Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 763/17
Data wyroku: 2017-09-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gerke, Leszek Matuszewski, Dariusz Śliwiński

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12.09.2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski (spr.)
Sędziowie: SSO Dariusz Śliwiński
SSO Piotr Gerke
Protokolant:  st. sekr. sąd. Aleksandra Langocz
przy udziale Marka Polaka Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań-Stare Miastow Poznaniu

po rozpoznaniu w dniu 12.09.2017 r. sprawyD. K.,D. M.oskarżonych o przestępstwo zart. 191 § 1 k.k.i inne z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia 11.05.2017 r., sygn. akt III K 732/16

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.O. L.kwotę 516,60 zł(z VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemuD. K.w postępowaniu odwoławczym,

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. G.kwotę 516,60 zł(z VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemuD. M.w postępowaniu odwoławczym,

4
zwalnia oskarżonych z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania odwoławczego, w tym od opłaty za II instancję.

SSO Piotr Gerke  SSO Leszek Matuszewski SSO Dariusz Śliwiński

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Poznań-Stare Miasto w Poznaniu, wyrokiem z dnia 11 maja 2017 roku, sygn. akt III K 732/16 uznał oskarżonegoD. K.za winnego popełnienia przestępstw;

⚫

zart. 191 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

zart. 278 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 §1 k.k.wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności,

zart. 157 § 1 k.k.w związku zart. 64 §1 k.k.i za to na podstawieart. 157 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.kary te zostały połączone i wymierzono temu oskarżonemu  karę łączną 3 lat pozbawienia wolności.
W wyroku tym Sąd Rejonowy rozstrzygając o odpowiedzialności karnejD. M.uznał go za winnego popełnienia przestępstw;

⚫

zart. 191 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 191 §1 k.k.i za to na podstawieart. 191 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności,

zart. 278 § 1 k.k.w związku zart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 roku 6 miesięcy pozbawienia wolności,

zart. 190 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 190 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączono wyżej orzeczone sankcje karne i wymierzono temu podsądnemu karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 §1 k.k.zobowiązano oskarżonychD. K.iD. M.do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.
Z powyższym wyrokiem nie zgodzili sięobrońcy oskarżonych:D. M.orazD. K., składając apelacje.
Obrońca oskarżonegoD. K.zarzucił orzeczeniu obrazęart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoD. K.poprzez uniewinnienie oskarżonegoD. K.od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku do ponownego rozpoznania w części dotyczącej oskarżonegoD. K..
ObrońcaD. M.zarzucił wyrokowi obrazę przepisówart. 6k.p.k.,art. 7 k.p.k.Apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, względnie jego zmianę poprzez uniewinnienie podsądnego, także przeprowadzenie dowodów ze wskazanych w apelacji zeznań świadków.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacje obrońców oskarżonychD. K.orazD. M.nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo. Sąd I instancji rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę obu oskarżonych w zakresie przypisanych im przestępstw. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd I instancji jest wnikliwa i nie wykazuje żadnych błędów logicznych, utrzymując się w granicach swobodnej oceny dowodów chronionejart. 7 k.p.k.Przedmiotem rozważań Sądu były dowody zarówno na korzyść obu oskarżonego, jak i wszelkie dowody im przeciwne. Wszystkie te dowody zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego z uwzględnieniem zasad wynikających zart.2, 4 k.p.k.i5 § 2 k.p.k.Uzasadnienie wyroku odpowiada zaś wymogomart. 424 k.p.k.i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia.
Sąd odwoławczy nie dostrzegł również jakichkolwiek uchybień w przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku ustaleniach faktycznych. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały ujawnione i przeanalizowane w sposób nie budzący wątpliwości. W ocenie Sądu odwoławczego podważanie ustaleń Sądu Rejonowego przez autorów apelacji sprowadziło się zaś jedynie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji, i jak wynika z treści uzasadniania apelacji opierało się zasadniczo na innej i - co należy podkreślić - jednostronnej ocenie zebranego materiału dowodowego. Skuteczne podważanie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może sprowadzać się do dokonania własnej odmiennej oceny materiału dowodowego przez stronę apelującą, lecz powinno polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle wskazań logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd Rejonowy, czego jednak w ocenie Sądu odwoławczego nie uczynił żaden  apelujący.
Wina i sprawstwo obu oskarżonych nie budzi żadnych wątpliwości Sądu II instancji.  Na to, że oskarżeniD. K.orazD. M.dopuścili się zarzucanych ich  przestępstw wskazują między innymi  zeznania pokrzywdzonychP. H.(k.343-345),J. E.( k. 345-347),M. N.( k347-349). Ocena ujawnionych dowodów utrzymuje się w granicach sądowej swobody oceny dowodów ( o czym szerzej w dalszej części niniejszego uzasadnienia).
Sąd Okręgowy w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutu zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoD. M., tj. naruszenia prawa tego oskarżonego do obrony z uwagi na prowadzenie rozpraw w dniach 8.12.2016r i 19.01.2017r pod jego nieobecność.
Słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że na oskarżonymD. M.zatrzymanym w dniu 26 sierpnia 2016 roku przez funkcjonariuszy Policji i następnie tymczasowo aresztowanym do innej sprawy karnej, ciążył obowiązek zawiadomienia organów procesowych prowadzących przedmiotowe postępowanie o fakcie pozbawienia wolności.  Ten obowiązek jednoznacznie wynika z obowiązujących w czasie zatrzymania podsądnego przepisówkodeksu postępowania karnego. Zgodnie zprzepisemart. 75 § 1 k.pk.  oskarżony jest obowiązany zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie miejsca swojego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, w tym także z powodu pozbawienia wolności w innej sprawie,jak również o każdej zmianie danych umożliwiających kontaktowanie się, wskazanych wart. 231 § 1 k.p.k., o których wie, że są znane organowi prowadzącemu postępowanie. OskarżonyD. M.został pouczony podczas pierwszego przesłuchania w dniu 1 lutego 2016 roku o powyższym obowiązku, co potwierdził własnym podpisem ( k.141). Niewypełnienie przez niego tego obowiązku skutkuje tym, że wszelkie negatywne konsekwencje kierowania przez prokuratora, jak i Sąd Rejonowy  korespondencji na podany uprzednio adres, obciążają oskarżonegoD. M..
Wbrew temu, co twierdził oskarżony na rozprawie apelacyjnej, policjanci prowadzący postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie nie mieli wiedzy o tym, że w innym postępowaniu oskarżony ten został tymczasowo aresztowany. W dniu 26.08.2016r policjanci ci mogli mieć jedynie wiedzę o chwilowym zatrzymaniuD. M.i to do czynności procesowej prowadzonej w innej sprawie przez inny Komisariat Policji wP.. Nie mogli mieć wówczas wiedzy, że w sprawie prowadzonej przez Komisariat Policji wP.oskarżony ten zostanie tymczasowo aresztowany. Zgodnie z obowiązującymi przepisami o takim pozbawieniu wolności oskarżony winien powiadomić organy prowadzące to postępowanie.
Postawa obrońcy oskarżonego, jak i samego oskarżonego od chwili kiedy oskarżony dowiedział się, że toczy się przeciwko niemu niniejsze postępowanie sądowe, jednoznacznie wskazuje, że nie widział on potrzeby powtarzania w jakimkolwiek zakresie, przeprowadzonego pod jego nieobecność postępowania  dowodowego.
W toku toczącego się postępowania karnego, natychmiast po ujawnieniu, że podsądny przebywa w jednostce penitencjarnej Sąd wyznaczył  mu obrońcę z urzędu w osobie autora apelacji. Oskarżony oraz jego obrońca uczestniczyli w terminach rozpraw w dniach: 19 stycznia 2017 roku oraz 29 marca 2017 roku oraz 27 kwietnia 2017 roku. Oskarżony osobiście zapoznawał się z aktami sprawy. Żaden z nich nie postulował o powtórzenie czynności dowodowych przeprowadzonych pod nieobecność oskarżonego. Wydaje się oczywistym, że gdyby taką potrzebę zauważyli to złożyliby stosowane wnioski dowodowe.
Podniesienie powyższego zarzutu w apelacji, przy opisanej bierności obrońcy i oskarżonego na rozprawie głównej przed Sądem I instancji, stanowi jedynie przejaw taktyki procesowej, a nie przedstawienie rzeczywistych uchybień Sądu Rejonowego.
Żadnych zastrzeżeń Sądu II instancji nie wzbudza ustalenie sprawstwa oskarżonych w zakresie przestępstw popełnionych na szkodęP. H..  Sąd Rejonowy prawidłowo odtworzył winę i sprawstwo podsądnych  na podstawie zeznań wspomnianego świadka, słusznie uznając je za wiarygodne. Należy podkreślić, że pokrzywdzony jest dla podsądnych osobą obcą i nie ma żadnego interesu aby ich niesłusznie obciążać. Wręcz w jego interesie jest to, i to od samego początku postępowania, aby odpowiedzialność karną poniosły te osoby, które rzeczywiście popełniły przestępstwo na jego szkodę.
Prawidłowość czynności okazania przeprowadzonego w postępowaniu przygotowawczym i rozpoznanie przez pokrzywdzonego oskarżonych, jako sprawców przestępstwa, nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. Należy podkreślić, że  pokrzywdzony złożył zeznania obciążające oskarżonych, w zasadzie następnego dnia, po popełnieniu na jego szkodę przestępstwa i wskazał charakterystyczne cechy wyglądu obu sprawców.  Okazanie wizerunków oskarżonych miało miejsce miesiąc po zawiadomieniu organów ścigania. Podsądny miał zatem w pamięci twarze podsądnych i mógł ich z łatwością zidentyfikować na podstawie przedstawionych mu zdjęć. Nie ujawniły się przy tym żadne okoliczności wskazujące na problemy świadka z rejestrowaniem i odtwarzaniem spostrzeżeń.
Nie jest tak, aby świadek musiał uwiarygadniać swoje relacje procesowe innymi dowodami. Przepisykodeksu postępowania karnegonie wykluczają skazania osoby postawionej w stan oskarżenia  w oparciu jedynie o relacje pokrzywdzonego. Jego zeznania, w powiazaniu z jego zachowaniem po tym jak popełniono na jego szkodę przypisane oskarżonym przestępstwa, tworzą logiczną całość i uwiarygodniają jego wersję wydarzeń.
Sąd I instancji słusznie podważył wyjaśnienia obu oskarżonych w których zaprzeczają swojemu sprawstwu. Sąd Rejonowy przedstawił, w pisemnych motywach uzasadnienia zaskarżonego wyroku, logiczną ich analizę. Nie znalazła również potwierdzenia linia obrony oskarżonegoD. M., że nie przebywał na miejscu zdarzenia albowiem w tym czasie pracował. Słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że oskarżony wykazał jedynie, że w październiku 2015r  realizował prace remontowe wspólnie zM. K.iP. K..
Sąd odwoławczy nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoD. M.o przesłuchanie w charakterze świadkaD. K. (1)na okoliczność czasookresu w jakim oskarżony ten wykonywał zawartą na jej rzecz umowę remontu. Wniosek ten jest, zgodnie zart. 427§ 3 kpk, spóźniony. Oskarżony mógł wnioskować przeprowadzenie tego dowodu w toku postępowania przed Sądem I instancji. Na marginesie należy zauważyć, że okoliczność jaka miałaby być udowodniona poprzez przeprowadzenie tego dowodu, byłaby nieprzydatna dla niniejszego postępiania. Na podstawie tego dowodu by ustalono jedynie w jakim okresie oskarżony wykonywał zawartą z tą osobą umowę, a nie co robił w chwili kiedy popełnił przypisane mu przestępstwo.
Żadnych zastrzeżeń nie wzbudza przypisanie podsądnemuD. K.popełnienia przestępstwa na szkodęJ. E.. Sąd Rejonowy słusznie uznał wypowiedzi procesowe pokrzywdzonego  za miarodajne dla odtworzenia stanu faktycznego. Co istotne, świadek szczerze zrelacjonował przebieg zajścia nie ukrywając również swojego zachowania wobec podsądnych, w tym obraźliwych wobec oskarżonych wypowiedzi jego partnerki sfrustrowanej głośnością imprezy mającej miejsce w mieszkaniu jednego z podsądnych ( k.345).
Fakt bliskich relacji pomiędzy tymi pokrzywdzonymi w żaden sposób nie podważa ich wiarygodności. Świadkowie złożyli rzeczowe relacje procesowe opisujące zachowania przestępcze oskarżonych. Co więcej zwrócili oni uwagę na okoliczności korzystne dlaD. M.. ŚwiadekJ. E.wprost zeznał, że „Ja nie byłem w stanie się podnieść. Zanieśli mnie potem z tego, co się dowiedziałem, panD.mnie zaniósł do mieszkania. Po glosie słyszałem, ze to sąsiad z góry, ale co ledwie co widziałem, byłem w szoku( k.346).
Sąd Rejonowy  prawidłowo ocenił zeznania świadkaG. K.. Swoje rozumowanie szczegółowo przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Żaden z apelujących nie przedstawił przekonujących argumentów podważających tę ocenę.
Sąd I instancji prawidłowo uznał, że oskarżonyD. M.wypowiedział wobec pokrzywdzonejM. N.groźby karalne, które wzbudziły w niej obawę spełnienia. Jak ustalono jego wypowiedzi wypowiadane pod jej adresem były na tyle brutalne w swej treści i sugestywne, że obiektywnie rzecz ujmując u każdej osoby wzbudziłyby obawę spełnienia. Zarówno ten oskarżony, jak współoskarżonyD. K.są mężczyznami o krępej budowie ciała zdolnymi do wyrządzenia krzywdy fizycznej. W inkryminowanym dniu byli również pod wpływem alkoholu. Co istotne, obaj gdy zwrócono im uwagę, ze w ich mieszkaniu jest za głośno zachowywali się w sposób arogancki i agresywny.
Pokrzywdzona jako osoba słabsza fizycznie miała powód, aby się obawiać spełnienia tych zapowiedzi z uwagi na właściwości fizyczne oskarżonego oraz stojącego przy nim współoskarżonego, a także ich nieobliczalność.
Całkowicie nieistotne są zastrzeżenia obrońcy oskarżonegoD. M., co do tego, że oskarżony pomógł pobitemu pokrzywdzonemu. Obrońca stara się nie zauważyć, że to groźby z ust podsądnego pod adresem pokrzywdzonej padły jeszcze przed pobiciem jej partnera przezD. K.. To zachowanie nie ma zatem wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych.
Sąd odwoławczy nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w apelacji obrońcy oskarżonegoD. M.o przesłuchanie w charakterze świadkaM. J.. Wniosek ten jest, zgodnie zart. 427§ 3 kpk, spóźniony. Oskarżony już w toku postępowania przygotowawczego wskazywał na tę osobę, podnosząc, że nie widziała ona przebiegu zdarzenia- karta 144 akt w zw. z k.578.
Nie potwierdził się również zarzut naruszeniaart.410 k.p.k.W niniejszej sprawie, przekonanie o wiarygodności jednych i niewiarygodności innych dowodów było poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia do prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.). Nadto ustalenia Sądu były efektem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych oraz zostały one wyczerpująco i konstruktywnie, z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z całą stanowczością należy podkreślić, iż nie stanowi naruszenia przepisuart. 410 k.p.k.dokonanie takiej, czy innej oceny dowodów przeprowadzonych lub ujawnionych na rozprawie. Jeśli więc z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd nie dał wiary części wyjaśnień oskarżonego i wskazał powody tego stanowiska, to nieuwzględnienie okoliczności wynikających z wyjaśnień nie stanowi naruszenia omawianego przepisu. O naruszeniu takim można byłoby mówić wówczas, gdyby sąd w uzasadnieniu w ogóle nie doniósł się to tych dowodów. Taka sytuacja zaś w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Obrońca błędnie wskazał również na obrazęart.4 k.p.k.Przepisart. 4, k.p.k.w ogóle nie mogą być samodzielną podstawą apelacji ponieważ formułują one tylko zasady procesowe, których wysoki poziom abstrakcji normatywnej powoduje, że bez powiązania ich z konkretnymi przepisami prawa procesowego, "ucieleśniającymi" te wskazania ogólne, wykluczone jest posługiwanie się nimi w środku odwoławczym. ( vide: postanowienie z dnia 30 lipca 2008 r., IIKK, LEX 448993). W istocie autor apelacji wniesionej ograniczył się do gołosłownego wskazania naruszonych przepisów bez jakiekolwiek wskazania obrazy innych przepisów stanowiących wszakże konkretyzację przepisów czy 4k.p.k.
Sąd II instancji nie znalazł żadnych podstaw, aby reformować wymiar sankcji karnych orzeczonych wobec oskarżonych.
Rażącą niewspółmierność kary ma miejsce  wówczas, gdy orzeczona kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, ale nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy- gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (vide:wyrok SN z dnia 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz.60). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę ocen co do jej wymiaru, ale różnice tak zasadniczej natury, że karą dotychczas wymierzoną nazwać można by niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (vide: wyrok SN z dnia 2 lutego 1995 r. II KRN 198/94).
Zdaniem Sądu odwoławczego, kary bezwzględne  pozbawienia wolności wymierzone przez Sąd Rejonowy w punktach 1,2,3,5,6,7  stanowią sprawiedliwą odpłatę za zło wyrządzone pokrzywdzonym. Odpowiadają one  stopniowi społecznej szkodliwości czynów oraz zawinienia podsądnych, realizując zadania z zakresu prewencji generalnej i indywidualnej. Oskarżeni dopuścili  się przestępstw o olbrzymim stopniu społecznej szkodliwości. Przypisane oskarżonym zachowania utwierdzają w przekonaniu o ich głębokiej demoralizacji i zuchwałości.
Istotną okolicznością obostrzającą jest to, że oskarżeni byli uprzednio karani i to za popełnienie groźnych przestępstw. Osądzona przez Sąd Rejonowy działalność przestępcza dowodzi, że oskarżeni nie wyciągnęli z uprzednich skazań żadnych wniosków. Wobec tego rodzaju sprawców należy sięgać po sankcje karne o charakterze izolacyjnym.
Bez znaczenia dla wymiaru represji karnej wobecD. K.pozostaje to, że posiada on na utrzymaniu dziecko. Oskarżony powinien był pomyśleć o swoich najbliższych i ciążącej na nim odpowiedzialności, zanim podjął decyzję o popełnieniu serii przestępstw na szkodę różnych pokrzywdzonych. Na obecnym etapie ta okoliczność jest  nieistotna. Oskarżony swoim zachowaniem dał świadectwo temu, ze przedkłada kontynuowanie przestępczego sposobu życia nad powinności rodzicielskie.
Sąd Rejonowy orzekł również sprawiedliwe kary łączne w punktach 4 i 8 zaskarżonego wyroku. Prawidłowo wykluczył ukształtowanie kary łącznej wedle zasady absorpcji. Zasada absorpcji przy wymierzaniu kary łącznej może być zastosowana, gdy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zachodzi bliski związek przedmiotowy i podmiotowy, a przesłanka prognostyczna pozwala na stwierdzenie, że kara łączna w wysokości najwyższej z wymierzonych kar jednostkowych jest wystarczającą oceną zachowania się sprawcy (vide:wyrok SA w Gdańsku w wyrok z 3 I 1997 r., II Aka 321/96, Orz. Prok. i Pr. 1997, nr 7-8). Z reguły popełnienie dwóch lub więcej przestępstw jest natomiast czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (vide:wyrok SA w Warszawie w wyrok z 12 VII 2000 r., II Aka 171/00, OSA 2001, nr 1). Sąd Rejonowy te czynniki starannie uwzględnił, wymierzając karę łączną w wysokości wyższej od najsurowszej z wymierzonych kar jednostkowych. Co istotne, zamachy przestępcze zostały podjęte na szkodę różnych pokrzywdzonych i godzą w różne dobra prawne jak mienie, wolność, czy zdrowie.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:

1
utrzymał w mocy zaskarżony wyrok,

2
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.O. L.kwotę 516,60 złotych ( z VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oskarżonemuD. K.w postępowaniu odwoławczym,

3
zasądził od Skarbu Państwa  na rzecz adw.M. G.kwotę 516,60 złotych ( z VAT) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oska rżonemuM. M.w postępowaniu odwoławczym,

4
zwolnił oskarżonych z obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych postępowania odwoławczego, w tym opłaty za II instancję .

SSO Piotr Gerke   SSO Leszek Matuszewski   SSO Dariusz Śliwiński