Sąd Rejonowy w Kielcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 425/14
Data wyroku: 2017-08-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: Kamil Czyżewski

Sygn. akt II K 425/14

UZASADNIENIE

do wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 2 czerwca 2017 roku
Aktem oskarżenia Prokuratury RejonowejK.-Wschód wK. Ł.C.iR. Z.zostali oskarżeni o to, że w dniu 4 stycznia 2013 r. wK.działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej spowodowali kolizję samochodów markiO. (...)numer rejestracyjny (...)którym kierowałR. Z.oraz markiM. (...)numer rejestracyjny (...), którym kierowałŁ. C., w celu uzyskania odszkodowania zfirmy Towarzystwo (...) OddziałwK.przezŁ. C.w wysokości 12.600 zł. przysługującego na podstawie umowy ubezpieczeniowej -polisa numer (...), doprowadzając w ten sposóbTowarzystwo (...) OddziałwK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wyżej wymienionej kwocie, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników wyżej wymienionej firmy co do faktycznego zaistnienia kolizji drogowej jako zdarzenia ubezpieczeniowego będącego podstawąwypłaty odszkodowania, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach komunikacyjnych,tj. o przestępstwo zart. 298 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
G. K.iŁ. C.zostali oskarżeni o to, że w dniu 10 sierpnia 2013 r. wK.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej spowodowali kolizję samochodówR. (...), numer rejestracyjny(...)83UT którym kierowałG. K.orazM. (...)numer rejestracyjny(...), którym kierowałŁ. C., w celu uzyskania odszkodowania zespółki (...) S.A.Oddział w Polsce przezŁ. C.w wysokości 25.000 zł, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników(...) S.A.Oddział w Polsce co do faktycznego zaistnienia kolizji drogowej jako zdarzenia ubezpieczeniowego będącego podstawąwypłaty odszkodowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach komunikacyjnych,lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowaniaprzez ubezpieczyciela, tj. o przestępstwo zart. 298 k.k.iart. l3 § l k.k.w zw. zart.286 § l k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
[akt oskarżenia (k. 315-317)]
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ł. C.jest kolegąR. Z.iG. K..
Ł. C.w okresie od dnia 15 lutego 2012 roku do dnia 10 sierpnia 2013 roku brał osobiście ośmiokrotnie udział w kolizjach drogowych, zawsze jako poszkodowanyi z tego tytułu wypłacono mu odszkodowania łącznie w kwocie 72.328,13 zł.
Na przełomie 2012 i 2013 rokuŁ. C.zaproponowałR. Z.szybki zarobek pieniędzy poprzez sfingowanie kolizji drogowej.R. Z.borykający się z problemem braku pieniędzy przystał na propozycjęŁ. C.i od razu otrzymał 100 zł. z umówionej kwoty 350 zł. PonadtoŁ. C.przekazał mu do użytkowania telefon komórkowy o numerze(...). Mężczyźni kilkakrotnie jeszcze kontaktowali się ze sobą, umawiali miejsce i sposób zderzenia pojazdów.
Do samej kolizji doszło w dniu 4 stycznia 2013 roku na skrzyżowaniuulic (...)wK., gdzieR. Z.zgodniez umową wymusił pierwszeństwo przejazdu i uderzył w prowadzącego swój pojazd drogąz pierwszeństwem przejazduŁ. C.. W kolizji uczestniczyły dwa pojazdy,tj. markiM. (...)onr rej. (...)kierowany przezŁ. C.oraz markiO. (...)nr rej. (...)kierowany przezR. Z.. Po kolizji pojazdR. Z.miał uszkodzoną lewą przednią część. SamochódŁ. C.miał uszkodzenia prawej strony. Na miejsce nie wzywano Policji. Według sporządzonego oświadczenia uczestników kolizji,R. Z.miał wymusić pierwszeństwo przejazdu i doprowadzić do zderzenia zŁ. C..Ł. C.na pożegnanie rozliczył się zR. Z., któremu dodatkowo wypłacił kwotę 250 zł.
Ł. C.zgłosił szkodę ubezpieczycielowi w dniu 7 stycznia 2013 roku.Ł. C.uzyskał zTowarzystwa (...) OddziałwK.odszkodowanie w wysokości 12.600 zł.
[dowody: częściowo wyjaśnieniaŁ. C.(k. 256-257), wyjaśnieniaR. Z.(k. 228-230, 261-262, 364-365), zeznaniaW. D.(k. 184-187, 363-364), zeznaniaK. C. (1)(k. 222-223, 364), dokumentacja ubezpieczeniowa (k. 189-219), dokumentacja fotograficzna (k. 227), informacja zK.K.(k. 377) zeznaniaA. S.(k. 393-394), informacja zTowarzystwa (...)(k. 403-405), informacja z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego (k. 409-415), zeznaniaP. P.(k. 445-446, 643-644)]
Podczas jednego ze spotkań towarzyskichG. K.napomknąłŁ. C., że chce zmienić samochód.Ł. C.zaproponował mu wtedy łatwy zarobek poprzez zgłoszenie Policji oraz agencji ubezpieczeniowej nieprawdziwej kolizji drogowej, na której mógłby zarobić.Ł. C.opracował plan działania,który szczegółowo omawiali zG. K., wielokrotnie kontaktującsię telefonicznie. Do realizacji planu doszło w dniu 10 sierpnia 2013 roku na skrzyżowaniuulicy (...)wK..G. K.jadąc swoim samochodem markiR. (...)onr rej. (...)uderzył w jadący przed nim samochód markiM. (...)nr rej. (...), kierowany przezŁ. C..Na skutek zderzenia pojazdówŁ. C.prowadząc swoje auto uderzył jeszcze poprzedzające goS. (...)kierowane przezK. C. (2).K. C. (2)był przypadkowym uczestnikiem kolizji.
Na miejsce zdarzenia wezwano Policję.G. K.został ukarany mandatem za spowodowanie kolizji drogowej. W zamian za udział w kolizjiG. K.otrzymał odŁ. C.2.250 zł. UbezpieczycielL.S. C.deS.yR.z siedzibą wM., który likwidował szkodę trzeciego uczestnika kolizji –K. C. (2)– poniósł w związku z tym zdarzeniem szkodę w łącznej wysokości 21.794,48 zł., na którą składały się: koszty postępowania likwidacyjnego a w nich koszt biura detektywistycznego, które ustaliło prawdziwy przebieg zdarzeń w sprawie (5.009,77 zł.), koszt holowania pojazduŁ. C.(159,90 zł.), koszt czterech oględzin pojazdów (630 zł.), należność zasądzona w sprawie o sygn. aktIC 1357/13 Sądu Rejonowego w Kielcach (11.162,21 zł. na rzeczK. C. (2)– trzeciego uczestnika kolizji drogowej z dnia 10 sierpnia 2013 roku) oraz koszty procesu w tejże sprawie w kwocie 4.832,60 zł.
W dniu 14 sierpnia 2013 rokuŁ. C.zgłosił szkodę komunikacyjnądo ubezpieczyciela -L.S.- ubezpieczyciela pojazduG. K.. Wartość szkody jaką miał uzyskać gdyby jego roszczenie zostało uwzględnione wynosiła 25.000 zł. Ubezpieczyciel zważając na okoliczności zdarzenia odmówił wypłaty odszkodowania, jednocześnie zlecając przeprowadzenie czynności wyjaśniających sprawęT. S.. W trakcie wykonywania swoich zadań, w dniu 12 września2013 roku,T. S.przeprowadził rozmowę zG. K.,który przyznał mu się do sfingowania kolizji zŁ. C..G. K.sporządził też stosowne w tym przedmiocie oświadczenie na piśmie.
[dowody: dokumentacja ubezpieczeniowa (k. 9-146) pisemne oświadczenieG. K.(k. 481), dokumentacja fotograficzna (k. 178), zeznaniaT. S.(k. 4-6, 394-395), opinia biegłego z zakresu badania pisma (k. 482-496), opinia biegłego rzeczoznawcy techniki samochodowej i ruchu drogowego (k. 234-250), dokumentacja od ubezpieczycielaL.(k. 426-443)]
Ł. C.ma 28 lat. Jest kawalerem, posiada jedno dziecko, na którejak podał płaci alimenty w kwocie 420 zł. Legitymuje się wykształceniem średnim.Nie ma żadnego zawodu. Zaprzestał prowadzenia własnej działalności gospodarczejz której uzyskiwał dochody w kwocie 3.000-4.000 zł., aktualnie pracuje w zakładzie fryzjerskim jako pomocnik z wynagrodzeniem 2.000 złotych. Posiada dwa samochody:M. (...)wartości ok. 25.000-30.000 zł., inne auta dotychczas posiadane, tj.F.iH.sprzedał. Spłacił kredyty i nie ma żadnych zadłużeń. Mieszka z matką. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był uprzednio karany.
[oświadczenie oskarżonego (k. 167, 256, 348), informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (k. 742), informacja finansowa (k. 556)]
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyŁ. C.nie przyznałsię do stawianych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzina zadawane mu pytania.
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 167-168)]
Podczas drugiego przesłuchania oskarżonyŁ. C.ponownie nie przyznałsię do stawianych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień, wskazując jedynie,że rzeczywiście doszło do kolizji z pojazdemR. Z.ale nie byłato ustawiona kolizja. Nie namawiał go do tego.
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 256-257)]
Podczas trzeciego przesłuchania oskarżonyŁ. C.ponownie nie przyznałsię do stawianych mu zarzutów i odmówił składania wyjaśnień.
