Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 115/16
Data wyroku: 2017-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Dorota Biernikowicz, Marek Karbowski, Hanka Miękwicz-Gałkowska, Katarzyna Łakomiec, Tomasz Borowczak
Słowa kluczowe: Podżeganie
Podstawa prawna: art. 18§2 kk w zw. z art. 18§2kk w zw. z art. 148§3 kk

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 kwietnia 2017r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu III Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Borowczak (spr.)
Sędziowie: SSO Dorota Biernikowicz
Ławnicy: Marek Karbowski, Katarzyna Łakomiec, Hanka Miękwicz - Gałkowska
Protokolant: st. prot. sąd. Marta Przybył
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w PoznaniuŁ. B.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 6 czerwca, 8 września, 4 października, 2 listopada, 2 grudnia 2016r. oraz 4 stycznia, 10 i 27 kwietnia 2017r.
sprawyS. F. (1), synaB.iI.z domuS.,urodzonego w dniu (...)wP.

oskarżonego o to, że :

w nieustalonym okresie co najmniej od 8 czerwca 2013r. do nieustalonej daty 2014r. wP., wS.i w innych miejscowościach, działając w zamiarze bezpośrednim, wywołując uB. B. (1)(B.)ps.(...)zamiar przestępczy, nakłonił go do dokonania czynu zabronionego w postaci nakłonienia innej nieustalonej osoby do popełnienia przestępstwa zabójstwa funkcjonariusza Policji z Komendy Powiatowej Policji wP.M. C., z wykorzystaniem materiału wybuchowego lub broni palnej, za popełnienie którego przewidział nagrodę w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 20.000 zł, do popełnienia którego nie doszło wskutek niemożności znalezienia osoby, bądź osób, które podjęłyby się wykonania wyżej wymienionego zlecenia zabójstwa, a nadto z powodu dokonanych zatrzymań osób, a czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym za przestępstwo podobne zart.158§1 kkwyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu III K 275/05 i po odbyciu w okresie 5 lat co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności
tj. o czyn zart.18§ 2  kkw związku zart.18§2 kkw związku zart.148 §2  kkw związku zart.64§1 kk

1
OskarżonegoS. F. (1)uznaje za winnego tego, że w czasie bliżej nieokreślonym, co najmniej od wiosny 2013r. do nieustalonej bliżej daty 2014r. wP., wS.i w innych miejscowościach, działając z zamiarem bezpośrednim nakłaniałB. B. (1)ps. (...)do podżegania innej osoby do dokonania z wykorzystaniem materiału wybuchowego lub broni palnej zabójstwa funkcjonariusza Policji z Komendy Powiatowej Policji wP.M. C.w związku z pełnieniem przez tego funkcjonariusza Policji obowiązków służbowych związanych z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, przy czym zbrodni tej dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 8 czerwca 1999r. do 22 lipca 1999r. oraz od 1 maja 2006r. do 18 września 2011r. kary łącznej 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 24 października 2005r., sygn. akt III K 275/05, która to kara została wymierzona po połączeniu m.in. kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt II K 1003/02 za umyślne przestępstwo podobne zart.158§1 k.k.tj. winnego zbrodni zart.18§2 k.k.w zw. zart.18§2 k.k.w zw. zart.148§2 pkt.4 i §3 k.k.w związku zart.64§1 k.k.i za to na podstawieart.19§1 k.k.w zw. zart.148§2 k.k.wymierza mu karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart.63§1 k.k.na poczet wymierzonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 marca 2016r. godz. 15.40 i nadal.

3
Na podstawieart.624§1 k.p.k.zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

SSO Tomasz Borowczak    SSO Dorota Biernikowicz
Marek Karbowski   Katarzyna Łakomiec  Hanka Miękwicz - Gałkowska

UZASADNIENIE

M. C.jest funkcjonariuszem Policji, a od dnia 27 stycznia 2012r. pełni funkcję nieetatowego kierownika Zespołu do Walki z Przestępczością Narkotykową Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji wP.(k.885).
W latach 2012 – 2013 w związku z pełnioną funkcją w zainteresowaniuM. C.i kierowanego przez niego zespołu znajdował się oskarżonyS. F. (1)ps. (...), a także osoby z nim powiązane, które były podejrzewane o popełnianie czynów związanych z handlem narkotykami.M. C.brał udział w większości zatrzymań związanych z przestępczością narkotykową, w ramach których zatrzymywano szereg osób związanych zeS. F. (1), w konsekwencji czego podejmowane przezM. C.jak funkcjonariusza Policji czynności służbowe stwarzały zagrożenie dla oskarżonegoS. F. (1). W konsekwencjiS. F. (1)podjął decyzję o konieczności wyeliminowaniaM. C., poprzez zlecenie jego zabójstwa.
W dniu 30 marca 2013r.P. P., w związku z zakończeniem odbywania kary pozbawienia wolności, opuszczał Zakład Karny weW.. Pod zakładem karnym oczekiwał wówczas na niego oskarżonyS. F. (1), z którymP. P.kilka lat wcześniej była osadzony we wspólnej celi. Następnie udali się oni do mieszkania oskarżonego wG., gdzie wspólnie się bawili i spożywali alkohol. W trakcie prowadzonych wówczas rozmówS. F. (1)poinformowałP. P., czym się wówczas zajmował, a mianowicie, że zajmuje się handlem narkotykami. Oskarżony bardzo narzekał też wówczas na funkcjonariusza PolicjiM. C., który swoją aktywnością utrudniał mu przestępczą działalność (miał mu za bardzo „wchodzić w drogę”). W obecnościP. P.S. F. (1)oświadczył wówczas, że musi „odpalić”M. C.tzn. co oznaczało, że pokrzywdzony ma zostać pozbawiony życia. RozmowieS. F. (1)zP. P.przysłuchiwało się w tym czasie dwóch funkcjonariuszy Policji, którzy byli wówczas obecni w domuS. F. (1). Jednym z nich byłG. R., który był dobrym znajomym rodzinyS. F. (1)i miał wówczas na sobie policyjny mundur. Drugi funkcjonariusz był natomiast ubrany po cywilnemu. Żaden z nich nie zareagował w jakikolwiek sposób na stwierdzenieS. F. (1)o konieczności „odpalenia”M. C..

     W kwietniu 2013r.P. P.jechał zeS. F. (1)samochodem doP.na(...)na(...).P. P.zapytał wówczasS. F. (1)o policjanta, o którym wcześniej rozmawiali (tj.M. C.) chcąc wiedzieć, jak wygląda sytuacja związana z działalnością oskarżonego, która była „utrudniana” działalnością policji. OskarżonyS. F. (1)odpowiedział wówczas, że sytuacja ta nie została jeszcze rozwiązana, niemniej ma już kogoś, kto załatwi sprawę – że są ludzie, którzy „odpalą”M. C.i pozbędzie się w ten sposób problemu.

