Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 134/16
Data wyroku: 2016-12-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Czajkowski, Jerzy Szczurewski, Brandeta Hryniewicka

Sygn. akt II AKa 134/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 grudnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku w II Wydziale Karnym w składzie

Przewodniczący

SSA Jerzy Szczurewski (spr.)

Sędziowie

SSA Brandeta Hryniewicka
SSA Dariusz Czajkowski

Protokolant

Agnieszka Wądołkowska

przy udziale Prokuratora Małgorzaty Gasińskiej - Werpachowskiej
po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. sprawy:

1
M. T. (1)oskarżonego zart. 18§1 kkw zw. zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r.w zb. zart. 235 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 18§1 kkw zw. zart. 282 kk,art. 280§1 kk,art. 263§2 kk,

2
S. T. (1)oskarżonego zart. 280§1 kk,

3
A. T. (1)oskarżonego zart. 280§1 kk,art. 233§1 kkw zb. zart. 238§1 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 286§1 kkw zb. zart. 272 kkw zw. zart. 11§2 kk,

4
D. K. (1)oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r.w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65§1 kk,

5
P. W. (1)oskarżonego zart. 280§1 kk,

6
C. W.oskarżonego zart. 171§1 kk,

7
K. W. (1)oskarżonego zart. 280§2 kkw zb. zart. 158§1 kkw zb. zart. 288§1 kkw zw. zart. 11§2 kkw zw. zart. 64§1 kk,

8
J. M. (1)oskarżonego z art. zart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r.

na skutek apelacji wniesionych przezobrońców oskarżonych:M. T. (1),S. T. (1),A. T. (1),D. K. (1),P. W. (1),C. W.,K. W. (1),J. M. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce
z dnia 25 marca 2016 r. sygn. akt II K 66/13
I.Wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:
-w stosunku do oskarżonegoM. T. (1):

a
uchyla orzeczoną wpunkcie VIkarę łączną pozbawienia wolności,

b
uchyla rozstrzygnięcie zpunktu Vi w zakresie czynu zarzuconego wpunkcie XIna podstawieart. 1 § 2 k.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.postępowanie karne w stosunku do oskarżonego umarza i kosztami postępowania w tej części obciąża Skarb Państwa,

c
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy;

II.W pozostałym zakresie wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy;
III. Zasądza od Skarbu Państwa tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu w postępowaniu odwoławczym po 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym po 138 (sto trzydzieści osiem) złotych podatku VAT na rzecz: adw.M. G.obrońcyD. K. (1), adw.D. J.obrońcyK. W. (1), adw.W. G.obrońcyJ. M. (1);
IV.Zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych:
-S. T. (1)300 zł.,
-A. T. (1)1000 zł.,
-D. K. (1)1000 zł.,
-P. W. (1)180 zł.,
-C. W.340 zł.,
-K. W. (1)300 zł.,
-J. M. (1)600 zł.
tytułem opłaty za II instancję zaś od oskarżonego
-M. T. (1)400 zł.
tytułem opłaty za obie instancje i obciąża oskarżonych pozostałymi kosztami za postępowanie odwoławcze w częściach równych.

UZASADNIENIE
1.M. T. (1), synaW.został oskarżony o to, że:

V
W bliżej nieustalonym okresie wiosną 2005 roku wŁ., poleciłM. S. (1)ps. (...)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań) skierowanie postępowania karnego przeciwkoP. G., poprzez podstępne zabiegi, polegające na podrzuceniu narkotyków w postaci 2 gramów amfetaminy i 2 gramów marihuany o wartości łącznej około 500 zł do spożywanego napoju i odzieży, w trakcie dyskoteki, przy czym poleciłM. S. (1)wzięcie udziału w obrocie narkotyków poprzez nabycie ich od innych osób,

tj. o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart. 235 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

VI
W nieustalonym okresie sierpnia 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu zeS. W., zleciłM. S. (1)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań) podpalenie lokalu mieszkalnego usytuowanego w budynku dwukondygnacyjnym przyul. (...)nr(...)wW., czym z uwagi na porę nocną i toksyczne zadymienie powstałe w wyniku palenia się tworzyw sztucznych naraził na bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia osób przebywających w momencie zdarzenia w budynku, a mianowicieW. A., jej dzieciJ. A.,Ł. A.iM. A.oraz matkiW. R., lokatorówlokalu mieszkalnego nr (...), co stanowiło instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszenia współwłaścicielaA. K. (1)do zapłacenia określonej kwoty pieniędzy,

tj. o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.

VII
We wrześniu 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu zeS. W., zleciłM. S. (1)ps. (...)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań),A. T. (1)ps. (...)iS. T. (1)ps. (...), zorganizowanie napadu w miejscowościW.w Klubie nocnym(...), a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z wyżej wymienionymi orazM. J.ps.(...),R. S. (1)ps.(...),P. W. (2)ps.(...),K. B.ps.(...),A. M. (1)ps.(...),G. M.ps.(...),M. K. (1)ps.(...),J. P.ps.(...)( w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań ),P. W. (1)ps.(...)dokonał rozboju na osobieA. K. (1)w ten sposób, że używając przemocy w postaci siły fizycznej doprowadził wymienionego do stanu bezbronności a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia znajdujących się w kasie klubu pieniędzy w kwocie 1.500 zł, czym działał bezpośrednio na szkodęA. K. (1), co stanowiło instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszenia wymienionego do zapłacenia w przyszłości określonej kwoty pieniędzy,

tj. o czyn zart. 280§1 k.k.

VIII
W październiku 2005 roku wŁ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, spowodował zdarzenie będące podstawą do wypłaty odszkodowania, a następnie zgłosił to zdarzenie w(...) SA
(...), w ten sposób, że zleciłG. M.ps. (...)iT. A. (1)ps. (...)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnego postępowania), zorganizowanie i podpalenie samochodu osobowego marki(...)onr rej. (...), stanowiącego jego własność, a następnie zgłosił przedmiotowe zdarzenie, przez co wprowadził w błąd pracownika wymienionego towarzystwa do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 67.900 zł,

tj. o czyn zart. 18§1 k.k.w zw. zart. 298§1 k.k.w zb. zart. 286§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

IX
W dniu 03 października 2005 roku w Komendzie Miejskiej Policji wŁ., będąc uprzedzonym przez przyjmującego zeznanie funkcjonariusza Policji o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań i zawiadomienie o przestępstwie nie popełnionym, w protokole zawiadomienia o przestępstwie i protokole przesłuchania świadka z dnia 03.10.2005 r., zawiadomił o przestępstwie nie popełnionym i złożył fałszywe zeznanie polegające na podaniu faktów i okoliczności, które nie miały miejsca, a mianowicie uszkodzeniu mienia w wyniku spalenia pojazdu marki(...)onr rej. (...)o wartości strat 65 tys. zł na jego szkodę, które to zawiadomienie i zeznanie służyło za dowód we wszczętym przez wymienioną jednostkę postępowaniu przygotowawczym(...),

tj. o czyn zart. 233§ 1 k.k.w zb. zart. 238§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

XI
W dniu 21 lutego 2008 roku wG.przyul. (...), posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję, w postaci naboju myśliwskiego kaliber(...), przeznaczonego do broni gładkolufowej oraz broni kombinowanej wielu modeli i producentów,

tj. o czyn zart. 263§2 k.k.
2.S. T. (1), synaM.został oskarżony o to, że:
XIV. We wrześniu 2005 roku wW., działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1)ps.(...),M. J.ps.(...),R. S. (1)ps.(...),P. W. (2)ps.(...),K. B.ps.(...),A. M. (1)ps.(...),G. M.ps.(...),M. K. (1)ps.(...),J. P.ps.(...)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań),M. T. (1)ps.(...),A. T. (1)ps.(...),P. W. (1)ps.(...), dokonał rozboju na osobieA. K. (1)w ten sposób, że używając przemocy w postaci siły fizycznej doprowadził wymienionego do stanu bezbronności, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy znajdujących się w kasie klubu w kwocie 1.500zł ,czym działał bezpośrednio na szkodęA. K. (1), co stanowiło instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszenia wymienionego do zapłacenia w przyszłości określonej kwoty pieniędzy za tzw. ochronę,
tj. o czyn zart. 280§1 k.k.

XV
W dniu 4 października 2005 roku wŁ., działając wspólnie i w porozumieniu zA. T. (1)ps. (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wyłudził poświadczenie nieprawdy w ten sposób, że podpisał dokument zawierający opis zdarzenia szkody komunikacyjnej, a mianowicie spalenia samochodu osobowego marki(...)onr. rej. (...), które to zdarzenie w rzeczywistości miało inny przebieg, przez co podstępnie wprowadził w błąd osobę uprawnioną do obliczenia sumy strat, będącej podstawą do wypłacenia odszkodowania przezfirmę (...)w kwocie 67.900 zł,

tj. o czyn zart. 286§1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
3.A. T. (1), synaM.został oskarżony o to, że :
XIX. We wrześniu 2005 r. wW., działając, wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1)ps. (...),M. J.ps. (...),R. S. (1)ps.(...)P. W. (2)ps.(...),K. B.ps.(...),A. M. (1)ps.(...),G. M.ps.(...),M. K. (1)ps.(...),J. P.ps.(...)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań),M. T. (1)ps. (...),S. T. (1)ps. (...),P. W. (1)ps.(...), dokonał rozboju na osobieA. K. (1)w ten sposób, że używając przemocy w postaci siły fizycznej doprowadził wymienionego do stanu bezbronności a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia znajdujących się w kasie klubu pieniędzy w kwocie 1.500 zł, czym działał na szkodęA. K. (1), co stanowiło instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszenia wymienionego do zapłacenia w przyszłości określonej kwoty pieniędzy za tzw. „ochronę”,
tj. o czyn zart. 280§1 k.k.

XX
w dniu 03 października 2005 roku w Komendzie Miejskiej Policji wŁ., będąc uprzedzonym przez przyjmującego zeznanie funkcjonariusza Policji o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w protokole przesłuchania świadka z dnia 03.10.2005 roku, złożył fałszywe zeznanie polegające na podaniu faktów i okoliczności, które nie miały miejsca, a mianowicie uszkodzeniu mienia w wyniku spalenia pojazdu marki(...)onr rej. (...)o wartości strat 65 tys. zł na szkodęM. T. (1), które to zeznanie służyło za dowód we wszczętym przez wymienioną jednostkę postępowaniu przygotowawczym(...),

tj. o czyn zart. 233§1 k.k.w zb. zart. 238§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.

XXI
W dniu 04 października 2005 roku, w siedzibiefirmy (...), działając wspólnie i w porozumieniu zS. T. (1)ps.(...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wyłudził poświadczenie nieprawdy w ten sposób, że podpisał dokument w postaci opisu zgłoszenia szkody komunikacyjnej dotyczący spalenia samochodu osobowego marki(...)onr rej. (...), które to zdarzenie w rzeczywistości miało inny przebieg, przez co podstępnie wprowadził w błąd osobę upoważnioną do obliczenia sumy strat, będącej podstawą do wypłaty odszkodowania przez(...) SA(...)wŁ.M. T. (1)w kwocie 67.900 zł,

tj. o czyn zart. 286§1 k.k.w zb. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.
4.D. K. (1), synaZ.został oskarżony o to, że :
XXIX. W okresie od nieustalonego dnia 1999 roku do grudnia 2004 roku wŁ.i innych pobliskich miejscowościach województwa(...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez inne osoby z tym, że w okresach pobytu w jednostkach penitencjarnychP. S.ps.(...), od dnia 03 lutego 2000 r. do 25 grudnia 2003 r. orazR. S. (2)ps.(...), od dnia 26 czerwca 2003r. do 14 grudnia 2004r., (w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań), działając wspólnie i w porozumieniu, kierował zorganizowaną grupą przestępczą i w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, nielegalnie, wbrew przepisom ustawy, brał udział w łącznym obrocie narkotykami, w tym środkami psychotropowymi w postaci amfetaminy, w ilości 72 kg wartości rynkowej 2.160.000 zł oraz środkami odurzającymi w postaci marihuany, w ilości 72 kg wartości rynkowej 1.800.000 zł, tabletek extasy w ilości 11.700 sztuk wartości rynkowej 117.000 zł, w tym:
- w grudniu 2004 roku w miejscowościR., uczestniczył w obrocie środkami psychotropowymi, poprzez nabycie, wspólnie i w porozumieniu zP. S.ps.(...)(w stosunku do którego materiał dowodowy został wyłączony do odrębnego postępowania), kokainy w ilości 5 gram wartości 750 zł, pochodzącej z transakcji dokonanej pomiędzyM. S. (1)aZ. W.,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
5.P. W. (1),synaK.został oskarżony o to, że :

XXXIII
We wrześniu 2005r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zM. S. (1)ps.(...),M. J.ps.(...),R. S. (1)ps.(...),P. W. (2)ps.(...),K. B.ps.(...),A. M. (1)ps.(...),G. M.,A. B.ps.(...),M. K. (1)ps.(...),J. P.ps.(...)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnych postępowań),M. T. (1)ps.(...),A. T. (1)ps.(...),S. T. (1)ps.(...)dokonał rozboju na osobieA. K. (1)w ten sposób, że używając przemocy w postaci siły fizycznej doprowadził wymienionego do stanu bezbronności a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy znajdujących się w kasieklubu (...)w kwocie 1.500zł ,czym działał bezpośrednio na szkodęA. K. (1), co stanowiło instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszenia wymienionego do zapłacenia w przyszłości określonej kwoty pieniędzy za tzw. ochronę,

tj. o czyn zart. 280§1 k.k.
6.C. W., synaI.został oskarżony o to, że:
XXXVIII. W marcu 2003 roku wŁ., wbrew przepisom ustawy, bez wymaganego zezwolenia wyrobił zapalnik składający się ze szklanej fiolki z zawartością nieustalonej ilości nitrogliceryny, który po zgnieceniu powodował opóźniony zapłon, po czym użyty został przezT. A. (2), wspólnie i w porozumieniu zG. M.(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnego postępowania) w zdarzeniu, będącym podstawą do wypłaty odszkodowania, tj. podpaleniu samochodu osobowego marki(...)onr rej. (...)zaparkowanego na terenie osiedla mieszkalnego, przyul. (...)wŁ.,
tj. o czyn zart. 171§1 k.k.

XXXIX
We wrześniu 2006r. wŁ., wbrew przepisom ustawy, bez wymaganego zezwolenia wyrobił dwa zapalniki składające się ze szklanych fiolek z zawartością nieustalonej ilości nitrogliceryny, które po zgnieceniu powodowały opóźniony zapłon, po czym użyte zostały przezM. S. (1)wspólnie i w porozumieniu zG. M.podczas zdarzenia będącego podstawą do wypłaty odszkodowania tj. podpalenia samochodu osobowego markiT. (...)onr rej. (...)na szkodęD. A.i(...)Oddział wŁ.oraz samochodu osobowego markiO. (...)onr rej. (...)na szkodę(...)wŁ.,

tj. o czyn zart. 171 §1 k.k.
7.K. W. (1), synaJ.został oskarżony o to, że:
XLV. W kwietniu 2005 roku wŁ., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, mając na celu zmuszenieW. M. (1)do zaprzestania działalności gospodarczej wKlubie (...)przyulicy (...)wS., wspólnie zM. K. (1)ps.(...)oraz innymi dotychczas nieustalonymi osobami (w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnego postępowania), z poleceniaS. W.ps.(...)dokonał napadu rabunkowego naklub (...), w następstwie czego używając metalowych prętów, drewnianych pałek i noży oraz broni palnej w postaci pistoletu gazowego lub alarmowego produkcji fabrycznej kalibru(...), dokonał umyślnego zniszczenia wyposażenia tego klubu, w postaci chłodziarki, ściany lustrzanej, monitora, magnetowidu, multipleksera, aparatu telefonicznego, części zastawy kuchennej i telewizora oraz wybicia szyb, reflektorów i uszkodzenia pokrywy silnika marki(...)onr rej. (...)powodując w ten sposób straty w wysokości około 40 tys. złotych na szkodęW. M. (1), a ponadto wybicia szyb reflektorów i uszkodzenia dachu w samochodzie osobowym marki(...)onr rej. (...)powodując w ten sposób straty w wysokości 3000zł na szkodęS. D., wybicia szyb, uszkodzenia błotnika, lusterek zewnętrznych, wybicia reflektora i uszkodzenia radioodtwarzaczamarki P.w samochodzie markiV. (...)o nr rej.(...)oraz uszkodzenia bransolety zegarka powodując w ten sposób straty w wysokości 2070 zł na szkodęM. D., oraz zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 3470zł i aparat cyfrowymarki S.wartości 800zł na szkodęW. M. (1), a nadto pobiliJ. M. (2)uderzając go drewnianymi pałkami i metalowymi prętami po całym ciele, czym spowodowali u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci ran tłuczonych skóry głowy i złamania paliczka paznokciowego palca II-go ręki lewej powodujących naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia trwające dłużej niż 7 dni, narażając go jednocześnie na niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia, w okresie od 22.10.2002r. do 28.04.2003r., części kary 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwa podobne, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z dnia 15.09.2003r., sygn. II K 98/03,
tj. o czyn zart. 280§2 k.k.w zb. zart. 158§1 k.k.w zb. zart. 288§1 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.w zw. zart.64§l k.k.
8.J. M. (1), synaA.został oskarżony o to, że:
LI.  W kwietniu 2006 roku wB., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, sprzedałM. L. (1),ps.(...)iM. S. (1)(w stosunku do których materiał dowodowy został wyłączony do odrębnego postępowania), środki odurzające w postaci marihuany, w ilości nie mniejszej niż 300 gram za kwotę 4.500 zł i 200 dolarów amerykańskich, uczestnicząc tym samym w obrocie narkotykami w znacznych ilościach,
tj. o czyn zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 25 marca 2016 r., sygn. akt II K 66/13:

I
Przyjmując, że oskarżonyM. T. (1)w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie V aktu oskarżenia dopuścił się czynu polegającego na tym, iż w bliżej nieustalonym dniu czerwca 2005 roku wŁ., chcąc aby ustalona osoba dokonała czynu zabronionego, nakłonił ją do podrzuceniaP. G., synowi funkcjonariusza publicznego – sędziegoS. G., substancji psychotropowej w postaci 2 gram amfetaminy, środka odurzającego w postaci 2 gram marihuany i nieustalonego narkotyku określanego jako „kwas” w czasie dyskoteki, powodując w ten sposób skierowanie przeciwko wymienionemu postępowania karnego o posiadanie narkotyków, a następnie udzielił pomocy w ten sposób, że przekazał ustalonej osobie 500 złotych na zakup wymienionych narkotyków, jednakże do ich podrzucenia nie doszło z uwagi na to, iż nakłoniona osoba zaczęła ukrywać się przed organami ścigania, to jest czynu zart. 18 § 2 i 3 k.k.w zw. zart. 235 k.k.i na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 414 § 1 k.p.k.postępowanie umorzył.

II
OskarżonegoM. T. (1)w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie 2005 roku, jednakże do 22 czerwca 2005 roku wŁ., chcąc aby ustalona osoba dokonała czynu zabronionego nakłonił ją do podpalenia lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku dwukondygnacyjnym wW.przyulicy (...), użytkowanym przezA. K. (1), w wyniku czego dwie ustalone osoby w nocy z 22 na 23 czerwca 2005 roku podpaliły wymienione mieszkanie w skutek czego doszło do zniszczenia lodówki i uszkodzenia mienia na łączną kwotę około 2000 złotych na szkodęA. K. (1), co miało skłonić pokrzywdzonego do zwrotuM. T. (1)pożyczki, to jest czynu zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k., wymierzył z mocyart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 288 § 1 k.k.karę 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności.

III
OskarżonegoM. T. (1)w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu września 2005 roku wklubie (...)wW., działając wspólnie i w porozumieniu zS. T. (1),A. T. (1),P. W. (1),G. M.,A. B.,P. W. (2)i innymi osobami w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przezA. K. (1)z tytułu umowy udzielonej mu pożyczki, zastosował wobec wymienionego przemoc polegającą na biciu pokrzywdzonego po całym ciele, zmuszając go do wydania pieniędzy w kwocie 1500 złotych na poczet wierzytelności, to jest czynu zart. 191§ 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 2 k.k.skazał go na karę roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności.

IV
OskarżonegoM. T. (1)od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach VIII i IX uniewinnił.

V
OskarżonegoM. T. (1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego wpunkcie XIi za to na podstawieart. 263 § 2 k.k.skazał go na karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności.

VI
Na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. T. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 /trzech/ lat.

VII
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuM. T. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 lutego 2008 roku do 27 kwietnia 2009 roku i od 19 maja 2009 roku do 28 lutego 2011 roku.

VIII
OskarżonegoS. T. (1)w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu września 2005 roku wklubie (...)wW., działając wspólnie i w porozumieniu zM. T. (1),A. T. (1),P. W. (1),G. M.,A. B.,P. W. (2)i innymi osobami,  w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przezA. K. (1)z tytułu umowy udzielonej mu pożyczki przezM. T. (1), zastosował wobec wymienionego przemoc polegającą na biciu pokrzywdzonego rękoma po całym ciele, zmuszając go do wydania pieniędzy w kwocie 1500 złotych, na poczet wierzytelności, to jest czynu zart. 191§ 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 2 k.k.skazał go na karę roku i 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności.