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 291-292)]
W toku rozprawy na pierwszym terminie oskarżonyŁ. C.nie przyznałsię do popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów i odmówił składania wyjaśnień. Podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia i oświadczył, że na żadne pytanie nie będzie odpowiadał, w tym ze strony sądu.
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 349)]
W toku rozprawy w dniu 5 grudnia 2014 roku oskarżonyŁ. C.w reakcjina wyjaśnieniaR. Z., wskazał że numer(...)to numer jego ojca.To jest kłamstwo co mówiłR. Z., tzn. ma tam dziadka naB.koło niego. Ten numer należy doM. C.. Nie dawał żadnych pieniędzy PanuZ., nie namawiał go do kolizji, zgodził się na oświadczenie bo mnie o to prosił, nie wzywał policji do dziś żałuje, gdyby wezwał sprawa by się zakończyła inaczej. To nie była zaaranżowana kolizja, to nie prawda co powiedział panZ.. Dodał też, że policjanci przeanalizowali akta, podyktowali numer PanuZ.żeby było wiarygodne, ponieważ najwięcej połączeń miał z tym numerem, ale to numer ojca. Ojciec często przebywa u dziadka naB., telefon się logował tam i to pasowało policjantom, żeby to było takie wiarygodne, i takZ.podali, czy go zastraszyli. Po złożeniu zeznań przezW. D.oskarżonyŁ. C.wyjaśnił, że miał wypożyczalnię samochodów,te 10 szkód to z firmy i nie z każdej były wypłaty, np. jak klientka rozbiła samochód. W ogóle to była jednoosobowa działalność, zarejestrowana na jego osobę i wszystkie kolizje szłyna jego konto mimo tego, że nie on je powodował. Nic nie zarabiał na tym, był stratny, samochód był wypożyczony.
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 365, 366)]
Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2015 roku oskarżonyŁ. C.wyjaśniłpo złożeniu zeznań przez świadkaT. S., że częściowo zeznania świadkasię zgadzają, ale Panowie byli agresywni. Urwali rączkę w samochodzie, uszkodzili drugi pojazd. Zażądał certyfikatuM., bo to mu się nie podobało co oni robią, że chcągo wrobić, nie chciał problemów. Bał się, że panowie chcą go wplątać w jakieś problemy.Pan też go uderzył wtedy specjalnie z głowy, oskarżony mu powiedział, że naruszająjego nietykalność cielesną. Świadek go przeprosił, że to niby było niechcący ale zrobiłto specjalnie. Nie zgłosił tego na policji, bo ich było dwóch. Pracownik serwisunaul. (...)to widział. Wtedy zakończył z nimi rozmowę. Nie nagrywał tego zdarzenia. Dodał, że był trzecim posiadaczem pojazdu w kraju, nie wiedział, że jest w wersji angielskiej. W czasie zdarzenia padał deszcz a panowie byli u niego 3-4 tygodnie po kolizji.
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 395)]
W dniu 18 marca 2015 roku oskarżonyŁ. C.złożył dodatkowe wyjaśnienia po zeznaniach policjantaP. P.i oskarżonegoZ., że telefon jest jego ojca a logował się w tym miejscu, bo w tym samym okręgu mieszkał i jego ojciec i oskarżonyZ..
[wyjaśnieniaŁ. C.(k. 446)]
G. K.ma 38 lat. Jest żonaty, ma troje małoletnich dzieci. Legitymuje się wykształceniem podstawowym. Jest murarzem i z tego tytułu zarabia 1.600 zł. Innych dochodów nie posiada. Żadnego majątku nie posiada poza samochodemF. (...)wartym jak podał 1.500 zł. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był uprzednio karany.
[oświadczenie oskarżonego (k. 158, 348), informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (k. 740), informacja finansowa (k. 555)]
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyG. K.nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzi na zadawane mu pytania.
[wyjaśnieniaG. K.(k. 158-159)]
Podczas drugiego przesłuchania oskarżonyG. K.nie przyznałsię do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień oraz udzielania odpowiedzina zadawane mu pytania.
[wyjaśnieniaG. K.(k. 284-285)]
W toku rozprawy oskarżonyG. K.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień. Podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia i oświadczył, że na żadne pytanie nie będzie odpowiadał, w tym ze strony sądu.
[wyjaśnieniaG. K.(k. 349)]
R. Z.ma 36 lat. Jest żonaty, nie ma dzieci. Pracuje dorywczo.Nie posiada żadnego majątku. Nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo. Nie był uprzednio karany. Ponosi koszty lekarstw w kwocie około 200 zł. miesięcznie.
[oświadczenie oskarżonego (k. 228, 261, 364), informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego (k. 741), informacja finansowa (k. 557)]
W toku postępowania przygotowawczego oskarżonyR. Z.przyznałsię do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia w których podał, żeŁ. C.zna od dziecka.Ł. C.naB.ma dziadka, którego często odwiedzał.Znają się z widzenia, choć nie są kolegami. Około dwóch miesięcy przed kolizją widzielisię naB.kiedy wymienili się numerami telefonów.R. Z.posługiwałsię wtedy numerem(...).Ł. C.przyjechał doR. Z.i zaproponował mu szybki zarobek poprzez zrobienie stłuczki, zapewnił go żeby się nie bałi obiecał za to 350 zł.R. Z.odparł, że się nad tym zastanowi.Ł. C.dzwonił jeszcze kilka razy doR. Z.a nawet był u niego dwa razyz pytaniem czy ten już się zastanowił. Ten zgodził się.Ł. C.oświadczył że da znać kiedy będzie miało to miejsce i powie szczegóły jak ma to wyglądać. Chyba dzień przed zdarzeniemŁ. C.dzwonił doR. Z., następnie do niego przyjechał, po uprzednim spotkaniu na stacji(...)naul. (...)wK..Ł. C.oświadczył, że do kolizji następnego dnia, tj. 4 stycznia 2013 roku naskrzyżowaniu ulic (...), gdzieR. Z.miał wymusić pierwszeństwo przejazdu i uderzyć w prowadzącego swój pojazdŁ. C.. Zrobili taką kolizjęjaką zaplanowałC.. PojazdZ.miał uszkodzoną lewą przednią część,tj. stłuczoną lampę, wgniecenie i pęknięcie zderzaka, błotnika, drzwi lewych przednich. SamochódC.miał uszkodzenia prawej strony. Na miejscu spisali oświadczenie,C.dyktował mu wszystko co ma pisać, przygotował też kartkę i długopis. Po kolizjiZ.odjechał swoim samochodem do domu, nie wie co robiłC..Z.otrzymał odC.100 zł. w dniu kiedy zgodził się na kolizję a w jej dniu, na miejscu zdarzenia, pozostałą kwotę 250 zł. Po kolizjiŁ. C.nie kontaktował się już w ogólezR. Z.. Dopiero po pewnym czasieŁ. C.umówiłR. Z.ze znajomym, który odkupił od niegoO.za kwotę 1.500 zł. Jak podałR. Z., zgodził się na spowodowanie kolizji ponieważ nie miał pieniędzyna utrzymanie rodziny. Dodał też, że po pierwszym przesłuchaniu dzwonił do niegoŁ. C., ale nie chciał z nim rozmawiać.R. Z.podkreślił, że toŁ. C.wymyślił całą kolizję, był to jego pomysł, zachowywał się tak jakby wcześniej już to robił, znał wszystkie procedury.
[wyjaśnieniaR. Z.(k. 228-230)]
Podczas drugiego przesłuchania oskarżonyR. Z.ponownie przyznałsię do popełnienia zarzucanego mu czynu, podtrzymał poprzednie wyjaśnienia i dodał,że odŁ. C.otrzymał 350 zł. To on wymyślił cały plan działania i namówiłZ.do spowodowania kolizji. Inne osoby nie brały w tym żadnego udziału.Ł. C.powiedział mu, że trzeba zrobić stłuczkę samochodów i dostanie za to 350 zł. SamochódZ.po tej kolizji miał uszkodzoną lewą część, samochódC.prawą część.C.podyktowałZ.co ma napisać w oświadczeniu pokolizyjnym.R. Z.przyznał też, że przyznał się do tego przestępstwa, gdyż obawia się konsekwencji tego co zrobił. Nigdy wcześniej nie miał problemów z prawemi policją. W innych kolizjach zŁ. C.nie uczestniczył. Wniósł o umożliwienie mu dobrowolnego poddania się karze 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł., nałożenie obowiązku naprawienia szkody w kwocie 350 zł. w terminie 4 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku i obciążenie kosztami postępowania.
[wyjaśnieniaR. Z.(k. 261-162)]
W toku rozprawy w dniu 5 grudnia 2014 roku oskarżonyR. Z.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Podtrzymał poprzednio złożone wyjaśnienia i dodał, żenikt go nie zmuszał do składania tych wyjaśnień. Nie ma numeru do panaC., tego drugiego oskarżonego w ogóle nie zna. Nikt wczoraj ani ostatnio do niego nie dzwonił w tej sprawie. Możliwe, żeŁ. C.robiłjuż tak wcześniej, nie wie czy tak jeszcze robił z innymi samochodami i z iloma. Zgodziłsię na tą jego propozycję, bo takie czasy, chodziło o pieniądze. Tak wyszło, nie byli z PanemC.przyjaciółmi, nigdy ani wcześniej ani później nie było takich sytuacji, żebyR. Z.robił takie ustawiane kolizje. Zapytany odpowiedział, że oczekuje od sądu łagodnego potraktowania. Wszystko powiedział. Zdecydował się powiedzieć wszystkobo policjanci chcieli go zamknąć, powiedział na Policji wszystko zgodnie z prawdą.Wnosił o niższą karę, niż ustalona z Prokuratorem. Odpowiadając na pytania obrońcyŁ. C.oskarżonyR. Z.wyjaśnił, że jest tak zapisane, jak mówił, pamięta teraz do siebie numer, wcześniej miał inny, policja mu tak powiedziała, pytalia on mówił. Miał taki numer. Jest pewien. Chyba tak. Policjanci na przesłuchaniumu powiedzieli ten jego stary numer. Teraz ma inny. OskarżonyR. Z.wyjaśnił też, że policjanci powiedzieli, że jak się nie przyzna to pójdzie siedzieć, to co miał zrobić, wszystko co wiedział to powiedział, tam w protokole wszystko jest zgodne z prawdą.Nie pamięta w jakiej sieci miał poprzedni numer.
[wyjaśnieniaR. Z.(k. 364-365)]
W dniu 18 marca 2015 rokuR. Z.złożył dodatkowe wyjaśnienia,w których podał, że zna świadkaM. C.zB., bo sam też tam mieszkał. Nie pamięta skąd miał telefon o którym mówił w sprawie, raczej nie od PanaC..Ten nie pożyczał mu również żadnego telefonu z numerem, z kartą. OjciecR. Z.ma dom naJ.a PanM.prowadził wcześniej tam swój warsztat. Sporadycznie pomagał PanuM.w warsztacie. Pytany odpowiedział, że zmieniał często karty w telefonie. Kupuje „startówki” w kioskach. Nie pamięta numerów jakie używał. Wskazał też, że w czasie przesłuchania był wielki galimatias, pytali funkcjonariusze o różne numery, on powiedział o tym numerze(...), może coś pomylił.
[wyjaśnieniaR. Z.(k. 444-445)]
Sąd zważył, co następuje:
Analizując dowody zebrane w niniejszej sprawie należało oczywiście wskazać,że część z nich była wręcz bezsporna, jak dowody w postaci dokumentów, choć odnośnie części z nich oskarżeni w ogóle nie chcieli się wypowiadać (oświadczenia oskarżonych złożone przedT. S.), w odniesieniu do innych w ogóle kłamali (Ł. C.o danych dotyczących kolizji drogowych z jego udziałem), z kolei odnośnie dowodów o charakterze osobowym, to i tu część z nich była w pełni wiarygodna, jak relacje niezwiązanych z oskarżonymi świadków oraz przyznającego się oskarżonego, pozostałych oskarżonych okazywały się prawdziwe jedynie w części i to tej irrelewantnejdla rozstrzygnięcia w sprawie.
Nie budziły żadnych wątpliwości dowody w postaci dokumentacji fotograficznej dotyczącej kolidujących ze sobą pojazdów, dokumentacja ubezpieczeniowa (oświadczenia, szkice, obliczenia), nadto informacje pozyskane z urzędów gminnych, od ubezpieczycieli, Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, z Policji, nadto opinie biegłego rzeczoznawcy techniki samochodowej i ruchu drogowegoJ. R..
Wszystkie te dowody mają w swojej istocie charakter w pełni obiektywny,wręcz niepodważalny, to bez wątpienia z tego powodu, żadna ze stron procesu nie negowała ich w najmniejszej nawet części.
ŚwiadkowieW. D.iK. C. (1)są pracownikami zakładów ubezpieczeń i nie posiadali żadnej wiedzy w temacie zachowań któregokolwiekz oskarżonych związanej z niniejszą sprawą. Pracownicy(...)wK.wskazali z kolei na okoliczności mające znaczenie dla postrzegania oskarżonych, w szczególnościŁ. C.. Jak ustaliłaW. D.w bazie szkodowej Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego,Ł. C.w ciągu dwóch lat został poszkodowany kolizjami drogowymi aż 10 razy za co otrzymał odszkodowania w łącznej kwocie 72.328,13 zł.W ocenie Sądu jest oczywistym, w szczególności w świetle zarzutów postawionychw sprawie oraz dowodów tu zgromadzonych, że taka ilość kolizji drogowych nie możebyć przypadkowa i świadczy o już wcześniejszych wyłudzeniach przezŁ. C., przy czym o konsekwencjach powyższego jeszcze dalej. Tu trzeba wskazać, żeŁ. C.po złożeniu zeznań przezW. D.stwierdził, że miał wypożyczalnię samochodów, te 10 szkód to z firmy i nie z każdej były wypłaty, np. jak klientka rozbiła samochód a w ogóle to była jednoosobowa działalność, zarejestrowana na jego osobęi wszystkie kolizje szły na jego konto mimo tego, że nie on je powodował, nic nie zarabiałna tym, był stratny. Ta część wyjaśnień oskarżonego jest oczywiście nielogiczna i jako taka nie może być uznana za wiarygodną. O ile bowiem jest prawdą, żeŁ. C.prowadził działalność gospodarczą związaną z wynajmem samochodów, to już analiza zestawienia danych z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego każe przyjąć, że 8 z 10 kolizjiw których brały udział jego auta szły na jego konto nie dlatego, że brali w nich udział kliencie jego firmy, ale tylko i wyłącznie z tego powodu, że kierującym pojazdem był właśnieŁ. C.(k. 211 i nast.). Część wyjaśnień oskarżonego jest zatem po prostu fałszywa a samŁ. C.jawi się jako osoba niewiarygodna, której relacjom nie sposób dać wiaręgdy wypowiada się on o okolicznościach istotnych dla sprawy. Tu dodatkowo Sąd wskazuje, że te właśnie kolizje, w których brał udział osobiście (8), a przecież takich miałonie być w ogóle, miały miejsce w okresie od dnia 15 lutego 2012 roku do dnia 10 sierpnia 2013 roku a więc w przeciągu krótkiego okresu niespełna półtora roku. I to nie koniec, albowiem nawet po zdarzeniach analizowanych w niniejszej sprawie,Ł. C.ponownie brał udział w kolejnej kolizji (14 czerwca 2014 roku), oczywiście znowujako pokrzywdzony. Jak to już wyżej wskazano, Sąd nie ma w takiej sytuacji żadnych wątpliwości, że taka ilość kolizji nie była przypadkowa. Zgoła żenująco zaś brzmiąte wypowiedzi oskarżonego w których jeszcze stwierdzał, że w tych sytuacjachnic nie zarabiał a wręcz był stratny, jeśli zestawić to z kwotą 72.328,13 zł., którą uzyskałz tytułu otrzymanych odszkodowań. Jeśli na to nałożyć jeszcze udowodnione w niniejszej sprawie fakty ustawiania kolizji i zG. K.i zR. Z.,to wszystko to w pełni koreluje ze sobą i ukazuje charakter zachowańŁ. C..
To nie koniec krytycznej oceny depozycji tego oskarżonego. Po złożeniu zeznańprzezT. S., jednoznacznie obciążających oskarżonychG. K.iŁ. C., ukazujących też jego cechy charakteru jak pycha,brak kultury wręcz grubiaństwo, agresywność,Ł. C.po pierwsze potwierdziłczęść zeznań świadka ale wskazał też, żeT. S.i drugi pracownik jego firmy, uszkodzili mu dwa samochody, nadto sam został uderzony przez świadka a jeszcze widziała to osoba trzecia. Z tych relacjiŁ. C.dotyczącej tego zdarzenia wręcz bije naiwnością. Oto bowiemŁ. C.miał zostać zaatakowany, on sam jak i jego auta miały zostać uszkodzone przez detektywów pracujących dla firmy ubezpieczeniowej, próbującej ustalić prawdziwe okoliczności zgłoszonej kolizji drogowej, a napadnięty, dodatkowo widząc iż był jeszcze inny świadek zajścia nic z tym nie zrobił, choćbynie wykonał jednego telefonu na Policję. Jest absolutnie nie do wiary, że takowa sytuacja miała miejsce. Sąd podkreśla, że choć te okoliczności są prawnie irrelewantne w niniejszej sprawie, to po raz kolejny wynika jednoznacznie, że absolutnej większości depozycjiŁ. C.nie podobna uznać za zgodne z rzeczywistością.
Odnosząc się dalej do wyjaśnień oskarżonych należy wskazać, że co do samej kwestii kolizjiŁ. C.iG. K.byli konsekwentni. Nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów. Zasadniczo także milczeli w tym zakresie (G. K.) albo odpowiadali jedynie na pytania swoich obrońców i to tylko gdy było im to wygodne (Ł. C.). Inaczej rzecz się ma zR. Z.. Ten bowiem nie dość,że przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu to złożył jeszcze dość szerokie wyjaśnienia.R. Z.szczegółowo opisał jak doszło do kolizji drogowejz jego udziałem, jaki był podział ról, kto był pomysłodawcą tegoż przedsięwzięcia,ponadto co bardzo ważne nie umniejszając swojej roli wskazał na swój udział w zajściuoraz przyczyny dlaczego zgodził się na taki krok. Wszystkie te okoliczności każą uznać twierdzeniaR. Z.za wiarygodne. Oprócz bowiem logiki jego wypowiedzi, to przecież jest oczywistym, że nie miał on najmniejszych powodów by kłamaćw tym zakresie. Nie jest przecież w ogóle skonfliktowany zŁ. C.czy jego ojcem, wręcz przeciwnie razem brali udział w popełnieniu przestępstwa jako wspólnicy.R. Z.nie miał zatem żadnych powodów by pomawiaćŁ. C..Co nie mniej istotne, nie sposób dostrzec jakiekolwiek powody by ponadto dokonał fałszywego samooskarżenia a będąc wprost zapytanym przez Sąd, stwierdził jednoznacznieże jego wyjaśnienia są prawdziwe i do ich składania nie był przez nikogo zmuszany.W takich zaś okolicznościach nie ma powodów by negować jego wypowiedzi odnoszącesię do zdarzenia z udziałemR. Z.iŁ. C..
Tu trzeba wskazać, że wypowiedziŁ. C.– bardzo ograniczone w swojej treści– odnośnie zdarzenia zR. Z.są prawdziwe tylko w tej części,kiedy przyznał on, iż ich auta kolidowały ze sobą. W tym zakresie Sąd nie ma wątpliwościco do prawdziwości tych twierdzeń skoro okoliczność ta pozostawała poza sporem.Za wiarygodne należało uznać także te wyjaśnieniaŁ. C., że w okresie od dnia5 grudnia 2011 roku do dnia 24 lutego 2014 roku prowadził on działalność gospodarcząpodfirmą (...), Przyczep, Lawet, gdyż pokrywa się to z informacjąz Urzędu Gminy wD.(k. 380).
W tym miejscu wypada zwrócić uwagę, że obrońcy oraz oskarżeni (Ł. C.) kwestionowali w przedmiotowej sprawie legalność i prawidłowość działań funkcjonariuszy Policji. Jak zwykle bywa w tego typu przypadkach zarzuty te były niczym nie poparte, stanowiły jedynie gołosłowne próby oddalenia winy od oskarżonych, tym niemniejSąd zbadał działalność policjantów w zakresie, w którym podnosiłŁ. C.,żeR. Z.został zmuszony do wskazania, iż toŁ. C.był zamieszanyw wyłudzenia odszkodowań, że policjanci zestawili sobie posiadane dane telekomunikacyjne do wymuszonych przez niego twierdzeń i fałszywie go oskarżyli. Oczywiście nie wskazał przy tym z jakiego powodu mieli by to robić, narażając nie tylko swoją reputację,dalszą służbę, ewentualne zarzuty karne w tym kierunku. Oprócz zaś tego, żeR. Z.jednoznacznie wskazał, że jego wyjaśnienia złożone w sprawie są prawdziwe,to w pełni korelują też z twierdzeniamiA. S., policjantki która przesłuchiwałago w charakterze podejrzanego. Oprócz tego, że wskazała ona na sposób prowadzonego przesłuchania, któremunota benenie można niczego zarzucić, to wskazała jeszczena to, iż w trakcie odbierania wyjaśnieńR. Z.w przypływie emocji po prostusię rozpłakał. To z kolei potwierdza się w wyjaśnieniach tego oskarżonego, kiedy wskazałże nie miał wcześniej problemów z prawem i chciał powiedzieć wszystko funkcjonariuszom organów ścigania.
Wszystko to w ocenie Sądu oczywiście świadczyło o tym, żeŁ. C.iR. Z.w dniu 4 stycznia 2013 roku wK.działając wspólnie i w porozumieniuw celu osiągnięcia korzyści majątkowej spowodowali kolizję samochodów markiO. (...)numer rejestracyjny (...)którym kierowałR. Z.oraz markiM.6numer rejestracyjny (...), którym kierowałŁ. C., w celu uzyskania odszkodowania zfirmy Towarzystwo (...) OddziałwK.przezŁ. C.w wysokości 12.600 zł przysługującego na podstawie umowy ubezpieczeniowej -polisa numer (...), doprowadzając w ten sposóbTowarzystwo (...) OddziałwK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wyżej wymienionej kwocie, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników wyżej wymienionej firmy co do faktycznego zaistnienia kolizji drogowej jako zdarzenia ubezpieczeniowego będącego podstawą wypłaty odszkodowania, w rozumieniu przepisówo ubezpieczeniach komunikacyjnych.
Z wyjaśnieniamiR. Z.korelują też wypowiedziP. P., który to policjant prowadził czynności operacyjne celem ustalenia przebiegu przedmiotowych zdarzeń. Został on też przesłuchany na okoliczność ewentualnych nieprawidłowości zarzucanych przez oskarżonegoŁ. C.. Nie podobna jednak przyjąć, że cokolwiek by na to wskazywało poza gołosłownymi oskarżeniami ze strony oskarżonego. Z koleiz uwagi na charakter czynności operacyjnych oraz właściwe przepisy, nie mógł on rzecz jasna wypowiadać się co do wszystkich okoliczności w sprawie, jednakże jak przyznał,posiadł on sprawdzone informacje odnośnie tego kto użytkował numer(...)w dacie pierwszego ze zdarzeń z aktu oskarżenia i był to właśnieR. Z.,zaś szczegóły w tym zakresie zapisał w notatkach służbowych (k. 180-181). Analogiczną dokumentację sporządziłP. P.odnośnie kontaktówŁ. C.zG. K.(k. 2-3).
Dalszych szczegółowych informacji w tym zakresie nie udało się jednak Sądowi pozyskać albowiem MSWiA nie zwolniło z tajemnicy służbowej w tym zakresie,zaś materiały operacyjne w tym zakresie zostały zbrakowane (k. 454-456).
Co do wyjaśnieńG. K., to fakt ich niewiarygodności, a właściwie jedynie złożonego do protokołu oświadczenia o nieprzyznawaniu się do winy, jest oczywisty jeśli wziąć pod uwagę inne dowody, w pełni obiektywne, których nikt nie próbowałnawet podważać.
Otóż oświadczenie pisemneG. K.sporządzone po rozpytaniugo przezT. S.wyraźnie wskazuje jak doszło do zdarzenia z udziałemŁ. C.iG. K., kto wpadł na pomysł „ustawienia” kolizji samochodowej, kto ustalił szczegółowy plan działania i jaki z tego tytułu miał uzyskać zarobek. Co ważne, wszystkie treści w nim zawarte brzmią logicznie, wiarygodnie,nie ma w nich najmniejszych sprzeczności. I to nie koniec, albowiem w końcówcetegoż oświadczeniaG. K.wskazał też na powody, dla których przyjął przestępczą propozycjęŁ. C.i te okoliczności również są w pełni sensowne. Wypada tu tylko zauważyć, na pełną zbieżność tych treściG. K.z relacjąR. Z., mężczyzn którzy przecież się nie znają a opisali jednakowo zachowanie w każdym ze zdarzeń ich kolegiŁ. C..
Dalej należy zwrócić uwagę, że Sąd pozyskał do sprawy oryginał przedmiotowego oświadczeniaG. K.(k. 482), które następnie poddane zostało badaniom przez biegłąM. P.. Ekspert z zakresu badania pisma wydałazaś finalnie opinię, w której po zestawieniu oryginału pisma z próbkami pismaG. K.pobranymi z jego wniosku o wydanie dowodu osobistego, jednoznacznie wskazała, iż podpisy nakreślone pod przedmiotowym oświadczeniem, w którym w pełni przyznał się do ukartowania całej sytuacji, nakreślił właśnieG. K..Nie inaczej biegła odniosła się do oświadczeniaŁ. C., które też osobiście podpisał.
Z tymi zaś dowodami w pełni koreluje dowód w postaci zeznańT. S.. Faktycznie zajmuje się on świadczeniem usług detektywistycznych ((...)T. S.)i na zlecenie ubezpieczycielaL.S.poddał on dokładnej analizie kolizję drogowąz udziałemŁ. C.iG. K.. Badając zaś ich stanowiska złożone wobec ubezpieczyciela w zestawieniu z oględzinami miejsca zdarzenia, stało się jasne,że oświadczenieG. K.nie może być uznane za prawdziwe, skorotuż przed kolizją musiałby on co najmniej 12-15 sekund w ogóle nie patrzeć na drogę przed sobą jadąc cały czas z prędkości ok. 50 km/h co jest rzecz jasna niemożliwe. Z kolei sama topografia terenu wykluczała „oślepienie”G. K.przez słońce, co wedle jego twierdzeń miało mieć miejsce. Te okoliczności tylko wzmocniły czujnośćT. S., który ponownie podjął rozpytanieG. K.w dacie 12 września 2013 roku. W trakcie tego skrupulatnego rozpytaniaG. K.oświadczył jednoznacznie, odmiennie niż uprzednio i tym razem w oświadczeniu złożonym ubezpieczycielowi na piśmie, że faktycznie zderzenie obu pojazdów nie było przypadkowe, lecz uzgodnione w szczegółach przezŁ. C.iG. K.,przy czym pomysłodawcą i inicjatorem całego zajścia byłŁ. C.. On też opracował w szczegółach plan działania. Tak złożone zeznania przezT. S., jako osoby obcej uczestnikom kolizji drogowej, nie mającej żadnego interesu w pomawianiu kogokolwiek skoro wyłącznie realizował swoje obowiązki służbowe w ramach umowy zlecenia dotyczącej ustalenia dla ubezpieczycielaL.przebiegu zajścia, Sąd uznałza w pełni wiarygodne.
W takich zaś okolicznościach Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości co do ustaleńw zakresie kolizji drogowej z udziałemG. K.iŁ. C..Ich oświadczenia negujące przestępczy charakter zajścia z dnia 10 sierpnia 2013 rokunie były wiarygodne, skoro pozostawały faktycznie bez wątpienia, choć umówione,to w odosobnieniu od pozostałych dowodów. Nie dziwi w takich okolicznościach,że żaden z oskarżonych nie chciał się wypowiadać merytorycznie w sprawie w zakresie postawionych im zarzutów. Ponadto te jedynie gołosłowne oświadczenia o nieprzyznaniusię do przestępczego umówienia kolizji drogowej kolidują z logicznym w treści pisemnym oświadczeniemG. K., opinią biegłego z zakresu badań pisma, zeznaniamiT. S.oraz dokumentacją ubezpieczeniową. Wszystko to pozwalało na przyjęcie w sposób absolutnie pewny, żeŁ. C.iG. K.w dniu10 sierpnia 2013 roku wK.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej spowodowali kolizję samochodówR. (...),numer rejestracyjny (...)którym kierowałG. K.orazM. (...)numer rejestracyjny(...), którym kierowałŁ. C., w celu uzyskania odszkodowania zespółki (...) S.A.Oddział w Polsce przezŁ. C.w wysokości 25.000 zł.,poprzez wprowadzenie w błąd pracowników(...) S.A.Oddział w Polsceco do faktycznego zaistnienia kolizji drogowej jako zdarzenia ubezpieczeniowego będącego podstawą wypłaty odszkodowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach komunikacyjnych, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela.
Dodatkowo należało jeszcze zwrócić uwagę na kwestię użytkowaniatelefonu numer (...), która pochłonęła znaczną część działań Sądu z uwagi na linię obrony oskarżonegoŁ. C.przyjętą w sprawie.
Analizując zeznaniaM. C.– ojca oskarżonegoŁ. C.,to te rzecz jasna miały duże znaczenie skoro w zamyśle obrony miały stanowić alibi dla syna świadka. Zasadzało się ono na fakcie, że jak ustalił Sąd, numer(...)faktycznie był zarejestrowany na firmę prowadzoną przezM. C., tyle tylko,że jak wynika z twierdzeń samego świadka jak i odnośnych dokumentów, zakończył on swoją działalność gospodarczą już w 2005 roku, aktualnie zaś jest rolnikiem. Nie wiadomo zatempo co mu dwa użytkowane przez niego telefony ((...)i 535…501), co nie mniejistotneM. C.w żaden sposób także tego nie wytłumaczył. W ocenie Sąduzaś nie ma to przecież żadnego sensownego uzasadnienia, tak samo zresztą jak i to,żeM. C., jak sam przyznał, dodatkowo korzysta jeszcze czasem z telefonu syna(a więc już trzeciego środka komunikowania się).
Trzeba też pamiętać, żeM. C.sam przyznał, że znaR. Z.,który mu pomagał w pracach w jego warsztacie, kiedy jeszcze mieszkał na(...)B..M. C.prowadził działalność gospodarczą pod szyldem Blacharstwo Karoseryjne i Samochodowe Lakiernictwo Samochodowe z siedzibą wJ.76A (prowadzonej w okresie lat 1989-2005) i do niego też przypisany był numer(...), co wynika jednoznacznie z informacji z T-M.(k. 378) i Urzędu GminywP.(k. 400). Sytuacja związana z kontaktamiR. Z.zM. C.mogła mieć zatem miejsce w przeszłości – w 2005 roku – a więc daleko przed zdarzeniami z 2013 roku. Wynika to też z zeznańP. W.(k. 445), który jednoznacznie wskazał, że jego rodzice nabyli posiadłość, w której uprzednio zamieszkiwałM. C.około dziesięć lat temu (od daty 2015 roku). Na to trzeba nałożyć jeszcze to, że od sprzedaży lokalu w 2005 roku,M. C.zamieszkujewK.naul. (...), czasem w(...), jak też zadeklarował dodatkowoze swoimi rodzicami wK.naul. (...).
Sytuacja ta jest jeszcze ciekawsza jeśli wziąć pod uwagę, że telefonM. C.((...)) został skradziony, co z kolei potwierdza się w materiale dowodowym zebranym w sprawie o sygn. akt IX K 312/12 Sądu Rejonowego w Kielcach, potwierdzonym zeznaniami złożonymi w niniejszej sprawie przezM. K.(k. 614-615),P. K.(k. 579-580) iI. C.(k. 558). Nie można jednakbyło na podstawie tych dowodów ustalać ponad wszelką wątpliwość, czy sama kartaSIM o przynależnym jej wskazanym wyżej numerze pozostawała osobno dostępna i mogła być użytkowana przez inne osoby, tym bardziej, że obrońcaŁ. C.w dacie30 września 2016 roku okazał Sądowi zdjęcie tejże karty SIM (k. 703-706), jak zaś ustaliłSąd nigdy nie był wystawiany jej duplikat (k. 710).
Z kolei nieprzydatne okazały się tu zeznaniaT. I.(k. 535) iT. J.(k. 534-535), podejmujących czynności w wyżej wymienionej sprawie, albowiem po prostu nie pamiętali tych okoliczności a ich odpowiedzi na pytania są tylko na pewnym stopniu prawdopodobieństwa i nie mogą w konsekwencji skutkować negatywnymi ustaleniami– na niekorzyść oskarżonych w niniejszej sprawie.
Tylko częściowo przydatna tu okazała się opinia biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomejJ. G.(k. 645-667), która potwierdziła że połączenia wychodzące od numeru(...)a więcŁ. C., logowały się w miejscach odpowiadających jego miejscu zamieszkania wM..Z kolei nie można już tego samego ustalić odnośnie numeru(...), którym miałsię posługiwaćR. Z.zaśŁ. C.utrzymuje, że czynił to tylko jego ojciec. Jest tak z uwagi na fakt, że ten numer telefonu logował się wielokrotnie w trakcie połączeń z numerem(...)w samym centrum miasta (ul. (...)), co mogłoby odpowiadać wersji przedstawionej przezM. C.choć w ocenie Sądu wynikaz tego, żeR. Z.posługując się tym telefonem poruszał się po prostu w okolicach centrumK.. W tym zatem zakresie przedmiotowa opinia nie mogła skutkować przyjęciem niekorzystnych ustaleń wobecŁ. C..
Ł. C.bronił się, że telefon jego ojca logował się w tym samym miejscu,tj. w okolicachB., gdyż w tym samym okręgu zamieszkiwali iM. C.iR. Z.. Jest to prawda ale tylko częściowa, należ bowiem pamiętać, żeM. C.jak sam zadeklarował zamieszkuje pod trzema adresami, w tym w okolicach centrum miasta.
Nakładając zaś na to jeszcze wyjaśnieniaR. Z., który nie pamiętał w jakich okolicznościach wszedł w posiadanie telefonu, a właściwie karty SIM z przyporządkowanym jej numerem abonamentowym(...), to w ocenie Sądu całość zebranych w sprawie dowodów każe przyjąć, że doszło do tego poprzez przekazanie mu tegoż numerudo użytkowania przezŁ. C., przy czym dalszych szczegółowych ustaleńw sprawie nie dało się już poczynić, tak z uwagi na postawę samych oskarżonych jak i z tego powodu, że Sąd nie miał już dalszych możliwości dowodowych w sprawie. Nie stałoto jednak w żadnym razie na przeszkodzie powyższemu ustaleniu, skoro inne dowody, omówione już powyżej w pełni pozwalały na przyjęcie że rzeczonym numerem telefonu posługiwał się w dacie analizowanej kolizji nieM. C.aR. Z..
Reasumując powyższe ustalenia i rozważania odnośnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego odnośnie zdarzenia z dnia 4 stycznia 2013 roku, Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, żeR. Z.iŁ. C.tego feralnego dnia wK.działając wspólnie i w porozumieniu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej spowodowali kolizję samochodów markiO. (...)numer rejestracyjny (...)którym kierowałR. Z.oraz markiM. (...)numer rejestracyjny (...), którym kierowałŁ. C., w celu uzyskania odszkodowania zfirmy Towarzystwo (...) OddziałwK.przezŁ. C.w wysokości 12.600 złotych przysługującego na podstawie umowy ubezpieczeniowej -polisa numer (...), doprowadzając w ten sposóbTowarzystwo (...) OddziałwK.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wyżej wymienionej kwocie, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników wyżej wymienionej firmy co do faktycznego zaistnienia kolizji drogowej jako zdarzenia ubezpieczeniowego będącego podstawąwypłaty odszkodowania, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach komunikacyjnych. Zachowanie takie z kolei wypełniło znamiona przestępstwa zart. 298 k.k.iart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Zgodnie bowiem zart. 298 k.k.sankcji karnej podlega ten kto, w celu uzyskania odszkodowania z tytułu umowy ubezpieczenia, powoduje zdarzenie będące podstawądo wypłaty takiego odszkodowania.Art. 286 § 1 k.k.stanowi, że karze podlega ten kto,w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.R. Z.iŁ. C.wspólnie ustalili plan działania, ukartowali całą sytuację związaną z zaistniałą kolizją ich samochodów, choć bez wątpienia prym wiódł tuŁ. C., po czym doprowadzili do przedmiotowej kolizji celowo, celem uzyskania wypłatyz odszkodowania komunikacyjnego. Obaj działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, taką też osiągnęli, doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ubezpieczyciela po tym jak zgłosili nieprawdziwe okoliczności zaistnienia zdarzenia drogowego, co warunkowało uzyskanie rzeczonego odszkodowania. Niewątpliwie wymienieni wyżej oskarżeni  podejmując działania na szkodę pokrzywdzonego działali wspólnie i w porozumieniu. Sąd finalnie nie miał żadnych wątpliwości, że te okoliczności świadczą o zaistnieniu wskazanego wyżej przestępstwa, w konsekwencji uznał oskarżonych winnymi tegoż.
Przesłanką konieczną do przypisania sprawcy odpowiedzialności za popełnione przestępstwo jest wykazanie mu winy.(...)bywa określana jako możliwość uczynienia sprawcy zarzutu, że w chwili kiedy dokonywał zarzucanego mu czynu miał pełną możliwość wyboru sposobu swego zachowania i nie będąc ograniczonym w tej swobodzie wybiera zachowanie spełniające znamię czynu zabronionego, choć mógł zachować się w sposób odmienny, zgodny z prawem i nie naruszający norm prawnych. Wina w przypadku oskarżonychŁ. C.iR. Z.nie budzi żadnych wątpliwości.W stosunku do oskarżonych nie zachodzą żadne okoliczności, które miałyby te winę wyłączyć lub chociaż umniejszyć. Oskarżeni w chwili popełnienia czynu byli w pełni poczytalni, mogli zachować się zgodnie z prawem, nie znajdowali się w anormalnej sytuacji motywacyjnej dlatego stopień ich winy należy każdorazowo ocenić jako wysoki.
Zgodnie zart. 53 § 1 k.k.Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopniawiny, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagęcele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego,a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W ocenie Sądu kary które będą adekwatne dla oskarżonych za popełniony czyn które winny zrealizować cele prewencji tak indywidualnej, jak i ogólnej, będą odpowiednio, wobec oskarżonegoŁ. C.1 rok i 2 miesiące pozbawienia wolności oraz grzywnaw wysokości 120 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych, zaś wobec oskarżonegoR. Z.6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wysokości 60 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Przy wymiarze kar wobec oskarżonych, jak widać powyżej zróżnicowanych, Sąd wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień zawinienia. Oskarżeni działali z premedytacją, celem osiągniecia nielegalnego zysku. Okolicznością obciążającą, którą Sąd wziął pod uwagę przy wymiarze kary był rodzaj ujemnych następstw jakie spowodowało działanie oskarżonych wobec pokrzywdzonego,to jest wypłata odszkodowania, szereg czynności wykrywczych jaki musiał on wykonać,by ustalić że zdarzenie to miało charakter rzeczywisty acz nieprzypadkowy, a wobecŁ. C.także i to, że to on był pomysłodawcą i głównym autorem planu działania, wymyślił ten sposób na wzbogacenie, wciągnął w proceder inne osoby, czerpał z tego zysk a jak się okazało finalnie był on wręcz bezczelny wobec osób pracujących na rzecz ubezpieczyciela mających za zadanie ustalenie prawdziwego przebiegu zajścia. Nie może być zatem wątpliwości, że wobec właśnieŁ. C.orzeczona kara musiała być znacznie surowsza niż co do pozostałych oskarżonych. Już tylko dodatkowo Sąd wskazuje, że w tym aspekcie odpowiedzialności oskarżonegoŁ. C.nie sposób dostrzec jakąkolwiek okoliczność łagodzącą. Nie przyznał się tu do winy, nie wyraził najmniejszej choćby skruchy, nie przeprosił pokrzywdzonego. Taka postawa, choć oczywiście dopuszczalna z punktu widzenia uprawnień oskarżonych, to jednak z całą pewnością nie może zasługiwaćna aprobatę i uwzględnieniein pluswzględem oskarżonego. Wszystkie te okoliczności z kolei były widoczne uR. Z., który przyznał się do winy, w sposób logiczny zgodnie ze stanem swojej pamięci przedstawił okoliczności zajścia z jego udziałem orazŁ. C., opisał swoje spostrzeżenia, uwagi, niczego nie krył, nie taił, wytłumaczył też powody takiego swojego zachowania. Oczywiście musiało mieć to wpływ na orzeczone wobec niego łagodniejszej kary, skoro skrucha i żal były tu w pełni szczere i w ocenie Sądu prawdziwe. W takich zaś okolicznościach wyłącznie orzeczone jak w punkcie pierwszym wyroku kary pozbawienia wolności i grzywny były konieczną reakcją prawno-karną państwa wobec oskarżonychŁ. C.iR. Z..
Analogicznie należy zważyć odpowiedzialnośćŁ. C.iG. K.za zdarzenie z dnia 10 sierpnia 2013 roku, kiedy to obaj wyżej wymienieniwK.działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej spowodowali kolizję samochodówR. (...),numer rejestracyjny (...)którym kierowałG. K.orazM. (...)numer rejestracyjny (...), którym kierowałŁ. C., w celu uzyskania odszkodowania zespółki (...) S.A.Oddział w Polsce przezŁ. C.w wysokości 25.000 złotych, poprzez wprowadzenie w błąd pracowników(...) S.A.Oddział w Polsce co do faktycznego zaistnienia kolizji drogowej jako zdarzenia ubezpieczeniowego będącego podstawą wypłaty odszkodowania w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniach komunikacyjnych, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela.
Zachowanie takie z kolei wypełniło znamiona przestępstwa zart. 298 k.k.iart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Tak samo jak w poprzednim przypadku cała wykreowana sytuacja miała na celu osiągnięcie korzyści majątkowej, tyle że rolęR. Z.zajął tuG. K.. I on iŁ. C.wspólnie ustalili plan działania, ukartowali całą sytuację związaną z zaistniałą kolizją ich samochodów, choći tu, tak jak poprzednio, bez wątpienia prym wiódł tuŁ. C., po czym doprowadzili do przedmiotowej kolizji celowo, celem uzyskania wypłaty z odszkodowania komunikacyjnego, działali w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. W tym przypadku korzyść majątkową uzyskał tylkoG. K.(zapłatę za udział w zdarzeniuodŁ. C.). Z kolei nie doszło do doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem ubezpieczyciela po tym jakŁ. C.zgłosił nieprawdziwe okoliczności zaistnienia zdarzenia drogowego a to ze względu na czynności detektywistyczne podjęte przezT. S.działającego na zlecenie ubezpieczyciela(...) S.A.Oddział w Polsce. I w tym wypadku niewątpliwie wymienieni wyżej oskarżeni podejmując działania na szkodę pokrzywdzonego działali wspólnie i w porozumieniu. Finalnie zatem także i teraz Sąd nie miał żadnych wątpliwości, że te okoliczności świadczą o zaistnieniu wskazanego wyżej przestępstwa, a w konsekwencji uznał oskarżonychŁ. C.iG. K.winnymi jego popełnienia.
Analizując przesłankę winy, należy mieć na względzie dokładnie te same okoliczności jak to było w przypadku wspólnego czynuR. Z.iŁ. C..W stosunku do oskarżonychG. K.iŁ. C.nie zachodząw tym zdarzeniu żadne okoliczności, które miałyby te winę wyłączyć lub chociaż umniejszyć. Oskarżeni w chwili popełnienia czynu byli w pełni poczytalni, mogli zachować się zgodniez prawem, nie znajdowali się w anormalnej sytuacji motywacyjnej dlatego stopień ich winy należy każdorazowo ocenić jako wysoki.
Zgodnie zart. 53 § 1 k.k.Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopniawiny, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagęcele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego,a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W ocenie Sądu kary które będą adekwatne dla oskarżonych za popełniony czyn z dnia 10 sierpnia 2013 roku, które winny zrealizować cele prewencji tak indywidualnej,jak i ogólnej, będą odpowiednio, wobec oskarżonegoŁ. C.ponownie 1 roki 2 miesiące pozbawienia wolności oraz grzywna w wysokości 120 stawek dziennychprzy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych, zaś wobec oskarżonegoG. K.10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywna w wysokości30 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Przy wymiarze kar wobec oskarżonych, również i w tym przypadku zróżnicowanych, Sąd wziął pod uwagę wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień zawinieniajak i to, że zakończył się on na etapie usiłowania, przy czym ta okoliczność nie mogław niczym przeważać skoro fakt że nie doszło do uszczuplenia stanu posiadania ubezpieczyciela wynikał wyłącznie z działań samego ubezpieczyciela który wykrył przestępcze działanie oskarżonych a w żadnej mierze nie zależał od zachowania oskarżonych, którzy zrobili przecież wszystko by uzyskać przysporzenie majątkowe. OskarżeniŁ. C.iG. K.działali z premedytacją, celem osiągnięcia nielegalnego zysku. Okolicznością obciążającą, którą Sąd wziął pod uwagę przy wymiarze kary był rodzaj ujemnych następstw jakie spowodowało działanie oskarżonych wobec pokrzywdzonego, który dostrzegając brak podstaw do wypłaty odszkodowania musiał zlecić przeprowadzenie szeregu kosztownych czynności wykrywczych by ustalić że zdarzenie to miało charakter nierzeczywisty, a wobecŁ. C.także i to, że to on był pomysłodawcą i głównym autorem planu działania, wymyślił ten sposób na wzbogacenie, wciągnął w proceder inne osoby, czerpał z tego zysk a jak się okazało finalnie był on wręcz bezczelny wobec osób pracujących na rzecz ubezpieczyciela mających za zadanie ustalenie prawdziwego przebiegu zajścia. Nie może być zatem wątpliwości, że wobec właśnieŁ. C.orzeczona kara musiała być tu już tylko nieco surowsza niż wobecG. K., który z kolei nie mógł liczyć na tak dalekie w konsekwencji wzięcie pod uwagę okoliczności łagodzących jakR. Z..G. K.zachował bowiem przez cały proces postawę pasywną, nie przyznając się w żadnym zakresie do winy, obierając też taktykę nie udzielania jakichkolwiek wyjaśnień czy odpowiadania na pytania. Miał oczywiście do tego prawoale jednocześnie nie mógł przez to liczyć na jakiekolwiek łagodniejsze potraktowanie,co przypadło w udzialeR. Z., który po prostu sobie na to zasłużył.W takich zaś okolicznościach wyłącznie orzeczone jak w punkcie drugim wyroku kary pozbawienia wolności i grzywny były konieczną reakcją prawno-karną państwa wobec oskarżonychŁ. C.iG. K..
Z uwagi na orzeczenie wobecŁ. C.kar za dwa przestępstwa, koniecznym było orzeczenie kar łącznych, co nastąpiło na podstawieart. 85 i art. 86 § 1 i § 2 k.k.Zważając na orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności i kary grzywny, Sąd finalnie połączył obie kary i wymierzyłŁ. C.jako kary łączne 1 rok i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Zdarzenia wyżej wymienione oddzielał od siebie okres ponad siedmiu miesięcy, nie były ze sobą w ogóle związane, różne były podmioty pokrzywdzone a zatem związek tych czynów jest tu luźny, to jednocześniew końcu wypada zauważyć, że identyczny był tu sposób zachowania oskarżonego,który naruszył te same dobra chronione prawem, działał w taki sam sposób, niemal zachowując się jak przestępca zawodowy a zatem związek między tymi czynami faktycznie miał miejsce. W takich zaś okolicznościach słusznym rozwiązaniem było orzeczenie kary łącznej wyłącznie na zasadzie asperacji skoro ani zasada pełnej kumulacji ani pełnej absorpcji nie mogą w świetle powyższych uwag mieć zastosowania. Te rozważania przyświecały Sądowi orzekającemu kary łączne wobec oskarżonegoŁ. C..
W tym miejscu Sąd musi się odnieść do tego, że ustalił iżŁ. C.w ciągu dwóchlat został poszkodowany kolizjami drogowymi aż dziesięć razy za co otrzymał odszkodowania w łącznej kwocie 72.328,13 zł. W ocenie Sądu jest oczywistym w takich okolicznościach, że taka ilość kolizji drogowych nie może być przypadkowa i świadczyjuż o wcześniejszych wyłudzeniach przezŁ. C.– w szczególności że oskarżony wyjaśniając w tym zakresie oczywiście kłamał mówiąc że on nie prowadził tych pojazdów gdy tymczasem w ośmiu przypadkach wynika dokładnie co innego z dokumentów policjii ubezpieczycieli, przy czym co najważniejsze nie sposób było ustalić w niniejszej sprawieile dokładnie kolizjiŁ. C.wcześniej sfingował. To z kolei nie pozwalało uznaćza udowodnione z całą pewnością, bez żadnych wątpliwości, a tylko takie przecież mogąbyć ustalenia w postępowaniu karnym, by możliwym było orzekać o realizacji przez niego znamion zart. 65 k.k., tj. żeŁ. C.jest sprawcą, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu.
Z kolei z uwagi na fakt iż wszyscy oskarżeni nie byli uprzednio nigdy karani, Sąd miał możliwość na podstawieart. 69 § 1 i § 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.zawiesić orzeczone wobec nich kary (w tym karę łącznąŁ. C.) pozbawienia wolności warunkowona okres próby i z tego uprawnienia wobec każdego z oskarżonych Sąd skorzystał, ustalając 2-letni okres próby wobecR. Z., 4-letni okres próby wobecG. K.oraz 5-letni okres próby wobecŁ. C.. W ocenie Sądu samo skazanie będzie na tym etapie wystarczające dla osiągnięcia wobec oskarżonych celu kary, jakim jest wpłynięcie na ich postępowanie w ten sposób, by nie popełnili ponownie przestępstwa. Ustalając długość okresu próby dla sprawcy Sąd wziął pod uwagę postawę oskarżonych, którzy nie przyznali się do zarzucanego im czynu i nie okazali żadnej skruchy, nawet nie przeprosili pokrzywdzonych (Ł. C.iG. K.). Choć takie zachowanie jest rzecz jasna w pełni uprawnione w procesie, to jednocześnie wskazuje,że tylko zawieszenie wykonania kary na okres próby wynoszący 4 lata dlaG. K.i 5 lat dlaŁ. C.(który był tu głównym prowodyrem, mózgiem każdego z przedsięwzięć a zatem wobec niego okres ten musi być najdłuższy) będzie wystarczające zdaniem Sądu dla sprawdzenia zachowania się oskarżonych oraz zweryfikuje trafność pozytywnej oceny kryminalno–społecznej osoby sprawcy, tj. że w zaistniałej sprawie nie było koniecznym orzekanie kary bezwzględnego pozbawienia wolności. Mimo swojego karygodnego zachowania w ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie daje podstawydo ustalenia pozytywnej prognozy kryminologicznej w stosunku do oskarżonych. Już tylko dodatkowo należy wskazać, że okres próby orzeczony wobecR. Z.musiał być najkrótszy skoro swoją postawą w procesie jednoznacznie udowodnił, że przedmiotowe zdarzenie było tylko incydentem w jego życiu, zdaje on sobie z tego sprawę i szczerze żałuje tego zachowania.
Tu należy jeszcze dodać, że orzekając wobec każdego z oskarżonych kary grzywny, na podstawieart. 71 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i § 3 k.k., Sąd kierował się z jednej strony tym, by oskarżeni faktycznie odczuli realną dolegliwość wyroku w sytuacji, gdy wykonanie kary pozbawienia wolności jest warunkowo zawieszone wobec każdego z nich a z drugiej strony tym, by ukazać sprawcom prostą, finansową nieopłacalność popełniania jakichkolwiek przestępstw. Wszyscy skazani w przedmiotowej sprawie swoim zachowaniem naruszyli ważne dobra chronione prawem i z związku z tym winni realnie odczuć orzeczonąprzez Sąd karę, dlatego też Sąd wymierzył im kary grzywny jak to wyżej wskazano. Orzekając te kary Sąd musiał różnicować sytuację majątkową, zdrowotną, życiową, pracowniczą poszczególnych oskarżonych, adekwatnie do wskazanych przez nich samych zdolności w tym zakresie. Nadto Sąd musiał mieć na uwadze i to, żeŁ. C.ma tu szczególną pozycję jako główny strateg przestępczych zachowań a zatem kara orzeczona wobec niego w postaci grzywny (w tym kara łączna) musi być daleko bardziej dolegliwa niż wobec pozostałych oskarżonych. Wynika to też rzecz jasna z tego, żeŁ. C.dopuścił się popełnienia dwóch przestępstw w analizowanej sprawie. Wymierzając karę grzywny w takim wymiarze Sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości przestępstwa, stopień zawinienia, rozmiar ujemnych następstw popełnionego przestępstwa.
Odnośnie wniosku pokrzywdzonegoL.S. C.deS.yR.wM.(k. 426-443), Sąd nie miał żadnych wątpliwości że był on w pełni uzasadniony. Pełnomocnik pokrzywdzonego w samym wniosku bardzo dokładnie wskazałna okoliczności, które winny skutkować orzeczeniem naprawienia szkody na rzecz ubezpieczyciela, wymieniając jakie składowe i za co, winny skutkować zasądzeniem kwoty 21.794,48 zł., tj. koszty postępowania likwidacyjnego a w nich koszt biura detektywistycznego (5.009,77 zł.), koszt holowania pojazduŁ. C.(159,90 zł.), koszt czterech oględzin pojazdów (630 zł.), należność zasądzona w sprawie IC 1357/13 Sądu Rejonowego w Kielcach (11.162,21 zł. na rzeczK. C. (2)– trzeciego uczestnika kolizji drogowej z dnia 10 sierpnia 2013 roku) oraz koszty procesu w kwocie 4.832,60 zł. Wszystkie wskazanej wyżej kwoty zostały prawidłowo udokumentowane, żadna ze stron postępowania także ich nie negowała. Co oczywiście ważne, potwierdzają one wysokość kosztów wynikłych bezpośrednio w sprawie w związku z przestępczym zachowaniemŁ. C.iG. K.właśnie w dniu 10 sierpnia 2013 roku i jako takie wszystkie obejmowały powstałą w ten sposób szkodę. Wszystkie bowiem wskazane wyżej poniesione przez ubezpieczycielaL.wydatki były bezpośrednią konsekwencją przestępczego zachowania obu wyżej wymienionych oskarżonych, które ten ubezpieczyciel poniósł i teraz wniósł o ich pokrycie przez sprawców. W takich okolicznościachwniosek pokrzywdzonego jawił się jako w pełni uzasadniony, co skutkowało orzeczeniemjak w punkcie V wyroku na podstawieart. 72 § 2 k.k., tj. zobowiązaniem oskarżonychŁ. C.iG. K.do solidarnego naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz oskarżyciela posiłkowegoL.S. C.deS.yR.z siedzibą wM.właśnie kwoty 21.794,48 zł.
Ponadto Sąd na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. Z.przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanejz przestępstwa poprzez zapłatę kwoty 350 złotych, łącząc orzeczenie w tym przedmiocieze skazaniem z punktu I wyroku.
Oprócz tego Sąd na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoG. K.przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej uzyskanejz przestępstwa poprzez zapłatę kwoty 2.250 złotych, łącząc orzeczenie w tym przedmiocieze skazaniem z punktu II wyroku.
Oba wskazane wyżej rozstrzygnięcia są prostą konsekwencją tego, jakie korzyści uzyskali odpowiednioR. Z.iG. K.otrzymując odŁ. C.zapłatę za udział w kolizji. Skoro zaś korzyści te oskarżeni uzyskali w sposób niezgodnyz prawem, z uwagi na popełnienie przestępstwa, w pełni uzasadnione było orzekanie wobec nich o przepadku korzyści majątkowej z popełnienia przestępstwa.
Z uwagi na to, żeŁ. C.uzyskał odszkodowanie w kwocie 12.600 złotychod ubezpieczycielaTowarzystwa (...)z tytułu likwidacji szkody wynikłej z kolizji pojazdów markiO. (...)numer rejestracyjny (...)R. Z.oraz markiM. (...)numer rejestracyjny (...)Ł. C.a jak wykazano w niniejszej sprawie zdarzenie to miało charakter przestępczy, to w pełni uzasadnionym jawi się orzeczenie w zakresie naprawienia szkody pokrzywdzonemu.Sąd orzekł o tym na podstawieart. 46 § 1 k.k.poprzez zobowiązanieŁ. C.do uiszczenia kwoty 12.600 złotych na rzeczTowarzystwa (...)(...) OddziałwK., łącząc orzeczenie w tym przedmiocie ze skazaniem z punktuI wyroku.
Zgodnie zart. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym m.in. w wyroku z dnia 13 lutego 2008 roku w sprawie o sygn. akt IV KK 407/07 (LEX nr 395069 „Ocena względności ustaw dokonana w ramach stosowaniaart. 4 § 1 k.k., nie może ograniczać się do prostego zestawienia wysokości sankcji zawartych w porównywanych przepisach, lecz wymaga analizy wszystkich prawnokarnych skutków wynikających dla oskarżonego z zastosowania ustawy nowej albo obowiązującej poprzednio.”, dlatego też Sąd zastosował przepisyustawy z dnia 6 czerwca 1997 rokuKodeks karnyobowiązujące przed dniem 1 lipca 2015 roku, albowiem o ile samo ustawowe zagrożenie przypisanego sprawcom przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i zart. 190 § 1 k.k.i dyrektywy wymiaru kary nie zmieniły się, o tyle jednak za względniejsze, korzystniejszedla sprawców uznał je choćby z poniższych powodów:
–art. 69 § 1 k.k.dawał możliwość stosowania dobrodziejstwa warunkowego zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat (…) o ile okazałobysię to wystarczające dla spełnienia celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowido przestępstwa, podczas gdy obecnie możliwości te są dodatkowo ograniczone: zawieszona może zostać kara w wymiarze do zaledwie roku i to o tyle, o ile sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności, przy spełnieniu pozostałych wymogów, jakie zawarte były w tym przepisie, dotyczącym realizacji celów kary, tymczasem jak wynika z danych o karalności oskarżony w czasie popełnienia przestępstwa był skazany na karę pozbawienia wolności,
–art. 71 § 1 k.k.dawał możliwość orzeczenia kary grzywny w razie warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, jeśli jej wymierzenie na innej podstawie nie byłoby możliwe w wysokości do 270 stawek dziennych; obecnie – po nowelizacji - obwarowanieto znikło i kara grzywny orzekana na tej podstawie może być orzeczona w wysokoścido 540 stawek dziennych (co do zasady), przy czym omawiając zasady wymierzaniakary grzywny nie można zapominać też o treściart. 58 § 2 k.k., który obecnie jest uchylony,a który to statuował zakaz orzekania tejże kary w sytuacji, gdy dochody sprawcy,jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniałyby przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści i nie będzie jej można ściągnąć w drodze egzekucji.
W takiej zaś sytuacji w całości sprawy, każdym z orzeczeń, należało stosować przepisy ustawy karnej w brzmieniu obowiązującym poprzednio.
Orzekając z kolei o kosztach procesu Sąd uznając, iż uzyskiwane dochody bądź możliwości zarobkowe oskarżonych, pozostających przecież na wolności i będących młodymi, silnymi, zdrowymi mężczyznami, pozwolą wszystkim oskarżonym na uiszczenie tychże, i tak stosunkowo niewielkich jak orzeczone w wyroku, choćby ratalnie, o czym orzekł na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 633 k.p.k.zasądzając od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa następujące kwoty:
- od oskarżonegoŁ. C.kwotę 5.403,85 zł. tytułem kosztów sądowych, w tym:
~ na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 4w zw. zart. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 rokuo opłatach w sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 tj. ze zm.) kwotę 300 zł. tytułem opłatyod kary łącznej pozbawienia wolności,
~ na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatachw sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 tj. ze zm.) kwotę 1.200 zł. tytułem opłaty od kary łącznej grzywny,
~ 40 zł. /2 x 20 zł./ - tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i pism w sprawie– na podstawieart. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz.U.2003.108.1026),
~ 50 zł. tytułem opłaty za uzyskanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnegona podstawie obowiązującego w trakcie wydania pierwszej informacji z Krajowego Rejestru Karnego§ 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego(Dz.U.2003.151.1468 j.t. ze zm.) w zw. zart. 618 § 1 pkt 10 k.p.k.,
~ 539 zł. (1.078 zł. : 2 = 539 zł.) tytułem wynagrodzenia dla biegłegoJ. R.za opinię dotyczącą zdarzenia z dnia 10 sierpnia 2013 roku z udziałemŁ. C.iG. K., sporządzoną w postepowaniu przygotowawczym na podstawieart. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.,
~ 688,15 zł. (1.376,31 zł. : 2 = 688,15 zł.) tytułem wynagrodzenia dla biegłejM. P.za opinię dotyczącą badania oświadczeń o zdarzeniu z dnia 10 sierpnia 2013 roku z udziałemŁ. C.iG. K., sporządzonąw postepowaniu sądowym podstawieart. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.,
~ 2.566,70 zł. tytułem wynagrodzenia dla biegłegoJ. G.za opinię dotyczącą kontaktów telefonicznychŁ. C., sporządzoną w postepowaniu sądowymna podstawieart. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.,
~ 20 zł. tytułem kosztów sprowadzenia świadkaM. K.zeznającegona okoliczność posiadania telefonuM. C., na którą to okoliczność powoływał sięŁ. C.w sprawie, na podstawieart. 618 § 1 pkt 3 k.p.k.;
- od oskarżonegoG. K.kwotę 2.097,15 zł. tytułem kosztów sądowych,w tym:
~ na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 tj. ze zm.) kwotę 180 zł. tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności,
~ na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 tj. ze zm.) kwotę 600 zł. tytułem opłaty od kary grzywny,
~ 40 zł. /2 x 20 zł./ - tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i pism w sprawie– na podstawieart. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz.U.2003.108.1026),
~ 50 zł. tytułem opłaty za uzyskanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnegona podstawie obowiązującego w trakcie wydania pierwszej informacji z Krajowego Rejestru Karnego§ 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego(Dz.U.2003.151.1468 j.t. ze zm.) w zw. zart. 618 § 1 pkt 10 k.p.k.,
~ 539 zł. (1.078 zł. : 2 = 539 zł.) tytułem wynagrodzenia dla biegłegoJ. R.za opinię dotyczącą zdarzenia z dnia 10 sierpnia 2013 roku z udziałemŁ. C.iG. K., sporządzoną w postepowaniu przygotowawczym na podstawieart. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.,
~ 688,15 zł. (1.376,31 zł. : 2 = 688,15 zł.) tytułem wynagrodzenia dla biegłejM. P.za opinię dotyczącą badania oświadczeń o zdarzeniu z dnia 10 sierpnia 2013 roku z udziałemŁ. C.iG. K., sporządzonąw postepowaniu sądowym podstawieart. 618 § 1 pkt 9 k.p.k.;
- od oskarżonegoR. Z.kwotę 570 zł. tytułem kosztów sądowych, w tym:
~ na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 tj. ze zm.) kwotę 120 zł. tytułem opłaty od kary pozbawienia wolności,
~ na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz.U.1983.49.223 tj. ze zm.) kwotę 360 zł. tytułem opłaty od kary grzywny,
~ 40 zł. /2 x 20 zł./ - tytułem ryczałtu za doręczenie wezwań i pism w sprawie– na podstawieart. 618 § 1 pkt 1 k.p.k.w zw. z§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwościz dnia 18 czerwca 2003 roku w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym(Dz.U.2003.108.1026),
~ 50 zł. tytułem opłaty za uzyskanie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnegona podstawie obowiązującego w trakcie wydania pierwszej informacji z Krajowego Rejestru Karnego§ 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego(Dz.U.2003.151.1468 j.t. ze zm.) w zw. zart. 618 § 1 pkt 10 k.p.k.
Oprócz tego Sąd na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonychG. K.iŁ. C.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoL.S. C.deS.yR.z siedzibą wM.kwoty po 756 złotych tytułem wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w niniejszej sprawie. W tym zakresie orzeczenie było oczywistą konsekwencją udziału w niniejszej sprawie pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych na siedemnastu terminach rozprawy (360 zł. + 72 zł. x 16 = 1.512), co przy udziale 2 oskarżonych o to konkretne przestępstwo musiało skutkować koniecznością poniesienia przez każdego z jego sprawców kosztów w tym zakresie w kwocie po 756 złotych (1.512 zł. : 2 = 756 zł.). Tylko już ubocznie należało wskazać, że w tym zakresie orzeczenie było obligatoryjne bez względu na to jak plasowałaby się sytuacja majątkowa któregokolwiek z oskarżonych.
Mając wszystkie powyższe okoliczności i rozważania na względzie Sąd orzekłjak w sentencji wyroku.
SSR Kamil Czyżewski

ZARZĄDZENIE
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć Prok. Rej.K.-Wschód wK., obrońcy oskarżonegoŁ. C.– adw.K. D.i obrońcy oskarżonegoG. K.– adw.A. W..
SSR Kamil Czyżewski