Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 146/16
Data wyroku: 2017-06-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Przemysław Chrzanowski
Słowa kluczowe: Zasiłek chorobowy
Podstawa prawna: art. 6 ustawy z dn. 30.10.2002 r.

Sygn. akt VI U 146/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 czerwca 2017 roku.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSR Przemysław Chrzanowski
Protokolant  Patrycja Wielgus
po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 roku w Warszawie
na rozprawie
sprawyP. Z.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)wW.
z udziałem zainteresowanego(...)Sp. z o.o. wK.

o zasiłek chorobowy
w związku z odwołaniemP. Z.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)wW.
z dnia(...)roku, znak:(...)

oddala odwołanie.
Sygn. akt VI U 146/16

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia(...)roku, znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)wW.odmówiłP. Z.prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru zasiłku i przyznał prawo do tego świadczenia z ubezpieczenia chorobowego.
(decyzja organu rentowego z akt rentowych)
P. Z.nie zgodził się ze stanowiskiem organu rentowego i wniósł o przyznanie prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru. Odwołujący wskazał, że w spornym okresie był niezdolny do wykonywania pracy w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 8 lutego 2015 roku.
(odwołanieP. Z.z akt sprawy)
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)wW.wniósł o oddalenie odwołaniaP. Z.. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że już prawomocną decyzją z dnia 22 października 2015 roku odmówił ubezpieczonemu prawa do innego świadczenia – to jest jednorazowego odszkodowania – z tytułu w/w wypadku przy pracy z 8 lutego 2015 roku.
(stanowisko Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z akt sprawy)
Zainteresowanym w sprawie jest(...)Sp. z o.o. wK.. Zainteresowany przychylił się do stanowiska organu rentowego i wniósł o oddalenie odwołania.
(stanowisko zainteresowanego z akt sprawy)

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Zgodnie zprotokołem nr (...), w dniu 21 lutego 2015 roku około godz. 21.00P. Z.w czasie próby podniesienia zlepu tworzywa PET poczuł silny ból kręgosłupa w okolicy lędźwiowej, który uniemożliwił mu dalszą pracę. W tym protokole stwierdzono, że zdarzenie jest wypadkiem przy pracy. Następnie wskazano, że przedmiotowy wypadek wydarzył się w dniu 8 lutego 2015 roku.
(dowód: akta rentowe, zeznaniaP. Z.,P. G.,P. W.,P. B.)
W dniu 22 października 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił ubezpieczonemu prawa do jednorazowego odszkodowania. Organ rentowy podniósł, że stwierdzenia zawarte w protokole powypadkowym są bezpodstawne. Zdarzenie zaistniało w innych okolicznościach i w innym terminie. Decyzja nie została zaskarżona.
Również w dniu(...)roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)wW.odmówiłP. Z.prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku w wysokości 100% podstawy wymiaru zasiłku. Organ rentowy powołał się na okoliczności wskazane w poprzedniej decyzji.
(dowód: akta rentowe)
Zgodnie z treściąart. 278 § 1 k.p.c.w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii.
Celem zweryfikowania zasadności stanowisk stron postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 roku Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza z zakresu ortopedii celem ustalenia, czy odwołującyP. Z.był niezdolny do pracy w okresie od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku w związku z wypadkiem w pracy, czy też niezdolność nie pozostawała w związku z tym zdarzeniem, a wynikała z innej przyczyny (należy wskazać jakiej); czy zdarzenie wywołane było przyczyną zewnętrzną, czy też było wynikiem nasilenia się dolegliwości istniejących wcześniej, tj. czy było wywołane przyczyną wewnętrzną, tkwiącą w organizmie odwołującego.
(postanowienie Sądu – k. 10)
Biegły sądowyK. K.specjalista ortopeda – traumatolog w opinii z dnia 20 czerwca 2016 roku, wydanej po przeprowadzeniu badania odwołującego, zapoznaniu się z aktami sprawy i dokumentacją lekarską stwierdził uP. Z.:

1
nawracające zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowego,

2
przejściowy ucisk rdzenia przedłużonego przez prawą tętnicę kręgową.

U biegłego odwołujący podał, że wypadek był 7 lutego 2015 roku, gdy podczas podnoszenia ciężaru ok. 20 kg poczuł ból w plecach, w kręgosłupie dolnym piersiowym i lędźwiowym.
Biegły sądowy stwierdził, że zasiłek chorobowy od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku nie wynikał z wypadku podczas pracy. W uzasadnieniu wskazał, że podczas dźwignięcia większego ciężaru może dojść do naciągnięcia tkanek miękkich okołokręgosłupowych – mięśni, torebek stawowych, krążków międzykręgowych. Może się objawiać dolegliwościami bólowymi wymagającymi krótkotrwałego zasiłku chorobowego – 4-8 tygodni. W przypadku, kiedy dolegliwości bólowe utrzymują się dłużej, jest to związane z wcześniej istniejącymi zmianami w obrębie kręgosłupa – zmianami zwyrodnieniowymi lub dyskopatią. Z tego powodu biegły uważa, że choroba kręgosłupa istniała wcześniej, a w momencie dźwignięcia dużego ciężaru doszło do nasilenia dolegliwości bólowych kręgosłupa w przebiegu zmian istniejących wcześniej. Tak długi zasiłek chorobowy był uzasadniony, ale nie miał związku z wypadkiem podczas pracy.
Również w opinii uzupełniającej – wydanej na skutek zgłoszenia przez stronę odwołującą zastrzeżeń – biegły poparł wniosek, że zasiłek chorobowy od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku nie wynikał z wypadku podczas pracy.
(dowód – opinia biegłego z karty 51, opinia uzupełniająca biegłego z karty 77)
Odwołujący nie stawił się na 4 kolejne terminy badania przez biegłego neurologa w dniach: 20 grudnia 2016 roku (k. 104), 9 stycznia 2017 roku (k. 105), 27 lutego 2017 roku (k. 109) oraz 20 kwietnia 2017 roku (k. 142).
W konsekwencji kolejny biegły sądowy z zakresu neurologiiB. Z.sporządził opinię na podstawie akt. Biegły po pełnej analizie akt sprawy, wielu kart informacyjnych z izby przyjęć oraz pobytów w oddziale neurologicznym i neurochirurgicznym uważa, że u badanego występowały incydenty bólów tzw. postrzałowych po dźwiganiu ciężarów o wadze ok. 10 kg. W ocenie biegłego nie ma przesłanek do wnioskowania, że ubezpieczony przebył wypadek w pracy. Miał epizodyczne zachorowania na ból w odcinku lędźwiowo – piersiowym. Schorzenia, na które był operowany neurochirurgicznie, wynikały z anomalii w budowie tętnicy kręgowej i były niewątpliwie wcześniejsze od zachorowań w lutym 2015 roku. Zatem niezdolność do pracy wnioskodawcy od 7 lutego do 7 sierpnia 2015 roku nie była spowodowana wypadkiem w pracy.
(dowód – opinia biegłego z karty 151)
Powyższy stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spawy oraz w aktach organu rentowego. Ich wiarygodności i mocy dowodowej nie kwestionowała żadna ze stron postępowania.
W ocenie Sądu wiarygodne co do faktów okazały się także zeznaniaP. Z.,P. G.,P. W.iP. B.. Na podstawie tych zeznań należy ustalić, że w dniu 7 lutego 2015 roku podczas pracy około godz. 21.00P. Z.w czasie próby podniesienia zlepu tworzywa PET poczuł silny ból kręgosłupa w okolicy lędźwiowej. Sąd nie wziął jednakże pod uwagę twierdzeń, że niezdolność do pracy w spornym okresie od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku była spowodowana w/w zdarzeniem. W tym wypadku, wymagającym wiadomości specjalnych, zgodnie z treściąart. 278 § 1 k.p.c.Sąd oparł się na pisemnych opiniach biegłych sądowych.
Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na rzetelnych, przekonywujących i spójnych 3 opiniach: biegłego sądowego specjalisty ortopedy – traumatologaK. K.(k. 51, k. 77) oraz biegłego sądowego z zakresu neurologiiB. Z.(k. 151). Sąd ocenił opinie jako jasne i logiczne. Biegli – po przeprowadzeniu badania odwołującego przezK. K.oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy i dokumentacją lekarską – przekonywująco i szczegółowo uzasadnili swoje stanowisko. Brak jest jakichkolwiek podstaw, by opiniom tym odmówić mocy dowodowej.
Zdaniem Sądu brak było podstaw do dopuszczania dowodu z kolejnych opinii (k. 165). Nie można bowiem skutecznie wnioskować o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego jedynie na tej podstawie, że dotychczasowa opinia jest niekorzystna dla strony. Stanowisko to jest uzasadnione utrwalonym już orzecznictwem sądowym. Przykładowo można wskazać w tym miejscu wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2011r. (I ACa 316/11 LEX nr 1095795) zgodnie z którym, niedopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego jest prawidłowe w sytuacji, jeżeli opinia nie odpowiada oczekiwaniom strony i nie zgłasza ona żadnych merytorycznych uwag do opinii. Samo stwierdzenie strony, że się z nią nie zgadza, nie oznacza, że opinia jest wadliwa. Podobnej treści jest również teza 2 wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 czerwca 2009r. (V ACa 139/09 LEX nr 551993) zgodnie z którą, o ewentualnym dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności nie może decydować wyłącznie wniosek strony, lecz zawarte w tym wniosku konkretne uwagi i argumenty podważające miarodajność dotychczasowej opinii lub co najmniej miarodajność tę poddające w wątpliwość. W przeciwnym wypadku wniosek taki musi być uznany za zmierzający wyłącznie do nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu, co winno skutkować jego pominięciem. W przedmiotowej sprawie przekonanie odwołującego o innej przyczynie niezdolności do pracy wynika jedynie z subiektywnego przekonania, nie popartego żadnymi dowodami. Należy też podkreślić, że odwołujący nie stawił się na 4 kolejne terminy badania przez biegłego neurologa w dniach 20 grudnia 2016 roku (k. 104), 9 stycznia 2017 roku (k. 105), 27 lutego 2017 roku (k. 109) oraz 20 kwietnia 2017 roku (k. 142).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Okolicznością bezsporną było w niniejszej sprawie to, że w okresie od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 rokuP. Z.był niezdolny do pracy. Ponadto za ten okres organ rentowy wskazał, że za pierwsze 33 dni należne jest wynagrodzenie chorobowe zart. 92 KP, zaś za dalszy okres ZUS przyznał ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego.
Spornym pozostała natomiast kwestia, czy należne jest odwołującemu w/w prawo do zasiłku chorobowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru z ubezpieczenia wypadkowego.
Zgodnie bowiem zustawą z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, na podstawieart. 6 ust. 1 pkt. 1z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje zasiłek chorobowy – dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową.
Ponadto zgodnie z art. 9 w/w ustawy, zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje w wysokości 100 % podstawy wymiaru.
Warunkiem wypłaty zasiłku chorobowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru jest uznanie zdarzenia, jakiemu uległ pokrzywdzony, za wypadek przy pracy.
Definicję wypadku przy pracy zawieraart. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych:
1. Za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1
podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2
podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3
w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

2. Na równi z wypadkiem przy pracy, w zakresie uprawnienia do świadczeń określonych w ustawie, traktuje się wypadek, któremu pracownik uległ:

1
w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone w ust. 1, chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań;

2
podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony;

3
przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.

W ocenie Sądu, co jest również bezsporne, w dniu 7 lutego 2015 roku podczas pracy około godz. 21.00P. Z.- w czasie próby podniesienia zlepu tworzywa PET - poczuł silny ból kręgosłupa w okolicy lędźwiowej.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była zatem kwestia ustalenia, czyP. Z.był niezdolny do pracy w spornym okresie od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku w związku ze zdarzeniem z dnia 7 lutego 2015 roku, czy też niezdolność nie pozostawała w związku z tym zdarzeniem.
W toku postępowania Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego specjalisty ortopedy – traumatologaK. K., który wykazał, że zasiłek chorobowy od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku nie wynikał z wypadku podczas pracy. Podczas dźwignięcia większego ciężaru może dojść do naciągnięcia tkanek miękkich okołokręgosłupowych – mięśni, torebek stawowych, krążków międzykręgowych. Może się objawiać dolegliwościami bólowymi wymagającymi krótkotrwałego zasiłku chorobowego – 4-8 tygodni. W przypadku, kiedy dolegliwości bólowe utrzymują się dłużej, jest to związane z wcześniej istniejącymi zmianami w obrębie kręgosłupa – zmianami zwyrodnieniowymi lub dyskopatią. Zatem choroba kręgosłupa istniała wcześniej, a w momencie dźwignięcia dużego ciężaru doszło do nasilenia dolegliwości bólowych kręgosłupa w przebiegu zmian istniejących wcześniej. Również w opinii uzupełniającej biegły poparł wniosek, że zasiłek chorobowy od 7 lutego 2015 roku do 7 sierpnia 2015 roku nie wynikał z wypadku podczas pracy. Dodatkowo biegły sądowy z zakresu neurologiiB. Z.także uważa, że nie ma przesłanek do wnioskowania, że ubezpieczony przebył wypadek w pracy. Miał epizodyczne zachorowania na ból w odcinku lędźwiowo – piersiowym. Schorzenia, na które był operowany neurochirurgicznie, wynikały z anomalii w budowie tętnicy kręgowej i były niewątpliwie wcześniejsze od zachorowań w lutym 2015 roku. Zatem niezdolność do pracy wnioskodawcy od 7 lutego do 7 sierpnia 2015 roku nie była spowodowana wypadkiem w pracy.
Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do negowania powyżej przedstawionych opinii biegłych. Tym bardziej, że zawierają pełne i jasne uzasadnienia, uwzględniające rozpoznane u wnioskodawcy schorzenie. Biegły sądowy obowiązany jest orzekać zgodnie z wiedzą medyczną, posiadanymi kwalifikacjami i obowiązującymi przepisami. Dlatego zdaniem Sądu sporządzonym opiniom nie można odmówić rzetelności i fachowości co do medycznej oceny stanu zdrowia odwołującego, w odniesieniu do obowiązujących przepisów. Podkreślić należy, że Sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiadają biegli. Zgodnie zaś z utrwalonym w tej mierze poglądem Sądu Najwyższego - opinie biegłych lekarzy mogą być oceniane przez Sąd wyłącznie przez pryzmat ich zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego oraz wiedzy powszechnej, wystarczające dla uznania bądź nie uznania opinii biegłego za przekonywującą (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2005r., II CK 572/04, Lex nr 151656). Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniuart. 233 § 1 k.p.c.– na podstawie właściwych dla jej przymiotów kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków.
Skoro 3 opinie w niniejszej sprawie były jasne i logiczne oraz oparte na dokumentacji medycznej i sporządzone po przeprowadzeniu jednego badania odwołującego, Sąd podzielił dokonane w nich ustalenia, i przyjął je za podstawę swojego orzeczenia.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 września 2005 roku (I UK 382/04, LEX nr 276245) Sąd Najwyższy wskazał, że w judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że w postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, które ma charakter odwoławczy i kontrolny, postępowanie dowodowe ogranicza się do sprawdzenia zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ rentowy.
Reasumując, Sąd uznał, że nie została spełniona przesłanka dotycząca uprawnienia do żądania prawa do zasiłku chorobowego w wysokości 100 % podstawy wymiaru. W konsekwencji – wobec zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ rentowy – odwołanieP. Z.na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.i ww. przepisów podlegało oddaleniu.