Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 472/16
Data wyroku: 2016-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Augustowski
Słowa kluczowe: Uniewinnienie

Sygnatura akt IIIK 472/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 grudnia 2016roku
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu III Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Paweł Augustowski
Protokolant: Ewa Modlińska
po rozpoznaniu w dniach 21.11.2016r. i 12.12.2016r.
sprawyB. Ś.
synaZ.iW.z domuB.
urodzonego (...)wW.
oskarżonego o to, że:
w dniu 14 lutego 2016 roku wW.w woj.(...)przywłaszczył sobie samochód osobowy markiV. (...)onr rej. (...)objęty małżeńską wspólnością majątkową powodując straty w wysokości 4750 złotych działając tym na szkodęL. Ś. (1)

tj. o czyn zart. 284§1 kk

I
OskarżonegoB. Ś.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 284§1 kk;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. L.z Kancelarii Adwokackiej wW.kwotę 619,92 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;

III
pozostałe koszty procesu zaliczyć na rachunek Skarbu Państwa.

III K 472/16

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalony został następujący stan faktyczny
W dniu 17 grudnia 1971 r. oskarżonyB. Ś.i oskarżycielkaL. Ś. (1)zawarli związek małżeński. W trakcie trwania związku posiadali wspólność majątkową. W czasie trwania wspólności nabywali składniki majątku oraz zaciągali wspólne zobowiązania. Także wtedy, a dokładnie w dniu 31.07.2013r.B. Ś.nabył samochódV. (...)o nr VIN(...)rocznik 2007, który zarejestrował na siebie pod nr(...). W dowodzie rejestracyjnym widniał jako jedyny właściciel, choć auto weszło w skład majątku wspólnego, był jego jedynym użytkownikiem i kierowcą.
W dniu 29 04 2014r. notarialnie strony zniosły wspólność majątkową, a w dniu 12 czerwca 2015r. Sąd Okręgowy w Świdnicy rozwiązał małżeństwo, wniosek o podział majątku pozostawiając bez rozpoznania. Oskarżony wyprowadził się ze wspólnego mieszkania, które zajmuje oskarżycielka posiłkowa. Strony do dnia dzisiejszego nie przeprowadziły podziału wspólnego majątku, choć oczywiście z tego tytułu toczyły i nadal toczą spór (czego najlepszym przykładem niniejsza sprawa). M.in. oskarżony, który spłaca zobowiązanie zaciągnięte wbanku (...), zwrócił się do swej byłej żony pismem z dnia 26.11.2015r z prośbą o partycypowanie w spłacie kredytu w połowie ( w wysokości 450 zł miesięcznie), a także o zwrot części środków poniesionych na naprawę przedmiotowego samochodu, na ubezpieczenie i przegląd oraz podatek od nieruchomości – w łącznej kwocie 1191,75 zł. W przeciwnym wypadku oskarżony będzie zmuszony sprzedać samochód, a pieniądze z tego otrzymane przeznaczyć na wspólne zobowiązania.
L. Ś. (1)odmówiła przekazania mu tych środków. W jednej z rozmów powiedziała oskarżonemu, żeby sprzedał samochód, to się podzielą pieniędzmi.B. Ś.wystawił ofertę sprzedaży auta w internecie na kwotę 11.000 zł. Samochód znalazł nabywców. Okazali się nimiP. R.iR. R.. Ponieważ samochód miał uszkodzenia –zderzak, zawieszenie – nabywcy wynegocjowali obniżenie ceny do 8500 za auto i 1000 zł za dodatkowe koła i oleje. Razem oskarżony otrzymał 9500 zł. Umowę sprzedaży zawarłB. Ś..
Gdy dowiedziała się o tym oskarżycielka posiłkowa, złożyła zawiadomienie na policji, gdzie podała, że wartość takiego samochodu wynosi 15.000 zł, a jej mąż wycenił je na 5000 zł. Poza tym chciałaby uzyskać połowę pieniędzy z jego sprzedaży i to jedyne, czego oczekuje w tej sprawie – nie domaga się ukaraniaB. Ś..
dowody:
zeznaniaL. Ś.– k. 154 i n.
P. R.– k. 155
R. R.– k. 30, 156
wypis z aktu notarialnego – k. 15
wyrok SO w Świdnicy – k. 14
pismo oskarżonego wzywające do rozliczenia majątku wspólnego – k. 13
umowa sprzedaży – k. 33
B. Ś.nie był karany sądownie.
dowód:
dane o karalności – k. 42
W postepowaniu przygotowawczym oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że cała sprawa jest dla niego niezrozumiała, ponieważ samochód kupił osobiście, użytkował go osobiście i był przekonany, że nie popełnia żadnego przestępstwa, sprzedając go. W czasie jednej z interwencji policji pytał nawet policjantkę, czy może go sprzedać, a ta odpowiedziała, że jeśli w dowodzie rejestracyjnym jest wpisany samodzielnie, to może. Przed sądem oskarżony nie składał wyjaśnień.
dowód – wyjaśnienia – k. 54

Sąd zważył ponadto, co następuje
Stan faktyczny jest niesporny, a ustalony został w oparciu o wszystkie zgromadzone i przeprowadzone dowody – zeznania świadków, w tym zeznania samej składającej zawiadomienie oskarżycielki posiłkowej, dokumenty urzędowe i prywatne. Potwierdza go także oskarżony w wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym.L. Ś. (1)wyraźnie zeznała, że wyraziła zgodę na sprzedaż przez oskarżonego samochodu. Jej chodziło tylko o to, by otrzymać część należnych z tego pieniędzy.
Analizując zatem powyższe dowody i na ich podstawie ustalony stan faktyczny, można dojść niemal natychmiast do wniosku, że w tej sprawie nie popełniono przestępstwa, a ma ona ściśle cywilny charakter, związany z rozliczeniem składników majątku wspólnego.
Najważniejsze bowiem fakty są takie – strony zniosły wspólność majątkową, małżeństwo zostało rozwiązane przez rozwód, strony nie dokonały podziału majątku ani w formie notarialnej ani postepowania przed sądem. Nie rozliczyły także owego samochodu, który był w wyłącznym użytkowaniu oskarżonego, oskarżycielka nie zgodziła się na partycypowanie w kosztach jego utrzymania ani remontu, a zamiast tego zaproponowała mu – „sprzedaj go to podzielimy się pieniędzmi”, co też oskarżony uczynił umową z dnia 14.02.2016r.
B. Ś.postawiono zarzut popełnienia czynu zart. 284 § 1 k.k., a zatem przestępstwa przywłaszczenia. Zgodnie zart. 284§1 k.k.sprawca tego czynu musi przywłaszczyć cudzą rzecz ruchomą poprzez włączenie jej do majątku własnego (w tej sprawie – majątku odrębnego). Nic takiego nie nastąpiło.B. Ś.sprzedał auto za zgodą swej byłej żony. Sama mu to zaproponowała. Jej sprzeciw jednak wywołała nie sama czynność sprzedaży, tylko kwota, jaką uzyskał – jej zdaniem zbyt niska. Rzecz jasna w jej interesie jest by uzyskać kwotę jak najwyższą, gdyż pieniądze uzyskane ze sprzedaży rzeczy wspólnej zgodnie z zasadą surogacji będą wchodzić w skład majątku ulegającego podziałowi. Oczywiście zarzutu tego nie można uwzględnić. Trudno bowiem przyjmować, iż z kolei oskarżony miałby interes w tym, by uzyskać ze sprzedaży kwotę niższą niż mógłby uzyskać. Jest to sprzeczne z zasadami racjonalności.B. Ś.zamieścił ofertę sprzedaży na kwotę odpowiadającą wartości rynkowej, a sprzedał za kwotę niższą z uwagi na ujawnione usterki. Zeznawali o tym świadkowie – nabywcy, a sąd nie ma żadnych powodów, by im nie wierzyć. Umowa sprzedaży była ważna w świetle zasad prawa cywilnego i majątkowegoprawa rodzinnego.
Obie strony także mają świadomość tego, że po rozwiązaniu małżeństwa i braku przeprowadzenia podziału majątku wspólnego kwota ta wchodzi w zakres wzajemnych rozliczeń z tytułu podziału majątku wspólnego i będzie podlegała rozliczeniu przy takim podziale. Wie o tym pokrzywdzona, skoro domaga się uzyskania ze sprzedaży jak najwyższej kwoty, wie także oskarżony, który chociażby w piśmie skierowanym do byłej żony pisze o tym, że pieniądze uzyskane ze sprzedaży przeznaczy na wspólne zobowiązania.
A zatem – reasumując- w zachowaniu oskarżonego brak było zamiaru przywłaszczenia, czyli objęcia w wyłączne posiadanie sumy pieniędzy uzyskanej ze sprzedaży pojazdu, a nadto działał on za zgodą drugiego współwłaściciela. A ponadto – nie można tracić z oczu, że czyn zart. 284§1 k.k.objęty jest kierunkowością działania. W przypadku sprzedaży sprawca musi mieć pełną świadomość, że nie może przedmiotem dysponować. Nawet błędne z punktu widzenia obowiązującej normy prawnej przekonanie wyłącza możliwość postawienia zarzutu popełnienia przestępstwa. Tymczasem oskarżony sam nabył pojazd, sam go zarejestrował, sam użytkował, samotnie widniał w dowodzie rejestracyjnym jako właściciel, a ponadto jeszcze pytał, czy może w takiej sytuacji go sprzedać i od policjanta uzyskał odpowiedź twierdzącą. Nie można mu zatem stawiać zarzutu popełnienia czynu zabronionego choćby z powodu braku winy. Tak czy inaczej, jedynym orzeczeniem sądowym po przeprowadzeniu postepowania dowodowego mogło być uniewinnienie (art. 414§1 k.p.k.).
O kosztach orzeczono po myśliart. 618§1 pkt 11 i art. 632 k.p.k.