IX. OskarżonegoS. T. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XV uniewinnił.
X. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuS. T. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 lutego 2008 roku do 27 kwietnia 2009 roku, uznał karę za wykonaną w całości.

XI
OskarżonegoA. T. (1)w ramach czynu opisanego w punkcie XIX aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu września 2005 roku wklubie (...)wW., działając wspólnie i w porozumieniu zM. T. (1),S. T. (1),P. W. (1),G. M.,A. B.,P. W. (2)i innymi osobami w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przezA. K. (1)z tytułu umowy udzielonej mu pożyczki przezM. T. (1), zastosował wobec wymienionego przemoc polegającą na biciu pokrzywdzonego rękoma po całym ciele, zmuszając go do wydania pieniędzy w kwocie 1500 złotych, na poczet wierzytelności, to jest czynu zart. 191§ 2 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 2 k.k.skazał go na karę roku i 2 /dwóch/ miesięcy pozbawienia wolności.

XI
OskarżonegoA. T. (1)w ramach zarzucanych mu czynów opisanych w punkcie XX i XXI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że okresie od 3 do 4 października 2005 roku wŁ., działając czynem ciągłym, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w dniu 3 października 2005 roku uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w postępowaniu przygotowawczym(...), prowadzonym przez Komendę Miejską Policji wŁ.zataił faktyczną przyczynę i osoby sprawców spalenia w nocy 3 października 2005 roku samochodu osobowego marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), stanowiącego własnośćM. T. (1), a następnie w dniu 4 października 2005 roku, doprowadził(...) S.A.z siedzibą wS.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 67 900 złotych, poprzez wprowadzenie w błąd przedstawiciela(...), co do zaistnienia zdarzenia stanowiącego podstawę wypłaty odszkodowaniaM. T. (1), w ten sposób że w dokumencie „Zgłoszenie szkody komunikacyjnej” podał nieprawdziwe okoliczności spalenia pojazdu, podczas gdy wiedział jaka była faktyczna przyczyna jego zniszczenia, to jest czynu zart. 233 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 233 § 1 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k., wymierzył z mocyart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 33 § 2 i 3 k.k.karę roku i 10 /dziesięciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 150 /sto pięćdziesiąt/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.

XII
Na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoA. T. (1)karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 /dwóch/ lat i 6 /sześciu/ miesięcy.

XIII
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuA. T. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 20 lutego 2008 roku do 27 kwietnia 2009 roku.

XIV
Na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoA. T. (1)obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłacenie na rzecz(...) S.A.z siedzibą wS.kwoty 67900 /sześćdziesiąt siedem tysięcy dziewięćset/ złotych.

XV
OskarżonegoD. K. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w okresie od 1999 roku do grudnia 2004 roku, w bliżej nieustalonych dniach, wŁ.i innych miejscowościach województwa(...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości co najmniej 60 kilogramy, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 60 kilogramy i tabletek ekstazy w łącznej ilości co najmniej 9700 sztuk, w ten sposób, że wymienione narkotyki przekazywał innym osobom do dalszej odsprzedaży w cenie: 25 złotych za gram marihuany, 20 złotych za gram amfetaminy i od 5 do 10 złotych za tabletkę ekstazy to jest czynu wart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2011, Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2011, Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., wymierzył z mocy art.art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2011, Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 4 § 1 k.k.karę 3 /trzech/ lat i 8 /ośmiu/ miesięcy pozbawienia wolności i karę 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek dziennych grzywny, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.

XVI
OskarżonegoP. W. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu września 2005 roku wW.w siedzibieklubu (...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. T. (1),S. T. (1),A. T. (1),G. M.,A. B.,P. W. (2)i innymi osobami, działając w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przezA. K. (1)z tytułu umowy pożyczki udzielonej mu przezM. T. (1), groził zastosowaniem wobec niego przemocy w wyniku czego pokrzywdzony wydał pieniądze w kwocie 1500 złotych, to jest czynu zart. 191§ 2 k.k.i za to skazał go na podstawieart. 191 § 2 k.k.na karę roku pozbawienia wolności.

XVII
OskarżonegoC. W.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXVIII uniewinnił.

XVIII
1. OskarżonegoC. W.w ramach zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XXXIX uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu września 2006 roku, jednakże do 24 września wŁ., wbrew przepisom ustawy, bez wymaganego zezwolenia wyrobił dwa zapalniki składające się ze szklanych fiolek z zawartością niewielkiej ilości nitrogliceryny, które po zgnieceniu powodowały opóźniony zapłon, po czym ustalona osoba tak skonstruowany zapalnik użyła do podpalenia samochodu marki(...)onumerze rejestracyjnym (...)w nocy z 24 na 25 września 2006 roku na szkodęZ. A., natomiast drugi zapalnik nie został użyty, gdyżG. M.zgubił go, to jest czynu zart.171 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 171 § 1 k.k.skazał go na karę roku pozbawienia wolności.

2. Na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoC. W.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 /dwóch/ lat tytułem próby.
3. Na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoC. W.karę grzywny w wymiarze 80 /osiemdziesiąt/ stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 /dwadzieścia/ złotych.
4. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemuC. W.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniu 17 marca 2009 roku, uznał karę grzywny za wykonaną w 2 /dwóch/ stawkach dziennych.

XIX
1. OskarżonegoK. W. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego że 24 kwietnia 2005 roku wS.na terenieklubu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, używając metalowych prętów i drewnianych pałek, wziął udział w pobiciuJ. M. (2)i innych osób, w ten sposób, że uderzał ich drewnianymi pałkami i innymi przedmiotami po całym ciele czym spowodował uJ. M. (2)obrażenia ciała w postaci ran tłuczonych głowy i złamania paliczka paznokciowego palce II-go ręki lewej, które spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na okres dłużej niż siedem dni, narażając osoby pobite na niebezpieczeństwo utraty życia lub skutku określonego wart. 156 § 1 k.k., a także dokonał zniszczenia wyposażeniaklubu (...)w postaci: chłodziarki, ściany lustrzanej, monitora, magnetowidu, multipleksera, aparatu telefonicznego, części zastawy kuchennej, telewizora i wybicia szyb oraz reflektorów i uszkodzenia pokrywy silnika samochodu osobowego marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), powodując straty w wysokości około 40 tysięcy złotych na szkodęW. M. (2), a ponadto wybicia szyb reflektorów i uszkodzenia dachu w samochodzie osobowym marki(...)onumerze rejestracyjnym (...), powodując straty w wysokości 3000 złotych na szkodęS. D., wybicia szyb, uszkodzenia błotnika, lusterek zewnętrznych, wybicia reflektora i uszkodzenia radioodtwarzacza marki(...)w samochodzie osobowym marki(...)o numerze rejestracyjnym(...)oraz uszkodzenia bransolety zegarka powodując straty w wysokości 2070 złotych na szkodęM. D., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, to jest czynu zart. 158 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to skazał go na podstawie art.art. 158 § 1 k.k.iart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k., wymierzył z mocyart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

2
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuK. W. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 15 czerwca 2009 roku do 15 grudnia 2009 roku.

XX
1. OskarżonegoJ. M. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu kwietnia 2006 roku wB., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że sprzedał ustalonym osobom do dalszej odsprzedaży co najmniej 300 gram marihuany, za kwotę 4500 złotych, to jest czynu zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2011, Nr 117, poz. 678) i za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życieustawy z dnia 1 kwietnia 2011 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. 2011, Nr 117, poz. 678) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazał go na karę roku i 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności i 100 /sto/ stawek dziennych grzywny, ustalił stawkę dzienną na kwotę 15 /piętnaście/ złotych.

2. Na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoJ. M. (1)przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 4500 /cztery tysiące pięćset/ złotych.
3. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuJ. M. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 15 czerwca 2009 roku do 23 lipca 2009 roku.
XIX. Na podstawieart. 44 § 6 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci sześciu sztuk papierowych zawiniątek z zawartością substancji sypkiej koloru czarnego w postaci czarnego prochu, przechowywanego w magazynie dowodów rzeczowych Komendy Wojewódzkiej Policji wB..

XX
Na podstawieart. 230 § 1 k.p.k.nakazał zwrócić: 1/(...) S.A.wS.akta szkody numer(...), znajdujące się w aktach sprawy k. 8250 – 8325, 2/(...) Spółdzielni MieszkaniowejwŁ.akta sprawy znajdujące się w aktach sprawy k. 15137.

XXI
Zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. J.iW. G.kwotę po 2656,80 /dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć złotych oraz na rzecz adw.M. G.kwotę 2214 /dwa tysiące dwieście czternaście/ złotych, tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonywaną odpowiednio wobec oskarżonychK. W. (1),J. M. (1)iD. K. (1).

XXII
Zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty od oskarżonych:M. T. (1)kwotę 400 /czterysta/ złotych,S. T. (1)kwotę 300 /trzysta/ złotych,A. T. (1)kwotę 1000 /jeden tysiąc/ złotych,D. K. (1)kwotę 1000 /jeden tysiąc/ złotych,P. W. (1)kwotę 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych,C. W.kwotę 340 /trzysta czterdzieści/ złotych,K. W. (1)kwotę 300 /trzysta/ złotych,J. M. (1)kwotę 600 /sześćset/ złotych. Obciąża oskarżonych wydatkami poniesionymi w sprawie:M. T. (1)kwotą 1726,45 /jeden tysiąc siedemset dwadzieścia sześć złotych czterdzieści pięć groszy/,S. T. (1)kwotą 785,50 /siedemset osiemdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt groszy/,A. T. (1)kwotą 1571,01 /jeden tysiąc pięćset siedemdziesiąt jeden złotych jeden grosz/,D. K. (1)kwotą 3785,01 /trzy tysiące siedemset osiemdziesiąt pięć złotych jeden groszy/,P. W. (1)kwotą 5435 /pięć tysięcy czterysta trzydzieści pięć/ złotych,C. W.kwotą 785,50 /siedemset osiemdziesiąt pięć złotych pięćdziesiąt groszy/,K. W. (1)kwotą 7809,87 /siedem tysięcy osiemset dziewięć złotych osiemdziesiąt siedem groszy/,J. M. (1)kwotą 7308,84 /siedem tysięcy trzysta osiem złotych osiemdziesiąt cztery groszy/. W części uniewinniającej wydatkami obciążył Skarb Państwa.

Apelacje od powyższego wyroku wywiedli obrońcy oskarżonych:M. T. (1),S. T. (1),A. T. (1),D. K. (1),P. W. (1),C. W.,K. W. (1)iJ. M. (1).
Obrońca oskarżonegoM. T. (1)na podstawieart. 425 § 2 i 3 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o winie oskarżonegoM. T. (1)w zakresie czynów z pkt. VI, VII, XI aktu oskarżenia (pkt. II, III, V, VI i VII wyroku).
Zaskarżonemu orzeczeniu na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.zarzucił:

1
rażące naruszenie prawa procesowego, to jestart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw. zart. 450 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k., stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą, polegające na rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. sprawy oskarżonegoM. T. (1)i innych na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Apelacyjnego wG., bez obecności obrońcy wymienionego, przy jednoczesnym braku prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy, rezultatem którego uchybienia było naruszenie prawa do obrony oskarżonegoM. T. (1).

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej na podstawie przepisuart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2, 3 k.p.k.zarzucił:

1
naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów, naruszenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej, kontrolowanej oceny dowodów, wydanie orzeczenia z pominięciem analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie sformułowanych pod adresem(...)zarzutów, oraz wynikających z przeprowadzonych w tym zakresie dowodów szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, dokonanie oceny tych dowodów wyłącznie w oparciu o arbitralne stwierdzenia oderwane od całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegające na tym, ż Sąd ten:

a
oparł orzeczenie w zakresie odpowiedzialności prawnokarnej oskarżonegoM. T. (1)wyłącznie na dowodach z pomówienia oskarżonego przezM. S. (1), podczas gdy prawidłowa ocena tych dowodów wbrew wskazanym w doktrynie i orzecznictwie przesłankom niezbędnym przy ocenie dowodu z pomówienia prowadzi do wniosku, iż zeznania te są niekonsekwentne, niejednoznaczne i nielogiczne, a także brak im koniecznego wsparcia innymi dowodami – przy jednoczesnym współistnieniu licznych dowodów wykluczających tezę o sprawstwie oskarżonegoM. T. (1)w zakresie zarzucanych mu czynów.

b
bezpodstawnie odmówił przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonegoM. T. (1)w takim zakresie, w jakim szczegółowo odniósł się do przyczyn, dla którychM. S. (1)miał interes w tym aby pomawiać jego osobę o czyny, których nie popełnił.

c
bezpodstawnie odmówił waloru wiarygodności opiniom biegłych z zakresu pożarnictwa w takim zakresie w jakim wskazywano, iż przyczyną pożaru była najprawdopodobniej uszkodzona lodówka, lub zwarcie instalacji elektrycznej.

d
bezpodstawnie odmówił waloru wiarygodności zeznaniom świadków m. in.A. K. (1),K. P., lub osobom będących rzekomymi uczestnikami zdarzenia rzekomego napadu na klub nocny(...)w zakresie w jakim wszyscy świadkowie zeznają, iż takie wydarzenie nie miało miejsca.

e
zaniechał analizy rozmów telefonicznych zgromadzonych w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych w zakresie, w jakim wykluczają możliwość popełnienia przezM. T. (1)czynów związanych z podpaleniem mieszkania wW., oraz napadu na klub nocny(...).

2
naruszenie przepisuart. 7 k.p.k.w zw. zart. 391 § 1 k.p.k.poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodu, jakim były zeznania świadkaM. S. (1), które to zeznania różnią się diametralnie na poszczególnych etapach postępowania i w tym kontekście powinny być przez sąd orzekający w sprawie ocenione ze szczególną ostrożnością, co skutkowało bezpodstawnym obdarowaniem zeznań wymienionego świadka walorem wiarygodności w zakresie w jakim wyjaśniał o sprawstwie oskarżonegoM. T. (1)w związku z zarzucanymi mu czynami.

3
naruszenie przepisuart. 424 § 1 k.p.k.polegające na niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczegółowego wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej materii oparł się na dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych w takim zakresie w jakim przyjął, żeM. T. (1)dopuścił się czynów zarzucanym wymienionemu aktem oskarżenia.

4
naruszenie przepisuart. 10 k.p.k.poprzez poczynienie ustaleń na podstawie, przy jednoczesnym pominięciu przy wyrokowaniu okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów, w mianowicie dowodu z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa –M. L. (2), który jako przyczynę pożaru w mieszkaniu wW.wskazał wadliwą pracę lodówki, oraz pierwotnej opiniiJ. S. (1)w zakresie w jakim wskazywał jako przyczynę pożaru zwarcia instalacji elektrycznej.

5
Naruszenieart. 167 k.p.k.w zw. zart. 352 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu przez sąd dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu pożarnictwa na okoliczność przyczyn pożaru w lokalu mieszkalnym przyul. (...)wW., choć stan sprawy tego wymagał.

W rezultacie powyższych uchybień:

6
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym ustaleniu, iżM. T. (1):

a
wspólnie i w porozumieniu zeS. W.zleciłM. S. (1)podpalenie lokalu mieszkalnego usytuowanego przyul. (...)wW., co stanowiło instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszeniaA. K. (1)do zapłacenia określonej kwoty pieniędzy

b
we wrześniu 2005 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przezA. K. (1)z tytułu umowy udzielonej pożyczki, zastosował przemoc wobec wymienionego polegającą na biciu pokrzywdzonego po całym ciele, zmuszając go do wydania pieniędzy w kwocie 15000 zł na poczet wierzytelności

7
Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał wpływ na treść orzeczenia i polegał na przyjęciu, iż posiadanie przez oskarżonegoM. T. (1)jednej sztuki naboju myśliwskiego kaliber 12/70 stanowi czyn o znacznej szkodliwości społecznej czynu, podczas gdy rodzaj posiadanej amunicji i jej szkodliwość społeczna czynu jest znikoma, co w konsekwencji winno skutkować umorzeniem postępowania w zakresie stawianego czynuM. T. (1)na zasadzieart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.

Stawiając powyższe zarzuty, na podstawieart. 427Ţ 1k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca oskarżonegoM. T. (1)wniósł o:

1
Uchylenie wyroku w skarżonej części, oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji

Zaś wyłącznie z ostrożności procesowej na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wniósł o:

1
Zmianę zaskarżonego wyroku w części przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez:

a
Uniewinnienie oskarżonegoM. T. (1)od popełnienia czynów z pkt. VI i VII aktu oskarżenia

b
Umorzenie postępowania w zakresie czynu wskazanego w pkt. XI aktu oskarżenia na zasadzie 17§ 1 pkt 3 k.p.k.

Obrońca oskarżonychM. T. (1),S. T. (1)iA. T. (1)w oparciu oart. 425 § 1 k.p.k.w zw. zart. 444 k.p.k., zaskarżył na korzyść oskarżonych wyrok Sądu Okręgowego w Ostrołęce, Wydział II Karny, z dnia 25 marca 2016 roku, sygn. akt II 66/13, w części, a to:

1
w odniesieniu do osobyM. T. (1), w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II, pkt III, pkt V oraz w pkt VI i pkt VII zaskarżonego orzeczenia;

2
w odniesieniu do osobyS. T. (1), w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt VIII oraz pkt X zaskarżonego orzeczenia;

3
w odniesieniu do osobyA. T. (1), w zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt XI, pkt XII (błędnie opisanego w sentencji wyroku jako pkt XI, a dotyczącego prawnokarnej oceny czynów zarzucanych w pkt XX i pkt XXI aktu oskarżenia) oraz pkt XIII (błędnie opisany w sentencji jako pkt XII), pkt XIV (błędnie opisany w sentencji jako pkt XIII), pkt XV (błędnie opisany w sentencji jako pkt XIV) zaskarżonego orzeczenia;

Powyższemu orzeczeniu, w oparciu oart. 427 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k.zarzucił:

I
W odniesieniu do całego zakresu zaskarżenia:

a
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadkówM. S. (1),A. S.,M. S. (2)orazR. D.w zakresie w jakim zeznania tych świadków stanowią podstawę ustaleń faktycznych dotyczących odpowiedzialności karnej oskarżonychT., podczas gdy analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazuje w sposób jednoznaczny, iż dowody te nie zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności, a to z uwagi na:

i
okoliczność, że treść depozycji dostarczonych przez tych świadków motywowana jest chęcią polepszenia swojej sytuacji procesowej, czy to na przykład poprzez pierwotne działania świadkaS.zmierzające do uzyskania statutu świadka koronnego, czy późniejsze starania o skorzystanie z dobrodziejstwa instytucji złagodzenia wymiaru kary zart. 60 k.k.,

ii
okoliczność, że pomiędzy ww. świadkami a oskarżonymi występuje relacja bardzo silnego konfliktu osobistego na co wskazuje wprost:

1
treść zeznań świadkówA.iM. S. (2)(k. 23476 – 23477, k. 23554 – 23556), którzy nie kryją się, że motywacją ich działań jest chęć zaszkodzenia oskarżonemuM. T. (1);

2
treść zeznań świadkaA. K. (1)(k. 7430-7431, k. 17822 – 17824), który relacjonuje swój konflikt zM. S. (1), u podstaw którego leżała próba podjęcia współpracy pomiędzy świadkiemK.a żoną świadkaS.–A. S.z domuS., w obszarze świadczenia usług seksualnych, który to konflikt stanowił pośrednią motywację dla kierowania pomówień zarówno pod adresem świadkaK.jak i oskarżonegoM. T. (1);

3
treść wyjaśnień oskarżonychT., którzy relacjonują, że pomiędzy nimi a świadkiemS.istniał konflikt, u podstaw którego leżała niespłacona pożyczka w kwocie 2 tyś dolarów;

4
treść zeznań świadkaW. K. (1)(k. 23312 – 23313) – w zakresie w jakim relacjonuje swój konflikt zM. S. (1), u podstaw którego leżały nieprawidłowości towarzyszące sprzedaży przezM. S. (1)świadkowi samochodu za kwotę 9 tyś zł, który to konflikt z uwagi na pomoc udzielonąW. K.przez oskarżonegoT., stanowił pośrednią motywację dla formułowania pomówień pod adresem oskarżonychT.;

(...)
okoliczność, że porównanie treści zeznań złożonych przez świadkaS., z chronologią ich powstania, wskazuje na celowe manipulowanie organami wymiaru sprawiedliwości, polegające na tym, że relacja tego świadka była stopniowo uzupełniania o treści odpowiadające aktualnemu zapotrzebowaniu organów ściągania, a okoliczności w jakich powstały sugerują, że świadek ten przynajmniej w odniesieniu do części złożonych dyspozycji bezprawnie uzyskał dostęp do materiałów pochodzących z innych postępowań;

iv
okoliczność niedostatecznego uwzględnienia wniosków płynących z opinii biegłejA. N.(k. 20598-20605, k. 21745-21747), w której biegła stwierdziła wprost, że dla prawidłowej oceny waloru wiarygodności zeznań świadkaM. S. (1)niezbędnym jest „ocena intencji składającego zeznania do przekazywania w materiale dowodowym treści nieprawdziwych”, co z uwago na konflikty wskazane powyżej, nakazywało dalece bardziej krytyczną oceną wiarygodności ŚwiadkaS.

