Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1250/16
Data wyroku: 2017-01-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art 156 § 1 kw

Sygn. akt VI Ka 1250/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 stycznia 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant: sekr. sądowy Robert Wójcik
po rozpoznaniu dnia 24 stycznia 2017 r. w Warszawie
sprawyA. Z., s.S.iR.,ur. (...)wW.;

S. Z., s.B.iK.,ur. (...)wZ.
obwinionych o wykroczenie z art. 156 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionych
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 31 marca 2016 r.    sygn. akt V W 996/14
uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpsw umarza postępowanie o wykroczenie z art. 156 § 1 kw wobec obwinionychA. Z.iS. Z.; na podstawie art. 118 § 2 kpsw koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzeczA. Z.kwotę 16,80 zł tytułem zwrotu uzasadnionych wydatków poniesionych przez obwinionego w toku postępowania o wykroczenie.
Sygn. akt VI Ka 1250/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 31 marca 2016r. w sprawie V W 996/14 obwinionychA. Z.iS. Z.uznał za winnych tego, że : w terminie od 15 czerwca do 13 lipca 2014r. w m.Z.wspólnie dokonali zniszczenia zasiewów o wartości 400 złotych na gruncie rolnym nrdziałki (...)poprzez wykoszenie pasa zasiewów i ułożeniu na ich miejsce bloków betonowych na szkodęM. K.tj. o wykrocznie z art. 156 § 1 k.w. i na podstawie art. 156 § 1 k.w. wymierzył każdemu z nich karę grzywny w kwocie po 300 złotych. Na podstawie art. 156 § 3 k.w. orzekł wobec obwinionychA. Z.iS. Z.nawiązki po 200 złotych na rzeczM. K.oraz po 130 złotych na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów sądowych.
Od tego wyroku apelację wnieśli obwinieniA. Z.iS. Z..
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

