Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 243/17
Data wyroku: 2017-03-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Szczuka
Słowa kluczowe: Odsetki, Renta
Podstawa prawna: art. 85 ust 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych

Sygn. akt VII U 243/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2017 r. w Warszawie
sprawyS. O.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
o odsetki od renty z tytułu niezdolności do pracy
na skutek odwołaniaS. O.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.
z dnia 16 stycznia 2017 r., znak:(...)
oddala odwołanie.

UZASADNIENIE

S. O.w dniu 13 lutego 2017 r. wniósł odwołanie za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie od decyzji ww. organu rentowego z dnia 16 stycznia 2017 r., znak:(...)wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do wypłaty odsetekod przyznanej mu renty z tytułu niezdolności do pracy. Odwołujący podniósł, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu rentowego, zgodnie z którym nie przysługuje mu prawodo wypłaty odsetek (
    k. 2-3 a. s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.w odpowiedzi na odwołanie z dnia 3 marca 2017 r. wniósł o jego oddalenie na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.Organ rentowy podniósł, że wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt III AUa 312/15 Sąd Apelacyjny w Warszawie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmienił wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt VII U 501/14 oraz poprzedzającągo decyzję organu rentowego z dnia 9 stycznia 2014 r. w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 11 maja 2014 r. oraz prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od dnia 12 maja 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. i jednoznacznie wskazał, iż nie stwierdza odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnejdo wydania decyzji. W ocenie Oddziału powyższy wyrok wpłynął w dniu 22 grudnia 2016 r., a decyzja go realizująca została wydana w dniu 13 stycznia 2017 r. (k. 4 a. s.).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
S. O.w dniu 18 września 2013 r. złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (k. 168 a. r.).
W toku postępowania wyjaśniającego lekarz orzecznik ZUS wydał orzeczenie z dnia 23 października 2013 r., zgodnie z którym wskazał, że ubezpieczony nie jest osobą niezdolnądo pracy (k. 172 a. r.).
Na skutek sprzeciwu odwołującego, Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia30 grudnia 2013 r. podtrzymała stanowisko wyrażone przez lekarza orzecznika ZUS(k. 184 a. r.).
W oparciu o powyższe orzeczenie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)OddziałwW.decyzją z dnia 9 stycznia 2014 r., znak:(...)odmówił odwołującemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (
    k. 186 a. r.).
S. O.w dniu 14 lutego 2014 r. złożył odwołanie do tutejszego Sądu, czym zainicjował postępowanie sądowe (k. 2-3 a. s. VII U 501/14).
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. tutejszy Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego. Uzasadniając wyrok, Sąd wskazał, że w całości oparł się na treści opinii sporządzonej przez biegłych sądowych z zakresu neurologii, ortopedii i psychiatrii (k. 68 a. s. VII U 501/14).
Odwołujący w dniu 29 stycznia 2015 r. wywiódł apelację zaskarżając powyższy wyrok w całości (k. 86-88 a. s. VII U 501/14).
Sąd Apelacyjny w Warszawie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w toku rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. dopuścił dowód z opinii biegłej sądowej lekarza specjalistyz zakresu neurologiiJ. B.celem ustalenia, czy w okresie od dnia1 listopada 2013 r. do dnia 1 grudnia 2014 r. odwołujący był nadal niezdolny do pracy, a jeśli tak, to czy była to niezdolność całkowita, czy częściowa z uwzględnieniem kwalifikacji zawodowej i wykonywanej pracy na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych(k. 113 a. s.VII U 501/14).
Biegła sądowa z zakresu neurologiiJ. B.w opinii z dnia 5 maja 2016 r. wskazała, że stan odwołującego nie uległ istotnej poprawie i nadal pozostajeon częściowo niezdolny do pracy po dniu 30 października 2013 r. do dnia 12 maja 2014 r., gdyż tego dnia został przyjęty do szpitala z rozpoznaniem wąskiego kanału kręgowegona poziomie L3/L4, L4/L5 i koniecznością zabiegu operacyjnego. W ocenie biegłej sądowej odwołujący nadal miał dolegliwości bólowe z odcinka lędźwiowego kręgosłupa, bóle głowy oraz napady padaczkowe z powodu rosnącego guza mózgu. W związku z powyższym biegła sądowa stwierdziła, iż badany nie rokuje poprawy (k. 124-125 a. s. VII U 501/14).
Na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. odwołujący złożył wniosek o wypłatę odsetek od renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od dnia 1 listopada 2013 r.do dnia 11 maja 2014 r. oraz od renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy za okresod dnia 12 maja 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. (k. 202 a. s. VII U 501/14).
Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2016 r. zmienił zaskarżony wyroki poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.z dnia 9 stycznia 2014 r., znak:(...)w ten sposób, że przyznał odwołującemu prawodo renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia11 maja 2014 r. oraz prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okresod dnia 12 maja 2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r., nie stwierdzając odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.W punkcie trzecim Sąd Apelacyjny przekazał wniosekS. O.o odsetki od świadczenia rentowego za okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 30 listopada 2014 r.do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.celem rozpoznania.W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji wskazał, że dopiero na etapie postępowania apelacyjnego został ostatecznie ustalony stan zdrowia odwołującego, uzasadniający przyznanie mu prawa do renty, dlatego też organ rentowy nie ponosił odpowiedzialnościza nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania przedmiotowej decyzji(