- co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia ponieważ skutkowało poczynieniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych, stanowiących de facto jedyną, podstawę przypisania odpowiedzialności karnej oskarżonym, w sytuacji gdy kształt tych ustaleń nie odpowiada rzeczywistości;

b
obrazę przepisów postępowania, a toart. 80a § 1 k.p.k.w zw. z art. 31 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks Postępowania Karnego oraz niektórych innych ustaw, poprzez zaniechanie przekazania oskarżonymS.iA. T. (1)informacji o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia ponieważ skutkowało naruszeniem prawa do obrony wskazanych oskarżonych, którzy wobec braku wiedzy o możliwości skorzystania z tego uprawnienia w toku postępowania nie mieli możliwości podjęcia właściwej obrony;

II
W odniesieniu do czynów przypisanych w pkt II, pkt III, pkt VIII oraz pkt XI zaskarżonego orzeczenia:

a
obrazę prawa materialnego, a toart. 191 § 2 k.k.poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że swoim zachowaniem oskarżeniM.,S.orazA. T. (2)zrealizowali znamiona czynu zabronionego opisanego w tym artykule, podczas gdy z opisu ustalonego przez Sąd stanu faktycznego, nie wynika aby oskarżeni ci zastosowali wobec domniemanego pokrzywdzonegoA. K. (1)przemoc, względnie aby formułowali pod jego adresem groźby karalne, podczas gdy wskazana norma penalizuje wyłącznie zachowanie polegające na wymuszeniu określonych zachowań przy zastosowaniu wskazanych wyżej bezprawnych działań;

z ostrożności na wypadek nie uznania powyższego zarzutu za zasadny, zarzuty dotyczące obrazy prawa procesowego podane w dalszej części apelacji:

b
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.poprzez:

1
nieprawidłową, bo sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej środka dowodowego w postaci zeznańM. S. (1), polegającą na niezasadnym przyjęciu, że zeznania te zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie w jakim, poprzez dostarczenie opisu rzekomego zdarzenia, stanowią one podstawę przypisania oskarżonemuM. T. (1)odpowiedzialności za nakłanianie do podpalenia lokalu mieszkalnego znajdującego się wW.przyulicy (...), podczas gdy relacja świadka dotycząca okoliczności w jakich doszło do podpalenia przedmiotowego mieszkania pozostaje w oczywistej sprzeczności z następującymi dowodami:

i
zeznania świadkówM. C.(k. 7452-7453, k. 23273) iD. S.– w zakresie w jakim relacjonowali, iż już przed datą pożaru w mieszkania znajdowało się co najmniej jedno okno z wybitą szybą;

ii
zeznaniaD. S.– w zakresie w jakim relacjonował, że w kuchni przedmiotowego lokalu znajdowała się lodówka, emitujące dziwne dźwięki wskazujące na jej nieprawidłowe działanie;

(...)
zeznaniaA. K. (1)(k. 7430-7431, k. 17822-17824, k. 23479-23481) – w zakresie w jakim relacjonował, iż w dacie pożaru w przedmiotowym lokalu znajdowała się stara, niezmodernizowana instalacja elektryczna, która już wcześniej przy większym obciążeniu aktywowała bezpieczniki oraz w zakresie w jakim relacjonował on, że świadekM. S. (1)związał się z pracownicą klubu należącego do świadkaK., a w konsekwencji, że bywał on często wW.;

iv
zeznaniaM. S. (4)(k. 20188-20189, k. 23354) – w zakresie w jakim relacjonowała, iż dowodząc akcją gaśniczą w relewantnym mieszkaniu, nie wykrył na miejscu zdarzenia pojemników mogących posłużyć do transportu na miejsce rzekomego podpalenia materiałów łatwopalnych, ani nie stwierdził obecności śladów wskazujących na związek inicjacji ognia z użyciem świeczki parafinowej;

v
zeznaniaM. B.(k. 230607-23608) – w zakresie w jakim relacjonował on, że nigdy a w szczególności w dacie pożaru w mieszkaniu nie był dłużnikiemM. T. (1);

vi
protokół oględzin miejsca pożaru (k. 7451-7417) – w zakresie w jakim opisuje on, że w pozostałych pomieszczeniach mieszkania znajdowało się wyposażenie daleko bardziej nadające się do celowego zainicjowania pożaru;

vii
opinii biegłegoJ. S.(k. 7443-7446) – w zakresie w jakim stwierdził on definitywnie, że ognisko powstania ognia zlokalizowane było przy tylnej ścianie lodówki, a przyczyną zaistnienia przedmiotowego zdarzenia było zwarcie w instalacji elektrycznej zasilającej lodówkę;

viii
postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie nieumyślnego sprowadzenia bezpośredniego niebezpieczeństwa pożaru w lokalu mieszkalnym znajdującym się wW.przyulicy (...)(k. 7455), wobec nie popełnienia czynu;

ix
opinii biegłegoM. L. (2)z 12 lutego 2016 roku (k. 23581 – 23590) – w zakresie w jakim biegły stwierdził, że najprawdopodobniejszą przyczyną powstania pożaru była wadliwa praca lodówki oraz, że przebieg zdarzenia podany przez świadkaS.zawiera liczne sprzeczności, a przywołany opis zdarzenia pozostaje w sprzeczności z zeznaniami świadków oraz ze śladami zabezpieczonymi na miejscu zdarzenia;

- co mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia ponieważ skutkowało poczynieniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę przypisania oskarżonemuM. T. (1)odpowiedzialności za nakłanianie do podpalenia lokalu mieszkalnego, a to pomimo, że ocena relacji świadkaS.stanowiących wyłączną podstawę skazania, w konfrontacji z wskazanymi powyżej dowodami, prowadzi do wniosku, że świadek ten nie brał udziału w przedmiotowym zdarzeniu, do powstania ogniska pożaru nie mogło dojść w okolicznościach o jakich mowa, a jego wyrywkowa wiedza na temat przebiegu tego zdarzenia oparta jest na relacjach osób trzecich, względnie mogła zostać uzyskana w wyniku bezprawnych działań organów procesowych, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że w tym zakresie depozycje świadkaS.są pomówieniami mającymi na celu skierowanie oskarżenia przeciwko oskarżonemuM. T. (1);

2
nieprawidłową, bo sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej środka dowodowego w postaci zeznańM. S. (1), polegającą na niezasadnym przyjęciu, że zeznania te zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie w jakim, poprzez dostarczenie opisu rzekomego zdarzenia, stanowią podstawę przypisania oskarżonymM. T. (1),S. T. (1)orazA. T. (1)odpowiedzialności za udział w zdarzeniu polegającym na stosowaniu w stosunku doA. K. (1)przemocy w celu zmuszenia do wydania określonej kwoty pieniężnej na poczet wierzytelności, podczas gdy relacja świadka dotycząca okoliczności w jakich doszło do podpalenia przedmiotowego mieszkania pozostaje w oczywistej sprzeczności z następującymi dowodami:

i
zeznania świadkaA. K. (1)(k. 7430-7431, k. 17822-17824, k. 23479-23481) – w zakresie w jakim konsekwentnie neguje aby kiedykolwiek był podmiotem bezprawnych działań oskarżonych mających na celu wymuszenie na nim zwrotu długu oraz w zakresie w jakim relacjonuje on, ze w trakcie prowadzonych z jego udziałem czynności procesowych kilkukrotnie, bliżej niezidentyfikowani funkcjonariusze CBŚ wB., nakłaniali go do złożenia obciążających oskarżonegoM. T. (1)zeznań w zamian za korzystne rozstrzygnięcia w przedmiocie stosowania co do jego osoby środków zapobiegawczych;

ii
zeznań świadkaK. P.(k. 23478-23479, k. 7440-7441, k. 21826) – w zakresie w jakim konsekwentnie neguje, że w należącym do świadkaK.doszło do „najazdu”, w którym rzekomo mieli brać udział oskarżeni;

- co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, ponieważ skutkowało poczynieniem nieuprawnionych ustaleń faktycznych jakoby świadekK.miał być podmiot przestępczych działań oskarżonych, podczas gdy w rzeczywistości do przedmiotowego zdarzenia nigdy nie doszło, a treść depozycji świadkaS.stanowi pomówienie, nakierowane na fałszywe sprowadzenie oskarżenia przeciwko oskarżonymT.;

3
nieprawidłową, bo sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej środka dowodowego w postaci zeznańM. S. (1), polegającą na niezasadnym przyjęciu, że zeznania te zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie w jakim, poprzez wskazanie rzekomego konfliktu pomiędzy świadkiemK.a oskarżonymM. T. (1), stały się one podstawą przyjętych ustaleń faktycznych w części w jakiej wskazywały na motywację oskarżonego, podczas gdy relacja świadka dotyczącą relacji pomiędzy ww. osobami pozostaje w oczywistej sprzeczności z następującymi dowodami:

i
zeznania świadkaA. K. (1)(k. 7430-7431, k. 17822-17824, k. 23479-23481) w zakresie w jakim świadek przyznaje, ze pożyczał pieniądze od oskarżonegoM. T. (1)oraz, iż w prawnie relewantnym okresie popadł w zwłokę co do ich zwrotu, natomiast okoliczność ta nie miała negatywnego wpływu na jego stosunki z oskarżonym, a działania podejmowane przez oskarżonego w celu odzyskania pożyczonych pieniędzy nigdy nie przekroczyły prawnie dopuszczalnych ram. W zakresie w jakim świadek relacjonuje, że również po dacie zarzuconych oskarżonemu w akcie oskarżenia zachowań kontynuował z nim współprace, dalej pożyczając pieniądze;

ii
rejestr rozmów, dotyczących obiektu(...)kryptonim(...)(załącznik do sprawy z materiałami kontroli operacyjnej o kryptonimie(...)) – w zakresie w jakim z powyższego wynika, ze już po dacie zarzuconych w akcie oskarżenia czynów, świadekK.kontynuował współprace z oskarżonymM. T. (1), a dodatkowo, iż w relacjach dotyczących wcześniejszego – w tym również objętego aktem oskarżenia – czasookresu relacji pomiędzy świadkiem a oskarżonym brak odniesień do rzekomych bezprawnych działań podejmowanych przez oskarżonego względem świadka;

- co miało istotny wpływ na treści orzeczenia ponieważ skutkowało niezasadnym przyjęciem, że pomiędzy świadkiem a oskarżonym, w przedmiotowo istotnym czasie, miał miejsce konflikt zogniskowany wokół rozliczeń pieniężnych, co miało być powodem, dla którego oskarżony podjął w stosunku do świadkaK.działania zarzucone w akcie oskarżenia, podczas gdy w rzeczywistości ewentualna nierzetelność świadka w spłacie wierzytelności nie skutkowała zerwaniem stosunków z oskarżonym, a ewentualne nieporozumienia pomiędzy zainteresowanymi nigdy nie osiągnęły natężenia uzasadniającego podjęcie przez oskarżonegoM. T. (1)działań niezgodnych z prawem;

I
W odniesieniu do czynu przypisanego w pkt XII (błędnie opisany w sentencji jako pkt XI) zaskarżonego orzeczenia:

a
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez nieprawidłową, bo sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych przeprowadzonych w toku postępowania dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej środka dowodowego w postaci zeznańM. S. (1), polegającą na niezasadnym przyjęciu, że zeznania te zasługują na przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie w jakim, poprzez dostarczenie opisu rzekomego podpalenia samochodu marki(...), stanowią one podstawę przypisania oskarżonemuA. T. (1)odpowiedzialności za złożenie fałszywych zeznań dotyczących okoliczności w jakich doszło do spalenia przedmiotowego samochodu, a dalej że doprowadził(...)do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podczas gdy relacja świadka dotycząca okoliczności w jakich doszło do podpalenia przedmiotowego samochodu pozostaje w oczywistej sprzeczności z następującymi dowodami:

i
zeznaniami świadkaT. A. (1)(k. 23025023028, k. 20281-20282) – w zakresie w jakim konsekwentnie negował aby brał udział w podpaleniu przedmiotowego pojazdu oraz w zakresie w jakim relacjonował, że na etapie stosowania wobec niego środka zapobiegawczego funkcjonariusze organów ścigania nakłaniali go do składania zeznań obciążających min. oskarżonychT.;

ii
zeznaniami świadkaG. M.(k. 23308-23309) – w zakresie w jakim konsekwentnie neguje aby brał udział w podpaleniu przedmiotowego pojazdu;

(...)
opinia biegłegoM. L. (2)z dnia 7 listopada 2005 roku (k. 8106-8108, k. 23552-23554), który stwierdza, że przyczyną powstania pożaru było podpalenie, natomiast mechanizm jego powstania i przebieg pozostaje w całkowitej sprzeczności z relacją przekazaną przez świadkaS.

- co miało istoty wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia ponieważ skutkowało poczynieniem nieprawidłowych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę przypisania oskarżonemuA. T. (1)odpowiedzialności za zarzucony w akcie oskarżenia czyn, podczas gdy prawidłowa ocena tych zeznań wskazuje, że relacja świadkaS.nie polega na prawdzie, a opisany przebieg wydarzeń w żadnym razie nie koresponduje w rzeczywistym przebiegiem pożaru, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że oskarżonyT.składając nie miał wiedzy na temat okoliczności w jakich doszło do spalenia pojazdu(...)

II
W odniesieniu do czynu przypisanego w pkt V zaskarżonego orzeczenia:

a
obrazę przepisów postępowania, a toart. 424 § 1 k.p.k.polegającą na pominięciu w uzasadnieniu wyroku, w odniesieniu do kwestii ustalenia odpowiedzialności oskarżonegoM. T. (1)za przestępstwo zart. 263 § 2 k.k., jakichkolwiek rozważań na temat faktów uznanych za udowodnione oraz wskazania dowodów będących podstawą rekonstrukcji ustaleń faktycznych w tym zakresie, co ma wpływ na zaskarżone orzeczenie, ponieważ utrudnia, jeśli nie uniemożliwia, przeprowadzenie kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie;

b
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k.przez nieprawidłową, ponieważ niezgodną z zasadami doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień oskarżonegoM. T. (1)(k. 8074, k. 14972-14973, k. 22923-22927), w zakresie w jakim formułuje on samooskarżenia dotyczące okoliczności w jakich wszedł w posiadanie amunicji myśliwskiej, polegającą na przyjęciu, że podstawą prawnokarnej oceny zachowania oskarżonego winny być wyjaśnienia złożone po ponad roku od zaistnienia przedmiotowego zdarzenia, podczas gdy doświadczenie życiowe nakazuję przyjąć, że to wyjaśnienia złożone w bliższej odległości czasowej od konkretnego wydarzenia mają większy walor wiarygodności, tym bardziej, że treść przyjętych za podstawę wyjaśnień zawiera nowe szczegóły, w sytuacji gdy doświadczenie uczy, że relacja złożona później zwykle zawiera mniej szczegółów, jest mniej precyzyjna, co wskazuje na to że składając przedmiotowe wyjaśnienia oskarżony nieudolnie kierował się chęcią przedstawienia wersji wydarzeń mającej za zadanie uwolnienie go od odpowiedzialności karnej, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia ponieważ skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że oskarżony świadomie wszedł w posiadanie amunicji.

Z uwagi na powyższe nieprawidłowości, w oparciu oart. 427 § 1 k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca oskarżonych:M. T. (1),S. T. (1)iA. T. (1)wniósł o:

1
uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych im w zaskarżonym orzeczeniu czynów zabronionych;

2
zasądzenie na rzecz każdego z oskarżonych zwrotu odpowiedniej części poniesionych kosztów procesów, w tym kosztów obrony oskarżonegoT., według norm przepisanych;

Obrońca oskarżonegoD. K. (1)na podstawieart. 444 k.p.k.i425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżył wyżej wymieniony wyrok w części dotyczącej oskarżonegoD. K. (1)w całości.
Powołując się na przepisyart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

I
rażącą obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

-

art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na bezrefleksyjnym przyjęciu ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, które miały być przedmiotem obrotu z udziałemD. K. (1)w latach 1999 – 2004, wskazywanych przez świadkaM. S. (1), jako wiarygodnych i wystarczających, aby uznać oskarżonego winnym zarzucanego mu czynu, pomimo, że świadek czerpał swoją wiedzę wyłącznie ze słyszenia m. in. odludzi z miastaoraz widzeń i rozmów przez telefon prowadzonych z jednostek penitencjarnych, a także podczas przepustek (vide:protokół rozprawy z dnia 25 września 2015 roku), przy czym depozycje te nie zostały poparte żadnym innym dowodem, a opisywany przez ww. proceder rozgrywał się w czasie funkcjonowania świadka poza rzekomą zorganizowaną grupą przestępczą, którą miał kierowaćD. K. (1)– od marca 1998 r. do sierpnia 2004 r. świadek przebywał w Zakładach Karnych/ Aresztach Śledczych, co świadczy o ich wątpliwej wartości dowodowej,

art. 5 § 2 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez przyjęcie, żeD. K. (1)w latach 1999-=2004 uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany w łącznej ilości co najmniej 60 kilogramów, substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości co najmniej 60 kilogramów oraz 9700 tabletek extasy, co stanowi 1 kilogram każdej z substancji w przeliczeniu na 1 miesiąc, w ciągu 5 lat, w oparciu statystyczne szacunkiM. S. (1), który zeznawał„1000 gram amfetaminy, czyli 1 kg schodzi w ciągu miesiąca, to jest 1300 jednostek gramowych szło miesięcznie (…),jednakżeodnośnie marihuany (…) miesięcznieschodziło nie mniej niż 1,5 kg czyli ok. 1500 działek”, co daje wyniki 90 kg marihuany w ciągu 5 lat,co stanowi swoistą sprzeczność w subsumpcji Sądu, oceniającego z jednej strony zeznaniaM. S. (1)jako prawdziwe, z drugiej bezpodstawnie korygując ilości przez niego wskazane o prawie 30 kg co do środka odurzającego, nie wskazując nadto podstawy faktycznej uprawdopodobniającej ilości 9700 tabletek extasy,

II
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na treść wyroku, polegające na:

a
oparciu okoliczności przedmiotowych przestępstwa obrotu środkami odurzającymi w okresie od 1999 r. do grudnia 2004 r. przezD. K. (1)w oparciu o pomówieniaM. S. (1), podczas gdy świadek przyznał
    „ja nie byłem przez 4 lata przy każdym odbiorze towaru, każdej transakcji, to co wiem to z tego, co ja zastałem jak dołączyłem do grupy i z tego co mi opowiadali (…)S.zK., jak opowiadali mi o tych ilościach wiadomo, mogli przechwalać się na swoją korzyść”,by na pytanie o dochody pochodzące ze sprzedaży narkotyków odpowiedzieć
    „nikt w normalnym świecie nie mówi o takich rzeczach a co mówić w takim świecie przestępczym. Nikt prawdy nie powie”,podczas gdy w trakcie przesłuchania z dnia 18 stycznia 2007 roku przez(...),S.pewnie wyliczał dochody grupy:
    „na czysto z tabletkami mogli zarobić łączą kwotę nie mniejszą niż 100.000 złotych (…) w tym czasie przez lata na sam zakup trawy grupa wydała nie mniej niż 1.500.000 złotych czyli nie mniej niż półtora miliona złotych „po przerobieniu” trawy grupa zarobiła drugie tyle podobnie jak z amfetaminą, na zakup amfy grupa wydała w tym okresie nie mniej niż 600.000 złotych o wartości łącznej po przerobieniu nie mniej niż 600.000 złotych o wartości łącznej po przerobieniu nie mniej niż 3.600.000 czyli zarobiła na czystko nie mniej niż 3.000.000 zł”,co stawia poszczególne stwierdzenia i wnioski we wzajemnej opozycji, a zatem nie mogą one stanowić samoistnej podstawy do nadania im pozycji faktów procesowych,

b
pominięciu przez Sąd okoliczności zażywania przezM. S. (1)w toku postępowania narkotyków, czemu sam nie zaprzeczył,„podczas wakacyjnych podróży okazjonalnie zażywałem narkotyki (…) jestem wolnym człowiekiem, robię co chcę i kiedy chcę” (vide:protokół rozprawy z dnia 25 września 2015 roku), co miało niewątpliwy wpływ na zniekształcenie faktów i konfabulacje utrzymywane przed Sądem, a nie może stanowić wartościowego materiału przed Sądem, który przyjmuje wszelkie depozycje świadkaM. S. (1)obciążające kogokolwiek za wiarygodne, całkowicie odrzucając okoliczności procesowe podważające lansowane przez niego teorie,

c
konkluzji, iż

    „faktem jest, że wiedzaM. S. (1), odnośnieD. K. (1)opierała się na przekazie innych osób, jednakże, zdaniem Sądu, osoby te nie miały żadnych powodów, ażeby okłamywać go”(s. 49 uzasadnienia Sądu), co stoi w oczywistej sprzeczności z przytoczonym wcześniej fragmentem z zeznań świadka, iż „

    nikt w normalnym świecie nie mówi o takich rzeczach a co mówić w takim świecie przestępczym. Nikt prawdy nie powie,czego nie można ograniczać wyłącznie na polu osiąganych dochodów przez poszczególne osoby, ale przede wszystkim na prowadzeniu przez nich działalności w ogóle, gdyż z uwagi na rywalizację i budowanie swojej pozycji w grupie, każdy z członków miał intratną korzyść w jak najlepszym przedstawieniu swoich dokonań, które często rozmijały się z rzeczywistością, a nie poparte innymi dowodami – nie mogą być uznane za wystarczający materiał dowodowy do skazania oskarżonego.

Z uwagi na powyższe obrońca oskarżonegoD. K. (1)wnosi o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie

-

uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoP. W. (1)na podstawieart. 444 k.p.k.orazart. 425 § 1 i 2 k.p.k.zaskarżyła niniejszy wyrok w części rozstrzygnięć dotyczących oskarżonegoP. W. (1), a zawartych w punktach: XVI, XXII – w całości.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.powołanemu wyrokowi zarzuciła:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie:

a
art. 4 i 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., poprzez:

-

dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, wyrażającą się przede wszystkim w oparciu rozstrzygnięcia o sprawstwie oskarżonegoP. W. (1)w zakresie przypisanego mu czynu jedynie na pomówieniu przezM. S. (1), przy jednoczesnym pominięciu dowodów przemawiających za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonego, w sytuacji, gdy w przedmiotowym postępowaniu brak jest innego dowodu weryfikującego prawdziwość twierdzeń świadkaM. S. (1), zaś zeznań tych nie sposób traktować jako spójne i konsekwentne, a co za tym idzie - przyznać im waloru wiarygodności;

dowolną i wybiórczą ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonychP. W. (1),M. T. (1),S. T. (1),A. T. (1),G. M.,A. B.,P. W. (2)oraz z zeznań pokrzywdzonegoA. K. (2)– przywołanie ich w ograniczonym zakresie – tylko we fragmentach służących uzasadnieniu przyjętej tezy o winie i sprawstwie oskarżonego;

dokonanie ustaleń faktycznych, poprzez wypełnienie rozumowania niekorzystnymi dla oskarżonego domniemaniami, a w konsekwencji dokonanie ustaleń, które nie wypływają ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie;

pominięciu tych wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, które w sposób znaczący uwypukliły istniejące w przedmiotowej sprawie mankamenty, a tym samym mogły doprowadzić do odmiennych ustaleń faktycznych i w myśl zasadyin dubio pro reopowinny skutkować uniewinnieniem oskarżonego od popełnienie zarzucanego mu czynu,

nierozważenie całokształtu okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia o winie oskarżonegoP. W. (1), wyrażające się w błędnej ocenie wyjaśnień oskarżonego oraz w zdeprecjonowaniu zeznań świadków, jednostronnej i nieobiektywnej ich ocenie;

2
błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które mogły mieć wpływ na jego treść, a polegające na przyjęciu, iż:

-

oskarżonyP. W. (1)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności przezA. K. (2)z tytułu umowy pożyczki udzielonej przezM. T. (1), groził zastosowaniem wobec niego przemocy w wyniku czego pokrzywdzony wydał pieniądze w kwocie 1500 złotych tj. o czyn zart. 191 § 2 k.k.;

zeznania świadkaM. S. (1)stanowią wiarygodny, konsekwentny materiał dowodowy pozwalający dokonać stanowczych ustaleń w sprawie, wystarczający do orzeczenia o odpowiedzialności karnej oskarżonegoP. W. (1).

Wskazując na powyższe, na zasadzieart. 437 § 1 k.p.k.w zw. zart. 437 § 1 i 2 k.p.k.obrońca oskarżonegoP. W. (1)wniosła o:

I
zmianę wyroku Sądu I instancji w pkt XVI sposób odmienny co do istoty sprawy, poprzez uniewinnienie oskarżonegoP. W. (1)od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa.

Ewentualnie, wniosła o:
- uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoC. W.na podstawieart. 444 § 1 i 2 k.p.k., zaskarżył niniejszy wyrok w całości co do punktu XVIII co do winy, kary i konsekwencji prawnych czynu w stosunku do oskarżonegoC. W.na korzyść oskarżonego.
Na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.i438 pkt 2, 3 i 4 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił:

1
Mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę prawa procesowego, mianowicieart. 7 k.p.k., polegający na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów przez uznanie, że oskarżony w nieustalonym dniu września 2006 roku, jednakże do 24 września 2004 roku wŁ., wbrew przepisom ustawy, bez wymaganego zezwolenia wyrobił dwa zapalniki składające się ze szklanych fiolek z zawartością niewielkiej ilości nitrogliceryny, które po zgnieceniu powodowały opóźniony zapłon, po czym ustalona osoba tak skonstruowany zapalnik użyła do podpalenia samochodu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)w nocy z 24 na 25 września 2006 roku na szkodęM. A., natomiast drugi zapalnik nie został użyty, gdyżG. M.zgubił go tj. o czyn zart. 171 § 1 k.k., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie powyższych ustaleń, w szczególności, gdy jedynym dowodem na rzekome sprawstwo oskarżonego są wyjaśnienia/zeznania skruszonego gangstera – świadka ze słyszeniaM. S. (1).

2
obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia a toart. 4, 5 § 2, 7, 410 i 424 k.p.k.wyrażającą się w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów, zasady obiektywizmu oraz nie zastosowaniu przez Sąd orzekający reguły„in dubio pro reo”przy istnieniu nie dających usunąć się wątpliwości wynikających z faktu, iż jedynym dowodem wskazującym na sprawstwo oskarżonego były zeznaniaM. S. (1)– świadka ze słyszenia, które to zeznania stoją w opozycji do zeznań świadkaG. M., który miał rzekomo referowaćM. S. (1)okoliczności dotyczące otrzymania zapalników.

3
obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia a toart. 7 oraz 410 k.p.k.wyrażającą się w przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady obiektywizmu poprzez nieuwzględnienie wyjaśnieńC. W.co do motywów jakie kierowały świadkiemS.w zakresie pomawiania oskarżonegoC. W..

4
obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia a to art., 5§ 2, 7, k.p.k., poprzez przypisanie waloru prawdziwości zeznaniom świadkaM. S. (1).

W konsekwencji powyższych naruszeń postępowania karnego, na podstawieart. 438 pkt. 3 k.p.k.- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, iż:

1
a) w ustalonym dniu września 2006 roku, jednakże do 24 września 2004 roku wŁ., wbrew przepisom ustawy, bez wymaganego zezwolenia wyrobił dwa zapalniki składające się ze szklanych fiolek z zawartością niewielkiej ilości nitrogliceryny, które po zgnieceniu powodowały opóźniony zapłon, po czym ustalona osoba tak skonstruowany zapalnik użyła do podpalenia samochodu markiT. (...)onumerze rejestracyjnym (...)z nocy z 24 na 25 września 2006 roku na szkodęM. A., natomiast drugi zapalnik nie został użyty, gdyżG. M.zgubił go tj. o czyn zart. 171 § 1 k.k., podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie powyższych ustaleń, w szczególności, gdy jedynym dowodem na rzekome sprawstwo oskarżonego są zeznania skruszonego gangstera – świadka ze słyszeniaM. S. (1).

Obrońca oskarżonegoC. W.wniósł o:

I
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoC. W.od zarzucanego mu czynu;

względnie:

II
uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonegoK. W. (1)na podstawieart. 444 k.p.k.,art. 425 § 1, 2 i 3 k.p.k.zaskarżył niniejszy wyrok w całości na korzyść oskarżonego.
W oparciu o treściart. 427 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.powyższemu rozstrzygnięciu zarzucił:

⚫

obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:

1
art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k., poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów wyrażającą się w powierzchownej, wybiórczej i jednostronnej ocenie materiału dowodowego, wykraczającej poza granice swobodnej oceny dowodów; wydanie orzeczenia z pominięciem szczegółowej analizy szeregu dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności korzystnych dla oskarżonego, a w rezultacie popadnięcie przez Sąd w rażącą dowolność ocen i zastąpienie prawdziwych ustaleń faktycznych niedopuszczalnymi w ustawie karnej domniemaniami, w szczególności poprzez:

-

oparcie orzeczenia w zakresie odpowiedzialności prawnokarnej oskarżonegoK. W. (1)wyłącznie na dowodach z pomówienia oskarżonego przezA. M. (2),M. S. (2)orazM. S. (1), a w szczególności ocena tych dowodów wbrew wskazanym w doktrynie i orzecznictwie przesłankom niezbędnym przy ocenie dowodu z pomówienia, w sytuacji gdy depozycja w/w świadków są jedynie dowodem ze słyszenia, a nadto sąniekonsekwentne, niejednoznaczne i nielogiczne,a także brak imkoniecznego wsparcia innymi dowodami;

odmowę przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonegoK. W. (1)z ograniczeniem się do wskazania, że jego wyjaśnienia stanowią linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej, w sytuacji gdy wyjaśnienia ww. były konsekwentne i w rzeczywistości nie znajdowały zaprzeczenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a przypisanie oskarżonemu (pozostającego pod ochroną domniemania niewinności zart. 5 § 1 k.p.k.) sprawstwa i winy powinno być wykazane w sposób niewątpliwy poprzez podważenie jego linii obrony;

bezkrytyczne przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom świadkaA. M. (2), w zakresie okoliczności, że w/w będący świadkiem jedynie „ze słyszenia” przesłuchiwany w postępowaniu jurysdykcyjnym na rozprawie w dniu 14 czerwca 2011 roku nie potrafił konsekwentnie wskazać skąd czerpał informacje co do udziału oskarżonegoK. W. (1)w inkryminowanym zdarzeniu, co do którego wówczas miał jedynie fragmentaryczną wiedzę, natomiast na rozprawie dnia 14 marca

2016 roku jednoznacznie wskazywał osobę, od której taką wiedzę posiadł, jak też znacznie szerzej opisywał przedmiotowe wydarzenie, przez co depozycje w/w świadka jawią się jako niekonsekwentne, nienaturalne i nieprzekonywujące, zaś brak weryfikacji ich treści poprzez konfrontację zM. K. (2)winien prowadzić do powzięcia wątpliwości co do ich prawdziwości;

-

nieprawidłowe przyjęcie, że zeznania świadkaA. M. (2)znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka

M. S. (2)w sytuacji, gdy w/w świadek jak sam twierdzi wiedzę w zakresie działania oskarżonegoK. W. (1)

    czerpie jedynie z relacjiA. M. (2),to też staje się

    de facto„pośrednim świadkiem ze słyszenia”, a nadto samA. M. (2)nie potwierdza aby takie informacjeM. S. (2)przekazywał;

oparcie rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności oskarżonegoK. W. (1)na zeznaniach świadkaM. S.w sytuacji gdy w/w jest pośrednim świadkiem zdarzenia, czerpiącym swoją wiedzę jedynie z opowieści innych osób, a jego depozycję w tym zakresie są niejasne i niekonsekwentne oraz nie znajdują oparcia w pozostałym materiale dowodowym, a przeto nie mogą stanowić podstawy do ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego;

pominięciem przy wyrokowaniu szczegółowej analizy szeregu dowodów z zeznań i wyjaśnień świadkaM. S. (1)składanych w toku postępowania przygotowawczego i jurysdykcyjnego w zakresie dotyczącym czynu zarzucanego oskarżonemuK. W. (1)z ograniczeniem się jedynie do zeznań z dnia 8 lutego 2007 roku, w sytuacji gdy ocena pozostałej części depozycji w/w świadka pozwoliłaby na ustalenie licznych sprzeczności i niekonsekwencji w jego zeznaniach.

2
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.poprzez brak wskazania przez Sąd w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej prawnokarnej odpowiedzialności oskarżonegoK. W. (1), na jakich dowodach się oparł uznając konkretne fakty za udowodnione bądź nieudowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym niedokonanie oceny oraz brak rzeczowego ustosunkowania się do dowodów o charakterze korzystnym dla oskarżonego, a także niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku toku rozumowania, jaki doprowadził do wniosków o wiarygodności jednych dowodów i braku wiarygodności innych, a poprzestanie na lakonicznych i ogólnikowych stwierdzeniach w tym zakresie, w tym braku wskazania w oparciu o jakie dowody Sąd poczynił ustalenia co do roli i zamiaru oskarżonego, co uniemożliwia dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia;

3
art. 167 k.p.k.w zw. zart. 366 k.p.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku), poprzez brak inicjatywy dowodowej zmierzającej do przesłuchania w charakterze świadkaM. K. (1)ps. (...)w sytuacji, gdy przeprowadzenie w/w dowodu miałoby istotne znaczenie w sprawie, zaś jego brak rodził ryzyko błędu w ustaleniach faktycznych, zaś potrzeba przeprowadzenia powyższego dowodu była oczywista wobec treści depozycjiA. M. (2),M. S. (2),M. S. (1)w zakresie, w jakim wskazują oniM. K. (1)jako źródło informacji o udziale oskarżonego w inkryminowanym zdarzeniu:

a w rezultacie podniesionych uchybień:

-

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia a polegający na tym, że Sąd de facto zbudował stan faktyczny w zakresie uczestnictwa oskarżonego w zarzucanym zdarzeniu tylko i wyłącznie na pomówieniachM. S. (1),A. M. (2)iM. S. (2)w sytuacji gdy prawidłowa ocena powyższych dowodów nie pozwala na poczynienie jednoznacznych kategorycznych ustaleń w zakresie odpowiedzialności oskarżonego na zarzucany mu czyn.

Na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.i437 § 1 i 2 k.p.k.zarzucając powyższe, obrońca oskarżonegoK. W. (1)wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoJ. M. (1)zaskarżył wyrok w zakresie, w jakim dotyczy oskarżonegoJ. M. (1)w całości na korzyść oskarżonego i zarzucił mu naruszenieart. 7 Kodeksu postępowania karnego, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności dowodu z zeznań świadkaM. S. (1), i ustalenie stanu faktycznego w zakresie winy oskarżonegoJ. M. (1)wyłącznie w oparciu o zeznania świadkaM. S. (1), podczas gdy zeznania tego świadka są niespójne, nielogiczne i nie stanowią wiarygodnego dowodu w sprawie, na podstawie którego można było uznać oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego.
Mając powyższe na uwadze obrońca oskarżonegoJ. M. (1)wniósł o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. M. (1), ewentualnie

uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje :
Apelacje obrońców oskarżonych okazały się niezasadne i nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd Apelacyjny dokonał jedynie w pewnym zakresie korekty wyroku na korzyść oskarżonegoM. T. (1), zważywszy m. in. na trafne stanowisko jego obrońców w zakresie czynu przypisanego mu w pkt. V wyroku.
Rozważając zarzuty i wnioski wywiedzionych w sprawie apelacji w pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanych przez obrońców oskarżonych zarzutów obrazy przepisów prawa procesowego.
Jako, że zasadniczym zarzutem wszystkich apelacji jest naruszenie przez Sąd Okręgowy zespołu norm procesowych związanych z zasadą swobodnej oceny dowodów, Sąd Apelacyjny odniesie się w przedmiotowym zakresie, w miarę możliwości łącznie, niezależnie od tego, przez którego z obrońców i w odniesieniu do którego z przypisanych przez Sąd Okręgowy czynów zarzut taki został podniesiony.
Tu należy kategorycznie podkreślić, iż analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w kontekście całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego na rozprawie głównej, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Okręgowy swoje ustalenia oparł na całokształcie prawidłowo przeprowadzonych, a następnie wszechstronnie i wnikliwie ocenionych dowodów, nie pomijając żadnej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Rozważał okoliczności tak niekorzystne, jak i korzystne dla oskarżonych. Respektował przy tym zarówno zasady prawidłowego rozumowania jak i wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Wskazał szczegółowo jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione oraz na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Dlatego też stanowisko Sądu meriti w zakresie oceny dowodów jest generalnie wolne od sugerowanej przez obrońców obrazy przepisówart. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.oraz424 § 1 pkt 1 k.p.k.Ma zatem co do zasady walor swobodnego i znajduje pełną ochronę prawa procesowego.
Jednocześnie Sąd Apelacyjny przypomina, a w sprawie niniejszej ma to niebagatelne wręcz decydujące znaczenie, że zasada swobodnej oceny dowodów nie daje podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich, zarówno według klucza najkorzystniejszego dla oskarżonych, jak też przeciwnego kryterium. Jednocześnie, co najistotniejsze, nie wyklucza oparcia wyroku na dowodzie z obciążających wyjaśnień współsprawcy i przyznania wiarygodności jedynie części depozycji danego osobowego źródła dowodowego oraz dyskwalifikacji pozostałego zakresu jego wypowiedzi, pod warunkiem, że wyprowadzone wnioskowanie, będzie uwzględniało treść dowodu, tak w aspekcie jego cech wewnętrznych, jak i w konfrontacji z treścią innych dowodów, a zarazem będzie logiczne, oparte na wiedzy i wskazaniach doświadczenia życiowego i w rezultacie zamykające pole dla ocen alternatywnych. Trzeba podkreślić, że skazanie wyłącznie w oparciu o taki dowód nie daje automatycznie podstaw do przyjęcia za trafny zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Nie istnieje bowiem żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że wyjaśnienia jednego ze współpodejrzanych (w tej sprawie świadka) są w każdym wypadku niewystarczającą podstawą skazania.
W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd Okręgowy, co do zasady, sprostał wyżej wskazanym wymogom i w tym kontekście dokonanie przez Sąd meriti oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań skarżących nie może być utożsamiane z dowolnością orzeczenia, a ich zarzuty mają w przedmiotowym względzie wyłącznie polemiczny charakter.
Bez wątpienia szczegółowego omówienia wymagają zeznaniaM. S. (1). To one były głównym źródłem dowodowym, w oparciu o które Sąd Okręgowy dokonał ustaleń faktycznych skutkujących przyjęciem odpowiedzialności karnej praktycznie wszystkich oskarżonych. Po analizie akt niniejszej sprawy Sąd Apelacyjny nie ma żadnych wątpliwości, że relacjeM. S. (1)są pełnowartościowym materiałem dowodowym w tym znaczeniu, że stanowią one wierne odzwierciedlenie tych faktów, o których miał on wiedzę. Jeśli w jego wyjaśnieniach (zeznaniach) znalazły się nieścisłości bądź przeinaczenia, to nie dotyczyły one kwestii zasadniczych i były jedynie wynikiem ograniczonych możliwości percepcyjnych, jakimi dysponuje każdy człowiek wielokrotnie opisujący szczegóły ogromnej liczby zdarzeń rozgrywających się w przeszłości i na przestrzeni kilku lat. W istocie, wiedza jakąM. S. (1)posiadał z racji wieloletniej, w tym bardzo znaczącej roli w grupie przestępczej, była olbrzymia. Wiedzą tą dzielił się z organami ścigania, będąc przesłuchiwanym wielokrotnie, wielokrotnie też składał zeznania przed sądem, w tej i w innych sprawach. Po lekturze protokołów jego przesłuchań Sąd odwoławczy ma pełne przekonanie, że te zeznania są w pełni szczere i spontaniczne.M. S. (1)nie przejawiał w nich jakichkolwiek emocji negatywnych wobec pomawianych osób, niejednokrotnie wspólników. W ocenie Sądu Apelacyjnego wykluczone jest, aby osoba wykazująca się nawet najwyższym ilorazem inteligencji potrafiłaby powtarzać w niezliczonych przesłuchaniach z taką wiernością i szczegółowością zdarzenia, których w rzeczywistości nie było, a które tylko zostały przez nią wymyślone. Wielokrotność i wierność w detalach kolejnych relacji świadka dowodzi jednoznacznie, że fakty, o których mówi, zna on z autopsji i nie są one rezultatem jego wytworu czy konfabulacji. Fakty te zostały nie tylko w toku tego postępowania, ale też w innych, w których zeznawałM. S. (1), w dużym stopniu potwierdzone innymi dowodami. Przecież szereg zdarzeń, o których mówił świadek ponad wszelką wątpliwość miało miejsce, by wskazać choćby kolejne podpalenia samochodów, pobicie osób i zniszczenie mienia wklubie (...)wS.. Pomimo dyscypliny i solidarności panującej w środowisku przestępczym, polegającej na milczeniu lub składaniu wyjaśnień i zeznań, których treść nie może zawierać jakichkolwiek informacji obciążających kogokolwiek, stwierdzić należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy zdarzały się wyjątki, by przytoczyć zeznaniaA. M. (2)czyM. S. (2), z których jednoznacznie wynika, że relacjeM. S. (1)znajdują potwierdzenie również na tle osobowego materiału dowodowego. Trudno się dziwić, że określone cechy osobowe nie tylko oskarżonych, ale i osoby w realiach niniejszej sprawy pokrzywdzonej, a mianowicieA. K. (1)powiązanego „interesami” ze środowiskiem przestępczym powodowały, że pomiędzy dowodami osobowymi przytoczonymi na poparcie oskarżenia oraz linii obrony nie istniał żaden ilościowy parytet. Zatem ocena dowodów, co Sąd Apelacyjny sygnalizował już wyżej, w tym postępowaniu sądowym nie może skupiać się na wartościowaniu ich pod względem ilości, ale właśnie jakości. Doświadczenie życiowe i zasady logiki są tu bezcennymi instrumentami, w świetle których można wartość dowodu trafnie ocenić. W świetle tych wszystkich okoliczności zeznaniaM. S. (1)uznać należy za w pełni wiarygodne. Sąd Okręgowy uczynił to niezwykle skrupulatnie i szczegółowo i nie zachodzi konieczność powtarzania tej oceny zwłaszcza, że Sąd Apelacyjny w pełni ją popiera i akceptuje. Jednakże waga tego dowodu przy ocenie całokształtu materiału dowodowego obliguje Sąd Apelacyjny do podkreślenia tych aspektów które spowodowały, że zeznania te pomimo stwierdzonych drobnych rozbieżności, bezwzględnie zasługiwały na danie im wiary.
Pierwszy z nich to motyw podjęcia współpracy z organami ścigania. Przy ocenie tego typu postaw istotą pozostaje więc szczerość intencji i rzetelność w jego realizacji. A tu stwierdzić należy, żeM. S. (1)miał „szczere zamiary rozliczenia się z przeszłością” i taką konsekwentną postawę prezentuje od wielu lat, czego potwierdzeniem są jego zeznania złożone nie tylko w niniejszej sprawie lecz także w wielu innych, w tym zakończonych prawomocnie, postępowaniach karnych. Przy ocenie tej przesłanki nie sposób nie utożsamiać deklaracji rozliczenia się z przeszłością z chęcią skończenia z działalnością przestępczą. I tu także słowa dotrzymał. Pomimo, iż w chwili zatrzymania był osobą zdemoralizowaną utrzymującą się z popełniania przestępstw, to do chwili obecnej zachowuje się właściwie. Zdaje się to potwierdzać szczerość deklaracji skończenia z działalnością przestępczą, a nie kierowanie się doraźną potrzebą procesową jak i pośrednio dowodzi zgodności z prawdą składanych zeznań, zeznań obciążających wiele innych osób w tym i oskarżonych w tej sprawie.
Tu zastrzec należy, iż Sądowi Apelacyjnemu wiadomym jest, iż przeciwko niemu toczy się postępowanie karne. Bez wątpienia intencją świadka była możliwość uzyskania jak najłagodniejszej kary pozbawienia wolności. Oczywiście w jego wypadku, biorąc pod uwagę znaczącą rolę jaką odgrywał w szeroko rozumianym procederze przestępczym, była to możliwość uzyskania kary najłagodniejszej i bez konieczności jej odbywania. Wiedział, że warunkiem skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary są szczere wyjaśnienia, omawiające wszystkie znane mu aspekty działalności przestępczej. A przecież działań przestępczych dopuszczał się nie tylko samodzielnie będąc, jak to określał „człowiekiem od brudnej roboty”, ale także z kilkudziesięcioma osobami w różnych konfiguracjach personalnych w tym i działań przestępczych objętych niniejszą sprawą. Nie wiedział, jak owe osoby zachowają się, gdy zostaną im przedstawione zarzuty. Zatem gdyby coś z szerokiego przestępczego procederu zataił, a w przyszłości okazało się, że nie powiedział prawdy i jego wyjaśnienia zostałyby zweryfikowane negatywnie, odpadła by przesłanka zart. 60 § 3 k.k.
Drugi aspekt to sposób składania przezM. S. (1)wyjaśnień. Tu trzeba wskazać, iż od początkowego momentu rozpoczęcia współpracy z organami ścigania jego wyjaśnienia co do całokształtu szeroko rozumianego procederu przestępczego w którym uczestniczył były szczegółowe i rozwojowe, ale zarazem kompleksowe. Można by je podzielić na pewne etapy. I tak wyłania się z nich początkowo „szkielet” działań. Przy kolejnych przesłuchaniach następuje usystematyzowanie, konkretyzacja i doprecyzowanie opisanych wcześniej zdarzeń. Naturalną konsekwencją procesową była dalsza ich szczegółowa „weryfikacja” w tym i wyjaśnianie występujących rozbieżności i sprzeczności. Przekładając powyższe na dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę Sąd Apelacyjny nie ma najmniejszych wątpliwości co do jej prawidłowości. Doda tylko, że rozbieżności czy nawet drobne sprzeczności w opisie poszczególnych zdarzeń objętych zarzutami wyjaśnień-zeznań tych nie dyskwalifikują. Bowiem przy tak szeroko zakrojonej i różnorakiej działalności przestępczej rzecz tkwi w stwierdzeniu sprawcy i opisie jego udziału w zarzucanych zdarzeniach, a nie jak chcą obrońcy w idealnym i precyzyjnym ustaleniu wszystkich i to najdrobniejszych okoliczności. Tu podzielić należy zdanie Sądu Okręgowego, że i tak mając na uwadze upływ czasu, różnorodność zdarzeń, w którychM. S. (1)brał udział, ich czasokres i różnorodna konfiguracja osobowa to jego wyjaśnienia i zeznania dowodzą i tak nad wyraz dobrego ich zapamiętania, że umożliwiły późniejsze wierne ich odtworzenie co do istoty i zakresu odpowiedzialności karnej każdej ze wskazanych osób.
Wreszcie trzeci aspekt to to, żeM. S. (1)w każdych kolejnych zeznaniach dotyczących działalności przestępczej z udziałem innych osób w tym i oskarżonych w niniejszej sprawie generalnie obciążał w równym stopniu siebie, jak i poszczególnych współdziałających. Nie przerzucał swojej odpowiedzialności na wspólników, nie starał się umniejszać własnej roli w każdym omawianym przestępstwie. Przeciwnie, z jego twierdzeń w sposób ewidentny wynika, że był nie tylko od brudnej roboty, ale w wielu wypadkach postacią decydencką co do podejmowania i organizowania działań przestępczych. Obciążając innych, jednocześnie obciążał siebie precyzując swój udział i tym samym określając zakres własnej odpowiedzialności karnej. Odnosi się to także do zeznań złożonych przed Sądem co po dokonanej analizie ich treści w połączeniu z innymi dowodami w sprawie pozwalającymi na ich pozytywną weryfikację, pozwoliło na uznanie ich za pełnowartościowy materiał dowodowy skutkujący odpowiedzialnością karną oskarżonych. Zwłaszcza, że ze względu na sytuację procesowąM. S. (1)i to, że był w trakcie początkowych wyjaśnień podejrzanym m. in. za czyny powiązane z zarzutami postawionymi oskarżonym w tej sprawie do oceny ich wiarygodności Sąd Okręgowy, co nad wyraz było widoczne i czytelne, podchodził bardzo ostrożnie i wnikliwie.
Zawarta wyżej ogólna, aczkolwiek już kompleksowa ocena zeznańM. S. (1), wymaga analizy zarzutu obrońcy oskarżonychT.adw. A. Z.zawartego w (pkt. I. a. w odniesieniu do całego zakresu zaskarżenia). Odnosić się ona będzie, z uwagi na ich tożsamość, również do zarzutów apelacji adw.T. D.zpkt. 1. a., b. oraz 2.
I tak żadną miarą nie można podzielić twierdzenia pierwszego ze skarżących, że treść depozycji świadków jest wynikiem chęci polepszenia swojej sytuacji procesowej. Twierdzenie to, chociaż rozciągnięte na wszystkich wymienionych w ppkt. a., a uzasadnione jedynie postępowaniem procesowymM. S. (1), upada właśnie w zestawieniu z tym, a omawianym wyżej, postępowaniem. OtóżM. S. (1)ujawniając wszystkie okoliczności swojej działalności czynił to by „rozliczyć się z przeszłością” i w tym działaniu był do końca konsekwentny, chociaż nie korzystał przecież z uprawnień wynikających zustawy o świadku koronnym. Inną kwestią pozostaje staranieM. S. (1)o status „małego świadka koronnego”. Ustawowym warunkiem skorzystania z nadzwyczajnego złagodzenia kary są szczere i pełne, omawiające wszystkie znane aspekty działalności przestępczej, wyjaśnienia. Właśnie kompleksowość i konsekwencja wyjaśnień i zeznań pociągnęły za sobą przyznanie im atrybutu wiarygodnych i szczerych i w konsekwencji tego, świadek zasłużył na ten status.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ujmuje też wiarygodności świadkówM. S. (1),A. S.,M. S. (2)sugerowane przez tego obrońcę istnienie osobistych konfliktów pomiędzy nimi, aM. T. (1). Wskazane w czterech punktach przyczyny były przez Sąd Okręgowy analizowane i z punktu widzenia wpływu na wiarygodność tych świadków wykluczone.
I tak co do zeznańA. S.faktycznie świadek nie ukrywał niechęci doM. T. (1). Tak też Sąd Okręgowy je ocenił uznając, iż są odwetem za synów, którzy zostali w innych sprawach skazani. Dlatego też podszedł do nich z dużą dozą ostrożności, przy czym stwierdzić należy, iż odnośnie zarzucanychM. T. (1)czynów świadek ten nie miał żadnej wiedzy.
Z kolei zeznaniaM. S. (2)nie odbiegające, w krytycznej ocenieM. T. (1), od zeznańA. S.zasadnie zostały uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne. Nadużyciem jest twierdzenie o tendencyjnym obciążaniuM. T. (1)(chociaż obciąża takżeP. W. (1)iD. K. (1)o czym niżej) świadek za swoje przestępcze zachowania został skazany i odbył orzeczoną karę.
Natomiast absurdem jest zawarte w kolejnym ppkt. odwoływanie się do treści zeznańA. K. (1)powołującego się na swój konflikt zM. S. (1). Chociaż skarżący nazywa je relacją to trudno to za takową uznać. W treści zeznań (k.7430-7431, 17822-17824) na które się skarżący powołuje nie ma o tym ani słowa. Natomiast Sąd Apelacyjny dociekając istoty potwierdzenia zarzutu wskazuje i odsyła do k. 23480 i odczytanych tam zeznań świadka z k.20648. Jak wskazano wyżej powoływanie się na jakiegoś bliżej nieokreślonegoM., który na widzeniach „jakoby musiał naopowiadaćS..., a później ludzie na dyskotece mówili, że zatrudnił jego żonę w burdelu” jest nie tylko wymyślone na poczekaniu, ale i później nie potwierdzone. Zresztą dalsza lektura tych twierdzeń wskazuje, że to właśnie było przyczyną podpalenia przezS.mieszkania wW.– co też zostało przez tego świadka, nie tylko co do osoby sprawcy lecz faktu zaistnienia podpalenia, później odwołane. Z kolei nazywanie tego konfliktem i dalsze uznawanie go za pośrednią motywację do tendencyjnego obciążania przezS.M. T. (1)jest zupełnie nieuzasadnione.
Żadną miarą nie można też podzielić twierdzeń skarżącego jakoby przyczyną konfliktuT.zS.była niespłacona pożyczka w kwocie 2000 USD. Sąd Okręgowy tę kwestię badał i prawidłowo ją rozstrzygnął na k. 25 (23799) uzasadnienia wyroku. Zasadnie uznał, że takowej pożyczki nie było. Zasady logiki wskazują, że nawet przy założeniu prawdziwości tej wersji, czemuS.zaprzeczył, trudno uznać aby tak błahy powód spowodował tego rodzaju zemstę, polegającą na obciążeniu nie tylkoM. T. (1), ale też jego synów i szeregu innych osób.
Za naiwne uznać także należy twierdzenia z ppkt. 4 dotyczące konfliktuS.zW. K. (1). Ich podstawą, co wynika z uzasadnienia apelacji, były nieprawidłowości przy sprzedaży samochoduS., w rozwiązywaniu których korzystał z pomocy znajomego –M. T. (1). Brak wskazania w uzasadnieniu apelacji na czym polegać miała pomoc oskarżonego w rozwiązaniu tego problemu właściwie uwalnia Sąd Apelacyjny od snucia domysłów w tym przedmiocie (jako przyczyny pomówieniaM. T. (1)). Natomiast lektura protokołu przesłuchaniaT. S.k. 18629-18631, pisma k. 18632 oraz umowy kupna – sprzedaży k. 18633 zdają się potwierdzać opisywany przezM. S. (1)modus operandigwarancji spłaty pożyczek udzielanych przezM. T. (1). Jednakże z punktu widzenia oceny tej okoliczności jako przyczyny pomówienia oskarżonego przezM. S. (1)aktualność zachowuje uzasadnienie z ppkt. wyżej.
Nie można podzielić kolejnych twierdzeń skarżącego sugerujących jakobyM. S. (1)bezprawnie uzyskał dostęp do materiałów pochodzących z innych postępowań. Twierdzenia swe skarżący popiera w uzasadnieniu apelacji ewolucją zeznańS.i zestawia z chronologią czynności procesowych. Twierdzeń sformułowanych w zarzucie i ich argumentacji Sąd Apelacyjny nie podziela. Tu trzeba mieć na względzie ogromną ilość przesłuchań świadka i zestawić z techniką prowadzenia przesłuchań. Ich analizę Sąd Apelacyjny przeprowadził wyżej. Mowa tu o ich etapowości. Początkowym „szkielecie” działań przestępczych, późniejszym ich usystematyzowaniu, konkretyzacji i doprecyzowaniu ustalanych zdarzeń. Przy czym nie bez znaczenia pozostaje opisywany zakres i powaga w konsekwencji gradacja, z punktu widzenia szkodliwości społecznej, czynów. Lektura przesłuchań obejmuje szereg zbrodni i szeroki wachlarz najcięższych występków. W tym aspekcie podpalenie mieszkania (w celu wymuszenia spłaty długu) czy też podpalenie samochodu (w celu uzyskania odszkodowania) to przysłowiowe drobiazgi, których ocenę i uzupełnienie czynności procesowych, prowadzący to postępowanie zmuszeni byli odłożyć w czasie. I nie ma w tym nic zaskakującego i sprzecznego z doświadczeniem życiowym, chociaż tak twierdzi skarżący, że świadek dokonuje korekty swoich zeznań podając coraz więcej szczegółów. Co do podnoszonej przez skarżącego korekty to takowa jeżeli występowała to dotyczyła drobnych rozbieżności, natomiast co do podawania coraz większej ilości szczegółów była wynikiem wskazanej wyżej techniki przesłuchania.
Przystępując do analizy zarzutu niedostatecznego uwzględnienia wniosków płynących z opinii biegłejA. N.Sąd Apelacyjny wskazuje, iż przeprowadzona wyżej analiza nie potwierdziła istnienia okoliczności skutkujących uznaniem, że świadekS.składając zeznania znajdował się w „konfiguracji motywacyjnej skłaniającej go do świadczenia nieprawdy”. Skarżący nie dowiódł bowiem okoliczności przytaczanych na obronę tych twierdzeń, a mianowicie, że:S.żywił pod adresemT.poważne urazy, ich obciążenie leżało w jego dobrze pojętym interesie procesowym, świadek stał się narzędziem manipulacji na szkodę procesowąM. T. (1)i wreszcie dysponuje potencjałem intelektualnym pozwalającym na prowadzenie intelektualnej gry z organami wymiaru sprawiedliwości.
Wobec powyższego zasadne pozostaje stanowisko Sądu Okręgowego odmawiające świadkowiM. S. (1)zdolności do precyzyjnej konfabulacji. Biorąc zatem za podstawę pozostałe, niekwestionowane już przez skarżących twierdzenia biegłej psycholog, Sąd Apelacyjny powtórzy wcześniej zaprezentowaną ocenę wartości dowodowej zeznań świadkaM. S. (1). Wykluczone jest, aby osoba wykazująca się wskazanym ilorazem inteligencji potrafiłaby powtarzać w niezliczonych przesłuchaniach z taką wiernością i szczegółowością zdarzenia, których w rzeczywistości nie było, a które tylko zostały przez nią wymyślone. Wielokrotność i wierność w detalach kolejnych relacji świadka dowodzi jednoznacznie, że fakty, o których mówi, zna on z autopsji i nie są one rezultatem jego wytworu czy konfabulacji.
Co do zarzutu zpkt I.b. w odniesieniu do całego zakresu zaskarżenia
Żadną miarą Sąd Okręgowy nie dopuścił się zarzuconejw pkt I.b. obrazyart. 80a § 1 k.p.k.w zw. z art. 31 ustawy z dnia 27 września 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks Postępowania Karnego oraz niektórych innych ustaw. Powołane przepisy z dniem 1 lipca 2015 roku nakładały na Sąd obowiązek przekazania oskarżonym informacji o możliwości złożenia wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu. Sąd Okręgowy wymogu pouczenia (k.23200-23201 pkt 2) dopełnił wysyłając w dniu 2 lipca 2015 roku (k.23201) odpis pouczenia m. in. oskarżonymS.iA. T. (1). Takowe pouczenia pozostawiono oskarżonym w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (k.23238, 23239) bowiem pomimo podwójnego awizowania na właściwy adres przesyłki nie zostały przez nich odebrane.
Pkt II.a. tej apelacji w odniesieniu do czynów z pkt. II, III, VIII i XI:
Zarzut ten jest zapewne wynikiem li tylko nie dość skrupulatnej analizy opisu przypisanych w pkt. III, VIII i XI oskarżonymM.,S.iA. T. (1)czynów. Działaniem swoim (co wynika wprost z opisu przytoczonego przezM. S. (1)) oskarżeni współdziałając z pozostałymi wymienionymi w zarzucie osobami zrealizowali znamiona czynu zabronionego zart. 191 § 2 k.k.Działając w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności stosowali wobecA. K. (1)przemoc polegającą na biciu pokrzywdzonego rękoma po całym ciele – mówi o tym wprostM. S. (1). Ponadto przemoc przejawiała się w samym sposobie realizacji czynu. Mowa tu o gwałtownym wtargnięciu dużej grupy agresywnie zachowujących się osób do lokalu(...)wW..
Sąd Apelacyjny nie podziela też zdania skarżącego co do wymienionej wpkt. II. b.obrazyart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.
I tak w zarzucie
    II. b. 1.skarżący podnosi nieprawidłową, bo sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadkaM. S. (1)i wzięcie ich za podstawę przypisaniaM. T. (1)odpowiedzialności za nakłanianie do podpalenia mieszkania wW.przy ul.(...)podczas gdy relacjaM. S. (1)co do okoliczności podpalenia pozostaje sprzeczna z wymienionymi w 9-ciu tiretach dowodami. Z kolei w dalszej części zarzutu w
    pkt. II. b. 2.skarżący podnosząc nieprawidłową i sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadkaM. S. (1)i wzięcie ich za podstawę przypisaniaM.,S.iA. T. (1)„najazdu” na(...)wW..
Systematyka w ocenie okoliczności wskazanych na poparcie tych twierdzeń wymaga na wstępie „rozliczenia się” z zarzutem postawionym wpkt. II. b. 3.tej apelacji. Jest to o tyle istotne, że wskazane trzy zarzuty dotyczące nieprawidłowej oceny zeznańM. S. (1)właśnie wpkt. 3dotyczą motywu działania oskarżonych zaś wpunktach 1 i 2metod jakimi ów cel był realizowany. Analiza tych zarzutów w tej kolejności, wbrew zamierzeniom skarżącego, wynika nie tylko z zasad logiki, ale uwypukli szereg dowodów potwierdzających wiarygodność zeznańM. S. (1).
Przede wszystkim wykazują i to wprost motyw do zaistnienia czynów w konsekwencji zmaterializowanych w omawianych zarzutach. Bez wątpienia są one następstwem pożyczki jakiej udzieliłM. T. (1)A. K. (1)i nie wywiązania się z jej zwrotu. Z wyjaśnień oskarżonegoM. T. (1)wprost wynika, żeA. K. (1)był mu winien 30 000 złotych i tych pieniędzy mu nie zwrócił. Samego faktu nie zwrócenia pieniędzy nie kwestionował teżA. K. (1), chociaż twierdził, że była to niższa kwota. Okoliczność ta dowodzi wprost istnienia konfliktu, a tłumaczenie, iż zwłoka w oddaniu długu nie miała wpływu na stosunki pomiędzy oskarżonym, aA. K. (1)trąca absurdem. Wystarczy odwołać się do treści rozmów telefonicznych pomiędzyM. T. (1)iS. W., a właśnieA. K. (1)zarejestrowanych w ramach kontroli operacyjnej pod kryptonimem(...). PostawaM. T. (1)jest tu jednoznaczna, a zdenerwowanie sytuacją, nie przebieranie w słowach wręcz groźby wobecA. K. (1)są artykułowane wprost. Sąd Okręgowy dokonując oceny tych okoliczności miał przy tym na uwadze, iż rozmowy te zarejestrowane zostały w listopadzie 2006 roku, a więc po sfinalizowaniu ostrzeżeń, ale dowodzą determinacjiM. T. (1)do powstałego problemu również w czerwcu 2005 roku i następnych miesiącach. Skarżący uzasadniając ten zarzut powołuje się na zdroworozsądkową ocenę tej sytuacji, a mianowicie gdy pomiędzy dwojga osobami w przeszłości doszło do brutalnej konfrontacji, okoliczność ta nie znika w odmętach pamięci, a jej ślady pojawiają się w kontaktach między tymi osobami. W konsekwencji z okoliczności, żeM. T. (1)w trakcie rozmów telefonicznych co do zwrotu pożyczek nie posiłkuje się przykładami z przeszłości (podpalenie mieszkania, najazd na(...)), wywodzi wniosek, że tych zdarzeń nie było. Nic bardziej błędnego. Skarżący zapomina, że w środowisku przestępczym obowiązują odmienne zasady (Sąd Apelacyjny wspominał o nich wyżej) i w tym wypadku żądanie zwrotu długu wcale nie musi być poparte odniesieniem się do wcześniejszych działań. Trudno o lepszy przykład na ich poparcie jak fakt, że jako pokrzywdzonyA. K. (1)kwestionuje w ogóle zaistnienie najazdu na(...)i podpalenie mieszkania, chociaż w tym drugim wypadku dopuszcza ewentualność jego podpalenia przezM. S. (1)(zeznania z k.20648).
Kolejnym elementem jest już realizacja wyżej wykazanego motywu. I tu bezcenne pozostają zeznaniaM. S. (1)(k. 2002, k. 6825, k. 23338 odw.). Z nich wprost wynika, że oskarżonyM. T. (1)nakłoniłM. S. (1)do podpalenia mieszkania wW.. Otóż oskarżonyM. T. (1)wiedząc, żeA. K. (1)ma tam mieszkanie, w czasie spotkania zeS. W.powiedział mu o jego podpaleniu i to właśnieS. W.do wykonania tego zadania, jako osobę sprawdzoną, poleciłM. S. (1).
To właśnie dlatego Sąd Okręgowy zasadnie za podstawę przypisaniaM. T. (1)odpowiedzialności za nakłanianie do podpalenia mieszkania wW.przyjął te zeznania świadkaM. S. (1). W tych elementach były one spójne i konsekwentne, a jednocześnie stanowcze i przekonywujące. Nie pozostają też w sprzeczności co do zaistnienia samego faktu podpalenia (o czym niżej) chociaż tu w ocenie skarżącego relacjaM. S. (1)pozostaje sprzeczna z wymienionymi w9-ciu tiretachdowodami. Poddajmy je analizie w zestawieniu z dowodem z zeznań w tym przedmiocie świadkaM. S. (1).
I tak relacjaM. S. (1)co do przygotowania i przebiegu podpalenia, jak też tożsamości osoby mu towarzyszącej we wszystkich elementach była szczegółowa, spójna i konsekwentna. BezsprzecznieM. S. (1)przebywał w tym mieszkaniu. Opisał jego położenie (w trakcie obserwacji i ustalania czy ktoś w nim nie jest obecny), sposób wejścia do mieszkania, rozkład pomieszczeń, wyposażenie w tym i lodówkę oraz dokładne jej umiejscowienie. Tego rodzaju szczegółów, ich ilościowego jak i jakościowego (odzwierciedlającego stan faktyczny) nagromadzenia nie mogła przytoczyć i wielokrotnie w kolejnych przesłuchaniach ponownie odtworzyć osoba, która nie była obecna w tym mieszkaniu. Szczegóły te są nie tylko zgodne z protokołem oględzin miejsca (k. 7415 – 7417odw.), meldunkiem (k. 7426-7427) i materiałem poglądowym (k. 7418-7420), ale w oparciu o ich zestawienie z tymi dowodami Sąd Apelacyjny stwierdza, że przytoczonej przez świadka relacji nie można stworzyć li tylko w oparciu o wgląd czy nawet szczegółową analizę wskazanych dokumentów. W świetle tej analizy upadają twierdzenia skarżącego zawarte w uzasadnieniu apelacji jakobyM. S. (1)tego rodzaju wiedzę pozyskał w sposób bezprawny posiłkując się dokumentacją zgromadzoną przez Prokuraturę wG.. Tu na marginesie wskazać należy, że gdybyM. S. (1)miał dostęp do tych dokumentów nie pomyliłby się co do daty podpalenia. Upadają także dowody wskazane wpunkcie II.b.1.tiret 1 i 2.Mowa tu o zeznaniachM. C.iD. S.wskazujących na istnienie co najmniej (cytuję skarżącego) jednego okna z wybitą szybą jeszcze przed datą zaistnienia pożaru orazD. S.co do emitowania dziwnych dźwięków przez lodówkę znajdującą się w mieszkaniu. Użyte stwierdzenie co najmniej jedno okno z wybitą szybą miało wykluczyć dostanie sięS.do mieszkania przez rozbitą przez niego szybę. Tymczasem Sąd Apelacyjny odczytuje te zeznania przez pryzmat stwierdzonej niezgodności, a po analizietiretu 2, celowego aczkolwiek niedogranego w szczegółach ich uzgodnienia,D. S.zA. K. (1). Otóż obydwoje świadkowie w tym mieszkaniu zamieszkiwali tymczasem ich zeznania co do wybitych szyb w oknach są rozbieżne.M. C.stwierdza jedną wybitą szybę (k.7452-7453) co faktycznie mogło mieć miejsce zaśD. S.już dwie wybite szyby (k.7433-7434). Podobnie rzecz się ma z oceną pracy, nowej przecież, lodówki.M. C.jakichkolwiek nieprawidłowości nie stwierdza natomiastD. S.(k.7434) wplata tę kwestię w końcówce zeznań, kiedy to zeznaje co do innych okoliczności. Kwestię, że przedmiotowa lodówka była urządzeniem nowym zamykają ostatecznie zeznaniaA. K. (1)(k.7430– 7431).
TwierdzeńM. S. (1)nie obalają też okoliczności wskazane wtirecie 3, a przytoczone przezA. K. (1). Jego twierdzenia co do starej, niezmodernizowanej instalacji elektrycznej zdyskwalifikował już Sąd Okręgowy trafnie uznając, iż to pokrzywdzony nie chciał ujawnić prawdziwej przyczyny pożaru mieszkania. Ten prawidłowy wniosek wywiódł z rozbieżności zeznańA. K. (1)w tym przedmiocie złożonych na rozprawie kiedy to te elementy akcentuje (instalacja elektryczna iskrzyła, cała elektryczność była oblepiona gliną) podczas gdy w zeznaniach złożonych na gorąco po zdarzeniu (k.7430-7431) zastrzeżeń do instalacji nie miał.
Wiarygodności zeznańM. S. (1)nie podważają wskazane wtirecie 4zeznania dowodzącego akcją gaśnicząM. S. (4), który w miejscu zdarzenia nie wykrył pojemników z cieczą łatwopalną. Tu dodać należy, iż żadnego takowego pojemnika nie zabezpieczono w trakcie oględzin (k. 2002 – 2003). W ocenie Sądu Apelacyjnego skarżący zdecydowanie przecenia wartość tego dowodu. Jeżeli chodzi o sam pojemnik to jest to przedmiot małych rozmiarów, pozostawiony w miejscu gdzie była prowadzona akcja gaśnicza i tym samym pojemnik taki, o ile rzeczywiście został pozostawiony, mógł zaginąć bądź też uległ zniszczeniu. By tę kwestię dogłębnie wyświetlić Sąd dokonał analizy zeznań świadka w tym aspekcie. I takM. S. (1)zeznając po raz pierwszy, a więc w czasie najbliższym od zdarzenia, w ogóle nie wspomniał o pozostawieniu w mieszkaniu pojemnika po benzynie (k.2002). W zeznaniach późniejszych stwierdził, że „chyba” zostawił pojemnik obok sterty papierów, a więc nie pamiętał czy tak w istocie zrobił (k.7680). Istotne jest to, że jakiś pojemnik posiadał, jeśli do podpalenia użył benzyny. Natomiast to czy pojemnik po benzynie pozostawił w lokalu czy też zabrał go ze sobą nie oznacza, że jego relacja jest sprzeczna z obiektywnymi dowodami.
ZeznańM. S. (1)żadną miarą nie dyskwalifikuje ich rozbieżność z zeznaniami współdziałającego z nim świadkaM. B.–tiret 5. Oczywistą rzeczą jest, iż świadek zaprzeczył zaciągnięciu pożyczki pieniężnej uM. T. (1)gdyż potwierdzając ten fakt przyznałby się pośrednio do współdziałania zM. S. (1)w podpaleniu mieszkania. Tu wskazać należy, iżM. S. (1)nie miał żadnych powodów by bezpodstawnie obciążać akuratM. B..
Przystępując do analizy dowodów wskazanych przez skarżącego wtiretach 6 i 8należy mieć na względzie cel działaniaM. S. (1). Otóż podpalenie mieszkania miało być swego rodzaju ostrzeżeniem dlaA. K. (1)i zmotywowaniem go do spłacenia długu. A przecieżA. K. (1)w tym czasie przebywał w Zakładzie Karnym. Chodziło zatem z jednej strony o zmotywowanieA. K. (1)do spłaty pożyczki z drugiej zaś z uwagi na nieużytkowanie w tym czasie mieszkania zachowanie pozorów pożaru wskutek zwarcia instalacji elektrycznej przy pracującej lodówce stale przecież doń podłączonej. Stąd też podzielić należy twierdzenie skarżącego zawarte wtirecie 6, że w pozostałych pomieszczeniach mieszkania znajdowało się wyposażenie daleko bardziej nadające się do celowego zainicjowania pożaru. Tyle tylko, że wtedy byłoby to oczywiste, że mamy do czynienia z podpaleniem. Co oczywiste w takim wypadku nie dziwi umorzenie śledztwa do którego skarżący odwołuje się wtirecie 8.
Zatem stwierdzenie Sądu Okręgowego, chociaż trywializuje je skarżący, żeM. S. (1)dobrze wykonał zadanie odnosi się przede wszystkim do dowodów wskazanych wyżej wtiretach 6 i 8, mniej zaś (o czym niżej) do dotyczących dowodów z opinii biegłych z zakresu pożarnictwa zawartychw tiretach 7 i 9.
I tak w ocenie skarżącego zeznaniaM. S. (1)pozostają w oczywistej sprzeczności z definitywnym stwierdzeniem biegłegoJ. S. (1), że ognisko powstania ognia zlokalizowane było przy tylnej ścianie lodówki, a przyczyną zaistnienia zdarzenia było zwarcie w instalacji elektrycznej zasilającej lodówkę. Tutaj Sąd wskazuje, iż biegły ten wypowiadał się w postępowaniu toczącym się poprzednio.
Wprawdzie Sąd Okręgowy w niniejszym postępowaniu odrzucił opinię tego biegłego, o czym niżej, jednakże dla wyświetlenia zarzutu Sąd Apelacyjny dokonał kompleksowego wglądu w jego wypowiedzi, a są to pisemna opinia (k.7443-7446), ustna uzupełniająca (k.20574odw.) z odczytanym i potwierdzonym protokołem przesłuchania (k.7698-7699odw.) tego biegłego.
Analiza tych wypowiedzi definitywnie dowodzi, iż ostatecznie biegłyJ. S. (1)opowiedział się za podpaleniem jako przyczyną powstania pożaru. Wskazał dlaczego zmienił swoją opinię w tym zakresie, przyznając, że u podstaw zmiany stanowiska legły przede wszystkim zeznaniaM. S. (1)(k.7698odw.) oraz analiza materiału zgromadzonego w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w Giżycku w sprawie Ds. 941/05, tu wskazał protokół oględzin miejsca zdarzenia wraz z dokumentacją fotograficzną (k.7416).. Tym samym upada zarzut i argumentacja skarżącego zawarta wtirecie 7. Ma to jednak drugorzędne znaczenie bowiem Sąd Okręgowy, jak wskazano wyżej, opinię tą jako niejednoznaczną odrzucił. Sąd Okręgowy ocenił wnioski sformułowane w obu opiniach jako odmienne i nie potrafił dociec (chociaż odmiennego zdania jest Sąd Apelacyjny), którą opinię biegły podtrzymał.
W konsekwencji w sprawie z urzędu sporządzona została kolejna opinia. BiegłyM. L. (2)(k. 23581 – 23590) wskazał jako najbardziej prawdopodobną przyczyną powstania pożaru wadliwą pracę lodówki. Jednakże zaniedbania w zakresie zabezpieczenia śladów w trakcie oględzin nie pozwoliły biegłemu na dowodowe potwierdzenie tej tezy. Biegły nie wykluczył także podpalenia, chociaż określił ją jako mało prawdopodobną.
Zaniedbania w zakresie zabezpieczenia śladów w trakcie pożaru i w konsekwencji wskazana przyczyna zdarzenia, oparta na prawdopodobieństwie, uprawniała Sąd Okręgowy do odrzucenia tej wersji biegłego i w zestawieniu z kompleksowymi zeznaniamiM. S. (1)ustalenia, jako przyczyny pożaru, podpalenia. Powyższe dowodzi jednak, że w tym wypadku to nie dobrze wykonane przezM. S. (1)zadanie, a zaniedbania w zakresie zabezpieczenia śladów w trakcie oględzin, spowodowały trudności w jednoznacznym ustaleniu przez biegłych przyczyny powstania pożaru.
Sąd Apelacyjny wskazuje, iż powyższa analiza jest jednocześnie odpowiedzią nazarzuty 1.c. oraz 4apelacji obrońcy oskarżonegoM. T. (1)adw.T. D.. Kontynuując analizę kolejnych zarzutów tej apelacji żadną miarą nie można podzielić zawartegowpkt. 5zarzutu naruszeniaart. 167 k.p.k.w zw. zart. 352 k.p.k.Postawiony jest wręcz w oderwaniu od biegu sprawy i zgromadzonego w sprawie, a możliwego do oceny przez biegłego z zakresu pożarnictwa, materiału dowodowego. I tak protokół rozprawy k. 23436odw. wskazuje, iż obrońca (wprawdzie substytut) oskarżonegoM. T. (1)nie wnosił o przeprowadzenie tego dowodu. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 roku obrońca zmienił zdanie, a Sąd Okręgowy dowód z opinii biegłego z zakresu pożarnictwa (wyżej analizowany) dopuścił. W oparciu o dostępny materiał dowodowy, na którym bazował biegły (także wyżej analizowany), trudno dopatrzeć się potrzeby dopuszczenia sformułowanego w omawianym zarzucie dowodu. Tym bardziej trudno, w świetle wskazanych wyżej ustaleń, obciążać brakiem inicjatywy dowodowej w tym przedmiocie Sąd Okręgowy.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie podzieliłzarzutu z punktu 6.a tej apelacji,a więc błędu w ustaleniach faktycznych, który to błąd w ocenie skarżącego miał wpływ na treść wydanego w stosunku do oskarżonegoM. T. (1)wyroku.
Wbrew odmiennym ocenom zawartym w tym punkcie apelacji obrońcy oskarżonego, nie ma żadnych podstaw do skutecznego kwestionowania dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych i udziału oskarżonego w zakresie przypisanego mu tego czynu. Tu trzeba stwierdzić, że dokonana przez Sąd Okręgowy rekonstrukcja działań oskarżonego nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym Sąd Okręgowy dał wiarę i na nich się oparł. Została ona bardzo szczegółowo i skrupulatnie przeprowadzona w uzasadnieniu orzeczenia.
Tam właśnie Sąd Okręgowy prawidłowo wykazał i ocenił zlecenieM. S. (1)podpalenia mieszkania wW.. W tym przedmiocie przeprowadził prawidłowy i kompletny wywód. Logicznie i perfekcyjnie wykazał, iż był to instrument szantażu i groźby bezprawnej w celu zmuszeniaA. K. (1)do zwrotu pożyczki pieniężnej. Logika i prawidłowa ocena wiarygodności zeznań świadkaM. S. (1)były podstawą prawidłowych ustaleń co do tego zarzutu.
Wracając do analizy zarzutów apelacji adw.A. Z.dokonajmy analizy zarzutu zpkt. II. b. 2.Skarżący podnosi nieprawidłową i sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadkaM. S. (1), przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie dostarczenia opisu rzekomego zdarzenia i wzięcie ich za podstawę przypisaniaM.,S.iA. T. (1)„najazdu” na(...)wW.. Aktualność swą w całej rozciągłości zachowuje i w pełni odnosi się do omawianych niżej zarzutów analiza Sądu Apelacyjnego zaprezentowana wyżej odnosząca się do oceny zeznańM. S. (1)jak też analiza zarzutówz pkt. II.b.3 i 1.omawianej apelacji.
Przypomnijmy omówiony wpkt. 3zarzut dotyczy motywu działania oskarżonych zaś wpunktach 1 i omawianym 2metod jakimi ów cel był realizowany. W tym wypadku mamy do czynienia z „najazdem” naklub (...). W wypadku tego zdarzenia jedynym dowodem są zeznaniaM. S. (1)i to one stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w zakresie tego czynu. Zaistnieniu zdarzenia z września 2005 roku wklubie (...), podczas którego został zmuszony do wydania pieniędzy, zaprzeczył bowiem nawet pokrzywdzonyA. K. (1)(k.23480). Tu Sąd Apelacyjny odwołuje się do zaprezentowanej we wstępnej części uzasadnienia analizy zeznańM. S. (1).
Sąd Okręgowy uznając zeznaniaM. S. (1)za wiarygodne nie popełnił błędu. Przede wszystkim na uwagę zasługuje opis zdarzenia, wskazać należy zdarzenia dwuetapowego. Wcześniej bowiem świadek oraz braciaS.iA. T. (1)pojechali doA. K. (1)odzyskać dług, jednakże zostali przepędzeni. To było powodem, że w dacie zarzutu pojechali w większej liczbie osób.M. S. (1)tak w śledztwie, jak i na rozprawie głównej szczegółowo, konsekwentnie i bez najmniejszych rozbieżności opisał przebieg zdarzenia.
W tym miejscu odnieść się należy do argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji obrońcyM. T. (1)adw.T. D.(k.12-13 apelacji) akcentującego rozbieżność wersji omawianego zdarzenia w zeznaniachM. S. (1). Sąd Apelacyjny oceny tej nie podziela. Przedmiotowego zdarzenia nie można oceniać w oparciu o pojedyncze, wyrwane z kontekstu zdania. Zeznania te ocenione przez Sąd kompleksowo ewidentnie wykazują dwuetapowość zdarzenia, a co do motywu działania wiodącym bez wątpienia była egzekucja długu, wtórnym zaś, z uwagi chociażby na uczestnictwo poniżonych wcześniej braciT.i świadka, manifestacja siły.
Wracając do zeznań,M. S. (1)wymienił i wskazał w nich osoby uczestniczące w zdarzeniu oraz rolę jaką w zdarzeniu odgrywały, jakie czynności one wykonywały. Przy czym opis ten jest naszpikowany wieloma szczegółami dotyczącymi tak przebiegu samego zdarzenia jak i uczestniczących w nim osób, że gdyby miał być tendencyjnie obciążający nie musiałby być tak drobiazgowy. Co istotne odtwarzając przebieg i okoliczności tego czynu nie ukrywał swojej roli lecz przytaczał okoliczności obciążające także siebie. To dowodzi obiektywizmu tych zeznań.
Tu powtórzyć należy, iż faktycznie zeznaniaM. S. (1)są jedynym dowodem winy oskarżonych w popełnieniu tego czynu. Jego zaistnieniu w ogóle zaprzeczyłA. K. (1). Sąd Okręgowy niezwykle szczegółowo i skrupulatnie do nich się odniósł. Sąd Apelacyjny po wnikliwej analizie zeznań tego świadka z k.23479-23480, 17821-17824, 7430-7431odw. w pełni tą argumentację popiera i akceptuje. Uzupełni ją o dwie okoliczności będące przyczyną tej postawy. Pierwsza to powiązania z oskarżonymi (uczestnikami zdarzenia) i wspólne z nimi interesy, w niektórych przypadkach sprzeczne z prawem, jak chociażby czerpanie korzyści majątkowej z prostytucji w ramach prowadzonej agencji towarzyskiej, druga to obawa o własne bezpieczeństwo. Ta druga okoliczność znajduje potwierdzenie nie tylko w zeznaniachM. S. (1)lecz wynika i to wprost z zeznańM. S. (2)(k. 23554, k. 23555 odw.,(...)- (...)).
Konsekwencją takiej postawyA. K. (1)był oczywisty fakt, że nigdy nie złożył w tej sprawie zawiadomienia o przestępstwie. Pomimo tego faktycznie ujemne konsekwencje procesowe dotknęłyM. T. (2). Nie dowodzi to jednak, jak chce skarżący uzasadniajączarzut II.b.2 tiret 1,złej woli organów ścigania nakierowanej na manipulowanie przebiegiem niniejszego postępowania. Argument, że wobec oskarżonego w dniu 22 lutego 2008 roku zastosowano areszt tymczasowy pomimo nieprzesłuchania domniemanego pokrzywdzonego, nie ma tutaj racji bytu. Nie jest bowiem tak, że podstawą zastosowania aresztu było uprawdopodobnienie popełnienia tylko tego czynu. Analiza przedmiotowego postanowienia (k.8140-8143) wskazuje,M. T. (1)postawiono 6 zarzutów. Z kolei z uzasadnienia do postanowienia o przedstawieniu zarzutów (k.8352-8355) wynika, że ustalenia poczyniono przede wszystkim w oparciu o wyjaśnienia ówczesnego współpodejrzanegoM. S. (1). Drążąc temat to raczejA. K. (1)słowa nie dotrzymał. Bowiem w zeznaniach (k.7431) dotyczących pożaru w jego mieszkaniu zapowiadał, że jeżeli policja ustali, że było to celowe podpalenie to będzie żądał ścigania i ukarania sprawcy podpalenia. A już za zupełnie dowolne uznać należy twierdzenia skarżącego dotyczące nakłanianiaA. K. (1)do złożenia obciążających oskarżonegoM. T. (1)zeznań w zamian za korzystne rozstrzygnięcia co do stosowania wobec jego osoby środków zapobiegawczych.A. K. (1)nie potrafił ich wskazać, mówił o bliżej nieokreślonych funkcjonariuszach CBŚ.
ZeznańM. S. (1)nie dyskwalifikują wymienione w

    tirecie 2zeznaniaK. P.. Otóż zapewnienia świadka (k.23477odw.-23478, 7440-7441, 21826odw.-21827), że do żadnego „najazdu” na(...)nie doszło są zeznaniami z przekazu. Jednakże nie to, że są zeznaniami z przekazu legło u podstaw odmowy im wiary. Sąd Apelacyjny dokonując ich wnikliwej analizy zwrócił uwagę na fakt, że świadek praktycznie na wstępie swoich zeznań stwierdził, wręcz zastrzegł, że jakA. K. (1)był na wolności to on w klubie nie był. W tym stanie rzeczy jego przekaz (co do braku najazdu) nie mógł być inny niżA. K. (1).
Powyższa analiza odnosi się również dozarzutów 1.d.eapelacji adw.T. D.. W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie podzieliłzarzutu 6.b tej apelacji,a więc błędu w ustaleniach faktycznych mającego wpływ na treść wyroku w zakresie najazdu na(...).
Chociaż Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych i udziału oskarżonych w zakresie tego przypisanego im czynu dokonał praktycznie jedynie w oparciu o zeznaniaM. S. (1), wsparte w niewielkim aczkolwiek istotnym stopniu zeznaniamiM. S. (2)nie ma żadnych podstaw do skutecznego ich kwestionowania. Dokonana przez Sąd Okręgowy rekonstrukcja działań oskarżonych nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym Sąd Okręgowy dał wiarę i na nich się oparł. Także i w wypadku tego czynu została ona bardzo szczegółowo i skrupulatnie przeprowadzona w uzasadnieniu orzeczenia. Sąd Okręgowy logicznie i przekonywująco wykazał, iż był to kolejny element zmuszeniaA. K. (1)do zwrotu pożyczki pieniężnej.
Przejdźmy do analizy zarzutu z

    pkt. I. a. (w odniesieniu do czynu przypisanego w pkt. XI w zakresie zarzutów XX i XXI)apelacji adw.A. Z.gdzie skarżący podnosi nieprawidłową i sprzeczną z wnioskami płynącymi z innych dowodów, ocenę wiarygodności i mocy dowodowej zeznań świadkaM. S. (1), przyznanie im waloru wiarygodności w zakresie dostarczenia opisu rzekomego podpalenia samochodu(...)i wzięcie ich za podstawę przypisaniaA. T. (1)odpowiedzialności za złożenie fałszywych zeznań co do okoliczności spalenia samochodu i dalej doprowadzenia ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W ocenie skarżącego relacjiM. S. (1)co do okoliczności w jakich doszło do podpalenia samochodu m-ki(...)przeczą dowody wymienione w

    3 tiretach,a mianowicie zeznania świadkówT. A. (1)iG. M.oraz opinia biegłego z zakresu pożarnictwaM. L. (2).
Dowody te faktycznie stoją w sprzeczności z zeznaniamiM. S. (1)i wymagają analizy. Nie oznacza to, że nie uczynił tego Sąd Okręgowy tyle tylko, że podpalenie samochodu m-ki(...)omówił zbiorczo z pozostałymi samochodami, a mianowicie m-ki(...)iO. (...)i stąd wrażenie pobieżności w omówieniu tych dowodów.
I tak odnośnie zeznań wskazanych świadków to zarównoT. A. (1)(k.23025 – 23027, 20281odw.-20282) jak iG. M.(k.23307odw.–23308odw.) zaprzeczyli jakoby dokonali spalenia(...).
Z kolei biegły z zakresu pożarnictwa w opinii tak pisemnej jak i w uzupełniającej ustnej złożonej na rozprawie, w sposób nie budzący wątpliwości przedstawił mechanizm powstania pożaru oraz jego drogę. Biegły stwierdził, że pożar powstał na zewnątrz i szedł do wewnątrz pojazdu. Jednocześnie biegły wykluczył, aby do podpalenia pojazdu był użyty specjalny zapalnik (k. 23552 – 23553 odw.).
W ocenie Sądu Okręgowego opinia biegłegoM. L. (2)jest logiczna, fachowa i przekonująca, a stanowisko biegłego pełne, zrozumiałe i wolne od sprzeczności. Bez wątpienia na taką ocenę zasługuje i tak też ocenia ją Sąd Apelacyjny. Przy czym Sąd Apelacyjny podziela także odrzucenie przez Sąd Okręgowy wiarygodności zeznań świadkówT. A. (1)iG. M.. Trafnie uznał on, że świadkowie ci postanowili pomóc oskarżonym, nie zaważając na prawomocne rozstrzygnięcia w ich sprawach (k. 23075 – 23077). Widoczny, już na podstawie analizy ich zeznań, wysoki stopień zdemoralizowania uprawniał Sąd do stwierdzenia, że skoro nie mogą pomóc sobie, to chcą pomóc kolegom i tak konsekwentnie czynili.
Zatem szczególnie wnikliwej analizy wymagały depozycjeM. S. (1). W każdych kolejnych wyjaśnieniach i zeznaniach (k. 2074, 6826, 7681, 14180 – 14183, 20372 odw., 23339) stanowczo i konsekwentnie stwierdzał, że podpalenie(...)A. T. (1)w rezultacie zleciłT. A. (1)iG. M.. CelemA. T. (1)było wyłudzenie odszkodowania, a przyczyną, która zrodziła ten pomysł kosztowna wymiana przegubów. Tę wiedzę posiadł bezpośrednio odA. T. (1)bowiem w pierwszym wariancie miał on osobiście uczestniczyć w podpaleniu auta. Miały być do tego użyte zapalniki skonstruowane przezC. W.. W każdych kolejnych wyjaśnieniach i zeznaniachM. S. (1)twierdził, że nie uczestniczył w podpaleniu tego samochodu, a uczynili to wskazani wyżejA.iM.. Nie był więc naocznym świadkiem podpalenia, a wiedza w tym zakresie jest przekazemG. M.iT. A. (1)przy czym wiedzę dotyczącą tego zdarzenia czerpał jak określił z dwóch niezależnych od siebie źródeł „opowiadał mi jeden i drugi” (k.7681). I była to wiedza co do samego faktu spalenia samochodu, a nie sposobu jego spalenia.
W tym zatem tkwi przyczyna w rozbieżności co do sposobu spalenia samochodu(...)wynikająca z ustaleń biegłego strażaka i zeznań w tym przedmiocieS..M. S. (1)będąc przekonany, że sprawcy podpalenia wykorzystali metodę, którą on miał zamiar wykorzystać, w zeznaniach podał, że samochód(...)podpalono przy użyciu zapalnika. Zatem prawidłowość ustaleń Sądu Okręgowego w tym przedmiocie nie budzi żadnych zastrzeżeń, a zarzuty skarżącego nie zasługują na podzielenie.
Kontynuując analizę apelacji stwierdzić należy, iż w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemuM. T. (1)w pkt. V wyroku zarzuty apelacyjne: adw.A. Z.(pkt II. a. b.) oraz jednocześnie adw.T. D.(pkt. 7) należało zdecydowanie podzielić.
Z ustaleń w tym przedmiocie przypomnieć należy, żeM. T. (1)w trakcie przeszukania kiedy to został odnaleziony przedmiotowy nabój oświadczył, że znalazł go w lesie (k.8062). Przesłuchany w tym samym dniu w charakterze podejrzanego twierdził już, że nie widział go wcześniej (k.8074). Podczas kolejnego przesłuchania, kiedy to przedstawiono mu zarzut stwierdził, że znalazł go w lesie, przyniósł do domu i pozostawił w kuchni, a więc w miejscu, gdzie został odnaleziony podczas przeszukania (k. 14972 – 14973).
Przechodząc do oceny podnieść na wstępie należy, że stopień społecznej szkodliwości czynu jest tą immanentną cechą czynu, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki, bądź dobru społecznemu. Ta zmienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego przestępstwa, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych może być znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka. Katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu ma charakter zamknięty i został przez ustawodawcę określony w treści przepisuart. 115 § 2 k.k.
Zgodnie z powołanym przepisem przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
W realiach niniejszej sprawy, patrząc przez pryzmat wyżej zarysowanych kryteriów, należy stwierdzić, iż zaszły podstawy do zastosowaniaart. 1 § 2 k.k., a tym samym przyjęcia, że społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemuM. T. (1)w punkcie V wyroku jest znikoma. Bezsprzecznym jest, że działanie oskarżonego nie wyrządziło żadnej szkody. Z okoliczności popełnienia czynu wynika, że bezpośrednią przyczyną pozostawienia wmieszkaniu (...)sztuki amunicji do broni myśliwskiej było przeoczenie, a nie zła wola oskarżonego. Z pewnością zachowaniu oskarżonego nie towarzyszyła motywacja o charakterze nagannym. Oczywistym jest zatem, że powyższe okoliczności przemawiają za ustaleniem stopnia społecznej szkodliwości czynu na możliwie niskim znikomym poziomie w rozumieniu okoliczności wymienionych wart. 115 § 2 k.k.Z tych też względów Sąd odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie z punktu V wyroku i w zakresie czynu zarzuconego temu oskarżonemu w punkcie XI na podstawieart. 1 § 2 k.k.w zw. zart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.postępowanie karne w stosunku doM. T. (1)umorzył kosztami w tej części obciążając Skarb Państwa.
Końcowo już przy ocenie apelacji obrońców oskarżonychT.pozostaje poddanie analizie pierwszego, na swój sposób wydzielonegow pkt 1, zarzutu apelacji adw.T. D., a mianowicie rażącego naruszenia prawa procesowego tj.art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw. zart. 450 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k., w którym skarżący upatruje bezwzględnej przyczyny odwoławczej dla niniejszego orzeczenia. Nic bardziej błędnego. Wprawdzie treść samego zarzutu jak i jego uzasadnienia (k. 6-7apelacji) są powieleniem treści pisma adw.T. D.(k.22657) i odpowiedzi na nie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku (k.22658) i wynika z nich bezspornie, iż na skutek niezamierzonego uchybienia polegającego na nie zawiadomieniu adw.T. D.obrońcyM. T. (1)o terminie rozprawy apelacyjnej Sąd Apelacyjny w Białymstoku rozpoznał w dniu 26 września 2013 roku sprawę II AKa 95/13 pod jego nieobecność. Bez wątpienia naruszone zostało w sprawie II AKa 95/13 kiedy to rozpoznawano apelacje prokuratora i obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce sygn. akt II K 31/10, prawo tego oskarżonego do obrony. Ale omawiany zarzut jak i jego uzasadnienie nie zawiera ani jednego słowa, nie mówiąc już o argumentacji, jakie jest przeniesienie wskazanego wyżej błędu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Otóż nie ma żadnego i dlatego zarzut ten ostać się nie może. Otóż Sąd Apelacyjny w sprawie II AKa 95/13 odnośnieM. T. (1)w zakresie części czynów od popełnienia których został on uniewinniony utrzymał w mocy, zaś w części czynów uchylił wyrok i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Ostrołęce. Zatem postępowanie karne w sprawie II K 66/13 przed Sądem Okręgowym w Ostrołęce przeciwko oskarżonemu w zakresie uchylonych czynów toczyło się od początku i żadną miarą nie odnosi się doń zarzucane naruszenie prawa procesowego.
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoP. W. (1).
Apelacja obrońcy oskarżonegoP. W. (1)w pkt. 1.a.jest praktycznie tożsama z zarzutami i argumentacją podniesionymi w środkach odwoławczych odnoszących się doM.,S.iA. T. (1)w zakresie przecież tego samego przypisanego czynu. Mowa tu o „najeździe” na(...)wW.. Zatem analiza i uwagi poczynione powyżej, a odnoszące się do tego zdarzenia, zachowują swoją pełną aktualność i zbędne jest ich powtarzanie. Dotyczy to w szczególności zarzutów: oparcia rozstrzygnięcia o sprawstwie oskarżonego jedynie na pomówieniu przezM. S. (1), dowolnej i wybiórczej oceny z dowodu z wyjaśnień wymienionych w zarzucie oskarżonych oraz zeznań pokrzywdzonegoA. K. (1).
Istotnie podstawą ustaleń w tym zakresie były przede wszystkim zeznaniaM. S. (1)(k. 23339, 23342, 987, 1891 – 1896, 7682 – 7683, 20369). Nie oznacza to jednak wypełnienia rozumowania niekorzystnymi dla oskarżonego domniemaniami czy też pominięcia okoliczności które w ocenie skarżącej w sposób znaczący uwypukliły istniejące w sprawie mankamenty. Jednoznacznie też Sąd Apelacyjny stwierdza, iż gołosłowne pozostaje twierdzenie skarżącej jakoby Sąd Okręgowy błędnie ocenił wyjaśnienia oskarżonego oraz jednostronnie i nieobiektywnie oceniając zeznania świadków, je zdeprecjonował.
Tu podnieść należy, że Sąd I instancji nie dopuścił się obrazy żadnego z przepisów wskazanych przez autorkę środka odwoławczego. Prawdą jest to, co wskazuje obrońca, iż Sąd Okręgowy nie podał jakichkolwiek okoliczności wskazujących na aktywny udziałP. W. (1)w stosowaniu przemocy wobec pokrzywdzonego, jednakże stwierdzić należy, że dla realizacji znamion przestępstwa popełnionego wespół z innymi osobami nie jest konieczna realizacja znamion czasownikowych osobiście przez współdziałającego. Podstawową rzeczą jest uzgodniony, wspólny zamiar oraz pełnienie określonej roli, stanowiącej dopełnienie realizowanego wspólnie przestępstwa. Stosowanie przemocy, grożenie pobiciem w celu egzekucji długu nie było ekscesem jednego ze sprawców, ale uzgodnionym i zaplanowanym przedsięwzięciem wszystkich uczestników, którzy w ten sposób chcieli pokazać swoją siłę i bezwzględność. Z tego też powodu działanie wszystkich uczestników tego zdarzenia wykazywało wszelkie cechy zorganizowania, a obecność na miejscu przestępstwa wielu osób w tymP. W. (1)miało zmusić pokrzywdzonego do zwrotu długu.P. W. (1)osobiście nie stosował przemocy wobec pokrzywdzonego (czynili toT.iS.), ale nie znalazł się w miejscu zdarzenia w charakterze przypadkowego obserwatora, lecz jako ,,obstawa” przy wspólnym przestępnym przedsięwzięciu, o czym wielokrotnie wyjaśniał i zeznawałM. S. (1). Dlatego też zeznaniaM. S. (1)stanowiące wiarygodny i konsekwentny materiał dowodowy pozwalały dokonać stanowczych ustaleń w sprawie i Sąd Okręgowy w oparciu o nie ich dokonał. Natomiast absolutnie nie jest wiarygodna linia obrony oskarżonegoP. W. (1), polegająca praktycznie na zaprzeczaniu wszystkim podawanym przezM. S. (1)faktom. Dokonana przez Sąd Okręgowy analiza tych wyjaśnień zasługuje także na pełne poparcie i akceptację.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutuz pkt. 2,a więc błędu w ustaleniach faktycznych, który to błąd w ocenie skarżącej miał wpływ na treść wydanego w stosunku do oskarżonegoP. W. (1)wyroku.
Wbrew odmiennym ocenom zawartym w tym punkcie apelacji obrońcy oskarżonego, nie ma żadnych podstaw do skutecznego kwestionowania dokonanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych i udziału oskarżonego w zakresie przypisanego mu tego czynu. Tu trzeba stwierdzić, że dokonana przez Sąd Okręgowy rekonstrukcja działań oskarżonego pomimo, że została przeprowadzona w oparciu o jeden dowód, nie wykazuje błędu bowiem Sąd Okręgowy dał temu dowodowi wiarę i na nim się oparł. Została ona bardzo szczegółowo i skrupulatnie przeprowadzona w uzasadnieniu orzeczenia. Logika i prawidłowa ocena wiarygodności zeznań świadkaM. S. (1)nie budziły wątpliwości, co wykazano wyżej Sądu Apelacyjnego.
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoK. W. (1).
Bezzasadna jest także apelacja obrońcy oskarżonegoK. W. (1). Skarżąca kwestionuje wydane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie poprzez odwołanie się do naruszeń szeregu przepisów prawa procesowego, a mianowicieart. 4, 5 § 1, 7, 410 k.p.k.Dokonana przez Sąd Apelacyjny analiza materiału dowodowego dotyczącego tego oskarżonego stanowiska skarżącej nie potwierdza.
W świetle zebranych dowodów nie ulega wątpliwości, że 24 kwietnia 2005 r. doszło do napadu wklubie (...)wS.. Pytaniem otwartym na które Sąd Okręgowy szukał odpowiedzi było czy brał w nim udział właśnie oskarżonyK. W. (1)pseudonim(...). Bez wątpienia w tym zakresie Sąd Okręgowy nie dysponował bezpośrednimi źródłami dowodowymi świadczącymi o udzialeK. W. (1)w tym zdarzeniu. Pomimo to w oparciu o przeprowadzony materiał dowodowy na postawione pytanie odpowiedział twierdząco. Za podstawę ustaleń faktycznych Sąd Okręgowy przyjął przede wszystkim zeznaniaA. M. (2)wsparte zeznaniamiM. S. (2). Drugim źródłem dowodowym, przy czym co należy podkreślić, niezależnym od pierwszego były zeznaniaM. S. (1).
Przystępując do analizy ich zeznań Sąd Apelacyjny ma świadomość, iż żaden z wymienionych nie był na miejscu zdarzenia, a zatem ich wiedza pochodzi z przekazu innych osób, ale osób już bezpośrednio uczestniczących w zdarzeniu.
I takA. M. (2)wiedzę tą posiadł odM. K. (1)pseudonim(...). Od niego dowiedział się, że wraz z innymi osobami w tymK. W. (1)dokonali pobicia osób oraz zniszczenia dyskoteki(...). Przytaczanym motywem działania był odwet za pobicie brataM. K. (1), ale dodaje, że chodziło w tym o coś jeszcze, ale nie miał o tym wiedzy (k. 23687odw.). To samo źródło informacji odnośnie przedmiotowego zdarzenia wskazuje w zeznaniach (k.20740odw. – 20742). Tu nie można podzielić zarzutu obrońcy jakoby w trakcie tych zeznańA. M. (2)nie potrafił wskazać skąd czerpał wiedzę na temat udział oskarżonegoW.w zdarzeniu. Wprost przeciwnie wyraźnie stwierdza, iż mówił mu o tym(...)jak przyjeżdżał na widzenia (k.20741). Zatem zeznania świadka, co do źródła wiedzy o zdarzeniu i udziału w nimW., są stanowcze i konsekwentne.P.brzmi też argumentacja, że świadek nie miał żadnych powodów do bezpodstawnego obciążaniaK. W. (1). A biorąc pod uwagę okoliczności (widzenia w Zakładzie Karnym) w jakichM. K. (1)informowałM.o tym zdarzeniu wykluczyć należy, aby wprowadzał go w błąd. Całości oceny tej okoliczności dopełnia fakt, iż w tamtym czasie obaj byli, w przestępczym procederze, wspólnikami, a przedmiotowe zdarzenie nie dotyczyło ich narkotykowych interesów. Brak jest więc najmniejszych podstaw do przypuszczeń, że istniała jakaś przyczyna do wprowadzenia go w błąd. W tym też miejscu Sąd Apelacyjny stwierdza, iż nie podziela zarzutuz pkt. 3tej apelacji, a mianowicie nieprzesłuchaniaM. K. (1). Sąd Okręgowy w oparciu o wskazany materiał dowodowy ustalił źródło informacji. Wskazane wyżej protokoły rozpraw dowodzą, iż obrońca oskarżonegoK. W. (1)nie wnosiła o przeprowadzenie tego dowodu. Tym bardziej trudno, w świetle wskazanych wyżej ustaleń i dokonanej ich podstawie oceny, obciążać brakiem inicjatywy dowodowej w tym przedmiocie Sąd Okręgowy.
ZeznaniaA. M. (2)potwierdzone zostały relacjąM. S. (2)(k. 23555odw., 12256, 12261–12262). Konsekwentnie i stanowczo podawał jako przyczynę zniszczenia dyskoteki(...)pobicie brata(...)lub(...), a grupę która tego dokonała, zorganizował(...). Podał, iż w grupie tej był(...). Zgodzić się należy ze stwierdzeniem skarżącej, że wiedzę co do udziałuK. W. (1)M. S. (2)czerpie z relacjiM.. Wskazać jednak należy, iż była to wiedza, którą posiadali i którą się wzajemnie dzielili praktycznie już na czas zaistnienia zdarzenia wS.. Trudno więc go uznać za „pośredniego świadka ze słyszenia”, jeżeli już dokonywać stopniowania to jest to także świadek ze słyszenia.
Kolejnym świadkiem, wprawdzie też ze słyszenia, wskazującym na sprawstwoK. W. (1)jestM. S. (1). Tu trzeba dodać, że o ile zeznaniaM. S. (1)co do udziałuK. W. (1)w zdarzeniu są zgodne z zeznaniamiA. M. (2)iM. S. (2), o tyle jako motyw działania sprawców, podał polecenie(...)za odsunięcie go od czerpania korzyści z prowadzenia dyskoteki. Samo pobicie brata(...)było tylko pretekstem do zdemolowania lokalu (k. 2051). RelacjęM. S. (1)uwiarygadnia fakt, że słyszał osobiście uzgodnienia dotyczące napadu, w tym polecenie wydane przez(...)K. W. (1)iM. K. (1), aby takiego napadu dokonali, cytuję „jechać z tą k…”. Z kolei po zdarzeniu(...)opowiadał świadkowi, że do takiego napadu istotnie doszło i przekazał mu kto w nim wziął udział.
Nie można też podzielić zarzutuz pkt.2tej apelacji, a mianowicie obrazyart. 424 § 1 k.p.k.Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej Sąd odwoławczy takowej obrazy nie dostrzega. Analiza materiału dowodowego odnośnie winy tego oskarżonego znajduje się na k. 52-55 (k.23812odw.-2384) uzasadnienia wyroku i trudno podzielić zapatrywanie obrońcy, aby były one niekompletne w stopniu uniemożliwiającym ocenę toku rozumowania Sądu I instancji. Dowolnym jest też stwierdzenie obrońcy jakoby Sąd Okręgowy poprzestał na lakonicznych i ogólnikowych stwierdzeniach w tym zakresie. Faktem jest, że oparł się na zeznaniach świadków z przekazu. Uznając jednak, że zeznania te w powiązaniu ze sobą tworzą jedną - logiczną całość, tym swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił.
W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który to błąd w ocenie skarżącej miał wpływ na treść wydanego w stosunku do oskarżonegoK. W. (1)wyroku. Wbrew odmiennym ocenom zawartym w tym punkcie apelacji, nie ma żadnych podstaw do skutecznego kwestionowania ustaleń faktycznych i udziału oskarżonego w zakresie przypisanego mu tego czynu, a dokonanych jedynie na podstawie zeznań (czy jak chce skarżąca pomówień)M. S. (1),A. M. (2)iM. S. (2). Faktycznie dokonana przez Sąd Okręgowy rekonstrukcja działań oskarżonego została przeprowadzona w oparciu o wskazane trzy dowody z przekazu. Ale Sąd Okręgowy dając tym dowodom wiarę i na nich się opierając swoje stanowisko bardzo szczegółowo i skrupulatnie uzasadnił. Logika i prawidłowa ocena wiarygodności tych zeznań nie budziły wątpliwości Sądu Apelacyjnego.
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoC. W..
Przystępując do analizy zarzutów i argumentacji na ich poparcie tak pisemnych jak i ustnych (chyląc czoła merytoryczności wystąpienia) stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.
W tej części rozważań, odnosząc się do zarzutów procesowych, a zwłaszcza, iż zaskarżone orzeczenie zapadło z obrazą przepisuart. 5 § 2 k.p.k., stwierdzić należy, że obrońca oskarżonegoC. W., w istocie rzeczy doszukuje się naruszenia w/w przepisu w wyniku przyjęcia przez Sąd Okręgowy, niekorzystnej dla oskarżonego, choć wypływającej ze swobodnej oceny materiału dowodowego wersji wydarzeń i stara się kreować niedające się usunąć wątpliwości, żądając rozstrzygania ich na korzyść oskarżonego.
Przedmiotowe stanowisko skarżącego akceptacji Sądu Apelacyjnego nie zyska. Po pierwsze dlatego, że zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.nie może być podnoszony jednocześnie z zarzutem naruszeniaart. 7 k.p.k., gdyż dotyczy wtórnej do ustaleń faktycznych płaszczyzny procedowania. Niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać jedynie wówczas, gdy sąd orzekający, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni materiał dowodowy zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Zatem przepisyart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.mają charakter rozłączny (postanowienia Sądu Najwyższego - z dnia 10.10.2013 r., LEX nr 1400594 oraz z dnia 06.02.2013 r., V KK 270/12 LEX nr 1293868). W konsekwencji podniesienie zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.wyklucza możliwość skutecznego wysunięcia zarzutu obrazyart. 5 § 2 k.p.k.. Po drugie „każdą niejasność w dziedzinie ustaleń faktycznych (m.in. w przypadku kilku wersji wydarzeń) należy w pierwszym rzędzie redukować wszechstronną inicjatywą dowodową, a następnie wnikliwą analizą całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Jeżeli zatem z materiału dowodowego wynikają różne wersje przebiegu zdarzenia objętego aktem oskarżenia, to nie jest to jeszcze jednoznaczne z zaistnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniuart. 5 § 2 k.p.k.”( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.12.2013 r., III KK 420/13). Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie – Sąd Okręgowy nie miał podstaw, aby powziąć wątpliwości, o których mowa w w/w przepisie, zachodziła bowiem sytuacja, gdy ustalenia faktyczne zależały od oceny konkurujących ze sobą dowodów, z którego to zadania Sąd I instancji, co już wyżej wykazano wywiązał się należycie, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. W rezultacie, przyjętej przez Sąd Okręgowy wersji, choć niekorzystnej dla oskarżonego nie sposób skutecznie zakwestionować. W tym stanie rzeczy to, że apelujący cały czas kwestionuje poczynione przez Sąd meriti ustalenia faktyczne, absolutnie nie oznacza wystąpienia przesłanek, o jakich mowa wart. 5 § 2 k.p.k.(por. postanowienia Sądu Najwyższego - z dnia 09.07.2014 r., II KK 134/14, LEX nr 1488899; z dnia 09.07.2014 r., II KK 157/14, Prok.i Pr.-wkł. 2014/10/13… oraz wyrok SA w Krakowie z dnia 13.11.2013 r., II AKa 118/13, LEX nr 1409140; wyrok SA w Katowicach z dnia 06.12.2012 r., II AKa 471/12, LEX nr 1246651).
Także pozostałe wymienione wzarzucie Itej apelacji naruszenia wskazanych przepisów procedury karnej nie mają racji bytu. A to dlatego, iż kwestionowane naruszenie zespołu norm procesowych związanych z zasadą swobodnej oceny dowodów faktycznie nie miało miejsca.
I tak dowód z wyjaśnień - zeznańM. S. (1), jak go określa skarżący skruszonego gangstera, w świetle dokonanej wyżej przez Sąd Apelacyjny analizy do której skarżącego odsyła, jest pełnoprawnym dowodem i zasadnie stanowi podstawę ustaleń faktycznych i co Sąd z całą mocą podkreśla także w wypadku oskarżonegoC. W.. Dowód ten odnośnie oskarżonego, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest dowodem ze słyszenia lecz dowodem bezpośrednim. Bo to właśnieM. S. (1)wespół zG. M.w nocy z 24 na 25 września 2006 roku dokonał podpalenia samochodu marki(...), będącego własnościąD. A.. Przy tym podpaleniu posłużył się zapalnikiem wykonanym właśnie przez oskarżonegoC. W.. To wynika wprost z zeznańM. S. (1). Faktycznie i zgodzić się tu należy z obrońcą, iż w wypadku podpalenia samochodu(...)w nocy z 2 na 3 października 2005 rokuM. S. (1)jest świadkiem ze słyszenia gdyż w tym podpaleniu nie brał udziału. Jego sprawcami byliT. A. (1)iG. M.i wiedzę o tym zdarzeniu czerpał od sprawców przy czym od każdego z osobna. Co istotne na potrzeby dowodzenia wobec oskarżonego, a o czym zapomina skarżący, iż poza sporem jest ustalenie, że do spalenia(...)nie użyto zapalnika wytworzonego przez oskarżonegoC. W.. Analizy w tym przedmiocie Sąd Apelacyjny dokonał wyżej i zachowuje ona w tym miejscu w całej rozciągłości swą aktualność. Tam też Sąd dokonał wyjaśnienia rozbieżności w zeznaniachM. S. (1)dotyczących właśnie sposobu spaleniaM., tak istotnego z punktu odpowiedzialnościC. W..
Wracając do oceny zeznańM. S. (1)to stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy zasadnie dał wiarę jego zeznaniom dotyczącym sposobu podpalenia samochodu(...). Bez wątpienia są one stanowcze i konsekwentne. Relacja świadka odnośnie tego zdarzenia jest zgodna zarówno co do sposobu, celu, jak i okoliczności podpalenia. Co istotne, dla oceny zarzutów tej apelacji, że świadek podał, iż dysponował specjalnym zapalnikiem, który powodował opóźniony zapłon. Taki sam zapalnik miał być użyty przy spaleniu samochodu(...)spalenie którego jemu iG. M.zleciłT. A. (1). Ze stanowczych i konsekwentnych zeznań świadka wynika, iż do spalenia tego samochodu (chociaż ten pojazd miał być ich głównym celem) nie doszło za sprawą zagubienia przezG. M.zapalnika. Wreszcie co najistotniejsze z punktu widzenia odpowiedzialności tego oskarżonego z zeznańM. S. (1)wynika, że zapalniki te przygotowałC. W.(k. 23339, 23435odw., 20372odw., 14180 – 14183). Tu zastrzec należy, iż decyzji o uznaniu za wiarygodne zeznańM. S. (1)co do tej kwestii Sąd Okręgowy nie wywiódł li tylko z tego prozaicznego stwierdzenia, że zapalniki wykonałC. W.. Podstawą do wywiedzenia tego wniosku była kompleksowa i przeprowadzona w zestawieniu z pozostałym materiałem dowodowym ocena zeznańM. S. (1). Ocenę tę w pełni popiera i akceptuje Sąd Apelacyjny. Nie zachodzi konieczność jej powtarzania, tu odwołuje się do przeprowadzonej wyżej oceny tych zeznań. Jedynie dla podkreślenia prawidłowości oceny wskaże, iż na wiarygodność zeznańM. S. (1)wpływ miały szeroko opisane okoliczności towarzyszące dotycząceC. W.. Mowa tu o sposobie życia, sposobie funkcjonowania przy(...)grupie przestępczej, wiedzy, zainteresowaniach i sposobie ich realizacji na potrzeby grupy. Ta wiedza i tego rodzaju wiedza, z punktu widzenia specyfiki zainteresowań, w zestawieniu z faktem, iż do końca utrzymywali stosunki koleżeńskie dowodzą trafności oceny zeznańM. S. (1). Ponadto brak jakichkolwiek nawet najmniejszych powodów do bezpodstawnego obciążeniaC. W.. Trudno bowiem za takowe uznać przedstawione na stronie 4 i 5 uzasadnienia apelacji. Raz, że sprawiają wrażenie wymyślonych na poczekaniu i przez to są zupełnie nieprzekonywujące, dwa, że są przysłowiowymi błahostkami i niewyobrażalną rzeczą jest by w oparciu o nieM. S. (1)mógł tendencyjnie pomówić nie tylko oskarżonego, ale przecież i inne, i to o wiele bardziej poważne przestępstwa, osoby.
W oparciu o powyższą analizę upadają, enumeratywnie wymienione w uzasadnieniu apelacji, argumenty. I tak pierwszy, drugi i piaty w świetle nie tyle wiedzy co do pochodzenia zapalnika, ale bezpośredniego jego wykorzystania przezS.przy podpaleniu wspólnie przecież zM.(...), Trzeci (wiarygodność zeznańM.) i czwarty (sposób i okoliczności podpalenia(...)w przełożeniu na zeznaniaS.) zostały wyżej skrupulatnie, co do wartości zeznań, ocenione, co zaś się tyczy rozbieżności wyświetlone z jednoczesnym ich wykluczeniem. Co do szóstej i siódmej, w ocenie Sądu nie sprawdzanych i nie wydaje się by w wypadku sprawdzenia i nawet potwierdzenia mogących mieć jakikolwiek wpływ na odmienną ocenę wiarygodności zeznańM. S. (1).
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoD. K. (1).
Apelacja obrońcy oskarżonegoD. K. (1)jest także bezzasadna. Zanim Sąd Apelacyjny przystąpi do analizy zarzutów apelacyjnych kilka uwag odnośnie wstępnej części uzasadnienia tej apelacji. Trudno nie podzielić wywodów skarżącego co do wskazania samej istoty instytucji (w tym dorobku judykatury w tym zakresie) „dowodu z pomówienia” oraz „małego świadka koronnego”. Sąd Okręgowy orzekając w niniejszej sprawie także dowiódł, iż doskonale rozumie istotę obu instytucji, a dokonując oceny całokształtu materiału dowodowego dowiódł prawidłowego stosowania ich w praktyce procesowej. Ocena ta w pełni została zaakceptowana przez Sąd Apelacyjny i dotyczy także zarzutów dowodu z pomówienia (tutaj oparcia rozstrzygnięcia o sprawstwie oskarżonego jedynie na pomówieniu przezM. S. (1)) oraz zastosowania wobecM. S. (1)instytucji „małego świadka koronnego”. Analiza i uwagi poczynione przez Sąd Apelacyjny we wstępnej części uzasadnienia dotyczącej oceny dowodu z zeznańM. S. (1)powyżej, a odnoszące się do wskazanych zarzutów oraz naruszeniaart. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.zachowują swoją pełną aktualność i w związku z tym zbędne jest ich powtarzanie.
Istotnie podstawą ustaleń w zakresie ustalenia winy tego oskarżonego były przede wszystkim zeznaniaM. S. (1), a tu faktycznie jego wiedza opierała się na przekazie innych osób. Wprawdzie zarzuty procesowe tej apelacji koncentrują się na bezrefleksyjnym przyjęciu ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, których obrót przypisano oskarżonemu, a wskazywanych przezM. S. (1), ale nie jest tak, że zeznania świadka sprowadzają się do określenia li tylko ilości i cen tych środków. Tu odnieść się należy do oceny całokształtu wiedzyM. S. (1)o światku przestępczymŁ.. A w tym przedmiocie świadek zarówno w śledztwie, jak i przed Sądem konsekwentnie podawał, że w ramach grupy(...)D. K. (1)uczestniczył w obrocie narkotykami. Szczegółowo i zgodnie przedstawił jego rolę i pełnione w grupie funkcje oraz kolejne etapy działalności w zakresie obrotu narkotykami, poczynając od ich zakupu, poprzez ilości do sposobu rozprowadzania i sprzedaży narkotyków.
Z drugiej strony przy ocenie działalności oskarżonego nie uszła Sądowi okoliczność, iżM. S. (1)od marca 1998 roku do sierpnia 2004 roku przebywał w jednostkach penitencjarnych. Tu jednak Sąd zasadnie miał na uwadze, iżM. S. (1)nie był szeregowym członkiem grupy, a w tamtym czasie był liczącą się osobą w tym światku przestępczym. Był niezwykle blisko osób, które zarządzały przestępczym procederem i jak sam stwierdzał był egzekutorem i wykonawcą od czarnej roboty, a to uprawnia do stwierdzenia, iż nawet w trakcie odbywania kary był i to na bieżąco informowany o stanie interesów narkotykowych grupy w tym i oskarżonegoK.. Całości oceny tej okoliczności dopełnia fakt, iż od 20 sierpnia 2004 roku przebywał na wolności i mógł czynić własne obserwacje w tym przedmiocie.
Końcowo dodać należy, że zeznaniaM. S. (1)co samego faktu handlu narkotykami przezD. K. (1)znalazły potwierdzenie w zeznaniachM. S. (2). Tu co prawda świadek, zastrzegł, że w grupie nie zajmował się narkotykami, ale wskazany fakt potwierdził( k. 23554 odw., k. 23555 odw.).
Co do ilości w obrocie przypisanymD. K. (1)Sąd przyjął, że oskarżony uczestniczył w obrocie co najmniej 60 kilogramów marihuany, co najmniej 60 kilogramów amfetaminy i co najmniej 9700 sztuk tabletek ekstazy. Tu za podstawę przyjął zeznaniaM. S. (1)i dokonane przez świadka skrupulatnie obliczenia, przy tym wielokrotnie zarówno w śledztwie jak i przed Sądem powtarzane, tak co do ilości poszczególnych narkotyków jak i co do osiąganych z nich zysków. Operując przykładem świadek podał, że w ciągu miesiąca grupa, do której należałD. K. (1)rozprowadzała „klocek”, a więc 1 kilogram marihuany bądź amfetaminy k. 23340. – 23341 odw.k. 20422 odw.,). W konsekwencji przyjęta w opisie czynu przypisanego oskarżonemu ilość środków odurzających oparta na czasowo- ilościowych twierdzeniachM. S. (1)ma rację bytu, może stanowić podstawę ustaleń faktycznych i jako taka znajduje akceptację Sądu Apelacyjnego. Przy tej ocenie wbrew wyliczeniom skarżącego zawartymw tirecie 2 pkt. 1zarzutu apelacji Sąd nie dopuścił się błędu matematycznego. Był po prostu konsekwentny i w hipotetycznym wyliczeniu ilości środków odurzających, których obrót przypisał oskarżonemu przyjął, w wypadku marihuany, ilość najkorzystniejszą oskarżonemu. Owych pewnie wskazanych przez świadka faktów, wyliczeń ilości narkotyków i osiąganych dochodów nie obalają fatycznie z pozoru sprzeczne stwierdzenia świadka (cytowane zarzuciew pkt.II.a., c.). Tu wskazać należy, iż zeznaniaM. S. (1)ich wartość dowodową Sąd Okręgowy ocenił kompleksowo i w zestawieniu z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Ich wiarygodności nie niweczy faktycznie sprzeczne, lecz wyrwane z kontekstu znaczeniowego, stwierdzenie.
Końcowo już poddając analiziezarzut II.b.tej apelacji stwierdzić należy, iż gołosłownym pozostaje twierdzenie skarżącego co do pominięcia przez Sąd okoliczności zażywania przezM. S. (1)narkotyków. Jeżeli takowy fakt miał miejsce to był on epizodyczny i tu Sąd Apelacyjny jednoznacznie stwierdza, że nie miał wpływu na sposób i treść składanych przezM. S. (1)wyjaśnień i zeznań. Podstawą tego stwierdzenia są opinie biegłych: co do epizodyczności zażywania narkotyków (k.2765), co do wykluczenia zniekształcania faktów i konfabulacji (k. 20598-20605, 21745-21747).
W odniesieniu do apelacji obrońcy oskarżonegoJ. M. (1).
Żadną miarą Sąd Apelacyjny nie podziela zarzutu naruszenia przepisuart. 7 k.p.k.Skarżący podnosi dowolną ocenę materiału dowodowego i ustalenie stanu faktycznego w zakresie winyJ. M. (1)wyłącznie w oparciu o niespójne i nielogiczne zeznania świadkaM. S. (1).
Tak zarzut apelacyjny jak i jego uzasadnienie ostać się nie mogą.M. S. (1)wbrew twierdzeniom skarżącego był bezpośrednim uczestnikiem transakcji narkotykowej. Wskazał jej miejsce, podał jej uczestników i określił miejsce z którego ją obserwował. Czynił to, wbrew twierdzeniom skarżącego, w każdych kolejnych wyjaśnieniach – zeznaniach, jednobrzmiąco (k. 15411–15412, 15502–15503, 16447–16450). Mimo, że widział tylko sylwetkę sprzedającego nie miał wątpliwości, że sprzedającym środek odurzający byłJ. M. (1), zaś dodatkowo utwierdziła go w tym wiedza jaką uzyskał z relacji przekazanej mu przezM. Ł.ps. (...), który przecież bezpośrednio dokonywał tej transakcji. W toku procesu nie udało się przesłuchaćM. Ł.ps. (...), który ukrywa się za granicą, nie ujmuje to wiarygodności zeznaniomM. S. (1). Poza sporem pozostaje też, że oskarżony nie był osobą przypadkową. Z zeznańM. S. (1)wynika, iż znali oskarżonego wcześniej i wytypowali go celowo do tej transakcji będąc pewni, że przyjmie fałszywe banknoty - „(...)to łoch weźmie te fałszywki” (k. 1975). Dlatego też do niegoM. Ł.zadzwonił w sprawie zakupu narkotyków, zaś podczas dokonywania transakcjiM. S. (1)ukrył się na klatce schodowej, aby nie być zauważonym przez oskarżonego. Gdyby zatem sprzedającym była inna osoba, z całą pewnościąM. Ł.poinformowałby o tymM. S. (1), zwłaszcza, że to on był faktycznym nabywcą narkotyków i on też przekazał fałszywe banknoty przeznaczone na ich zakup. Zresztą trudno o lepsze uprawdopodobnienie wiarygodności skoro świadek część tego rodzaju fałszywych banknotów przekazał również organom ścigania, a podczas przeprowadzonego z jego udziałem eksperymentu procesowego wskazał miejsce, gdzie doszło do przedmiotowej transakcji.
Poddając analizie orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone w stosunku do oskarżonychA. T. (1),D. K. (1),C. W.iJ. M. (1)kary grzywny, Sąd odwoławczy stwierdza, że czynią one zadość wymogom, które określa przepisart. 53 k.k.Przesłanki, którymi kierował się Sąd Okręgowy orzekając w tym zakresie, zaprezentowane zostały w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, w którym wiele miejsca Sąd poświęcił przedstawieniu właściwości i warunków osobistych oskarżonych. Stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym przestępstw został prawidłowo oceniony przez Sąd orzekający i w powiązaniu ze stopniem zawinienia oraz właściwościami i warunkami osobistymi oskarżonych trafnie ukształtował wymiar orzeczonych wobec nich kar. W konsekwencji wskazać należy, że także w zakresie orzeczenia o karze brak było podstaw do dokonywania jakiejkolwiek korekty. Sąd Okręgowy prawidłowo wychwycił i ocenił, działania poszczególnych oskarżonych. Powyższe stwierdzenia co do oceny kary Sąd Apelacyjny miał na uwadze przy orzekaniu nowej kary łącznej w stosunku do oskarżonegoM. T. (1). Nie widząc podstaw do zastosowania wobec oskarżonego zasady pełnej absorpcji, orzekł karę łączna stosując wymiaru kary przewidziane wart. 53 k.k.z modyfikacjami wynikającymi z dyrektyw szczególnych zawartych w przepisachart. 86 – 89 k.k.
Poza tym Sąd Apelacyjny nie dostrzegając innych uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, orzekł jak w sentencji.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym postępowaniu, zgodnie z treścią § 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2015.1801).
O kosztach i opłatach wobec oskarżonych Sąd Apelacyjny orzekł adekwatnie, jak Sąd I instancji, uznając jego rozstrzygnięcie w tym przedmiocie za słuszne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.