Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 1123/16
Data wyroku: 2017-01-05 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSR Aneta Kulesza
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 178a§1kk

Sygn. akt IV K 1123/16

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
A. Ś.w dniu 22 września 2016 roku jechał samochodem markiR. (...)nr rej. (...)ulicą (...)wW.. W czasie jazdy znajdował się pod wpływem alkoholu. Około godziny 21.45 został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policjiA. N.iP. W.. Sprawdzono stan trzeźwości kierującego urządzeniemA.z wynikiem pozytywnym.A. Ś.został przewieziony doKPW.U., gdzie poddano go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu AlkomatS. (...). Wynik badania to o godz. 22.15 – 1,77 promila, o godz. 22.16– 1,90 promila i o godz. 22.44 – 1,41 promila.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyjaśnień oskarżonego (k. 16, 47), zeznań świadków:P. W.(k. 9-9v, 47-48),A. N.(k. 11-11v, 47-48), a ponadto na podstawie protokołu badania na urządzeniu kontrolno-pomiarowym wraz ze świadectwem legalizacji (k. 5-6).
OskarżonyA. Ś.zarówno na etapie postępowania przygotowawczego jak i przed Sądem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony wyjaśnił, że w dniu 22 września 2016 r. około godz. 21.25, wracając z pracy samochodem zajechał do sklepu. W pracy miał dużo stresów i postanowił kupić setkę wódki. Kiedy wyszedł ze sklepu wypił tę wódkę. Wsiadł do samochodu i udał się w stronę domu. Przyul. (...)zatrzymał go patrol policji (wyjaśnienia k. 16, 47).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W przedmiotowej sprawie sprawstwoA. Ś.nie budziło w ocenie Sądu wątpliwości. Po pierwsze sam oskarżony w toku całego postępowania przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył na tę okoliczność wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Ponadto sprawstwo oskarżonego potwierdziły również pozostałe dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie, w szczególności zeznania świadkówP. W.iA. N., tj. funkcjonariuszy policji, którzy dokonali zatrzymania oskarżonego w momencie, kiedy ten kierował samochodem w stanie nietrzeźwości. Zeznania w/w świadków Sąd ocenił jako całkowicie wiarygodne. Jako osoby obce dla oskarżonego nie mieli oni zdaniem Sądu żadnego powodu, by składać w tej sprawie zeznania niezgodnie z rzeczywistością. Były to zeznania funkcjonariuszy policji, wypełniających jedynie swoje służbowe obowiązki.
Z kolei stan nietrzeźwości oskarżonego został wykazany badaniem na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzonym na urządzeniu typu AlkomatS., posiadającym aktualne świadectwo legalizacji.
Mając powyższe na uwadze Sąd ustalił stan faktyczny jak na wstępie.
Zdaniem Sądu zachowanieA. Ś.w dniu 22 września 2016 roku wyczerpało znamionaart.178a§1 k.k., bowiem kierował on wówczas samochodem markiR. (...)ulicą (...)wW.znajdując się w stanie nietrzeźwości. Pojęcie stanu nietrzeźwości zdefiniowane zostało wart.115§16 k.k., według którego stan nietrzeźwości zachodzi m.in., gdy zawartość alkoholu w 1 dm3wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Kwalifikacja z§1wskazanego przepisu dotyczy prowadzenia w takim stanie pojazdu mechanicznego, którym niewątpliwie jest samochód osobowy.
Wymierzając karęA. Ś.Sąd kierował się zasadami wymiaru kary wskazanymi wart.53§1 i 2 k.k.
Z jednej strony przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd nie mógł pominąć wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu. Okolicznością powszechnie wiadomą jest bowiem, iż przestępstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości w naszym kraju są wyjątkowo nagminne, a ich zagrożenie przez wiele osób jest bagatelizowane. Jednakże przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji bardzo często w sposób bezpośredni zagrażają najwyższemu dobru chronionemu prawem, tj. zdrowiu i życiu ludzkiemu. Szczególnie wysokie niebezpieczeństwo stwarzają właśnie uczestnicy ruchu drogowego znajdujący się w stanie nietrzeźwości i dlatego winni być oni karani z całą stanowczością.
Poza tym, wprawdzie „nie mogą być uznane za obciążające okoliczności należące do znamion przestępstwa, za które sprawca został skazany, chyba że w grę wchodzą okoliczności podlegające stopniowaniu co do ich nasilenia, jakości lub nagromadzenia” (uchwała SN, cała Izba Karna, 28.02.1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975/3-4/33). Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest zatem fakt, iż w przypadkuA. Ś.zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu była bardzo duża – ponad 6-krotnie przekraczała najniższy próg stanu nietrzeźwości. Zwrócić należy również uwagę, że oskarżony wsiadł do samochodu i kontynuował jazdę bezpośrednio po tym, jak spożył alkohol. Nie budzi zatem żadnej wątpliwości, że doskonale zdawał sobie zatem sprawę, że w jego organizmie znajduje się alkohol. W konsekwencji uznać należało, że przypisanego mu przestępstwa oskarżony dopuścił się nie tylko umyślnie, ale w zamiarze bezpośrednim.
Z drugiej strony Sąd nie mógł pominąć faktu, iż oskarżony jest osobą dotychczas nie karaną(karta karna k.44).
Mając powyższe okoliczności na uwadze w ocenie Sądu odpowiednią karą w przypadku oskarżonego będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, mając na uwadze sytuację finansową i rodzinną oskarżonego, niecelowe byłoby orzekanie wobec niego kary innego rodzaju, co wiązałoby się ze zwiększeniem obligatoryjnych obciążeń o charakterze finansowym, jakie z mocy ustawy Sąd miał obowiązek nałożyć na oskarżonego – zgodnie zart. 43a§2 k.k., co w istotny sposób wpłynęłoby na pogorszenie warunków bytowych oskarżonego i jego rodziny. Zwrócić należy bowiem uwagę, że oskarżony jest żonaty, ma dwoje małoletnich dzieci na utrzymaniu, a jego miesięczne dochody kształtują się na poziomie 2.300-3500 zł, przy czym jest to dochód łącznie z podejmowanymi przez niego dodatkowymi pracami dorywczymi. Oskarżony nie byłby zatem w stanie, przy tego rodzaju obciążeniach, wykonać orzeczonej ewentualnie kary ograniczenia wolności, polegającej na obowiązku świadczenia nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne. Z kolei i tak z mocy prawa Sąd obligatoryjnie musiał nałożyć na oskarżonego – zgodnie zart. 43a § 2 k.k.– obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości co najmniej 5.000 zł, a zatem oskarżony nie byłby w stanie – bez zagrożenia podstaw utrzymania siebie i rodziny – sprostać nałożonej na niego dodatkowo karze grzywny. Mając powyższe na uwadze odpowiednią w przypadkuA. Ś.będzie kara pozbawienia wolności – orzeczona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.
Sąd jednocześnie uznał, iż w stosunku do oskarżonego powinna być zastosowana instytucja warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dotychczasowy sposób życia oskarżonego wskazuje w ocenie Sądu, iż cele kary zostaną zrealizowane mimo nie orzekania kary w najsurowszej postaci i w związku z tym Sąd na podstawieart.69§1 i 2 k.k.w zw. zart.70§1 k.k.zawiesił wykonanie kary na okres próby lat 2.
W razie skazania za przestępstwo określone wart. 178a § 1 k.p.k.Sąd obowiązany jest orzec wobec sprawcy – na podstawieart. 42 § 2 k.k.– środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres nie krótszy niż 3 lata. W ocenie Sądu w przypadku oskarżonego należało orzec właśnie 3-letni okres tego zakazu.
Z uwagi na to, że oskarżony miał zatrzymane w tej sprawie prawo jazdy, na podstawieart. 63§4 k.k.Sąd zaliczyłA. Ś.okres tego zatrzymania od dnia 22.09.2016 r. do dnia 08.12.2016 r.
Biorąc pod uwagę sytuację finansową i rodzinną oskarżonego Sąd uznał, iż będzie on w stanie w części ponieść koszty tego postępowania. Dlatego też na podstawieart.627 k.p.k.Sąd obciążyłA. Ś.tymi kosztami w wysokości 120 zł tytułem opłaty, której wysokość została określona na podstawieart.2 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, natomiast w pozostałym zakresie na podstawie art.art. 624§1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od kosztów procesu, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku.