Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1102/17
Data wyroku: 2017-09-19 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 5 k.c.

Sygn. akt: III Ca 1102/17

UZASADNIENIE
W dniu 30 sierpnia 2016 r. GminaK. Ł.wystąpiła przeciwkoŁ. M.iS. M.o zapłatę kwoty 11.892,91 wraz z odsetkami ustawowymi od kwot:
- 7.670,46 zł od dnia 27 lutego 2016 r.,
- 332,99 zł od dnia 26 sierpnia 2015 r.,
- 343,99 zł od dnia 26 września 2015 r.,
- 343,99 zł od dnia 27 października 2015 r.,
- 343,99 zł od dnia 26 listopada 2015 r.,
- 343,99 zł od dnia 29 grudnia 2015 r.,
- 354,48 zł od dnia 26 stycznia 2016 r.,
- 505,93 zł od dnia 26 lutego 2016 r.,
- 512,82 zł od dnia 26 marca 2016 r.,
- 380,09 zł od dnia 26 kwietnia 2016 r.,
- 380,09 zł od dnia 26 maja 2016 r.,
- 380,09 zł od dnia 26 czerwca 2016 r.
do dnia zapłaty. Ponadto strona powodowa wniosła o zasądzenie od pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nom przepisanych. Jako podstawę żądania wskazał umowę najmu lokalu mieszkalnego należącego do zasobów gminnych i niewywiązywanie się pozwanych z obowiązku ponoszenia opłat związanych z wynajmowanym lokalem.
W dniu 14 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Pabianicach w sprawie I Nc 1818/16 wydał przeciwko pozwanym nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodny z żądaniem pozwu.
Nakaz ten uprawomocnił się w stosunku doS. M., natomiast utracił moc w stosunku doŁ. M., która wniosła skutecznie sprzeciw. Zaskarżyła nakaz w całości, podniosła zarzut przedawnienia roszczeń dochodzonych pozwem. Wskazała, że porozumienie dotyczące rozłożenia zaległości na raty zostało zawarte przez pozwanego, który nie działał w jej imieniu. Powołała się na swój podeszły wiek 86 lat i zły stan zdrowia.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2017 r. Sąd Rejonowy w Pabianicach oddalił powództwo.
Powyższe rozstrzygnięcie oparte zostało na następujących ustaleniach stanu faktycznego:
GminaK. Ł.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)wbudynku nr (...), położonym wK.przyul. (...)II .
W dniu 23 kwietnia 2009 r. pomiędzy Gminą aŁ. M.iS. M.zawarta została umowa najmu tego lokalu. Najemcy zobowiązali się opłacać z góry czynsz miesięczny za używanie lokalu w terminie do dnia 25 każdego miesiąca. Na opłaty za lokal składały się: czynsz, wywóz nieczystości stałych, zaliczki na zimną wodę, przedpłata na ścieki. Od momentu zawarcia umowy, opłaty nie były regulowane na bieżąco.
Ł. M.podpisała z gminą umowę najmu za namową córki, gdyż chciała mieć mniejsze mieszkanie, liczyła na zamianę mieszkań z córką. Podpisując umowę nie wiedziała, że będzie mieszkać razem z wnuczkiem –S. M., liczyła, że zamieszka on ze swoją matką w lokalu przyul. (...). Do zamiany mieszkań ostatecznie nie doszło. Pozwana nigdy nie zamieszkała w spornym lokalu przyul. (...)II, nie ma do niego kluczy, córka i wnuk uniemożliwili jej objęcie lokalu w posiadanie. Pozwana mieszka u córki, z którą ma złe kontakty.
Próba interwencji dokonana przez pozwaną w Urzędzie MiastaK.zakończyła się negatywnie, burmistrz miasta powołał się na fakt podpisania umowy przez pozwaną.
W dniu 18 sierpnia 2015 r. GminaK. Ł.zawarła zeS. M.porozumienie o rozłożeniu na raty należności z tytułu czynszu za najem lokalu. W treści porozumienia dłużnik uznał dług wynoszący w dacie porozumienia 7.880,70 zł, w tym 7.087,36 zł należności głównej i 793,34 zł odsetek ustawowych .Dłużnik zobowiązał się do spłaty zadłużenia w 36 ratach miesięcznych – płatnych do 25 dnia każdego miesiąca, według harmonogramu spłaty. Strony zastrzegły, iż niewywiązanie się dłużnika z obowiązku zapłaty 2 kolejnych rat lub dokonaniem wpłat w wysokości niższej, niż wynikająca z treści porozumienia, które spowodują powstanie zaległości odpowiadającej dwóm ratom, spowoduje wypowiedzenie porozumienia i będzie skutkować natychmiastową wymagalnością całej wierzytelności wraz z odsetkami ustawowymi.
Pozwany nie dokonywał wpłat zgodnie z treścią porozumienia.
Pismem z dnia 08 grudnia 2015 r. powód poinformował pozwanych o wysokości zadłużenia, które na dzień 30 listopada 2015 r. wynosiło 1.364,96 zł oraz odsetki w kwocie 15,37 zł oraz wezwał do zapłaty należności – w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem rozwiązania umowy najmu. Wezwanie to zostało obojgu pozwanym wysłane na adres:K. Ł.ul. (...)II nr 19 m 2.
Pismem z dnia 9 marca 2016 r. powód poinformował pozwanych o wysokości zadłużenia, które na dzień 29 lutego 2016 r. wynosiło 9.591,74 zł oraz odsetki w kwocie 833,65zł oraz wezwał do zapłaty należności – w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem rozwiązania umowy najmu. Wezwanie to zostało pozwanemu wysłane w dniu 11 marca 2016 r. na adres:K. Ł.ul. (...)II nr 19 m 2, zaś pozwanej dodatkowo w dniu 31 marca 2016 r. na adres:K. Ł.ul. (...).
Pismem z dnia 17 maja 2016 r. Gmina wypowiedziała pozwanym umowę najmu z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia, poinformowała, iż rozwiązanie umowy najmu nastąpi z dniem 30 czerwca 2016 r. Pismo dla pozwanej zostało przesłane na adres:K. Ł.ul. (...).
PozwanaŁ. M.ma 87 lat, utrzymuje się z emerytury. Musi płacić za mieszkanie u córki 400 złotych miesięcznie, oprócz tego pozwana wydaje miesięcznie około 170 zł na leki.
Pozwana ma miejsce zamieszkania wK.naul. (...). Jedynym lokatorem spornego lokalu jest pozwanyS. M., który jest jej wnuczkiem. Pozwana nie uiszczała nigdy należności za użytkowanie oraz zadłużenia za sporny lokal.
Przy takich ustaleniach stanu faktycznego Sąd I instancji wywiódł, że dochodzenie przez stronę powodową od pozwanejZ. M.opłat za lokal mieszkalnym, w którym ona nigdy nie zamieszkała, nie dysponowała kluczami do tego lokalu, a strona powodowa wiedziała, z ęŁ.mróz w tym lokalu nie zamieszkuje było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, czego konsekwencja było oddalenie powództwa.
Apelację od powyższego orzeczenia złożyła GminaK. Ł..
Skarżąca zarzuciła wyrokowi naruszenie:
1.prawa materialnego tj.art. 5 k.c.poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy pozwana ani w sprzeciwie ani też na rozprawie nie podniosła zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego przez powódkę, ani też pozwana nie wykazała dokumentami, aby zwracała się do powódki o udostępnienie lokalu;
2. prawa materialnego, tj.art. 6 k.c.poprzez niewłaściwe zastosowanie i:
a. przyjęcie, że pozwana wykazała w sposób bezsporny, że informowała powódkę o swojej sytuacji mieszkaniowej, a powódka nie podjęła w ty zakresie żadnych czynności,
b. pominięcie, że sytuacja mieszkaniowa pozwanej wynika jedynie z jej relacji rodzinnych, w zakresie, których strona powodowa nie ma uprawnień, aby w nie ingerować, a tym bardziej narzucać określone zachowania,
b. pominięcie, że pozwana w toku procesu nie wykazała, aby kiedykolwiek kierowała swe roszczenia w stosunku do współnajemcy, czy do córki, z która zamieniał się na lokal, aby uregulować swoją sytuację mieszkaniową;
2.prawa procesowego, tj.art. 233 k.p.c.W zw. zart. 232 k.p.c.Poprzez:
a. Przyjęcie bez żadnych dokumentów, aby oświadczenia pozwanej były bezsporne, a okoliczności przez nią powołane nie były kwestionowane przez powódkę, w szczególności w zakresie jej sytuacji mieszkaniowej, którą to okoliczność pozwana przedstawiła ogólnie, nie formułując z niej zarzutu,
b. błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez przyjęcie, że powódka zachowała się w sposób nieprawidłowy i nie reagowała na sytuację mieszkaniową pozwanej.
Skarżąca wniosła o:
1.przeprowadzenie na podstawieart. 368 § 1 punkt 4 k.p.c.dowodu z dokumentu tj. z protokołu rozprawy przeprowadzonej w dniu 8 lutego 2017r. w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w Pabianicach sygn. akt IC 1294/16, na okoliczność treści zeznań złożonych przez pozwanaŁ. M.i powoływania przez pozwaną innych okoliczności dotyczących przedmiotowej sprawy, w szczególności braku zgłoszenia przez pozwaną na Policję niemożności korzystania zlokalu nr (...)mieszczącego się przyJ. P.II 19 wK., zakresu sprawy, z jaka miała zwrócić się do Burmistrza;
2.aleternatywnie skarżąca wniosła o załączenie do akt sprawy IC 1294/16 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Pabianicach oraz przeprowadzenie dowodu z dokumenty znajdującego siew tych aktach, tj. protokołu rozprawy z dnia 8 lutego 2017r. na okoliczności wskazane w punkcie 1.
W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie zadania pozwu oraz nasadzenie kosztów za I II instancję.
Sąd  Okręgowy zważył,  co  następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Wbrew zarzutom skarżącej podniesionym w apelacji, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, znajdujących pełne oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym i trafnie określił konsekwencje prawne z nich wynikające. Tum samym bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisuart. 233 k.p.c.w zw.art. 232 k.p.c.
Dokonując ustaleń stanu faktycznego, Sąd I instancji oparł się na dokumentach załączonych do sprawy oraz na zeznaniach pozwanej. Zeznania te korespondowały z treścią dokumentów załączonych do akt sprawy. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie jest sprzeczna z zasadami logicznego rozumowania, czy doświadczenia życiowego.
Sąd Okręgowy na podstawieart. 381 k.p.c.pominął dowody zgłoszone przez skarcą w apelacji – nic nie stało na przeszkodzie, by strona powodowa powołała się ani te dowody przed sądem I Instancji.
Bezzasadne są także zarzuty naruszenia prawa materialnego, w szczególnościart. 5 i 6 kodeksu cywilnego.
Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, pomimo podpisania umowy najmu dotyczącej spornego lokaluŁ. M.nigdy w nim nie zamieszkała, mając centrum swojej życiowej aktywności w lokalu położonym w tej samej miejscowości przyul. (...). Członkowie rodziny, w tym drugi z najemców – pozwanyS. M.uniemożliwili jej korzystanie z lokalu, nie udostępnili kluczy. Nie realizowała i nadal nie realizuje w tym lokalu swoich potrzeb mieszkaniowych.
Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, w lokalu położonym wK.przyul. (...)II 19 m.38 zamieszkuje wyłącznie pozwanyS. M., który wykonuje wszystkie uprawnienia najemcy – korzysta z lokalu i zawiera porozumienia związane z opłacaniem należności za lokal. Jest okolicznością bezsporną, że strona powodowa nie zawarła zŁ. M.porozumienia w zakresie spłaty na raty zadłużenia z tytułu opłat za przedmiotowy lokal mieszkalny. Nadto, nie sposób przyjąć, że strona powodowa nie wiedziała o tym, żeŁ. M.nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, skoro wezwanie do zapłaty z dnia 9 marca 2016r. wysłano dla pozwanej na adres –K. Ł.,ul. (...). Na taki też adres przesłane zostało wypowiedzenie pozwanej umowy najmu.
W tym stanie rzeczy, zgodzić należało się z Sądem I instancji, że strona powodowa znała sytuację mieszkaniowąŁ. M.. W innym wypadku nie znajdowałoby uzasadnienia zawarcie w dniu 18 sierpniu 2015r. porozumienia w zakresie spłaty zadłużenia lokalu jedynie zeS. Ł.M.nie była stroną tego porozumienia. Pomimo tego strona powodowa wypowiedziała pozwanej umowę najmu lokalu dopiero w maju 2016r.W ocenie Sądu Okręgowego, skoro strona powodowa wiedział, że pozwana nie zamieszkuje w lokalu położonym wK.przyulicy (...), nie zawarła z pozwaną porozumienia w zakresie spłat należności z tytułu czynszu za lokal, a mim to wypowiedziała umowę najmu dopiero w maju 2016r., to w istocie skarżąca naruszyła swoje obowiązki wobec pozwanej. W sytuacji, gdy pozwana ma 87 lat, nie stać jej na fachową pomoc prawną, nie potrafi także samodzielnie poszukiwać pomocy, obciążenie pozwanej opłatami za lokal, do którego nie miała dostępu – nie dysponowała nawet kluczami do tego lokalu, stoi w sprzeczności zart 5 k.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy oddalił apelacje, jako bezzasadną na podstawieart. 385 k.p.c.