Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1641/16
Data wyroku: 2017-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSR Wojciech Baszczyński
Teza: nietezowane

Sygnatura akt II W 1641/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 kwietnia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim, Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Wojciech Baszczyński Protokolant: st. sekr. sąd.K. P.
przy udziale sierż.M. H.z KPP wO.W..
po rozpoznaniu w dniu 06 kwietnia 2017r.
sprawy przeciwko:
Z. M. (1) z d. L.,c.J.iW. z d. K.,ur. (...)wK.

obwinionej o to, że:
w dniu 11 października 2016 roku ok. godz. 10.00 wO.W.. kierując samochodem m-kiP. (...)onr rej. (...)jadąculicą (...)odulicy (...), będąc na skrzyżowaniu zulicą (...)nie zastosowała się do znaku o symboluA-7 i nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu kierującemu samochodem m-kiV. (...)onr rej. (...)Z. P., który poruszał sięulicą (...)w kierunkuulicy (...)doprowadzając do zderzenia obu pojazdów czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym;

- tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw

1
ObwinionąZ. M. (2)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 1 kw i za to na zasadzie tego przepisu skazuje ją na karę grzywny 150,00 /sto pięćdziesiąt/ złotych.

2
Na podstawieart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzwalnia obwinioną od ponoszenia kosztów postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa

(-) SSRW. B.
Sygn. akt: II W 1641/16

UZASADNIENIE
W dniu 11 października 2016r. wO.,Z. M. (2)jechała samochodem osobowym markiP. (...)onumerach rejestracyjnych (...)ulicą (...)w kierunku skrzyżowania zulicą (...). Dojeżdżając do skrzyżowania nie zastosowała się do znaku A-7 i nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu kierującemu samochodem osobowym markiV. (...)onumerach rejestracyjnych (...)Z. P., jadącemu drogą z pierwszeństwem przejazduul. (...), doprowadzając tym samym do zderzenia obu pojazdów.
Dowód:oświadczenie sprawcy kolizji drogowej k.6 i 7, szkic k. 8
Na skutek zderzenia w samochodzieP. (...)stwierdzono uszkodzenia przedniej części pojazdu, a samochodzieV. (...)uszkodzenia drzwiz prawej strony, okolic nadkola i błotnika.
Dowód:decyzja o wypłacie odszkodowania k. 9, płyta CD k. 18 i 27, wydruki fotografii k. 1923, 28-31.
ObwinionaZ. N.ma ukończone 66 lat, ma wykształcenie średnie techniczne, jest emerytką, podnieta świadczenie emerytalne w wysokości ok. 1.750,00 zł miesięcznie, nie ma nikogo a utrzymaniu, zamieszkała wO.ul. (...), jest właścicielką domu jednorodzinnego, nie była uprzednio karana.
Dowód:
Obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. W toku postępowania sądowego obwiniona podawała, iż toZ. P.uderzył w lewą stronę jej samochodu, a ona jechała zgodnie z przepisami ruchu drogowego.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej, uznając je za przyjętą linię obrony. Wyjaśnienie te są niespójne i nielogiczne, a podany przez obwinioną przebieg zdarzenia z 11 października 2016r. pozostaje w sprzeczności z oświadczeniem sprawcy kolizji złożonym bezpośrednio po zdarzeniu, jak również z zeznaniami słuchanych w sprawie świadków:Z. P.,B. G.orazA. J., którym Sąd jako rzeczowym, logicznym, spójnym wzajemnie potwierdzającym się, dał wiarę w całości.
ŚwiadekZ. P.był uczestnikiem przedmiotowego zdarzenia drogowego. Prowadził on pojazd, jadącul. (...), czyli drogą z pierwszeństwem przejazdu względem ulicy, która jechała obwiniona. Ominął stojąca na prawym pasie koparkęi przejeżdżał on na zielonym świetle zjeżdżając na prawy pas jezdni. W momencie przejeżdżania przez krzyżowanie zul. (...)doszło do zderzenia z pojazdem obwinionej.
ŚwiadekA. J.jako kierowca autobusu(...)wO.widział całe zdarzenie bardzo wyraźnie, z pozycji kierowcy pojazdu wyższego on pojazdów bezpośrednio biorących udział w zdarzeniu. Świadek ten nie ma ponadto żadnego interesu w tym, aby zeznawać nieprawdę, jest on osobą obcą w stosunku do obwinionej iZ. P.. Świadek ten potwierdził wersję wydarzeń przedstawioną przez świadkaP., która jest jednocześnie wersją stwierdzoną podpisanym przez obwinioną i świadkaP.oświadczeniem sprawy kolizji drogowego, sporządzonym bezpośrednio po zdarzeniu.
ŚwiadekB. G.zeznała, że nie widziała samego zdarzenia drogowego, ale była świadkiem jak bezpośrednio po kolizji, obwiniona iZ. P.spisywali oświadczenie sprawy kolizji drogowej w celu zgłoszenia szkody komunikacyjneju ubezpieczyciela sprawy kolizji.
Sąd nie odnosi się do zeznań świadkaS. U., ponieważ nie mają one znaczenia dla sprawy.
Sąd dał również wiarę zgromadzonym w sprawie dokumentom, których rzetelnośći wiarygodność nie była kwestionowana w toku postępowania.
W świetle powyższych rozważań Sąd zważył co następuje:
ObwinionaZ. M. (2)swoim zachowaniem wyczerpała dyspozycję wykroczeniaz art. 86 § 1 k.w.z zgodnie z którym, czynu tego dopuszcza się ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Zachowanie sprawcy naruszające komentowany przepis polega na niezachowaniu należytej ostrożności, następstwem czego jest spowodowanie zagrożenia w bezpieczeństwie ruchu drogowego. Najogólniej ostrożność jest definiowana wart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że „uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność, albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego,, ruch ten utrudnić albow związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę”. Zgodnie z przepisami cytowanejustawy – Prawo o ruchu drogowymprzez określenie „szczególna ostrożność” należy rozumieć zachowanie ostrożności polegającej na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu, a więc pieszego, kierującego, a także innej osoby przebywającej w pojeździe lub na pojeździe znajdującym się na drodze, do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (art. 2 pkt 22).
Obwiniona, w dniu 11 października 2016 roku, kierując samochodem osobowym markiP. (...)onumerach rejestracyjnych (...), spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w taki sposób, że w ostrowie(...), jadącul. (...)odul. (...), będąc na skrzyżowaniu zul. (...)nie zastosowała się do znaku o symbolu A-7 (ustąp pierwszeństwa przejazdu) i nie udzieliła pierwszeństwa przejazdu kierującemu samochodem osobowym markiV. (...)onumerach rejestracyjnych (...)Z. P., który poruszał sięul. (...)w kierunkuul. (...), doprowadzając do zderzenia obu pojazdówi powodując ich uszkodzenia.
Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego dla odpowiedzialności z art. 86 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest zobowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej niż zwykle wymagana. Taka szczególna ostrożność, to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowania zachowania uczestników ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodzew stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (wyrok SN z dn. 29-04-2003r., sygn. akt. III KK 61/03,(...)Lex nr 77467).
Obwiniona,Z. M. (2)będą uczestnikiem ruchu drogowego, mając obowiązek stosowania się do znaków drogowych i sytuacji na drodze, a więc widząc ciężki sprzęt wykorzystywany podczas remontów nawierzchni jezdni, a także zbliżające się skrzyżowanie z drogą z pierwszeństwem przejazdu, powinna zachować ostrożność, a więc zmniejszyć prędkość, a nawet całkowicie zatrzymać pojazd przed skrzyżowaniem, a następnie po ustąpieniu pierwszeństwa wszystkim pojazdom znajdującym się na drodzez pierwszeństwem przejazdu, przejechać bezpiecznie przez skrzyżowanie.
Biorąc zatem powyższe pod uwagę, Sąd uznał obwinioną winną zarzucanego jej czynu z art. 86 § 1 k.w. i wymierzył jej karę grzywny w kwocie 150,00 zł.
W ocenie Sądu wysokość kary grzywny jest adekwatna do stopnia winy obwinioneji stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego jej wykroczenia.
Art. 118 § 1k.w. stanowi, że w razie skazania, obwinionego obciąża się zryczałtowanymi wydatkami postępowania oraz innymi należnościami, o których mowaw§ 3(tj. wynagrodzeń biegłych, pełnomocników stron), jeżeli należności takie powstaływ postępowaniu. Sąd może jednak zwolnić obwinionego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na sytuacje rodzinną, majątkowąi wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względu słuszności (art. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.). Mając na uwadze sytuację rodzinną i majątkową obwinionej, jej wiek oraz wysokość uzyskiwanej przez nią dochodów, Sąd zwolnił obwinioną od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, a obciążył nimi Skarb Państwa.
/-/W. B.