Sąd Rejonowy w Goleniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 143/17
Data wyroku: 2017-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Mikłaszewicz, Agnieszka Bobrowska, Marzanna Kucharczyk

Sygn. aktIV Ka 1291/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 listopada 2017 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Agnieszka Bobrowska (ref.)
Sędziowie: SO Magdalena Mikłaszewicz
del. SR Marzanna Kucharczyk
Protokolant: Kamila Michalak
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Bogumiły Mateckiej
po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r.
sprawyM. W.
oskarżonego zart. 107 § 1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie
z dnia 2 czerwca 2017 r. sygn. II K 143/17

I
utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądoweza postępowanie odwoławcze, w tym 620 (sześćset dwadzieścia) złotych opłaty.

SSO Magdalena Mikłaszewicz SSO Agnieszka Bobrowska del. SSR Marzanna Kucharczyk
Sygn. akt IV Ka 1291/17

UZASADNIENIE
M. W.został oskarżony o to, że:
I. będąc prezesem(...) sp. z o.o.z siedzibąwS.przyul. (...)z racji pełnionej funkcji, zajmując się sprawami gospodarczymi, a w szczególności finansowymi spółki, w okresie od dnia 5 października 2015r. do dnia 1 grudnia 2015r. w sklepies. p.przyul. (...)wG., wbrew przepisomustawyz dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowychurządzał gry na automacieA. G.nr(...)(...), tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks.
II. będąc prezesem spółki(...) sp. z o.o.z siedzibą przyul. (...)wS., w okresie od dnia 8 października 2015r. do dnia 13 października 2015r. na automatachA. G.nr(...)orazA.nr(...), urządzał gry wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowychw budynku bez numeru, obok bloku mieszkalnego przyul. (...)wG., tj. o przestępstwo skarbowe zart. 107 § 1 kks.
Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2017r. w sprawieII K 143/17:
I. uznał oskarżonego:
- za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 107 § 1 kks,
- za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, przy czym opis czynu uzupełnił o ustalenie, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu z racji pełnionej funkcji, zajmując się sprawami gospodarczymi, a w szczególności finansowymi spółki, tj. czynu zart. 107 § 1 kks,
i na podstawieart. 107 § 1 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 3 kks,art. 37 § 4 kksw zw. zart. 38 § 1 pkt 3 kkswymierzył mu karę 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz karę 70 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę80 zł.;
II. na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkw zw. zart. 70 § 1 kkw zw. zart. 20 § 2 kksw zw. zart. 2 § 2 kks(tj. w brzmieniukodeksu karnegoobowiązującym od 1 lipca 2015r.) wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres roku próby;
III. na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 kkzw. zart. 20 § 2 kkszobowiązał oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby;
IV. na podstawieart. 30 § 5 kksw zw. zart. 29 pkt 2 kksw zw. zart. 31 § 1 a kksorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa następujących urządzeń do gier wrazz osprzętem oraz znajdujących się w nich środków pieniężnych:
1.A. G.o numerze(...)wraz z 3 sztukami kluczy do tego automatu oraz gotówką w kwocie 540 zł.,
2.A.o numerzeH. (...)wraz z 2 sztukami kluczy do tego automatu oraz gotówką w kwocie 550 zł.,
3.A. G.nr(...)wraz z 1 sztuką klucza typuJ.oraz gotówką w kwocie 640 zł.;
V. na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 113 § 1 kksw zw. zart. 2 ust 1 pkt 1 i art.3 ust 1 i art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowew całości oraz wymierzył mu 620 zł. opłaty.
