Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 319/16
Data wyroku: 2017-06-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286 § 1 kk

Sygn. akt XIV K 319/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 25 maja 2017 r.
Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W lutym 2015 r.A. D.skontaktował się telefonicznie z zarejestrowanego na niego numeru 691-315-377 zM. P., przedstawicielemfirmy (...)sp. j. wS.w celu zakupu sprzętu elektronicznego. Mężczyzna podawał się zaT. L., którego znał osobiście, twierdził, że jest przedstawicielemspółki (...) sp. z o.o., współpracującej zTelewizją (...), z którą rzeczywiście uprzednio miał „przygodę” jako pracownik.A. D.w rozmowachM. P.utwierdzał go w przekonaniu o własnej rzetelności i profesjonalizmie, pytał o specjalistyczny sprzęt różnego rodzaju.
W dniu 27 lutego 2015 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej z adresu(...).pl (...)sfinalizował zakup sprzętu, dokonał zamówienia odtwarzacza CDmarki N. (...). W zamówieniu jako adres dostawy wskazałul. (...)wW., natomiast jako dane do faktury:(...) sp. z o.o., NIP(...),ul. (...)lokal użytkowy 1,(...)-(...) W.(była to piwnica przynależna do mieszkania matkiA. D.). W zamówieniu prosił o wystawienie faktury z 7-dniowym terminem płatności. W dniu 27 lutego 2015 r. za pośrednictwem firmy kurierskiej(...)została nadana przesyłka zawierająca zamówiony sprzęt oraz fakturę VAT na kwotę 1.325,58 zł z terminem płatności do 6 marca 2015 r. Przesyłka została odebrana przez osobę o nazwiskuD.. W okresie, kiedy nie upłynął jeszcze termin płatności,A. D., nadal podając się zaT. L., dokonał pocztą elektroniczną zamówienia kolejnego sprzętu elektronicznego w postaci 2 sztuk słuchawekmarki B. (...), 1 sztuki słuchawekmarki B. (...), bezprzewodowego zestawu kamerowegomarki S. (...), miniaturowego odbiornika kamerowegomarki S. (...)G3 i kabla połączeniowegomarki S. (...). Przesyłka z tym sprzętem oraz fakturą VAT na te same dane na kwotę 6.041,12 zł z 14-dniowym terminem płatności została wysłana w dniu 5 marca 2015 r. za pośrednictwem firmy kurierskiej(...)na adres:ul. (...)wW.. Przesyłka została odebrana w dniu 6 marca 2015 r.
A. D.nie zapłacił za otrzymany sprzęt. Mimo prób podjęcia kontaktu mailowego i telefonicznego, przedstawicielom firmy nie udało się wyegzekwować od niego płatności. PoczątkowoA. D.zapewniał, że przelew został zrealizowany i wyśle jego potwierdzenie, następnie kontakt z nim się urwał.
W ten sposób w okresie od 27 lutego 2015 r. do 6 marca 2015 r. wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu,A. D.doprowadziłspółkę (...)sp. j. wS.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci sprzętu elektronicznego łącznej wartości 7.366,70 zł w taki sposób, że składając w dniach 27 lutego 2015 r. i 5 marca 2015 r. za pośrednictwem Internetu z adresu poczty elektronicznej(...).pl dwa zamówienia na zakup z dostawą urządzeń łącznie w postaci: odtwarzacza CDmarki N. (...), 2 sztuk słuchawekmarki B. (...), 1 sztuki słuchawekmarki B. (...), bezprzewodowego zestawu kamerowegomarki S. (...), miniaturowego odbiornika kamerowegomarki S. (...)G3 i kabla połączeniowegomarki S. (...)oraz przedstawiając się jakoT. L., wprowadził pracowników pokrzywdzonej firmy w błąd co do własnej tożsamości oraz zamiaru zapłacenia za towar, który został mu dostarczony w dwóch przesyłkach w okresie od 27 lutego 2015 r. do 6 marca 2015 r. na adresul. (...)wW., czym działał na szkodęspółki (...)sp. j.
/zeznaniaM. P.(k. 31-32, k. 413v.), częściowe wyjaśnienia oskarżonego w odniesieniu do znajomości zT. L.(k. 411v., k. 412), kserokopie faktur (k. 37, k. 39), skan zamówienia (k. 40), wydruki korespondencji e-mail (k. 41, k. 45-52), listy przewozowe (k. 42-43), potwierdzenie odbioru przesyłki (k. 44), wykaz połączeń (134-136), informacja telekomunikacyjna (k. 142), wykaz sprzętu (k. 81), potwierdzenie odbioru (k. 149)/
A. D.nie poprzestał na jednym oszustwie. W dniu 3 marca 2015 r. zakupił na pośrednictwem Internetu odfirmy (...)S. Ż.z siedzibą wO.sprzęt elektroniczny w postaci routeramarki C. (...)o wartości 1.962,00 zł. Korespondencję z firmą prowadził z adresu poczty elektronicznej(...).pl, podpisując się jakoT. L.. W zamówieniu podał dane do faktury:(...) sp. z o.o.ul. (...)lokal użytkowy 1,(...)-(...) W., NIP(...). Na te danefirma (...)S. Ż.wystawiła i wysłała w dniu 3 marca 2015 r. fakturę z 7-dniowym terminem płatności. Przesyłka z zamówionym sprzętem została nadana w dniu 3 marca 2015 r., a doręczona 4 marca 2015 r. na adresul. (...)wW.. Po upływie terminu płatności, kiedy firma wciąż nie otrzymała przelewu za dostarczony sprzęt. przedstawicielfirmy (...)bezskutecznie próbował skontaktować się telefonicznie i mailowo zA. D.. W tym wypadku również początkowoA. D.zapewniał, że płatność zostanie wkrótce uregulowana, później całkowicie urwał się z nim kontakt.A. D.zakupił już wcześniej, w dniu 19 grudnia 2014 r. sprzęt elektroniczny wfirmie (...)S. Ż.i wówczas płatność została uregulowana od razu, za pobraniem. Z tego względu przedstawiciele firmy mieli zaufanie, iż także druga transakcja przebiegnie bez problemu.
W ten sposób w okresie od 3 marca 2015 r. do 4 marca 2015 r. wW., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłfirmę (...)S. Ż.z siedzibą wO.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci sprzętu elektronicznego wartości 1.962,00 zł w taki sposób, że składając w dniu 3 marca 2015 r. za pośrednictwem Internetu z adresu poczty elektronicznej(...).pl zamówienie na zakup z dostawą urządzenia w postaci routeramarki C. (...)i przedstawiając się jakoT. L., wprowadził pracowników pokrzywdzonej firmy w błąd co do własnej tożsamości oraz zamiaru zapłacenia za towar, który został mu dostarczony przez kuriera w dniu 4 marca 2015 r. na adresul. (...)wW., czym działał na szkodęfirmy (...)S. Ż..
/zeznaniaŁ. N.(k. 10-10v., k. 531-531v.), kserokopia potwierdzenia odebrania przesyłki (k. 2, k. 28), kopia wydruku zamówienia i sprzętu (k. 530), wydruki korespondencji e-mail (k. 4-6, k. 13-26), kserokopia faktury (k. 7, k. 27)/
WspomnianyT. L.z powyższym wyłudzeniem nie miał nic wspólnego. O sprawie dowiedział się jak policjanci przyjechali realizować czynności procesowe w jego mieszkaniu.
/zeznaniaT. L.(k. 412v.-413, k. 117v.-118), protokół przeszukania pomieszczeńT. L.(k. 113-116), protokół przeszukania pomieszczeńZ. D.(k. 124-125)/
OskarżonyA. D.ma prawie 39 lat, jest kawalerem, nie posiada dzieci, nie ma nikogo na utrzymaniu, z zawodu jest programistą, ma dolegliwości zdrowotne, obecnie przebywa w AŚW.-S., odbywa kary pozbawienia wolności za przestępstwa podobne w innych sprawach. Był leczony psychiatrycznie i neurologicznie: opiniujący oskarżonego biegli psychiatrzy nie stwierdzili u oskarżonego choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali natomiast cechy osobowości nieprawidłowej. Stan psychiczny oskarżonego w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu nie znosił ani nie ograniczał zdolności rozpoznania czynu ani zdolności do pokierowania swoim postępowaniem. Poczytalnośćtempore criminisi w toku postępowania karnego nie budziła ich wątpliwości. Stan zdrowia psychicznego oskarżonego pozwalał mu na uczestniczenie w czynnościach postępowania karnego, oskarżony był zdolny do prowadzenia obrony w sposób samodzielny i rozsądny (k. 155-155v., k. 235 – dane osobo-poznawcze, dokumentacja medyczna, k. 403-404, 493-494 – karty karne, k. 205-206 – informacja o pobytach i orzeczeniach, k. 340-344, k. 430-431 – opinia sądowo-psychiatryczna):
- w toku postępowania przygotowawczego oskarżony odmówił składania wyjaśnień (k. 156-156v.);
- na rozprawie głównej oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz wyjaśnił, iż sam nie zamawiał nigdy sprzętu elektronicznego, natomiast pracował dlaT. L.. Praca polegała na wykonywaniu różnych usług m.in. odbieraniu i przekazywaniu mu adresowanych do niego paczek od firm kurierskich. Oskarżony nie wiedział, co jest w paczkach, nie kontaktował się nigdy z pokrzywdzonymi spółkami (k. 411v.-412).
Sąd zważył:
W ocenie sądu, zgromadzony materiał dowodowy ujawniony w toku rozprawy głównej pozwolił z całą pewnością stwierdzić winę i sprawstwo oskarżonego w odniesieniu do zarzucanych mu czynów ze zmianami poczynionymi w sentencji wyroku.
Ustalając stan faktyczny w sprawie, sąd za wiarygodne uznał zeznania przedstawicieli obu pokrzywdzonych spółek,Ł. N.iM. P., albowiem były one logiczne, szczegółowe i spójne z pozostałymi dowodami, w szczególności z fakturami na zakup sprzętu i przedstawioną korespondencją mailową, a podanych przez nich okoliczności oskarżony nie kwestionował w swoich wyjaśnieniach. Zeznania te umożliwiły na ustalenie motywacji i sposobu działania oskarżonego, w szczególności metod, jakimi wprowadzał w błąd pokrzywdzone spółki, wzbudzając w ich przedstawicielach przekonanie, że jest on profesjonalnym realizatorem programów telewizyjnych. Zeznania świadków pozwoliły także ustalić okoliczności składania przezA. D.zamówień oraz określić wysokość szkody wyrządzonej przestępstwem. Na tych zeznaniach sąd oparł się także, ustalając zamiar, z jakim działał oskarżony. Oskarżony wykorzystał bowiem swoje doświadczenie z branży realizacji programów telewizyjnych, posługiwał się fachowym językiem, ponadto w zamówieniu podał numer NIP spółki prowadzącej działalność tego rodzaju, dzięki czemu przedstawiciele pokrzywdzonych spółek byli pewni, że transakcje przebiegną pomyślnie. Zeznania złożone przezM. P.potwierdzają także uzyskane od operatora sieci komórkowej wykazy połączeń oskarżonego, z których wynika, iż w okresie objętym zarzutem oskarżony wielokrotnie kontaktował się telefonicznie z przedstawicielem spółki, dzwoniąc na numer stacjonarny firmy oraz na telefon komórkowyM. P., natomiast w późniejszym okresie, po upływie terminu płatności za sprzęt, toM. P.usiłował skontaktować się z oskarżonym, dzwoniąc do niego i wysyłając wiadomości sms.
Ustalając zamiar i sposób działania oskarżonego sąd oparł się także na przedstawionych przez pokrzywdzonych dokumentach: kopiach faktur oraz potwierdzeniach odbioru przesyłek, a także na wydrukach korespondencji e-mail między oskarżonym a przedstawicielami spółek. Sąd uznał te dokumenty za w pełni wiarygodne i rzetelne, albowiem były to typowe dokumenty funkcjonujące w obrocie gospodarczym oraz dowodziły okoliczności, którym nie zaprzeczyła żadna ze stron. Dokumenty te pozwoliły potwierdzić wiarygodność zeznań przedstawicieli pokrzywdzonych spółek oraz ustalić sposób działania oskarżonego. W szczególności potwierdzenia odbioru przesyłek umożliwiły ustalenie, iż to oskarżony odbierał zamówiony sprzęt.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego (k. 411v.412) w przeważającej mierze, tj. w zakresie sprzecznym z ustalonym stanem faktycznym. Zdaniem sądu, zmierzały one do uniknięcia odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny i obciążenia niąT. L.. Wyjaśnienia te były niespójne, mało konkretne i niepoparte żadnymi innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, a w szczególności depozycjami świadkaC., o którym będzie mowa poniżej. Oskarżony próbował przedstawiać wersję, w której dominującą rolę odgrywał w zamówieniach odgrywałT. L., że on na jego polecenie jeździł i odbierał zamówiony sprzęt itp. Wersja ta nie została choćby uprawdopodobniona. Nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia też to z jakiej jednostki komputera zamówienia były wysyłane, albowiem czynił toA. D., który „skradł” tożsamośćT. L., o czym on sam rzeczowo zeznawał (k. 413). Sąd uznał je zatem wyłącznie za przyjętą przez oskarżonego linię obrony, której jednak w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób uznać za wiarygodną. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom w zakresie bezsprzecznym, tj. okolicznościach poznaniaT. L.oraz charakteru wspólnej znajomości. W żadnej mierze nie potwierdziły się „rewelacje” oskarżonego odnośnie do rzekomo przestępczej aktywnościT. L..
Sąd nie dał wiary zeznaniom wspomnianegoA. C.(k. 503v.),, albowiem były one niespójne i chaotyczne. Świadek nie był w stanie podać szczegółów współpracy zA. D.ani okoliczności, w jakich rzekomo mieli wspólnie odbierać paczki i przekazywać jeT. L.. Świadek przyznał zresztą, że nie za bardzo kojarzyT. L.. Zeznania świadka nie mogły zatem stać się podstawą do uznania za prawdziwą linii obrony oskarżonego, iż zamówienia odbierał tylko na zlecenieT. L.i nie wiedział, co znajduje się w środku. Symptomatyczne jest też i to, że obaj z oskarżonym w tym samym czasie przebywali w tej samej jednostce penitencjarnej, co uprawnia do twierdzenie, żeA. D.wykorzystał ten fakt do prób ustalenia jednej linii relacyjnej.
Sąd w całości dał wiarę zeznaniomT. L.(k. 412v.-413, k. 117v.-118). Były one logiczne, konsekwentne, bezsprzeczne, zaś przed sądem szczere, spontaniczne i przekonywające. Świadek zeznawał pewnie i konkretnie. Zeznał on, iż jego znajomość zA. D.miała charakter sporadyczny, wyłącznie towarzyski, nigdy nie współpracowali ze sobą ani nie zlecałA. D.żadnych usług. Podał, że nie zna i nigdy nie korzystał z adresu mailowego(...).pl, nie zamawiał żadnego sprzętu elektronicznego, aA. D.nie udostępniał mu żadnych pomieszczeń piwnicznych. ZeznaniaT. L.były też spójne z pozostałymi dowodami. Jedynym dowodem, który pozwoliłby zakwestionować wiarygodność świadka i przyjąć, iż to on dokonywał zamówień w pokrzywdzonych firmach, były wyjaśnienia oskarżonego, którym jednak sąd odmówił wiary.
Za wiarygodne sąd uznał zeznaniaK. B.(k. 503-503v.), dzielnicowego w miejscu zamieszkaniaT. L., który zeznał, iż nie kojarzy oskarżonego aniT. L., a także nie przypomina sobie spraw z ich udziałem. Mogło to wynikać z upływu czasu od wydarzeń, o które był pytany, a także z wielości prowadzonych spraw. Jego zeznania nie miały istotnego wpływu na poczynione ustalenia faktyczne.
Ustalając stan poczytalności oskarżonego w momencie popełnienia czynu sąd oparł się na opiniach sądowo-psychiatrycznych sporządzonych na potrzeby postępowania przez biegłych z zakresu psychiatrii. Opinie biegłych stwierdzające poczytalność oskarżonegotempore criminisi w czasie postępowania karnego, a także diagnozujące u niego cechy osobowości nieprawidłowej nie budzą wątpliwości co do wiarygodności, albowiem są one pełne, jasne i bezsprzeczne.
Sąd uznał również za wiarygodne i rzetelne pozostałe ujawnione dowody: wydruki informacji ze stron internetowych – k. 55-74, wykaz sprzętu – k. 81, wydruk IP – k. 103-104, protokoły przeszukania pomieszczeń - k. 113-116, k. 124-125, wykaz połączeń – k. 134-136, 139-140 – wykaz logowań, informację telekomunikacyjną – k. 142, informację GUS – k. 144, informację z(...)k. 149-150, zaświadczenia – k. 192-199, informację o pobytach i orzeczeniach – k. 205-206, karty karne – k. 175-177, 223-224, 402-404, 492-494, odpisy wyroków – k. 389-390, 399, oraz dokumentację medyczną – k. 410, 424a, 433-485, ponieważ zostały one sporządzone przez właściwe organy lub instytucje, a ich autentyczność nie budzi wątpliwości i nie została zakwestionowana przez żadną ze stron.
Odpowiedzialności karnej zart. 286 § 1 k.k.polega, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.
Nie ulega wątpliwości, że działania oskarżonego doprowadziły pokrzywdzone spółki do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem. W niniejszej sprawie niekorzystne rozporządzenie mieniem stanowiło dostarczenie oskarżonemu zamówionych przez niego towarów i nieotrzymanie za nie zapłaty. Wątpliwości nie budzi także zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego między zachowaniem oskarżonego a skutkiem w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonych. W obu przypadkach oskarżony wprowadził przedstawicieli pokrzywdzonych spółek w błąd, podając się za właściciela firmy zajmującej się realizacją programów telewizyjnych. Oskarżony wykorzystał swoje doświadczenie zawodowe, wcześniej bowiem rzeczywiście pracował w tej branży, posiadał zatem wiedzę pozwalającą mu na prowadzenie rozmów z kontrahentami w taki sposób, aby doprowadzić ich do przekonania, że mają do czynienia z profesjonalistą. W ten sposób oskarżony zdobył zaufanie sprzedawców, co sprawiło, iż zdecydowali się wysłać mu sprzęt, nie otrzymując uprzednio zapłaty i wystawiając faktury z siedmio- lub czternastodniowym terminem zapłaty. Dodatkowo w celu wprowadzenia w błąd pokrzywdzonych oskarżony podał do faktury takie dane, w tym numer NIP, które odnosiły się do wiarygodnej spółki. Dzięki temu, w chwili składania i realizacji zamówienia, nie wzbudził żadnych podejrzeń u swoich kontrahentów. W dodatku, w przypadkuspółki (...)S. Ż., oskarżony wykorzystał także fakt, iż kilka miesięcy wcześnie zakupił w niej sprzęt o dużo niższej wartości, uiszczając za niego zapłatę. W ten sposób wzbudził w jej pracownikach zaufanie, że także kolejna transakcja przebiegnie bez problemu. Dodać należy, że o jaskrawo wątpliwej działalność gospodarczej oskarżonego świadczy wydruk z KRS i ze strony internetowej wraz z korespondencją użytkowników, którzy mieli z nim kontakt (k. 53-74).
Opisany wyżej sposób działania oskarżonego niezbicie dowodzi, iż oskarżony umyślnie wprowadził pokrzywdzonych w błąd. Błąd to niewątpliwie rozbieżność między obiektywną rzeczywistością, a wyobrażeniem o niej lub jej odbiciem w świadomości podmiotu. Może on polegać na urojeniu (fałszywym wyobrażeniu) istnienia pewnych okoliczności lub cech stanu rzeczy, które w rzeczywistości nie występują, lub na nieświadomości występujących w rzeczywistości okoliczności. Dla bytu oszustwa nie ma znaczenia fakt, że pokrzywdzony mógł wykryć błąd przy dołożeniu znikomej staranności. Bezkrytyczność i łatwowierność pokrzywdzonego także nie wyłącza odpowiedzialności karnej za oszustwo. (T. Oczkowski, komentarz do art. 286 [w:] R. Stefański,Kodeks karny. Komentarz, wyd. 18, 2017)
W niniejszej sprawie oskarżony wprowadził pokrzywdzone spółki w błąd nie tylko w ten sposób, iż stworzył w nich fałszywe wrażenie, że zamierza zapłacić za otrzymany towar, ale także co do własnej tożsamości. Zarówno w rozmowach telefonicznych, jak i w korespondencji e-mail podawał się bowiem zaT. L., jego nazwisko umieścił także w nazwie fikcyjnej spółki, której rzekomo był przedstawicielem, oraz w zamówieniu. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi jednak wątpliwości, iżT. L.nie miał nic wspólnego z dokonywanymi przez oskarżonego oszustwami, w szczególności nie kontaktował się z pokrzywdzonymi spółkami i nie dokonywał w nich zamówień. Powyższe działanie oskarżonego miało na celu uniemożliwienie ustalenia jego danych po odkryciu oszustwa przez pokrzywdzonych i przerzucenie odpowiedzialności naT. L..
W ocenie sądu nie budzi także wątpliwości, iż oskarżony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim kierunkowym w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Jego działania nakierowane na wprowadzenie pokrzywdzonych w błąd były bowiem rozłożone w czasie, zaplanowane, oskarżony dobrze przygotował się do stworzenia fikcyjnej historii m.in. kupując wcześniej sprzęt małej wartości, zakładając skrzynkę mailową z nazwą nieistniejącej spółki, przygotowując fikcyjne dane do faktury. Wszystkie te działania miały na celu doprowadzenie do otrzymania sprzętu bez konieczności uprzedniej zapłaty. Należy zatem uznać, że działania oskarżonego były celowe, nakierowane na uzyskanie korzyści majątkowej. Oskarżony obejmował zamiarem bezpośrednim kierunkowym wszystkie znamiona strony przedmiotowej zarzuconych mu przestępstw.
Sąd uznał również, że wątpliwości nie budzi wina oskarżonego w odniesieniu do zarzucanych mu czynów. Oskarżony jest osobą dorosłą, dojrzałą życiowo, zarzucanych mu czynów dokonał z pełną świadomością, że działa bezprawnie na szkodę pokrzywdzonych. Był wcześniej karany za przestępstwa zart. 286 § 1 k.k., wiedział zatem, na czym polega to przestępstwo i jaka grozi za nie odpowiedzialność. Opinia biegłych psychiatrów wykazała, że w chwili czynu był w pełni poczytalny. Okoliczności sprawy wskazują, iż działał on z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, wypełniając tym samym znamiona strony podmiotowej przestępstwa.
Sąd zmienił opisy zarzucanych oskarżonemu czynów, ustalając, iż niekorzystne rozporządzenie mieniem dotyczyło w wypadku obu pokrzywdzonych spółek sprzętu elektronicznego o wskazanej w zarzucie wartości, nie zaś sumy pieniędzy w tej kwocie. Wysyłając zamówiony sprzęt i nie otrzymując zapłaty, pokrzywdzeni rozporządzili bowiem należącym do nich sprzętem, nie zaś sumą pieniędzy, którą w efekcie powinni za ten sprzęt otrzymać.
W przypadku drugiego z zarzucanych czynów sąd uznał, że dokonując w tej samej firmie kolejnych zamówień, za które nie miał zamiaru zapłacić, oskarżony działał ze z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu i z tego względu zakwalifikował ten czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd ustalił także, iż oskarżony czynów na szkodę obu spółek dopuścił się w krótkich odstępach czasu i w podobny, opisany wyżej sposób. Z tego względu do kwalifikacji prawnej czynów należało zastosowaćart. 91 § 1 k.k.
Wydając orzeczenie o karze i środkach karnych, sąd na podstawieart. 4 § 1 k.k.zastosował ustawę w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. jako względniejszą dla oskarżonego w zakresie możliwości orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. Obecnie brzmienieart. 46 § 1 k.k, zgodnie z którym sąd orzeka o obowiązku naprawienia szkody, stosując przepisy prawa cywilnego, nakazuje uwzględnienie w zasądzanej kwocie odszkodowania szkody w pełnej wysokości, a więc także z odsetkami. Brzmienie tego przepisu sprzed 1 lipca 2015 r. pozwalało na zasądzenie odszkodowania jedynie w kwocie poniesionej straty, co należy uznać za względniejsze dla sprawcy. Wobec powyższego ustawę karną w tym brzmieniu sąd zastosował także przy wyrokowaniu w pozostałym zakresie.
Uznając oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów, sąd na podstawieart. 286 § 1 k.k.przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Przestępstwo określone wart. 286 § 1 k.k.jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Wysokość wymierzonej oskarżonemu kary uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wynikające zart. 53 k.k., w szczególności kara ta jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu.
W ocenie sądu stopień społecznej szkodliwości czynów oskarżonego należy uznać za znaczny. Decyduje o tym rodzaj przestępstwa, którego się dopuścił, a które wymaga od sprawcy szczególnie zabarwionej postaci zamiaru - zamiaru bezpośredniego kierunkowego, a także okoliczności popełnienia czynu. W szczególności istotny jest fakt, że oskarżony długo przygotowywał się do popełnienia tych czynów, celowo budując fikcyjną historię i wzbudzając w ten sposób zaufanie przedstawicieli pokrzywdzonych spółek, które następnie perfidnie wykorzystał. Należy też podkreślić naganną motywację oskarżonego, który z rozmysłem wprowadzał pokrzywdzonych w błąd i realizował swój plan, aby wzbogacić się ich kosztem. Na ocenę stopnia społecznej szkodliwości wpływa dodatkowo fakt, iż oskarżony popełnił w krótkim odstępie czasu dwa przestępstwa tego samego rodzaju w podobny sposób.
Także stopień winy oskarżonego należy uznać za znaczny. Wynika to zarówno ze szczególnie zabarwionej postaci zamiaru bezpośredniego kierunkowego, z jakim działał oskarżony, jak i z jego uprzedniej wielokrotnej karalności, w tym za przestępstwa oszustwa. Oskarżony był wielokrotnie karany za przestępstwa podobne, jest wysoce zdemoralizowany, z popełniania przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu.
Za okoliczności obciążające przy ustalaniu wymiaru kary sąd uznał naganną motywację oskarżonego działającego w celu wzbogacenia się kosztem pokrzywdzonych spółek oraz podszywanie się pod osobę, u której wzbudził wcześniej zaufanie (T. L.), fakt popełnienia w krótkim odstępie czasu dwóch przestępstw tego samego rodzaju, uprzednią wielokrotną karalność sprawcy. Oskarżony mimo uprzedniej karalności nie wyciągnął bowiem wniosków ze swojego zachowania i nadal dokonywał oszustw. Świadczy to o tym, że dla oskarżonego popełnianie przestępstw stało się sposobem życia i łatwego uzyskiwania korzyści majątkowych kosztem ufających mu osób. Taki stan rzeczy zasługuje na adekwatną reakcję karną ze strony państwa poprzez terminowe wyeliminowanie oskarżonego ze społeczeństwa, tak by więcej nie szkodził. Inną okolicznością obciążającą jest nagminność podobnych przestępstw, jedynie z pozoru błahych, lecz niezmiernie uciążliwych dla obywateli.
Za jedyną okoliczność przemawiającą za wymierzeniem kary w dolnych granicach sąd uznał dość poważne problemy zdrowotne oskarżonego.
Wymierzona kara jest w pełni adekwatna do powagi przestępstw. Jest surowa, ponieważ jest karą bezwzględną (1 rok i sześć miesięcy). Wynika to z uprzedniej karalności sprawcy oraz jego rażącego braku poszanowania dla prawa, jak również potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i oddziaływania na przyszłość. Zdaniem sądu, orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności jest jedyną właściwą reakcją na przestępstwa popełnione przez oskarżonego. Jak zostało wyżej wskazane kara pozostaje w dolnych granicach sądowego wymiaru (przestępstwo zart. 286 § 1 k.k.jest wszak zagrożone karą do lat 8, a przy zastosowaniuart. 91 § 1 k.k.sąd mógł wymierzyć karę aż do lat 12). Wynika to z faktu, że oskarżony nie wyrządził swoim czynem aż tak znacznych szkód materialnych. Stanowi również wyraz nadziei, że oskarżony wyciągnie wnioski ze swojego zachowania, uporządkuje swoje życie i po „odcierpieniu” krzywd innych w warunkach izolacji penitencjarnej, nie będzie w przyszłości naruszał porządku prawnego.
Sąd na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. tytułem środka karnego nałożył na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzeczS. Ż.prowadzącego działalność gospodarczą podfirmę (...)wO.kwoty 1.962,00 zł oraz na rzecz(...)sp. j. wS.kwoty 7.366,70 zł. Kwoty te są równowartością strat poniesionych przez pokrzywdzone spółki, które nie odzyskały dostarczonego oskarżonemu sprzętu elektronicznego. Realizacja tego obowiązku naprawi w dużej mierze krzywdę wyrządzoną pokrzywdzonym, a także podziała na oskarżonego wychowawczo, dowodząc, że nie opłaca się czerpać korzyści majątkowej z przestępstwa.
Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokataA. K.kwotę 588,00 zł powiększoną o kwotę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej z urzędu za obronę oskarżonego w postępowaniu przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym w pierwszej instancji.
Sąd uznał, iż ze względu na sytuację majątkową oskarżonego, który jest pozbawiony wolności, uiszczenie kosztów procesu byłoby zbyt uciążliwe. Z tego względu na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.sąd zwolnił go w całości od ponoszenia tych kosztów, stwierdzając że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.