Również w kwietniu 2013r. miało miejsce spotkanie w garażu na lotnisku wP., w którym uczestniczyli oskarżonyS. F. (1), a takżeP. A.,S. K.ps. (...)iJ. J.. Podczas prowadzonej wówczas rozmowyS. F. (1)powiedział, że „C.dużo węszy”, wobec czego „trzeba z nim zrobić porządek i wynająć kogoś, kto by mu nogi poprzetrącał lub coś więcej”. Pozostali obecni przytakiwali tym twierdzeniomS. F. (1), z ich strony nie padło jakiekolwiek słowo sprzeciwu.S. F. (1)iP. A.wskazywali również wówczas, że wiedzą gdzie mieszkaM. C..
W dniu 8 czerwca 2013r. wP., w wyniku zaplanowanej akcji funkcjonariuszy PolicjiS. F. (1)został zatrzymany wspólnie z innymi osobami –M. A.,P. A.,J. J.. Wśród funkcjonariuszy Policji dokonujących zatrzymania był również pokrzywdzonyM. C., który osobiście zatrzymywałJ. J.. Po zatrzymaniu względemS. F. (1), jak równieżP. A.iJ. J.został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.
Zatrzymanie w dniu 8 czerwca 2013r. skutkowało zintensyfikowaniem działańS. F. (1)celem znalezienia osoby, która dokonałaby zabójstwa funkcjonariusza PolicjiM. C.. Z racji tymczasowego aresztowania oskarżony nie mógł osobiście znaleźć osoby gotowej podjąć się zabójstwa, wobec czego nakłonił swego kolegęB. B. (1)ps. (...)do znalezienia takiej osoby.
W lipcu 2013r.K. S.iP. A.byli przewożeni w konwoju policyjnym z Aresztu Śledczego wZ.do prokuratury wP.. W trakcie transportuP. A.poinformowałK. S., że wraz z innymi osobami, m.in.S. F. (1), został zatrzymany przez Policję na lotnisku wP., a „sprzedał” ich rzekomoS. K.ps. (...), wobec czego „K.poniesie za to karę” tj. zostanie pozbawiony dziewczyny i dziecka i że „znajdą go na końcu świata”.P. A.powiedział wtedy również, że została wyznaczona nagroda w kwocie 20.000 zł „za głowę”M. C., a sprawą zabójstwa zajmie sięB. B. (1)ps. (...), który pozostawał w owym czasie na wolności.
W okresie od 23 września 2013r. do 20 grudnia 2013r.K. S.iS. K.ps. (...)przebywali w Areszcie Śledczym wZ.i byli osadzeni w tych samych celach o numerach, kolejno: 412, 308, 412 i 413. Podczas wspólnego pobytu w celachK. S.opowiedziałS. K.o rozmowie zP. A.z lipca 2013r. wskazując, iż dowiedział się odP. A.o tym, że za dokonanie zabójstwa funkcjonariusza Policji o nazwiskuC.wyznaczono nagrodę w wysokości 20.000 zł i że ma się tym zająćB. B. (1). W dniu 20 grudnia 2013r.S. K.został przetransportowany do Aresztu Śledczego wŚ..
W mieszkaniuP. S.przyul. (...)wP.mieszkał przez pewien czasŁ. O.ps. (...). Do kręgu jego znajomych należeli i odwiedzali go w mieszkaniu:M.ps. (...),P. C.,K. Z.,Ł. P., mężczyźni o pseudonimach(...),(...)oraz(...). Podczas towarzyskich spotkań wymienieni mężczyźni narzekali na funkcjonariusza PolicjiM. C., którego czynili odpowiedzialnym za kolejne zatrzymania i wygrażali mu, mówiąc, że ma on „zostać odjebany”, tj. zabity.P. S.słyszała też, że takie słowa wypowiedział m.in.B. B. (1), który stwierdził, że „tę kurwę trzeba odjebać”. Z rozmów wynikało, że na decyzji o pozbawieniu życiaM. C.zaważyło zatrzymanie w dniu 8 czerwca 2013r. oskarżonegoS. F. (1).P. S.słyszała również, że ludzie związani zeS. F. (1)iB. B. (1)zbierali pieniądze, by ktoś „odpalił”M. C..

    W okresie od 23 maja 2013r. do 11 września 2013r. w Areszcie Śledczym wS.przebywał bratP. S.–R. B.ps. (...). W tym czasie w Areszcie Śledczym wS.przebywał też oskarżonyS. F. (1)(jako tymczasowo aresztowany był tam osadzony od 11 czerwca 2013r.). W sierpniu 2013r.P. S.odwiedziła swego brata, który wręczył jej zawinięty w folię gryps pochodzący odS. F. (1), a przeznaczony dlaB. B. (1).R. B.powiedział czego dotyczy gryps i poprosiłP. S., by ta przekazała ten gryps adresatowi -B. B. (1).P. S.jednak zanim to uczyniła, w dniu 31 sierpnia 2013r. udała się na Policję, chcąc poinformowaćM. C.o grożącym mu niebezpieczeństwie i okazała wówczas gryps funkcjonariuszom Policji. Z jego treścią zapoznał się teżM. C..

    W treści tego grypsu wskazano, że nie jest on pisany ręką rzeczywistego autora (tj. oskarżonegoS. F. (1)), lecz przez „zgredzia w razie wpady”. Znalazły się tam również stwierdzenia, zgodnie z którymi gryps nie może być przekazany przez żonęS. F. (1)–E., ponieważ ich widzenia odbywają przez „pleksę”, tj. pleksiglas, dlatego też gryps podawany jest przez Linka (pseudonimR. B.). Następnie wskazano, że 28 (sierpnia) wychodziZ.(tj.M. Z. (1)), który ma „ogarnąć”D.i „50 koła wiesz na kogo – MA TA KURWA ZEZGONOWANA BYĆ”. W dalszej części grypsu zawarta była instrukcja, byB. B. (1)sprzedał „to z lasu za 50 koła” i dorzucił „Z.nac.”. Gryps podpisany jest „BB”, tj. inicjałami jego adresata –B. B. (1)(vide: k.1168).

W owym czasie funkcjonariusze policji prowadzili czynności operacyjne w związku z posiadanymi informacjami o planowanym zabójstwieM. C.. Po zapoznaniu się z treścią grypsu funkcjonariusze Policji wykonali jego kopię, która została dołączona do teczki czynności operacyjnych, po czym oddali grypsP. S., która zawinęła go w folię w taki sam sposób, w jaki był zawinięty pierwotnie.
OstatecznieP. S.osobiście doręczyła grypsB. B. (1), który w jej obecności przeczytał go, a następnie zniszczył.
M. Z. (1), o którym była mowa w grypsie, posiadał broń, którą miał później przekazaćB. B. (1). Broń tę widziałK. S., który był na imprezie w mieszaniuM. Z. (1)w 2012r.
Zimą, na przełomie lat 2013 i 2014Ł. O.rozmawiał zH. N.i zapytał go, czy ma takie kontakty, żeby „ściągnąć głowę”, tzn. zabić człowieka.H. N.zapytał wówczas o czyją głowę chodzi. W odpowiedzi usłyszał, że chodzi oC..H. N.domyślił się wówczas, żeŁ. O.mówił o funkcjonariuszu Policji zP.M. C., którego znał z podejmowanych wobec niego czynności policyjnych.M. C.był bowiem wówczas powszechnie znany w(...)środowisku przestępczym, a członkowie tego środowiska wiedzieli, że muszą na niego uważać.H. N.zaczął dopytywaćŁ. O.o szczegóły, na co ten odpowiedział że(...), tj. oskarżonyS. F. (1), szuka kogoś, bo chce „sprzątnąć”C..H. N.oświadczył, że nie chce na ten temat rozmawiać i byŁ. O.nie poruszał z nim więcej tego tematu.
Od dnia 30 października 2013r. w Areszcie Śledczym wS.osadzony byłJ. F.. Na początku 2014r. w zajmowanej przez niego celi umieszczonoS. H.. OdtądJ. F.iS. H.przebywali we wspólnej celi. Przez okres od stycznia do kwietnia 2014r. w celi sąsiadującej z ich celą przebywał jako tymczasowo aresztowany oskarżonyS. F. (1), z którymS. H.się znał i z którym nawiązał kontakt zaraz po swoim przybyciu.S. H.iS. F. (1)rozmawiali ze sobą przez okna sąsiadujących ze sobą cel, opowiadali o okolicznościach ich zatrzymania. Podczas tych rozmówS. F. (1)wskazywał, że za jego zatrzymanie odpowiedzialny jestM. C.oświadczając, że jest na niego „wściekły”.S. H.poinformowałS. F. (1), że on sam również miał kontakt zM. C., który był inicjatorem także jego zatrzymania. W trakcie prowadzonych w ten sposób rozmów, któregoś dniaS. F. (1)powiedziałS. H., żeM. C.zostanie „załatwiony”. Rozmowom tym przysłuchiwał sięJ. F., który nie znałM. C., jednak z kontekstu rozmówS. H.z oskarżonymF.wywnioskował, że chodzi o policjanta zP., któregoS. F. (1)planuje się pozbyć.
Pod koniec lutego 2014r. do znajdującego się w areszcieS. F. (1)przyjechali jego znajomi i nawiązali z nim nielegalny kontakt przez okno aresztu. Taka rozmowa z osadzonym w Areszcie Śledczym wS.polega na tym, że osoby przyjeżdzające podchodzą pod mur okalający areszt, który znajduje się w odległości kilkudziesięciu metrów od okien aresztu, a następnie krzyczą do osadzonego, który odpowiada im z okna celi. Osobami, które przyjechały wówczas pod Areszt Śledczy wS.byli:B. B. (1),M. R., dziewczynaS. H.orazM. Z. (2).S. F. (1)rozmawiał wówczas zB. B. (1)na tematM. B.B.wskzał mu wówczas, że sprawa będzie załatwiona, że szukają kogoś z zewnątrz. Z rozmowy tej wynikało też, że do zabójstwaM. C.miały być użyte materiały wybuchowe. Po tej „wizycie”S. F. (1)iS. H.często wracali w swych rozmowach do tematuM. C.,S. F. (1)mówił, że sprawa zostanie załatwiona.
B. B. (1)odwiedziłS. F. (1)w podobny sposób jeszcze raz, przy czym wówczas towarzyszył mu równieżM. S..S. F. (1)ponownie usłyszał wtedy zapewnienieB. B. (1), że cały czas poszukują kogoś z zewnątrz, ponieważ ludzie związani z nimi, którzy mogliby się tym zająć, byli wówczas pozbawieni wolności.
Opisane wyżej rozmowyS. F. (1)z odwiedzającymi go osobami słyszałJ. F.osadzony w sąsiedniej celi.
Po zatrzymaniuS. F. (1)w dniu 8 czerwca 2013r. zostały mu postawione zarzuty popełnienia przestępstwa zart.258§1 k.k.i przestępstw określonych wustawie z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a następnie do Sądu Okręgowego w Poznaniu został skierowany akt oskarżenia. Postępowanie w tej sprawie toczy się obecnie pod sygn. akt III K 113/14.
OskarżonyS. F. (1),ps. (...), jest synemB.iI.z d.S.,urodził się w dniu (...)wP.. Jest żonaty, ma troje dzieci, z których jedno jest małoletnie. Oskarżony ma wykształcenie zawodowe – z zawodu jest stolarzem. Przed zatrzymaniem w niniejszej sprawie nie pracował zawodowo. Oskarżony otrzymuje rentę, nie posiada żadnego majątku.S. F. (1)był karany za przestępstwa kilkunastoma wyrokami (vide: karta karna k.823-826), w szczególności zaś – co istotne w niniejszej sprawie dla ustalenia działania w warunkach recydywy – w okresie od 8 czerwca 1999r. do 22 lipca 1999r. oraz od 1 maja 2006r. do 18 września 2011r. odbywał karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 24 października 2005r., sygn. akt III K 275/05, która to kara łączna została wymierzona po połączeniu m.in. kary 1 roku pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt II K 1003/02 za przestępstwo zart.158§1 k.k.
W niniejszej sprawie oskarżony został zatrzymany w dniu 13 marca 2016r. o godz. 15:40 (k.93), a następnie zastosowano względem niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.
W toku śledztwa oskarżony został poddany badaniu przez biegłych psychiatrów oraz psychologa. W wydanej opinii biegli stwierdzili, iż nie rozpoznali uS. F. (1)choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego, rozpoznali natomiast nieprawidłową osobowość (stwierdzono zaburzenia w sferze emocjonalno-motywacyjnej w postaci nieprawidłowości rozwoju uczuciowości wyższej, słabości uczuć złożonych, osłabione poczucie winy i odpowiedzialności, obniżony samokrytycyzm, nieumiejętność odraczania satysfakcji, koncentracja na teraźniejszości, nieefektywność procesu uczenia się oraz stosunek do obowiązujących norm społecznych, których oskarżony nie przestrzega), przy czym stwierdzone zaburzenia nie znosiły ani nie ograniczały w stopniu znacznym zdolności oskarżonego do rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:

–

częściowo wyjaśnień oskarżonego (k.341-343 w zw. z k.103-105, 111-112, 218-219, 265-266; 429-431; 545-547; 771; 1072)

zeznań świadków:M. C.(k.344-347 w zw. z k.21-22),K. S.(k.350-351 w zw. z k.68-69 oraz k.70-75 od początku do słów „i czyB.kogoś do tego wynajął” na k.71; k.1071-1072),P. P.(k.421-425 w zw. z k.244-247, 252-255, 257-259, 240);J. F.pierwotnie przesłuchiwanego w charakterze świadka incognito nr 00-709/14 (k.427-429 w zw. z k. 10, 4-6; 915-928 w zw. z k.7-9, 10-19, 27-29, 30-32, 33-34, 35-36, 37 znajdujące się w dołączonej teczce opisanej „świadek incognito nr 00-709/14),P. S.(k.527-533 w zw. z k.64-67 od słów „wyprowadził się nie wiem” do słów „dostarczyłam od niego gryps doB. B. (4)” oraz k.80-85 od słów „jak przychodzili do mieszkania to często imprezowali” do słów „gryps od(...)doB. B. (4)”),H. N.(k.533-537 w zw. z k.338-339 od słów „odnośnie Maciory” do słów na temat policjantaC.”),S. K.(k.537-542 w zw. z k.53-56 od słów „ja wiem do czego zdolny jestF.” do słów  „stąd wiem, do czego oni są zdolni” i dalej od słów „S.mówił” do słów „transportu zA.” oraz k.57-63 od słów „chciałbym powiedzieć o kolejnej sytuacji” do słów „na każdym z trzech spacerniaków”; k.1071-1074),

częściowo zeznań świadków:B. B. (1)(k.347-348 w zw. z k.76-78 od słów „byłem raz czy dwa w odwiedzinach uS. F. (2)” do słów „ale ja do niego mówiłemS.”),P. A.(k.351-352),M. S.(k.542-544),