Apelacje od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając mu:
1. obrazę prawa materialnegoart. 107 § 1 kkspoprzez błędną wykładnięi niewłaściwe zastosowanie polegające m.in. na: błędnym przypisaniu oskarżonemu realizację znamionart. 107 § 1 kkspolegającą na działaniu wbrew przepisom:art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych(dalej: u.g.h.),art. 14 ust. 1u.g.h., poprzez wydanie wyroku skazującego pomimo:
- bezskuteczności przepisu zart. 14 ust. 1u.g.h., który jako nienotyfikowany przepis techniczny, w braku przekazania Komisji Europejskiej projektuustawyz dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowychzgodnie z obowiązkiem wynikającym zart. 8 ust. 1dyrektywy 98/34, nie może być zastosowany wobec jednostek, co stanowi okoliczność wyłączającą odpowiedzialność karną, potwierdzoną wiążącą wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dokonaną wyrokami: z dnia 13 października 2016r. w sprawie C-303/15 orazz dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (FORTUNA i inni), jak i wcześniejszym wyrokiem z dnia 26 października 2006r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej), a następnie wprowadzenia mocą art. 4 noweli u.g.h., celem umożliwienia dostosowania się do nowej regulacji prawnej zart. 14 ust. 1u.g.h., która zastąpiła, nieskuteczną z powodu braku jej notyfikacji zgodniez dyrektywą, treść tego przepisu z tekstu pierwotnego ustawy;
- braku strony podmiotowej w postaci umyślności oraz oczywisteji usprawiedliwionej nieświadomości tak bezprawności, jak i karalności naruszenia art. 6 ust. 1 u.g.h., a to ze względu na powszechne traktowanie tego przepisu jako tożsamego z art. 14 ust. 1 u.g.h., zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i przez Komisję Europejską, co tym bardziej pozwala uznać, że przepis ten w usprawiedliwiony sposób mógł być traktowany jako bezskuteczny.
2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż :
- oskarżony nie działał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności
- oskarżony działał umyślnie i wykazał się świadomą ignorancją wobec prawa.
3. obrazęart. 10 § 3 i 4 kkspoprzez niezastosowanie przy uznaniu, iż oskarżony miał świadomość zmiennej linii orzeczniczej, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż jego działalność była legalna, a oskarżony na bieżąco analizował charakter prawny prowadzonej przez siebie działalności.
4. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść wyroku:art. 424 § 1w zw. zart. 7 kpkpoprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów złożonych przez oskarżonego poprzez ich wybiórczą i jednostronną analizę,a także pominięcie oceny dowodów z dokumentów złożonych przez oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego,
- alternatywnie o wydanie wyroku umarzającego postępowanie w tej sprawie,
- względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna.
Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku wykazała, że rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd Rejonowy zgromadził materiał dowodowy dający w pełni podstawę do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. Ocena zebranychw niniejszej sprawie dowodów oraz dokonane na jej podstawie ustalenia faktyczne nie budzą zastrzeżeń Sądu Okręgowego. Rozstrzygnięć tych, co do zasady, nie poddajew wątpliwość także i skarżący. Poza sporem pozostaje bowiem fakt, że oskarżony urządzał gry hazardowe bez koncesji na prowadzenie kasyna poza kasynem gier.
W ramach owych niekwestionowanych ustaleń faktycznych oraz dokonanej oceny dowodów, skarżący podniósł natomiast zarzuty odnoszące się do oceny prawnej zachowania oskarżonego, a konkretnie tego, czy stanowiło ono naruszenieart. 6 ust. 1i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(dalej:ustawyo grach hazardowych), a w konsekwencjiart. 107 § 1 kkszawierającego normę blankietową uzupełnioną przez owe przepisy szczególne.
Na tym tle obrońca sformułował zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, obszernie go uzasadniając i wskazując na liczne, jego zdaniem uchybienia, które w swojej istocie sprowadzają się do odpowiedzi na pytanie, czyw sprawie o przestępstwo zart. 107 § 1 kks– w dacie czynów jak w niniejszej sprawie – przepisyart. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychmogą stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 kks, w kontekście przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE, ich technicznego charakteru w myślart. 1wspomnianej dyrektywy oraz sankcji wynikających z niezgłoszenia tych przepisów,a kolizji prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji).
Problematyka ta od kilku lat stanowi przedmiot analizy i rozważań zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, w tym również przywołanych przez skarżącego orzeczeń Sądu Najwyższego. Brak jednolitego stanowiska w tej kwestii oraz brak kategorycznego rozstrzygnięcia co do obowiązywania przepisówart. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychdoprowadziło do skierowania przez Sąd Okręgowy w Łodzi pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, którego rozstrzygnięcie, w ocenie Sądu Okręgowego, w sposób wyczerpujący wyjaśniło wątpliwości w tym zakresie, swoją datą – 13 października 2016r. – stanowiąc cezurę istotną z punktu widzenia analizy dorobku orzeczniczego w tej materii.
I tak Trybunał w sprawie o sygnaturze akt C – 303/15 wyrokiem z dnia 13 października 2016r. orzekł, że pojęcie „przepisów technicznych” obejmuje cztery kategorie środków, to znaczy po pierwsze „specyfikację techniczną” w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE, po drugie „inne wymagania” zdefiniowane w art. 1 pkt 4 tej dyrektywy, po trzecie „zasady dotyczące usług”, o których mowa w art. 1 pkt 5 wskazanej dyrektywy, oraz po czwarte, „przepisy ustawowe, wykonawczei administracyjne państw członkowskich zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia, bądź korzystania z usługi lub podejmowania działalności jako dostawca usług” w rozumieniu art. 1 pkt 11 tej samej dyrektywy (pkt 18 wyroku).
Jak wskazano,art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychstanowi przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, w zakresie w jakim może mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów użytkowanych w tym kontekście i po drugie, zakaz użytkowania pewnych produktów poza kasynami może mieć istotny wpływ na sprzedaż tych produktów poprzez zmniejszenie liczby kanałów użytkowania (pkt 26 wyroku).
Odnosząc się natomiast doart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a zatem przepisu, który uzależnia prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach od uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry, nie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy 98/34/WE, ponieważ nie odnosi się on do produktu lub jego opakowania jako takichi nie określają wymaganych cech produktu. Nie zaliczają się również do kategorii „zasad dotyczących usług” społeczeństwa informacyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 5 dyrektywy 98/34/WE, ponieważ nie dotyczą „usług społeczeństwa informacyjnego”w rozumieniuart. 1 pkt 2tej dyrektywy (pkt 23-24 wyroku).
Trybunał nie podzielił stanowiska Komisji, według której istnieje ścisły związek pomiędzyart. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1wspomnianej ustawy (pkt 28 wyroku), konkludując, że nie należy uznaćart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychza „inne wymagania” w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE, ponieważ zezwolenie wymagane przez ten przepis krajowy na urządzanie gier hazardowych stanowi warunek nałożony względem prowadzenia działalności w zakresie organizowania takich gier,w odróżnieniu od art. 14 ust. 1 ustawy, który ustanawia warunki względem danych produktów, zakazując ich użytkowania poza kasynami gier. W tym kontekście przepis taki jakart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychnie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.
Judykat Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na tle toczącego sięw doktrynie i orzecznictwie krajowym sporu doprowadził do wyklarowania się poglądu, który zasadza się na tezie, że skazanie na podstawieart. 107 § 1 kksjest dopuszczalne, jeżeli sprawcy zarzuca się naruszenieart. 6 ustawy o grach hazardowych, a nie jest dopuszczalne gdy zarzuca się naruszenieart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychw pierwotnym, nienotyfikowanym brzmieniu. Pogląd ten wynika w prostej liniiz omawianego wcześniej orzeczenia Trybunału, do którego odniósł się również Sąd Najwyższy, w uchwale w składzie siedmiu sędziów z dnia 19 stycznia 2017r.w sprawie o sygnaturze I KZP 17/16 (opub. OSNKW 2017 nr 2, poz. 7). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał m.in. że zastrzeżenie uczynionew końcowej częściart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, iż chodzi o koncesję na prowadzenie kasyna gry, nie może być poczytywane jako powtórzenie zawartego wart. 14 ust. 1ograniczenia, zwłaszcza że pierwszy z powołanych przepisów dotyczy prowadzenia działalności, drugi zaś – urządzania gier. Oznacza to, że o ile wyłączona jest możliwość przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu w sprawie o przestępstwo zart. 107 § 1 kksjako naruszającego przepisart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychw pierwotnym brzmieniu, o tyleart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychmógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 kks, o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony.
