Sąd Rejonowy w Toruniu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 642/17
Data wyroku: 2017-06-05 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Glinkiewicz
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 222kc, art. 675 §1kc

Sygn. akt: I C 642/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 5 czerwca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Magdalena Glinkiewicz

Protokolant:

sekr. sądowy Bożena Czajkowska

po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 r. w Toruniu
sprawy z powództwaGminy M.T.- Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej wT.
przeciwkoS. B.iM. B.
o eksmisję
orzeka

I
nakazuje pozwanymS. B.iM. B.aby opuścili, opróżnili i wydali powodowiGminie M.T.- Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej wT.lokalmieszkalny oznaczony numerem (...), położony wT., przyul. (...);

II
przyznaje pozwanymS. B.iM. B.prawo do lokalu socjalnego i wstrzymuje wykonanie eksmisji do czasu złożenia pozwanym przezGminę M.T.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego ;

III
nie obciąża pozwanych kosztami procesu, należnymi powodowi.

Sygn. akt I C 642/17

UZASADNIENIE
Gmina M.T.reprezentowana przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej wT.wystąpiła o eksmisjęM. B.iS. B.z zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego wT.przyul. (...)i wydania go powodowi oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że pozwania była najemcą lokalu. Umowa została rozwiązana w dniu 30 września 2012 r. z uwagi na zaległości czynszowe najemcy lokalu. Powód w związku ze śmierci męża pozwanejM. B.zgodził się na przywrócenie jej lokalu pod warunkiem spłaty zadłużenia. Powód wyraził również zgodę na odpracowanie przez powódkę zaległości. Podkreślił, iż pozwani nadal są zadłużeni i nie chcą dobrowolnie opuścić mieszkania Dodał, iż pozwani nie podjęli mediacji ani innego pozasądowego rozwiązania sporu.
W piśmie z dnia 7 maja 2017 r. pozwani wskazali, iż spłacili część należności i zgłosili chęć dalszej spłaty w terminie 5 miesięcy. Pozwani wskazali, iż mimo ciężkiej sytuacji podejmą się spłaty. Dodali, iżS. B.jest osobą bezrobotną i z uwagi na jego nasiloną chorobę psychiatryczną nie było możliwości odpracowania zaległości.
Sąd ustalił, co następuje:
Gmina M.T.jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wT.przyulicy (...).
Bezsporne
M. B.zajmowała przedmiotowy lokal na podstawie umowy najmu z dnia 16 listopada 1996r. Umowa była zawarta na czas oznaczony.
Dowód: stwierdzenie przedmiotu i warunków najmu k. 6,
umowa najmu k. 7-7v
M. B.mieszka z synemS. B..
Bezsporne.
Pismem z dnia 24 marca 2012r.M. B.została poinformowana przez powoda, iż pozostaje w zwłoce z płatnością czynszu przekraczającą trzy pełne okresy płatności oraz wyznaczono im dodatkowy miesięczny termin do zapłaty zaległych i bieżących należności. Powód poinformował pozwaną, że za okres październik 2011r. – kwiecień 2012r. pozwana zalega z opłatami na kwotę 1.692,93 zł należności głównej i 626,22 zł odsetek. Równocześnie poinformowano pozwaną, że nieuregulowanie należności czynszowych i opłat dodatkowych we wskazanym terminie stanie się podstawą do rozwiązania najmu za wypowiedzeniem bez dodatkowego wezwania do zapłaty. Przesyłka została skutecznie doręczona w dniu 26 kwietnia 2012r.
Dowód: pismo k. 9-9v
Pismem z dnia 18 lipca 2012r. powód wypowiedział umowę najmu lokalu z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia od dnia 31 sierpnia 2012r., ze skutkiem rozwiązania na dzień 30 września 2012r. Przesyłka została skutecznie doręczona w dniu 2 sierpnia 2012r.
Dowód: pismo k.8-8v
Pismem z dnia 21 października 2015 r. Zakład Gospodarki Mieszkaniowej poinformowałM. B.o możliwości przywrócenia tytułu prawnego do lokalu w przypadku spłaty całości zadłużenia.
Dowód: pismo k. 14
Na prośbęM. B.powód zgodził się na odpracowanie zadłużenia.
Dowód: pismo k. 16-16v,
pismo k. 17
Pismem z dnia 23 czerwca 2015r. powód ponownie wezwał pozwanąM. B.do zapłaty odszkodowania z korzystanie z lokalu. Powód poinformował pozwaną, że za okres luty 2014r. – maj 2015r. pozwana zalega z opłatami na kwotę 4.848,61 zł należności głównej i 1.489,34 zł odsetek.
Dowód: pismo k. 13
Pismem z dnia 5 stycznia 2017 r. ponownie wezwanoM. B.do opuszczenia mieszkania do dnia 31 stycznia 2017 r.
Dowód: pismo k. 18
Pismem z dnia 20 stycznia 2017r. powód poinformował pozwaną, ze jej zadłużenie wynosi ogółem 1.827,68 zł.
Dowód: pismo k. 17
M. B.iS. B.nie korzystali z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wT.. Nie byli również zarejestrowani w Powiatowym Urzędzie Pracy dla MiastaT.jako osoby bezrobotne.
Dowód: pismo z(...)k. 35;
Pismo z Powiatowego Urzędu Pracy k. 34
S. B.leczy się psychiatrycznie i obecnie nie pracuje.M. B.utrzymuje się z renty i umowy zlecenia w Polskim Czerwonym Krzyżu.
Niezaprzeczone.
Sąd zważył, co następuje:
Stan faktyczny był bezsporny. Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron, przedłożonych dokumentów oraz na podstawieart. 230 k.p.c.
Sąd w pełni dał wiarę dowodom w postaci dokumentów zgromadzonych w toku procesu albowiem były kompletne i jasne, wraz z pozostałymi dowodami obrazowały dokładny stan faktyczny sprawy. Ich prawdziwość nie budziła w ocenie Sądu jakichkolwiek wątpliwości. Co więcej wiarygodność przedłożonych dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
W szczególności nie rodziło kontrowersji, że strony łączyła umowa najmu spornego lokalu. Z przedłożonych przez powoda dokumentów wynika, iż powód wpierw uprzedził pozwanych o zamiarze wypowiedzenia najmu, wyznaczając im dodatkowy miesięczny termin do zapłaty zaległych i bieżących należności, a następnie wypowiedział pozwanym umowę najmu.
Z przedłożonych przez powoda dokumentów wynika bezsprzecznie, iż w chwili wypowiedzenia umowy najmu pozwani zalegał z opłatami czynszu przekraczającymi trzy pełne okresy płatności.
Umowa najmu należy do trwałych stosunków prawnych, które, co zrozumiałe, rozwiązują się przez wypowiedzenie. W przypadku umów najmu mających za przedmiot lokale mieszkalne ustawodawca ograniczył jednak swobodę umów i szczegółowo uregulował problem ich wypowiedzenia w przepisachustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego(tekst. j. Dz.U. 2016.1610., powoływanej dalej jako ustawa).
Zgodnie z art. 11 ust. 1 wymienionej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu, jeżeli lokator jest uprawniony do odpłatnego używania lokalu, wypowiedzenie może nastąpić wyłącznie z przyczyn określonych w jej przepisach i powinno być pod rygorem nieważności dokonane na piśmie oraz wskazywać podstawę wypowiedzenia. Z art. 11 ust. 2 pkt wynika z kolei, że właściciel może wypowiedzieć najem nie później niż na miesiąc naprzód, na koniec miesiąca, jeżeli lokator jest w zwłoce z zapłatą czynszu co najmniej za trzy pełne okresy płatności pomimo uprzedzenia go na piśmie o zamiarze wypowiedzenia stosunku prawnego i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu do zapłaty zaległych i bieżących należności.
W kontekście powołanych przepisów wypowiedzenie dokonane przez powoda było skuteczne. Oświadczenie zostało bowiem złożone na piśmie, uwzględniało wymagany termin oraz wskazywało podstawę prawną i faktyczną. Najemca był zaś wzywany do uregulowania zaległości, zakreślano mu dodatkowy miesięczny termin na spłatę długu a oświadczenie o wypowiedzeniu złożono po jego upływie.
W konsekwencji umowa najmu rozwiązała się z dniem 30 września 2012r. a pozwani utracili tytuł do zajmowania mieszkania. Zgodnie więc zart. 675 § 1 k.c.powinni opuścić lokal i wydać go wynajmującemu. Skoro zaś dobrowolnie nie uczynili zadość temu obowiązkowi powództwo było uzasadnione.
W świetleart. 222 § 1in principok.c.właściciel może domagać się wydania swojej rzeczy od osoby, która nią włada.
Po przesądzeniu, iż pozwani zajmują przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego w przedmiotowej sprawie do rozważenia pozostała jedynie kwestia przyznania pozwanym prawa do otrzymania lokalu socjalnego. W każdym wypadku powstaje bowiem obowiązek orzeczenia w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy/wyrok SN z dn. 2005.04.22 II CK 655/04 LEX nr 148318/.
W myślart. 14 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorówmieszkaniowym zasobie gminy i o zmianieKodeksu cywilnegow wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Sąd, badając z urzędu, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, orzeka o uprawnieniu osób, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez nie z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną.
Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 14 ust. 4 ustawy Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec: kobiety w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałą, obłożnie chorych, emerytów i rencistów spełniających kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, osoby posiadającej status bezrobotnego, osoby spełniającej przesłanki określone przez radę gminy w drodze uchwały- chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany. Przy ocenie czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego Sąd wziął pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania z lokalu oraz szczególną sytuację materialną i rodzinną pozwanych.
Mając na uwadze okoliczności wskazane w art. 14 ust. 3 ustawy Sąd przyznał pozwanym prawo do lokalu socjalnego. Pozwani znajdują się bowiem w trudnej sytuacji materialnej i życiowej.S. B.choruje psychiatrycznie i jest osobą bezrobotną.M. B.utrzymuje siebie i syna z renty oraz pracy wykonywanej na umowę zlecenia. W ocenie Sądu pozwani znajdują się więc w szczególnej sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie im prawa do lokalu socjalnego.
Mając na uwadze powyższe, w pkt II sentencji wyroku przyznano pozwanym lokal socjalny i na podstawieart. 14 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorówwstrzymano wykonanie eksmisji do czasu złożenia pozwanym przez Gminę oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.
Na podstawieart. 102 k.p.c.mając na uwadze opisane wyżej okoliczności sprawy , a w szczególności trudną sytuację finansową, rodzinną i zdrowotną pozwanych Sąd nie obciążył ich kosztami procesu.