Sąd Rejonowy w Raciborzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 745/16
Data wyroku: 2017-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Domagała

Sygn. akt II K 745/16
2 Ds 187/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 czerwca 2017r.
Sąd Rejonowy w Raciborzu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSR Jerzy Domagała
Protokolant:Krzysztof Mika
w obecności Prokuratora Marcina Darmochwala
po rozpoznaniu w dniach: 28/02/2017r; 18/04/2017r; 08/06/2017r
sprawy:
K. L.
c.H.iA.
ur. (...)wR.
oskarżonej o to, że :

I
W dniu 25 października 2015r. wK.iR.czyniąc podstępne zabiegi polegające na przesłaniu zdjęć sześcioletniegoM. M. (1)siedzącego na quadzie zrobionych w dniu 30 lipca 2015 roku przezS. M. (1)skierowała przeciwko niemu zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia polegające na tym, iż ten w dniu 27 lipca 2015 roku dopuścił sześcioletniego synaM.do kierowania quadem na drodze publicznej bez opieki tj. o popełnienie wykroczenia określonego w art. 96 § 1 i 2 kw

tj. o czyn zart. 235 kk

II
W dniu 30 grudnia 2015 roku wR.składając zeznania w charakterze świadka, które to miały służyć za dowód w prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji wR.pod sygn. akt(...)a następnie przez Komendę Miejską Policji wW.pod sygn.(...)w postępowaniu o zaistniałe wykroczenia określonego w art. 96 § 1 pkt 2 i 4 kw w zw. z art. 89 kw będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podała nieprawdę, iż w dniu 27 lipca 2015r. 6 – letniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej nr(...)w miejscowościB.bez obecności osoby dorosłej;

tj. o czyn zart. 233§1 kk

III
W dniu 19 stycznia 2016 roku wR.składając zeznania do protokołu przesłuchania świadka, które miały służyć za dowód w sprawie prowadzonej przez Komendę Powiatową Policji wR.pod sygn.(...), a następnie przez Komendę Miejską Policji wW.pod sygn.(...)o czyn z art. 96 § 1 pkt 1 i 2 kw i art. 89 kw będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, iż w dniu 27 lipca 2015r. 6 – letniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej nr(...)w miejscowościB.bez obecności osoby dorosłej;

tj. o czyn zart. 233§1 kk

IV
W dniu 12 kwietnia 2016 roku wW.składając zeznania w charakterze świadka w sprawie prowadzonej przez Sekcję Prewencji Komendy Powiatowej Policji wR.pod sygn.(...), a następnie przez Komendę Miejską Policji wW.pod sygn.(...)o czyn z art. 96 § 1 pkt 1 i 2 kw i art. 89 kw będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, podała nieprawdę, iż w dniu 27 lipca 2015r. 6 – letniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej nr(...)w miejscowościB.bez obecności osoby dorosłej;

tj. o czyn zart. 233§1 kk

J. F.
c.J.iH.
ur. (...)wR.
oskarżonej o to, że :

I
W dniu 19 stycznia 2016 roku wR.składając zeznania do protokołu przesłuchania świadka które miały służyć za dowód w sprawie prowadzonej przez Komendę Powiatową Policji wR.pod sygn.(...)o czyn z art. 96 § 1 pkt 1 i 2 kw i art. 89 kw będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podała nieprawdę, iż w dniu 27 lipca 2015r. 6 – letniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej nr(...)w miejscowościB.bez obecności osoby dorosłej;

tj. o czyn zart. 233§1 kk

II
W dniu 12 kwietnia 2016 roku wW.składając zeznania w charakterze świadka w sprawie prowadzonej przez Sekcję Prewencji Komendy Powiatowej Policji wR.pod sygn.(...)a następnie przez Komendę Miejską Policji wW.pod sygn.(...)o czyn z art. 96 § 1 pkt 1 i 2 kw i art. 89 kw będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podała nieprawdę, iż w dniu 27 lipca 2015r. 6 – letniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej nr(...)w miejscowościB.bez obecności osoby dorosłej;

tj. o czyn zart. 233§1 kk

1
oskarżonąK. L.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku zart. 235 kki za to na podstawieart. 235 kkskazuje ją na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
oskarżonąK. L.uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt II-IV części wstępnej wyroku, przy czym uznaje, że działała ona w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności tj. o przestępstwa zart. 233 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 233 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkskazuje ją na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

3
na podstawieart. 91 § 2 kkorzeka wobec oskarżonejK. L.karę łączną

1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonejK. L.kary pozbawienia wolności zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

5
na podstawieart. 71 § 1 kkorzeka wobec oskarżonejK. L.karę grzywny w ilości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 (czterdziestu) złotych

6
oskarżonąJ. F.uznaje za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w pkt I - II części wstępnej wyroku, przy czym uznaje, że działała ona w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności tj. o przestępstwa zart. 233 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kki za to na podstawieart. 233 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkskazuje ją na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

7
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej wobec oskarżonejJ. F.kary pozbawienia wolności zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;

8
na podstawieart. 71 § 1 kkorzeka wobec oskarżonejJ. F.karę grzywny w ilości 40 (czterdzieści) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 (czterdziestu) złotych;

9
zasądza od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. M. (1)kwoty po 420,00 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem ustanowienia pełnomocnika z wyboru;

10
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe tj. wydatki w kwocie po 290,00 (dwieście dziewięćdziesiąt) złotych i obciąża opłatami;

- oskarżonąK. L.w kwocie 380,00 (trzysta osiemdziesiąt) złotych;
- oskarżonąJ. F.w kwocie 360,00 (trzysta sześćdziesiąt) złotych.
Sygn. akt II K 745/16

