Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 363/17
Data wyroku: 2017-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Schoenborn, Agnieszka Woźniak, Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 363/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia30 czerwca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski (spr.)
Sędziowie SSO Marcin Schoenborn
SSR del. Agnieszka Woźniak
Protokolant Kamil Koczur
przy udziale Marka Dutkowskiego Prokuratora Prokuratury OkręgowejwG.
po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r.
sprawy skazanegoA. F.ur. (...)wP.
synaS.iJ.
o wydanie wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 22 lutego 2017 r. sygnatura akt III K 862/16
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 624 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zwalnia skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 363/17

UZASADNIENIE
Apelacja obrońcy skazanego jest bezzasadna.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że prawidłowo Sąd I instancji zastosował przepisyRozdziału IX ustawy kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r. Oczywiście, Sąd I instancji badał czy zastosowanie przepisów ustawy w brzmieniu obowiązującym poprzednio byłoby dla skazanego korzystniejsze i trafnie doszedł do przekonania, że tak nie jest. Jakkolwiek obrońca skazanego dopatruje się w ocenie Sądu I instancji błędu w ustaleniach faktycznych, ale analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku i środka odwoławczego z uzasadnieniem przekonuje do wniosku, że to właśnie obrońca skazanego pozostaje w błędzie. Nie dostrzega obrońca skazanego, że przy zastosowaniu przepisów ustawy w brzmieniu obwiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. w zbiegu realnym, umożliwiającym orzeczenie kary łącznej pozostają jedynie przestępstwa, za które orzeczono kary opisane w punktach III, IV, VI i VII komparycji wyroku. Poza zbiegiem pozostają kary opisane w punktach I i II, gdyż przestępstwa, za które je orzeczono stanowiły pierwszy zbieg realny. Poza zbiegiem realnym pozostaje kara orzeczona wyrokiem opisanym w punkcie V komparycji. Kara ta musiałaby być wykonywana odrębnie. Granice kary łącznej za drugi zbieg realny, precyzyjnie opisany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku łącznego (k. 104) wynosiłyby od 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 7 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności. Gdy weźmie się pod uwagę wielość przestępstw i nikłą więź między tymi przestępstwami, to orzeczenie kary łącznej niższej niż 5 lat pozbawienia wolności nie byłoby możliwe. Na poczet tak orzeczonej kary łącznej podlegałyby zaliczeniu tylko te okresy, które wymienił Sąd I instancji w punkcie 2 wyroku. Skąd obrońca skazanego wyprowadził wniosek o możliwości zaliczenia na poczet tej kary łącznej okresu niemal dwóch lat rzeczywistego pozbawienia wolności, pozostaje jego tajemnicą. Sąd Okręgowy nie ma żadnej wątpliwości, że zastosowanie przepisówRozdziału IX kodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. nie było by dla skazanego korzystne.
Nie dopuścił się zatem Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznych, o którym pisze apelujący w punkcie 1 zarzutów odwoławczych.
Co się tyczy zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej przez Sąd I instancji kary łącznej, to trudno go uznać za zasadny. Trzeba bowiem zauważyć, że Sąd I instancji w ogóle nie łączył kar jednostkowych, ale kary łączne. Trudno zatem zgodzić się z tezą by kara łączna, łącząca kary łączne miałaby być karą wyraźnie odbiegającą od sumy kar podlegających łączeniu. Podkreślić wypada, że kary orzeczone wyrokami z punktów I i II komparycji nie wywarły na skazanym żadnego wrażenia. Wręcz przeciwnie. Dopiero po uprawomocnieniu się wyroku opisanego w punkcie II komparycji, następuje okres wzmożonej działalności przestępczej skazanego. Skazany dopuszcza się przestępstw: dystrybucji narkotyków, kradzieży, kradzieży z włamaniem, przywłaszczenia mienia oraz dowodu osobistego i innych dokumentów, fałszywych zeznań, wymuszenia określonego zachowania się, naruszenia nietykalności cielesnej, gróźb karalnych, wzięcia udziału w pobiciu. Przestępstwa te datują się od lipca 2010 r do marca 2014 r. Wbrew wywodom apelacji jest więc rzeczą oczywistą, że więź między tymi przestępstwami jest nikła. I choć prognoza penitencjarna jest wobec skazanego pozytywna, to nie może być mowy o pozytywnej prognozie kryminologiczno- społecznej.
W tym stanie rzeczy orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności, łączącej trzy kary łączne pozbawienia wolności w wymiarze lat sześciu, przy sumie kar podlegających łączeniu w wymiarze 6 lat i 2 miesięcy jest orzeczeniem wyważonym. Nie jest to z pewnością kara łagodna ale nie jest to też kara tak surowa by nie mogła być przez sąd odwoławczy zaakceptowana.
Z tych względów Sąd Okręgowy apelacji obrońcy skazanego nie uwzględnił i nie widząc potrzeby dokonywania zmian, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.