Wskazane orzeczenie Sądu Najwyższego stanowiło asumpt do zarysowania się nowego poglądu, w ramach którego sądy były w pełni legitymowane do stosowania art. 6 ust. 1 omawianej ustawy jako dopełniającego dyspozycjęart. 107 § 1 kks(tak:wyrok SN z dnia 16 lutego 2017r. sygn. akt II KK 342/16 opubl. Lex 2241387,wyrok SN z dnia 22 lutego 2017r. sygn. akt IV KK 304/16 opubl. Lex 2248735, wyrok SN z dnia29 marca 2017r. sygn. akt IV KK 396/16 opubl. Lex 2281267).
Sąd Okręgowy podziela to stanowisko, pogląd ugruntowany na tym tle przyjmując jako własny. Wskazać należy bowiem, że tak rozważania Trybunału, jaki Sądu Najwyższego na tym tle nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do zróżnicowania obu omawianych przepisów –art. 6 ust 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawyo grach hazardowych, ich jednoznacznego rozdziału oraz skrajnie różnego wpływu na możliwość ponoszenia odpowiedzialności karnej w dopełnieniuart. 107 § 1 kks.
Zaakcentowania wymaga, w kontekście zarzutów rozpoznawanej apelacji, żeart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychdotyczy tzw. podmiotowej reglamentacji działalności gospodarczej w zakresie urządzania gier hazardowych i wymagań stawianych urządzającemu gry na automatach (koncesji na prowadzenie kasyna gry). Natomiast nie przesądza o tym, że posiadacz takiej koncesji powinien urządzać gry na automatach wyłącznie w kasynie gry.
Z kolei art. 14 ust. 1 tej ustawy zawiera ograniczenia przedmiotowe, ustanawiające warunki urządzania gier, m.in. na automatach, wprowadzając bezwzględny zakaz ich używania do gry poza kasynami gry. Zestawienie tych norm pozwala wysnuć wniosek, że urządzanie gry na automatach jest dozwolone tylkow kasynach gry, prowadzonych w ramach udzielonej koncesji. Zakaz prowadzenia tego rodzaju działalności poza warunkami koncesji jest adresowany do wszystkich podmiotów, a zatem zarówno osób prawnych, jak i fizycznych niezależnie od tego czy posiadają koncesję czy też nie.
W tych warunkach działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty,w tym turniejów pokera, gier w kości oraz gier na automatach, bez względu na jej formę prawną, urządzana bez koncesji, poza kasynem gry jest zawsze działalnością nielegalną, prowadzoną wbrew normie wynikającej z treściart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychi stanowi przestępstwo zart. 107 § 1 kks, także w dacie przypisanych oskarżonemu czynów.
Dalej wskazać należy, że w dniu 3 września 2015r. wszedł w życie znowelizowany przepisart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych(zmienioną ustawąz dnia 12 czerwca 2015r. o zmianieustawy o grach hazardowych). Podkreślić przy tym należy, że w zakresie dotyczącym jego istoty, a zatem wskazania, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry, przepis ten nie uległ zmianie. Ważnym jest również to, że ów znowelizowany przepis wprowadzony został z zachowaniem procedury notyfikacji, a zatem od dnia 3 września 2015r. urządzanie gier na automatach poza kasynami gier, naruszająceart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, również stanowi dopełnienie normy blankietowej przepisuart. 107 § 1 kks.
Wprawdzie art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianieustawy o grach hazardowychstanowi, iż podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016r., ale przepis ten odnosi się wyłącznie do legalnie działających podmiotów. Nie może zatem z niego skorzystać podmiot, który wymogu uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna nigdy nie wypełnił (jak wynika z orzecznictwa Wojewódzkich Sądów Administracyjnych,

    m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 kwietnia 2017r. w sprawie II SA/O.27/17, Legalis nr 1600582; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 kwietnia 2017r. w sprawie(...) SA/(...), Legalis nr 1598018; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2017r.w sprawie II SA/Sz(...), Legalis nr 1567715, ale też Sądu Najwyższego,

    m.in.w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016r. w sprawie I KZP 1/16, Legalis 1442656, które to poglądy Sąd odwoławczy w pełni aprobuje).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że czyny oskarżonego popełnione zostały już po3 września 2015r., a więc w czasie obowiązywania znowelizowanych przepisówustawy o grach hazardowychi sprowadzały się do prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automatach bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna, a zatem właśnie z naruszeniem normy wynikającej zart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, ale także poza kasynem gier, a więc także z naruszeniem normy wynikającej z art.14 ust. 1 tej ustawy, który ma już w realiach niniejszej sprawy zastosowanie.
Co zatem wymaga podkreślenia, skoro czyny przypisane oskarżonemu obejmują okres po 3 września 2015r., to dotyczą sytuacji, w której możliwym jest uzupełnienie normy blankietowejart. 107 § 1 kksprzepisemart. 6 ustawy o grach hazardowych, bo ten przepis nie miał i nie ma charakteru technicznego, ale także przepisem art. 14 ust. 1 ustawy, który od wskazanej daty obowiązuje w znowelizowanej, uprzednio notyfikowanej, postaci. I naruszenie tych przepisów przypisał oskarżonemu Sąd Rejonowy, co wprawdzie nie wynika wprost z treści wyroku, ale z jego uzasadnieniai jawi się jako dostateczne dla zrozumienia jakiego rodzaju działalność i naruszenie których przepisówustawy o grach hazardowychzostało oskarżonemu przypisane.
Chybiony jest zatem podniesiony w tym zakresie zarzut obrazy przepisu prawa materialnego, którego uzasadnienie okazuje się w ogóle bezprzedmiotowe i nie przystaje do realiów niniejszej sprawy. Obrońca oskarżonego wskazał bowiemw uzasadnieniu apelacji, że czyny oskarżonego popełnione zostały w okresie od29 stycznia 2014r. do 1 lipca 2014r. i tego okresu w głównej mierze dotyczy argumentacja skarżącego, która przecież – z związku z okolicznościami, o których była mowa wyżej – nie jest aktualna do stanu prawnego obowiązującego po 3 września 2015r., a więc tego, z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie
Reasumując stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy trafnie przypisał oskarżonemu naruszenieart. 6 ust 1 i art. 14 ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji popełnienie czynu zart. 107 § 1 kks.
Odnosząc się do alternatywnego zarzutu podnoszonego przez skarżącego oraz stanowiskaM. W.przedstawionego w piśmie procesowym z dnia3 listopada 2017r. (k. 830-835), dotyczącego naruszeniaart. 10 § 3 i 4 kks,a polegającego na pominięciu okoliczności sprawy z których wynika, że oskarżony działał co najmniej w nieświadomości karalności, wynikającej z funkcjonującegow momencie popełnienia czynu stanowiska orzecznictwa i doktryny, Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego w tej kwestii, uznając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu jako logiczną i zasługującą na aprobatę. Nie ma racji skarżący podnosząc, że Sądmeritinie odniósł się do tego zagadnienia, bo przeczy temu uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w którym Sąd ten odniósł się do kwestii dotyczącej umyślności działania, przekonania oskarżonego o legalności jego działaniaw kontekście właśnie tych okoliczności, o których wspomina skarżący, tyle tylko, że nie przyjął, abyM. W.działał w usprawiedliwionej nieświadomości karalności czynu. I to argumentacja Sądu Rejonowego, której powtarzać nie ma potrzeby, jest przekonująca, w przeciwieństwie do tej zaprezentowanej w apelacji i piśmie procesowym oskarżonego.
Oskarżony jako zainteresowany prowadzeniem działalności gospodarczej na polu urządzania gier hazardowych musiał mieć pełną świadomość w zakresie obowiązujących przepisów, w tym również brzmieniaart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, którego treść wskazuje jednoznacznie na obowiązek posiadania koncesji na kasyno gry oraz art. 14 ust. 1 tej ustawy, którego treść zezwala na urządzanie gier na automatach jedynie w kasynach gier. Nieobca była mu zapewne również nowelizacja przepisu art. 14 ust. 1 ustawy. Nie sposób natomiast przyjąć za brak świadomości co do karalności, w szczególności brak usprawiedliwiony, sytuację w której adresat normy prawnej, z określonego stanu prawnego interpretuje jedynie przychylne sobie stanowisko, które okazuje się następnie błędne. To nie ilość orzeczeń w zbliżonym stanie faktycznym decyduje o zasadności określonego stanowiska prawnego, ale jego uzasadnienie oparte o przekrojową i obiektywną ocenę, nawet dużej ilości interpretacji. Dokonywanie zaś interpretacji z określonym z góry, subiektywnym celem, nierozerwalnie wiąże się z ryzykiem błędu, który jednak usprawiedliwiony nie jest.
Co należy podkreślić – z punktu widzenia istoty argumentacji obrońcy oskarżonego – to to, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia w przypadkową osobą, która wstawiła jeden automat pierwszy raz, ale z osobą, która od dłuższego czasu prowadziła działalność gospodarczą na polu urządzania gier hazardowych i która musiała mieć pełną świadomość w zakresie obowiązujących przepisów, w tym również brzmieniaart. 6 i 14 ustawy o grach hazardowych, których treść wskazuje jednoznacznie na obowiązek posiadania koncesji na kasyno gry i urządzania gier jedynie w kasynie. Samo powołanie się na określoną linię orzeczniczą przychylną stanowisku oskarżonego reprezentowanym w trakcie inkryminowanej działalności jest niewystarczające, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę dwutorowość linii orzeczniczej w tym zakresie. Nie sposób przyjąć za brak świadomości co do karalności, w szczególności brak usprawiedliwiony, sytuację w której adresat normy prawnej, z określonego stanu prawnego interpretuje jedynie przychylne sobie stanowisko, które okazuje się następnie błędne.
Co również trzeba podkreślić, to czasokres inkryminowanych zdarzeń – po3 września 2015r. – i fakt obowiązywania znowelizowanych już przepisów, a obrońca oskarżonego i w tym zakresie powołuje się na sytuację z 2014r., choć sytuacja prawna uległa zmianie. Opinie prawne, na które powołuje się skarżący, funkcjonujące w dacie czynów, dotyczą innej sytuacji prawnej, czyli tej sprzed 3 września 2015r., a te które dotyczyły aktualnej czynom przypisanym oskarżonemu – wydane zostały w grudniu 2015r., lipcu i listopadzie 2016r., a więc już po dacie czynów. Nie sposób zatem skutecznie się na nie powoływać, a wobec wątpliwości prawnych, które miały miejsce, również po zmianie przepisów niezasadnym było dokonywanie interpretacjiz określonym z góry, subiektywnym celem, bo nierozerwalnie wiązało się to z ryzykiem błędu, który w takiej sytuacji usprawiedliwionym nie jest.
W świetle powyższej argumentacji, stanowisko skarżącego co do pozostawania oskarżonego w błędzie, jak również powołujące się na nieumyślność jego działania, uznać należy jedynie za obraną na uniknięcie odpowiedzialności karnej linię obrony.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji, a także mając na uwadze, że orzeczenie o karze nie razi nadmierną surowością, okazuje się wyważonei adekwatne do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, respektujące także pozostałe dyrektywy sądowego wymiaru kary, wbrew twierdzeniom autora apelacji, stosownie do treściart. 437 § 1 kpk, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
O kosztach sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks, zaś o opłacie na podstawieart.2 ust. 1 pkt 1 i 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatachw sprawach karnych.
......................... ......................... ........................
SSO Magdalena Mikłaszewicz SSO Agnieszka Bobrowska del. SR Marzanna Kucharczyk