UZASADNIENIE
OskarżonaK. L.zamieszkuje w miejscowościS.i pełni funkcję sekretarza GminyR.. PokrzywdzonyS. M. (1)zamieszkuje wB., jest funkcjonariuszem Policji od 2008 roku, w listopadzie 2014 roku został wybrany radnym GminyR.. Dodatkowo pełni funkcję sołtysa wsiB., prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej wB.oraz wiceprezesa Gminnego Zarządu Ochotniczych Straży Pożarnych w GminieR..
W dniu 25 października 2015 rokuK. L.korzystając z portalu społecznościowegoF.pobrała z kontaS. M. (1)zdjęcia zrobione przez pokrzywdzonego w dniu 30 lipca 2015 roku, na których widnieje jego syn, wówczas sześcioletniM. M. (1), który siedzi na unieruchomionym quadzie. W tym samym dniu do Komendy Wojewódzkiej Policji wK.wpłynęło pismoK. L.o popełnieniu wykroczenia przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji wR.S. M. (1), która jak twierdziła, złożyła je w obawie o bezpieczeństwo zarówno małoletniegoM. M. (1)jak i innych użytkowników ruchu drogowego. W złożonym piśmie oskarżona zarzuciła, iż sześcioletni syn pokrzywdzonego –M. M. (1)porusza się pojazdem typu quad po drogach publicznych na terenie miejscowościB., bez obecności osoby dorosłej. Jednocześnie wniosła o sprawdzenie czy pojazd jest sprawny technicznie i zarejestrowany, czyM. M. (1)posiada stosowny dokument uprawniający go do kierowania tego typu pojazdem, czy posiada aktualne badania lekarskie oraz czy ukończył kurs nauki jazdy oraz zdał egzamin państwowy. Dodatkowo wniosła o sprawdzenie czy pojazd posiada dowód rejestracyjny oraz umowę OC oraz dlaczego porusza się po drodze publicznej bez tablic rejestracyjnych. W powołanym powyższej piśmie jako świadka zdarzenia z dnia 27 lipca 2015 roku oskarżona podałaU. W..
W związku z prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji wR.postępowaniem (sygn. akt(...)) na dzień 16 grudnia 2015 roku wezwanoK. L.celem złożenia zeznań. Oskarżona po stawieniu się oświadczyła, że w związku z faktem, iż dopiero w dniu kolejnym będzie posiadała istotne informacje odnośnie zdarzenia z dnia 27 lipca 2015 roku, wnosi o przesunięcie przesłuchania na dzień następny. W dniu 17 grudnia nie stawiła się w związku z czym pisemnie wezwano ją na dzień 30 grudnia 2015 roku. Przesłuchana w tym dniu oskarżona, uprzednio uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, podała, że widziała jak w dniu 27 lipca 2015 roku około godziny 15.00, po drodze publicznej wB., pojazdem typu quad poruszał się pozostający bez opiekiM. M. (1). Oświadczyła również, że świadkiem zdarzenie nie byłaU. W., aJ. F., która jechała razem z nią samochodem. W dniu 19 stycznia 2016 roku jej zeznania potwierdziła przesłuchiwana w charakterze świadkaJ. F., która własnoręcznym podpisem potwierdziła fakt pouczenia jej o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy. Na skutek przeprowadzonych czynności wyjaśniających prowadzonych przez Komendę Powiatową Policji wR.w dniu 29 stycznia 2016 roku odstąpiono od sporządzenia wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego wR.z uwagi na niewykrycie sprawcy. Na powyższe, w przepisanym terminie, zażalenie wniosłaK. L.. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 roku Komendant Wojewódzki Policji wK.stwierdził zasadność zażalenia. Następnie w dniu 17 marca 2016 roku postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji wR.wyłączono Komendanta Powiatowego Policji wR.od prowadzenia czynności wyjaśniających i do prowadzenie dalszych czynności wyznaczono Komendanta Miejskiego Policji wW.. Celem uzupełnienia materiału dowodowego w dniu 12 kwietnia 2016 roku w charakterze świadka ponownie przesłuchanoK. L.iJ. F.. Uprzedzone o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, po raz kolejny zeznały, że widziały jak w dniu 27 lipca 2015 roku małoletniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej, bez nadzoru osoby dorosłej. Dodatkowo przesłuchanoS.iS. M. (2), rozpytano małoletniegoM. M. (1), wykonano oględziny pojazdu typu quad i bramy garażowej, zwrócono się do urzędu GminyR.o informację czy w dniu 27 lipca 2015 rokuK. L.przebywała w pracy oraz do firmy(...)czy w przedmiotowym dniu wB.były wykonywane prace żniwne. Po wykonaniu szeregu czynności wyjaśniających, z których wynikało między innymi, że w dniu 27 lipca 2015 rokuK. L.przebywała na urlopie wypoczynkowym poza miejscem zamieszkania, oraz że prace żniwne przy drodze publicznej numer(...)wB.odbywały się w dniach od 29 lipca 2015 roku do 31 lipca 2015 roku, odstąpiono od kierowania wniosku o ukaranieS. M. (1)iS. M. (2)z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu (art. 5 § 1 pkt 1 kpsw).
Jeszcze w trakcie trwania czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie dnia 4 lutego 2016 roku do Komendy Powiatowej Policji wR.wpłynęły trzy zawiadomieniaK. L.o popełnieniu przestępstw przez funkcjonariusza publicznegoS. M. (1), a dotyczącymi podawania podczas kampanii wyborczej w listopadzie 2014 roku napojów alkoholowych, rozpijania małoletnich w trakcie spotkań wyborczych w styczniu 2016 roku oraz nieprawidłowego rozliczenia we wrześniu 2015 roku środków finansowych uzyskanych podczas organizowanych przez niego dożynek. Prowadzone przez Prokuraturę Rejonową wR.postępowanie nie ujawniło w działaniu pokrzywdzonego znamion czynu zabronionego w związku czym w dniu 25 kwietnia 2016 roku zostało wydane postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa. Następnie w dniu 10 lutego 2016 roku do Sądu Rejonowego wR.Wydziału III Rodzinnego i Nieletnich wpłynął wniosek o wydanie zarządzeń opiekuńczo – wychowawczych względem małoletniegoM. M. (1). W ramach postępowania Sąd zlecił przeprowadzenie wywiadu środowiskowego kuratorowi, z którego wynikało, że nawet jeśliby przyjąć, że doszło zdarzenia z dnia 27 lipca 2015 roku, to stosowanie wobec sześciolatka środków wychowawczych jest bezzasadne. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy wR.stwierdził brak przesłanek do wydania zarządzeń opiekuńczo – wychowawczych.