1
Obrazę przepisów prawa materialnego:

- obrazę art. 156 §1 k.w. poprzez jego błędną wykładnie w drodze uznania, iż zachowanie obwinionych odpowiadało znamionom czynu określonego w tym przepisie;
-art. 1 §2 k.w. poprzez niezastosowanie tego przepisu do rozpoznawanej sprawy i w konsekwencji, uznanie winnymi popełnienia wykroczenia, pomimo braku jakiejkolwiek winy w trakcie jego rzekomego popełnienia;
-art.4 §1 k.w. poprzez brak ustalenia, w jakim miejscu obwiniony był zobowiązany do określonego działania;
-poprzez wydanie wyroku zaocznego w sytuacji, kiedy nie było podstaw do wydania takiego orzeczenia;
2. / skarżący podali błędną numerację- 3/ obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
-prowadzenie procesu sądowego o wykroczenie pod nieobecność obwinionych, którzy nie byli należycie zawiadomieni ani też wezwani na posiedzenie sądu rozpoznającego sprawę;
-uznanie nieobecności obwinionych za nieusprawiedliwioną pomimo istotnych wad w doręczaniu korespondencji przez(...)i braku możliwości uznania korespondencji za skutecznie doręczoną;
- prowadzenie postępowania pod nieobecność obwinionych, którym nie zostały w sposób osobisty doręczone zawiadomienia bądź wezwania na rozprawę;
-naruszenie prawa do obrony obwinionych poprzez prowadzenie procesu pod ich nieobecność i uniemożliwienie zabrania głosu, jak również podjęcia skutecznej obrony w celu ochrony swoich praw;
-art. 34 k.p.w.poprzez wydanie wyroku opartego na wybranych dowodach, co było w oczywistej sprzeczności z całokształtem okoliczności podlegających ujawnieniu w toku procesu;
-poprzez niewyjaśnienie przez Sąd I instancji wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy w szczególności brak jakichkolwiek ustaleń w zakresie tego, jaki status prawny miał grunt i gdzie przebiegały jego granice, na których to podobno rosło wykoszone zboże;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający wpływ na treść orzeczenia a polegający na nieprawidłowym uznaniu, iż obwinieni dokonali zniszczenia zboża na nieruchomości pokrzywdzonej, podczas gdy w sprawie brak jest innych niż zeznania pokrzywdzonej dowodów w jakikolwiek sposób wskazujących na ich sprawstwo w niniejszej sprawie a sama pokrzywdzona jest w konflikcie z obwinionymi;
- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na braku ustaleń długości granic pomiędzy spornymi działkami a także wynikający stąd sposób wyliczenia szkody i odszkodowania wyrażający się w orzeczeniu nawiązki w określonej kwocie;
W konkluzji skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie od popełnienia czynu z art. 156 §1 k.w. ewentualnie o umorzenie lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy, zważył, co następuje:
Spośród wniosków zawartych w apelacji obwinionych na uwzględnienie zasługiwał jedynie wniosek o umorzenie postępowania, leczy nie z powodów wskazanych w apelacji. Zaskarżony wyrok Sąd odwoławczy uchylił i umorzył postępowanie, bowiem w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia karalności wykroczeń. Zgodnie z art. 45 § 1 k.w. przedawnienie następuje z upływem dwóch latach od daty popełnienia wykroczenia. W niniejszej sprawie okres ten upłynął w dniu 13 lipca 2016r. Z tego powodu Sąd odwoławczy na postawie art. 45 § 1 kw. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpsw umorzył postępowanie o wykroczenie z art. 156 § 1 k.w. Kontrola instancyjna wykazała, że żaden z zarzutów apelacji nie był słuszny. Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie. Dysponował wiarygodnymi zeznaniami naocznego świadka zdarzenia -M. K., która widziała obwinionych, jak koszą zboże nadziałce nr (...)wZ.. Załączyła do akt niniejszej sprawy odpis aktu notarialnego nr(...)z dnia 6 kwietnia 1987r. potwierdzający prawo własności tej działki. Ponadto zeznaniaM. K.korespondują z zeznaniami świadkaJ. R., policjanta, który podjął interwencję na miejscu zdarzenia. Policjant widział skoszony pas pola oraz ułożone płyty oraz karpy drzew. Jego zeznania potwierdza zapis w notatniku służbowym / vide k-107 akt sprawy/. ZeznaniaM. K.orazJ. R.są zgodne z informacją przekazaną Sądowi Rejonowemu w Wołominie /k- 79/ przez Straż Miejską. Z informacji tej wynika, że strażnicy miejscy byli obecni na miejscu zdarzenia w dniu 18 lipca 2014r. i na gruncie wskazanym przezM. K.widzieli ślady wypalenia. Były to ciemne kręgi na ziemi oraz kilka porzuconych karp ściętego drzewa. Na podstawie zgromadzonych dowodów, ocenionych zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, Sąd I instancji uznał sprawstwo obwinionych w ramach czynu z art. 156 § 1 k.w. polegającego na zniszczeniu zasiewów na szkodęM. K.. Wartość szkody została wyceniona na podstawie jej zeznań i nie budziła zastrzeżeń Sądu. ObwinieniA. Z.iS. Z.zarzucają w apelacji, że nie zostali powiadomieni najpierw o wydaniu wyroku nakazowego a potem po wniesieniu przez nich sprzeciwu o terminach rozpraw mających miejsce przed Sądem I instancji. Są to zarzuty niezasadne. Zgodnie zart. 60 § 1 pkt 7 oraz art. 60 § 2 k.p.s.w. wyrok nakazowy zostaje wydany na posiedzeniu bez udziału stron. Został on doręczony obwinionym. /vide karty 34 i 19 akt sygn.V W 997/14/. Obwinieni wnieśli sprzeciw od tego wyroku. Należy podkreślić, że Sąd I instancji doręczał zawiadomienia o rozprawach nie tylko pod adres skrzynki pocztowej, co było nieprawidłowe, ale także wysyłał zawiadomienia pod adres domowy. ObwinieniA. Z.iS. Z.nie odbierali tej korespondencji./ vide wywiady policyjne z kart 9,10, 15,62, 81,85, 122,126/. W ten sposób utrudniali postępowanie o wykroczenie. Wobec powyższego niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa do obrony. Sąd odwoławczy umarzając postępowanie na skutek przedawnienia karalności wykroczeń był zobowiązany zgodnie zart. 118 §2 k.p.s.w. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa oraz na podstawieart. 119 k.p.s.w. w zw. zart. 616 § 1 pkt 2 k.p.k.zwrócić uzasadnione wydatki obwinionemuA. Z., który stawił się na rozprawę odwoławczą.
Mając powyższe na uwadze Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku.