Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 2353/15
Data wyroku: 2017-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jolanta Pietrzak, Tadeusz Szweda, Anna Petri
Słowa kluczowe: Ubezpieczenia społeczne osób prowadzących działalność gospodarczą
Podstawa prawna: art. 6 ust. 1 pkt. 5 ustawy z 13.10.1998r. o sus

Sygn. akt III AUa 2353/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Katowicach
Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Jolanta Pietrzak

Sędziowie

SSO del. Anna Petri (spr.)
SSA Tadeusz Szweda

Protokolant

Elżbieta Szewczyk

po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaG. R.(G. R.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o ustalenie podlegania ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Katowicach z dnia 22 października 2015r. sygn. akt X U 373/15

zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 i oddala odwołanie.
/-/SSO del. A.Petri /-/SSA J.Pietrzak /-/SSA T.Szweda Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 2353/15

UZASADNIENIE
UbezpieczonyG. R.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.z dnia 15 stycznia 2015r. stwierdzającej,że jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie od 2 kwietnia 2001r.do 30 czerwca 2001r., od 22 września 2001r. do 31 grudnia 2001r. i od 18 maja 2012r. Zaskarżając decyzję w całości, domagał się jej zmiany, poprzez ustalenie, że od dnia podjęcia pracy na Słowacji 1 maja 2014r. - zastosowanie ma do niego ustawodawstwo słowackie. Zarzucił, że poprzez błędną ocenę wykonywanej przez niego pracy najemnej, organ rentowy poczynił nieprawidłowe ustalenia co do ustawodawstwa, któremu podlega w zakresie ubezpieczeń społecznych.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podnosząc, że wbrew stanowisku ubezpieczonego, od 1 maja 2014r. zastosowanie do niego ma ustawodawstwo polskie. Podkreślił, że słowacka instytucja ubezpieczeniowa nie zgłosiła sprzeciwu wobec takiego ustalenia polskiego organu rentowego.
Wyrokiem z dnia 22 października 2015r. Sąd Okręgowy w Katowicach w punkcie 1 zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ustalił na dzień zamknięcia rozprawy brak podstaw do przyjęcia ustawodawstwa polskiego jako właściwegodla ubezpieczonego w okresie od 1 maja 2014r. i w punkcie 2 oddalił odwołaniew pozostałej części.
Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony prowadzi działalność gospodarczą na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Nie zgłaszał jej zawieszenia, ani nie wnioskował o jej wykreślenie. Z tego tytułu dokonał zgłoszenia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego w okresach od 2 kwietnia 2001r. do 31 grudnia 2001r. oraz do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego od 1 stycznia 2002r. do 30 czerwca 2002r.i od 18 maja 2012r. do 31 maja 2014r.
Ubezpieczony został też zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznychz tytułu zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w(...) Sp. z o.o.wM.od 31 grudnia 1998r. do 31 grudnia 2001r. W raportach miesięcznychZUS RSA płatnik składek wykazał, że od 1 kwietnia 2001r. do 30 czerwca 2001r.i od 22 września 2001r. do 31 grudnia 2001r. przebywał na urlopie bezpłatnym.
W dniu 1 maja 2014r. ubezpieczony zawarł umowę o pracę na czas nieokreślonyzfirmą (...)s.r.o. z siedzibą wC.na terenie Słowacji, na podstawie której miał wykonywać pracę promotora usługi produktów świadczonych przez pracodawcę,albo klientów pracodawcy. Jako miejsce pracy wskazano Republikę Słowacką, czas pracy określono na 10 godzin miesięcznie, a wynagrodzenia - na 40 euro miesięcznie.Na tej podstawie słowacki pracodawca zgłosił go do ubezpieczeń społecznych, a słowacki organ rentowy wydał mu 29 kwietnia 2014r. list FO potwierdzający podleganie ubezpieczeniu tego państwa.
W dniu 17 czerwca 2014r. ubezpieczony złożył w organie rentowym wnioseko ustalenie właściwego ustawodawstwa w związku z podjęciem przez niego od 1 maja 2014r. do nadal zatrudnienia na terenie Słowacji, przy jednoczesnym prowadzeniu działalności gospodarczej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Pismem z 11 sierpnia 2014r. organ rentowy ustalił, jako właściwe dla niego od 1 maja 2014r. ustawodawstwo polskie, co miało charakter tymczasowy. Powołując się na zapisy umowy o pracę z pracodawcą słowackim, dotyczące wymiaru czasu jego pracy (10 godzin miesięcznie) i wysokości wynagrodzenia (40 euro miesięcznie), organ rentowy uznał, iż praca świadczona przez ubezpieczonego na terenie Słowacji ma niewielkie znaczeniepod względem osiąganego zysku, nie stanowi odczuwalnej ekonomicznie wartościi nie angażuje czasu pracownika w stopniu większym, niż niewielki dochód. Kopia pisma została przesłana przez organ rentowy do słowackiego organu rentowego.
Pismem z 18 listopada 2014r. organ rentowy poinformował ubezpieczonego,że w świetle poczynionych ustaleń, ubezpieczony podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 2 kwietnia 2001r.do 30 czerwca 2001r., od 22 września 2001r. do 31 grudnia 2001r. i od 18 maja 2012r.,a następnie 15 stycznia 2015r. wydał zaskarżoną decyzję.
Sąd Okręgowy uznał, iż odwołanie ubezpieczonego zasługuje na częściowe uwzględnienie. Powołując się na treść art. 13 ust 3. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE. L 2004 166/1) oraz art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009r. z 16 września 2009r., dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE. L 2009r. 284.1), Sąd ten wskazał, iż przewidziany tymi regulacjami tryb postępowania stanowi wyłączną procedurę zmierzającą do ustalenia ustawodawstwa właściwego w przypadku pojawienia się wątpliwości co do legalności,czy faktycznego wykonywania stosunku prawnego stanowiącego tytuł prawnydo zastosowania obcego ustawodawstwa.
Zdaniem Sądu I instancji, prawidłowe zastosowanie art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego winno polegać na nawiązaniu przez polski organ rentowy współpracy z jego słowackim odpowiednikiem, poprzez wskazanie temu organowi jakie polski organ rentowy ma wątpliwości w przedmiocie umowy o pracę łączącej ubezpieczonego ze słowackim pracodawcą i podjęciu dalszych czynności zmierzających do ustalenia ustawodawstwa właściwego we współpracy z instytucją słowacką. Polski organ rentowy w żadnym wypadku nie był uprawniony do samodzielnego podważania tej umowy, jako formalnego tytułu ubezpieczenia na terenie Słowacji, bowiem leży to poza zakresem jego kompetencji.
W ocenie Sądu Okręgowego, bez znaczenia pozostaje okoliczność, że słowacka instytucja ubezpieczeniowa nie podjęła korespondencji z polskim organem rentowym.Z adresowanego do niej pisma polskiego organu rentowego nie wynikało, aby polski organ rentowy zgłosił jej jakieś wątpliwości lub oczekiwał na jej stanowisko. W razie ich zgłoszenia, słowacka instytucja ubezpieczeniowa winna z nim podjąć współpracęi przedsięwziąć działania zmierzające do ich wyjaśnienia. Wydanie decyzji w sprawie ostatecznego ustalenia ustawodawstwa właściwego winno zatem nastąpić dopieropo jednoznacznym przedstawieniu przez polski organ rentowy instytucji słowackiej wątpliwości co do powstania tytułu ubezpieczenia na terenie Słowacji i po uzyskaniu jej stanowiska w tym zakresie, z tym zastrzeżeniem, iż skutecznego zakwestionowania podlegania ubezpieczeniu na terenie Słowacji dokonać może tylko instytucja słowacka.Organ orzekający wskazał, iż stosownie do art. 16 ust. 4, jak i art. 5 rozporządzenia wykonawczego, ustalenie ustawodawstwa właściwego winno nastąpić w drodze porozumienia organów wzajemnie przedstawiających swoje argumenty (tak wyrok Sądu Apelacyjnegow Białymstoku z 30 kwietnia 2015r., III AUa 1643/14, Lex 1681955).
Mając powyższe na względzie i uznając decyzję organu rentowego za przedwczesną, na mocyart. 47714§ 2 k.p.c., Sąd Okręgowy zmienił ją w ten sposób, że ustalił na dzień zamknięcia sprawy brak podstaw do przyjęcia ustawodawstwa polskiego jako właściwegodla ubezpieczonego od 1 maja 2014r.
Stosownie do treściart. 47714§ 1 k.p.c., Sąd ten oddalił odwołanie w pozostałej części dotyczącej okresu sprzed 1 maja 2014r., jako nieuzasadnione. Do zamknięcia rozprawy ubezpieczony nie przywołał żadnych zarzutów w odniesieniu do ustaleń organu rentowego dotyczących obowiązku podlegania przez niego, jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowym i wypadkowemuprzed 1 maja 2014r. Nie wykazał, aby wówczas nie prowadził działalności gospodarczej,bądź by posiadał inny tytuł do objęcia go ubezpieczeniem społecznym.
Apelację od rozstrzygnięcia zawartego w punkcie pierwszym tego wyroku wniósł organ rentowy.
Domagał się jego zmiany w tej części i oddalenia odwołania, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów:
- prawa procesowego -art. 233 § 1 k.p.c., poprzez błędną ocenę zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego, prowadzącą do stwierdzenia braku podstawdo uznania jako właściwego wobec ubezpieczonego ustawodawstwa polskiego;
- prawa materialnego -art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia WE nr 883/2004z 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L. z 2004r. 166.1), art. 14 ust. 5b, art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzeniaWE nr 987/2009 dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L. 2009.284.1), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w zmianie jego decyzji stwierdzającej, że od 1 maja 2014r. z tytułu prowadzonej działalności do ubezpieczonego ma zastosowanie ustawodawstwo polskie.
Zdaniem apelującego, Sąd I instancji bezzasadnie nałożył na niego obowiązek przeprowadzenia procedury wskazanej w art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczegow sytuacji, gdy przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas, gdy z uwagi na brak pewności co do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa, niezbędne jest nawiązanie kontaktów przez instytucje lub władze dwóch lub więcej państw członkowskich. Taka sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie, skoro - jak słusznie ustalił organ rentowyw zakresie kompetencji przyznanej mu na mocy art. 16 ust. 2 i 3 w związku z art. 14 ust. 5b rozporządzenia wykonawczego - praca na terenie Słowacji miała charakter marginalny i jako taka, nie mogła być brana pod uwagę dla celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa.
Skoro żadna z instytucji ubezpieczeniowych nie stwierdziła braku pewnościco do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa, lecz przeciwnie - po myśliart. 16 ust. 1 do 3 rozporządzenia wykonawczego, doszło do ustalenia właściwego ustawodawstwa, przeto brak podstaw, by istnienie takiej przesłanki analizował Sąd orzekający w sprawie odwołania od decyzji o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu. Apelujący zauważył przy tym, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone postępowaniem organu rentowego, w ramach którego zwrócono się do ubezpieczonegoo przedłożenie dokumentów niezbędnych do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa, czego ubezpieczony nie uczynił.
Apelujący podkreślił, iż poza wskazaniem przez Sąd I instancji, że praca ubezpieczonego na terenie Słowacji polegać miała na czynnościach promotora usługi produktów świadczonych przez pracodawcę, albo klientów pracodawcy, Sąd ten nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących świadczenia przez niego pracy na terenie Słowacji pod kątemjej marginalnego charakteru. Ograniczył się do stanowczego stwierdzenia, że brak podstawdo uznania, iż do ubezpieczonego z tytułu prowadzenia działalności ma zastosowanie ustawodawstwo polskie.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja zmierzająca do zmiany punktu pierwszego zaskarżonego wyrokui oddalenia odwołania zasługuje na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy uznaje za własne ustalenia poczynione przez Sąd I instancji,lecz nie podziela dokonanej na ich podstawie oceny prawnej zasadności odwołania ubezpieczonego.
Na wstępie należy zauważyć, iż podstawę rozstrzygnięcia winny stanowić w pierwszej kolejności pominięte przez Sąd Okręgowy przepisy odnoszące się do przedmiotu zaskarżonej decyzji, którym było podleganie przez ubezpieczonego obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu z tytułu prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie z treściąart. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych(tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 963z późn. zm.), zwanej dalej ustawą systemową w związku z art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 4tej ustawy, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą: od dnia rozpoczęcia jej wykonywania do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie tej działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w którym to osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą nie podlegają tym ubezpieczeniom.
Odwołujący potwierdzał prowadzenie przez siebie w spornym okresie działalności gospodarczej. Jego zarzuty sprowadzały się wyłącznie do zaprzeczenia temu, by z tego tytułu podlegał powyższym ubezpieczeniom począwszy od 1 maja 2014r., kiedy to świadczyłpracę najemną na Słowacji. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż przesłankądecydującą o zasadności odwołania jest w tej sytuacji ustalenie dla niego w tym okresie właściwego ustawodawstwa. Jednakże, wbrew stanowisku tego Sądu, wydaniezaskarżonej decyzji przy założeniu, że podlegał wówczas ustawodawstwu polskiemu, nie było przedwczesne.
Jak trafnie wskazał Sąd Okręgowy, z uwagi na transgraniczny charakter ubezpieczenia społecznego ubezpieczonego, zastosowanie miały tu przepisy wspólnotowejkoordynacji, a to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE.L. 2004,Nr 166, poz. 1) zwane dalej rozporządzeniem podstawowym oraz rozporządzenieParlamentu Europejskiego i Rady nr 987/2009 z 16 września 2009r., dotyczącewykonywania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE.L 2009, Nr 284, poz. 1), zwane dalej rozporządzeniem wykonawczym.
Po myśli powołanego przez Sąd Okręgowy przepisu prawa materialnego art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego nr 883/2004 osoba, która normalnie wykonuje pracęnajemną i pracę na własny rachunek w różnych państwach członkowskichpodlega ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym wykonuje swą pracęnajemną. Natomiast, zgodnie z przepisem art. 16 rozporządzenia wykonawczegonr 987, odnoszącym się do procedury dotyczącej stosowania art. 13 rozporządzenia podstawowego:
1. Osoba, która wykonuje pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich, informuje o tym instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania.
2. Wyznaczona instytucja państwa członkowskiego miejsca zamieszkania niezwłocznie ustala ustawodawstwo mające zastosowanie do zainteresowanego, uwzględniającart. 13 rozporządzenia podstawowego oraz art. 14 rozporządzenia wykonawczego. Takie wstępne określenie mającego zastosowanie ustawodawstwa ma charakter tymczasowy. Instytucja ta informuje wyznaczone instytucje każdego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, o swoim tymczasowym określeniu.
3. Tymczasowe określenie mającego zastosowanie ustawodawstwa, przewidzianew ust. 2, staje się ostateczne w terminie dwóch miesięcy od momentu poinformowania o nim instytucji wyznaczonych przez właściwe władze zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z ust. 2, o ile ustawodawstwo nie zostało już ostatecznie określone na podstawie ust. 4, lub przynajmniej jedna z zainteresowanych instytucji informuje instytucję wyznaczoną przez właściwą władzę państwa członkowskiego miejsca zamieszkania przed upływem tego dwumiesięcznego terminu o niemożności zaakceptowania określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa lub o swojej odmiennej opinii w tej kwestii.
4. W przypadku, gdy z uwagi na brak pewności co do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa, niezbędne jest nawiązanie kontaktów przez instytucje lub władze dwóch lub więcej państw członkowskich, na wniosek jednej lub więcej instytucji wyznaczonych przez właściwe władze zainteresowanych państw członkowskichlub na wniosek samych właściwych władz, ustawodawstwo mające zastosowaniedo zainteresowanego jest określane na mocy wspólnego porozumienia,z uwzględnieniem art. 13 rozporządzenia podstawowego i odpowiednich przepisów art. 14 rozporządzenia wykonawczego.
W przypadku rozbieżności opinii między zainteresowanymi instytucjamilub właściwymi władzami, podmioty te starają się dojść do porozumieniazgodnie z warunkami ustalonymi powyżej, a zastosowanie ma art. 6 rozporządzenia wykonawczego.
Nie sposób zgodzić się z wywodami organu orzekającego, że w każdym wypadku należy rygorystycznie stosować tryb postępowania przewidziany przepisami art. 16ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, które przewidują konieczność tymczasowego ustalania przez instytucję państwa członkowskiego miejsca zamieszkania ustawodawstwa mającego zastosowanie do zainteresowanego, z uwzględnieniem powołanego wyżejart. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Cytowane wyżej regulacje nie odnoszą się bowiem do sytuacji, w których instytucje ubezpieczeniowe uznają, iż praca najemna miała charakter marginalny, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie i z tej przyczyny, nie należy jej w ogóle brać pod uwagę przy określaniu ustawodawstwa właściwego. Zważyć przy tym trzeba, iż wbrew wymogom przewidzianym wart. 232 k.p.c., ani w postępowaniuprzed instytucjami ubezpieczeniowymi, ani też w toku niniejszego postępowania, ubezpieczony nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających realizowanie przez niegow spornym okresie pracy najemnej na terytorium Słowacji w wymiarze większym,niż marginalny.
W tym miejscu należy powołać się na aktualne orzecznictwo sądowe odnoszące siędo tej problematyki, w tym między innymi na pogląd wyrażony w wyrokuSądu Najwyższego z 21 stycznia 2016r. (III UK 61/15, Lex nr 1977828), który tutejszy Sądw pełni podziela, przychylając się w pełni do szczegółowej argumentacji zawartej w motywach rozstrzygnięcia. Jak z nich wynika, wymóg wyczerpania przez instytucje ubezpieczeniowe dwóch państw członkowskich, w jakich ubezpieczony wykonujepracę rodzącą obowiązek ubezpieczenia procedury przewidzianej powołanymiregulacjami, istnieje jedynie wówczas, gdy instytucje te mają wątpliwości co do tego,które ustawodawstwo jest właściwe. Tylko wtedy konieczne jest wydanie w tymprzedmiocie decyzji tymczasowej. W przeciwnym razie jest to bowiem bezprzedmiotowe.Jak wskazał Sąd Najwyższy w motywach cytowanego rozstrzygnięcia, wobec brakutakich wątpliwości, organ rentowy nie ma obowiązku wydania decyzji korzystnejdla wnioskodawcy, potwierdzającej podleganie ubezpieczeniu w innym państwie członkowskim, jak błędnie zakłada ubezpieczony.
Podobnie w wyroku z dnia 25 listopada 2016r. (I UK 370/15) Sąd Najwyższy wskazał, iż wydanie decyzji ostatecznej możliwe jest po uzyskaniu milczącej akceptacji zagranicznej instytucji ubezpieczeniowej w odniesieniu do doręczonej jej decyzji tymczasowejlub po przeprowadzeniu wzajemnych uzgodnień w tym zakresie.
Taka sytuacja miała miejsce w przypadku ubezpieczonego. Bazując na treści umowyo pracę ubezpieczonego, przewidującej jego pracę od 1 maja 2014r. na terenie Słowacjiw wymiarze 10 godzin miesięcznie za 40 euro miesięcznie, wobec braku oczekiwanychod ubezpieczonego dodatkowych wyjaśnień, organ rentowy przyjął, iż praca ta miała charakter marginalny. Na tej podstawie, w dniu 11 sierpnia 2014r. tymczasowo ustalił podleganie przez niego od 1 maja 2014r. ustawodawstwu polskiemu, o czym zawiadomił słowacką instytucję ubezpieczeniową. W terminie 2 miesięcy od doręczenia owego powiadomienia 15 sierpnia 2014r., instytucja ta nie wniosła sprzeciwu do tegoustalenia, wyrażając tym samym swą milczącą aprobatę wobec wniosków przyjętychprzez organ rentowy. Oznacza to, iż wyczerpana została przewidziana w powołanychwyżej regulacjach procedura, zgodnie z którą tymczasowe ustalenie ustawodawstwa polskiego stało się ostateczne, co pośrednio potwierdzono w treści zaskarżonej decyzji stwierdzającej podleganie przez ubezpieczonego obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu z tytułu prowadzonej przez niego w Polsce działalności gospodarczej.
Wbrew stanowisku Sądu I instancji, w świetle powołanych regulacji, brak podstawdo kwestionowaniaa prioritymczasowego ustalenia przez polski organ rentowypodlegania przez ubezpieczonego polskiemu ustawodawstwu, a także do pomijaniamilczącej akceptacji słowackiej instytucji ubezpieczeniowej. Uwzględnienie tych okoliczności pozwala na uznanie, że obydwie instytucje ubezpieczeniowenie miały wątpliwości w tym przedmiocie, co wzajemnie między sobą ustaliły.Przeciwny pogląd wyrażony przez organ orzekający nie znajduje uzasadnienia faktycznego, ani prawnego.
Niezależnie od powyższego, zauważyć w tym miejscu należy, iż dokonywanaod początku przez słowacką instytucję ubezpieczeniową ocena prawna co do niepodlegania przez ubezpieczonego ustawodawstwu słowackiemu w spornym okresie, wyrażona początkowo wskazaną wyżej milczącą akceptacją stanowiska zajętego w tym zakresieprzez organ rentowy, jest jednoznaczna i nie ulegała zmianom. Została przy tymdodatkowo potwierdzona w skierowanym przez nią do organu rentowego w toku postępowania apelacyjnego piśmie z dnia 9 grudnia 2015r., doręczonym mu18 grudnia 2015r. (k. 49) oraz piśmie z 9 lutego 2016r., zamieszczonym w nowymtomie akt organu rentowego, informującym o wydaniu w dniu 30 marca 2015r. nieprawomocnej decyzji o braku podstaw do ustalenia zastosowania do ubezpieczonego ustawodawstwa słowackiego od 1 maja 2014r. Stosownie doart. 381 k.p.c., z uwagi na datę,z jakiej pochodzą te pisma, organ rentowy nie mógł powołać ich w postępowaniuprzed Sądem I instancji.
Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż wskazane wyżej postępowanieprowadzone przed instytucjami słowackimi, nie zostało dotąd prawomocniezakończone. Ewentualne pozytywne dla odwołującego rozstrzygnięcie powyższegosporu może bowiem stanowić podstawę do ponownego ustalenia na podstawieart. 83a ustawy systemowej ustawodawstwa właściwego w zakresie ubezpieczeńspołecznych z tytułu pracy najemnej wykonywanej na terenie Republiki Słowackiej.Takie samo stanowisko zajął tutejszy Sąd w wyroku z dnia 15 grudnia 2015r.(III AUa 2673/14).
Na koniec zauważyć należy, iż treść sentencji zaskarżonego rozstrzygnięcia nie jest przewidziana przepisami procedury cywilnej. Zgodnie z brzmieniemart. 47714§ 1 i 2 k.p.c.w sprawie o ustalenie zaległości składkowych, Sąd I instancji miał jedynie możliwość zmiany zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy lub oddalenia odwołania. Niewątpliwie „uznanie decyzji za przedwczesną”, nie stanowi orzeczenia co do istoty sprawy.
Mając powyższe na względzie, na mocyart. 386 § 1 k.p.c.należało zmienić zaskarżony wyrok w pkt 1 i oddalić odwołanie ubezpieczonego.
/-/SSO del. A.Petri   /-/SSA J.Pietrzak   /-/SSA T.Szweda
Sędzia   Przewodniczący    Sędzia
JR