opinii biegłych psychiatrów oraz psychologa dotyczącej stanu zdrowia psychicznego oskarżonego (k.1177 w zw. z k.128-131),

dokumentów  w postaci: notatek urzędowych ( k.1177 w zw. z  k.79, 87, 88, 98), informacji z Aresztu Śledczego wS.co do osób osadzonych w celach zeS. F. (1)( k.1177 w zw. z  k.89), protokołu zatrzymania oskarżonego ( k.1177 w zw. z  k.93), dokumentacji ze sprawy o sygn. II K 18/14 Sądu Okręgowego w Koszalinie ( k.1177 w zw. z  k.136-162), notatki kuratora sądowego ( k.1177 w zw. z  k.167), odpisów wyroków skazującychS. F. (1)wraz z danymi o odbyciu kar ( k.1177 w zw. z  k.168-202, 203-213), informacji co do interwencji Policji w okolicach Aresztu Śledczego wS.( k.1177 w zw. z  k.226), informacji co okresów pozbawienia wolnościS. F. (1)( k.1177 w zw. z  k.227-237), kopii protokołów rozprawy z dnia 19 stycznia 2016r., 7 marca 2016r. oraz 30 września 2016r. w sprawie III K 113/14 Sądu Okręgowego w Poznaniu  ( k.1177 w zw. z  k.443-473, 489-499, 743-758), nagrania z monitoringu sądowego ( k.1177 w zw. z  k.728a-728b), kopii zażalenia prokuratora od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu o uchyleniu tymczasowego aresztowania wobecS. F. (1)w sprawie III K 113/14 ( k.1177 w zw. z  k.787-790), kopii z akt III K 113/14 ( k.1177 w zw. z  k.792-793), kopii aktu oskarżenia w sprawie III K 113/14 Sądu Okręgowego w Poznaniu ( k.1177 w zw. z  k.794-813), karty karnej ( k.1177 w zw. z  k.823-826), kopii pisma z akt III Kop 9/16 dot.Ł. O.( k.1177 w zw. z  k.843-844), informacji z Aresztu Śledczego wS.dot.A. Ż.iJ. S. (1)( k.1177 w zw. z  k.858-862), informacji z systemu NOE-SAD dot.A. Ż.iJ. S. (1)( k.1177 w zw. z  k.866-867), informacji z KPPP.dot. funkcjonariusza PolicjiM. C.( k.1177 w zw. z  k.885), informacji z Aresztu Śledczego wZ.dot. osadzonychS. K.iK. S.( k.1177 w zw. z  k.887-889), informacji z zakładu karnego weW.dot. osadzonegoR. B.( k.1177 w zw. z  k.897), kopii opinii sądowo-psychiatrycznej dot.P. P.( k.1177 w zw. z  k.898-904), notatki policji dot. ustaleń co do miejsca pobytu świadków ( k.1177 w zw. z  k.1019, 1038, 1049), decyzji nr 58 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 marca 2017r. ( k.1177 w zw. z  k.1167), kopii grypsu doB. B. (1)pochodzącego odS. F. (1)( k.1177 w zw. z  k.1168), grypsu przekazanegoS. H.przezS. F. (1)( k.1177 w zw. z  k.4 teczki wyłączonych materiałów świadek incognito nr 00-709/14), dokumentów w aktach  Wp  274/05 Sądu Okręgowego w Poznaniu (wykonawczych do sprawy III K 275/05 (ujawnionych na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017r.).

Zarówno w toku śledztwa, jak i na rozprawie oskarżonyS. F. (1)nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Twierdził, że stawiany mu zarzut jest absurdalny i niedorzeczny oraz że nie zna pokrzywdzonego (k.341), a cała sprawa jest wynikiem intrygi uknutej przezS. K.(k.342-343).
Wyjaśnienia oskarżonego w części istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okazały się w przeważającej części niewiarygodne.
Przede wszystkim na wiarę nie zasługiwały twierdzeniaS. F. (1), w których zaprzeczał on swojemu sprawstwu oraz temu, aby w ogóle znał pokrzywdzonegoM. C.. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznańM. C.,K. S.,P. P.,J. F.,P. S.,H. N.iS. K., którzy zgodnie, a jednocześnie niezależnie od siebie (wyjątkiem jest jedynie rozmowaK. S.zP. A.z lipca 2013r., którąK. S.zrelacjonował następnieS. K.podczas wspólnego pobytu w Areszcie Śledczym wZ.) wskazywali na fakt, że oskarżony otwarcie złorzeczyłM. C.i w wulgarny sposób mówił o konieczności jego zabicia, jak również ujawniony gryps skierowany przezS. F. (1)doB. B. (1)(za pośrednictwemR. B.orazP. S.) w ocenie Sądu potwierdza sprawstwo oskarżonego, a jednocześnie czyni wyjaśnieniaS. F. (1)niewiarygodnymi. Nieprzekonująca i nieskuteczna jest przy tym próba sprowadzania przez oskarżonego zarzutu jedynie do intrygi ze stronyS. K., ponieważ czyniąc to, oskarżony całkowicie pomija pozostałe, wskazane wyżej dowody, które również świadczą przecież o jego sprawstwie.
Niewiarygodne były również wyjaśnienia oskarżonego, który zaprzeczał, aby przekazywał grypsB. B. (1)i aby taki gryps w ogóle istniał (k.547). Wyjaśnieniom oskarżonego przeczą zeznaniaM. C.iP. S., a przede wszystkim dokument w postaci kopii przedmiotowego grypsu (oryginał trafił doB. B. (1)i został zniszczony), który został odnaleziony i załączony do akt sprawy.
Wiarygodne okazały się natomiast wyjaśnienia oskarżonego, w których przyznał on fakt prowadzenia rozmów zeS. H.iB. B. (1)przez okno Aresztu Śledczego wS., fakt obecnościM. C.w trakcie zatrzymania w dniu 8 czerwca 2013r. oraz że bezpośrednio zatrzymywał on wówczasJ. J., jak również fakt znajomości zM. Z. (1). Ta część wyjaśnieńS. F. (1)korespondowała z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i w konsekwencji w tym zakresie zostały one uwzględnione podczas ustalania stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Jako wiarygodne Sąd ocenił zeznaniapokrzywdzonegoM. C., który rzeczowo i logicznie zrelacjonował fakty dotyczące planowanego zamachu na swoje życie, o których dowiedział się w związku z pełnionymi czynnościami służbowymi. Jego zeznania pozostawały w zgodności z zeznaniamiP. S., a jednocześnie okazały się przydatne do odnalezienia kopii grypsu doB. B. (1)pochodzącego odS. F. (1), który to dokument potwierdzał i dodatkowo uwiarygadniał zeznaniaM. C.. Zeznania pokrzywdzonego były więc bardzo istotne i przydatne dla ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za zgodne z zasadami logicznego rozumowania Sąd uznał również tę część zeznańM. C., w których relacjonował on przyczyny podjęcia przez funkcjonariuszy Policji decyzji o tym, że gryps okazywany im przezP. S.(pochodzący od oskarżonego, a adresowany doB. B. (1)) nie był przez nich zatrzymany, a jedynie – jak się okazało po uzyskaniu zezwolenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na udzielenie informacji stanowiącej informację niejawną – wykonano wówczas jedynie jego kopię, która została dołączona do akt czynności operacyjnych. W tamtym czasie jakakolwiek inna decyzja w przedmiocie owego grypsu z przyczyn oczywistych demaskowałaP. S.jako osobę, która podjęła współpracę z policją w tym sensie, że okazała funkcjonariuszom gryps. Taka decyzja świadczyła również o wiedzy funkcjonariuszy policji co do praktyki osadzonych w pisaniu nielegalnej korespondencji a mianowicie, iż rzeczywisty autor korespondencji nie pisze jej, a czyni to inna osoba po to, w razie ujawnienia korespondencji jej rzeczywisty autor nie był możliwy do zidentyfikowania w wyniku badań grafologicznych.
W ocenie Sądu wiarygodne były również zeznaniaświadkówK. S.,P. P.,J. F.,P. S.,H. N.iS. K.. Należy zaznaczyć, że żaden ze wskazanych świadków nie pozostawał w jakimkolwiek konflikcie z oskarżonymS. F. (1)(niektórzy z nich znali go tylko z widzenia lub znali jedynie jego pseudonim(...)– nie wiedząc nawet jak oskarżony się nazywa) i nie mieli żadnego powodu, by składać niekorzystne, obciążające go zeznania. Zeznania wskazanych świadków nie przyniosły im też żadnej korzyści (dla przykładu, mimo złożenia obciążających oskarżonego zeznańJ. F.od 2013r. nie opuścił jednostki penitencjarnej – k.927), a wręcz przeciwnie – zostali oni poddani szykanom ze strony współosadzonych, które są szczególnie dotkliwe w środowisku więziennym, żyją w stresie, boją się o bezpieczeństwo swoje i swoich bliskich, a część z nich wymagała wręcz ochrony Policji. Wypada w tym miejscu zwrócić uwagę na sposób składania zeznań na rozprawie głównej przezP. S., która mimo, że do sądu przybyła w asyście Policji, prosiła o możliwość składania zeznań pod nieobecność oskarżonego i publiczności, a ostatecznie złożyła je pod nieobecność oskarżonego (w trybieart.390§2 k.p.k.). W trakcie składania zeznańP. S.była przy tym bardzo zdenerwowana, nie mogła się skupić, przez co wielu faktów nie mogła sobie przypomnieć. Jednocześnie wielokrotnie wyrażała obawę o bezpieczeństwo osoby, od której otrzymała gryps (czyli swego brataR. B.). Ten przykład jaskrawo pokazuje w jakim stresie znajdowali się świadkowie w niniejszej sprawie, a mimo to, składali zeznania obciążające oskarżonego. W ocenie Sądu świadczy to wyłącznie o tym, że ich zeznania były zgodne z prawdą.
Zeznając na rozprawie głównejK. S.,P. P.,J. F.,P. S.,H. N.iS. K.podtrzymali swoje wcześniejsze zeznania, odpowiadali na wszelkie dodatkowe pytania, a ich wiarygodność w tej sprawie nie została skutecznie podważona. Również Sąd nie znalazł żadnych podstaw do tego, aby kwestionować wiarygodność składanych przez nich zeznań. Dodatkowo, zeznania te znajdowały oparcie w pozostałym materiale dowodowym, stanowiąc, obok wiarygodnych zeznańM. C.oraz dokumentu w postaci zabezpieczonej kopii grypsuS. F. (1)doB. B. (1), jedną z głównych podstaw ustaleń faktycznych w tej sprawie.
Należy przy tym wrócić uwagę, że przywołani wyżej świadkowie zeznawali na różne okoliczności dotyczące zachowania oskarżonego, przedstawiali fakty rozgrywające się w różnym czasie, które jednak korespondowały ze sobą i – po ich powiązaniu – tworzyły pełny obraz działań podejmowanych przezS. F. (1)w ramach zarzucanego mu czynu, a mianowicie:

–

w końcu marca i w kwietniu 2013r. w obecnościP. P.S. F. (1)mówił, że funkcjonariuszM. C.za bardzo wchodzi mu w drogę, wobec czego musi go „odpalić”, zaś w późniejszej rozmowie zP. P.S. F. (1)stwierdził, że są ludzie, którzy „odpalą”M. C., dzięki czemu pozbędzie się problemu;

mniej więcej w tym samym czasie – w kwietniu 2013r.S. K.uczestniczył w spotkaniu w garażu na lotnisku wP., podczas któregoS. F. (1)powiedział, że „C.za dużo węszy”, dlatego trzeba z nim zrobić porządek i wynająć kogoś, kto by mu nogi poprzetrącał lub „coś więcej”;

już po zatrzymaniuS. F. (1)(co nastąpiło w czerwcu 2013r.), w trakcie wspólnego konwoju policyjnego w lipcu 2013r.P. A.powiedziałK. S., że została wyznaczona nagroda w kwocie 20.000 zł za głowęM. C., a zajmie się nimB. B. (1), pseudonim(...);

pod koniec 2013r.K. S.zrelacjonował powyższą rozmowę zP. A.S. K., z którym przebywał w jednej celi w Areszcie Śledczym wZ., informując go, że za głowę funkcjonariusza Policji o nazwiskuC.wyznaczono nagrodę w wysokości 20.000 zł i że ma się tym zająćB.– w tym miejscu należy zwrócić uwagę na fakt, że w zeznaniachK. S.iS. K.w tym zakresie pojawiła się pewna sprzeczność, polegająca na tym, że pierwotnieK. S.wskazywał, iż o kwocie 20.000 zł „za głowę”M. C.dowiedział się odS. K.(k.71), podczas gdyS. K.zeznał, iż o tym fakcie mówił muK. S.(k.56, 60v, 1071). ZeznaniaS. K.były w tym względzie bardziej konsekwentne, ostatecznie też wskazana sprzeczność została wyjaśniona podczas konfrontacji tych świadków –K. S.potwierdził wówczas wersjęS. K., wskazując, że była to pomyłka z jego strony, wynikająca z faktu składania przez niego zeznań w wielu sprawach;

P. S., u której przez pewien czas mieszkałŁ. O.pseudonim(...), słyszała od jego znajomych o funkcjonariuszu PolicjiM. C.- wygrażali mu oni mówiąc, że ma on „zostać odjebany”.P. S.kojarzyła też słowaB. B. (1), który stwierdził, że „tę kurwę trzeba odjebać” i słyszała, że ludzie związani zeS. F. (1)iB. B. (1)zbierali pieniądze, by ktoś „odpalił”M. C.;

w sierpniu 2013r.P. S.odwiedziła w Areszcie Śledczym wS.swego brataR. B.i otrzymała od niego gryps pochodzący odS. F. (1)(S. F. (1)przebywał w Areszcie Śledczym wS.od 11 czerwca 2013r. – k.237), który miała następnie przekazaćB. B. (1); gryps ten zawiera wskazówki dlaB. B. (1)dotyczące zabójstwaM. C., mówiąc wprost, że ma on być „zezgonowany”;

w dniu 31 sierpnia 2013r.P. S.pokazała gryps Policji, która sporządziła jego kopię, a następnie zwróciła oryginałP. S.w celu dostarczenia go adresatowi –B. B. (1). Na zabezpieczonej kopii grypsu znajduje się pieczątka o treści „Załącznik nr 2 do pisma l.dz. KR.p/-5804/13 z dnia 5 września 2013r.” – co koresponduje z czasem otrzymania grypsu (mija kilka dni i sporządzane jest pismo, o którym mowa na pieczątce);

M. Z. (1), o którym była mowa w grypsie, miał broń, którą widział u niegoK. S.(k.69),

na przełomie 2013 i 2014r.Ł. O.rozmawiał zH. N.i zapytał go o kontakty dotyczące dokonania zabójstwa, mówiąc mu jednocześnie, że(...)(pseudonim oskarżonegoS. F. (1)) szuka kogoś, bo chce „sprzątnąć”M. C.,

J. F.słyszał rozmowyS. F. (1)zeS. H., w trakcie których oskarżony wskazywał, żeC.zostanie „załatwiony”.J. F.był też świadkiem rozmówS. F. (1)zB. B. (1)– prowadzonych przez okno Aresztu Śledczego wS., w trakcie którychB. B. (1)mówił, że szukają kogoś kto załatwi sprawęM. C., w tym kontekście była też mowa o materiałach wybuchowych; dodatkowoJ. F.również otrzymał gryps pochodzący odS. F. (1), w którym mowa jest „o odpaleniu pały zP.” – gryps ten znajduje się w aktach sprawy (k.4 teczki wyłączonych materiałów świadek incognito nr 00-709/14) i dodatkowo potwierdza i uwiarygadnia zeznaniaJ. F..

Zestawienie ze sobą powyższych dowodów i wynikających z nich faktów doprowadziło Sąd do kategorycznego przekonania, że oskarżonyS. F. (1)dopuścił się zarzucanej mu zbrodni.
Jedynie częściowo wiarygodne były zeznania świadkówB. B. (1),P. A.iM. S.. Wprawdzie wskazani świadkowie zaprzeczali faktowi podżeganiaB. B. (1)przezS. F. (1), a także temu, by w ogóle były prowadzone rozmowy dotyczące zabójstwaM. C., niemniej jednak ich zeznania potwierdzały inne istotne okoliczności. Mianowicie,B. B. (1)iM. S.przyznali, że przez okno Aresztu Śledczego wS.prowadzili rozmowy zeS. F. (1)(w formie nieformalnych odwiedzin – na tzw. „lipo”), co korespondowało z zeznaniamiJ. F..P. A.przyznał natomiast, że odbył wspólny konwój zK. S., w trakcie którego rozmawiał z nim oS. K.. Wprawdzie zaprzeczył on jednocześnie, aby przekazywał wówczasK. S.informacje, żeM. C.ma się coś stać i że ma się nim zająćB. B. (1), niemniej jednak przyznanie samego faktu konwoju i rozmowy zK. S.w ocenie Sądu uwiarygadniało zeznania tego ostatniego. Ostatecznie zatem zeznania wskazanych świadków nie miały decydującego znaczenia dla rozważań na temat odpowiedzialności karnej oskarżonego i zostały uwzględnione tylko w tym zakresie, w jakim pozostawały w zgodności z pozostałymi wiarygodnymi dowodami, natomiast pozostałą część zeznańB. B. (1),P. A.iM. S.Sąd uznał za niewiarygodną.
Za niewiarygodne, a w konsekwencji za nieprzydatne przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie Sąd uznał zeznania świadków:S. H.(k.349 w zw. z k.106-107),J. S. (2)(k.769-770),P. K.(k.770-771),S. W.(k.771-772),M. D.(k.772-774),G. R.(k.774-775),A. L.(k.1075-1076),W. K.(k.1077 w zw. z k.494-495),T. Z.(k.768 w zw. z k.116-117) iJ. J.(k.1188-1191). ŚwiadkowieS. H.,J. S. (2),P. K.,S. W.,M. D.,A. L.iT. Z.zaprzeczyli jakiejkolwiek wiedzy na temat zarzucanego oskarżonemu czynu. Co więcej, kierowani zapewne swoistym poczuciem lojalności względem oskarżonego i solidarności więziennej,S. H.,J. S. (2),P. K.iS. W., którzy na początku 2013r. przebywali w Areszcie Śledczym wS., zaprzeczyli również, aby byli w ogóle byli świadkami rozmów prowadzonych przez oskarżonego przez okno Aresztu Śledczego wS.z osobami z zewnątrz, mimo, że była to właściwie okoliczność bezsporna i przyznał to nawet sam oskarżony. ZeznaniaW. K.z kolei w ogóle nie dotyczyły okoliczności niniejszej sprawy, wobec czego nie miały żadnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu również zeznaniaG. R.należało natomiast ocenić jako całkowicie niewiarygodne. Świadek, będący emerytowanym już funkcjonariuszem Policji, przyznał, że zna oskarżonego i przyjaźni z się jego ojcem. Przyznał też, że wielokrotnie bywał w miejscu zamieszkania ojca oskarżonego. Jako niewiarygodne i wręcz naiwne w świetle zasad logicznego rozumowania należało ocenić zeznaniaG. R., zgodnie z którymi nie wiedział on, żeS. F. (1)był wielokrotnie karany za przestępstwa – że wprawdzie w rodzinnych rozmowach państwaF.była mowa o tym, żeS. F. (1)miał wyrok, jednak świadek nie dopytywał ile i za co (k.774). Z racji pełnionej funkcjiG. R.w ocenie Sadu musiał on wiedzieć o tym, żeS. F. (1)był wielokrotnie karany za przestępstwa. Nadto zeznania świadkaR.pozostawały w sprzeczności z zeznaniami świadkaP. P., którego to zeznania z przyczyn wskazanych wyżej zostały uznane za wiarygodne.
Przydatna dla celów postępowania byłaopinia biegłych psychiatrów oraz psychologadotyczącej stanu zdrowia psychicznego oskarżonego, która została sporządzona przez biegłych mających wieloletnie doświadczenie zawodowe i niezbędną wiedzę fachową do jej wydania. Biegli w sposób jasny i logiczny przedstawili co stanowiło podstawę ich opinii i dlaczego na podstawie zebranego materiału wyciągnęli przedstawione w niej wnioski. W ocenie Sądu wskazana opinia była jasna, rzetelna i pełna, a ponadto została sporządzone zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jednocześnie żadna ze stron nie kwestionowała ustaleń i wniosków tej opinii.
Sąd uznał za całkowicie wiarygodne i przydatne dla celów postępowania ujawnione w sprawie i wymienione wyżejdokumenty. Za szczególnie istotny uznać należało gryps pochodzący od oskarżonego doB. B. (1), który korespondował z zeznaniami świadkówM. C.iP. S.. Treść grypsu świadczyła wyraźnie, że nie został on napisany ręką oskarżonego, co pośrednio znajdowało również potwierdzenie w zeznaniachJ. F.(który wskazywał, że świecie więziennym zdarza się, że inne osoby spisują słowa kogoś innego, właśnie po to, by ukryć rzeczywistego autora w razie wpadki – k.922), wyjaśniała, dlaczego przekazywany był za pośrednictwemR. B.(ps. (...))iP. S., zawierał instrukcję, by jego adresat, tj.B. B. (1)sprzedał to, co było ukryte w lesie za kwotę 50 tys. i przekazałM. Z. (1)„na chmurę” (pisownia oryginalna), wreszcie dawał wyraz wprost intencji oskarżonego, który w wulgarny sposób wskazywał, żeM. C.ma zostać zabity („MA TA KURWA ZEZGONOWANA BYĆ”). Zdaniem Sądu nie było przy tym żadnych podstaw do kwestionowania prawdziwości tego dokumentu – źródło jego pochodzenia zostało w logiczny, przekonujący dla Sądu sposób opisane przez świadkówM. C.iP. S., zaś fakt objęcia klauzulą niejawności i treść pieczęci znajdującej się na tym dokumencie, potwierdzająca czas uzyskania tego dokumentu (k.1168), wyklucza w ocenie Sądu jakiekolwiek fałszerstwo.
Autentyczność pozostałych dokumentów nie była zaś kwestionowana przez strony postępowania, Sąd nie znalazł także podstaw by czynić to z urzędu.

Sąd  Okręgowy  zważył, co następuje:
W oparciu o zgromadzony w sprawie, a omówiony i oceniony wyżej materiał dowodowy, Sąd uznał, że wina i sprawstwo oskarżonegoS. F. (1)nie budzi żadnych wątpliwości.
Oskarżonemu zarzucono popełnienie zbrodni określonej wart.18§2 k.k.w zw. zart.18§2 k.k.zw. zart.148§1 k.k.w zw. zart.64§1 k.k..
Dokonane ustalenia faktyczne doprowadziły jednak do konieczności zmiany opisu oraz kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu, w konsekwencji czego Sąd przypisał mu sprawstwo przestępstwa zart.18§2 k.k.w zw. zart.18§2 k.k.zw. zart.148§2 pkt.4 i §3 k.k.w zw. zart.64§1 k.k.. Podkreślić przy tym trzeba, że zmiana kwalifikacji prawnej czynu została dokonana – z zachowaniem wymogówart.399§1 k.p.k.– w granicach oskarżenia i po uprzednim pouczeniu stron o takiej możliwości (k.931).
Przepisart.148§3 k.k.określa kwalifikowany typ zabójstwa, przewidując surowszą karalność zachowania sprawcy, który swoim czynem zabija więcej niż jedną osobę lub był wcześniej prawomocnie skazany za zabójstwo oraz sprawcy zabójstwa funkcjonariusza publicznego popełnionego podczas lub w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych związanych z ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W odniesieniu do zabójstwa funkcjonariusza publicznego należy wskazać, że przepisart.148§3 k.k.przewiduje wzmożoną ochroną życia funkcjonariuszy publicznych, którzy w ramach swoich obowiązków służbowych zajmują się ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a więc należących do takich formacji, jak: Policja, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencja Wywiadu, Straż Graniczna, Państwowa Straż Pożarna, straż gminna (miejska), Służba Więzienna, Biuro Ochrony Rządu. Zabójstwo popełnione podczas pełnienia obowiązków służbowych to zamach na życie zrealizowany w czasie, gdy funkcjonariusz realizował swoje obowiązki służbowe (tzn. pełnił służbę) w formie aktywnej lub biernej (np. stał na straży lub obserwował publiczność na stadionie). Natomiast zabójstwo popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, to zamach na życie funkcjonariusza, którego źródłem i impulsem było pełnienie obowiązków przez funkcjonariusza i to niekoniecznie związanych z jakąś konkretną czynnością, ale np. w związku z całokształtem tej działalności. W tym zakresie karalne są więc zachowania sprawcy, który dopuszcza się zamachu na życie funkcjonariusza:

1
podczas pełnienia obowiązków służbowych i w związku z ich pełnieniem,

2
podczas pełnienia obowiązków służbowych, ale bez związku z nimi,

3
w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, ale poza czasem ich pełnienia (poza czasem służby).

Aby zabójstwo funkcjonariusza publicznego mogło być surowiej kwalifikowane na podstawieart.148§3 k.k., sprawca musi mieć świadomość, że kieruje swój zamach na życie osoby należącej do kręgu funkcjonariuszy publicznych pełniących obowiązki związane z ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz tego, że czyni to podczas wykonywania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych lub w związku z nimi i chcieć tego lub przynajmniej godzić się z tym (zamiar bezpośredni lub ewentualny).
Jest to przestępstwo powszechne, zaś jego sprawcą może być każda osoba fizyczna, zdolna do ponoszenia odpowiedzialności karnej.
Zgodnie zart.18§2 k.k.odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego. Podżeganie stanowi odmienny rodzajowo typ czynu zabronionego i jego znamieniem czynnościowym jest nakłanianie do popełnienia czynu zabronionego, zaś opis zachowania bezpośredniego sprawcy jest zawarty w przepisie części szczególnej i określa przedmiot czynności nakłaniania. Zachowanie bezpośredniego sprawcy nie należy jednak do znamion podżegania i nie ma wpływu na dokonanie przestępstwa w formie podżegania. Oznacza to, że znamiona podżegania zrealizowane są w całości w chwili, gdy podżegający nakłonił sprawcę do popełnienia czynu zabronionego, ich byt nie jest więc zależny od stadium realizacji przestępstwa przez sprawcę. Określony w przepisie części szczególnej czyn zabroniony musi być jedynie objęty zamiarem podżegacza, nie musi być w żadnym zakresie urzeczywistniony, bowiem dokonanie tego czynu przez bezpośredniego sprawcę pozostaje poza strukturą znamion podżegania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt III KK 445/05, LEX nr 193016).
Znamiona podżegania nie określają w żaden sposób formy nakłaniania, co oznacza, że może być ono realizowane w dowolny sposób, byleby tylko z zachowania nakłaniającego można było odczytać, iż jest ono nakierowane na wywołanie u osoby nakłanianej decyzji popełnienia określonego zachowania. Tym samym nakłanianie, aby mogło być uznane za podżeganie, nie musi mieć postaci presji psychicznej wywieranej na osobę nakłanianą, ale właśnie z uwagi na to, iż znamiona podżegania nie określają w żaden sposób formy nakłaniania, może ono przybierać postać prośby, polecenia, zlecenia, rady, propozycji, sugestii (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2007r., sygn. akt V KK 31/07, LEX nr 340569).
Podżegania można dopuścić się wyłącznie działając z zamiarem bezpośrednim.
W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją określaną w nauce prawa karnego jako tzw. łańcuszkowe podżeganie, które polega na tym, że nakłaniający nie ma możliwości oddziaływania na bezpośredniego wykonawcę i czynności nakłaniania kieruje na inną osobę, która następnie ma nakłonić bezpośredniego wykonawcę do popełnienia czynu zabronionego. Mając na uwadze fakt, iż podżeganie stanowi na gruncie polskiegoKodeksu karnegoodrębny czyn zabroniony, nie ma przeszkód w przyjęciu odpowiedzialności za podżeganie do podżegania. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie (zob. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2003r., I KZP 11/03, LEX nr 81317, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2006r., sygn. akt II AKa 207/05, KZS 2006/3/30).
Mając na uwadze przytoczone rozważania należało stwierdzić, że zachowanie oskarżonegoS. F. (1)polegające na nakłanianiuB. B. (1),ps. (...)do podżegania innej osoby do dokonania z wykorzystaniem materiału wybuchowego lub broni palnej zabójstwa funkcjonariusza PolicjiM. C.w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych związanych z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, niewątpliwie wyczerpało znamiona przestępstwa zart.18§2 k.k.w zw. zart.18§2 k.k.w zw. zart.148§2 pkt.4 i §3 k.k.O tym, że podżeganieB. B. (1)przez oskarżonego okazało się skuteczne i że oskarżony faktycznie wzbudził wB. B. (1)chęć nakłonienia innej osoby do dokonania zabójstwaM. C.świadczą przede wszystkim ich rozmowy prowadzone przez okno Aresztu Śledczego wS., w którychB. B. (1)zapewniał, że ta „sprawa będzie załatwiona” i że „szukają kogoś z zewnątrz”. OskarżonyS. F. (1)bez wątpienia działał z zamiarem bezpośrednim, mając pełną świadomość funkcji pełnionej przezM. C.i chcąc nakłonićB. B. (1)do znalezienia i nakłonienia innej osoby do dokonania zabójstwa pokrzywdzonego, a co było związane z jego czynnościami służbowymi szkodzącymi interesomS. F. (1).
Jednocześnie należało uznać, żeS. F. (1)działał w warunkach recydywy specjalnej podstawowej (art.64§1 k.k.), do przyjęcia której wymagane jest, aby sprawca, skazany wcześniej za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. Należy przy tym podkreślić, że w wypadku orzeczenia wyrokiem łącznym kary łącznej pozbawienia wolności pięcioletni okres przewidywany wart.64§1 k.k.biegnie od odbycia w całości lub w części co najmniej 6 miesięcy kary łącznej, przy czym kara, za przestępstwo poprzednie, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego, musi być orzeczona w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006r., sygn. akt IV KK 464/05, LEX nr 293645). Wskazane wymogi zostały w tej sprawie zachowane, ponieważ wobec oskarżonegoS. F. (1)zapadł wcześniej prawomocny wyrok łączny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 24 października 2005r., sygn. akt III K 275/05, na mocy którego połączono między innymi karę 1 roku pozbawienia wolności wymierzoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Pile z dnia 30 listopada 2004r., sygn. akt II K 1003/02 za umyślne przestępstwo podobne zart.158§1 k.k.i orzeczono karę łączną 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wskazaną karę łączną oskarżony odbył w okresie od 8 czerwca 1999r. do 22 lipca 1999r. oraz od 1 maja 2006r. do 18 września 2011r., po czym co najmniej od wiosny 2013r. do nieustalonej bliżej daty 2014r., a więc w ciągu pięciu lat od odbycia wskazanej wyżej kary łącznej, dopuścił się przestępstwa podobnego, bo wymierzonego przeciwko temu samemu dobru prawnemu (tj. przeciwko zdrowiu i życiu), będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Niewątpliwie zostały zatem spełnione wszystkie warunki niezbędne do przypisaniaS. F. (1)działania w warunkachart.64§1 k.k..
Rozważając przez pryzmat dyrektyw zart.53§1 i §2 k.k.orazart.115§2 k.k.kwestię wymiaru karyza przypisane oskarżonemu przestępstwo, jako okoliczności obciążające Sąd potraktował:

–

bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego,

jego wcześniejszą wielokrotną karalność, w tym również za przestępstwa podobne, a dodatkowo działanie w warunkach recydywy specjalnej podstawowej.

Okolicznością łagodzącą był zaś sposób działania oskarżonego, który dążąc do zrealizowania swego celu, jakim było niewątpliwie doprowadzenie do śmierci pokrzywdzonegoM. C.korzystał z pośrednictwa innych osób. W niniejszej sprawie mieliśmy bowiem do czynienia z podżeganiem dwustopniowym, a więc tzw. podżeganiem łańcuszkowym. Wprawdzie ustawa nie uzależnia wyboru przepisu przewidującego karę najsurowszą od formy zjawiskowej (tj. sprawstwa, podżegania, pomocnictwa), w jakiej zostało popełnione przestępstwo i niezależnie od tej formy zjawiskowej przestępstwa karę wymierza się w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa (art.19§1 k.k.), niemniej jednak z uwagi na specyfikę i okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że w tym przypadku kara wymierzonaS. F. (1)powinna być niższa od kary za sprawstwo takiego samego czynu zabronionego, który miał być końcowym wynikiem podżegania tj. zabójstwa. W ocenie Sadu zasadne jest twierdzenie, że ujemne następstwa podżegania do podżegania do zabójstwa funkcjonariusza Policji są zasadniczo mniej dolegliwe, niż skutki ewentualnego dokonania takiego zabójstwa.
Przy orzekaniu kary Sąd wziął pod uwagę każdą z dyrektyw opisanych wart.53 k.k., a mianowicie dyrektywy społecznej szkodliwości czynu i stopnia winy, a także dyrektywy prewencji generalnej (kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa) i prewencji indywidualnej pojmowanej jako cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w stosunku do oskarżonego.
Zbrodnia popełniona przez oskarżonegoS. F. (1)zagrożona jest karą od 12 do 15 lat pozbawienia wolności, karą 25 lat pozbawienia wolności albo kara dożywotniego pozbawienia wolności. Całokształt okoliczności niniejszej sprawy w ocenie Sądu z pewnością nie uzasadniał sięgnięcia po kary surowsze niż kara pozbawienia wolności. Wobec stwierdzonego bilansu okoliczności obciążających i łagodzących, zdaniem Sądu karą współmierną do winy i społecznej szkodliwości czynuS. F. (1)oraz uwzględniającą we właściwym stopniu cele kary będzie kara 15 lat pozbawienia wolności (pkt.1. części rozstrzygającej wyroku). W ocenie Sądu kara w takim wymiarze będzie wystarczająca dla realizacji celów zarówno prewencji indywidualnej, jak również prewencji generalnej. Będzie wystarczającym sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy najpoważniejszych przestępstw są surowo, sprawiedliwie karani. Jednocześnie w ocenie Sądu wymierzenieS. F. (1)kary niższej niż 15 lat pozbawienia wolności nie byłoby wystarczające w punktu widzenia realizacji wszystkich celów kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego jako sprawcy zbrodni o wielkim ładunku społecznej szkodliwości. W ocenie Sądu za wymierzeniem kary w takim wymiarze przemawiał też wzgląd na społeczne oddziaływanie kary, mający budować w powszechnym odczuciu przekonanie, że sprawcy najcięższych przestępstw są sprawiedliwie karani.
Reasumując, wysokość wymierzonej oskarżonemu kary jest w ocenie Sądu adekwatna do stopnia jego winy oraz społecznej szkodliwości czynów przez niego popełnionych oraz należycie realizuje dyrektywy indywidualno- i ogólnoprewencyjne.
Zgodnie zart.63§1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemu kary Sąd zaliczył mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie w okresie od dnia 13 marca 2016r. godz. 15:40 i nadal (pkt.2. części rozstrzygającej wyroku).
Na podstawieart.624§1 k.p.k.Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku zwrotu kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa (pkt.3. części rozstrzygającej wyroku). Za takim rozstrzygnięciem przemawiała okoliczność, iż wedle poczynionych ustaleń oskarżony nie ma żadnego majątku, nie uzyskuje też żadnych dochodów, których wysokość umożliwiłyby mu pokrycie kosztów procesu, a wymierzono mu długoletnią karę pozbawienia wolności.

SSO Dorota Biernikowicz  SSO Tomasz Borowczak

ZARZĄDZENIE

1
odnotować w kontrolce uzasadnień,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć:

–

oskarżonemu z pouczeniem o apelacji

obrońcy oskarżonego – adw.P. G.

obrońcy oskarżonego – adw.A. T.

Prokuratorowi

3
przedłożyć za 14 dni od doręczenia lub z apelacją.

Poznań, dnia 12 maja 2017 r.

SSO Tomasz Borowczak