Sąd Rejonowy w Jędrzejowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 337/17
Data wyroku: 2017-09-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Janusz Szumski

Sygn. akt II K 337/17

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 września 2017 roku
Sąd Rejonowy w Jędrzejowie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Janusz Szumski
Protokolant: st.sekr.sądowy Dorota Wróblewska
w obecności Prokuratora ///
po rozpoznaniu na rozprawie dnia 14.09.2017r. i 21.09.2017r. sprawy
M. P.synaK.iB. z domu D.
urodz. (...)wK.
oskarżonego o to, że:
w dniu 30 maja 2017 roku w miejscowościK., gm.W., woj.(...), znajdując się w stanie nietrzeźwości 0,28 mg/l stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził samochód osobowy markiP.nr rej. (...)w ruchu lądowym
to jest o przestępstwo określone wart. 178a § 1 k.k.
I. uznaje oskarżonegoM. P.za winnego popełnienia zarzuconego mu w akcie oskarżenia czynu po wyeliminowaniu z jego opisu stwierdzenia iż kierował on samochodem osobowym, kwalifikuje ten czyn jako występek zart. 178a § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 178a § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k., wymierza mu karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych;
II. na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres3 (trzech) lat;
III. na podstawieart. 63 § 4 k.k.zalicza na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 30 maja 2017 roku;
VI. na podstawieart. 43a § 2 k.k.zasądza od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych;
V. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 190 (sto dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym 100 złotych opłaty od wymierzonej kary i 90 złotych tytułem wydatków.
Sygn. akt II K 337/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. P.jest mieszkańcemZ., miejscowości położonej w powiecie(...). W dniu 29 maja 2017 roku, oskarżony uczestniczył w spotkaniu towarzyskim, w trakcie którego, do późnych godzin nocnych, spożywał alkohol w postaci piwa. Następnego dnia, 30 maja 2017 roku, oskarżony miał zaplanowaną podróż służbową, na trasieK.–W.. ZK.wyjechał około godziny 11.00, kierując samochodem markiP.onumerze rejestracyjnym (...).
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 47v – 48, 19)
Około godziny 12.30 przejeżdżał drogą krajową K – 7 przez miejscowośćK., położoną w gminieW.w powiecie(...). Tam został zatrzymany do rutynowej kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji wJ.. W jej trakcie policjanci postanowili zbadać stan trzeźwości kierującego. Pomiar został przeprowadzony dwukrotnie, urządzeniem elektronicznym do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu typu(...)6020 plus o numerze fabrycznym(...), wzorcowanym w dniu 26 kwietnia 2017 roku. Pierwsze badanie, wykonane o godzinie 12.37, wykazało w wydychanym przezM. P.powietrzu stężenie alkoholu na poziomie 0,28 mg/l. Powtórne, przeprowadzone o godzinie 12.52 dało wynik 0,27 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony nie kwestionował uzyskanych rezultatów i bez uwag podpisał protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości. Nie domagał się przeprowadzenia badania krwi.
(dowód: zeznaniaZ. J.– k. 49, zeznaniaJ. P.– k. 50v, 26, protokół z przebiegu badania tanu trzeźwości – k. 2, świadectwo wzorcowania – k. 3)
Funkcjonariusze zatrzymali oskarżonemu dokument prawa jazdy i zdecydowali o doprowadzeniu go do siedziby Komendy Powiatowej Policji wJ.celem poddania badaniu urządzeniem stacjonarnym. Kolejne dwa pomiary, wykonane przy użyciu urządzenia typu Alkometr A 2.0/04 (wzorcowanym w dniu 18 stycznia 2017 roku), wykazały odpowiednio: o godzinie 13.29 – 0,21 mg/l, zaś o godzinie 13.36 – 0,17 mg/ l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony i tym razem nie kwestionował uzyskanych rezultatów i bez uwag podpisał protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości. Nie domagał się także przeprowadzenia badania krwi.
(dowód: zeznaniaZ. J.– k. 49, zeznaniaJ. P.– k. 50v, 26, protokół z przebiegu badania tanu trzeźwości – k. 4, świadectwo wzorcowania – k. 5)
M. P., zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie, nie przyznał się popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, iż w dniu zdarzenia nie pił alkoholu, spożywać go zaś miał w dniu poprzednim. Wskazał, że w dniu 29 maja 2017 roku uczestniczył w spotkaniu towarzyskim, w trakcie którego pił piwo jasne, w ilości 3 półlitrowych opakowań; wypił też niewielką ilość piwa smakowego. Konsumpcję zakończył około północy. W dniu zdarzenia źle się czuł i od rana nic nie jadł. Nie odczuwał jednak skutków działania alkoholu, toteż zdecydował się prowadzić pojazd. Oskarżony wyjaśnił nadto, że nie zgadza się z uzyskanymi wynikami badania sanu jego trzeźwości.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 47v – 48, 19)
M. P.ma 29 lat, jest kawalerem, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Oskarżony ma wykształcenie wyższe, utrzymuje się z pracy w charakterze kierowcy, podejmowanej na podstawie umowy cywilnoprawnej, z której uzyskuje dochód rzędu 1.500 złotych miesięcznie. Nie był uprzednio karany za przestępstwa.
(dowód: informacjaK.– k. 12, informacje o osobie oskarżonego k. 18, 47)

Sąd zważył co następuje:

W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że w dniu 30 maja 2017 roku, oskarżonyM. P.kierował w ruchu lądowym samochodem markiP.onumerze rejestracyjnym (...). Podobnie nie jest kwestionowane, iż został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji i poddany (czterokrotnie) badaniu stanu trzeźwości przy użyciu urządzeń elektronicznych. W celu rozstrzygnięcia o przedmiocie postępowania wyjaśnić natomiast należało, czy badania te przeprowadzone były prawidłowo, czy uzyskane wyniki pomiarów były wiarygodne, a wreszcie jakie było znaczenie wskazanych okoliczności dla oceny czy oskarżony swoim działaniem zrealizował podmiotowe i przedmiotowe znamiona zarzuconego mu czynu.
W odniesieniu do wskazanych wyżej okoliczności spornych Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówZ. J.iJ. P.. Były one racjonalne, rzeczowe, stanowcze, a przy tym wzajemnie zgodne i odpowiadające zasadom doświadczenia życiowego. Zeznania przywołanych świadków stanowiły relację z podejmowanych przez nich czynności służbowych i obserwacji poczynionych w ich trakcie. Brak jakichkolwiek przekonujących argumentów wskazujących na to, że świadkowie przedstawiali swe spostrzeżenia nieobiektywnie, czy tendencyjnie na niekorzyść oskarżonego. Była to jedna z licznych tego rodzaju interwencji, jakie podejmują funkcjonariusze w codziennej służbie. Nie znali oni wcześniej oskarżonego, nie byli z nim skonfliktowani, nie mieli żadnego interesu, by niezgodnie z rzeczywistością przedstawiać okoliczności zdarzenia. Z ich depozycjami koreluje treść protokołów z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym, z których jasno wynika, że zatrzymany do kontroli drogowej kierujący nie zgłaszał żadnych uwag co do sposobu przeprowadzenia badania; nie żądał też pobrania krwi do badań na zawartość alkoholu. Przekonujące są twierdzenia obojga świadków, że informowali oskarżonego takiej możliwości, skoro czynią tak rutynowo wobec każdego kierowcy, u którego pomiar urządzeniem elektronicznym wykaże zawartość alkoholu wydychanym powietrzu. Sposób przeprowadzenia relacjonowanych przez nich czynności zgodny był z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2015 roku w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz. U. z 2015 r., poz. 2153).
Ze wskazanymi zeznaniami nie pozostają bynajmniej w sprzeczności wyjaśnienia oskarżonego, który podał iż w trakcie kontroli „był w szoku” (k. 47v). Oczywistym jest, że zaskoczenie podjętą kontrolą, obawa wiążąca się z uzyskanymi wynikami pomiarów, mogły rzutować na jego zachowanie w trakcie wskazanej czynności i szczegółowe jej zapamiętanie.M. P.w żadnej części swych wyjaśnień nie twierdził przy tym, że domagał się przeprowadzenia badania krwi w związku z kwestionowaniem wyników pomiarów stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Z zeznańZ. J.wynika nadto, że oskarżony pozostawał w kontakcie telefonicznym ze swym ojcem, który przypominał mu o takiej możliwości, a pomimo tego kontrolowany kierowca takiego żądania nie złożył.
Nie zasługiwały natomiast na wiarę twierdzeniaM. P., iż w czasie gdy kierował pojazdem był trzeźwy. Wyjaśnienia te oparte były na subiektywnym przeświadczeniu oskarżonego i pozostawały w sprzeczności z obiektywnymi wynikami badań przeprowadzonych przy użyciu specjalistycznych urządzeń pomiarowych, dedykowanych do badania stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Podkreślić trzeba, że obydwa urządzenia wykazały w powietrzu wydychanym przez oskarżonego zawartość alkoholu. Obydwa były sprawne i właściwie uprzednio wzorcowane. Analizator typu(...)wzorcowany był ledwie 34 dni przed użyciem go w trakcie kontroli wobec oskarżonego. Kwestionowanie uzyskanego pomiaru na tej podstawie, że ponowne badania (wykonane stacjonarnym analizatorem wydechu typu Alkometr A 2.0), wykazały stężenie niższe, odpowiadające stanowi po użyciu alkoholu, traktować należy jako przejaw linii obrony, obliczonej na uniknięcie odpowiedzialności karnej za przestępstwo. Podkreślić trzeba, że badanie trzecie i czwarte przeprowadzone były odpowiednio: w odstępie 52 minut od pierwszego i 37 minut od drugiego (trzeci pomiar) oraz 59 i 44 minut (czwarty). Logiczne jest, że w skoro w tym czasie organizm oskarżonego znajdował się w fazie eliminacji alkoholu (o czym przekonuje stała tendencja zniżkowa), to w kolejnych badaniach stężenie alkoholu musiało spadać. Spadek rzędu 0,11 mg/l na godzinę, nie tylko nie jest rezultatem wyjątkowym, wymagającym specjalistycznej weryfikacji, ale przeciwnie – typowym. Niecelowe było przy tym przeprowadzania dowodu z opinii biegłego z zakresu badań retrospektywnych, bowiem ewentualna opinia musiałaby zasadzać się na tezie, że oskarżony wypił dokładnie taka ilość alkoholu jaką zadeklarował w swych wyjaśnianiach. Tymczasem wszak nie tylko mógł, ale też miał powód, by podać w nich nieprawdę. Trudno pominąć fakt, że oskarżony nie negował wyników pomiarów uzyskanych urządzeniem stacjonarnym (z których pierwszy wykazuje przecież spadek stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu o 0,07 mg/l w ciągu 52 minut i o dalszą 0,01 mg/l w ciągu kolejnych 15 minut – w stosunku do pierwszego i drugiego pomiaru). Wszak gdyby istotnie wypiłby on tyle alkoholu ile wynika z jego wyjaśnień (i zakończyłby jego konsumpcję w podanym przez siebie czasie), to także ten wynik pomiaru mógłby budzić wątpliwości. Uzyskane wyniki są jednak obiektywnym dowodem na to, że w chwili kolejnych badań (wszystkich czterech), w organizmieM. P.wciąż zalegał alkohol. Oskarżony nie wskazał żadnych okoliczności, które w jakikolwiek sposób mogłyby podważyć tezę o prawidłowości działania i sprawności urządzeń, przy użyciu których był badany. W oceni Sądu nie mu ku temu zwyczajnie podstaw. Racjonalny jest zatem wniosek, że w swych wyjaśnieniachM. P.bądź zaniżył ilość spożytego alkoholu, bądź niezgodnie z rzeczywistością podał czas zakończenia jego konsumpcji. Nie ma przy tym znaczenia w jakim zakresie oskarżony mijał się z prawdą. Relewantny jest jedynie fakt, że w czasie zatrzymania do kontroli drogowej był nietrzeźwy.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż poczynione w sprawie ustalenia w bezdyskusyjny i niezbity sposób prowadzą do wniosku, że oskarżony popełnił zarzucony mu czyn, a konsekwencji zachodzą podstawy do przypisania mu jego sprawstwa. Sąd dokonał jedynie nieznacznej modyfikacji jego opisu, eliminując z niego stwierdzenie, że oskarżony kierował samochodem osobowym, jako że był to pojazd z homologacją ciężarową (na co wskazują zeznani świadkaZ. J.).
Działaniem podjętym w dniu 30 maja 2017 roku, polegającym na kierowaniu w stanie nietrzeźwości na poziomie 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, w ruchu lądowym, w miejscowościK., samochodem markiP., oskarżonyM. P.wyczerpał znamiona przestępstwa kwalifikowanego zart. 178a § 1 k.k.Stan nietrzeźwości stwierdzony został w sposób niewątpliwy stosownym i właściwie wzorcowanym urządzeniem pomiarowym. Zgodnie przy tym z treściąart. 115 § 16 pkt 2 k.k.stan nietrzeźwości zachodzi gdy zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Tymczasem badania przeprowadzone u oskarżonego w trakcie kontroli drogowej, wykazały stężenie wyższe (także przy uwzględnieniu niepewności pomiaru rzędu 0,01 mg/l. Podkreślić trzeba, że w przypadku obydwu użytych urządzeń błąd pomiaru wynosił 0,00 mg/l. Oskarżony kierował w pojazdem mechanicznym po drodze krajowej, która stanowi drogę publiczną, zatem niewątpliwe uczestniczył w ruchu lądowym.
Stopień zawinienia przez oskarżonego przypisanego czynu jest pełny. Mając nieskrępowaną możność dania posłuchu sankcjonującej normie prawnej oskarżony świadomie wybrał zachowanie w normę tę godzące, a przy tym nie zachodziły żadne okoliczności ograniczające czy wyłączające jego swobodę jego postąpienia.
Stopień społecznej szkodliwości przypisanegoM. P.czynu jest znaczny. Działał on bowiem umyślnie i z zamiarem bezpośrednim. Wiedział przecież, że w czasie niewiele poprzedzającym czas jazdy pił alkohol. Co więcej, podróż doW.w dnu zdarzenia, nie była sytuacją nagłą, zaskakującą dla niego. Swoim zachowaniem godził w istotne społecznie, chronione prawem dobra, jakim jest bezpieczeństwo w komunikacji. Oskarżony kierował pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, nie bacząc na możliwe negatywne konsekwencje tego postępowania. Oczywistym jest bowiem, że sprawność psychofizyczna nietrzeźwego kierowcy jest radykalnie obniżona, a jego reakcje często nieprzewidywalne, niezależnie od subiektywnego przeświadczenia samego sprawcy, co do jego samopoczucia. Wykazał swoim zachowaniem rażące lekceważenie dla elementarnych zasad bezpieczeństwa w ruchu. Liczył, że uda mu się uniknąć ewentualnej kontroli drogowej, które istotnie nie mają przecież nagminnego charakteru wobec każdego kierującego.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd dostrzegł fakt uprzedniej niekaralności oskarżonego, jak i to, że stan nietrzeźwości w jakim się on znajdował podczas jazdy nieznacznie jedynie przekraczał granicę przestępstwa.
W konsekwencji Sąd wymierzyłM. P.za przypisany czyn karę 50 stawek dziennych grzywny. Kara w takim wymiarze nie przekracza stopnia zawinienia popełnionego przestępstwa, ani też nie jest niższa od stopnia jego społecznej szkodliwości. Będzie miała właściwy wpływ na kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa, a w szczególności na zachowanie oskarżonego uświadamiając mu surowość konsekwencji płynących z popełniania przestępstw i skłaniając go do podejmowania w przyszłości właściwych, społecznie oczekiwanych postaw. Wymiar jednej stawki dziennej Sąd określił na kwotę 20 złotych, adekwatną do obecnych możliwości zarobkowych oskarżonego.
Sąd orzekł także, na podstawieart. 42 § 3 k.k., obligatoryjny środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Okoliczności sprawy przemawiały za orzeczeniem tego środka w minimalnym wymiarze 3 lat. Na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, na podstawieart. 63 § 4 k.k., Sąd zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 30 maja 2017 roku.
Na podstawieart. 43a § 2 k.k.Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej obligatoryjną nawiązkę w wysokości 5000 złotych. Już nawet minimalna, przewidziana w przywołanym przepisie nawiązka, jest na tyle surowa, że było celowe rozważanie możliwości jej wymierzenia powyżej dolnej granicy zagrożenia ustawowego.
Rozstrzygniecie o kosztach sądowych znajduje oparcie w treściart. 627 k.p.k.Na wskazane koszty, których uiszczenie nie będzie stanowić dla oskarżonego nadmiernej uciążliwości, jako że ma on możność pozyskiwania dochodów, złożyły się:

30 złotych za uzyskanie informacji o karalności (na podstawie§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 roku w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego– Dz. U. z 2003 r., Nr 151, poz. 1468)

40 złotych tytułem kosztów doręczeń w postępowaniu przygotowawczym i sądowym (na podstawie§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym– Dz. U. z 2013 r., poz. 663 ze zm.), podzielone pomiędzy pięciu oskarżonych; o wydatkach z tytułu doręczeń w postępowaniu przygotowawczym orzeczono wyroku wydanym w sprawie II K 150/06 tut. Sądu;

100 złotych tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności (na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223);

20 złotych za przeprowadzone badanie stanu trzeźwości.

Oskarżony uzyskuje stały dochód, zaś wysokość zasądzonych kosztów nie jest znaczna, toteż obowiązek ich poniesienia nie będzie stanowił dlaM. M.nadmiernej uciążliwości.