Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 361/16
Data wyroku: 2017-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Piotrzkowska

Sygn. akt II K 361/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 06 kwietnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Piotrzkowska
Protokolant: Katarzyna Nowopolska
przy udziale Prokuratora Prokuratury RejonowejG.-Ś.wG.A. M.
po rozpoznaniu w dniach: 27 września 2016 roku, 3 listopada 2016 roku 10 stycznia 2017 roku, 28 lutego 2017 roku i 4 kwietnia 2017 roku na rozprawie
sprawyA. S.(S.), synaK.iG. z domu H.,urodzonego dnia (...)wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 23 maja 2015 r. wG.naul. (...)prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód markiH.onr rej. (...)będąc pod wpływem środka odurzającego – morfiny w stężeniu 32,2 ng/ml, co stwierdzono badaniem chemiczno-toksykologicznym krwi
– tj. o przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.
o r z e k a:

I
oskarżonegoA. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego oskarżeniem czynu, z tym ustaleniem, iż znajdował się pod wpływem środka odurzającego w stężeniu odpowiadającym stanowi nietrzeźwości, czyn ten kwalifikuje jako występek zart. 178a § 1 k.k.i za to, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., na mocyart. 178a § 1 k.k.., skazuje oskarżonego na karę 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności;

II
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., na podstawieart. 42 § 2 k.k.iart. 43 § 1 k.k.orzeka wobec oskarżonegoA. S.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat;

III
przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., na podstawieart. 39 pkt 7 k.k.w zw. zart. 49 § 1 i § 2 k.k., orzeka wobec oskarżonegoA. S.środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1.500 zł (tysiąc pięćset złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k., przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres zatrzymania od dnia23 maja 2015 roku godz. 20:45 do dnia 25 maja 2015 roku godz. 18:45;

V
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 i art. 16 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t. jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonegoA. S.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 508 zł (pięćset osiem złotych) tytułem wydatków postępowania oraz wymierza opłatęw wysokości 120 zł (sto dwadzieścia złotych).

Sygn. akt II K 361/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 23 maja 2015 oskarżonyA. S.zażywał środki psychoaktywne. Zatelefonował do niego znajomy,G. S., który około godziny 17:00 wracał autobusem linii 142 lub 183 zM.i poprosił oskarżonego, żeby go podwiózł do domu, gdyż bolała go noga.A. S.zgodził się. Mężczyźni umówili się w okolicach Liceum nr 8 naul. (...)wG.; gdyG. S.tam przyjechał, oskarżony już czekał, był sam w pojeździe markiH.onr rej. (...). Udali się najpierw naul. (...), do warsztatu samochodowego, gdyżA. S.miał coś do załatwienia. W międzyczasie oskarżony opowiadał, co zamierza naprawić w pojeździe i jak auto będzie po tym wyglądało. Pojazd przez cały czas prowadziłA. S..
W tym czasie patrol Policji wskładzie (...)pojazdem oznakowanym poruszali się poD., w rejonieulic (...). Około godziny 20:30 zauważyli jadący samochód oskarżonego, zwracając uwagę na jego bardzo zły stan techniczny. Postanowili zatrzymać pojazd do kontroli, tym bardziej, że na widok radiowozu, pojazd zaczął wykonywać dziwne manewry zatrzymywać się, zawracać. W samochodzie było mnóstwo strzykawek i igieł, leżały wszędzie. OskarżonyA. S., który siedział na miejscu kierującego, nie miał przy sobie żadnego dokumentu – dowodu rejestracyjnego, dowodu osobistego, ani prawa jazdy, mówił, że nie wie, gdzie są i co się z nimi stało. Jego mowa była bełkotliwa, źrenice nie rogowały na światło, nie mógł wyjść z samochodu ani utrzymać równowagi, zaprzeczył jednak, by znajdował się pod wpływem środków odurzających. Pasażerem byłG. S.. Również z nim kontakt był utrudniony. Innych osób w pojeździe nie było.
OskarżonyA. S.został zatrzymany w dniu 23 maja 2015 rokuo godzinie 20:45. W jego krwi stwierdzono obecność morfiny w ilości 32,2 ng/ml, co odpowiada stanowi nietrzeźwości. Odnotowano, iżA. S.miał na sobie jeden but czarny i jeden but biały. Zabezpieczono w jego samochodzie woreczek z zawartością etylokatynonu, to jest środka psychotropowego. Oskarżony podał, iż w dniu zatrzymania zażywał clonazepam.
Dowód:  zeznania świadkaE. M.– k. 67-68, 105-106v,
zeznania świadkaM. B.– k. 82-83,
zeznania świadkaG. S.– k. 102-103,
protokół zatrzymania osoby Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia - k. 2
protokół przeszukania osoby Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia - k. 4-5
protokół przeszukania samochodu Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia – k. 6-8. ;
protokół przeszukania pomieszczenia mieszkalnego Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia –k. 26-27,
opinia z zakresu badań fizykochemicznych Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia – k. 38-41,
opinia z zakresu badań chemicznych Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia – k. 48-53,
protokół pobrania krwi - Załącznik nr 1 do aktu oskarżenia k. 44;
Przesłuchiwany w postępowaniu przygotowawczym w charakterze podejrzanegoA. S.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i skorzystałz prawa do odmowy składania wyjaśnień w sprawie.
Przesłuchany na rozprawie oskarżonyA. S.podobnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wskazał, iż został zatrzymany przez funkcjonariusza, gdy siedział w samochodzie, był wówczas na posesji prywatnej, nie była to żadna ulica, a droga podporządkowana. Wówczas miał złamaną nogę i mógł być pod pływem znieczulenia – morfiny.A. S.wyjaśnił, że na miejsce przyjechał ze znajomym, lecz nie tym, który jest świadkiem w sprawie, jego imienia i nazwiska nie pamiętał.
Na kolejnej rozprawie oskarżony wyjaśnił, iż w dniu zdarzenia miał nogę w gipsie, choć nie poruszał się o kulach. Gips zdjął sam nieco później.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoA. S.– k. 75-76, k. 34-36, 67 akt głównych)
Oskarżony był uprzednio wielokrotnie karany sądownie, wyłącznie za przestępstwa umyślne.
(dowód: dane o karalności – k. 29-31)
Z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, został onw toku postępowania przygotowawczego poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. W złożonej opinii biegli stwierdzili,żeA. S.nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Oskarżonyw chwili czynu nie miał zniesionej ani ograniczonej zdolności rozpoznania znaczenia czynui pokierowania swoim postępowaniem, nie zachodzą warunki zart. 31 § 1 i § 2 k.k., jego stan zdrowia psychicznego pozwala na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny.
(dowód: opinia sądowo – psychiatryczna – k. 134-144)
Sąd zważył, co następuje:
Ustalenia powyższego stanu faktycznego Sąd dokonał w oparciu o całokształt zabranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności zaznania funkcjonariuszy policji oraz świadka, dowodów z dokumentów w postaci protokołówz postępowania przygotowawczego oraz opinii biegłych z zakresu badań chemicznych.
Nie budziły także wątpliwości Sądu zeznania świadkówM. B.iE. M.. Świadkowie będący funkcjonariuszami Policji nie mieli bowiem jakiegokolwiek interesu w przedstawieniu wydarzeń w sposób nie korzystny dla oskarżonego. Zeznania świadków były nadto szczegółowe i konkretne oraz wzajemnie ze sobą korespondowały. Przedstawiony zaś przez nich opis zdarzenia koresponduje z pozostałym dowodami zebranymi w sprawie, w szczególności protokołami zatrzymania osoby, przeszukaniai wnioskami opinii biegłych, a także z relacją świadkaG. S.z postępowania przygotowawczego. W ocenie Sądu, relacja tego ostatniego, przedstawiona na rozprawie głównej, miała na celu potwierdzenie linii obrony oskarżonegoA. S.i nieudolne poparcie tezy, że samochodem podróżowały początkowo trzy osoby,a oskarżony był tylko pasażerem. Świadek zasłaniał się niepamięcią co do okoliczności zatrzymania przez funkcjonariuszy Policji, a także skąd i dokąd tego dnia jechał. Sąd nie dał również wiary tłumaczeniom świadka, że w postępowaniu przygotowawczym nie wspominał o kierowcy, gdyż myślał, że jest on poszukiwany przez policję i nie chciał robić mu „pod górkę”.
Relacja świadkaS. K., przesłuchanego na wniosek obrony, również nie odzwierciedla rzeczywistego stanu rzeczy. Należy zauważyć, iż świadek został poinstruowany przez oskarżonego, jak ma zeznawać, w innym razie nie sposób wytłumaczyć, iż dokładnie pamiętał, że oskarżony miał prawa nogę w gipsie, odczuwał bóli zażywał leki, stąd nie mógł prowadzić samochodu, a jednocześnieS. K.nie pamiętał jak ów gips wyglądał, co oskarżony miał do załatwienia w miejscu docelowymi o jakiej porze dnia jechali. Zastanawiające jest również, że świadek w okolicachD.nie miał nic do załatwienia, a akurat tuż przed przyjazdem Policji opuścił samochódi poszedł w swoją stronę. Z zeznańG. S., którym Sąd dał wiarę oraz relacji funkcjonariuszy Policji wynika, iż w zatrzymanym do kontroli drogowej pojeździe były dwie osoby, a kierującym był oskarżony, przez przyjazdem patrolu nikt z samochodu nie wysiadał i nie zmieniał miejsc.
Wyjaśnienia oskarżonegoA. S.Sąd uznał wyłącznie za przejaw realizacji linii obrony oskarżonego, polegający na zaprzeczaniu sprawstwu co do zarzucanego czynu, a także akcentowaniu, iż pojazd oskarżonego został zatrzymanyw miejscu innym niż droga publiczna, co miałoby uniemożliwiać wyczerpanie znamion przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.
Sąd za rzetelne i należycie umotywowane uznał pisemne opinie z zakresu badań chemicznych. Zdaniem Sądu, opinie te są starannie opracowana, zgodnie z wymogami wiedzy z danej specjalności. Wnioski z nich wynikające są jednoznaczne i zostały wyciągnięte po przeprowadzeniu stosownych badań, dlatego też nie budziły wątpliwości.
Ustalenia stanu faktycznego sprawy oparto również na ujawnionych dokumentachw postaci protokołów zatrzymania i przeszukania osoby, z przebiegu badania krwi oraz informacji o karalności. Ich autentyczność ani prawdziwość treści nie była przed żadną ze stron kwestionowana, a okoliczności z nich wynikające znajdują oparcie i korespondująz resztą materiału dowodowego. Dlatego stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.
Zdaniem Sądu, zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy dowiódł ponad wszelką wątpliwość, że oskarżonyA. S.swoim zachowaniem wypełnił znamiona przestępstwa zart. 178a § 1 k.k., zarzucanego mu niniejszym aktem oskarżenia. Wymieniony w dniu 23 maja 2015 roku wG.naul. (...), znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci morfiny w stężeniu 32,2 ng/ml, odpowiadającym stanowi nietrzeźwości, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny – samochód markiH.onr rej. (...). Niewątpliwym jest również, iż oskarżony prowadził w tym stanie samochód osobowy jadąc co najmniej odulicy (...)wG., jeśli niez miejsca swego zamieszkania, która stanowi ogólnodostępną drogę publicznąw rozumieniu przepisówart. 1, art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych(Dz.U.2013.260 j.t. z zm.). Powyższe wynika z relacji świadkaG. S.oraz zeznań funkcjonariuszy Policji. Okoliczność, gdzie dokładnie doszło do zatrzymania pojazdu, w sensie kwestionowania precyzji nazewnictwa ulicy przez interweniujący patrol, nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Oskarżony prowadził pojazd mechaniczny przez całą trasę pokonaną wtowarzystwie (...), nigdzie po drodze się nie zatrzymywali i oprócz tego ostatniego, w samochodzie w tym czasie nie było innego pasażera.
Oceniając zachowanie oskarżonego Sąd doszedł do przekonania, że zarzucony aktem oskarżenia czyn należy uznać za zawiniony.A. S.jest osobą dorosłą, rozumiejącą podstawowe zasady etyczno-moralne oraz posiadającą określone doświadczenie życiowe, a w związku z tym powinien zdawać sobie sprawę z naganności swojego postępowania. Zakaz prowadzenia pojazdów w stanie nietrzeźwości oraz pod wpływem środków psychoaktywnych jest powszechnie znany. Pozwala to uczynić oskarżonemu zarzut, że dopuszczając się przedmiotowego czynu zachował się wysoce niewłaściwie. Co więcej, w sprawie nie ujawniły się okoliczności wyłączające winę oskarżonego lub bezprawność w zakresie przypisanego mu czynu.A. S.zna wpływ zażywanych leków i substancji psychoaktywnych na swój organizm. Okoliczność,iż oskarżony w maju 2016 roku doznał urazu prawej stopy (k.64), nie oznaczała, iżA. S.stosował się do zaleceń lekarskich i nosił gips, a w żadnym razie powyższe nie uniemożliwiało mu prowadzenia pojazdu i nie świadczy o tym, że w dniu 23 maja 2015 roku nie kierował pojazdem mechanicznym. Nadto sam oskarżony wyjaśnił, że gips zdjął sam i nie poruszał się o kulach. Doświadczenie życiowe wskazuje przy tym, iż w przypadku urazu stopy czy nogi uniemożliwiającego normalne poruszanie i obciążanie stopy, używanie kul łokciowych jest niezbędne.
Za czyn zart. 178a § 1 k.k., Sąd wymierzył oskarżonemuA. S.karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Czyn przypisany oskarżonemu zagrożony jest karą grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch.
Wymierzona kara jest adekwatna zarówno do stopnia winy oskarżonego, jaki stopnia społecznej szkodliwości czynu, w odniesieniu do których należy uznać,iż niewątpliwie były bardzo znaczne. W dniu 23 maja 2015 roku oskarżony poruszał sięw ruchu lądowym w porze dziennej, w miejscu gdzie winien był zachować ostrożnośćz uwagi na możliwą obecność pieszych i natężenie ruchu innych pojazdów w centrumG., prowadził samochód osobowy na dystansie kilku kilometrów pomimo tego, iż uprzednio zażywał leki, będąc świadomym karygodności postępowania które podjął.
Przytoczone okoliczności wskazują na istotne lekceważenie przez oskarżonego podstawowych reguł ostrożności w ruchu lądowym, tym bardziej zważywszy na wiek oraz doświadczenie życiowe oskarżonego. Znajdując się pod wpływem działania środków psychoaktywnych i decydując się pomimo to na prowadzenie samochodu oskarżony wystąpił przeciwko przepisom z zakresu porządku i bezpieczeństwa w ruchu lądowym, stwarzając tym samym poważne zagrożenie dla innych uczestników ruchu, przede wszystkim dla ich życia, zdrowia i mienia. Powszechnie wiadomym jest bowiem,iż prowadzący pojazdy mechaniczne znajdujący się pod wpływem środków psychoaktywnych, mają mniejsze możliwości uniknięcia sytuacji zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu, podjęcia manewrów obronnych w razie tego niebezpieczeństwa, możliwości natychmiastowej, adekwatnej reakcji na sytuacje krytyczne, co z kolei jest częstą przyczyną wypadków i kolizji. Oskarżony zatem, w ocenie Sądu, w sposób znaczny i świadomy naruszył podstawowe i powszechnie znane przepisy z zakresu bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów mechanicznych, co wskazuje na znaczne stopnie zarówno winy oskarżonego jaki społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu.
Sąd nie znalazł podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonegoA. S., z uwagi na rażąca karygodność podjętego przez niego zachowania i wielokrotną uprzednią karalność wyłącznie za przestępstwa umyślne, co świadczy o zdemoralizowaniu oskarżonego, braku chęci poprawy i nieskuteczności dotychczas stosowanych środków probacyjnych.
W punkcie II. wyroku, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., na podstawieart. 42 § 2 k.k.,art. 43 § 1 k.k.Sąd obligatoryjnie orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Aktualnie obowiązująca regulacja w przypadku skazania za czyn zart. 178a § 1 k.k.przewiduje orzeczenie wspomnianego środka na okres nie krótszy od 3 lat, a więc Sąd orzekł go względem oskarżonego w najniższym możliwym wymiarze. Orzeczenie wspomnianego środka na okres dłuższy przekroczyłoby, zdaniem Sądu, potrzeby wychowawcze i zapobiegawcze zastosowania tego środka karnego.
Ponadto, przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., na podstawieart. 39 pkt 7 k.k.w zw. zart. 49 § 1 i § 2 k.k., orzeczono wobec oskarżonegoA. S.środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1.500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Sąd omyłkowo zastosował przy tym przepisy obowiązujące przed datą popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego. Orzeczenie winno opierać się na podstawieart. 43a § 2 k.k., a środek karny w postaci świadczenia pieniężnego zostać orzeczony w kwocie co najmniej 5.000 zł.
W punkcie IV wyroku Sąd na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności, zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Orzeczenie to miało charakter obligatoryjny.
W oparciu o szczegółowo powołane w pkt. V wyroku przepisy, Sąd zgodniez zasadą odpowiedzialności za wynik procesu oraz nie znajdując podstaw dla zwolnienia oskarżonego od obowiązku zapłaty kosztów sądowych, zasądził od oskarżonegoA. S.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 508 zł tytułem wydatków postępowania oraz wymierzył opłatę w wysokości 120 zł.