Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 132/17
Data wyroku: 2017-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 159 kk

Sygn. akt VI Ka 132/17
Obraz 1

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli
Protokolant Urszula Kołodziej
przy udziale Prokuratora Prokuratury OkręgowejM. P.del. do Prokuratury Rejonowej w Lubaniu
po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r.
sprawyR. I.ur. (...)wL.,s.T.,D. z domu I.
oskarżonego zart. 159 kk,art. 193 kk,art. 190 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II K 80/16
uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. I.i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania
Sygn. akt VI Ka 132/17

UZASADNIENIE
R. I.oskarżony został o to że:
1.w dniu 7 września 2014 r. wL.przyul. (...)woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu zB. S. (1)dokonał pobiciaR. R.w ten sposób iż uderzał wymienionego metalową rurką po całym ciele natomiastB. S. (1)uderzał po całym cieleR. R.pięściami co spowodowało u wymienionego obrażenia w postaci otarcia prawego przedramienia 5 x 1 cm, obrzęków wzmożonego ucieplenia nadkłykcia bocznego lewej kości ramiennej oraz tkliwości palpacyjnej skóry okolicy potylicznej skutkujące rozstrojem zdrowia poniżej 7 dni w myślart. 157 § 2 k.k.które naraziły go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, ponadtoR. I.zadawałA. D.iK. R.udzielających pomocyR. R.uderzenia metalową rurką w wyniku czegoK. R.doznał obrażeń ciała w postaci zaczerwienienia i otarcia naskórka 5 x 3 cm w okolicy prawego łuku żebrowego, natomiastA. D.doznała obrzęku i otarcia naskórka okolicy łopatki o wymiarze 7 x 2 cm, narażając pokrzywdzonych na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania obrażeń ciała o jakich mowa wart. 157 § 1 k.k.;
tj. o czyn zart. 159 k.k.
2.w dniu 7 września 2014 r. wL.przyul. (...)woj.(...)działając z gory powziętym zamiarem wbrew woliR. R.siłą wdarł się do pomieszczeń mieszkalnych;
tj. o czyn zart. 193 k.k.
3.w dniu 7 września 2014 r. wL.przyul. (...)woj.(...)kierował groźby pozbawienia życia I zdrowia pod adresemR. R.przy czym groźby te wzbudzily w zagrożonym uzasadnione obawy że zostaną spełnione;
tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017 r. w sprawie II K 80/16 uniewinnił oskarżonegoR. I.od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego koszty związane z ustanowieniem obrońcy z wyboru w kwocie 2.500 zł. i kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku złożył Prokurator Rejonowy w Lubaniu zarzucając:
1.mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku obrazę przepisów postępowania wyrażonych wart.2 § 2 k.p.k.,art.7 k.p.k.,art.167 k.p.k.,art.366 § 1 k.p.k.,art. 92 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, w szczególności pominięcie przesłuchania na rozprawie bezpośredniego świadka zdarzeniaE. P.oraz ponownego przesłuchania świadkaN. P.a także pominięcie ustalenia i przesłuchania mężczyzn o imionachP.iŁ.wracających zL.samochodem w dniu zdarzenia wraz z oskarżonym, przez co nie jest możliwe poczynienie prawidłowych ustaleń niezbędnych dla rozstrzygnięcia – w zakresie istnienia lub nieistnienia znamion przestępstw określonych wart. 159 § 1 k.k.,art. 193 k.k.,art. 190 § 1 k.k.
2.bląd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a mający wpływ na jego treść polegający na niepełnej i wadliwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i niezasadnym uznaniu iż oskarżony nie popełnił zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów co skutkowało jego niezasadnym uniewinnieniem.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu w Lubaniu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie była pozbawiona racji, co skutkowało uwzględnieniem zawartego w niej wniosku.
Uchylając pierwszy wyrok Sądu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sąd Okręgowy zalecał podjęcie wszystkich możliwych czynności w celu uzyskania danych osoby o pseudonimie(...)która niewątpliwie wspólnie zB. S. (1)uczestniczyła w pobiciuR. R., w szczególności ustalenie czy osobą tą był oskarżonyR. I.( wyrok z dnia 15 stycznia 2016 r., VI Ka 577/15, k.221 – 224 ). Bezspornym jest bowiem że pokrzywdzeniR. R.,A. D.iK. R.w postępowaniu przygotowawczym na okazanych zdjęciach rozpoznali jako(...)R. I.( k.67 – 72 ), podczas gdy na rozprawie zgodnie zaprzeczyli aby tym napastnikiem był oskarżony. W ocenie Sądu Okręgowego rację ma skarżący prokurator że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji nie wykorzystał wszystkich możliwości dowodowych aby dotrzeć do prawdy materialnej, a istniejący materiał dowodowy ocenił w sposób nieprzekonywujący.
Jedną z osób której szczegółowe przesłuchanie zalecał Sąd Okręgowy była świadekN. P.. Świadek ta została przesłuchana przez Sąd I instancji, przy czym już w pierwszych zdaniach stwierdziła że(...)nie jest oskarżony lecz jego bratD. I.( k.241 ), choć podczas wcześniejszych zeznań nie wymieniała w ogóle tego nazwiska mimo że ze szczegółami opisywała przebieg zdarzenia i osobę sprawcy który przyjechał zB. S. (2)iK. O.. Mężczyzna ten był „przy kości, niski, miał czerwoną chustę na głowie i pręt” ( k.39, k.142 ).D. I.zeznawał zaś, że nigdy nikt nie mówił na niego(...), ma 184 cm wzrostu, a jego brat -R. I.172 cm wzrostu ( k.277 ). Już z powyższego wynika że zeznaniaN. P.ewaluowały w kierunku skierowania odpowiedzialności karnej na brata oskarżonego a uwolnienia od niej samegoR. I.mimo że to oskarżony odpowiadał fizycznemu opisowi sprawcy z chustą na głowie i(...)to było jego przezwisko, co już w postępowaniu przygotowawczym potwierdzała większość świadków. Nie dostrzegł tego Sąd I instancji niezasadnie uznając zeznaniaN. P.za dowód przemawiający za uniewinnieniem oskarżonego. Co więcej Sąd ten zdyskredytował zeznania tego świadka co do przebiegu zdarzenia twierdząc że z przeprowadzonej wizji lokalnej wynika, że z miejsca gdzie przebywała świadek nie można było zdarzenia obserwować ze względu na ścianę budynków. Tymczasem z protokołu wizji lokalnej nic takiego nie wynika, co więcej w czynności tej nie brała udziałuN. P.( k.314 ).
ŚwiadkaE. P.Sąd I instancji przy ponownym prowadzeniu sprawy w ogóle nie przesłuchał mimo zaleceń w tym zakresie Sądu Odwoławczego. Sąd Rejonowy dysponował informacją uzyskaną z policji że świadek ta nie przebywa w miejscu zamieszkania i nieznane jest miejsce jej pobytu, prawdopodobnie wyjechała do Niemiec ( k.436 ), niemniej nie podjął nawet próby uzyskania bardziej szczegółowych informacji gdzie aktualnie ona przebywa.
Mało wnikliwie Sąd I instancji przesłuchał świadkaE. H.. Podczas pierwszego przesłuchania przed Sądem świadek mówiła, że pokrzywdzonaA. D.mówiła że napadło ją i męża „dwóch chłopaków” i wymieniła ich nazwiska ( k. 142 ), Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie zapytał świadka o sprecyzowanie tych okoliczności.
Nie przekonuje ocena Sądu I instancji że zeznania świadkówJ. K.,M. M.iM. R.wykluczają sprawstwo oskarżonego gdyż przebywał on z nimi w dniu zdarzenia na terenieL.. Zeznania tych świadków w szczegółach bynajmniej nie są jednoznaczne, Sąd I instancji ustalił, że mieli oni z oskarżonym wrócić doL.ok. 22.00 – 23.00, a zdarzenie z udziałem pokrzywdzonych miało miejsce ok.22.00. Tymczasem przykładowo świadekM. R.godzinę powrotu określał niejednoznacznie ,odnosił to do okoliczności że „było już ciemno”, twierdził raz że było to ok.22.00, w innym miejscu że przed 22.00, przyznawał przy tym że o tej porze roku o 21.00 też jest ciemno ( k.445 odwrót ).
Zbyt małą wagę Sąd I instancji przydał zeznaniom świadków – policjantów. Tymczasem przykładowo świadekP. M.zeznawał żeA. D.w postępowaniu przygotowawczym w 100% była przekonana żeR. I.był jednym z napastników i ze pewność tą mieli także pozostali pokrzywdzeni, ich opis tej osoby był jednoznacznie zbieżny z wyglądem oskarżonego ( k.423 – 424 ).
W tym stanie rzeczy, mając ponadto na uwadze obowiązującą zasadę ne peius (art. 454 § 1 k.p.k.) Sad Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. I.i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.
Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy mając na uwadze wszystkie okoliczności na które wskazywał Sąd Okręgowy w swoich zaleceniach w sprawie VI Ka 577/15 i o których mowa powyżej. Sąd ten w szczególności podejmie wszelkie możliwe czynności aby ustalić miejsce pobytu świadkaE. P.i przesłuchać ją bezpośrednio na rozprawie, dopiero jeżeli czynności te nie przyniosą rezultatu poprzestanie na odczytaniu jej wcześniejszych zeznań. Sąd ten podejmie także próbę ustalenia tożsamości dwóch mężczyzn o których mowa w zarzucie apelacji, a którzy mieli wracać wraz z oskarżonym i trzema wyżej wymienionymi świadkami zL.. Sąd I instancji przesłucha także wszystkich innych istotnych świadków w niniejszej sprawie, zebrany materiał dowodowy prawidłowo oceni i wyda wyrok który uzasadni zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.