Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 508/17
Data wyroku: 2017-09-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Bańkowska
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 279 § 1 kk

Warszawa, dnia 6 września 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 508/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Małgorzata Bańkowska
Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Sylwester Sykut
przy udziale prokuratora Teresy Pakieły
po rozpoznaniu dnia 6 września 2017 r. w Warszawie
sprawyŁ. M.synaA.iE.ur. (...)wŁ.
oskarżonego zart. 278§1 i 5 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart.64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie
z dnia 27 stycznia 2017 r.    sygn. akt II K 12/16
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. Ż.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w II instancji oraz podatek VAT.
Sygn. akt: VI Ka 508/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Argumentacja zawarta w apelacji obrońcy oskarżonegoŁ. M.nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, że apelacja ta, oprócz wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego podważa również prawidłowość dokonanych przez sąd rejonowy ustaleń faktycznych oraz przyjętej kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu.
Zaprezentowana w treści apelacji argumentacja obrońcy, w ocenie sądu okręgowego jest jednakże nietrafna i stanowi jedynie próbę polemiki z prawidłowymi ustaleniami sądu I instancji.
W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego winaŁ. M.nie budzi żadnych wątpliwości. Oskarżony bowiem przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a złożone przez niego wyjaśnienia są zgodne z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie.
W ocenie sądu okręgowego, odmiennej do stanowiska skarżącego, sąd rejonowy prawidłowo ustalił, iżŁ. M.działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w warunkach recydywy zwykłej, dopuścił się czynu zabronionego, opisanego w treściart. 279 § 1 kk, a nie - jak twierdzi jego obrońca - czynu zart. 278 § 1 kk.
Niezasadnym jest twierdzenie obrońcy, iż czyn oskarżonego nie obejmował przełamania zabezpieczenia dostępu do pieniędzy, ponieważŁ. M.wykorzystał oryginalne karty kredytowe, należące doK. S., a podczas dokonywanych wypłat posługiwał się przypisanymi do tych kart kodami PIN.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, które zostało również zaaprobowane przez doktrynę, kradzież pieniędzy z konta bankowego dokonana przy użyciu karty bankomatowej zabezpieczonej kodem PIN uznawana jest za kradzież z włamaniem.
Działanie sprawcy w takich przypadkach skutkuje bowiem przedostaniem się do rachunku bankowego właściciela karty. Dochodzi zatem wówczas do przełamania bariery elektronicznej w systemie bankowym. Jeżeli czyni to osoba nieuprawniona, która weszła w posiadanie karty wbrew woli jej właściciela, dokonuje kradzieży z włamaniem.
Niezależnie więc od tego, kto finalnie doznaje uszczerbku w efekcie działania osoby nieuprawnionej do posługiwania się kartą płatniczą, (co wynika z odrębnych regulacji i na co sprawca nie ma wpływu ani zapewne nie jest nawet tego świadom) bezspornym jest, że używając skradzionej karty doprowadza do zmniejszenia aktywów na rachunku jej właściciela. W istocie dokonuje więc włamania w drodze przełamania zabezpieczeń elektronicznych i zaboru mienia w postaci wartości pieniężnych zapisanych w systemie informatycznym banku. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2014 r., IV KK 42/14, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2017 r., III KK 349/16).
Przedstawiony wyżej pogląd, w odniesieniu do realiów niniejszej sprawy pozwala zatem na jednoznaczne stwierdzenie, iż czyn, którego dopuścił sięŁ. M.wypełnił znamiona przestępstwa zart. 279 § 1 kk.
Błędnym w ocenie sądu odwoławczego jest również twierdzenie, jakoby pokrzywdzonym w sprawie byłaspółka (...)z siedzibą wL.. Należy bowiem wskazać, iż w realiach niniejszej sprawy toK. S.realnie poniósł szkodę w związku z bezprawnym działaniem oskarżonego. Na jego bowiem nazwisko były wystawione zabrane przezŁ. M.karty kredytowe oraz (na co również wskazuje obrońca) niezwłocznie po stwierdzeniu faktu kradzieży toK. S., będąc prezesem spółki, czyli osobą odpowiedzialną za jej sytuację finansową, pokrył w całości poniesioną stratę z własnych środków. Zasadnie zatem został on uznany za pokrzywdzonego i zasądzono na jego rzecz obowiązek naprawienia szkody.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu apelacji należy stwierdzić, iż w ocenie sądu okręgowego kara 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności, jaka została orzeczona wobecŁ. M., jest w pełni zgodna z dyrektywami zawartymi w treściart. 53 § 1 i 2 kk. Uwzględnia ona bowiem stopień społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuścił się oskarżony oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które w stosunku do niego ma osiągnąć, jak również fakt, iż czynŁ. M.został popełniony w warunkach recydywy zwykłej, w rozumieniuart. 64 § 1 kk.
W związku z powyższym za niezasadne należy uznać wnioski obrońcy o zmniejszenie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego i zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia jej wykonania, względnie orzeczenie wobec niego kary łączonej, w rozumieniuart. 37b kk.
Opisany w treściart. 279 § 1 kkczyn zabroniony zagrożony jest maksymalną karą do 10 lat pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności obciążająceŁ. M., a zwłaszcza działanie w warunkach powrotu do przestępstwa w rozumieniuart. 64 § 1 kk, należy stwierdzić, że wymierzona mu przez sąd rejonowy kara mieści się w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a więc nie jest rażąco surowa. Na marginesie należy też wskazać, że obrońca oskarżonego w treści swojej apelacji nie podniósł żadnych nowych okoliczności, które mogłyby, choćby hipotetycznie, mieć wpływ na zmniejszenie jej wymiaru.
Sąd odwoławczy w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie, stanowiący, iż kara nadmiernie łagodna może być karą niesprawiedliwą, prowadzącą do poczucia swojego rodzaju bezkarności popełnionego przestępstwa i w ten sposób może przyczynić się do dalszej demoralizacji sprawcy. (wyrok SA w Krakowie z dnia 14.05.2008 r., sygn. II AKa 50/08).
Z tych względów orzeczono, jak w wyroku.