Sąd Rejonowy w Człuchowie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 99/16
Data wyroku: 2017-07-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki

Sygn. akt IV P 99/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 lipca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy
w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki

Protokolant:

sekretarz sądowy Anna Górska

po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. w Człuchowie
sprawy z powództwaM. B.
przeciwko(...) Spółka z o.o.wC.
o zadośćuczynienie i odszkodowanie

1
Zasądza od pozwanego(...) Spółka z o.o.wC.na rzecz powodaM. B.kwotę 6 300 zł (sześć tysięcy trzysta złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 13 września 2016 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia.

2
W pozostałym zakresie powództwo oddala.

3
Koszty procesu znosi wzajemnie.

Sygn. akt IV P 99/16

UZASADNIENIE
Pełnomocnik powodaM. B.wniósł przeciwko(...) sp. z o.o.wC.o zapłatę kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i 2150 zł z tytułu odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu w związku z wypadkiem z 4.08.2016 r. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda wskazała, że w dniu 4 sierpnia 2016r. podczas wykonywania obowiązków służbowych doszło do zdarzenia, w wyniku którego powód doznał urazu lewej ręki poprzez przecięcie kciuka ostrzem spadającym z maszyny do czyszczenia ryb. Powód przeszedł zabieg operacyjny, polegający na zszyciu ścięgna lewej ręki, a następnie przez kilka dni był hospitalizowany w niemieckim szpitalu. Powód przez okres 6 tygodniu musiał nosić szynę gipsową wraz z przytrzymaniem. Po opuszczeniu szpitala powód udał się do mieszkania służbowego, które zajmował do dnia wypadku, jednakże w dniu 13 sierpnia 2015 r. został pozbawiony niesłusznie przez pozwanego prawa zamieszkiwania w nim. Zaistniała sytuacja zmusiła powoda do wynajęcia mieszkania na własny koszt do czasu, kiedy to rodzice przyjechali po niego do Niemiec. Ponadto powód ponosił koszty zakupu środków przeciwbólowych, środków opatrunkowych i bandaży. Powód przez okres kilkunastu tygodni musiał zażywać środki przeciwbólowe, aby przesypiać noce, a za dnia w miarę normalnie funkcjonować. Skutki wypadku są odczuwalne przez powoda do dnia dzisiejszego. Ma to potwierdzenie w orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS, który stwierdził 3 % uszczerbek na zdrowiu.
Pełnomocnik pozwanej spółki w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu podniósł, iż z okoliczności wypadku przy pracy, do którego doszło w dniu 4 sierpnia 2015 r. powód nie może dochodzić roszczeń objętych pozwem. Zasady odpowiedzialności zart. 444 i 445 k.c, podlegają ogólnym regułom odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych. Podstawową przesłanką skutecznego domagania się naprawienia szkody na osobie i zadośćuczynienia jest więc zawinione działanie zobowiązanego. Pozwanej spółce za wypadek powoda winy przypisać nie można. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą też przesłanki do odpowiedzialności pozwanej na zasadzie ryzyka wynikającej zart. 435 k.c.Pozwana spółka nie przyczyniła się do wypadku powoda. Strony zgodnie uznały, że przyczyną wypadku był brak dostatecznej koncentracji i powoda na wykonywanej czynności, upadek ostrego narzędzia i zaskoczenie niespodziewanym zdarzeniem. Pozwana zapewniła powodowi powrót do domu po pobycie w szpitalu. Zakupiła stosowny bilet. Powód jednak odmówił i samodzielnie zdecydował o pozostaniu w Niemczech.

Sąd ustalił co następuje:
PowódM. B.był zatrudniony w pozwanejspółce (...) sp. z o.o.wC.na podstawie umowy o pracę na czas określony od 29.07.2016 r. do 31.12.2015 r.
(dowód: umowa o pracę k.8).
Pozwana spółka oddelegowała powodowa do pracy w Niemczech na warunkach przepisów o pracownikach tymczasowych obowiązujących w Niemczech.
(bezsporne).
Powód podpisał z pozwaną spółką w Polsce umowę o pracę, został przeszkolony przez pozwaną spółkę w zakresie bhp, spółka umożliwiła mu korzystanie z mieszkania służbowego i wypłacała wynagrodzenie a powód nadal podległ jej zwierzchnictwu. Pozwana spółka zgłosiła powoda do ubezpieczenia społecznego i sporządziła protokół powypadkowy, wypłacała chorobowe. Pozwana spółka zapewniła powodowi transport z Niemiec do miejsca zamieszkania w kraju i zakupiła bilety.
(dowód: umowa o pracę k.8, protokół powypadkowy k.10-12, karta szkolenia k. 39, zeznania asystenta zarząduM. S.k.60 od 00:34:27 do 00:51:07).
W dniu 4 sierpnia 2016r. podczas wykonywania obowiązków służbowych doszło do zdarzenia, w wyniku którego powód doznał urazu lewej ręki poprzez przecięcie kciuka ostrzem spadającym z maszyny do czyszczenia ryb. Pozwana spółka sporządziła protokół powypadkowy nr(...), w którym uznała zdarzenie za wypadek przy pracy.
(dowód: dokumentacja powypadkowa k.10-12).
Na skutek wypadku przy pracy powód doznał urazowego przecięcia ścięgna zginacza lewego kciuka o długości ok. 2,5 cm. Zastosowano terapię w postaci szwu ścięgna zginacza D1 (kciuk 1) lewy i szczepienie powtórne na tężec oraz terapie bóluI.. Zalecono regularną kontrolę ran z wyciągnięciem nici po 12 dniach. Szyna wraz z przytrzymaniem gumowym na okres na 6 tygodni. Po zdjęciu szyny zalecono ćwiczenia sposobemK.z terapeutą ręki.
(dowód: dokumentacja medyczna k.13-18).
Powód został skierowany na rehabilitację ręki i odbywał ją od 5.10.2015 r. do 16.10.2015 r. i od 18.11.2015 r. do 30.11.2015 r.
(dowód skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne k.19-20).
Lekarza orzecznika ZUS orzeczeniu z 11.03.2016 r. stwierdził 3 % uszczerbek na zdrowiu powoda.
(dowód: orzeczenie k.21).
Z tytułu wypadku przy pracy powód otrzymał do ZUS odszkodowanie w wysokości 3700 zł .
(bezsporne).
Po zaopatrzeniu w szpitalu w Niemczech, dalsze leczenie mogło być kontynuowane w Polsce, zarówno usunięcie szwów jak i wczesne usprawnienie jak i dalsze po usunięciu unieruchomienia. Dolegliwości bólowe o bardziej odczuwalnym charakterze trwały do 2 tygodni.
(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedycznej k.76-77).

Sąd zważył co następuje:
Powództwo zasługuje na częściowe uwzględnienie.
Sąd podziela stanowisko, iż dopuszczalne jest dochodzenie przez pracownika od pracodawcy roszczeń uzupełniających z tytułu wypadków przy pracy, opartych na przepisach prawa cywilnego (art. 415, art. 444 i art. 445 KC). Pracownik występując z takim powództwem, nie może się w postępowaniu sądowym powołać jedynie na fakt wypadku przy pracy, który stwierdzony został protokołem powypadkowym, lecz obowiązany jest wykazać przesłanki prawne odpowiedzialności odszkodowawczej: ciążącą na pracodawcy odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego, poniesioną szkodę (uszczerbek na zdrowiu), związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem będącym wypadkiem przy pracy a powstaniem szkody(tak : wyrok SN z 2005-07-05 I PK 293/04 Wokanda 2005/11/35).
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że to pozwany jako pracodawca powoda odpowiada za skutki wypadku przy pracy z dnia 4.08.2015 r. w czasie delegowania powoda, co potwierdzają ustalenia zawarte w protokole powypadkowym nr(...), niewątpliwy jest też związek wypadku pracy powoda z działalnością pozwanej spółki.
Podstawową przesłankę odpowiedzialności na podstawieart. 435 § 1 k.c.stanowi ryzyko wyrządzenia szkody związane z działalnością gospodarczą, zaś przesłaniem tego unormowania jest powinność naprawienia szkody przez tego, kto prowadzi przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody. W ocenie sądu powyższą odpowiedzialność na podstawieart. 435 § 1 k.c.ponosi pracodawca delegujący swojego pracownika do pracy u innego przedsiębiorcy, którego zakład wprawiany jest w ruch siłami przyrody.
Powód był delegowany do pracy w Niemczech przez pozwaną spółkę.
Instytucję oddelegowania reguluje Dyrektywa 96/71 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca oddelegowania pracowników w ramach świadczenia usług ( Dz.U.UE L z dnia 21 stycznia 1997 r. - Dz.U.UE.L.97.18.1.). W świetle art. 1 ust. 3 ww. dyrektywy stosuje się ją wówczas, gdy przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1 podejmują następujące środki, wybiegające poza granice państwowe: a)delegują pracowników na własny rachunek i pod swoim kierownictwem na terytorium Państwa Członkowskiego, w ramach umowy zawartej między przedsiębiorstwem delegującym a odbiorcą usług, działającym w danym Państwie Członkowskim, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania lub;
b)delegują pracowników do zakładu albo przedsiębiorstwa należącego do grupy przedsiębiorców na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile istnieje stosunek pracy między przedsiębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania lub; c) jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej lub agencja wynajmująca personel wynajmuje pracownika przedsiębiorstwu, prowadzącemu działalność gospodarczą lub działającemu na terytorium Państwa Członkowskiego, o ile przez cały okres delegowania istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębiorstwem pracy tymczasowej lub agencją wynajmującą a pracownikiem. Zgodnie natomiast z art. 3 ust 1 Dyrektywy, pracodawca jest zobowiązany do zagwarantowania pracownikom oddelegowanym za granicę takich warunków zatrudnienia, jakie obowiązywały na terytorium państwa , do którego powodowie zostali oddelegowani. Dotyczy to w szczególności warunków wynagradzania oraz określenia wynagrodzenia minimalnego.
Zgodnie więc z dyrektywą 96/71/WE, delegowanie na terytorium innego państwa członkowskiego celem świadczenia usług polegana powierzeniupracownikowi wykonywania zadań na terytorium innego państwa członkowskiego. W świetle dyrektywy, pracownikiem delegowanym jest pracownik, który przez określony czas wykonuje swoją pracę na terytorium innego państwa, niż to, które na podstawie umowy o pracę stanowi miejsce wykonywania pracy. Delegowanie nie musi pociągać za sobą zmiany miejsca pracy pierwotnie ustalonego w umowie o pracę. Wymóg określonej lokalizacji miejsca pracy ustalonego w umowie o pracę nie należy bowiem do przesłanek sine qua non instytucji delegowania. W okresie oddelegowania stałym miejscem pracy pracownika delegowanego jest miejscowość położna w państwie przyjmującym.
Powód podpisał z pozwaną spółką w Polsce umowę o pracę, został przeszkolony przez pozwaną spółkę w zakresie bhp, to pozwana spółka delegowała powoda do pracy w Niemczech, umożliwiła mu korzystanie z mieszkania służbowego i wypłacała wynagrodzenie a powód nadal podległ zwierzchnictwu pozwanej spółki. Pozwana spółka zgłosiła powoda do ubezpieczenia społecznego i sporządziła protokół powypadkowy. Istniał więc bezpośredni związek między pracodawcą a zatrudnionym pracownikiem w okresie delegowania.
Przyczyną zewnętrzną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społ. z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych może być miedzy innymi niefortunny odruch pracownika.
Powód wykazał poniesioną szkodę w postaci doznał urazowego przecięcia ścięgna zginacza lewego kciuka o długości ok. 2,5 cm. dłoni lewej.
Związek szkody w postaci urazowego przecięcia ścięgna zginacza lewego kciuka o długości ok. 2,5 cm. z pracą wynika z dokumentacji lekarskiej powoda, protokołu powypadkowego i opinii biegłego lekarza sądowego.
W zakresie wysokości dochodzonego przez powoda zadośćuczynienia Sąd orzekł na podstawieart. 445 k.c., zgodnie z którym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Użyte w przepisie pojęcie „suma odpowiednia” nie zostało w żaden sposób określone w przepisachkodeksu cywilnego. W doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego jak i Sądów Apelacyjnych wskazane zostały kryteria, które należy uwzględnić przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia.Zadośćuczynienie ma mieć charakter przede wszystkim kompensacyjny, dlatego jego wysokość nie może ograniczać się do zapłaty sumy symbolicznej, a stanowić powinno odczuwalną wartość ekonomiczną.W każdym przypadku w którym doszło do uszkodzenia ciała czy rozstroju zdrowia należy rozpatrywać sprawę indywidualnie, uwzględniając doznaną krzywdę pokrzywdzonego, na którą składa się cierpienie fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi lub w związku z następstwami uszkodzenia ciała lub rozstrój zdrowia. W związku z powyższym w danej kategorii spraw nie można posługiwać się szablonami czy sztywnym schematem. Ustalając wysokość zadośćuczynienia należy uwzględnić wszystkie okoliczności odzwierciedlające doznana krzywdę, a w szczególności nasilenie cierpień, długotrwałość choroby, wiek poszkodowanego. Jednak suma odpowiednia musi być również w tym znaczeniu, że winna być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadającym aktualnym normom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyrok SN z 22 kwietnia 1985; II CR 94/85 – nie publikowany, wyrok SN z 9 stycznia 1978; OSNC 1978/11/210, wyrok S.A. w Białymstoku z 9 kwietnia 1991r. OSAiSN 1992/5/50, wyrok S.A. w Katowicach z 3 listopada 1994r. OSA 1995/5/41)
Sąd w pełni podziela pogląd Sądu Najwyższego , że wysokość zadośćuczynienia (art. 445 § 1 KC) uzależniona jest od nasilenia cierpień, długotrwałości choroby, rozmiaru kalectwa oraz trwałości następstw zdarzenia, przy uwzględnieniu również okoliczności dotyczących życia osobistego poszkodowanego. Kwestionowanie wysokości zadośćuczynienia w skardze kasacyjnej możliwe jest wówczas, gdy nastąpiło oczywiste naruszenie ogólnych kryteriów jej ustalania (wyrok SN z 2006-12-05 II PK 102/06 Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych 2008/1-2/11/32).
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że powód na skutek wypadu przy pracy z 4.08.2015 r. doznał urazu w postaci urazowego przecięcia ścięgna zginacza lewego kciuka.
W orzecznictwie utrzymuje się nadal pogląd, że przyznana suma pieniężna powinna być utrzymana w rozsądnych granicach i dostosowana do aktualnych stosunków majątkowych. Wskazuje się bowiem, że krzywda wynagradzana zadośćuczynieniem pieniężnym, uregulowanym w komentowanym przepisie, jest szkodą niemajątkową. Charakter takiej szkody decyduje o jej niewymierności. Przyznanego poszkodowanemu zadośćuczynienianie należy zatem traktować na zasadzie ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia, o której stanowiart. 445 § 1 KCma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie być źródłem wzbogacenia (por. wyr. SN z 9.2.2000 r., III CKN 582/98, niepubl.). Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być "odpowiednia" w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa (por. wyr. SN z 28.9.2001 r., III CKN 427/00, niepubl.).
Zadośćuczynienie zart. 445 k.c.winno stanowić ekonomicznie odczuwalną wartość (vide: uchw. SN ((...)) z 8.12.1973 r., III CZP 37/73, OSNCPiUS 1974, Nr 9, poz. 145; zob. też wyr. SN z 22.5.1990 r., II CR 225/90,L.).
Wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności, w tym rozmiaru doznanych cierpień, ich intensywności, trwałości czy nieodwracalnego charakteru. Przy ustalaniu rozmiaru cierpień i ujemnych doznań psychicznych powinny być przede wszystkim uwzględniane zobiektywizowane kryteria oceny, jednakże w relacji do indywidualnych okoliczności danego przypadku.
Sąd przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia brał pod uwagę dwutygodniowy okres występowania u powoda bólu, jego nasilenie okres usztywnienia ręki oraz jej rehabilitacji jak i odszkodowanie wypłacone przez ZUS w wysokości 3.700 zł.
W ocenie sądu mając na względzie stały 3% uszczerbek na zdrowiu powoda, przebyte już cierpienia oraz trudy, długość leczenia i rehabilitacji, występujące okresowo dolegliwości bólowe, wypłacona przez ZUS kwota nie jest odpowiednia do rozmiaru cierpień powoda.
W ocenie Sądu kwota 6.300 zł tytułem dodatkowego zadośćuczynienia, łącznie z odszkodowaniem ZUS 10.000 zł jest sumą odpowiednią do rozmiaru i długotrwałości bólu i cierpień psychicznych oraz fizycznych powoda. W sytuacji majątkowej powoda jest ona realną kwotą, która może złagodzić doznane cierpienia oraz pozwolić na dalszą rehabilitację.
Zdaniem sądu dodatkowe zadośćuczynienie w wysokości 15.000 zł nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach przedmiotowej sprawy tj. dotyczących charakteru urazu, nasilenia i długości występowania bólu i cierpień psychicznych powoda.
Zgodnie z treścią przepisuart. 444 § 1 Kodeksu cywilnego, w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmujewszelkiewynikłe z tego powodu koszty w tym również koszty niezbędnej opieki i pomocy przy codziennych czynnościach.
Odnosząc się od roszczenia powoda o  odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów związanych ze zdarzeniem, powód w toku postępowania nie udowodniłniezbędnościleczenia po zaopatrzeniu szpitalnym w Niemczech i konieczności wynajmu mieszkania w Niemczech a następnie kosztów dojazdów do placówki w Niemczech. Z treści jasnej i fachowej opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedycznej, dalsze leczenie mogło być kontynuowane w Polsce, zarówno usunięcie szwów jak i wczesne usprawnienie jak i dalsze po usunięciu unieruchomienia. Natomiast z logicznych i niekwestionowanych przez to wiarygodnych zeznań świadkaM. S.wynika, iż pozwana spółka zapewniała powodowi transport z Niemiec do miejsca zamieszkania w kraju i zakupiła bilety po opuszczeniu przez powoda szpitala w Niemczech.
Powód mimo ciężaru dowodu (art.6 k.c.), nie wykazał też w jakiej konkretnie wysokości poniósł koszty powrotu do Polski i jakie poniósł koszty rehabilitacji.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie, iż odsetki na podstawieart. 481 k.c.należą się jeżeli zobowiązany nie płaci należnego zadośćuczynienia w terminie wynikającym z przepisu szczególnego lubart. 455 k.c.Nie sprzeciwia się temu okoliczność, że zasądzenie zadośćuczynienia jest fakultatywne, a jego wysokość zależy od oceny sądu oraz, że do zadośćuczynienia stosuje sięart. 363 § 2 k.c.(zob.: wyrok s.apel. w Rzeszowie z 2013-08-29 I ACa 203/13).
Mając na uwadze powyższe argumenty sąd zasądził od(...) sp. z o.o.wC.na podstawie przepisuart. 445 § 1 k.c.na rzecz powoda kwotę 6.300 zł zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu i na podstawieart. 6 k.c.oddalił powództwo o odszkodowanie.
Z uwagi na częściowe uwzględnienie powództwa o kosztach procesu sąd orzekł na zasadzie przepisuart. 102 k.p.c.