Z relacji pokrzywdzonego wynika, iż od chwili gdy został radnym GminyR.do komendy Policji zaczęły wpływać anonimowe pisma zarzucające mu nieprawidłowe wykonywanie obowiązków, rozpijanie młodzieży, wykorzystywanie swojej pozycji zawodowej, oraz że negatywnie odczuł skutki toczących się przeciwko niemu postępowań w postaci braku awansów, nagród pieniężnych oraz utraty dobrego imienia.
Z karty urlopowej złożonej w urzędzie GminyR.wynika, że oskarżonaK. L.w dniach od 27 lipca 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku przebywała na urlopie wypoczynkowym.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
- częściowo wyjaśnień oskarżonych:K. L.(k. 363 – 366, 455 – 456),J. F.(k. 369 – 370, 455),
- zeznań świadków:S. M. (1)(k. 5 – 7, 470 – 471),W. M.(k. 184 – 185, 457)U. W.(k. 351 – 352, 456),E. M.(k. 469 – 470),
- akt czynności wyjaśniających w sprawie o wykroczenie o sygn. akt(...)i(...),
- akt Prokuratury Rejonowej wR.o sygn. akt(...),
- akt Sądu Rejonowego wR.o sygn. akt(...),
- opinii biegłego ds. ruchu drogowego i mechaniki pojazdowejA. M.z dnia 3 września 2016 roku,
- kopii karty urlopowejK. L.(k. 189),
- historii zdrowia i chorobyK. L.i zaświadczenia o udzielonej poradzie lekarskiej (k. 467 – 468).
OskarżonaK. L.przesłuchiwana na etapie postępowania przygotowawczego początkowo nie przyznała się do zarzucanych jej czynów. Przyznała, że do zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia przezS. M. (1)wykorzystała zdjęcia umieszczone na jego koncie portalu społecznościowegoF., w jej opinii wykonane w dniu 27 lipca 2015 roku. Oświadczyła, że gdy właśnie w tym dniu, w godzinach popołudniowych jechała wraz z koleżankąJ. F., zauważyła jadącego quadem po drodze publicznej małoletniegoM. M. (1). Równocześnie zaprzeczyła, aby w kiedykolwiek jechała samochodem zU. W.. Podkreśliła również, iż jest pewna tego, że w dniu w którym widziała syna pokrzywdzonego trwały prace żniwne, a na polach stały maszyny. Po odczytaniu oskarżonej pismaA., zeznań świadkaW. M., pisma Urzędu GminyR.oraz opinii biegłego ds. ruchu drogowego oskarżona przyznała się do zarzucanych jej czynów. Potwierdziła, że podała nieprawdę zarówno w zawiadomieniu o popełnionym przezS. M. (1)wykroczeniu, jak i będąc przesłuchiwaną w charakterze świadka.K. L.wyraziła skruchę oraz oświadczyła, że nie jest w stanie wskazać powodów, dla których tak postąpiła.
K. L.przesłuchiwana na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2017 roku częściowo przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Oskarżona po odczytaniu jej wcześniejszych wypowiedzi podtrzymała je. Na pytania oskarżyciela publicznego i obrońcy oświadczyła, że jest pewna tego, że widziałaM. M. (1)poruszającego się quadem po drodze publicznej, jednak nie była w stanie określić daty tego zdarzenia. Treść wcześniejszych zeznań złożonych na etapie postępowania przygotowawczego tłumaczyła chorobą, wysoką gorączką i pomyłką z jej strony co do dnia, którym widziała syna pokrzywdzonego. Przyznała również, że każdorazowo była pouczona o obowiązku zeznawania prawdy oraz konsekwencjach składania fałszywych zeznań.
OskarżonaK. L.nie była dotychczas karana sądownie.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonejK. L.(k. 363 – 366, 455 – 456),
- karta karna (k. 382).
Oceniając wyjaśnienia oskarżonejK. L.Sąd uznał je za niewiarygodne, za wyjątkiem fragmentów, w których oskarżona przyznaje, że składane przez nią zeznania, mające służyć za dowód w prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji wR.oraz Komendę Miejską Policji wW., były nieprawdziwe. Swoim zachowaniem oskarżona zainicjowała szereg bezpodstawnych oskarżeń w stosunku do pokrzywdzonego. W lipcu 2015 roku złożyła zawiadomienie o popełnieniu przezS. M. (1)wykroczenia określonego w art. 96 § 1 i 2 k.w., a następnie w lutym 2016 roku złożyła trzy kolejne zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, w których zarzuciła pokrzywdzonemu podawanie podczas kampanii wyborczej w listopadzie 2014 roku napojów alkoholowych, rozpijanie małoletnich w trakcie spotkań wyborczych w styczniu 2016 roku oraz nieprawidłowe rozliczenia we wrześniu 2015 roku środków finansowych uzyskanych podczas dożynek. Nieprawdziwe są również motywy jakimi kierowała sięK. L.. Zdaniem Sądu oskarżona w poczuciu rewanżu za zgłoszenie o popełnionym przez nią wykroczeniu, a nie dbałości o bezpieczeństwo małoletniegoM. M. (1)i mieszkańcówB.fałszywie oskarżyła pokrzywdzonego. Niezrozumiałym jest fakt, że oskarżona zatroskana o bezpieczeństwo małoletniego syna pokrzywdzonego, aż trzy miesiące zwlekała z ujawnieniem tego faktu odpowiednim służbom. Oskarżona bezwzględnie uwikłana w mnożenie bezpodstawnych oskarżeń doprowadziła do podważenia nieposzlakowanej opinii oraz reputacji pokrzywdzonego jako funkcjonariusza publicznego i działacza społecznego, które składają się na jego dobre imię. Jest to dobro osobiste, o które każdy dba, a którego skazy trudno jest naprawić. W ocenie Sądu chęć odegrania się, odpłacenia się zrodziła się z doznanej urazy i chęci zaszkodzenia drugiemu człowiekowi, dlatego też zachowanieK. L.nie może być społecznie akceptowalne. Złożone przez oskarżoną wyjaśnienia były nieprawdziwe i pokrętne i miały za wszelką cenę wykazać brak jej winy.
OskarżonaJ. F.przesłuchiwana w toku śledztwa nie przyznała się do zarzucanych jej czynów. W dalszym ciągu podtrzymywała zeznania złożone w dniach 19 stycznia 2016 roku i 12 kwietnia 2016 roku, w których zeznała, iż widziała jakM. M. (1)porusza się pojazdem typu quad po drodze publicznej, bez nadzoru osoby dorosłej. Na rozprawie sądowej w dniu 18 kwietnia 2017 roku oskarżona nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień.
Oskarżona była karana sądownie.
Dowód:
- wyjaśnienia oskarżonejJ. F.(k. 369 – 370, 455),
- akta Sądu Rejonowego wR., sygn. akt(...)
Przechodząc do oceny złożonych przezJ. F.wyjaśnień należy wskazać, iż linia obrony oskarżonej sprowadzała się do zanegowania sprawstwa i przedstawienia wersji wydarzeń pozostającej w opozycji do zarzutów zawartych w akcie oskarżenia. Sąd odmówił wiarygodności twierdzeniom oskarżonej, ponieważ są sprzeczne z relacją przesłuchanych świadków oraz innymi materiałami dowodowymi, które uznano za wiarygodne. Nie uszedł uwadze Sądu fakt, że są one również sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonejK. L., w których przyznaje, że kłamała składając zawiadomienie o popełnionym wykroczeniu oraz składając zeznania jako świadek.J. F.kłamliwie oskarżyła zupełnie obcą jej osobę, a swoim działaniem podważyła pozytywny wymiar odbioru osoby pokrzywdzonego w środowisku zawodowym, społecznym i lokalnym. W ocenie Sądu przedstawiony przez oskarżoną przebieg zdarzeń z dnia 27 lipca 2015 roku był zupełnie nieprawdziwy, a zarzuty pod adresem pokrzywdzonego nieuzasadnione.
Krzywdzące i bezkrytyczne zachowanie zarównoJ. F., jak iK. L.doprowadziło do ingerencji w życie osobiste nie tylko samego pokrzywdzonego, ale również całej jego rodziny. Kierowane przeciwkoS. M. (1)postępowania wyjaśniające, wielokrotne przesłuchania, wizyty kuratora, postępowanie sądowe dotyczące wydania zarządzeń opiekuńczo – wychowawczych wobec małoletniego negatywnie odbiły się na życiu rodzinnym i zawodowym pokrzywdzonego oraz psychice sześcioletniego dziecka, które również było rozpytywane przez Policję. W ocenie Sądu oskarżoneK. L.iJ. F.działały w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.
Sąd dał natomiast wiarę pokrzywdzonemuS. M. (1), który zreferował przebieg zdarzeń w sposób rzeczowy, logiczny i zbieżny. Wskazał, że od chwili w której został wybrany na radnego GminyR.w 2014 roku na portalach społecznościowych zaczęły pojawiać się wpisyK. L.oraz innych nieznanych mu osób o nieprawidłowym wykonywania przez niego obowiązków wynikających z pełnionych przez niego funkcji. Następnie dodał, iż anonimowe pisma zaczęły również wpływać do Komendy Powiatowej Policji wR.oraz Komendy Wojewódzkiej Policji wK.. Prowadzone w różnych sprawach postępowania, w tym śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Rejonową wR., nigdy nie potwierdziły stawianych mu zarzutów. Pokrzywdzony podał, że we wrześniu 2015 roku złożył zawiadomienie o nieprawidłowym zaparkowaniu pojazdu na przejściu dla pieszych wB.. Jak się okazało pojazd należał doK. L., a do Sądu Rejonowego wR.wpłynął wniosek o jej ukaranie. W jego ocenie oskarżenia kierowane przezK. L.wynikają z poczucia, że działa on w opozycji do obecnego wójta GminyR.oraz chęci odegrania się za sprawę o nieprawidłowe parkowanie. Wyjaśnił, że w dniu 30 lipca 2015 roku wykonał zdjęcie synowiM. M. (1), który siedzi na należącym do niego, unieruchomionych quadzie. Zaprzeczył, aby jego syn kiedykolwiek sam poruszał się po drodze publicznej oraz zaznaczył, że wówczas sześcioletni syn nie potrafił uruchomić tego typu pojazdu. Dodał, że wyłącznie on, jego żonaS. M. (2)oraz teściowaU. P.potrafiły uruchomić ten pojazd. W złożonych zeznaniach podał, że syn mógł sam jechać dopiero po uruchomieniu przez niego quada. Podał również, że syn nie potrafił sam zmienić biegu, bo jako sześcioletnie dziecko nie dosięgał do dźwigni. Zaznaczył, że jego syn nigdy nie poruszał się drogą, na której rzekomo widziały go oskarżoneK. L.iJ. F., a ponadto on również nie porusza się tym pojazdem po drogach publicznych, ponieważ pojazd nie posiada wymaganej to tego homologacji. Podniósł, że syn poruszał się quadem wyłącznie po podwórku lub oddalonym o 600-800 metrów od domu boisku, na które jeździł wraz z nim.S. M. (1)podkreślił, że posiadał pilot umożliwiający zatrzymanie pojazdu, a syn zawsze jeździł pod jego nazdorem. Pokrzywdzony oświadczył, że z akt czynności wyjaśniających wynika, iż oskarżonaK. L.wezwana na Komendę Powiatową Policji wR.w dniu 16 grudnia 2015 roku w celu złożenia zeznań w charakterze świadka oświadczyła, iż wnosi o odstąpienie od jej przesłuchania, gdyż dopiero w kolejnym dniu będzie dysponowała istotnymi danymi w przedmiotowej sprawie. Pokrzywdzony podał, że z informacji przekazanej mu przez teściową wie, żeK. L.w tym samym dniu udała się doU. W.. Z powołanych powyżej akt wynika, że oskarżona nie stawiła się celem przesłuchania w dniu 18 grudnia 2015 roku, z kolei podczas przesłuchania w dniu 30 grudnia 2015 roku znała już wszystkie szczegóły i podała, że świadkiem zdarzenie byłaJ. F., a nie jak wcześniej wskazałaU. W.. W jego ocenieJ. F.złożyła fałszywe zeznania za namowąK. L., która jest jej koleżanką.
Zeznania pokrzywdzonego tworzą wyrazisty obraz kolejnych zajść, a także znajdują potwierdzenie pozostałym materiale dowodowym, a zwłaszcza aktach czynności wyjaśniających prowadzonych przez Komendę Powiatową Policji wR., a następnie Komendę Miejską Policji wW.oraz osobowych źródłach dowodowych. W świetle konsekwentnych i logicznych zeznań pokrzywdzonego nie może również ulegać wątpliwości, iż oskarżone dopuściły się zarzucanych im czynów. Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego w pełni oparł się na relacjiS. M. (1), nie znajdując podstaw, przy tak zgromadzonym materiale dowodowym, do przyjęcia odmiennej wersji.
Dowód:
- zeznania świadkaS. M. (1)(k. 5 – 7, 470 – 471).
Sąd w pełni podzielił także zeznania świadkaU. W., która oświadczyła, że była radną GminyR.oraz sołtysem wsiB.i z racji wykonywanych funkcji zna oskarżonąK. L., natomiast nieJ. F.. Dodała, że nie jechała samochodem zK. L., a zwłaszcza latem 2015 roku. Przyznała, iż była tak sytuacja, iż oskarżonaK. L.była u niej w domu i wypytywała czy synS. M. (1)porusza się samodzielnie quadem, po drodze publicznej. Świadek zeznała, że zawsze gdy widziała małoletniegoM. M. (1)to znajdował się pod opieką ojca lub babci. Podała również, iż z tego co wie, to syn pokrzywdzonego poruszał się tego typu pojazdem po ogrodzonym i zabezpieczonym boisku, a ona sama nigdy nie widziała, aby poruszał się po drodze publicznej. Przyznała również, że oskarżona nigdy nie informowała jej, aby wskazywała ją jako świadka jazdy małoletniego pojazdem typu quad po drogach publicznych, oraz że wie o konflikcie pomiędzyK. L.iS. M. (1).
Dowód:
- zeznania świadkaU. W.(351 – 352, 456).
W sprawie przesłuchano również świadkaW. M.– kierownika działu produkcji roślinnych w firmie(...). W złożonych zeznaniach oświadczył, że firma w której pracuje posiada pola uprawne wB., a przy nich znajduje się droga krajowa. Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym zeznał, iż firma(...)prowadziła prace żniwne wB., przy użyciu kombajnu, od dnia 30 lipca 2015 roku. Zaprzeczył, aby prace te były prowadzone w dniu 27 lipca 2015 roku, co najprawdopodobniej wynikało ze złych warunków atmosferycznych. Dodał również, że w dniu 28 lipca 2015 roku były prowadzone prace na polach uprawnych wR., ale nie jest możliwe , aby było to widoczne zB.z uwagi na zbyt dużą odległość. Słuchany na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2017 roku z uwagi na upływ czasu nie był w stanie podać dokładnej daty rozpoczęcia prac żniwnych, lecz podtrzymał w całości złożone uprzednio zeznania.
Dowód:
- zeznania świadkaW. M.(184 – 185, – 352, 457).
Przesłuchana w charakterze świadkaE. M.oświadczyła, że jest mieszkankąB.. Nie potwierdziła, aby widziała jak w lipcu 2015 rokuM. M. (1)poruszał się drogą publiczną na pojeździe typu quad. Podała, że widziała grupkę dzieci w kaskach, które poruszały się quadami i rowerami po chodniku, bez opieki osoby dorosłej, ale nie była pewna czy wśród nich byłM. M. (1). Dodała, że o wspomnianej powyższej sytuacji rozmawiała zK. L.u krawcowej, a ta wypytywała czy wśród dzieci był synS. M. (1). Podała również, że dzień przed terminem rozprawy dzwoniła do niej oskarżona i zastraszała ją, mówiąc, że jeśli nie powie prawdy, to ma jakieś nagranie tej rozmowy. Przesłuchiwana raz jeszcze podkreśliła, że nie wie czy wśród grupy dzieci byłM. M. (1).
Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne. Opis zdarzeń przedstawionych przezU. W.iW. M.koresponduje z relacją pokrzywdzonego tworząc spójny i logiczny obraz zajścia. Zeznania te nie zawierały również sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. Zeznania świadkaE. M.miały znaczenie drugorzędne i nie wniosły istotnych treści do sprawy mogących przyczynić się do wyjaśnienia zdarzenia z dnia 27 lipca 2015 roku.
Celem ustalenia czy małoletniM. M. (1)mógł użytkować, a w szczególności uruchomić quada(...), w postępowaniu przygotowawczym, dopuszczono dowód z opinii biegłego do spraw ruchu drogowego i mechaniki pojazdowejA. M.. W opinii z dnia 3 września 2016 roku biegły stwierdził, iż z uwagi na skomplikowaną procedurę uruchamiania wskazanego powyższej pojazdu, którą poprzedzić musi konieczność wytoczenia pojazdu z garażu, sześcioletni wówczasM. M. (1)nie był w stanie samodzielnie uruchomić pojazdu. Zaznaczył, że wynikające z badań profilaktycznych dane oM. M. (1)pozwoliły mu uznać, że byłby on w stanie sprawnie kierować i używać dźwigni hamulca. Biegły wskazał, że procedura uruchamiania pojazdu wymaga szeregu złożonych czynności uwarunkowanych kolejnością i czasem ich trwania, ale również wiedzy teoretycznej i doświadczenia, której w jego ocenie nie posiada sześcioletnie dziecko.
Zdaniem Sądu opinia sporządzona przez biegłegoA. M.jest pełna, jasna, nie zawiera w sobie sprzeczności oraz odpowiada na pytania zlecającego opinię.
Dowód:
- opinia biegłegoA. M.z dnia 3 września 2016 roku (k. 340 - 345).

Sąd zważył, co następuje:
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, który Sąd poddał wszechstronnej i wnikliwej analizie należy uznać, iż fakt popełnienia przez oskarżoneK. L.iJ. F.zarzucanych im czynów nie budzi wątpliwości.
Przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.polega na tym, że sprawca składający zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub innym prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje fałszywie. Sprawca może dopuścić się tego przestępstwa przez działanie (zeznanie nieprawdy) lub zaniechanie (zatajenie prawdy). Rodzajowym przedmiotem ochrony jest prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości, natomiast indywidualnym przedmiotem ochrony jest wydanie w konkretnej sprawie prawdziwego orzeczenia, nieopartego na fałszywych dowodach. Chodzi o zapewnienie wiarygodności ustaleń dokonywanych w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy. Warunkiem odpowiedzialności za przestępstwo zart. 233 k.k.jest, aby zeznanie miało służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy. Zgodnie zart. 233 § 2 k.k.warunkiem odpowiedzialności karnej jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Należy wskazać, że treści zawarte w fałszywych zeznaniach muszą być obiektywnie niezgodne z prawdą, jak również subiektywnie nieprawdziwe, gdy sprawca ma świadomość ich nieprawdziwości lub przewiduje taką możliwość i godzi się na to. Jest to więc przestępstwo, które można popełnić wyłącznie umyślnie – w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego.
Z kolei przedmiotem ochrony zart. 235 k.k.– podobnie jak wart. 233 k.k.– jest dobro wymiaru sprawiedliwości, a dodatkowo dobra indywidualne osób, przeciwko którym skierowane jest działanie sprawcy. Jest to przestępstwo umyślne, przy czym może być popełnione wyłącznie z zamiarem bezpośrednim. Podejmowanie podstępnych zabiegów powoduje skierowanie przeciwko określonej osobie ściganie o czyny wymienione wart. 235 k.k.
W ocenie Sądu oskarżonaK. L.swoim zachowaniem wyczerpała znamiona zarównoart. 235 k.k., jak iart. 233 § 1 k.k., a oskarżonaJ. F.art. 233 § 1 k.k.

K. L.od strony przedmiotowej działała w ten sposób, iż w dniu 25 października 2015 roku, czyniąc podstępne zabiegi polegające na przesłaniu do Komendy Wojewódzkiej Policji wK.zdjęć małoletniegoM. M. (1)siedzącego na quadzie należącym doS. M. (1)skierowała przeciwko niemu zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, które polegało na tym, że w dniu 27 lipca 2015 roku dopuścił małoletniego syna do kierowania quadem bez opieki, po drodze publicznej. W wyniku działania oskarżonej organy Policji uzyskały podstawę do wszczęcia postępowania przeciwkoS. M. (1). Oskarżona swoim zachowaniem wyczerpała również znamionaart. 233 § 1 k.k., gdyż w dniach 30 grudnia 2015 roku wR., 19 stycznia 2016 roku wR.oraz 12 kwietnia 2016 roku wW., będąc uprzedzoną o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań – co potwierdziła składając swój podpis pod treścią zeznań oraz treścią pouczenia – składając zeznania jako świadek, zeznała nieprawdę o tym, iż w dniu 27 lipca 2015 roku sześcioletniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej numer(...)wB., bez obecności osoby dorosłej.
W ten sam sposób Sąd ocenił zachowanie oskarżonejJ. F., która w dniu 19 stycznia 2016 roku wR.oraz w dniu 12 kwietnia 2016 roku wW., będąc uprzedzoną o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznała nieprawdę o tym, iż w dniu 27 lipca 2015 roku sześcioletniM. M. (1)poruszał się pojazdem typu quad po drodze publicznej numer(...)wB., bez obecności osoby dorosłej.
Mając na uwadze ustalony i oceniony materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że wina oskarżonychK. L.iJ. F.oraz okoliczności popełnienia zarzuconych im czynów nie budzą wątpliwości. Biorąc pod uwagę ich wiek, stopień rozwoju, doświadczenia życiowe oraz pełnioną przezK. L.funkcję sekretarza GminyR.uznać należy, iż oskarżone miały możliwość rozpoznania znaczenia swoich czynów, a tym samym mogły zachować się zgodnie z prawem. W chwili popełnienia czynów zabronionych przez oskarżone wymagalność zachowania zgodnego z normą prawną nie była w żaden sposób naruszona czy wyłączona, w szczególności oskarżone były uprzedzane o odpowiedzialności jaka im grozi za niezgodne z prawdą zawiadamianie i zeznawanie w sprawie o popełnieniu czynu zabronionego. Oskarżone zeznały nieprawdę w ten sposób, że fałszywie oskarżyłyS. M. (1)o popełnienie wykroczenia z art. 96 § 1 pkt 2 k.w. z zw. z art. 89 k.w., którego ten w rzeczywistości się nie dopuścił. Zeznania te służyły jako dowód z sprawie prowadzonej początkowo przez Komendę Powiatową Policji wR.(sygn. akt(...)), a następnie Komendę Miejską Policji wW.(sygn. akt(...)).
Mając na uwadze rodzaj dokonanego przestępstwa i okoliczności jego popełnienia, Sąd wymierzył oskarżonejK. L.za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, z kolei za czyny opisane w punktach II – IV części wstępnej wyroku karę jednego roku pozbawienia wolności. Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki określone wart. 91 § 1 k.k.orzeczono wobec oskarżonej karę łączną jednego roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 3 lata. Na podstawieart. 71 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonej karę grzywny w ilości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40,00 złotych.
Stopień społecznej szkodliwości czynów, których dopuściła się oskarżonaK. L.należy określić jako znaczny. Przy wymiarze kary uwzględniono fakt, iż przestępstwo, którego dopuściła się oskarżona godzi w dobro wymiaru sprawiedliwości, w prawidłowe funkcjonowanie organów ścigania i orzekania, które przez oskarżenie osoby niewinnej zostają wprowadzone w błąd, a także narusza dobre imię osoby fałszywie oskarżonej. Zachowanie oskarżonej miało wyłącznie na celu pogorszenie opinii podejrzanego w odbiorze społecznym i zdyskredytowanie go jako radnego GminyR., sołtysaB.oraz Prezesa Ochotniczej Straży Pożarnej wB.. Naraziło to również pokrzywdzonego na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywanego przez niego zawodu funkcjonariusza Policji. Należy również pamiętać, że naganne zachowanie oskarżonej stanowiło reakcję na wcześniejsze, niekorzystne dla niej zawiadomienie o popełnionym wykroczeniu, a jej celem była wyłączenie chęć odegrania się na pokrzywdzonymS. M. (1), nie zaś troska o innych użytkowników dróg publicznych i mieszkańcówB.. Również stopień winy oskarżonej jest wysoki. Oskarżona miała możliwość postąpienia w sposób zgodny z prawem, jednakże prawo to rozmyślnie i świadomie naruszyła. Nie można bowiem w zaślepieniu bezpodstawnie oskarżać drugiej osoby. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt, że oskarżona z premedytacją zeznawała fałszywie wprowadzając w błąd organy wymiaru sprawiedliwości, a nie zachodziły w jej przypadku żadne okoliczności winę wyłączające lub ograniczające. Oskarżona działała z zamiarem bezpośrednim, przez co negatywnie należało ocenić jej motywację. Negatywnie należało również ocenić działanie w warunkach czynu ciągłego tj. związaną z tym powtarzalność przestępczych zachowań. Oskarżona przesłuchiwana na okoliczność zdarzenia z dnia 27 lipca 2015 roku, pomimo każdorazowego pouczenie o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w dniach 30 grudnia 2015 roku, 19 stycznia 2016 roku i 12 kwietnia 2016 roku podała nieprawdę. Na korzyść oskarżonej przemawia jej dotychczasowa niekaralność oraz fakt, że postępowanie wyjaśniające wszczęte na skutek złożonego przez nią zawiadomienia nie dało podstaw do skierowana wniosku o ukaranieS. M. (1), co w znaczny sposób umniejsza rozmiar ujemnych następstw przestępstwa. Zdaniem Sądu przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna jednego roku pozbawienia wolności jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy. Sąd kierując się ogólnymi i szczegółowymi dyrektywami wymiaru kary zawartymi wart. 53 k.k.uznał, że wymierzona kara jest adekwatna do społecznej szkodliwości czynów, których się dopuściła i nie przekracza stopnia jej winy. Orzeczona kara powinna uświadomić oskarżonej naganność jej postępowania i wdrożyć ją do przestrzegania porządku prawnego, a jednocześnie wywrzeć pożądane skutki w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jednocześnie warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności tytułem próby na okres trzech lat, w przekonaniu, że sama możliwość wykonania kary będzie wystarczającym impulsem do poprawy zachowania i nie powracania na drogę przestępstwa. By urealnić dotkliwość kary Sąd wymierzył oskarżonejK. L.karę 50 stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40,00 złotych. Ustalając ilość i wysokość stawek dziennych grzywny uwzględniono wagę czynu i stopień winy oskarżonej.
Sąd, uznając oskarżonąJ. F.za winną zarzucanych jej czynów opisanych w punkcie I i II części wstępnej wyroku, na podstawieart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.skazał ją na karę dziesięciu miesięcy pozbawienia wolności. Na zasadzieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.Sąd zawiesił wykonanie orzeczonej kary na okres próby wynoszący trzy lata. Na mocyart. 71 § 1 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonej karę grzywny w ilości 40 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40,00 złotych.
Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonejJ. F.uznać należy, że ich społeczna szkodliwość jest znaczna. Sąd miał na uwadze, że złożone przez oskarżoną zeznania miały mieć istotne znaczenie dla sprawy zainicjowanej zawiadomieniemK. L.. Wszak oskarżona potwierdziła wersję podawaną przezK. L., a dotyczącą okoliczności czasu i miejsca poruszania sięM. M. (1)pojazdem typu quad po drodze publicznej wB.bez obecności osoby dorosłej. Podkreślenia wymaga, iż oskarżona była przesłuchiwana dwukrotnie i w obu przypadkach złożyła fałszywe zeznania. Zachowanie oskarżonejJ. F.wskazywało na bezkrytyczne podejście do postępowaniaK. L.i podejmowanych przez nią czynności mających na celu realizację wcześniej ustalonego planu. Na szczególne potępienie zasługuje także motywacja oskarżonej, która tylko z jej znanych powodów działała, wobec obcej jej osoby po to, aby jej dokuczyć. Okolicznościami wpływającymi na obostrzenie kary były również przemyślany sposób działania sprawcy i skutki jej postępowania. Oskarżona dla potwierdzenia wiarygodności zeznańK. L.przyznała, że była świadkiem zdarzenia z dnia 27 lipca 2015 roku, które w rzeczywistości nie miało miejsca. Skutkiem postępowania oskarżonych było wszczęte wobecS. M. (1)postępowanie wyjaśniające prowadzone przezK.Powiatową Policji wR., a następnie Komendę Miejską Policji wW.oraz postępowanie przez Sądem Rodzinnym i Nieletnich wR.. Powyższa sytuacja doprowadziła również do pogorszenia relacji rodzinnych pokrzywdzonego oraz negatywnych konsekwencji zawodowych. Dodatkowo nie można było stracić z pola widzenia faktu, iż oskarżona była już karana sądownie.J. F.jest człowiekiem dojrzałym życiowo i w pełni poczytalnym, a więc miała możliwość rozpoznania bezprawności swojego czynu. Wymierzając oskarżonej karę za przestępstwa zarzucane jej w punkcie I i II części wstępnej wyroku Sąd baczył, aby orzeczona kara była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, a także brał pod uwagę jej cele w zakresie społecznego oddziaływania oraz zapobiegania popełnianiu przestępstw. Sad uznał, że również w przypadku oskarżonejJ. F.zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie wobec niej dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu wystarczającym dla osiągnięcia wobec niej celów kary, a zwłaszcza zapobieżenia powrotowi do przestępstwa, będzie zastosowanie przedmiotowego środka probacyjnego. Zawieszenie wykonania kary będzie wystarczające dla wzbudzania u oskarżonej woli współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw. Wymierzając oskarżonej karę grzywny Sąd uwzględnił jej sytuację majątkową uznając, że zapłata grzywny we wskazanej wysokości nie spowoduje dla oskarżonej zagrożenia jej egzystencji, a tylko wzmocni wychowawcze oddziaływanie wymiaru kary.
W przedmiotowej sprawie zachodziły także przesłanki do przyjęcia, iż zarzucanych czynów oskarżone dopuściły się w warunkach opisanego wart. 91 § 1 k.k.ciągu przestępstw. Do przyjęcia powyższej kwalifikacji konieczne jest jednoczesne spełnienia trzech przesłanek. Pierwszą z nich jest dokonanie czynów przestępnych w krótkich odstępach czasu. W przedmiotowej sprawie popełnienie czynów przezK. L.w dniach 30 grudnia 2015 roku, 19 stycznia 2016 roku i 12 kwietnia 2016 roku oraz przezJ. F.w dniach 19 stycznia 2016 roku i 12 kwietnia 2016 roku nie budzi wątpliwości co do jej spełnienia. Drugą z przesłanek jest wykorzystanie tej samej sposobności. Oskarżone składając zeznania w charakterze świadka oraz pouczone o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, podały nieprawdę. Trzecia przesłanka to popełnienie wszystkich czynów przed zapadnięciem co do któregokolwiek z nich chociażby nieprawomocnego wyroku, która także została zrealizowana.
Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz oskarżyciela posiłkowegoS. M. (1)kwoty po 420,00 złotych tytułem ustanowienia pełnomocnika z wyboru.
Na podstawieart. 627 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w wysokości po 290,00 złotych oraz obciążył oskarżonąK. L.opłatą w kwocie 380,00 złotych, natomiast oskarżonąJ. F.opłatą w kwocie 360,00 złotych.
Sędzia: