Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 404/16
Data wyroku: 2017-06-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Mrozik-Sztykiel, del) Grzegorz Miśkiewicz, Ewa Jethon
Słowa kluczowe: Przestępczość zorganizowana
Podstawa prawna: art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn.akt. II AKa 404/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 czerwca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSA Maria Mrozik - Sztykiel /spr/
Sędziowie: SA Ewa Jethon
SO(del) Grzegorz Miśkiewicz
Protokolant: st.sekr.sąd. Katarzyna Rucińska
przy udziale prokuratora Leszka Woźniaka
po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r.
sprawyR. Z.ur. (...)wW.s.W.iM.zd.M.
oskarżonego o czyn zart. 258 § 2 kk,art. 18 § 3w zw. zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, zart. 204 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkiart. 64 § 1 kk, zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 191 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkiart. 64 § 1 kk, zart. 263 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kk, zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 252 § 1 kkw zw. zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, zart. 245 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowejM. W. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 27 marca 2014 r. sygn. XVIII K 177/11
I.zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. Z.w ten sposób, że:
1.uchyla orzeczenie o karze łącznej;
2.w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 3.2 przyjmuje zamiast „wprowadzenia do obrotu” znamię „uczestnictwa w obrocie”;
3.w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu wpunkcie 3.3eliminuje: z opisu czynu zwroty „w z góry powziętym zamiarze”, „i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu”, z podstawy prawnej skazaniaart. 12 kk, a z podstawy prawnej wymiaru karyart. 64 § 2 kk;
4.uniewinnia oskarżonego od dokonania czynu przypisanego w punkcie 3.4. wyroku w ramach zarzutu XXXIX aktu oskarżenia, jednocześnie uchylając orzeczenie z punktu 3.16 wydane na podstawieart. 46 § 1 kki w tej części wydatkami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa;
5. w zakresie czynów zpunktów 3.5 i 3.6eliminuje z podstawy prawnej wymiaru karyart. 64 § 2 kk;
6. odnośnie czynów przypisanych oskarżonemu wpunkcie 3.10 i 3.13ustala wagę kokainy po 800 g, a nadto odnośnie tych czynów i czynów przypisanych wpunktach 3.7, 3.8przyjmuje, iż stanowią jedno przestępstwo, którego datę początkową czynu określa jako nie wcześniej niż po 23 grudnia 2008 r. i tak przypisany czyn kwalifikuje , przy zastosowaniuart. 4 § 1 kk, zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu pierwotnym w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kki na podstawie tych przepisów w zw. zart. 33 § 1 i 3 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. skazuje oskarżonego na karę 4 (cztery) lata pozbawienia wolności i karę grzywny w wymiarze 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;
7. w zakresie czynu przypisanego wpunkcie 3.12przyjmuje w kwalifikacji prawnejart. 64 § 1 kkzamiastart. 64 § 2 kkoraz eliminujeart. 65 § 1 kk;
II.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.
III.na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 i § 2 kk, przy zastosowaniuart. 4 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r., orzeka wobec oskarżonego karę łączną 8 (osiem) lat pozbawienia wolności i 200 (dwieście) stawek grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydzieści) złotych;
IV. na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 26 listopada 2009 r. do dnia 15 marca 2014 r.
V.zasądza od oskarżonegoR. Z.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 1800 zł tytułem opłaty sądowej za obie instancje;
VI.zwalnia oskarżycielkę posiłkowąM. W. (1)od ponoszenia opłaty oraz wydatków sądowych za postępowanie odwoławcze w części na nią przypadającej, którymi obciąża Skarb Państwa;

    VII.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R.O.– Kancelaria Adwokacka wW.– kwotę 2214 (dwa tysiące dwieście czternaście) złotych, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego pełnioną w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
R. Z.został oskarżony o to, że:
XXXVI. w okresie od co najmniej 25 listopada 2008 r. do 25 listopada 2009 r. wW.i okolicach wspólnie i w porozumieniu zA. S.ps. (...),J. S.,M. Z. (1)ps. (...),I.al (...)ps. (...),A. G.ps. (...),P. Z.ps. (...),A. K.,J. D.,K. G.,R. K.ps. (...),Z. S.,P. S. (1),M. W. (2)ps. (...),C. F.ps. (...),P. M. (1)ps. (...),R. R.ps. (...),P. M. (2)ps. (...),D. Z. (1)ps. (...)i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przezM. K. (1)ps. (...)mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, takich jak wymuszenia rozbójnicze, przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i wolności, takich jak zabójstwa i pobicia, czerpanie korzyści z nierządu oraz obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznych ilościach
tj. o czyn zart. 258 § 2 k.k.
XXXVII. w bliżej nieustalonym okresie jesienią 2007 r. przebywając w zakładzie karnym wW.działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii udzieliłJ. D.pomocy we wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych o łącznej wadze nie mniejszej niż 0,5 kilograma w postaci marihuany, amfetaminy i kokainy poprzez umożliwienieJ. D.nawiązania osobistego kontaktu z dostawcami narkotyków w osobachD. P.ps. (...)i mężczyzną ops. (...)
tj. o czyn zart. 18 § 3 kkw zw.art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.)
XXXVIII. w okresie od grudnia 2008 r. do 16 lipca 2009 r. wW.działając wspólnie i porozumieniu zM. Z. (1),A. K.,J. D.,K. G.i innymi nieustalonymi sprawcami czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji odH. C.i co najmniej kilkudziesięciu innych kobiet świadczących usługi seksualne w lokalach na terenieW., poprzez odbieranie od każdej z nich za pośrednictwemJ. D.iK. G.i innych nieustalonych sprawców kwot 400 zł miesięcznie tytułem tzw. ochrony, gdzie wartość korzyści majątkowej wynosiła ok. 20 000 - 30000 zł miesięcznie, przy czym popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie przestępczej,
oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.
XXXIX. w dniu 19 marca 2009 r. w miejscowościM., powiatu(...)w województwie(...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu zM. Z. (1),A. Ł.ps. (...)kierował wykonaniem czynu zabronionego przezJ. D.,K. G.,M. D.,M. R.ps. (...),Ł.,P.i innych nieustalonych sprawców polegającego na pobiciu kobiet świadczących usługi seksualne przy trasieM.-K.w miejscowościM.celem pozbawienia korzyści majątkowej z uprawiania prostytucji przez inne osoby członków konkurencyjnej grupy przestępczej tzw. „(...)", a następnie przejęcia z tego tytułu korzyści majątkowej, dokonując uprzednio podziału ról, w wyniku czegoM. W. (1)pod pozorem odbycia stosunku seksualnego została zwabiona przezJ. D.w głąb kompleksu leśnego, gdzie została wielokrotnie uderzona pięściami w twarz i głowę oraz kopnięta przez ustalonych sprawców w skutek czego doznała stłuczenia głowy z podejrzeniem ostrych powikłań czaszkowo- mózgowych oraz wielomiejscowych złamań twarzoczaszki, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres powyżej 7 dni, przez co naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kk, przy czym popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
XL. w bliżej nieustalonym okresie od przełomu grudnia 2008 i stycznia 2009 r. do 17 lipca 2009 r. wW.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci dwóch jednostek broni automatycznej oraz trzech pistoletów kal. 9 mm bliżej nieustalonego typu wraz z amunicją, przy czym popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 263 § 2 kkw zw. zart. 65 § l k.k.
XLI. w dniu 25 marca 2009 r. wW.przyul. (...)ial. (...)działając w ramach grupy przestępczej o charakterze zbrojnym wspólnie i w porozumieniu zS. K.,A. W.,V. B.,A. Ł.,M. R.,B. S.,J. D.,K. G.,M. Z. (1),M. D.oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w zamiarze doprowadzeniaD. Z. (2)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wziął udział w pozbawieniu wolnościD. Z. (2)ps. (...), które zaistniało w okresie od ok. godz. 23.00 dnia 25.03.2009 r. do godzin wieczornych 27.03.2009 r. wW., w ten sposób że pokrzywdzony przemocą został wciągnięty do samochodu m-kiV. (...)typu kombi onr rej. (...), a następnie poprzez pozbawienie wymienionego wolności żądano od wymienionego pieniędzy w kwocie 100 tys. zł oraz wydania samochodów, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec nie wydania mienia, przy czym wskutek użycia siły fizycznej pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci szeregu otarć naskórka różnych okolic ciała, w tym małżowin usznych i nadgarstków, wylewu krwawego o wymiarach 1,5 cm na 1 cm okolicy grzbietowej, skutkujących naruszeniem sprawności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach powrotu do przestępstwa za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zb. zart. 189 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
XLII. w bliżej nieustalonym okresie od zimy 2008 r. do połowy 2009 r. wW.iJ.działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i porozumieniu zR. K.ps. (...)i innymi brał udział w obrocie znacznej ilości substancjami psychotropowymi w postaci siarczanu amfetaminy i tabletek ekstazy o łącznej wadze nie mniej niż 5 kilogramów, w ten sposób, że na jego polecenie
- naM.R. K.ps. (...)przekazałJ. D.1 kilogram siarczanu amfetaminy, który następnie za pośrednictwemK. G.przekazano n/n mężczyźnie wJ.
- naM.R. K.ps. (...)przekazałJ. D.do 2 kilogramów substancji psychotropowej w postaci siarczanu amfetaminy i tabletek ekstazy, któreJ. D.przekazał n/n mężczyznom wJ.
- naM.R. K.ps. (...)przekazałJ. D.do 2 kilogramów substancji psychotropowej w postaci siarczanu amfetaminy i tabletek ekstazy, któreJ. D.przekazał n/n mężczyznom zeS.wJ.celem dalszej sprzedaży, przy czym przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i czyniąc sobie z przestępstwa stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.
XLIII. w bliżej nieustalonym okresie w 2009 r., lecz przed 17 lipca 2009 r. wW.działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wspólnie i w porozumieniu zR. K.iJ. D.brał udział w obrocie znacznej ilości substancjami psychotropowymi w postaci 1000 sztuk tabletek ekstazy, którą to substancję po odebraniu odR. K.J. D.na polecenieR. Z.przekazał n/n mężczyźnie, przy czym przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.
XLIV. w bliżej nieustalonym okresie w dniach od 14 do 21 czerwca 2009 r. wW.przyul. (...)działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i porozumieniu zP. S. (2)ps. (...),J. D.,R. K.,M. S.i innym usiłował dokonać wymuszenia rozbójniczego na osobieS. B., wspierając sprawców którzy kierowali wobec pokrzywdzonego groźby obcięcia rąk przy użyciu miecza czym próbował doprowadzić go do rozporządzenia mieniem w kwocie 5000 zł miesięcznie, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, przy czym przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw oraz zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach powrotu do przestępstwa za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 2 k.k.
XLV. w bliżej nieustalonym okresie wiosna - lato 2009 r., lecz przed 16 lipca 2009 r. wW.działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu zM. W. (2)ps. (...),J. D.iR. L.ps. (...)brał udział w obrocie znacznej ilości środkami odurzającymi w postaci kokainy o łącznej wadze nie mniejszej niż 1 kg, który to środekR. Z.iJ. D.odebrali czterokrotnie odM. W. (2)ps. (...)iR. L.ps. (...)każdorazowo w ilościach od 200 do 500 gramów, zaś następnieR. Z.iJ. D.przekazali środek odurzającyA. P.ps. (...)celem dalszej sprzedaży, a nadto w tym samym czasie brał udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci siarczanu amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 2 kg, którą to substancję przekazywał zJ. D.czterokrotnie w ilościach po 500 gramM. W. (2)ps. (...)iR. L.ps. (...)celem dalszej sprzedaży, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu oraz przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) i w zw. zart. 65 § l k.k.iart. 64 § 1 k.k.
XLVI. w okresie od stycznia do czerwca 2009 r. wW.działając wbrew przepisomart. 33 - 35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci suszu konopi indyjskich tj. marihuany w ilości nie mniejszej niż 5 kg o łącznej wartości nie mniejszej niż 75.000 zł w tej sposób, iż pięciokrotnie zbył narkotyk ustalonej osobie w porcjach po 1 kg za cenę 15.000 zł, przy czym przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i czyniąc sobie z przestępstwa stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii( Dz. U z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. zart. 65 § l k.k.iart. 64 § 1 k.k.
XLVII. w bliżej nieustalonym okresie wiosną 2009 r. wW.lubM.działając wspólnie i w porozumieniu zM. Z. (1)poleciłJ. D.orazK. G., aby pobili świadkaK. M.celem uniemożliwienia mu złożenia zeznań w postępowaniu sądowym przekazując w tym celu zdjęcie z wizerunkiemK. M.i naniesionymi zapisami dotyczącymi miejsca zamieszkania, marki samochodu wraz z numerem rejestracyjnym oraz miejsca parkowania samochodu osobowego, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach powrotu do przestępstwa za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 2 kkiart. 65 § 1 k.k.
XLVIII. w okresie od października 2008 r. do kwietnia 2009 r. wW.wspólnie i w porozumieniu zM. Z. (1)ps. (...),M. W. (2)ps. (...),P. D.i innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy w łącznej ilości co najmniej 810 gram w ten sposób, że co najmniej sześciokrotnie nabywał odM. Z. (1)iM. W. (2)przekazywaną za pośrednictwemP. D.kokainę w jednorazowych ilościach 10 gram oraz od 100 gram do 200 gram celem dalszej odsprzedaży narkotyku, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo- podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy VII Wydział Karny sygn. VII K 225/05
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt XVIII K 177/11 skazał m. in. oskarżonegoR. Z.uznając:
3.1 oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XXXVI aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od 25 listopada 2008 r. do 25 listopada 2009 r. wW.i okolicach wspólnie i w porozumieniu w różnych okresach zM. K. (1),M. Z. (1),I.al (...)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym tzw. „(...)” kierowanej przez ustaloną osobę mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, przestępstw przeciwko zdrowiu i wolności, przestępstw polegających na obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznych ilościach i za to na podstawieart. 258 § 2 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 258§2 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności;
3.2. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XXXVII aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od 22 kwietnia 2008 r. do końca maja 2008 r. przebywając w zakładzie karnym ZKS., działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiudzielił ustalonej osobie pomocy we wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych o łącznej wadze 450 gram w postaci marihuany, amfetaminy i kokainy poprzez umożliwienie tej osobie nawiązania osobistego kontaktu z ustaloną i nieustaloną osobą zajmującymi się wprowadzaniem środków odurzających i substancji psychotropowych do obrotu i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.iustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 18§3 k.k.w zw. zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał oskarżonego, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 19§1 k.k.i33§1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 50 stawek ustalając wartość1 stawki na 30 złotych;
3.3. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XXXVIII aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od23 grudnia 2008 r. do 16 lipca 2009 r. wW.działając w z góry powziętym zamiarze w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu wspólnie i porozumieniu zM. Z. (1),K. G.i ustaloną osobą czerpał korzyści majątkowe od nie mniej niż 50 kobiet w tymH. C.iM. K. (2)uprawiających prostytucję w lokalach na terenieW., w ten sposób, że wykorzystując wynikające z podporządkowania sobie w strukturze zorganizowanej grupy przestępczej uzależnienie od siebie ustalonej osoby na polecenieM. Z. (1)polecił tej osobie odbiór od każdej z tych kobiet po kwocie 400 zł miesięcznie i osoba ta wspólnie i w porozumieniu zK. G.w/w kwotach odbierała od tych kobiet pieniądze łącznie w kwocie 20 000 zł miesięcznie po czym w części uzyskane w ten sposób pieniądze przekazywałaM. Z. (1), przy czym popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.przy zastosowaniu .ustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 204 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,art. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 204 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i33§1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę 150 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.4. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XXXIX aktu oskarżenia za winnego tego, że w dniu 19 marca 2009 r. wW.pomógł do pobiciaM. W. (1)uprawiającej prostytucję na trasieM.-K.w miejscowościM.celem zmuszenia jej do zaniechania uprawiania prostytucji, jak również pozbawienia korzyści majątkowej czerpanej z uprawiania prostytucji przez inne osoby członków konkurencyjnej grupy przestępczej tzw. „(...)", a następnie tytułu korzyści majątkowej, informując telefonicznieJ. D.iK. G.o miejscu spotkania poprzedzającego pobicie, w wyniku czegoM. W. (1)pod pozorem odbycia stosunku seksualnego została zwabiona przezJ. D.w głąb kompleksu leśnego, następnie uderzona przez niego w twarz, a potem wielokrotnie uderzona pięściami w twarz i głowę przezK. G.i trzeciego ustalonego mężczyznę, którzy zostali na miejsce pobicia przywiezieni samochodem przezA. Ł., wskutek czego narażona została zachowaniemR. Z.na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 k.k., przy czym zarzuconego przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, a nadto w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to na podstawie 18§ 3 k.k.w zw. zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart.191 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.skazał oskarżonego na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 19§1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.,11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności;
3.5. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XL aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od przełomu grudnia 2008 r. i stycznia 2009 r. do 16 lipca 2009 r. wW.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci jednej jednostki broni automatycznej oraz dwóch pistoletów kal. 9 mm bliżej nieustalonego typu wraz z amunicją, a nadto do połowy marca 2009 r. również dodatkową jednostką broni automatycznej bliżej nieustalonego typu oraz do końca marca 2009 r. dodatkowym pistoletem kal. 9 mm bliżej nieustalonego typu, przy czym popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie przestępczej i za to na podstawie art.art. 263 § 2 kkw zw. zart. 65 § l k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.i64 § 2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności;
3.6. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XLI aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od początku marca 2009 r. do 27 marca 2009 r. wW.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podżegałJ. D.iK. G.do przetrzymywania zakładnikaD. Z. (2)oraz pomagał przez udzielenie rad dotyczących wzięcia i przetrzymywania zakładnika działającym wspólnie i w porozumieniuA. Ł.,S. K.,J. D.,K. G.,M. R.,A. W.,V. B.,B. S.we wzięciu zakładnikaD. Z. (2)poprzez wciągnięcie przemocą do samochodu m-kiV. (...)o nr rej. WP 65332i i przetrzymywaniu go w okresie od godz. 23.00. dnia 25.03.2009 r. do godzin wieczornych 27.03.2009 r. wW.oraz usiłowaniu doprowadzenia go do rozporządzenia mieniem w kwocie 100 000 zł poprzez pozbawienie go wolności i użycie przemocy wskutek czegoD. Z. (2)doznał obrażeń ciała w postaci szeregu otarć naskórka różnych okolic ciała, w tym małżowin usznych i nadgarstków, wylewu krwawego o wymiarach 1,5 cm na 1 cm okolicy grzbietowej, skutkujących naruszeniem sprawności narządów ciała na okres poniżej siedmiu dni, lecz zamierzonego celu nie osiągnięto wobec niewydania mienia, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej, a nadto w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.w brzmieniu obowiązującym w czasie popełnienia czynu na podstawieart. 18§3 k.k.w zw. zart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.iart. 64 § 1 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 252 § 1 k.k.w zw. zart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 11 §3 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w zw. zart. 64§2 k.k.i33§1, 2 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i grzywnę 50 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.7. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XLII aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od. 10 marca 2009 r. do 16 lipca 2009 r. wW.iJ.działając wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu wspólnie i porozumieniu zR. K.ps. (...),K. G.i innymi dwoma ustalonymi osobami brał udział w obrocie znacznej ilości substancjami psychotropowymi w postaci amfetaminy i tabletek ekstazy o łącznej wadze 3 kilogramów w ten sposób, że na jego polecenie na stacji benzynowej położonej na ternie dzielnicyW.M.jeden raz ustalona osoba odebrała odR. K.1 kg amfetaminy, który następnie za pośrednictwemK. G.wprowadzono do obrotu przekazując nieustalonemu mężczyźnie wJ., a następnie dwukrotnie ta sama ustalona osoba odebrała odR. K.w tym samym miejscu po 1 kilogramie amfetaminy i tabletek ekstazy, które osoba ta wprowadziła do obrotu przekazując nieustalonym mężczyznom wJ.celem dalszej sprzedaży. 
przy czym przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw i czyniąc sobie z przestępstwa sobie stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to w oparciu oart. 4 § 1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.iustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i33§ 1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat j 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 100 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.8. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XLIII aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie od 10 marca 2009 r. do końca czerwca 2009 r. wW.działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw celu osiągnięcia korzyści majątkowej brał udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 1000 sztuk tabletek ekstazy, które, wykorzystując wynikające z podporządkowania sobie w strukturze zorganizowanej grupy przestępczej, polecił ustalonej osobie odebrać odR. K., a następnie przekazać n/n mężczyźnie, przy czym przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw oraz w ciągu5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.iustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkskazuje oskarżonego, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i33 §1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 80 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.9. oskarżonegoR. Z.uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt. XLIV aktu oskarżenia;
3.10. oskarżonegoR. Z.w ramach zachowania opisanego w pkt. XLV aktu oskarżenia za winnego tego, że w okresie wiosna - lato 2009 r., lecz przed 16 lipca 2009 r. wW.działając wbrew przepisomustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą brał udział w obrocie znacznej ilości środkami odurzającymi w postaci kokainy o łącznej wadze 1,1 kilograma, który to środekR. Z.i ta ustalona osoba czterokrotnie odbierali od dwóch innych ustalonych osób każdorazowo w ilościach od 200 do 500 gramów, zaś następnieR. Z.iJ. D.przekazali środek odurzający innej ustalonej osobie celem dalszej sprzedaży, a nadto w tym samym czasie brał udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej wadze 2 kg, którą ,to substancję przekazywał z ustaloną osobą czterokrotnie w ilościach po 500 gram dwóm innym ustalonym osobom celem dalszej sprzedaży, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu oraz przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, a nadto w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.iustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 kki33§1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 80 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.11. oskarżonegoR. Z.uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt. XLVI aktu oskarżenia;
3.12. oskarżonegoR. Z.uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XLVII aktu oskarżenia przy czym ustalił, że przestępstwa tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to na podstawieart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 245 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.iart. 65 § 1 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 22 § 2 k.k.odstąpił od wymierzenia kary;
3.13. oskarżonegoR. Z.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XLVIII aktu oskarżenia w okresie od października 2008 r., ale przed 18 października 2008 r. do kwietnia 2009 r. wW.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci kokainy w łącznej ilości 810 gram w ten sposób, że sześciokrotnie nabył od ustalonej osoby przekazywaną za pośrednictwem innej ustalonej osoby kokainę w jednorazowych ilościach 10 gram oraz od 100 gram do 200 gram celem dalszej odsprzedaży narkotyku, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw i z przestępstwa czyniąc sobie stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i za to w oparciu oart. 4§1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.iustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. na podstawieart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.skazał oskarżonego, a na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i33§1 i 3 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 60 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.14. na podstawieart. 85 k.k.i86 § 1 k.k.w oparciu oart. 4 § 1 k.k.przy zastosowaniuustawy Kodeks karny z dnia 6 czerwca 1997 r.w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 czerwca 2010 r. orzeczone kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i wymierzył oskarżonemuR. Z.karę łączną 12 lat pozbawienia wolności oraz karę łączna grzywny 300 stawek ustalając wartość 1 stawki na 30 złotych;
3.15. na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuR. Z.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 26 listopada 2009 roku 15 marca 2014 roku;
3.16. na podstawieart. 46§1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. Z.w związku ze skazaniem za czyn opisany w pkt. 3.4. wyroku zadośćuczynienie na rzeczM. W. (1)w kwocie2500 zł;
3.17. na podstawie§ 14 ust. 2 pkt 5, 19 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzęduzasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.G. N.kwotę 4140 zł (czterech tysięcy stu czterdziestu złotych) + VAT tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;
3.18. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoR. Z.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w sprawie w kwocie 27851,81 zł tytułem wydatków Skarbu Państwa oraz 600 zł tytułem opłaty od orzeczonej kary pozbawienia wolności i 1800 zł tytułem opłaty od orzeczonej kary grzywny.
Apelację do tego wyroku wniósłobrońcaoskarżonego.
Apelacja zarzuca wyrokowi:

1
w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.1 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym naruszenie zasady obiektywizmu poprzez nieuwzględnienie dowodów świadczących na korzyść oskarżonego, jak też pominięcie rozbieżności w materiale dowodowym obciążającym oskarżonegoR. Z., tj. w szczególności zeznań i wyjaśnieńJ. D.,M. Z. (2),R. K.,P. D.,I.Al. (...), a w konsekwencji uznanie zgromadzonego materiału dowodowego za wystarczający do przypisania oskarżonemuR. Z.winy w zakresie tego czynu, w szczególności uznaniu zbrojnego charakteru zorganizowanej grupy przestępczej;

2
w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.2 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń faktycznych w istocie na zeznaniach świadkaJ. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem;

3
w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.3 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń faktycznych w istocie tylko na zeznaniach świadkaJ. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem, a ponadto odstąpienie przez Sąd I instancji od czynienia ustaleń faktycznych dotyczących tożsamości osób pokrzywdzonych, czy tez konkretnych miejsc, w których miało dochodzić do prowadzenia działalności, z której korzyści miał czerpać oskarżony, z jednoczesnym pominięciem dowodów świadczących na korzyść oskarżonego;

4
w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.4 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń faktycznych w istocie na zeznaniach świadkówJ. D.iM. R., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem, a pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadkaM. Z. (2)oraz dokumentacją lekarskąSzpitala (...)wW.dotyczącej wykonywania badań ostatniej z wymienionych świadków oraz braku możliwości przemieszczenia się przez tego oskarżonego do miejsca popełniania zarzucanego mu czynu;

5) w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.5 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie na zeznaniach świadkaJ. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem, a przedmiotowa broń nie została zabezpieczona w postępowaniu, wobec czego nie mogła zostać poddana badaniu;
6) w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.6 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede i wszystkim oparcie ustaleń faktycznych w istocie na zeznaniach świadkaJ. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem, a przeczą im zeznania świadkaM. R.oraz samego pokrzywdzonegoD. Z. (2);
7) w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.7; 3.8; 3.10 oraz 3.12 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń faktycznych w istocie na zeznaniach świadkaJ. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem;
8) w odniesieniu do czynu opisanego w pkt 3.13 zaskarżonego wyroku naruszenie przepisówart. 2, 4, 7 oraz 410 k.p.k.poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej ich oceny, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach świadkaP. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w oznaczonej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów;
ewentualnie z ostrożności procesowej, 
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Apelację odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemuR. Z.w punkcie XXXIX aktu oskarżenia wniósł równieżpełnomocnikoskarżycielki posiłkowejM. W. (1). Apelacja wnosi o uznanie oskarżonego za winnego pomocnictwa do zabójstwaM. W. (1)w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym tzw. „(...)”, wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary 8 lat pozbawienia wolności.
W toku postępowania odwoławczego w sprawie II AKa 224/15 sprawa oskarżonegoR. Z.została wyłączona do odrębnego postępowania, postanowienie z dnia 26 października 2016 r.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoR. Z.zaskarżonemu wyrokowi jedynie stawia zarzuty, natomiast nie zawiera ich uzasadnienia, a odwołuje się w tym zakresie do apelacji obrońcy innego współoskarżonego (obecnie skazanego)M. Z. (1). Taka forma apelacji nie tylko utrudnia odniesienie się do postawionych ogólnie zarzutów, ale jest zastosowana wbrewart. 427 § 2 kpki tej oceny nie zmienia załączone zaświadczenie lekarskie dotyczące obrońcy. Niemej jednak krytyczna ocena w tym zakresie nie spowodowała ograniczenia kontroli odwoławczej, która została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi zasadami. W związku z postawą obrońcy Sąd odwoławczy miał też na uwadze argumenty przedstawione w osobistej apelacji oskarżonego, chociaż on sam swoim postępowaniem świadomie pozbawił się możliwości osobistego udziału w rozprawie odwoławczej, nadużywając prawa do obrony i dążąc swoim postępowaniem do uniemożliwienia prowadzenia postępowania odwoławczego. Dokumenty zawarte w aktach sprawy, a wskazane w protokole ostatniej rozprawy odwoławczej, dobitnie potwierdzają powyższą konstatację, bowiem wykazują, że nieokreślone „dolegliwości bólowe”, które mają uzasadniać treść zaświadczeń i ostatni pobyt w szpitalu, pojawiały się u oskarżonego bezpośrednio przed kolejnymi terminami rozpraw, co świadczy o celowym, instrumentalnym działaniu oskarżonego mającym nie dopuścić do prowadzenia postępowania odwoławczego. Pacjentem lekarza czy szpitala można stać się w każdej chwili przedstawiając odpowiednio swoje nieokreślone „dolegliwości bólowe”, które u oskarżonego występowały jedynie na dzień czy dwa przed wyznaczonymi terminami rozpraw. Dlatego rozprawa odbyła się bez udziału oskarżonego, którego obecność nie jest obowiązkowa, a sąd nie uznał jej za konieczną, co nie miało wpływu na sposób przeprowadzenia kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji na treść wydanego przez Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcia.
Przechodząc do zarzutów apelacji w pierwszej kolejności celowym jest przypomnienie, że instytucja przewidziana wart. 60 § 3 kkz istoty rzeczy ma zastosowanie wobec osoby, która jest oskarżoną w postępowaniu karnym, która współdziała w popełnianiu przestępstw z innymi osobami i do tych przestępstw odnoszą się jej wyjaśnienia czy zeznania składane w innym postępowaniu toczącym się przeciwko współsprawcom tych przestępstw. Deklarowana chęć ewentualnego skorzystania z tych uprawnień ustawowych jest prawem osoby podejmującej taka decyzję i samo przez się nie eliminuje takiego dowodu i nie prowadzi automatycznie do uznania go za niewiarygodny. Dowód ten niewątpliwie winien podlegać skrupulatnej analizie i ocenie, aby wyprowadzone wnioski spełniały warunekart. 2 § 2 kpk.
Należy też podnieść, że ocena dowodów dokonywana jest zarówno z uwzględnieniem treści i wymowy konkretnego dowodu, jak i w sposób kompleksowy, mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego. Takiej też ocenie podlegają zeznania świadka, który w swoim postępowaniu zgłaszał wolę skorzystania zart. 60 § 3 kk. Nie można uznać, iż wobec takiej osoby winien istnieć założony z góry nakaz nieufności, jak też aby jego zeznania podlegały automatycznie dyskwalifikacji z braku bezpośredniego potwierdzenia innym dowodem (dowodami).
Sąd Okręgowy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dokonał wszechstronnej i szczegółowej analizy dowodów zebranych w sprawie tak co do treści każdego z dowodu jak i w wzajemnym powiązaniu. Takiej też analizy dokonał odnośnie głównie kwestionowanych w apelacji zeznańJ. D.. Wykazał dlaczego dał wiarę tym zeznaniom i dlaczego stanowiły one podstawę w konstruowaniu stanu faktycznego. Nie uszły uwagi tegoż Sądu rozbieżności w relacjach świadka, lecz zostały rozważone i poddane ocenie. Nie można dyskredytować tego dowodu tylko dlatego, że występują w nich drobne sprzeczności, czy niepamięć co do pewnych okoliczności, zwłaszcza gdy uwzględni się rozmiar składanych zeznań oraz zakres czasowy, którego one dotyczyły, a także upływ czasu od popełnienia czynów do składania zeznań.
Lektura zeznańJ. D.prowadzi do wniosku, iż ujawnił on w toku przesłuchań okoliczności działań przestępczych, ich przedmiot, zakres, rozmiar, wskazał osoby w różnych zakresach z nim współdziałające. Należy podzielić generalny wniosek Sądu Okręgowego, iż zeznania te są jednoznaczne, stanowcze i przy kompleksowej ich analizie tworzą logiczną i spójną całość. Nie są kwestionowane zeznania, w których świadek ten opisuje swoje działania, a które ze swej istoty nie były działaniami indywidualnymi. Dlatego też wskazywanie osób współdziałających to nie wytwór jego wyobraźni czy tworzenie fikcji dla „polepszenia swojej pozycji” procesowej, ale faktyczna konieczność. Nie wskazano argumentów, które uzasadniałyby twierdzenie, żeJ. D.fałszywie pomówił oskarżonego o współudział w popełnieniu przypisanych czynów, nie udzielono też odpowiedzi, jakie kryteria miałyby decydować o „wyborze” oskarżonego jako współsprawcy konkretnego opisywanego przez świadka czynu. Warto pamiętać, że taka osoba z jednej strony swoją postawą dąży do skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary, ale z drugiej strony naraża się nie tylko na ostracyzm środowiska, z którego się wywodzi, ale na działania innych osób zagrażającego jego zdrowiu a nawet życiu, co przy uwzględnieniu jego konsekwentnych zeznań, którymi obciążał oskarżonego dodatkowo przemawia za trafnością oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Oceniając zeznaniaJ. D.nie można nie zauważyć, że w odniesieniu do większości zarzucanych oskarżonemu czynów organy ścigania nie wiedziały nie tylko, kto je popełnił, , ale że w ogóle zostały te czyny dokonane. Dopiero relacja świadka ujawniła te przestępstwa, bądź w odniesieniu do innych czynów po ich ustaleniu pozwoliła je połączyć z konkretnymi sprawcami, co może dodatkowo uzasadniać pogląd, że jedynym wytłumaczeniem treści tych zeznań jest zgodność z rzeczywistością.
Świadek relacjonując zdarzenia nie ukrywał, iż pewne fakty są mu nieznane, niektórych nie pamiętał, inne znał w ogólnym zarysie, natomiast to co mu było znane, to co zapamiętał, to konsekwentnie opisywał. Jego zeznania co do wielu faktów, znalazły potwierdzenia w innych zebranych dowodach, co trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Bezspornym jest, że oskarżony nie przyznał się do dokonania zarzucanych czynów. Nie jest to jednak okoliczność która miałaby a priori przesądzać o niewiarygodności zeznańJ. D., czyP. D.. Trzeba mieć bowiem na uwadze treśćart. 410 kpk, będącego wyrazem generalnej procesowej zasady obiektywizmu wyrażonej wart. 4 kpk, iż sąd orzekający ma obowiązek uwzględnienia wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów, a więc nie tylko korzystnych dla oskarżonych, ale i niekorzystnych, a wydany wyrok musi stanowić wynik analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. Z tego obowiązku Sąd Okręgowy wywiązał się. Poza rozważaniami tego Sądu nie pozostały istotne dowody, również wyjaśnienia oskarżonego zostały poddane kompleksowej analizie, która doprowadziła do wniosków zaprezentowanych i umotywowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Apelacja i w tym zakresie nie przedstawiła argumentów podważających skutecznie ocenę tych dowodów,
Nie można zgodzić się ze skarżącym, aby ocena dowodów ujawnionych w sprawie, w tym zeznańJ. D., została dokonana przez Sąd Okręgowy w sposób wykraczający poza graniceart. 7 kpkPrzypomnieć trzeba, że tak w orzecznictwie jak i doktrynie, utrwalony jest pogląd, iż przekonanie sądu orzekającego pozostaje tak długo pod ochronąart. 7 kpkdopóki nie zostanie wykazane, że sąd ten orzeczenie oparł bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczeniem życiowym. Skarżący nie wykazał, aby poza analizą Sądu I instancji pozostały istotne dla rozstrzygnięcia dowody, aby ocena zebranych dowodów dokonana przez Sąd I instancji była niezgodna z faktami, regułami prawidłowego rozumowania, ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem życiowym, a i takich argumentów nie znalazł Sąd odwoławczy. Dlatego należy uznać, iż stanowisko Sądu I instancji nie zostało skutecznie zakwestionowane i w pełni pozostaje pod ochroną ww. przepisu. Dokonywana przez oskarżonego własna ocena nie może skutkować uznaniem zarzutów za zasadne. Nie można też zgodzić się jakoby poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku obarczone były błędem mającym wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie.
odnośnie czynu XXXVI zart. 258 § 2 kk– pkt 3.1. wyroku
Nie można podzielić zarzutu apelacji jakoby Sąd Okręgowy dokonując ustaleń faktycznych w zakresie brania udziału przez oskarżonegoR. Z.w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw dopuścił się obrazyart. 410 i art. 7 kpk.
Takiemu stanowisku przeczy w sposób zdecydowany konfrontacja tychże ustaleń z zebranymi w sprawie dowodami. Sąd I instancji uwzględnił całokształt zebranych w tym zakresie dowodów, poddał je ocenie tak co do ich treści, jak i we wzajemnym powiązaniu, a ocena ta, wbrew twierdzeniu apelacji, nie narusza zasadyart. 7 kpk.
Sąd Okręgowy w obszernym uzasadnieniu w zakresie ww. czynu wykazał istnienie grupy przestępczej tzw.(...), jej zbrojny charakter oraz udział w tej grupie oskarżonegoR. Z.i jego rolę. Wskazał dowody i okoliczności z nich wynikające, które zadecydowały o dokonanych ustaleniach i brak jest podstaw, aby uznać, iż zeznania świadkówJ. D.,P. D.,Z. S.,M. R.,P. T.,M. Z. (2)oraz wyjaśnienia oskarżonych (obecnie skazanych)I.Al (...)nie pozwalały na jednoznaczne ustalenia, a w konsekwencji uznanie winy oskarżonego odnośnie czynu zart. 258 § 2 kk. Trafnie tenże Sąd za istotny dowód uznał zabezpieczone u oskarżonegoR. Z.notatki zawierające wykaz osób, którym w czasie ich pozbawienia wolności przekazywano w imieniu grupy przestępczej pieniądze w ramach tzw. pomocy oraz kwoty dla nich przeznaczone (k 8766-941, 1242-3). Z tym dowodem korespondują wyjaśnieniaI.Al. (...), a nadto zeznaniaM. Z. (2),J. D., którzy przekazywali na polecenieR. Z.pieniądze w ramach tzw. pomocy niektórym z tych osób. Wszystkie ww. osoby określają oskarżonegoR. Z.jako ściśle współpracującego członka grupy przestępczej ze współoskarżonym (obecnie skazanym)M. Z. (1), przekazującym jego polecenia innym członkom grupy, a także podejmującym określone działania przestępcze.
Dla Sądu Okręgowego oczywistym było, żeP. D.wskazując oskarżonego jako członka grupy przestępczej nie był pewien swojego rozpoznania, jak i to że oskarżony oraz inni wówczas współoskarżeni nie przyznali się do brania udziału w tej grupie. Również nie uszło uwagi Sądu, że inny członek tej grupy – świadek koronnyM. H.w swojej relacji nie mówił o oskarżonymR. Z.. Okoliczności te, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, zostały rozważone, poddane ocenie, a wnioski przekonująco uzasadnione, nie można więc uznać, aby pozostały one poza analizą Sądu Okręgowego, co zdaniem skarżącego stanowić by miało o naruszeniuart. 410 kpkw zw. zart. 4 i art. 2 kpk.
W toku kontroli odwoławczej stwierdzono, iż powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dowody co do ich treści są zgodne z relacjami tych osób przedstawianymi w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie. Dlatego w odniesieniu do zarzutu apelacji niecelowym jest ich powtarzanie, skoro Sąd Okręgowy obszernie i wszechstronnie rozważył wszystkie zebrane w tym zakresie dowody. Wykazał jakie dowody i dlaczego doprowadziły do wniosku o istnieniu grupy przestępczej o charakterze zbrojnym tzw.(...), które z dowodów pozwoliły na jednoznaczne ustalenia co do udziału w tej grupie oskarżonegoR. Z., jego świadomości w tym zakresie i dlaczego nie nadano waloru wiarygodności dowodom przeciwnym. W związku tym celowym jest odwołanie się do uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które powyższe przedstawia na stronach 13-73, ze szczególnym uwzględnieniem stron 50-55, a także str. 346 i nast. Dowody te poddane ocenie w ramachart. 7 kpk, co do której nie stwierdzono uchybień, uprawniały Sąd I instancji do uznania winy oskarżonegoR. Z.za udowodnioną w zakresie zarzucanego mu czynu, który został prawidłowo zakwalifikowany zart. 258 § 2 kk. Odnosząc się w tym miejscu do osobistej apelacji oskarżonego stwierdzić trzeba, że przestępstwo zart. 258 § 2 kkjest przestępstwem formalnym i polega na udziale w grupie przestępczej, a nie dokonywaniu konkretnych przestępstw w jej ramach, dlatego też nie można uznać, aby Sąd I instancji błędnie określił końcową datę przypisanego oskarżonemu tego czynu. Kara orzeczona wobec oskarżonego za ten czy, przy uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez Sąd Okręgowy, nie może być uznana za rażąco niewspółmierną (str. 405-407, 410, 412-415, 482).
odnośnie czynu XXXVII – punkt 3.2. wyroku
Ustalenia Sądu Okręgowego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wraz z analizą i oceną dowodów zebranych w tym zakresie (k 235-247, 450) przeczą zarzutowi apelacji To, że ustalenia dokonane zostały w przeważającej mierze na podstawie zeznańJ. D.nie może w sposób automatyczny prowadzić do konstatacji, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazyart. 7 kpk. Sąd ten wykazał jakie względy zadecydowały o uznaniu relacjiJ. D.za wiarygodną, w jakim zakresie relacja ta znalazła potwierdzenie w zeznaniachM. Z. (2), co w konsekwencji skutkowało twierdzeniem o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonegoR. Z.. Nie tylko apelacja nie przedstawiła argumentów podważających ustalenia stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku, ale i Sąd odwoławczy nie znalazł takich argumentów. ZeznaniaJ. D.w powyższym zakresie to jedynie wycinek jego działalności przestępczej dotyczącej handlu narkotykami, ponieważ dotyczą one początków tego działania, kiedy oskarżonyR. Z.jeszcze przebywał w zakładzie karnym.J. D.przedstawił okoliczności poznania oskarżonego,M. Z. (2)kontaktów z nimi, a następnie okoliczności dotyczące nawiązania za pośrednictwem oskarżonego kontaktu z osobami zajmującymi się handlem narkotykami, od których nabywano narkotyki. Świadek ten opisał szczegółowo okoliczności nawiązania kontaktu z oskarżonym w czasie kiedy był on w zakładzie karnym, a także po zakończeniu odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, przynależności do grupy przestępczej, zdobywaniu zaufania u jej członków, a także początków swojej działalności związanej z niniejszym zarzutem, co miało na celu dostarczenie mu środków finansowych po wyjściu z zakładu karnego. Znaczenie szersze jego kontakty w działalności przestępczej i sama działalność nastąpiła, gdy oskarżony opuścił zakład karny.
Nie uszło uwagi Sądu I instancji, że świadekJ. D.pierwszy kontakt za pośrednictwem oskarżonego z osobami sprzedającymi narkotyki, tj.(...)i(...), łączył z pobytem w szpitalu lub wizytą kontrolną. Jednocześnie, czego nie zauważa oskarżony w swojej „apelacji”, świadek ten określał okoliczności poznania oskarżonego, gdy ten korzystał w okresie zimowym z przepustki w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, jak też podawał, że działalność przestępczą z ww. osobami rozpoczął po aresztowaniu innego dostawcy narkotyków, tj.M., a nastąpiło to 24 kwietnia 2008 r. Te okoliczności szczegółowo i wnikliwie rozważone przez Sąd meriti doprowadziły do logicznych wniosków przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dokonane ustalenia w tym zakresie to wynik wszechstronnej analizy dowodów, kompleksowego uwzględnienia faktów z nich wynikających, a nie jak uznaje oskarżony „dopasowywanie” faktów na jego niekorzyść.
Twierdzenie świadka, iż część pieniędzy pochodzących z zysku ze sprzedaży narkotyków przekazywał dla oskarżonego jego żonieM. Z. (2), co ona potwierdza, nie jest równoznaczne z faktem otrzymywania pieniędzy przez oskarżonego. Świadek bowiem poza przekazaniem pieniędzyM. Z. (2)nie miał faktycznej wiedzy, czy przekazywała ona pieniądze oskarżonemu w czasie, gdy przebywał on w zakładzie karnym.
Reasumując – brak jest podstaw, aby zakwestionować ocenę zeznań ww. świadków przez Sąd Okręgowy, bowiem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby została ona dokonana z naruszeniemart. 7 kpk, co również dotyczy odmówienia wiary wyjaśnieniom oskarżonego.
Korekty wymagał wyrok jedynie w zakresie prawidłowego określenia znamienia czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu pierwotnym, bowiem z ustaleń Sądu Okręgowego wynika jednoznacznie, że oskarżonyR. Z.udzieliłJ. D.pomocy do przestępstwa uczestnictwa w obrocie marihuaną, amfetaminą i kokainą, a nie do wprowadzenia do obrotu tych narkotyków. Pozostaje to bez wpływu na przyjętą kwalifikację prawną, a także wymiar kary, który nie nosi cech rażącej surowości.
odnośnie czynu XXXVIII – punkt 3.3. wyroku
Konfrontacja ustaleń faktycznych z ujawnionym w sprawie materiałem dowodowym dokonana w toku kontroli odwoławczej nie potwierdza zarzutu apelacji. Nie można uznać za zasadne twierdzenie, iż ustalenia w tym zakresie zostały dokonane przez Sąd Okręgowy jedynie na podstawie zeznańJ. D.. Przesłuchane w charakterze świadkówH. C.iM. K. (2)opisały w toku postępowania przygotowawczego okoliczności przekazywania pieniędzyK. G.za możliwość uprawiania prostytucji, którego w sposób nie budzący wątpliwości rozpoznały.M. K. (2)rozpoznała takżeJ. D., który zażądał od niej pieniędzy za ochronę i w pierwszym okresie odbierał je od niej. Nie uszły uwagi Sądu Okręgowego odmienne relacje ww. świadków złożone na rozprawie, jak też zeznania innych kobiet uprawiających prostytucję. Dowody te zostały poddane wszechstronnej analizie i ocenie, co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jak też wykazano, którym z tych dowodów i z jakich względów nadano walor wiarygodności. To, że cześć kobiet, jak uznał Sąd Okręgowy, nie miała woli powiedzenia prawdy, a część mogła nie przekazywać pieniędzyJ. D.czyK. G., nie oznacza, jak wykazano, iż zeznaniaJ. D.nie polegają na prawdzie.
Nie można również stawiać zarzutu Sądowi meriti, iż nie poszukiwał i nie przesłuchał wszystkich kobiet uprawiających prostytucję pod wskazywanymi adresami agencji towarzyskich. Warto zauważyć, iż sam adres agencji, imię czy pseudonim kobiety świadczącej w tej agencji usługi seksualne nie czyni możliwym przeprowadzenie tak opisanego dowodu, ponadto jak słusznie zauważył Sąd I instancji, adresy agencji zmieniały się, bowiem były one przenoszone w inne miejsca, bądź likwidowane.
W odniesieniu do zarzutu apelacji trzeba też odwołać się do zeznańM. Z. (2)i wyjaśnieńI.Al. (...), co do których Sąd I instancji przedstawił i umotywował swoje stanowisko. Należy zgodzić się, że dowody te korelują z zeznaniamiJ. D.co do udziału oskarżonego, oraz współoskarżonychM. Z. (1)iK. G.w pobieraniu pieniędzy od kobiet uprawiających prostytucję. To, że oskarżeni nie przyznali się do przyjmowania pieniędzy od tych kobiet nie przesądza automatycznie o niewiarygodności zeznańJ. D.i pozostałych dowodów uznanych w ramachart. 7 kpkza wiarygodne. Nie może również budzić wątpliwości fakt rozpoznania przez ww. świadków jedynieJ. D.iK. G., bowiem tylko oni zgłaszali się co miesiąc do nich po pieniądze. ToJ. D.dalej przekazywał pieniądze uzyskane od tych kobietM. Z. (1), bądźR. Z., który następnie przekazywał je zgodnie z uzgodnieniami w ramach grupy przestępczejM. Z. (1).
Nie można pominąć, co zdaje się czynić po raz kolejny skarżący, zabezpieczonych w mieszkaniu oskarżonegoR. Z.notatek obejmujących adresy, które jak Sąd I instancji wykazał odpowiadają adresom agencji towarzyskich, o których zeznawał i wskazywał w czasie wizjiJ. D.. Odnośnie przekazania listy oskarżonemu przezM. Z. (1)Sąd Okręgowy rozważał tę okoliczności w aspekcie jego pobytu w szpitalu, co znalazło również odzwierciedlenie w treści zaskarżonego wyroku w zakresie czasokresu popełnienia przestępstwa.
Reasumując – brak jest podstaw aby uznać, iż dokonując ustaleń w zakresie omawianego czynu przypisanego oskarżonemu Sąd Okręgowy uchybił przepisom proceduralnym, przez co miałby też naruszyć podstawowe zasady procesowe, a co w konsekwencji doprowadziło by do błędu w tychże ustaleniach. Dokonane ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku mają uzasadnienie w dowodach uznanych za wiarygodne, których ocena została przeprowadzona zgodnie z zasadąart. 7 kpk. Wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które zawiera wszechstronne umotywowanie przyjętego stanowiska (str.160-168, 452/433). Aby odnieść się do zarzutu apelacji i pisma oskarżonego należało by dokonać powtórzenia argumentów zaprezentowanych przez Sąd I instancji, które Sąd odwoławczy podziela, a w związku z tym jest to niecelowe, również ze względu na istotę kontroli odwoławczej.
Zebrane w sprawie dowody w pełni uprawniały Sąd Okręgowy do uznania, iż oskarżonyR. Z.działając wspólnie i w porozumieniu ustalonymi i wskazanymi osobami czerpał korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inne osoby. Trzeba oskarżonemu wskazać, iż zgodnie zart. 115 § 4 kkkorzyścią majątkową jest nie tylko korzyść osiągana dla siebie, ale także dla kogoś innego, co w niniejszej sprawie zostało wykazane. To, że pieniądze pobierane od kobiet uprawiających prostytucję były przekazywaneM. Z. (1), a następnie przeznaczane na pomoc dla innych członków grupy przestępczej czy potrzeby tej grupy nie oznacza więc, że argumenty oskarżonego przedstawione w jego osobistej apelacji są zasadne.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika też jakie okoliczności zadecydowały o sprecyzowaniu liczby kobiet, z których działalności czerpano korzyści majątkowe. Jest to proste wyliczenie matematyczne przyjmujące za podstawę podane przezJ. D.informacje co do kwoty minimalnej przekazywanej co miesiąc oskarżonemu (20000 zł) od kobiet, z których każda miesięcznie płaciła 400 zł.
Dla istoty zarzucanego oskarżonemu tego przestępstwa nie ma znaczenia ustalenie tożsamości kobiet, z których uprawiania prostytucji czerpane są korzyści majątkowe, a bezspornym jest, że między tymi kobietami a oskarżonym powyższym zakresie nie dochodziło do świadczeń wzajemnych, lecz była to opłata za „ochronę”, swoisty haracz, co de facto umożliwiało tym kobietom uprawianie prostytucji w określonych agencjach towarzyskich, o oskarżonemu czerpanie z tego tytułu korzyści majątkowej. Twierdzenia oskarżonegoR. Z., że korzystał z usług seksualnych pewnych kobiet nie może podważyć ustaleń zaskarżonego wyroku, bowiem nie te okoliczności stanowiły przedmiot zeznańJ. D.i przedmiot odpowiedzialności oskarżonego.
Sąd Okręgowy wykazał (str. 434-435) zasadność kwalifikacji prawnej czynu przypisanego temu oskarżonemu zart. 204 § 2 kkw zw. zart. 65 § 1 kkorazart. 64 § 1 kk(str. 404). Zasadne też jest uwzględnienie w związku z treściąart. 4 § 1 kkstanu prawnego, determinowanego przez zagrożenie ustawowe przewidziane wart. 204 § 2 kkw zw.§ 1tegoż przepisu, obowiązującego do dnia 7 września 2010 r. jak i wart. 33 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r.
Poza zarzutami apelacji należy stwierdzić, że nie można uznać za prawidłowe przyjęcie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuR. Z.art. 12 kk. Przestępstwo zart. 204 kkjest przestępstwem z istoty swej o wieloczynowo określonych znamionach, związane z ciągłością powtarzających się działań, pozostających w łączności czasowej i przedmiotowej, prowadzące do czerpania korzyści majątkowej z uprawniania prostytucji przez inną lub inne osoby. Jest to proceder, a nie działanie jednorazowe, stanowiący przestępstwo trwałe, a nie czyn ciągły określony wart. 12 kk. Dlatego przepis ten wraz z jego przesłankami opisanymi w zaskarżonym wyroku musiał podlegać eliminacji, co zgodne jest z utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem
W działaniu oskarżonego ustalonym przez Sąd Okręgowy występuje regularność w pobieraniu opłat od konkretnych kobiet i przekazywanie ich innej osobie (M. Z. (1)), więź czasowa, tożsamy zamiar i cel. Brak jest jednak ustaleń Sądu co do tego, że oskarżony z tego przestępstwauczynił sobiestale źródło dochodu Przyjęcie tej przesłanki w wyroku bez poczynienia w tym zakresie ustaleń, a jedynie odwołanie się do teoretycznego stanowiska (k 409 uzas.) w realiach tej sprawy nie może być uznane za spełniające wymogi procesowe.
Brak też jest podstaw aby uznać za zasadne powoływanie w podstawie prawnej wymiaru kary pozbawienia wolnościart. 64 § 2 kk, skoro nie stanowił on wyznacznika wymiaru kary, a szczególnie nadzwyczajnego jej obostrzenia, co dotyczy nie tylko tego czynu, ale i pozostałych (.pkt 3.5, 3.6) przypisanych w takim kształcie zaskarżonym wyrokiem.
Odnośnie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i kary grzywny Sąd odwoławczy nie znalazł okoliczności, które uzasadniałyby twierdzenie o rażącej niewspółmierności w sensie surowości. Sąd Okręgowy, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (str. 484) uwzględnił całokształt okoliczności przedmiotowych i podmiotowych mających wpływ na wymiar kary, trafnie je ocenił, co powoduje, iż orzeczona wobec oskarżonego kara jest współmierna zarówno do stopnia społecznej szkodliwości czynu jemu przypisanego jak też do stopnia winy oskarżonego.
odnośnie czynu XXXIX – pkt 3.4 wyroku
Zaskarżonym wyrokiem oskarżonyR. Z.w ramach czynu zarzucanego w punkcie XXXIX aktu oskarżenia został uznany za winnego udzielenia pomocy do pobiciaM. W. (1)„informując telefonicznieJ. D.iK. G.o miejscu spotkania poprzedzającego pobicie (…)”
Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika, żeM. Z. (1)i oskarżony poleciliJ. D.iK. G.stawić się w konkretnie określonym miejscu i w tym celu doJ. D.zadzwonił oskarżonyR. Z.(str. 178 uzas.). Bezspornym jest, że w czasie przesłuchania w toku postępowania przygotowawczegoJ. D.stwierdził, że przedmiotowe przestępstwo „zleciłM.ps. (...)(M. Z. (1)– przyp.SA) iR. Z.”, którzy „kazali” stawić się w konkretnie ustalonym miejscu (k 2752 t.14), a to polecenie przekazane zostało telefonicznie (k 5146v t. 26). Zgodzić się należy z Sądem Okręgowym, że z tej wypowiedzi nie wynika, który z mężczyzn telefonował z ww. poleceniem. Dlatego Sąd na rozprawie podjął próbę wyjaśnienia tej okoliczności i zdaniem Sądu świadekJ. D.„wprost się wypowiedział”, że to polecenie telefonicznie otrzymał od oskarżonego. O tym mają świadczyć zeznania świadka zawarte w protokołach rozprawy na k 22371 i 22378 t.113 (str. 183 uzas.).
Nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, żeJ. D.na rozprawie „wprost” wskazał na oskarżonego jako osobę, która telefonicznie wezwała go w konkretne miejsce, bowiem chodziło o dokonanie przestępstwa. Przekonuje o tym lektura zeznań tego świadka i takJ. D.na rozprawie stwierdził „wydaje mi się, że zadzwonił do mnie bezpośrednioR. Z.’(k 22371), a następnie podał „z tego co sobie przypominam telefonowałR. Z.” (k 22378). Twierdzenie Sądu I instancji, iż z tych wypowiedzi świadka wynika „wprost” wskazanie oskarżonego jako przekazującego przedmiotowe polecenie jawi się jako dowolne. Trzeba również zauważyć, że w toku dalszego przesłuchania świadek stwierdził, że w miejsce przestępstwa był „wezwany bodajże telefonicznie” (k 22378), co potwierdza, iż ten fragment zdarzenia nie został na tyle przez świadka zapamiętamy, aby po upływie 4,5 roku od zdarzenia precyzyjnie go odtworzyć. Podkreślić trzeba, że poza rozważaniami Sądu Okręgowego w tym zakresie pozostały zeznaniaJ. D.złożone na rozprawie w toku pierwszego rozpoznania sprawy w dniu 12 marca 2012 r., a więc półtora roku wcześniej. Wówczas świadek zeznał „kto dokładnie wydał mi polecenie dzisiaj nie pamiętam” (k 13151), co dodatkowo przeczy w sposób istotny ustaleniom Sądu Okręgowego.
Sąd Okręgowy działanie przestępcze oskarżonego w ramach przedmiotowego zarzutu aktu oskarżenia ograniczył do polecenia wydanego przez telefonJ. D., aby przyjechał w konkretne miejsce, które stanowiło miejsce spotkania i innych osób, które zaraz potem dokonały pobiciaM. W. (1). Ta okoliczność stanowiąca podstawę przypisanego oskarżonemu czynu wynika jedynie z zeznańJ. D., które zdaniem Sądu odwoławczego nie są na tyle jednoznaczne i konsekwentne, aby można uznać, iż świadek z całą stanowczością, „wprost” wskazał na oskarżonegoR. Z.jako osobę telefonującą do niego z poleceniem opisanym zaskarżonym wyrokiem. Brak pewności i zdecydowaniaJ. D.co do tego faktu nie pozwala zdaniem Sądu odwoławczego zaakceptować stanowiska zaskarżonego wyroku w tej części. Zeznania te nie dają jednoznacznej odpowiedzi, wynikają z nich istotne nieusuwalne wątpliwości, które zgodnie zart. 5 § 2 kpkmusiały zadecydować o treści wyroku, dlatego Sąd odwoławczy w tym zakresie oskarżonego uniewinnił od dokonania przypisanego czynu, jednocześnie uchylając orzeczenie wydane na podstawieart.46 § 1 kpk(pkt 3.16).
Na marginesie warto zauważyć, iż w apelacji obrońcyM. Z. (1), do której odwołuje się obrońca oskarżonegoR. Z., na str. 76 apelująca stwierdziła, żeJ. D.na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Mińsku Maz. w sprawie II K 81/10 wyjaśnił, że na miejsce przestępstwa został „ wezwany telefonicznie przezM.zM.”, czyliM. Z. (1)(k 30163). Niewątpliwie w realiach sytuacji procesowej tej sprawy nie mógł to być dowód, a tym bardziej przesądzający treść przedmiotowego rozstrzygnięcia, niemniej jednak jest to okoliczność potwierdzająca, że zeznaniaJ. D.w tej części wywołują uzasadnione wątpliwości.
W związku z powyższym okoliczności podnoszone w piśmie oskarżonego nie podlegały rozważeniu jako bezprzedmiotowe. W związku z brakiem wniosku pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej w trybieart. 457 § 2 kpknie prowadzono rozważań odnośnie argumentów tej apelacji.
odnośnie czynu LX – pkt 3.5 wyroku
Sąd odwoławczy odnośnie tego czynu nie podzielił zarzutu apelacji, bowiem przedmiotem rozważań były dowody ujawnione w tym zakresie, których ocena nie może budzić zastrzeżeń w aspekcieart. 7 kpk. Podstawę ustaleń stanowiły, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (str. 210-216, 445), wyjaśnieniaJ. D., które w pewnych fragmentach wymagały oceny w korelacji z zeznaniamiM. R., co Sąd uczynił i swoje stanowisko przekonująco umotywował. Nie uszły uwagi tegoż Sądu rozbieżności w wyjaśnieniach składanych przez oskarżonego na rozprawie, które w czasie jego przesłuchania zostały wyjaśnione, wytłumaczone, a w uzasadnieniu Sąd szczegółowo i wnikliwie przeanalizował te wyjaśnienia w całości. Uzasadnił też jakie względy zadecydowały o uznaniu, iż broń, która była w dyspozycji oskarżonegoR. Z.była bronią palną, bronią posiadaną w ramach grupy przestępczej, a fakt niezabezpieczenia broni w toku postępowania nie może automatycznie determinować treści rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji również przekonująco umotywował swoje stanowisko dotyczące posiadania – w rozumieniuart. 263 § 2 kk– broni przez oskarżonego. Sąd odwoławczy ten pogląd w pełni podziela, bowiem posiadanie broni w rozumieniu tegoż przepisu polega na nielegalnym wykonywaniu władztwa nad tymi przedmiotami przez jedną czy też przez kilka osób, nie musi łączyć się z faktycznym władaniem i dysponowaniem fizycznym przez okres trwania przestępstwa, a łączy się z możnością dysponowania bronią według własnej woli. To utrwalone w orzecznictwie stanowisko uwzględniają dokonane przez Sąd Okręgowy na podstawie zebranych dowodów ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku. Nie można uznać, aby dokonane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, czy aby obarczone były błędem.
Dlatego nie znaleziono podstaw do uwzględnienia zarzutu apelacji, jak też nie znaleziono uzasadnienia dla uznania orzeczonej wobec oskarżonego kary za ten czyn za niewspółmiernie surową.
Odnośnie czynu 41 aktu oskarżenia – punkt 3.6 wyroku
Bezspornym w sprawie jest, że pokrzywdzony ww. przestępstwemD. Z. (2)przez osoby wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku został porwany i pozbawiony wolności. Okoliczności tego zdarzenia zostały opisane nie tylko przezJ. D., ale także przez samego pokrzywdzonego, świadkaM. R., wynikają też z zeznańM. P. (1)iH. B.. Te dowody oraz inne, a wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 193-210), zostały poddane przez Sąd Okręgowy wszechstronnej analizie w aspekcie również udziału w tym przestępstwie oskarżonegoR. Z.. Sąd ten poprzez wnikliwą analizę dowodów ustalił rolę jaką spełniał ten oskarżony i wykazał jakie względy o tym zadecydowały. Trzeba przyznać rację temuż Sądowi, iż zeznaniaJ. D.iM. R.nie mogą być tożsame, bowiem osobom tym przydzielono różne role w realizacji tego przestępstwa, a w rozmowach w sprawie lokalu gdzie pokrzywdzony miał być przetrzymywanyM. R.nie uczestniczył. Należy jednak podnieść, że z jego zeznań wynika, iż wiedział, że mieszkanie gdzie przetrzymywanoD. Z. (2)było osoby powiązanej zJ. D.. Koresponduje to w pełni z zeznaniamiJ. D., tak jak i pozostałe przedstawiane przez obu mężczyzn znane im okoliczności. W niektórych opisanych przezJ. D.spotkaniach dotyczących okoliczności porwania, w których uczestniczył m.in. oskarżonyR. Z., nie brał udziałuM. R., dlatego też nie mógł znać przebiegu tych spotkań ani ich składu osobowego. Zgodzić sie należy z Sądem I instancji, że w popełnieniu tego czynu uczestniczyło kilka osób, rola oskarżonego nie była wiodąca, nie brał on fizycznego udziału w porwaniu pokrzywdzonego, więc gdyby nie zwrócił się doJ. D.o przygotowanie lokalu do przetrzymywania porwanego i nie uczestniczył w spotkaniach dotyczących tego porwania, toJ. D.by o tym nie mówił. Brak jest jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby wskazywać na fałszywe pomówienie oskarżonego przezJ. D.. Jeżeli chodzi o przekazanąJ. D.propozycję związaną z lokalem do przetrzymywania pokrzywdzonego to zgodzić się należy z Sądem I instancji, iż twierdzenie jego na jednej z rozpraw, iż uczynił toM. Z. (1)jest „odosobnionym”, bowiem w śledztwie świadek tej jednoznacznie twierdził, że propozycja padła ze strony oskarżonegoR. Z., a przecież odstęp czasowy od zdarzenia był znacznie krótszy w tym czasie niż w stosunku do postępowania sądowego.
Nie można też uznać, aby Sąd I instancji przekroczył granice zasady określonej wart. 7 kpkw zakresie oceny zeznańJ. D.iM. R.odnośnie żądania okupu od pokrzywdzonego w zamian za jego uwolnienie. Każdy z nich zrelacjonował okoliczności, których był świadkiem związane z żądaniem odD. Z. (2)początkowo 200 tys. zł., potem 100 tys. zł., jak też fakt, że w wyniku pozorowanych działańA. Ł.jako negocjatora z rodziną pokrzywdzonego do przekazania okupu nie doszło. O tym, że sprawcy porwania żądali okupu zeznał teżM. P. (2), pośrednioH. B., odnośnie której Sąd I Instancji analizując jej zeznania słusznie uznał, iż jej wiedza jest znacznie szersza niż przekazana w niniejszym postępowaniu.
Dla Sądu Okręgowego oczywistym było, iż pokrzywdzonyD. Z. (2)składając zeznania w śledztwie zaprzeczył, aby sprawcy porwania żądali od niego wpłacenia za uwolnienie określonej sumy pieniędzy. Zeznania te zostały poddane ocenie w korelacji z innymi wskazanymi dowodami, a ich ocena i przedstawione umotywowanie nie nasuwa zastrzeżeń procesowych. Warto też zwrócić uwagę, że jeżeli nawet dla inspiratora tego czyny, tj.S. K.istotą było uzyskanie odD. Z. (2)informacji o sprawcy podpalenia mieszkania jego matki i kradzieży jemu samochodu, to nie wyklucza to określonego przezJ. D.iM. R.zamiaru sprawców tego czynu, czyli żądania określonej kwoty pieniędzy w zamian za uwolnienie. Ponadto trzeba też zauważyć, iżJ. D.iM. R.byli świadkami rozmowy z pokrzywdzonym odnośnie przekazania pieniędzy w zamian za uwolnienie, natomiast później to nie oni kontaktowali się z rodziną pokrzywdzonego w sprawie okupu, czynił toA. Ł.i ich wiedza w tym zakresie ograniczała się do tego co on przekazał.
Konfrontując w toku kontroli odwoławczej ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego wyroku z zebranymi w sprawie dowodami, których ocena nie może być w świetleart. 7 kpkkwestionowana i uwzględniając kierunek apelacji należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do podważenia w tej części wyroku. W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji co do winy oskarżonego jak i kwalifikacji prawnej czynu. Brak też jest podstaw, aby uznać iż orzeczona wobec oskarżonego kara za ten czyn nosiła cechy rażącej niewspółmierności w sensie surowości, skoro właściwie uwzględnia okoliczności mające wpływ na jej wymiar.
Odnośnie zarzutów XLII, XLIII, XLV, XLVIII – pkt 3.7, 3.8, 3.10, 3.13 wyroku –apelacja zarzuca Sądowi I instancji przekroczenie przy ocenie dowodów zasady swobodnej ich oceny i dokonanie dowolnej oceny tych dowodów, w tym przede wszystkim oparcie ustaleń na zeznaniach jednego świadkaJ. D., a w zakresie czynu XLVIIIP. D., które nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem.
Przypisane oskarżonemuR. Z.przestępstwa dotyczą jego udziału w obrocie kokainą,  amfetaminą i tabletkami extasy, które świadekJ. D.na polecenie oskarżonego odbierał odR. K.(czyn 42, 43), a jeżeli aktualnie nie dysponował on kokainą, to wówczasJ. D.wraz z oskarżonym odbierał kokainę odM. W. (2)ps. (...)iR. L.ps. (...), którym również za pośrednictwemJ. D.dostarczał amfetaminę (czyn 45). Kokainę nabywał oskarżony również odP. D.(czyn 48).
Uszło uwagi skarżącego, iż w zakresie ww. czynów 42,43,45 Sąd Okręgowy ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku dokonał na podstawie nie tylko zeznańJ. D., ale również na podstawie korespondujących z nimi wyjaśnieńR. K.i świadkaM. Z. (2), której zeznania zostały uznane także za potwierdzające zeznaniaP. D.(czyn 48). Sąd ten w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał ustalone fakty, na podstawie których dowodów tego dokonał, przy czym przeprowadził analizę dowodów i wykazał dlaczego konkretnym dowodom nadal walor wiarygodności (str. 247-249; 249-250; 262-265; 278-279). Sąd I instancji zauważył w zeznaniachJ. D.składanych na rozprawie pewnego rodzaju niedokładności, czy brak precyzji, szczególnie dotyczy to ilości odbieranych narkotyków. Okoliczności te poddał rozważaniom, a wnioski jakie wyprowadził przekonująco umotywował. Zgodzić się należy, iż co do faktów relacje świadka były jednoznaczne, nie miał on wątpliwości co do roli oskarżonego, na którego polecenie odbierał od wskazanych mu osób narkotyki i przekazywał dalej w określonych przez oskarżonego miejscach innym osobom. Były też przypadki, że razem z oskarżonym odbierał kokainę, którą również przekazywali innej osobie w celu dalszej jej sprzedaży.
Lektura zeznańJ. D.,P. D.potwierdza stanowisko Sądu I instancji, iż świadkowie ci złożyli szczegółowe zeznania co do okoliczności związanych z transakcjami narkotykowymi, opisując nie tylko rolę oskarżonegoR. Z., ale i swoją własną. Nie są to też tylko ogólniki dotyczące faktu przekazywania sobie wzajemnie narkotyków, ale precyzyjnie opisywane okoliczności z tym związane, które mogły być znane tylko osobom uczestniczącym w tych zdarzeniach.
Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, iż oczywistym faktem jest, że upływ czasu zaciera w pamięci pewne fakty, dlatego zeznania składane na rozprawie po kilku latach od konkretnych zdarzeń mogą zawierać luki pamięciowe, tym bardziej, ze świadkowie nie prowadzili na potrzeby postępowania karnego ewidencji transakcji narkotykowych. Dlatego też brak w ich wypowiedziach precyzyjnie podanej daty czy ilości narkotyków nie dezawuuje wartości dowodowej ich zeznań, skoro zgodność co faktów, konsekwencja, logiczność wypowiedzi nie budzi wątpliwości i potwierdzili oni w całej rozciągłości zeznania/wyjaśnienia składane w toku postępowania przygotowawczego. ŚwiadekJ. D.zajmował się obrotem narkotykami, wiedział jak są pakowane, jak wyglądają paczki zawierające konkretne ilości narkotyku, dlatego potrafił po ich wielkości określić szacunkowo ilość narkotyku. Dokonanie przez Sąd Okręgowy na tej podstawie ustaleń nie wykracza poza graniceart. 7 kpk, o czym dodatkowo przekonuje doświadczenie sądowe wynikające z wielu innych spraw.
Brak jest podstaw, aby uznać, iż Sąd Okręgowy dokonując oceny dowodów dotyczących omawianych czynów dopuścił się obrazyart. 7 kpk. To, że w przypadkuP. D.jego zeznania są jedynym dowodem jeśli chodzi o to konkretne zdarzenie nie może być uznane za uchybienie, skoro z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, iż zeznania te zostały ocenione wszechstronnie i wnikliwie, zgodnie z ich treścią, logiką, wiedzą i doświadczeniem życiowym, tak jak i pozostałe dowody ujawnione w zakresie ww. przestępstw przypisanych zaskarżonym wyrokiem (dodatkowo str. 348, 349, 356, 368, 378 i nast., w tym 387-392)
Reasumując – w toku kontroli odwoławczej nie stwierdzono zasadności zarzutu apelacji, a zebrane dowody poddane analizie i trafnej ocenie uprawniały Sąd Okręgowy do uznania, iż oskarżonyR. Z.dopuścił się w warunkachart. 12 kkprzypisanych mu czterech czynów zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniidziałając w zorganizowanej grupie przestępczej i w warunkachart. 64 § 1 kk(str. 404, 452, 458). Zasadne też jest stanowisko Sądu I instancji, iż wobec oskarżonego należało, uwzględniającart. 4 § 1 kk, zastosować nie ww. ustawę obecnie obowiązującą, ale względniejszą, tj. w jej brzmieniu pierwotnym, które obowiązywało do dnia 9 grudnia 2012 r.
Zaskarżony wyrok wymagał jednak korekty:
1. w zakresie czynu 45 (pkt 3.10 wyroku) odnośnie ilości nabytej kokainy ze względu na treśćart. 5 § 2 kkPodstawą ustaleń w tym zakresie były zeznaniaJ. D., z których wynika, iż razem z oskarżonym odebrał odM. W. (2)ps. (...)iR. L.ps. (...)kokainę co najmniej cztery razy „od kilkuset, tj. 200 g do 0,5 kg”, co szacował po wielkości pakunków. W związku z tym stosując zasadęart. 5 § 2 kkSąd Okręgowy przyjął, iż było to 1,1 kg kokainy (1× 500g i 3 × 200g). ZeznaniaJ. D.zdaniem Sądu odwoławczego uzasadniają przyjęcie tej ilości na 800 g (4× 200g), bowiem wówczas rzeczywiście spełniona jest zasadaart. 5 § 2 kk;
2. odnośnie czynu 48 (pkt 3.13) należało przyjąć, iż obrót kokainą dotyczył 800g a nie 810 g, co wynika jednoznacznie z zeznańP. D.. Zeznał on, że oskarżonemu przekazał na polecenieM. Z. (1)łącznie 800 g kokainy. Natomiast 10 g kokainy wcześniej przywiózł na polecenieM. Z. (1)na „imprezę”, w której oprócz innych osób uczestniczył też oskarżony. Niezasadne jest więc, przy tego rodzaju ustaleniach (str. 278 uzas.), przypisanie oskarżonemu uczestnictwa w obrocie również tymi 10 g kokainy;
3. w sprawie nie budzi wątpliwości, iż oskarżonyR. Z.uczestniczył w obrocie marihuaną, amfetaminą, kokaina i extasy, a czynił to w okresie po 23 grudnia 2008 r. (wyjaśnienie pomyłki w dacie początkowej zawarto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) do 16 lipca 2009 r. To, że w ramach tego obrotu oskarżony transakcji przestępczych dokonywał z różnymi osobami i dotyczyło to różnych rodzajowo i ilościowo narkotyków nie uprawnia do czynienia sztucznego podziału na kilka przestępstw popełnionych de facto w ramachart. 12 kk. Zamiar oskarżonego dotyczył bowiem obrotu narkotykami i nie może być wiązany z indywidualnie określoną drugą stroną transakcji, czy rodzajem narkotyku. Dlatego uznano, iż czyny zarzucanego oskarżonemu w punktach 42.43, 45, 48 aktu oskarżenia, a przypisane oskarżonemu w punktach 3.7. 3.8, 3.10.3.13 zaskarżonego wyroku stanowią jedno przestępstwo popełnione w warunkachart. 12 kk. Przyjęto więc kwalifikację prawną tak przypisanego oskarżonemu czynu zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu pierwotnym ze względy na treśćart. 4 § 1 kk, w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kkiart. 64 § 1 kk.
Powyższa zamiana skutkować musiała nowym wymiarem kary oskarżonemu i w związku z tym uwzględniając okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako mając wpływ na wymiar kary orzeczono wobec oskarżonego karę 4 lat pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 180 stawek dziennych po 30 zł. każda stawka. Orzeczona kara jest, zdaniem Sądu, adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości tak przypisanego czynu oskarżonemu, do stopnia jego winy i nie nosi cech rażącej niewspółmierności.
Odnośnie czynu 47 aktu oskarżenia –punkt 3.12 wyroku
W tym zakresie apelacja, tak jak poprzednio, kwestionuje ustalenia faktyczne uznając, iż dokonane zostały jedynie na podstawie zeznańJ. D., których ocenie zarzuca obrazęart. 7 kpk. Faktem jest, że samo zdarzenie zostało opisane jedynie przez tego świadka, jednak pomija skarżący dowody i okoliczności z nich wynikające, które słusznie zostały uznane przez Sąd Okręgowy jako potwierdzające relacje świadka. Sąd ten w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str.226-229, 448, 458) powołał wszystkie istotne dowody i okoliczności z nich wynikające, poddał je analizie i ocenie, wykazując z jakich względów uznał za wiarygodne zeznaniaJ. D.oraz w jakim zakresie znajdują one potwierdzenie w pozostałych wskazanych dowodach. ŚwiadekJ. D.nie znałK. Z., jak też pozostałych osób, o których zeznaje pokrzywdzony. Mimo toJ. D.dysponował jego zdjęciem – w toku postępowania zabezpieczonym uK. D.– z zapisanym przezW. Z.(ojca skazanegoM. Z. (1)ps. (...)) adresem pokrzywdzonego, numerem rejestracyjnym samochodu i miejscem jego parkowania. Przy uwzględnieniu powyższego i przy wykazaniu przez Sąd I instancji całego kontekstu sytuacyjnego nie można stawiać temuż Sądowi zarzutu naruszanieart. 7 kpkprzy ocenie zeznańJ. D..
Warto też zauważyć, iż pokrzywdzony o tym konkretnym zdarzeniu nie wiedział, realizacja czynu nie doszła do skutku i wiedzą o nim dysponowali tylko sprawcy. Ta okoliczność dodatkowo uzasadnia stanowisko Sądu Okręgowego, iż jedynym racjonalnym wytłumaczeniem treści zeznańJ. D.jest ich zgodność z rzeczywistością. Dlatego też brak jest podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, ustaleń w zakresie winy oskarżonegoR. Z.jak i kwalifikacji prawnej przypisanego jemu czynu, przy uwzględnieniu, że oskarżony działał w warunkachart. 64 § 1 kk, a nieart. 64 § 2 kk, co też podniósł Sąd I instancji. W tym więc zakresie konieczna była zmiana zaskarżonego wyroku, tak jak i zachodziła konieczność wyeliminowaniaart. 65 § 1 kk, bowiem z opisu czynu przypisanego oskarżonemu zaskarżonym wyrokiem nie wynika, aby zastosowanie tego przepisu było prawnie uzasadnione.
Dodatkowo można zauważyć, że zastosowany przez Sąd Okręgowyart. 22 § 2 kkdotyczy podżegacza i pomocnika, a nie dotyczy sprawcy polecającego, za jakiego został uznany oskarżonyR. Z.. Jednak kierunek apelacji uniemożliwiał w tym zakresie stosowną korektę.
Zmiany dokonane w zaskarżonym wyroku w zakresie ww. wskazanych czynów skutkować musiały orzeczeniem wobec oskarżonegoR. Z.nowej kary łącznej, którą orzeczono w wymiarze 8 lat pozbawienia wolności (na poczet której zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie) i 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł. Tak orzeczona kara nie nosi cech rażącej niewspółmierności i winna skutecznie spełnić swoje ustawowe cele.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 2 kpkorzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na mocyart. 627 kpk, o opłacie na mocyart. 2 i 3w zw. zart. 10 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychz późn.zm. O wysokości wynagrodzenia obrońcy orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 5 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, uwzględniając obecność obrońcy na 10 rozprawach odroczonych i jednej – ostatniej, gdzie doszło do rozpoznania sprawy.