Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 680/17
Data wyroku: 2017-09-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Taberska

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 września 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Taberska ( spr.)
Protokolant  p.o. stażysty Angelika Rożnowska
przy udziale Kamila Kowalczyka Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Grunwald del. do Prokuratury Okręgowej w Poznaniu
po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r.
sprawyR. Z.
oskarżonego zart. 286 § 1 kki w zw. zart. 35 ust. 1a i 2w zw. zart. 6 ust. 1 a i 2 pkt. 10 i 12 Ustawy z dnia 21.08.1997r. o ochronie zwierzątw zw.art. 11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego we Wrześni
z dnia 4 maja 2017r. sygn. akt II K 538/15

1
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

2
Kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Ewa Taberska

UZASADNIENIE
R. Z.został oskarżony o to, że:

9
w dniu 15.07.2014r. wP.47a, gm.W., woj.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 700 zł stanowiących zapłatę za psa rasy Maltańczyk poprzez wprowadzenie w błądS. L., co do rasowości oraz szczepień ochronnych i zdrowia szczenięcia, w wyniku czego naraził ją na koszty związane z długotrwałym leczeniem pieska, tj. o czyn zart. 286§1 k.k.

10
w dniu 02.11.2014r. wP.47a, gm.W., woj.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 900 złotych stanowiących zapłatę za psa rasy Maltańczyk poprzez wprowadzenie w błądM.iM. R. (1), co do rasowości oraz szczepień ochronnych i zdrowia szczenięcia, w wyniku czego piesek zarażony chorobą zakaźną parwowirozą poniósł śmierć, tj. o czyn zart. 286§1 k.k.

11
w dniu 11.01.2015r. wP.47a, gm.W., woj.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 900 złotych stanowiących zapłatę za psa rasy Jack Russell Terrier poprzez wprowadzenie w błądN. N. (1)iP. D.co do rasowości oraz szczepień ochronnych i zdrowia szczenięcia, w wyniku czego naraził ich na dodatkowe koszty związane z długotrwałym leczeniem pieska zarażonego chorobą zakaźną parwowirozą, tj. o czyn zart. 286§1 k.k.

12
w okresie od lipca 2014r. do stycznia 2015r. wP.47a, gm.W., woj.(...)prowadząc nielegalną hodowlę psów różnych ras znęcał się nad nimi psychicznie i fizycznie w ten sposób, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

–

odłączał od matki i sprzedawał szczeniaki młodsze niż 6 tygodni, powodując u nich cierpienie psychiczne i fizyczne, co skutkuje poważnymi zmianami psychofizycznymi w postaci: trudności w uczeniu się, braku umiejętności współżycia w stadzie (agresja), braku prawidłowej socjalizacji, lękliwości, podatności na choroby psychiczne i fizyczne i może doprowadzić do ich śmierci;

karmił szczeniaki nieodpowiednią do ich wieku karmą o zbyt dużym granulacie i przekazywał tą karmę kupującym jako właściwą dla szczeniaków, czym naraził je na głód i ból, gdyż uzębienie szczenięcia nie jest przystosowane do jej gryzienia, a szczeniaki nie mogły posilić się samodzielnie tą karmą:

rozmnażał i sprzedawał psy przy braku dbałości o ich zdrowie psychiczne i fizyczne poprzez niezapewnienie odpowiedniej opieki weterynaryjnej, brak szczepień ochronnych, przez co szczenięta były zapchlone, zarobaczone oraz zarażone parwowirozą, co naraziło je na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia oraz były utrzymywane niewłaściwych warunkach bytowania, m. in. W brudzie, co powoduje u psa ból, świąd oraz zmiany skórne;

wiedząc, że w przeszłości jego psy chorowały na chorobę zakaźną parwowirozę, która powoduje poważne zmiany kliniczne i dużą śmiertelność szczeniąt, (a której wirus przenosi się drogą pokarmową, z kałem, przez wydaliny i jest odporny na odkażanie i pozostaje w miejscu, gdzie przebywało chore zwierzę przez kilka tygodni) rozmnażał psy, które nadal posiada i jak można przypuszczać cały czas są zarażone parwowirozą i doprowadził w ten sposób do zarażenia szczeniąt tą chorobą, czym dopuścił się również nieprzestrzegania podstawowych zasad hodowlanych, tj. dbałości o stan zdrowia zwierząt i nienarażania ich na cierpienie, czym znęcał się nad nimi w sposób szczególnie okrutny, w wyniku czego przynajmniej 1 szczeniak zarażony chorobą zakaźną parwowirozą poniósł śmierć, a 2 inne chorowały;

nie orientując się jakie psy posiada i które z nich są rodzicami szczeniąt, nie mogąc wykluczyć że zwierzęta rozmnażały się wsobnie, naraził szczenięta na poważne zmiany psychofizyczne, chorobowe które mogą skutkować utratą życia i zdrowia, hodował je bez uwzględnienia ich potrzeb naturalnych i bez dbałości o ich stan psychiczny i fizyczny, czym wykazywał ignorancje dla potrzeb życiowych zwierząt, naraził ich życie i zdrowie na niebezpieczeństwo powodując jednocześnie ich cierpienie fizyczne i psychiczne, czym dopuścił się niehumanitarnego ich traktowania, czego dokonał będąc jednocześnie członkiem-założycielemstowarzyszenia Związek (...), którego celem regulaminowym jest m. in. „ochrona zwierząt”, tj. o czyn z art. 35 ust. 1a i 2 w zw. z art. 6 ust. 1a i 2 pkt. 10 i 12 Ustawy z dnia 21.08.0997r. o chronię zwierząt (Dz. U. 2013, poz. 856) w zw. z 11§2 k.k.

Sąd Rejonowy we Wrześni wyrokiem z dnia 04-05-2017 r. sygn. akt II K 538/15 oskarżonegoR. Z.uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych w pkt 9, 10, 11, 12 aktu oskarżenia i kosztami procesu obciążył Skarb Państwa.
Apelację od tego wyroku złożył prokurator – K. 554 – 557.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutów apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy oskarżonegoR. Z.. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanego oskarżonemu czynu została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 § 2 k.p.k.i7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacji prokuratora nie ma żadnych podstaw ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zebranego materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd Okręgowy nie doszukał się także  obrazyart. 197 § 1 kpkiart.201 kpk, a tym samymart. 9 i 14 kpkorazart. 201 kpk.
I tak w pierwszej kolejności podnieść należy, iż Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutu prokuratora, jakoby akt oskarżenia w niniejszej sprawie został wniesiony do sądu w dniu 30 czerwca 2015r. Z dołączonego do apelacji dokumentu – kserokopia pocztowej książki nadawczej Prokuratury Rejonowej we Wrześni z dnia 30 czerwca 2015r.wynika, że faktycznie akta postępowania przygotowawczego zostały nadane do Sądu Rejonowego we Wrześni w dniu 30 lipca 2015r. , a akt oskarżenia nosi datę 29.06.2015r.
Jak wynika jednakże z prezentaty Sądu Rejonowego we Wrześni – K. 313 - akta te wpłynęły do Sądu w dniu 1 lipca 2015r. Niewątpliwym dla Sądu Okręgowego jest, iż przepisy dotyczące terminów –Rozdział 14 Działu IV Kodeksu postępowania karnego, jak sama nazwa wskazuje, mają odniesienie do czynności procesowych, a wniesienie aktu oskarżenia do Sądu taką czynnością nie jest. Jest to czynność faktyczno – administracyjna, Prokuratura nie była w tym przypadku związana żadnym terminem zawitym, bądź instrukcyjnym a więc dzień, w którym akt oskarżenia wpływa do Sądu  i zostaje tym samym do Sądu wniesiony - staje się dniem wskazującym, w tym przypadku, przepisy jakiej ustawy winny być stosowane.
Zgodnie z treścią art. 36 punkt. 2 Ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustawy z dnia 27 września 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1247)  jedynie w sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wniesiono do sądu akt oskarżenia art. 167, art. 171 § 2, art. 366 § 1, art. 370, art. 389, art. 391, art. 397, art. 401 § 1, art. 427, art. 433 § 1, art. 434, art. 437 § 2, art. 443, art. 447, art. 452 oraz art. 454 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym do czasu prawomocnego zakończenia postępowania (…).
Nie ulega zatem wątpliwości, iż Sąd Rejonowy trafnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniósł, iż zgodnie z treściąart. 167 kpkw brzmieniu ustawy z dnia 27.09.2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1247 ze zm. z Dz.U. z 2015 r. poz. 396), która weszła  w życie z dniem 1.07.2015 r. inicjatywa dowodowa spoczywała na stronach postępowania, a więc m.in. na prokuratorze, a na sądzie  tylko w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami. Takiej inicjatywy Prokurator nie podjął i zdaniem Sądu Okręgowego nie zaistniały żadne szczególne okoliczności, na podstawie których  Sąd Rejonowy miałby z urzędu, po zakwestionowaniu opiniiD. Ż., przeprowadzić dowód z opinii biegłych z dziedziny kynologii i weterynarii.
Opinia natomiastD. Ż.nie mogła w żadnej mierze stać się podstawą do oceny działania oskarżonegoR. Z.. Zaznaczyć nadto należy, iż zarzuty stawiane oskarżonemu skonstruowano na tejże opinii, opartej min. na zeznaniach złożonych przez oskarżonego w charakterze świadka i zawierającej sfomułowania ogólne, prawdopodobne i przypuszczające, co słusznie podkreśla Sąd Rejonowy.
Sąd Okręgowy ponadto uznał, iż materiał dowodowy zebrany do czasu wyrokowania w sprawie był kompletny i nie wymagał szerszej wiedzy specjalnej w postaci dodatkowej opinii biegłych z dziedziny kynologii i weterynarii. W sprawie bowiem przesłuchani zostali właściciele psów, weterynarze, którzy je leczyli oraz, co najważniejsze świadkowie, którzy dokonali w dniu 25.07.2014r. inspekcji weterynaryjnej w hodowli oskarżonegoM. H.iW. D.. Ponadto zawarte w aktach sprawy informacje z lecznicy dla zwierząt weW./k. 54-59/ wskazują na prowadzenie systematycznej profilaktyki dorosłych zwierząt w okresie lipiec-grudzień 2014 r. które podczas badań nie miały żadnych objawów chorobowych.
W trakcie wstępnej fazy postępowania przygotowawczego organy ścigania nie podjęły żadnych zdecydowanych kroków by  dokonać  dogłębnej  inspekcji weterynaryjnej po przez oględziny wszystkich obiek tów  i zwierzą t należący ch  do oskarżonego  przy współudziale policji i inspekcji weterynaryjnej.
Wbrew twierdzeniom prokuratora sprawa niniejsza nie dotyczyła skomplikowanej materii, a braki dowodowe wskazane szczegółowo przez Sąd Rejonowy nie pozwoliły by już bardziej wnikliwie zagłębić się w meritum sprawy.
Odnośnie zarzucanych oskarżonemu przestępstw zart. 286 § 1 kksłusznie Sąd Rejonowy opierając stan faktyczny m.in. na zeznaniach  pokrzywdzonychS. L.,M.iM. R. (1),N. N. (1)iP. D., iż nie sposób przyjąć, by oskarżony wyczerpała znamiona tego przepisu.
Treści stawianych zarzutów zart. 286 § 1 kkprzeczą prawidłowo ocenione przez Sąd Rejonowy zeznania w/w świadków, którzy  zgodnie opisali okoliczności w jakich doszło do zawarcia transakcji zeznając, iż byli świadomi nabycia psa bez rodowodu, który wymaga kolejnych dawek szczepionki. W swych zeznaniachS. L.podała, iż widziała że„pies był brudny i zapchlony”okoliczności te były jej zatem znane już w chwili finalizowania transakcji. Z zeznań pokrzywdzonejN. N. (1)wynika natomiast, iż miała zastrzeżenia do stanu zdrowia zwierzęcia jedynie w zakresie stwierdzonej parwowirozy.
Z zeznań świadkaJ. M., lekarza weterynarii zajmującego się chorym psem państwaR.oraz załączonej charakterystyki leku wynika, iż dopiero podanie 3 dawek szczepionki powoduje uodpornienie psa na wirusy. Pierwsza dawka powinna zostać podana między 4-6 tygodniem życia, kolejne w odstępach 3-4 tygodniowych. Świadek zeznał, iż nawet prawidłowo podana szczepionka może nie wytworzyć przeciwciał u osobnika z wadą genetyczną, której nie sposób potwierdzić ani wykluczyć. Podał, również iż u badanego psa na podstawie zaobserwowanych objawów jedynie„podejrzewałem chorobę parwowirozę”.W tym zakresie nie przeprowadzono żadnego testu zatem faktyczna przyczyna zgonu jej psa nie jest znana. Parwowiroza jest wywoływana przez parwowirus. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez kontakt bezpośredni osobnika zdrowego z chorym, jak również przez kontakt pośredni np. przyniesienie wirusa do mieszkania na butach, spodniach czy dłoniach.
Podnieść należy, że materiał dowody w zakresie chorób szczeniaków wykazał jedynie, że  śmierć jednego psaprawdopodobniewywołał wirus parwowirozy, choć w tym zakresie prowadzący leczenie lekarz weterynarii nie miał pewności albowiem nie przeprowadzono żadnego testu wirusologicznego a u kolejnegopodejrzewanojedynie robaczycę a nie parwowirozę.
Powyższe trafne ustalenia i wnioskowania Sądu Rejonowego w zakresie zarzutów zart. 286 § 1 kkprowadzą do jednego tylko wniosku, iż oskarżonyR. Z.nie wyczerpał znamion tego przestępstwa, lub istnieją w tym zakresie co najmniej poważne wątpliwości.
Zgodnie z treściąart. 5 § 2 kpkw brzmieniu po zmianie Ustawy z dnia 27 września 2013r. – Dz. U. poz. 1247 z późn. zm. stanowił, iż wątpliwości, których nie usunięto w postępowaniu dowodowym, rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.
Przed zmianą natomiast tego przepisu nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygać należało się na korzyść oskarżonego. Obydwa brzmienia mają w tej sytuacji zastosowanie.
Odnośnie podniesionego przez prokuratora błędu w ustaleniach faktycznych co do wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (zresztą dwukrotnie) , iż zwierzę nabyte przezN. N. (1)iP. D.zaraziło się wirusem parwowirozy okresie 9-10 maja 2015r., podczas gdy zostało ono zakupione w styczniu 2015r. i bezpośrednio po zakupie zaczęło ujawniać objawy chorobowe, Sąd Okręgowy stwierdza, iż ta część uzasadnienia stanu faktycznego – str. 2,  a następnie konkluzja ustaleń – str. 7 - zawierają jedynie oczywistą omyłkę pisarską, a nie  przemyślane ustalenie faktyczne, jakoby pies mógł się zarazić w maju 2015r. Okres inkubacji wirusa parwowirozy wynosi ok. 4-14 dni co sugeruje, iż piesekN. N. (1)mógł zarazić się wirusem 9-10 nie maja lecz stycznia 2015 r. natomiastM. R. (2)30.10-02.11.14 r.
Wszystkie pozostałe dowody, a przede wszystkim okres wystąpienia choroby wskazują, że musiało do tego dojść w styczniu 2015r., natomiast czy nastąpiło to przed czy po zakupie pieska i czy oskarżony miał świadomość, że zwierzę jest chore i zaraziło się przed sprzedażą w jego hodowli, nie dało się ponad wszelką miarę ustalić.
Niezrozumiałym jest także dla Sądu Okręgowego podnoszony w apelacji zarzut powtarzalności zachowań oskarżonego, które miały polegać na tym, iż działał w lipcu i listopadzie 2014r. oraz w styczniu 2015r. Zdaniem Prokuratora ma to potwierdzać fakt, iż sprzedaż zwierząt odbywała się szybko, bez odpowiedniej dokumentacji w książeczkach zdrowia zwierząt brakowało podpisów lekarzy weterynarii, ogłoszenia sprzedaży umieszczano w internecie, psy w dwóch przypadkach miały pchły, w jednym przypadku ustalono, że szczepienia psa dokonał, bez jakichkolwiek uprawnień sam sprzedający, a nadto wszystkie zwierzęta, których obrót zakwestionowano w akcie oskarżenia , były chore, zaniedbane , a ich dokumentacja budziła kontrowersje.
Prokuratora zapomina jednakże iż w akcie oskarżenia przedstawiono oskarżonemu tylkotrzy zarzuty zart. 286 § 1 kki dotyczące tylko trzech piesków.Trudno tu zatem o generalizację zachowań oskarżonego, działanie na szeroką skalę i w identyczny sposób. Między sprzedażą pierwszego psa a sprzedażą drugiego upłynęły bowiem blisko 4 miesiące, natomiast między sprzedażą drugiego a trzeciego ponad dwa miesiące. Można nawet było by stwierdzić, iż była to w tym przypadku sprzedaż sporadyczna, gdyż w żaden sposób zakładać nie można, że sprzedaż to była hurtowa.
Zdaniem Sądu Okręgowego natomiast wszyscy nabywcy psów, by dochodzić swoich roszczeń i czując się pokrzywdzonymi przez oskarżonegoR. Z.mogli lub mogą o ile nie nastąpiło jeszcze przedawnienie roszczenia, wystąpić na drogę procesu cywilnego.
Także odnośnie, wręcz wyolbrzymionych zarzutów  stawianych oskarżonemuR. Z.zUstawy o ochronie zwierząt,  nie sposób było przyjąć sprawstwa i winy oskarżonego.
Nie został w żaden sposób potwierdzony zarzut odłączania od matki i sprzedaży zwierząt młodszych niż 6 tygodniowe. Jak trafnie ustala Sąd Rejonowy okoliczność ta miała wynikać rzekomo z opinii lekarza weterynarii. Znajdujące się w aktach sprawy zeznania lekarzy i dokumentacja medyczna nie pozwalają na wyciągnięcie takiego wniosku.B. K.określiła wiek psa na 7 tygodni,J. M.orazK. M.nie kwestionowali wieku psów /7-8 tyg. /. W tych okolicznościach zastanawiające jest w oparciu o jaki dowód określono wiek psów na poniżej 6 tyg. ? Odpowiedź wiadoma jest zapewne tylko biegłej i oskarżycielowi publicznemu.  Z zeznań natomiast Lekarzy weterynariiB. K.iW. A.orazK. M., wynika min., iż psyS. L.orazN. N. (1)miały ok. 7-8 tygodni.
Nie został także potwierdzony zarzut karmienia szczeniaków nieodpowiednią karmą. Jak trafnie zauważa Sąd Rejonowy w tym wypadku oskarżyciel posłużył się liczbą mnogą sugerując większą ilość tego rodzaju przypadków. Tymczasem z lektury aktu oskarżenia możemy wnioskować, iż zarzut ten odnosi się co najwyżej do trzech takich sytuacji. W rzeczywistości w dwóch z nich /zeznaniaN. N. (1)iM. R. (2)/ pokrzywdzeni otrzymali niewielką ilość karmy jednak nie byli w stanie określić czy była to karma odpowiednia dla szczeniaków, w trzecim przypadku otrzymana niewielka ilość karmy faktycznie miała zbyt duży granulat lecz oskarżony uprzedził pokrzywdzonąS. L.aby namoczyła ją przed podaniem. W każdym z powyższych przypadków zalecił pokrzywdzonym nabycie odpowiedniego rodzaju karmy dla zakupionych zwierząt.
Słusznie także Sąd Rejonowy wskazuje, iż z zeznań pokrzywdzonych wynika, że dokonując wyboru psa nie kierowali się jego pochodzeniem. Nie zależało im na zakupie psa z rodowodem a zaoferowane zwierzę odpowiadało ich wyobrażeniu i potrzebom.Podczas zakupu psa jego "rasowość" a właściwie rodowód nie odgrywał zasadniczej roli.
Prawidłowo także Sąd Rejonowy ocenił widniejącą  w książeczkach psów adnotację o przeprowadzonym szczepieniu ochronnym. Poza datą oraz rodzajem użytej szczepionki widnieje w niej parafowany podpis. Nie zawiera ona pieczątki lekarza weterynarii. W trakcie transakcji pokrzywdzonych interesowała wyłącznie kwestia szczepienia psa. Nie prowadzono rozmów na temat osoby wykonującej niniejszą czynność. Brak pieczątki weterynarza sugeruje, iż szczepionka mogła być podana przez samego właściciela /co sugerował oskarżony w przypadku psaM. R. (1)/ lub inną osobę nie będącą weterynarzem. Przez zapomnienie mogła również nie zostać złożona przez samego lekarza. W oparciu o przedstawiony materiał dowodowy nie sposób przyjąć, idąc tokiem rozumowania oskarżyciela, że szczepionka nie została w ogóle podana. Nieco odmienna sytuacja miała miejsce w przypadku psaN. N. (1)iP. D.. W tym przypadku oskarżony poprzestał na oświadczeniu o jednorazowym zaszczepieniu psa i jego odrobaczeniu, pokrzywdzeni bowiem nie otrzymali żadnego dokumentu na potwierdzenie powyższej okoliczności. Szczepienie powinno być powtórzone dwukrotnie w odstępach 3-4 tygodniowych. Przeciwciała po zaszczepieniu pojawiają się dopiero po 10-14 dniach a ich poziom po pierwszym szczepieniu jest niewystarczający, aby uchronić psa przed chorobą. Podanie w przedmiotowej sprawie szczepionki w żaden sposób nie mogły wpłynąć na kondycje zdrowotną zwierząt i uchronić ich przed potencjalnych zagrożeniem.
Sąd Okręgowy celowo zacytował te fragmenty uzasadnienia Sądu Rejonowego by wskazać, że Sąd ten w sposób szczegółowy przeanalizował  cały materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił. Sąd Rejonowy wskazał wyczerpująco dlaczego nie ma podstaw do przyjęcia, by oskarżonyR. Z.znęcał się nad hodowanymi przez siebie zwierzętami, a należałoby przyjąć, że tylko nad tymi trzema szczeniętami wskazanymi w zarzutach zart. 286 § 1 kki to w sposób szczególnie okrutny.
Sąd Okręgowy podziela dokonaną przez Sąd Rejonowy konkluzję, iż zebrany w toku postępowania przygotowawczego materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie oceny warunków w jakiej prowadzono hodowlę zwierząt a tylko w oparciu o tego rodzaju dowód można by przeprowadzić stosowne ustalenia związane z stanem zdrowotnym oferowanych do sprzedaży psów. Protokół kontroli doraźnej Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej weW.oraz zeznania osób ją przeprowadzających lekarza weterynariiM. H.iW. D., nie wskazują na żadne nieprawidłowości, innego w tym zakresie dowodu nie przedstawił oskarżyciel publiczny. Powołane powyżej zeznania świadkaJ. M.zakreślają ujawnienie objawów choroby na 4-14 dni od kontaktu z czynnikiem wywołującym chorobę zatem w chwili zawarcia transakcji mogły nie występować, wówczas zasadniczego znaczenia nabierają wskazane powyżej braki dowodowe, które pozwoliłyby na ocenę posiadanej wiedzy i świadomości w tym zakresie przez oskarżonego. Lekarz weterynarii wskazał, iż wirus z łatwością jest przenoszony np. na obuwiu czy rękach zatem nie sposób wskazać czy jedynie poszczególne szczeniaki czy też ich większa liczba miała z nim kontakt, nie mówiąc już w jakich okolicznościach doszło do ich zakażenia. Warunki hodowli po raz kolejny, co wymaga podkreślenia, nie zostały bowiem ustalone przez oskarżyciela. W tych okolicznościach za zupełnie chybiony należy uznać zarzut znęcenia się nad zwierzętami a w szczególności w jego kwalifikowanej postaci.
Sąd Okręgowy przeanalizował także dołączoną do sprawy opinię znajdująca się na  K. 237-249 i nie znalazł podstaw by uznać ją za przydatną w niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy nie neguje, iż zawiera ona ogólne wiadomości specjalne przydatne w ocenie powinności osób prowadzących hodowlę psów, jednakże odnośnie oceny dowodów zgromadzonych przeciwkoR. Z.nie może posłużyć jako dowód do tej konkretnej sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpk.
SSO Ewa Taberska