Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 279/17
Data wyroku: 2017-10-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Witold Franckiewicz, Wojciech Kociubiński, Barbara Krameris
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko życiu
Podstawa prawna: art. 13 § 1 kk w zw.z art. 148 § 1 kk

Sygnatura akt II AKa 279/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 października 2017 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Barbara Krameris (spr)
Sędziowie:  SSA Witold Franckiewicz
SSA Wojciech Kociubiński
Protokolant: Anna Turek
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze del. do Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu Macieja Propuckiego
po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r.
sprawyS. M. (1)
oskarżonego zart. 13 § 1 kkw związku zart. 148 § 1 kkiart. 156 § 1 pkt 2 kkw związku zart. 11 § 2 kkw związku zart. 31 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze
z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt III K 125/16

I
z mienia  zaskarżony wyrok  wobec oskarżonegoS. M. (1)y  w ten sposób, że:

1
e liminuje z opisu czynu przypisanego mu w punkcie I części rozstrzygającej  ustalenie o działaniu w zamiarze pozbawienia życiaD. G. (1),  a z podstawy prawnej skazania przepisyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i na podstawieart. 156 § 1 pkt 2 k.k.wy mierza oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności;

2
na mocyart.69 §  1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 k.k.iart. 72 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesza  oskarżonemu war unkowo na okres próby dwóch lat  i zobowiązuje go do informowania Sądu o przebiegu okresu próby;

I
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym  180 zł  tytułem  opłaty za obie instancje.

UZASADNIENIE
S. M. (1)został oskarżony o to, że :
w dniu 11 września 2016 roku wB., działając w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaD. G. (1), to jest przewidując możliwość i godząc się na popełnienie tego czynu, uderzył trzymanym w ręku nożem wymienionego pokrzywdzonego w okolice brzucha po stronie lewej, powodując ranę kłutą penetrującą do jamy otrzewnowej z uszkodzenie jelita cienkiego i krezki oraz masywnym krwotokiem do jamy otrzewnej, co spowodował ciążki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym czynu tego dopuścił się mając organiczną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, jednak zamiaru nie osiągnął u uwagi na skuteczne udzielenie pomocy melodycznej pokrzywdzonemu,
to jest o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.iart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r., sygn.. akt: III K 125/16:
I  uznał oskarżonegoS. M. (1)za winnego popełnienia czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, to jest przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.iart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart.148 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 kkw zw. zart. 11 § 3 kki przy zastosowaniuart. 60 §1 i § 6 pkt 2 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;
II  na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł od oskarżonegoS. M. (1)na rzecz pokrzywdzonegoD. G. (1)środek kompensacyjny w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 5.000 zł (pięciu tysięcy złotych),
III na podstawieart. 230 § 2 k.p.k.zwrócił:

a
oskarżonemuS. M. (1)dowody rzeczowe w postaci: koszulki z krótkim rękawem, spodni dżinsowych koloru niebieskiego, paska od spodni, skarpetek, opisane w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu Drz 496 – 498/16 pod pozycją 3,

b
pokrzywdzonemuD. G. (1)dowody rzeczowe w postaci: spodni dżinsowych z paskiem, koszuli koloru białego w niebieskie kropki, męskich bokserek, skarpet i półbutów koloru czarnego opisane w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu Drz 496 – 498/16 pod pozycją 4,

c
E. K.dowód rzeczowy w postaci noża, opisany w wykazie dowodów rzeczowych Prokuratury Rejonowej w Bolesławcu Drz 496 – 498/16 pod pozycją 1,

IV na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuS. M. (1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania w dniu 11 września 2016r.;
V zasądził od oskarżonegoS. M. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoD. G. (1)kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
VI na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonegoS. M. (1)od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu w tym opłaty.
Powyższy wyrok zaskarżyła imieniem oskarżonegoS. M. (1)jego obrończyni, zarzucając:

1
na podstawieart. 438 pkt 3 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że:

a
oskarżony działał w zamiarze ewentualnym, to jest przewidywał i godził się na to, że spowoduje śmierć pokrzywdzonego, podczas gdy zachowanie oskarżonego, wywołane nagłą sytuacją zagrożenia było chaotyczne i w znacznym stopniu automatyczne, zaś oskarżony nie miał zamiaru spowodować śmierci pokrzywdzonego;

b
w sprawie brak jest podstaw do uznania, iż oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej.

1
obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie:

-art. 148 § 1 k.k.poprzez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy wobec braku ziszczenia się przesłanek w postaci umyślności przepis ten winien być wyeliminowany z opisu czynu i kwalifikacji prawnej czynu;
- orazart. 25 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy oskarżony, odpierając bezprawny, bezpośredni zamach na życie i zdrowie swoje orazE. K., działał w warunkach obrony koniecznej.
Stawiając powyższe zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, wskutek uznania, że oskarżonyS. M. (1)dopuścił się czynu zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 25 § 1 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.;
a na wypadek nieuwzględnienia, że oskarżony działał w warunkach obrony koniecznej o:
- zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.oraz wymierzenie oskarżonemu kary nieizolacyjnej.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Skarga odwoławcza zasługuje na częściowe uwzględnienie, tj. w zakresie oceny prawnej zachowania oskarżonego podjętego wobec pokrzywdzonegoD. G. (1), a w konsekwencji także w zakresie kary, poza problemem obrony koniecznej.
Na wstępie stwierdzić należy bezzasadność zarzutu obrazy prawa materialnegoart. 25 § 1 k.k.polegającego na jego niezastosowaniu, albowiem brak podstaw do uznania, że oskarżonyS. M. (1)działał w graniach obrony koniecznej, czy też, że granice obrony koniecznej przekroczył (art. 25 § 2 lub 3 k.k.).
Przepisart. 25 § 1 k.k.określający kontratyp obrony koniecznej stanowi, że nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem. Rozstrzygając o tym, czy sprawca działa w warunkach obrony koniecznej, należy przeanalizować elementy składające się na to pojęcie, takie jak: zamach na dobro prawne, bezprawność, bezpośredniość, rzeczywisty charakter oraz odparcie w granicach konieczności.
W apelacji pełnych rozważań brak, a częściowo oparte są na domniemaniach. Zdaniem skarżącej skoro doszło do konfliktu między oskarżonym, a pokrzywdzonym, to mimo tego, że oskarżony uwolnił się od napastnika i uciekł do kuchni, to stan zagrożenia nadal trwał, bo pokrzywdzony w przeciwieństwie do oskarżonego był młodym, zdrowym człowiekiem. Tego dnia objawiał agresję także wobecE. K.(konkubiny oskarżonego), z którą się kłócił, którą popchnął na skutek czego upadła.
Przedstawienie w apelacji faktów w sposób wybiórczy nie odzwierciedla przebiegu zdarzeń w mieszkaniuE. K., a zatem uniemożliwia ocenę czy zaistniały okoliczności wyłączające bezprawność czynu oskarżonego.
Jak wynika z ustaleń Sądu Okręgowego do mieszkaniaE. K.(matki panny młodej) przybyli po zakończeniu przyjęcia weselnego goście:D. G. (1),K. K. (1)iK. K. (2). Wszyscy byli pod wpływem alkoholu.D. G. (1)usnął. Gdy został obudzony wszczął spór zE. K.na temat sfinansowania wesela. W toku awanturyE. K.jak i jej konkubin tj. oskarżonyS. M. (1)(który nie uczestniczył w przyjęciu weselnym) zażądali odD. G. (1)opuszczenia mieszkania. Pokrzywdzony nie wyszedł tylko zaatakowałS. M. (2), przewrócił go na ziemię i bił pięściami po głowie. Oskarżony zdołał uwolnić się od pokrzywdzonego, a wówczas na podłogę upadła popchnięta przezD. G. (1)E. K.. Wzajemnie się wyzywali. Po wyswobodzeniu się oskarżony udał się do kuchni po nóż. Przybiegł z powrotem i zadał pokrzywdzonemu cios nożem w jamę brzuszną, mimo, że był powstrzymywany. Zachowanie oskarżonego zrelacjonowała dokładnie obecna w mieszkaniuK. K. (1). Jak zeznała: „E.chciała wyprosićD.z mieszkania, on stal obok drzwi wyjściowych, a ja stałam obokE.. Mówiłam doD.żeby dał spokój i wyszedł.D.stał jak wryty, nie chciał opuścić mieszkania.E.krzyczała,D.również krzyczał, wyzywali się wzajemnie. Obróciłam się w stronę salonu, wtedyS.nadbiegł z tym nożem (…). Stałam obokD., więcS.szedł w naszą stronę trzymał nóż podniesiony ostrzem do góry swojej twarzy. Gdy zbliżał się doD., to chwyciłamS.jakoś tak za rękę i za ostrze noża i wtedy przecięłam sobie środkowy palec prawej ręki (…) i opuściłam mieszkanie (…). Nie wiem dlaczego on szedł z nożem, nikt normalny tak się nie zachowuje”(zeznaniaK. K. (1), k. 242, 62). Jak stwierdziła świadek „w momencie wyjścia z nożemD.nie był tak agresywny, nikogo nie bił, stał jak wryty” (k. 242 verte).Również pokrzywdzony zeznał, że :„nie wydaje mi się, żeby panS.miał powód aby bronić się nożem”(k. 244).
Przebieg zdarzenia dokładnie przedstawił Sąd Okręgowy w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku i prawidłowo skonstatował, że oskarżony nie działał w ramach obrony koniecznej tylko kierował się chęcią odwetu. Warunkiem podmiotowym obrony koniecznej jest świadomość zamachu i wola obrony. Obrona jest traktowana jako konieczna wtedy, gdy służy odparciu zamachu bezprawnego i bezpośredniego. Musi być podjęta odpowiednio do zagrożenia i w granicach konieczności dla ratowania zagrożonego dobra.
W chwili gdy oskarżony zakończył starcie fizyczne z pokrzywdzonym i udał się do kuchni, ustało niebezpieczeństwo naruszenia jego dobra prawnie chronionego. PokrzywdzonyD. G. (1)był już w pobliżu drzwi wyjściowych z mieszkania w otoczeniu innych osób, tj.E. K., z którą się kłócił orazK. K. (1). W tym momencie podbiegł do niego oskarżony z nożem w ręku. Na ten widok za nóż chwyciłaK. K. (1), kalecząc się, bo chciała powstrzymać oskarżonegoS. M. (1). Jak zeznaje świadek,D. G. (1)stal „jak wryty”. Wtedy oskarżony zadał mu cios w jamę brzuszną. W żadnym razie oskarżony nie odpierał zamachu, nie było żadnego niebezpieczeństwa natychmiastowego naruszenia jego nietykalności. Pokrzywdzony nie wykonał jakiegokolwiek gestu, który mógłby wywołać u obecnych przekonanie, że stwarza obiektywne zagrożenie dla chronionego prawem dobra.
Jedynie trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zachowanie oskarżonego było motywowane chęcią odwetu za wcześniejsze zaatakowanie go i doznany ból, a może i za zbyt ciepłe wcześniejsze zachowanieD. G.wobec konkubiny oskarżonego, o którą był zazdrosny. Żadna z obecnych w mieszkaniu osób nie stwierdziła, byD. G. (1)stanowił dla kogoś zagrożenie, a jakakolwiek interwencja oskarżonego byłaby w ogóle uzasadniona.
Poprzez ugodzenieD. G. (1)w jamę brzuszną nożem kuchennym, oskarżony spowodował u niego ranę kłutą penetrującą do jamy otrzewnowej z uszkodzeniem jelita cienkiego i krezki z masywnym krwotokiem do jamy otrzewnowej, powodując ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem. Wobec udzielenia pomocy medycznej pokrzywdzonemu nie doszło do jego śmierci.
W realiach przedmiotowej sprawy zasadny jest zarzut apelacji o braku podstaw do przypisania oskarżonemu działania w zamiarze ewentualnym pozbawienia życiaD. G. (1). Sąd Okręgowy przyjął bowiem za podstawę skazaniaart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.iart. 156 § 1 pkt 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdza słuszności skazania oskarżonego za usiłowanie zabójstwaD. G. (1). W szczególności błędne są ustalenia dotyczące zamiaru działania oskarżonegoS. M. (1). Zamiar – choć istnieje tylko w świadomości sprawcy – jest faktem psychologicznym, podlega więc dowodzeniu jak okoliczności ze sfery przedmiotowej z zastosowaniem odpowiednich zasad dowodzenia i wnioskowania.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wniosek dotyczący zamiaru zabójstwa (choćby ewentualnego), nie może opierać się na samym tylko fakcie użycia niebezpiecznego narzędzia oraz sposobu działania polegającego zwłaszcza na godzeniu w ważne dla życia okolice ciała, lecz powinien znaleźć potwierdzenie w całokształcie okoliczności czynu oraz cechach osobowości sprawcy (np. wyrok SN z 9.05.1974 r., III KR 388/73, OSNKW 1974, nr 7-8 z glosą W&gt; Woltera, PiP 1975, nr 2; wyrok SA w Poznaniu z 30.05.1995 r., II Akr 153/95, OSA 1998, nr 9).
W jednym z orzeczeń Sąd Najwyższy stwierdził, że : dla przyjęcia zamiaru sprawcy usiłowania zabójstwa nie są wystarczające tylko przesłanki przedmiotowe, lecz niezbędne jest także rozważenie przesłanek natury podmiotowej, jak i tła i powodów zajścia, pobudek działania sprawcy, stosunku do pokrzywdzonego, osobowości i charakteru sprawcy, jego dotychczasowego trybu życia, zachowania się przed i po popełnieniu czynu oraz innych okoliczności, z których niezbicie wynikałoby, że oskarżony chcąc spowodować uszkodzenie ciała, swą zgodą stanowiącą realny proces psychiczny, towarzyszący czynowi, obejmował tak wyjątkowo ciężki możliwy skutek jakim jest śmierć ofiary (wyrok SN z 21.01.1985 r., I KR 320/84, OSNPG 1986, nr 2).
Sąd Okręgowy przy ustalaniu zamiaru sprawcy, nadmierną wagę przydał okolicznościom przedmiotowym czynu. Uznał, że skoro oskarżony zadał pokrzywdzonemu cios nożem w jamę brzuszną, która jest ważną dla życia ludzkiego częścią ciała, a nie inną część ciała, to był mu obojętny skutek. Nadto negatywne nastawienie do pokrzywdzonego wskazuje, że chciał wyrządzić mu poważną krzywdę. Konkludując, Sąd orzekający powołał się na to, że u oskarżonego nie został stwierdzony żaden intelektualny deficyt, to wie, że godząc nożem w jamę brzuszną można spowodować skutek w postaci śmierci człowieka. Zespół tych okoliczności – zdaniem Sądu Okręgowego – obligował do przypisania oskarżonemu zamiaru ewentualnego usiłowania zbrodnia zabójstwa.
Prawidłowe są ustalenia i ocena sądu w zakresie strony przedmiotowej. Jak już wyżej wskazano uzewnętrznione przejawy zachowania sprawcy nie determinują określenia zamiaru działania. Konieczne jest także rozważenie przesłanek podmiotowych, a te zostały potraktowane marginalnie i niezbyt precyzyjnie. Ustalenie, że „w przypadku oskarżonego nie został stwierdzony żaden deficyt intelektualny”(k. 282), nie do końca przystaje do treści opinii sądowo-psychiatrycznej, w której mowa o istotnym osłabieniu kontroli intelektualnej, przekładającej się na ograniczenie kontroli emocji i popędów.
Biegli lekarze psychiatrzy orzekli, żetempore criminisoskarżonyS. M. (1)miał ograniczoną w stopniu znacznym zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniuart. 31 § 2 k.k.(opinia sądowo-psychiatryczna – k. 173-177). Na rozprawie sądowej biegli stwierdzili, że :„stan zdrowia psychicznego oskarżonego był zbliżony bardziej do pełnej niepoczytalności. Była utracona kontrola nad zachowaniem oskarżonego nie całkowicie, ale w większości” (uzupełniająca opinia biegłych lekarzy psychiatrów – k. 258-259).
Stwierdzenie u oskarżonego organicznego uszkodzenia w obrębie Centralnego Układu Nerwowego, którego obecność powoduje istotne osłabienie kontroli intelektualnej, przekładające się na ograniczenie kontroli emocji i popędów, ma bardzo duże znaczenie dla ustaleń o podmiotowej stronie czynu, w szczególności związanych z udowodnieniem sprawcy zamiaru ewentualnego jeżeli przyjąć, że ta postać umyślności wymaga w pierwszej kolejności wykazania strony intelektualnej. Przyjęcie, że sprawca usiłował dokonać zabójstwa człowieka, wymaga oprócz przesłanek przedmiotowych wykazania, że sprawca ten skutek śmiertelny przewidywał i nań się godził.
Rozpoznane u oskarżonego mankamenty stanu zdrowia psychicznego (w obu jego aspektach) przy określeniu przez biegłych stanu zbliżonego do pełnej niepoczytalności, nie pozostają bez wpływu na możność przewidywania przez oskarżonego skutku przestępczego działania, w tym uświadomienia zaistnienia skutku tak dalece idącego jakim jest śmierć człowieka.
Zdaniem Sądu Apelacyjnego oskarżonyS. M. (1)zadając pokrzywdzonemu cios nożem kuchennym w jamę brzuszną ze średnią siłą, miał zamiar spowodowania u ofiary ciężkich obrażeń ciała. Nie obejmował swoją świadomością, zwłaszcza z uwagi na stan psychiczny, możliwości pozbawienia życia człowieka. To wyklucza przypisanie mu działania w zamiarze ewentualnym zabójstwa pokrzywdzonego.
Z podniesionych wyżej przyczyn Sąd Apelacyjny podzielając zarzut i wniosek apelacji obrończyni oskarżonego, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I części rozstrzygającej ustalenie o działaniu w zamiarze pozbawienia życiaD. G. (1), a z podstawy prawnej skazania przepisyart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Tym samym za podstawę skazania przyjętoart. 156 § 1 pkt 2 k.k.określający spowodowanie ciężkiego uszczerbku w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, w zw. zart. 31 § 2 k.k.
Przepis części szczególnej był podstawą wymierzenia oskarżonemu kary roku pozbawienia wolności. Orzeczenie kary w tej wysokości było możliwe przy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k., albowiem od dnia 13 lipca 2017 r., a zatem także w chwili orzekania w drugiej instancji czyn zart. 156 § 1 pkt 2 k.p.k.zagrożony jest karą pozbawienia wolności nie krótszą od lat 3 (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny,ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnichorazustawy – Kodeks postępowania karnego– Dz.U.2017.773).
Kara roku pozbawienia wolności tj. w granicach ustawowego minimum, uzasadniona jest niskim stopniem winy oskarżonego, wynikającym m.in. z działania sprawcy w warunkachart. 31 § 2 k.k.(w stopniu ograniczonej poczytalności zbliżonym do stanu zart. 31 § 1 k.k.), brakiem trwałego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, przypadkowego charakteru zdarzenia. OskarżonyS. M. (1)ma 65 lat, nie był dotychczas karany, cieszy się dobrą opinią w miejscu zamieszkania.
Z tych też przyczyn Sąd Apelacyjny uznał, że zachodzą przesłanki do zastosowania wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia wykonania, albowiem jest to wystarczające dla osiągniecia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (art. 69 § 1 k.k.). Oskarżony aktualnie leczy się psychiatrycznie. Jak orzekli biegli lekarze psychiatrzy konieczne jest dalsze jego leczenie celem ustabilizowania stanu psychicznego (k. 258). Zdarzenie będące przedmiotem osądu w niniejszej sprawie było incydentem w jego życiu, oskarżony bardzo przeżywa to co się stało.
Jak stwierdzili biegli psychiatrzy, z uwagi na uszkodzenie(...)to przeżywanie jest nadmierne. Czyn przez niego popełniony nie był zgodny z jego linią życiową.
Zdaniem Sądu odwoławczego oskarżony nie jest sprawcą zdemoralizowanym, wymagającym resocjalizacji w warunkach zakładu karnego. W ocenie biegłych lekarzy psychiatrów, aktualnie stan zdrowia psychicznego oskarżonego jest przeciwskazaniem do izolacji więziennej. Dwuletni okres próby i zobowiązanie oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby, będzie przejawem kontroli jego zachowania i spełni cele kary określone wart. 53 § 1 k.k.
Z tych przyczyn orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze i opłacie za obie instancje orzeczono na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.iart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnycht.jedn. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.
SSA Witold Franckiewicz SSA Barbara  Krameris  SSA Wojciech  Kociubiński