części w okresie od 3 do 19.04.2000 roku i od 25.05.2001 roku do 09.02.2006 roku.
Przypisanych w przedmiotowej sprawie czynów z punktu 39 wyrokuD. S. (1)dopuścił się po opuszczeniu Zakładu Karnego, w 2006 i 2007 roku, a więc w okresie krótszym niż 5 lat po odbyciu wskazanej wyżej kary pozbawienia wolności w rozmiarze zdecydowanie przekraczającym 4 lata. Przestępstwa umyślne za któreD. S. (1)został skazany we wskazanych dwóch sprawach zart. 291 § 1 kkzostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tak jak czyny przypisane oskarżonemu w niniejszej sprawie w punkcie 39 wyroku. W świetleart. 115 § 3 kkprzestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej są podobne. Oznacza to, że omawianych czynówD. S. (1)dopuścił się w warunkachart. 64 § 1 kk.
W tym zakresie Sąd zmienił uprzednio przyjętą kwalifikację w akcie oskarżenia i wyroku, w zakresie zmianyart. 64 § 2 kk, naart. 64 § 1 kk. Pomijając inne aspekty wymagane w dyspozycjiart. 64 § 2 kk, przyjęty w poszczególnych czynach opis znamion recydywy poprzez zwrot: „będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary w wymiarze przekraczającym 1 rok pozbawienia wolności”, nie zawierał wszystkich znamion koniecznych dla uznania działania oskarżonego w warunkach recydywy wielokrotnej o jakiej mowa wart. 64 § 2 kk, co wykluczało możność uznania, aby sposób prawidłowy, odpowiadający znamionom ustawowym, zostało przypisane popełnienie tych czynów w warunkachart. 64 § 2 kk.
W punkcie 24 wyroku Sąd uznał oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia 7 czynów polegających generalnie na umyślnym paserstwie samochodów ciężarowych i naczep z towarem. Przedmiotowe 7 czynów, stanowiących ciąg przestępstw w ujęciuart. 91 § 1 kk, obejmowały zdarzenia polegające na umyślnym paserstwie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej –art. 291 § 1 kk:

1
w dniach 10 i 13 lipca 2007 roku samochoduI.(LVIII),

2
w nocy z 30 czerwca na 1 lipca 2006 roku samochoduV.(LXIV),

3
13 listopada 2006 roku samochoduM.(LXV),

4
w nocy z 15 na 16 października 2006 roku samochoduV. (...)(LXVI),

5
w nocy z 8 na 9 marca 2007 roku samochoduV.z zabudową do przewozu zwierząt (LXXI),

6
17 września 2006 roku naczepyW.(LXXII),

7
22 sierpnia 2006 roku samochoduI.(LXXV).

Wszystkich tych czynówD. W. (1)dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co przyznał sam oskarżony. Zostały one popełnione w krótkich odstępach czasu, przy uwzględnieniu rozumienia tego pojęcia wskazanego wyżej. Dodatkowo wszystkie te 7 czynów zostało popełnione w podobny sposób. Mechanizm działania, sposób zbycia i ukrycia pojazdów był zasadniczo tożsamy. Za każdym razem były to pojazdy pozostawione na ulicy lub parkingu, których kradzieży z włamaniem dokonałD. S. (1), a w jednym wypadku jego znajomy, zaś rolą oskarżonego było ich ukrycie i zorganizowanie zbycia. W wypadku tych czynów podstawa prawna skazania jest tożsama -art. 291 § 1 kk, co daje podstawę do przyjęcia istnienia ciągu przestępstw w poprzednim brzmieniu przepisuart. 91 § 1 kk, który ma zastosowanie wobec tego oskarżonego, poprzez regulacjęart. 4 § 1 kk.
Podniesione wyżej okoliczności przekonują, że przedmiotowych czynówD. W. (1)dopuścił się w warunkachart. 91 § 1 kk. Uznanie owych czynów za ciąg przestępstw było obowiązkiem Sądu. Nadto jest to rozstrzygnięcie korzystne dla oskarżonego, gdyż za 7 przypisanych mu czynów wymierzona została jedna kara.
W odniesieniu do omawianych czynów Sąd był obowiązany dokonać zmiany opisu czynu popełnionego na szkodęG. S. (1)(zarzut LXXI), poprzez określenie rzeczywistej, rynkowej wartości skradzionego samochodu z zabudową do przewozu zwierząt. Kwestia ta była podnoszona wyżej. Jak zostało wskazane, wartość ta została ustalona na łączną kwotę 111 500 złotych w oparciu o wiarygodną opinię biegłego, weryfikującą faktyczną wartość przedmiotowego pojazdu z zabudową.
Przedmiotowych czynówD. W. (1)miał dopuścić się w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 1 kk., zgodnie z zarzutami i treścią poprzednio wydanego wyroku. W tym zakresie Sąd zmienił uprzednio przyjętą kwalifikację w akcie oskarżenia i wyroku, eliminującart. 64 § 1 kk. Przyjęty w poszczególnych czynach opis znamion recydywy poprzez zwrot: „zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy”, nie zawierał wszystkich znamion koniecznych dla uznania działania oskarżonego w warunkach recydywy zwykłej o jakiej mowa wart. 64 § 1 kk, co wykluczało możność uznania, aby sposób prawidłowy, odpowiadający znamionom ustawowym, zostało przypisane popełnienie tych czynów w warunkachart. 64 § 1 kk. Oprócz bowiem elementu określającego umyślność przestępstwa podobnego, w ogóle nie określał on rodzaju kary uprzednio wymierzonej i ewentualnie odbytej, co jest koniecznym elementem dla przypisania działania w warunkach recydywy.
W punkcie 2 wyroku Sąd uznał oskarżonegoS. L. (1)za winnego zarzucanego mu czynu ciągłego w punkcie XXII aktu oskarżenia, który to czyn polegał generalnie na umyślnych zachowaniach sprowadzających się do paserstwa samochodów ciężarowych i naczep z towarem, poprzez ich ukrycie na tereniefirmy (...)oraz pomoc do zbycia. Dotyczyło to pojazdów, które kradliD. S. (1)iR. W., albo też ten ostatni przyprowadzał je bezpośrednio po kradzieży dokonanej przezD. S. (1)na terenfirmy (...)celem ukrycia. Następowało to za zgodą i wiedząS. L. (1), który uczestniczył w tych czynnościach, a nadto również po części nimi kierował jako osoba, która uzyskała taki status w strukturachfirmy (...). Przedmiotowy czyn ciągły, w ujęciuart. 12 kk, obejmował zdarzenia polegające na umyślnym paserstwie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej –art. 291 § 1 kk, co do których stosowne zarzuty zostały także postawioneD. S. (1)iD. W. (1):

1
samochoduV. (...)i naczepyK.z cementem,

2
samochoduV. (...),

3
samochoduM. (...),

4
samochoduV. (...),

5
samochoduV. (...)z zabudową do przewozu zwierząt,

6
naczepyW. S.(...)z płynami do spryskiwaczy,

7
samochoduI. (...)z naczepąN.i ładunkiem stali.

Wszystkich tych zachowań, czynu ciągłego,S. L. (1)dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co przyznał sam oskarżony, ale również wynika to wprost z treści innych wiarygodnych dowodów zebranych w sprawie, w postaci wyjaśnień oskarżonychD. M. (1),D. W. (1), zeznańZ. M. (1)iJ. B. (2). Dowody te jednoznacznie określają rolę i zachowania oskarżonego w ramach tych zachowań oraz działań podejmowanych w istniejącej zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw.
Zachowania składające się na ów czyn ciągły niewątpliwie zostały popełnione w krótkich odstępach czasu, przy uwzględnieniu rozumienia tego pojęcia wskazanego wyżej, a także ze z góry powziętym zamiarem. W taki też sposób było to uprzednio kwalifikowane, co niewątpliwie jest korzystne dla oskarżonego, w przeciwieństwie do odrębnego skazania za 7 indywidualnie określonych przestępstw.
Podniesione wyżej okoliczności przekonują, że przedmiotowym czynem ciągłymS. L. (1)wyczerpał dyspozycjęart. 291 § 1 kk. Z uwagi jednak na łączną wartość samochodów i naczep będących przedmiotem owego przestępstwa przekraczającą ogólną kwotę 976 942,74 złotych, wskazaną w zarzucie i uprzednio przypisaną oskarżonemu (wartość ta w rzeczywistości jest wyższa), stanowiło to mienie znacznej wartości, a przez to czyn ten należało dodatkowo kwalifikować zart. 294 § 1 kk. Natomiast w związku z tym, że przedmiotowy czyn został popełniony w warunkach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, zasadnym była jego kwalifikacja również zart. 65 § 1 kk. W tym stanie rzeczy czyn ów winien być zakwalifikowany zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kkiart. 12 kkorazart. 65 § 1 kk. W tym zakresie Sąd wyeliminował z kwalifikacji prawnej czynu oskarżonegoart. 11 § 2 kk, gdyż przedmiotowy czyn ciągły nie był kumulatywnie kwalifikowany, zaś zastosowanieart. 294 § 1 kk, z uwagi na łączną wartość mienia będącego przedmiotem paserstwa, nie uzasadnia tego typu kwalifikacji prawnej.
Dodatkowo Sąd wskazuje, że w podstawie wymiaru kary wobecS. L. (1)za omawiany czyn ciągły nie powołałart. 64 § 2 kk, gdyż przepis ten nie był uprzednio powołany w wyroku Sądu I instancji, w wypadku skazania za ów czyn, choć prawidłowo w postawie prawnej skazania był powołany przepisart. 65 § 1 kk.
W odniesieniu do omawianego czynu Sąd był obowiązany dokonać zmiany jego opisu. Część tych zmian ma charakter językowo – stylistyczny poprzez dopisanie lub eliminację słów typu miesiąc, rok. Jednocześnie jednak Sąd doprecyzował czas jego popełnienia, co wynika z faktu, że pierwsze w kolejności zachowanie przypisane oskarżonemu miało miejsce w nocy z 30 czerwca na 1 lipca 2006 roku (samochódV. (...)), które to zachowanie był zresztą uprzednio przypisane oskarżonemu, jednakże bez precyzowania ogólnego czasu popełnienia wskazanego czynu ciągłego. Nadto Sąd sprecyzował opisu czynu w zakresie dotyczącym wartości samochoduV.z zabudową do przewozu zwierząt skradzionego uprzednio na szkodęG. S. (1), poprzez określenie rzeczywistej, rynkowej wartości skradzionego samochodu z zabudową do przewozu zwierząt. Kwestia ta była podnoszona wyżej. Jak zostało wskazane, wartość ta została ustalona na łączną kwotę 111 500 złotych w oparciu o wiarygodną opinię biegłego, weryfikującą faktyczną wartość przedmiotowego pojazdu z zabudową.
W wypadku oskarżonegoD. M. (1), w punkcie 9, Sąd przypisał oskarżonemu popełnienie czynu zart. 258 § 1 kk, co było już przedmiotem uwag i rozważań zawartych powyżej. W kontekście tego czynu istotnym jest zmiana jego opisu poprzez określenie odmiennie czasu początkowego jego popełnienia na październik 2004 roku, co zresztą było również uwzględnione w uprzednio wydanym wyroku i przypisanym oskarżonemu czynie.
W punkcie 10 wyroku Sąd uznał oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czterech przestępstw polegających generalnie na umyślnych zachowaniach sprowadzających się do paserstwa samochodów, naczep i towarów na nich się znajdujących, poprzez ich ukrycie na tereniefirmy (...)oraz pomoc do zbycia. Dotyczyło to zasadniczo pojazdów i towarów, które kradliD. S. (1)iR. W., albo też ten ostatni przyprowadzał je bezpośrednio po kradzieży dokonanej przezD. S. (1)na terenfirmy (...)celem ukrycia, w czym aktywnie uczestniczyłD. M. (1). Odnosi się to do:

1
samochoduV. (...)(zarzut XXXII),

2
zabudowy do przewozu zwierząt z samochoduV. (...)(zarzut XL),

3
zestawu sypialnegoM.będącego towarem znajdującym się w skradzionym pojeździeM. (...)(zarzut XLII),

4
samochoduS. (...)(zarzut XLIV).

Wszystkich tych czynówD. M. (1)dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co przyznał sam oskarżony w składanych wyjaśnieniach, ale również wynika to wprost z treści innych wiarygodnych dowodów zebranych w sprawie, w postaci wyjaśnień oskarżonegoD. W. (1), jak i dokumentów dotyczących owych przedmiotów. Dowody te jednoznacznie określają rolę i zachowania oskarżonego w ramach tych czynów oraz działań podejmowanych w istniejącej zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw.
D. M. (1)miał świadomość źródła pochodzenia wskazanych rzeczy, a mianowicie, iż pochodzą one z przestępstwa.
SamochódV. (...), po jego kradzieży był ukryty na tereniefirmy (...)za wiedzą oskarżonego. NastępnieD. M. (1)aktywnie uczestniczył w jego zbyciu, co zostało dokonane przezS. M., zaś oskarżony uzyskał z tego tytułu środki finansowe.
Tożsama sytuacja zachodziła w wypadku pojazduV. (...)onumerze rejestracyjnym (...), który po jego kradzieży przezD. S. (1), został wprowadzony na terenfirmy (...)przezD. W. (1)i tam ukryty.D. M. (1)miał wiedzę i świadomość tych okoliczności. To właśnie on dokonał demontażu zabudowy do przewozu zwierząt z przedmiotowego samochodu na tereniefirmy (...), gdyż potencjalny nabywca pojazdu nie był nią zainteresowany, jak wskazywał sam oskarżony. Następnie to właśnieD. M. (1)wykonywał czynności związane ze zbyciem owej zdemontowanej zabudowyR. K. (1), dodatkowo przedkładając nieprawdziwą umowę mającą fałszywie określać źródło pochodzenia tejże zabudowy. Nadto, wskazać należy, że Sąd sprecyzował opis przedmiotowego czynu w zakresie dotyczącym zabudowy do przewozu zwierząt skradzionej uprzednio na szkodęG. S. (1)wraz z pojazdemV., poprzez określenie rzeczywistej, rynkowej wartości tej zabudowy do przewozu zwierząt. Kwestia ta była podnoszona wyżej. Jak zostało wskazane, wartość ta została ustalona na kwotę 40 000 złotych, przy wartości skradzionego ciągnika siodłowego ustalonej na kwotę 71 500 złotych (łącznie kwotę 111 500 złotych), w oparciu o wiarygodną opinię biegłego, weryfikującą faktyczną wartość przedmiotowego pojazdu z zabudową.
Komplet wypoczynkowy pochodził ze skradzionego samochodu markiM. (...), przy którym oskarżony wykonywał inne czynności (zdjęcie napisów, przebicie numerów).D. M. (1)miał świadomość nielegalnego źródła pochodzenia owego kompletu oferowanego mu do sprzedaży przezD. W. (1). Oskarżony świadomie kupił ów komplet za połowę jego wartości, która wprost wynikała z faktury VAT.
Wykonując czynności dotyczące pojazduS. (...)oskarżony miał świadomość pochodzenia go z czynu zabronionego. Czynności te zmierzały do legalizacji owego samochodu, uprzednio skradzionego na szkodęA. S. (1), co wprost przekazał oskarżonemuR. S., wskazując że do pojazdu tego ma zostać włożona grodź silnika z legalnie kupionego przezR. S.samochodu te samej marki, aczkolwiek nienadającego się do jazdy z powodu uszkodzeń kolizyjnych. Wykonując czynności wycięcia owej grodzi, jak i rozebrania owego nabytego pojazduS., oskarżony czynił to właśnie w celu legalizacji, wprowadzenia do majątkuR. S.skradzionego samochodu, co zresztą później nastąpiło.
Wszystkich tych czynówD. M. (1)dopuścił się w krótkich odstępach czasu, przy uwzględnieniu rozumienia tego pojęcia wskazanego wyżej. Dodatkowo wszystkie te 4 czyny zostały popełnione w podobny sposób. Mechanizm działania, sposób wykorzystania istniejącej sytuacji związanej z uprzednią kradzieżą pojazdów lub towarów, wykorzystanie takiej samej sposobności, przesądza o słuszności tego założenia. W wypadku tych czynów podstawa prawna skazania jest tożsama -art. 291 § 1 kk, co daje podstawę do przyjęcia istnienia ciągu przestępstw w poprzednim brzmieniuart. 91 § 1 kk, który ma zastosowanie wobec tego oskarżonego, poprzez regulacjęart. 4 § 1 kk.
Podniesione wyżej okoliczności przekonują, że przedmiotowych czynówD. M. (1)dopuścił się w warunkachart. 91 § 1 kk. Uznanie owych czynów za ciąg przestępstw było obowiązkiem Sądu. Nadto jest to rozstrzygnięcie korzystne dla oskarżonego, gdyż za 4 przypisane mu czyny wymierzona została jedna kara.
W punkcie 11 wyroku Sąd uznał oskarżonegoD. M. (1)za winnego czynu z punktu XXXIII aktu oskarżenia, aczkolwiek z istotnymi modyfikacjami. W kontekście przedmiotowego czynu Sąd przyjął, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem dyspozycjęart. 18 § 3 kkw zw. zart. 279 § 1 kkiart. 65 § 1 kkorazart. 4 § 1 kk, wskazując jednocześnie, że zarzucone oskarżonemu zachowania związane z paserstwem pojazdu pochodzącego z kradzieży w dokonaniu, której oskarżony pomagał, stanowią czyn następczy współukarany. W ramach wskazanych zachowańD. M. (4), w dniu 10 grudnia 2006 roku, przekazałD. W. (1)akumulatory do samochodu ciężarowego. Miał on wiedzę, żeD. W. (1)iD. S. (1)w tym dniu chcą ukraść samochód ciężarowy wP., który jednak z uwagi na słabe akumulatory nie chciał zapalić po użyciu łamaka. Przekazując owe akumulatory oskarżony pomógł tym osobom w dokonaniu przedmiotowej kradzieży z włamaniem(...)onumerze rejestracyjnym (...). Dzięki uzyskanym akumulatoromD. S. (1)iD. W. (1)udało się uruchomić i ukraść wskazany pojazd, który następnie został przyprowadzony na terenfirmy (...). Dalsze czynności związane z paserstwem owego pojazdu podejmowane przezD. M. (1)nie uprawniają do przyjęcia kumulatywnej kwalifikacji prawnejart. 279 § 1 kkiart. 291 § 1 kk, gdyż czynności dotyczące paserstwa są konsekwencją czynu polegającego na pomocnictwie do kradzieży z włamaniem określonego samochodu.
W punkcie 12 wyroku Sąd uznałD. M. (1)za winnego dwóch czynów, uprzednio zarzuconych w akcie oskarżenia w punktach XXXIV i XXXV, wyczerpujących dyspozycjęart. 299 § 1 kkiart. 306 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 91 § 1 kkorazart. 4 § 1 kk.
W wypadku obu tych czynów czynności sprawcze były tożsame. Sprowadzały się one do zeszlifowania oryginalnych numerów identyfikacyjnych VIN w samochodach uprzednio skradzionych oraz naniesienia w to miejsce innych numerów identyfikacyjnych VIN, w celu umożliwienia ich legalizacji i wprowadzenia do majątkufirmy (...). Czynności tych oskarżony dokonywał wspólnie zeZ. M. (1), za co zresztą otrzymał wynagrodzenie odS. L. (1). Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru tych zachowań, jak i nielegalnego pochodzenia samochodów ciężarowych, w których przebijał te numery, a mianowicieM. F. (2)onumerze rejestracyjnym (...)iM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Zachowania te niewątpliwie stanowiły pomoc do przeniesienia własności (posiadania) mienia ruchomego (samochodów), pochodzącego z kradzieży z włamaniem, na rzeczR. S.i jego firmy. Jednocześnie stanowiły niewątpliwie znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępczego pochodzenia owych samochodów poprzez przebicie numerów identyfikacyjnych. W konsekwencji zaś zachowaniaD. M. (1)doprowadziły do wprowadzenia do systemu gospodarczego dóbr pochodzących z przestępstwa, poprzez zarejestrowanie pojazdów na rzeczfirmy (...)i uzyskanie ich posiadania. Stanowiło to jednocześnie przerobienie znaków identyfikacyjnych przedmiotowych samochodów, co wyczerpywało również dyspozycjęart. 306 kk.
Jednocześnie jednak podkreślić należy, że uprzednie ujęcie w kwalifikacji prawnej tych czynówart. 18 § 3 kkbyło oczywiście błędne. W treściart. 299 § 1 kkprzewidziana jest bowiem wprost odpowiedzialność za pomocnictwo w zakresie przeniesienia własności lub posiadania („pomaga do”). Oznacza to, że jest to odpowiedzialność sui generis ujęta w normieart. 299 § 1 kki powoływanie dodatkowoart. 18 § 3 kkjest błędne.
Na tle przedmiotowej kwalifikacji prawnej czynówD. M. (1)kwestią istotną było określenie źródła przedmiotu przestępstwa zart. 299 § 1 kk, a mianowicie czy może przepis ten dotyczyć również korzyści pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, czy też jedynie pośrednio. W tym zakresie Sąd stoi na stanowisku, że również korzyści pochodzące bezpośrednio z przestępstwa mogą być objęte normąart. 299 § 1 kk. Treśćart. 299 § 1 kknie wprowadza bowiem w tym zakresie żadnych ograniczeń, co wyklucza interpretację, że zwrot „pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego”, należy ograniczyć jedynie do korzyści pośrednich. W sytuacji, gdyby taka była wola ustawodawcy to ów przymiotnik zostałby ujęty w treści tej normy prawnej, a to nie nastąpiło. Nadto tego typu interpretacja niweczyłaby faktycznie istotę i cel owej normy prawnej, w niezasadny sposób ograniczając zakres czynności objętych tą normą i osiągających w efekcie cel działania w postaci legalizacji dóbr pochodzących z czynu zabronionego. Niweczyłoby to zresztą regulacje ujęte w aktach międzynarodowych, które były źródłem wprowadzenia do systemu prawnego owej normy. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 roku, I KZP 20/13, gdzie jednoznacznie określone zostało, że dyspozycjaart. 299 § 1 kkdotyczy również mienia ruchomego pochodzącego bezpośrednio z popełnienia czynu zabronionego oraz argumentację wskazaną na poparcie tego stanowiska, bez konieczności jej powtarzania (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2010 roku, II KK 226/09, odmiennie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 1 września 2010 roku, V KK 43/10 –L.). Tym samym wskazane zachowania oskarżonegoD. M. (1)należało kwalifikować zart. 299 § 1 kkiart. 306 kkw zw. zart. 11 § 2 kk.
W kontekście obu przedmiotowych czynów koniecznym jest odniesienie się do czasu ich popełnienia. Uprzednio bowiem czas ten został określony wybitnie nieprecyzyjnie poprzez zwrot „w okresie do miesiąca listopada 2007 r.”. Zebrany materiał dowodowy pozwala określić, że zachowania te miały miejsce jesienią 2007 roku. Jest to istotne, gdyż czyny te zostały popełnione przezD. M. (1)po sierpniu 2007 roku, a więc dacie końcowej (granicznej) przypisanego mu czynu zart. 258 § 1 kk. W oczywisty sposób wymagało to doprecyzowania czasu popełnienia tych czynów na okres po sierpniu 2007 roku, a tym samym wykluczenie, aby zostały one popełnione w warunkach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, co musiało również skutkować eliminacjąart. 65 § 1 kkz ich kwalifikacji prawnej.
Tych czynówD. M. (1)dopuścił się w krótkich odstępach czasu, przy uwzględnieniu rozumienia tego pojęcia wskazanego wyżej. Dodatkowo te 2 czyny zostały popełnione w podobny sposób, zaś mechanizm działania był zasadniczo tożsamy. W wypadku tych czynów podstawa prawna skazania jest tożsama, co daje podstawę do przyjęcia istnienia ciągu przestępstw w poprzednim brzmieniuart. 91 § 1 kk, który ma zastosowanie wobec tego oskarżonego, poprzez regulacjęart. 4 § 1 kk.
W punktach 13 i 14 wyroku Sąd uznałD. M. (1)za winnego dwóch czynów, uprzednio zarzuconych w akcie oskarżenia w punktach XXXVI i XXXVII, wyczerpujących dyspozycjęart. 299 § 1 kkiart. 306 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 4 § 1 kk.
W wypadku obu tych czynów czynności sprawcze były tożsame. Sprowadzały się one do zeszlifowania oryginalnych numerów identyfikacyjnych VIN w samochodach uprzednio skradzionych oraz naniesienia w to miejsce innych numerów identyfikacyjnych VIN, w celu umożliwienia ich legalizacji i wprowadzenia do majątkufirmy (...). Czynności tych oskarżony dokonywał wspólnie zeZ. M. (1). Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru tych zachowań, jak i nielegalnego pochodzenia samochodów, w których przebijał te numery, a mianowicieS. (...)onumerze rejestracyjnym (...)iM. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Zachowania te niewątpliwie stanowiły pomoc do przeniesienia własności (posiadania) mienia ruchomego (samochodów), pochodzącego z kradzieży z włamaniem, na rzeczR. S.i jego firmy. Jednocześnie stanowiły niewątpliwie znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępczego pochodzenia owych samochodów poprzez przebicie numerów identyfikacyjnych. W konsekwencji zaś zachowaniaD. M. (1)doprowadziły do wprowadzenia do systemu gospodarczego dóbr pochodzących z przestępstwa, poprzez zarejestrowanie pojazduM.na rzeczfirmy (...)oraz wprowadzenie pojazdu skradzionegoS. (...)w miejsce legalnie posiadanego, rozbitego pojazdu tej samej marki i uzyskanie ich posiadania. Stanowiło to jednocześnie przerobienie znaków identyfikacyjnych przedmiotowych samochodów, co wyczerpywało również dyspozycjęart. 306 kk.
Wszelkie powyższe uwagi Sądu odnośnie rozumieniaart. 299 § 1 kkujęte powyżej są również adekwatne do przedmiotowych dwóch czynów.
W kontekście przedmiotowych czynów koniecznym jest odniesienie się do czasu ich popełnienia. O ile w wypadku czynu dotyczącego pojazduS. (...)problem ten zasadniczo nie zachodzi, gdyż czyn ten został popełniony w warunkachart. 258 § 1 kk, co uzasadnia jego kwalifikację prawną również zart. 65 § 1 kk(pkt 14), o tyle problem ten zachodzi, co do czynu dotyczącego pojazduM.(pkt 13). Zebrany materiał dowodowy pozwala określić, że zachowania te miały miejsce faktycznie w 2004 roku, ale wiosną. Jest to istotne, gdyż czyn ten został popełniony przezD. M. (1)przed październikiem 2004 roku, a więc datą początkową (graniczną) przypisanego mu czynu zart. 258 § 1 kk. W oczywisty sposób wymagało to tym samym wykluczenia, aby został on popełniony w warunkach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, co musiało również skutkować eliminacjąart. 65 § 1 kkz jego kwalifikacji prawnej (pkt 13).
W punkcie 15 wyroku Sąd uznałD. M. (1)za winnego popełnienia czynu, w miejsce dwóch czynów uprzednio zarzuconych w akcie oskarżenia w punktach XXXVIII i XXXIX, wyczerpującego dyspozycjęart. 299 § 1 kkiart. 306 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 65 § 1 kkiart. 4 § 1 kk.
W wypadku tego przypisanego oskarżonemu czynu czynności sprawcze były tożsame. Sprowadzały się one do zeszlifowania oryginalnych numerów identyfikacyjnych VIN w samochodzie uprzednio skradzionym oraz naniesienia w to miejsce innych, uzyskanych zastępczych numerów identyfikacyjnych VIN, w celu umożliwienia jego legalizacji i wprowadzenia do majątkuG. D.ifirmy (...). Czynności tych oskarżony dokonywał wspólnie zeZ. M. (1). Oskarżony doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru tych zachowań, jak i nielegalnego pochodzenia samochodu, w których przebijał te numery, a mianowicieV.onumerze rejestracyjnym (...). Zachowania te niewątpliwie stanowiły pomoc do przeniesienia własności (posiadania) mienia ruchomego (samochodu), pochodzącego z kradzieży z włamaniem, na rzeczG. D.i jej firmy, zarządzanej przezA. K. (1). Jednocześnie stanowiły niewątpliwie znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępczego pochodzenia owych samochodu poprzez przebicie numerów identyfikacyjnych. W konsekwencji zaś zachowaniaD. M. (1)doprowadziły do wprowadzenia do systemu gospodarczego dóbr pochodzących z przestępstwa, poprzez zarejestrowanie wskazanego pojazdu na rzeczG. D.i uzyskanie jego posiadania. Stanowiło to jednocześnie przerobienie znaków identyfikacyjnych przedmiotowego samochodu, co wyczerpywało również dyspozycjęart. 306 kk.
Wszelkie uwagi Sądu odnośnie rozumieniaart. 299 § 1 kkujęte powyżej są również adekwatne do przedmiotowego czynu. Konsekwencją jednak uznania, że przedmiotem czynu zart. 299 § 1 kkjest również mienie ruchome pochodzące bezpośrednio z czynu zabronionego, o czym była mowa wyżej, jest uznanie, iż wskazane zachowaniaD. M. (1)wyczerpują dyspozycję owej normy prawnej. Zarzucone temu oskarżonemu odrębnie z punkcie XXXVIII aktu oskarżenia zachowania sprowadzające się do paserstwa samochoduV.uprzednio skradzionego, polegające na pomocy do zbycia skradzionego pojazdu i przeniesienia własności (posiadania) na rzeczG. D.ifirmy (...), mieszczą się faktycznie w sprawstwie czynu zart. 299 § 1 kk, polegającego właśnie na pomocnictwie we wprowadzeniu do majątku owej firmy wskazanego pojazdu. Stąd też przedmiotowe zachowania oskarżonego zarzucone mu w punktach XXXVIII i XXXIX aktu oskarżenia zostały uznane za jeden czyn zabroniony wyczerpujący dyspozycjeart. 299 § 1 kkiart. 306 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 65 § 1 kkiart. 4 § 1 kk.
Wskazane wyżej czyny przypisaneD. M. (3)w punktach 13 – 15 dzieliła zbyt duża rozpiętość czasowa, aby można było przyjąć, że zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw zart. 91 § 1 kk. To samo należy odnieść do oceny przedmiotowej przesłanki w kontekście porównania popełnienia wskazanych czynów do czynów przypisanych w punkcie 12 wyroku. Sposób zaś rozumienia i interpretacji pojęcia krótkich odstępów czasu został wskazany przez Sąd wyżej, stąd nie zachodzi potrzeba ponownego odnoszenia się do tego zagadnienia.
W punkcie 16 wyroku Sąd uznałD. M. (1)za winnego popełnienia czynu, uprzednio zarzuconego w akcie oskarżenia w punkcie XLI, wyczerpującego dyspozycjęart. 18 § 3 kkw zw. zart. 286 § 1 kkiart. 65 § 1 kkiart. 4 § 1 kk.
Okoliczności popełnienia przedmiotowego czynu przez oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony bowiem, wspólnie zD. W. (1)iS. M., dokonał zbycia samochoduV. (...)należącego doZ. P. (1), umożliwiając tym samym dokonanie przezZ. P. (1)czynu polegającego na oszustwie i wyłudzeniu z firmy ubezpieczeniowej odszkodowania za wskazany pojazd, poprzez nieprawdziwe zawiadomienie o jego kradzieży (wprowadzenie w błąd). W tym wypadku Sąd dokonał zmiany kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego, zasadniczo z tożsamych powodów jak miało to miejsce w wypadku czynu przypisanego w wyroku w punkcie 11. Pomocnictwo do oszustwa, czego niewątpliwie oskarżony się dopuścił, wyklucza jednoczesne skazanie go za umyślne paserstwo oparte na tych samych czynnościach sprawczych, jak działanie polegające na owym pomocnictwieZ. P. (1)w popełnieniu czynu zart. 286 § 1 kk.
W punkcie 17 wyroku Sąd uznałD. M. (1)za winnego popełnienia czynu, uprzednio zarzuconego w akcie oskarżenia w punkcie XLIII, wyczerpującego dyspozycjęart. 306 kkiart. 65 § 1 kkiart. 4 § 1 kk.
Zachowanie polegające na wycięciu grodzi silnika w pojeździeD. (...)i zastąpienie jej grodzią silnika wyciętego z legalnie użytkowanego pojazdu, aczkolwiek rozbitego, stanowi co najmniej wyczerpanie dyspozycjiart. 306 kk. W taki sposób czyn ten został uprzednio przypisanyD. M. (1), co aktualnie Sąd miał na względzie. W odniesieniu do tego czynu Sąd jedynie sprecyzował czas jego popełnienia, gdyż w postawionym zarzucie nie zostało to prawidłowo ujęte, opierając się w tym względzie na zebranym w sprawie materiale dowodowym, który wskazuje, że zachowanie to nastąpiło w drugiej połowie 2006 roku.
W punkcie 46 wyroku Sąd uznał oskarżonegoR. K. (1)za winnego popełnienia zarzuconego mu w punkcie CXXVI aktu oskarżenia czynu polegającego na umyślnym paserstwie sprowadzajacycm się do zakupu zabudowy do przewozu zwierzat pochodzącej z pojazduV.onumerze rejestracyjnym (...)skradzionego uprzednio na zkodęG. S. (1), czyli czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 291 § 1 kk.
Czynu tegoR. K. (1)dopuścił się umyślnie w zamiarze bezpośrednim, co przyznał sam oskarżony w składanych wyjaśnieniach, ale również wynika to wprost z treści innych wiarygodnych dowodów zebranych w sprawie, która to kwestia nie jest poważana.
W odniesieniu do przedmiotowego czynu, wskazać należy, że Sąd sprecyzował jego opis w zakresie dotyczącym zabudowy do przewozu zwierząt skradzionej uprzednio na szkodęG. S. (1)wraz z pojazdemV., poprzez określenie rzeczywistej, rynkowej wartości tej zabudowy do przewozu zwierząt. Kwestia ta była podnoszona wyżej. Jak zostało wskazane, wartość ta została ustalona na kwotę 40 000 złotych, przy wartości skradzionego ciągnika siodłowego ustalonej na kwotę 71 500 złotych (łącznie kwotę 111 500 złotych), w oparciu o wiarygodną opinię biegłego, weryfikującą faktyczną wartość przedmiotowego pojazdu z zabudową. Dodatkowo Sąd sprecyzował czas nabycia owej zabudowy, co musiało nastąpić niewątpliwie po dacie kradzieży, czyli po 9 marca 2007 roku. Nadto Sąd wyeliminował z opisu czynu i kwalifikacji prawnej określenia wskazujące na działanieR. K. (1)w zorganizowanej grupie przestępczej, gdyż czynu tego oskarżony nie popełnił i został uniewinniony od jego dokonania.
Przypisane oskarżonym czyny w wyroku cechują się wysokim i znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Okoliczności świadczące o zasadności przedmiotowej oceny Sądu dotyczącej stopnia społecznej szkodliwości wskazanych czynów wynikają z szeregu powyższych ustaleń i ocen. W tym miejscu Sąd zasygnalizuje pewne istotne w tym względzie elementy.
Omawianych czynów oskarżeni dopuścili się umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Każdy z oskarżonych zdawał sobie sprawę z tego, co czyni, chciał tego i swoim zachowaniem zmierzał konsekwentnie do realizacji postawionego celu. Oskarżeni nie mieli żadnych wątpliwości, czy oporów związanych z realizacją postawionych celów. Zamiar ich był przemyślany, uprzednio przygotowali się do dokonania owych czynów, a realizując poszczególne zachowania w ramach ich dokonania dążyli do kolejnych czynności, które owe czyny rozciągały w czasie, rozbudowując je. W tym kontekście należy wskazać, iż oskarżeni omawianych czynów dopuścili się umyślnie w wysokim stopniu tej sfery podmiotowej czynów.
W zakresie sfery motywacyjnej działania oskarżonych brak jest zasadniczo jakichkolwiek okoliczności, które usprawiedliwiałyby czyny oskarżonych. Generalnie oskarżeni dopuścili się przedmiotowych czynów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Powoduje to, że w zakresie sfery motywacyjnej oskarżeni chcieli osiągnąć korzyść majątkową, znaczny zysk, zupełnie nie licząc się ze skutkami i konsekwencjami takich zachowań. Temu również służył udział oskarżonych w grupie przestępczej zart. 258 § 1 kk.
Oskarżeni swoimi zachowaniami naruszyli istotne dobra chronione przez przepisy prawa. Były to naruszenia dóbr o charakterze ogólnym, polegające na podważeniu pewności i legalności obrotu gospodarczego, własności i mienia innych osób oraz podmiotów. Charakter tego naruszenia był istotny z uwagi na skalę, rodzaj i charakter prowadzonej działalności przestępczej. W wypadku udziału w zorganizowanej grupie przestępczej pośrednio zmierzało to do naruszenia wskazanych dóbr, a bezpośrednio ładu i porządku społecznego.
Szkoda i konsekwencje spowodowane zachowaniami oskarżonych miały duży i znaczny charakter. Na ocenę tej szkody niewątpliwy wpływ ma ilość i rodzaj pojazdów oraz przedmiotów, ich wartość, a także częstokroć istotne konsekwencje dla normalnego funkcjonowania osób i podmiotów pokrzywdzonych. Samo to wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych, ale także przekłada się na rodzaj i wysokość szkody. Omawiając przypisane oskarżonym czyny Sąd wskazywał na rodzaj, charakter i wartość skradzionych pojazdów i towarów, jak też będących przedmiotem paserstwa lub nielegalnego wprowadzania do obrotu gospodarczego. Okoliczności te jednoznacznie przemawiają za prezentowaną przez Sąd oceną.
Na stopień społecznej szkodliwości przedmiotowych czynów niewątpliwy wpływ ma sposób ich popełnienia przez oskarżonych, czas działania, okoliczności dokonania tychże czynów, co należy powiązać ze sferą podmiotową czynów oskarżonych.
Czasokres działania (zachowania) oskarżonych był stosunkowo długi i rozbudowany oraz intensywny. Wyjątkowo w odniesieniu do czynuR. K. (1)był to okres krótki, obejmował jednorazowy czyn zabroniony. Jasno ze zgromadzonych dowodów – co Sąd już wyżej podkreślał – wynika, iż oskarżeni dążyli i chcieli konsekwentnie przez długi okres czasu, na różne zresztą sposoby i w różnej formie, zajmować się tego typu czynami zabronionymi. Oskarżeni dopuszczając się owych czynów czynili dalsze ustalenia i plany w zakresie rozwoju tego typu „działalności”.
Konkludując powyższe rozważania Sądu, uwzględniając powyższe oraz okoliczności dotyczące poszczególnych czynów podnoszone wyżej, należy wskazać, iż czyny oskarżonych cechują się wysokim i znacznym stopniem społecznej szkodliwości.
Oskarżonym w ramach przypisanych im czynów można i należy postawić zarzut winy w postaci wysokiego stopnia zarzucalnej umyślności.
Wszyscy oskarżeni są osobami w rozumieniukodeksu karnegodorosłymi i zdrowymi pod względem umysłowym. Są więc zdolni do zawinienia. Czyny przypisane oskarżonym są karygodne. Po stronie oskarżonych nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające lub umniejszające ich winę lub bezprawność czynów określone wart. 25 kki następnych. Oskarżeni mieli pełną świadomość bezprawności owych czynów i ich niedopuszczalności w zakresie norm prawnych i etycznych. Ocena procesu decyzyjnego oskarżonych z punktu widzenia kryteriów społeczno-etycznych wskazuje na wadliwość podjętej decyzji, jak i na możliwość podjęcia decyzji innej, zgodnej z wymogami prawa. Oskarżeni znajdowali się w normalnej sytuacji motywacyjnej. Po ich stronie nie było żadnych obiektywnych okoliczności, które determinowałyby ich zachowanie i uniemożliwiały podjęcie odmiennej decyzji. Oznacza to, że każdemu z oskarżonych, w stosunku do przypisanych im odpowiednio czynów, można i należy postawić zarzut błędnej genezy woli oraz ujemnej oceny uzewnętrznionej treści tej woli z punktu widzenia ocen społeczno-etycznych, czyli zarzut winy w postaci wysokiego stopnia zarzucalnej umyślności.
Oskarżeni swoimi zachowaniami wyczerpali dyspozycję wskazanych wyżej, jak też w części dyspozytywnej wyroku, przepisów prawa, za które Sąd wymierzył im kary oraz orzekł środki karne szczegółowo określone w rozstrzygnięciach zawartych w wyroku, bez potrzeby ponownego powtarzania tychże rozstrzygnięć w treści uzasadnienia wyroku. Ogólnie rzecz ujmując Sąd uznał oskarżonych za winnych określonych czynów oraz wymierzył kary:
- oskarżonegoS. L. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 100 złotych (pkt 1);
- oskarżonegoS. L. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 291 § 1 k.k.w związku zart. 294 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 291 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności (pkt 2);
- oskarżonegoS. L. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 233 § 1 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 233 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 100 złotych (pkt 3);
- oskarżonegoS. L. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 306 k.k.w związku zart. 65 § 1 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 306 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 6 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 100 złotych (pkt 4);
- oskarżonegoS. L. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 299 § 1 k.k.iart. 306 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k., w związku zart. 65 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 299 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 100 złotych (pkt 5);
- na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 i 2 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k., w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny, wymierzył oskarżonemuS. L. (1)karę łączną grzywny 180 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 100 złotych (pkt 6);
- na podstawieart. 69 § 1 – 3 k.k.iart. 70 § 2 k.k.iart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoS. L. (1)w punkcie 2 kary 2 lat pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby (pkt 7);
-oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 258 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 9);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynów wypełniającychart. 291 § 1 k.k.w związku zart. 65 § 1 k.k.,art. 91 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 291 § 1 k.k.,art. 91 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 180 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 10);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 279 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w związku zart. 279 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 11 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 11);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynów wypełniających dyspozycjęart. 299 § 1 k.k.iart. 306 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.iart. 91 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 299 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.,art. 91 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 12);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 299 § 1 k.k.iart. 306 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 299 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 70 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 13);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 299 § 1 k.k.iart. 306 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 299 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 90 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 14);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 299 § 1 k.k.iart. 306 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 299 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 3 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 90 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 15);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 80 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 16);
- oskarżonegoD. M. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 306 k.k.w związku zart. 65 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 306 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 70 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 17);
- na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.iart. 91 § 2 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k., w miejsce orzeczonych jednostkowych kar grzywny, wymierzył oskarżonemuD. M. (1)karę łączną grzywny 280 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 40 złotych (pkt 18);
- na podstawieart. 69 § 1 – 3 k.k.iart. 70 § 2 k.k.iart. 4 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. M. (1)w punkcie 11 kary 11 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby (pkt 20);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynów wyczerpujących dyspozycjęart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 150 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 21);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynów wyczerpujących dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 91 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 11 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 23);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynów wyczerpujących dyspozycjęart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 91 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 180 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 24);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 286 § 2 k.k.w związku zart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 286 § 2 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 25);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.w związku zart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 26);
- oskarżonegoD. W. (1)winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 286 § 2 k.k.w związku zart. 65 § 1 k.k.w związku zart. 12 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 286 § 2 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 27);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 28);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 29);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 30);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 31);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart.279 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.orazart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 32);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 13 § 1 k.k.w związku zart. 279 § 1 k.k.iart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 14 § 1 k.k.w związku zart. 279 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 33);
- oskarżonegoD. W. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.w związku zart. 4 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.iart. 60 § 4 i 6 pkt 3 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 34);
- na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 i 2 k.k.,art. 91 § 2 k.k.iart. 4 § 1 k.k., w miejsce orzeczonych wobec oskarżonegoD. W. (1)jednostkowych kar pozbawienia wolności i grzywny, wymierzył kary łączne 2 lat pozbawienia wolności i 280 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny wynosi 10 złotych (pkt 35);
- na podstawieart. 69 § 1 – 3 k.k.iart. 70 § 2 k.k.iart. 4 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. W. (1)kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby (pkt 36);
- oskarżonegoD. S. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 258 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 37);
- oskarżonegoD. S. (1)za winnego popełnienia czynów wypełniających dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.,art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.,art. 279 § 1 k.k.iart. 275 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.orazart. 91 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 39);
- zasądził od oskarżonegoD. S. (1)na rzecz pokrzywdzonegoG. S. (1)kwotę 66 500 złotych tytułem naprawienia szkody w związku ze skazaniem oskarżonego za czyn z punktu XCV (pkt 40);
- oskarżonegoD. S. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 18 § 3 k.k.w związku zart. 286 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 19 § 1 k.k.w związku zart. 286 §1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 41);
- oskarżonegoD. S. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 286 § 2 k.k.w związku zart. 12 k.k.,art. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 286 § 2 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności (pkt 42);
- oskarżonegoD. S. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 278 § 1 k.k.,art. 64 § 1 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 43);
- na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 85a k.k.,art. 86 § 1 k.k.iart. 91 § 2 k.k., w miejsce orzeczonych wobec oskarżonegoD. S. (1)jednostkowych kar pozbawienia wolności, wymierzył karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (pkt 44);
- oskarżonegoR. K. (1)za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycjęart. 291 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 291 § 1 k.k.iart. 60 § 2 pkt 1 i § 6 pkt 4 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu, iż stawka dzienna kary grzywny odpowiada kwocie 10 złotych (pkt 46).
Wymierzone przez Sąd poszczególnym oskarżonym za przypisane im przestępstwa kary uwzględniają wymogi stawiane przezart. 53 kk, jak i stopień ich społecznej szkodliwości oraz stopień winy oskarżonych, z całą pewnością ich nie przekraczając. Jednocześnie jednak zagadnienia te doznały faktycznie istotnych ograniczeń, co wiąże się z charakterem i istotą sprawy, wymagającą dania prymatu pierwszeństwa, w kontekście wymiaru kar, innym dobrom odnoszącym się do możności ścigania oraz ustalenia sprawstwa, a w konsekwencji skazania, co szeregu sprawców poważnych czynów zabronionych w oparciu o postawę oskarżonych oraz złożone przez nich wyjaśnienia.
Przedmiotowe kwestie zostały już wyżej omówione przez Sąd, stąd w tym zakresie Sąd odwołuje się do odpowiednich powyższych fragmentów uzasadnienia, w których omówił społeczną szkodliwość czynów i winę oskarżonych, jak i wskazał na inne, podnoszone okoliczności.
Wymierzając niniejsze kary Sąd poczytał na korzyść oskarżonych stosunkowo istotny upływ czasu od dokonania przypisanych im czynów, przyznanie się przez oskarżonych do dokonania zarzucanych im czynów oraz złożenie w sprawie wiarygodnych wyjaśnień, które dały podstawę do pełnego ustalenia działania przedmiotowej zorganizowanej grupy przestępczej oaz szeregu innych osób, co w szczególności należy odnieść do oskarżonychD. M. (1)iD. W. (1). W wypadkuD. M. (1),S. L. (1)iR. K. (1)Sąd poczytał na korzyść prowadzenie aktualnie ustabilizowanego trybu życia, zasadniczo podejmowanie pracy zarobkowej, niekaralność oskarżonych. W odniesieniu doR. K. (1)Sąd również uwzględnił naprawienie przez niego szkody i pojednanie z pokrzywdzonymG. S. (1).
Na niekorzyść oskarżonych Sąd poczytał wysoki i znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanych im czynów, wysoki stopień winy każdego z oskarżonych, naganną motywację działania oskarżonych, a mianowicie działanie zasadniczo w celu osiągnięcia korzyści majątkowych bez istnienia jakichkolwiek okoliczności usprawiedliwiających takie zachowania, bez liczenia się z konsekwencjami i skutkami dążenia do realizacji tegoż celu działania, czasokres popełnienia przedmiotowych czynów, przy dużej ilości, częstotliwości i regularnym spiętrzeniu nagannych zachowań składających się na owe czyny, skalę przestępczej działalności, uprzednią karalność oskarżonychD. S. (1)iD. W. (1), nieskuteczność poprzednio orzeczonych kar, w wypadkuD. S. (1)popełnienie czynów w warunkach powrotu do przestępstwa, w krótki czas po odbyciu uprzednio orzeczonych kar pozbawienia wolności.
Wymierzone przez Sąd wskazanym oskarżonym za przypisane im czyny kary uwzględniają wszystkie podniesione wyżej okoliczności, jak i realia niniejszej sprawy, a także wymogi stawiane przez prewencję ogólną i indywidualną. Wymierzając przedmiotowe kary Sąd uwzględnił wszelkie podniesione wyżej okoliczności, a nadto wziął pod uwagę elementy składające się na przypisane im czyny.
Na wstępie rozważań odnoszących się do wymierzonych oskarżonym kar należy podnieść, iż czyny, jakich dopuścili się oskarżeni, zasadniczo, cechują się istotnym ciężarem gatunkowym. Ogólnie rzecz biorąc czyny oskarżonych nie były błahe, oceniając je nawet z perspektywy czynów zbliżonych, czy tożsamych innych osób. Oskarżeni, pozaR. K. (1), faktycznie prowadzili działalność przestępczą na dużą skalę.
W tym konkretnym wypadku pamiętać należy, że w pierwszej kolejności kara jest wykładnikiem czynu, jakiego dana osoba się dopuściła. To właśnie charakter tego czynu, jego stopień społecznej szkodliwości, ciężar gatunkowy, porównanie innych zbliżonych czynów o tym samym charakterze popełnionych na tym samym tle, jest elementem decydującym, najistotniejszym przy orzekaniu sprawiedliwej kary. Inne okoliczności oczywiście mają wpływ na wymiar kary, lecz kształtują one wymiar kary, dla której punktem wyjścia jest zawsze popełnione przestępstwo jako podstawa, w stosunku do której orzeczona kara winna być sprawiedliwa.
Omawiana kwestia jest o tyle istotna, że to właśnie ona uzmysławia wyjątkową łagodność orzeczonych wobec oskarżonych kar.
W niniejszej sprawie zaistniała bowiem szczególna okoliczność rzutująca na rozstrzygnięcie w zakresie wymiaru kar, co było warunkowane szczególną sytuacją procesową. Generalnie bowiem za orzeczeniem tego typu łagodnych kar wobec oskarżonych wnioskował oskarżyciel publiczny. To właśnie prokurator postulował zastosowanie wobec oskarżonychD. M. (1),D. W. (1)iS. L. (1), co do zasady, nadzwyczajnego złagodzenia wymiaru kar przy zastosowaniuart. 60 § 4 kk, co było zresztą ujęte w poprzednio wydanym wyroku wobec oskarżonych poprzez odwołanie się do stosownych regulacjiart. 60 kk, abstrahując już od wymiaru poszczególnych, indywidualnie określonych kar, które nie zawsze były ujęte w sposób określony wart. 60 § 6 kk. Oskarżyciel publiczny przedstawił argumentację za przedmiotowym wnioskiem, której nie sposób skutecznie podważyć. Faktycznie bowiem postawa tych oskarżonych oraz treść złożonych przez nich wyjaśnień skutkowała ujawnieniem szeregu przestępstw zagrożonych surowymi karami, przedstawieniem okoliczności ich popełnienia, które nie były znane organom ścigania, jak również nieznane były osoby, które owych czynów się dopuściły. Skutkiem takiej postawy oskarżonych były zapadłe już wyroki skazujące, jak również inne toczące się postępowania. To właśnie wyjaśnienia tych oskarżonych, co do zasady, dały podstawę do ustalenia szeregu sprawców czynów zabronionych, okoliczności popełnienia tych czynów, a w konsekwencji postawienia ich w stan oskarżenia lub prawomocnego skazania. Z tymi kwestiami nie sposób aktualnie dyskutować, jak też podważać skutecznie wniosku rzecznika interesu publicznego jakim jest prokurator. Kwestia ta zaś warunkowała wprost wymiar kar orzeczonych wobec poszczególnych oskarżonych za przypisane im czyny.
Zastosowanie zaś instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kar skutkowało koniecznością ich orzeczenia zgodnie z wymogamiart. 60 § 6 kk. Powodowało to oczywiście, że orzeczone wobec wskazanych oskarżonych kary są łagodne w odniesieniu do przesłanek decydujących o wymiarze kary. Takie są jednak skutki uwzględnienia wniosku prokuratora, który w realiach sprawy był zasadny. Zastosowanie bowiem wobec wskazanych oskarżonych instytucji ujętej wart. 60 § 4 kkpowodowało zasadniczo orzeczenie kar łagodniejszego rodzaju, grzywien, o co zgodnie wnosił prokurator, jak i oskarżeni. Orzeczone kary grzywny za poszczególne przypisane wskazanym oskarżonym czyny nie są w żadnym wypadku wygórowane.
W wyjątkowych zaś sytuacjach, gdy wnioskowane było wymierzenie tym oskarżonym kar pozbawienia wolności, co wyjątkowo nastąpiło w stosunku doS. L. (1)(pkt 2),D. M. (1)(pkt11),D. W. (1)(pkt 23, 29 – 34), to zastosowanie w sprawie miałart. 69 § 3 kkw poprzednim brzmieniu. Z uwagi na szczególną sytuację związaną z postawą oskarżonych doszło do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar pozbawienia wolności (w wypadkuD. W. (1)kary łącznej), co prawda ma maksymalne okresy próby 5 lat. W tym zakresie Sąd stosował wobec tych oskarżonych, poprzez treśćart. 4 § 1 kk, uprzednio obowiązujący stan prawny, jako względniejszy. Jedynie na marginesie godzi się wskazać, iż Sąd nie zastosował obligatoryjnego dozoru kuratora sądowego, co jednak było warunkowane brakiem zawarcia uprzednio tego typu rozstrzygnięcia.
Wskazana powyżej sytuacja, która rzutowała wprost na zapadłe rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru kar w stosunku do oskarżonychS. L. (1),D. M. (1)iD. W. (1)powoduje, że ocena rodzaju i charakteru owych kar jest warunkowana dobrem wymiaru sprawiedliwości i stosowaniem instytucji, które mają powodować ujawnienie przestępczej działalności na dużą skalę, co w sprawie nastąpiło. W takiej sytuacji wymiar kar nie może być oceniany w kontekście ogólnych reguł rządzących tymi zasadami, gdyż orzeczone kary, przy zastosowaniu instytucji ujętej wart. 60 § 4 kk, zawsze będą łagodne.
Odmiennie wskazana kwestia rysuje się w stosunku do kar orzeczonych wobecD. S. (1). W stosunku do tego oskarżonego nie była stosowana instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary, stąd też orzeczone kary pozbawienia wolności, jak i kara łączna tego typu mają bezwzględny charakter. Tym niemniej wymiar tych kar jest łagodny. Rzutowały ta to stosowne wnioski prokuratora, uwzględniające kary uprzednio orzeczone wobec tego oskarżonego, jak też biorące pod uwagę postawę oskarżonego w sprawie, który przyznał się do zarzucanych czynów, złożył wyjaśnienia, wskazał nawet dodatkowe zachowania, które nie były uprzednio ujęte w zarzutach. Wszystko to powodowało, że Sąd orzekając wobecD. S. (1)kary za poszczególne czyny, jak i karę łączną, miał na względzie wskazane okoliczności, baczył aby rozstrzygnięcie to nie było surowsze od zapadłego w poprzednio wydanym wyroku, stąd de facto również wobec tego oskarżonego orzeczone zostały kary łagodne, choć innego rodzaju i charakteru, niż wobec pozostałych oskarżonych.
W odniesieniu do czynu przypisanegoR. K. (1)Sąd znalazł podstawy do zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary ujęte wart. 60 § 2 pkt 1 kk. Oskarżony ten przyznał się do dokonania czynu, złożył pełne i jasne wyjaśnienia na okoliczności jego popełnienia. Najistotniejsze jednak jest to, żeR. K. (1)naprawił szkodę wyrządzoną czynem na rzeczG. S. (1)i pojednał się z pokrzywdzonym. Uczynił to jako jedyny oskarżony w sprawie, co zdecydowanie przemawia za zastosowaniem wobec tego oskarżonego nadzwyczajnego złagodzenia kary i orzeczenie kary łagodniejszego rodzaju – grzywny. Za tego typu rozstrzygnięciem przemawia również wewnętrzna spójność i sprawiedliwość wyroku, przy uwzględnieniu wymiaru i rodzaju kar orzeczonych wobec innych oskarżonych w sprawie.
Na tym tle należy zaznaczyć, iż wymierzone wobec oskarżonych kary są adekwatne i sprawiedliwe w stosunku do przypisanych im czynów i całego komponentu okoliczności, które Sąd winien uwzględnić przy ich wymiarze. Jednocześnie kary te są łagodne, uwzględniające również te okoliczności, jakie Sąd wyżej podnosił i nie zachodzi potrzeba ponownego ich omawiania. Sąd w całej rozciągłości zdaje sobie z tego sprawę, że orzeczone w niniejszej sprawie kary są faktycznie łagodne. W tym wypadku na wymiar tych kar rzutowała w szczególności postawa oskarżonych, która również warunkowała określone wnioski ze strony prokuratora, nadto Sąd nie mógł również pominąć kwestii pewnej wewnętrznej spójności i sprawiedliwości wyroku. Nie mogło być tak, aby kary wymierzone poszczególnym oskarżonym nie uwzględniały rodzaju, charakteru, ciężaru gatunkowego ich czynów, ale jednocześnie okoliczności dotyczących stricte danego oskarżonego. Wymierzone przez Sąd kary uwzględniają wszystkie te elementy, a nadto indywidualne okoliczności, które mają dodatkowy wpływ na ich wymiar. W tym zakresie wystarczy porównać czyny poszczególnych oskarżonych i orzeczone za nie kary, przy uwzględnieniu powyżej podniesionych okoliczności, aby dojść do przekonania o spójności wydanego wyroku w tym względzie. Zresztą wymiar określonych kar wobec oskarżonych był również warunkowany treścią uprzednio wydanego wyroku oraz zastosowanych w nim instytucji, czego Sąd aktualnie nie mógł pominąć.
Wymierzając wobec oskarżonychS. L. (1),D. M. (1),D. W. (1), w miejsce orzeczonych jednostkowych kar, kary łączne w sposób ujęty w części dyspozytywnej wyroku, Sąd uczynił to, przy zastosowaniu normy art.. 4§ 1 kk, w oparciu o poprzednio obowiązujący stan prawny oraz na zasadzie asperacji, bliskiej zasadzie absorpcji, z korzyścią dla oskarżonych. Wymierzając przedmiotowe kary łączne Sąd miał na względzie związki podmiotowo – przedmiotowe oraz czasowo – przestrzenne między czynami przypisanymi oskarżonym. W wypadku oskarżonych związki te zasadniczo się pokrywają, co uzasadnia zastosowanie zasady konsumpcji. Jednocześnie jednak w stosunku do czynów oskarżonych istnieją pewne elementy wykluczające orzeczenie tych kar w oparciu o tę zasadę, a mianowicie zachodzą różnice rodzajowe w zakresie przypisanych im przestępstw. Te okoliczności wykluczają możliwości orzeczenia wobec oskarżonych kar łącznych na zasadzie absorpcji, choć istnieje pełna podstawa do ich orzeczenia w oparciu o zasadę mieszaną, bliską zasadzie absorpcji.
W stosunku do oskarżonegoD. S. (1)Sąd orzekł karę łączną pozbawienia wolności w oparciu o aktualnie obowiązujące normy (pkt 44 wyroku). W tym wypadku uwzględnił okoliczności rzutujące na sposób orzeczenia kary łącznej podniesiony wyżej, jak również kierował się przesłankami, które rzutowały na wymiar kary za poszczególne przypisane czyny, co warunkowane jest treściąart. 85a kk. W tym jednak wypadku Sąd brał również pod uwagę spójność orzeczenia, jak też ograniczenia wynikające z uprzednio wydanego wyroku.
Zasadnym jest ponadto podkreślenie, iż w stosunku doD. S. (1)zapadło orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody na rzeczG. S. (1), związane z dokonaniem przez tego oskarżonego kradzieży z włamaniem na szkodę wskazanego pokrzywdzonego, w nocy z 8 na 9 marca 2007 roku, samochoduV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)z zabudową do przewozu zwierząt o łącznej wartości 111 500 złotych. Wskazane rozstrzygnięcie ma oparcie w treściart. 46 § 1 kk. Wniosek o naprawienie szkody był w niniejszej sprawie składany przez pełnomocnika pokrzywdzonego – oskarżyciela posiłkowegoG. S. (1)i obejmował on szerszą gamę oskarżonych, również odpowiadających w innym postępowaniu, opiewając na żądanie zasądzenia na rzeczG. S. (1)kwoty 150 000 złotych. Złożenie przedmiotowego wniosku warunkowało konieczność dokonania weryfikacji przez Sąd wartości skradzionego na szkodęG. S. (1)pojazdu z zabudową, gdyż zasądzenie naprawienia szkody musi odpowiadać rzeczywistej jej wysokości. Już wyżej Sąd podnosił, iż biegły wydający w sprawie opinię w zakresie wartości skradzionego samochoduV.wraz zabudową do przewozu zwierząt określił jednoznacznie wartość tego zastawu na 2007 rok na łączną kwotę 111 500 złotych (k. 1314 – 1324, 1379 – 1386). Przedmiotowa opinia biegłego została oceniona przez Sąd jako wiarygodna, co było już wyżej przedmiotem uwag i ocen. Weryfikacja rzeczywistej wartości skradzionegoG. S. (1)ciągnika siodłowego z przedmiotową zabudową zweryfikowała wysokość poniesionej przez pokrzywdzonego szkody w wyniku czynu jakiego dopuścił sięD. S. (1), do kwoty 111 500 złotych. Jednocześnie z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym również zeznań pokrzywdzonegoG. S. (1), wynika że kwota 45 000 złotych została z tego tytułu wypłacona na jego rzecz przezR.iA. K. (4), co zasadniczo nie jest w sprawie kwestionowane. W takiej sytuacji procesowej, na oskarżonymD. S. (1)ciążył obowiązek naprawienia szkody w pozostałej brakującej części. Stąd też uwzględniając przedmiotowy wniosek o naprawienie szkody złożonych trybieart. 46 § 1 kk, Sąd zasądził odD. S. (1)na rzeczG. S. (1)wskazaną kwotę w wysokości 66 500 złotych (pkt 40 wyroku). Łącznie bowiem kwota uzyskana już przezG. S. (1)odR. K. (1)oraz kwota zasądzona na rzecz pokrzywdzonego odD. S. (1), dają kwotę 111 500 złotych, odpowiadającą wartości skradzionego na jego szkodę samochoduV.z zabudową.
W kontekście omawianego zagadnienia wskazać należy, że Sąd zasądził wskazaną należność jedynie odD. S. (1), jako sprawcy czynu polegającego na kradzieży w włamaniem wskazanego pojazdu na szkodęG. S. (1). Sąd zauważa, że uprzednio złożony wniosek o naprawienie szkody obejmował również inne osoby, w tym występujące w odrębnym postępowaniu. W tym jednak zakresie pokrzywdzonyG. S. (1)jasno sprecyzował złożony na jego rzecz wniosek o naprawienie szkody w trybieart. 46 § 1 kk. Uczynił to na rozprawie w dniu 10 lutego 2012 roku będąc przesłuchanym w charakterze świadka, jasno wskazując, że wnosi o naprawienie szkody „od sprawcy lub sprawców kradzieży tego samochodu” (k. 575v). Nie było to przypadkowe stwierdzenie, gdyż na te okoliczności pokrzywdzony był pytany, aby jasno określił własne żądanie, w sposób niebudzący wątpliwości. W kolejnych po sobie następujących odpowiedziach, trzykrotnie, podkreślił, że naprawienia szkody żąda „od tego kto się odważył ukraść ten samochód” (k. 575v). w dalszej części ponownie powtórzył w taki sposób przedmiotowe żądanie, wyjaśniając również przyczyny zajęcia tego typu stanowiska. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, żeG. S. (1)sprecyzował wniosek o naprawienie szkody, żądając zasądzenia odszkodowania od sprawcy kradzieży z włamaniem na jego szkodę samochoduV.. Pokrzywdzony miał prawo do weryfikowania i precyzowania własnego żądania, nie będąc w tym niczym ograniczony. Wobec takiej treści sprecyzowanego wniosku przezG. S. (1), Sąd uwzględnił ów wniosek, co do zasady, i zasądził na rzeczG. S. (1)kwotę stanowiącą naprawienie szkody, wyrządzonej przez sprawcę kradzieży z włamaniem na jego szkodę samochoduV., którym był jedynieD. S. (1). Oczywiście zasądzona kwota odbiega od zgłoszonego żądania, co było przedmiotem rozważań powyżej. Stanowi ona naprawienie szkody w pozostałej części do pełnej wartości skradzionego samochoduV.z zabudową do przewozu zwierząt, uwzględniając sumę jakąG. S. (1)otrzymał uprzednio odR. K. (1).
Sąd, na podstawieart. 63 § 1 kk, zaliczył oskarżonymS. L. (1),D. M. (1)iR. K. (1)na poczet orzeczonych kar grzywny okresy ich rzeczywistego pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie.
Wynagrodzenie dla obrońcy z urzęduD. S. (1)Sąd przyznał w oparciu o§ 14 ust. 2 pkt 5, § 16, § 17, § 19, § 20 i § 2 ust.3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zmian.).
Na podstawieart. 624 § 1 kpkSąd zwolnił oskarżonych od obowiązku zwrotu kosztów sądowych w części skazującej oskarżonych za przypisane im czyny, przejmując je na rzecz Skarbu Państwa. Rozstrzygnięcie to Sąd oparł o fakt skazania oskarżonegoD. S. (1)na karę pozbawienia wolności, co powoduje brak po jego stronie realnych możliwości uzyskania środków finansowych pozwalających na uiszczenie tych kosztów, zwłaszcza przy uwzględnieniu nałożonego na oskarżonego obowiązku naprawienia szkody na rzeczG. S. (1). Nadto Sąd uwzględnił sytuację majątkową i osobistą oskarżonych oraz obciążenia finansowe związane z orzeczonymi, wobec pozostałych czterech oskarżonych, karami grzywny. Wszystkie te okoliczności przemawiają za wskazanym wyżej rozstrzygnięciem.