    k. 205-206 i 209-224 a. s. VII U 501/14).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wydając decyzję z dnia13 stycznia 2017 r., znak:(...)wykonał prawomocny wyrok Sądu ApelacyjnegowW.z dnia 9 listopada 2014 r. (
    akta ZUS).
Ponadto Zakład Ubezpieczeń Społecznych(...)Oddział wW.wydał zaskarżoną decyzję z dnia 16 stycznia 2017 r., znak:(...), zgodnie z którą odmówił prawa odwołującemu do wypłaty odsetek. Organ rentowy podniósł, że podstawą do wydania przedmiotowej decyzji był wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, III Wydziału Pracyi Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 listopada 2016 r. W ocenie Oddziału, nie ponosion odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji skutkującej obowiązkiem wypłaty odsetek za opóźnienie, zgodnie z treścią wyroku SąduII instancji (

    akta ZUS).
Postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r. Sąd dopuścił dowody z ww. dokumentówna podstawieart. 232 zdanie 2 k.p.c.(k. 8 a. s.).
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie akt rentowych orazna podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania znajdującego się w aktach sądowych. Powołane przez Sąd dowody z dokumentów były wiarygodne, korespondowały ze sobą i tworzyły spójny stan faktyczny. Strony nie kwestionowały ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem okoliczności wynikającez tych dokumentów, należało uznać za mające wysoki walor dowodowy.
W związku z tym Sąd uznał zgromadzony materiał dowodowy za wystarczającydo rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieS. O.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
(...)Oddział wW.z dnia 16 stycznia 2017 r., znak:(...)jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Kwestią sporną niniejszego postępowania było rozważenie, czy odwołujący ma prawo do odsetek za zwłokę z tytułu wypłaty świadczenia rentowego.
W myślart. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2016 r., poz. 963 j.t.) jeżeli Zakład - w terminach przewidzianychw przepisach określających zasady przyznawania i wypłacania świadczeń pieniężnychz ubezpieczeń społecznych lub świadczeń zleconych do wypłaty na mocy odrębnych przepisów albo umów międzynarodowych - nie ustalił prawa do świadczenia lub nie wypłacił tego świadczenia, jest obowiązany do wypłaty odsetek od tego świadczenia w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie określonych przepisami prawa cywilnego. Nie dotyczyto przypadku, gdy opóźnienie w przyznaniu lub wypłaceniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które Zakład nie ponosi odpowiedzialności.
Zgodnie zart. 118 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2016 r., poz. 887 j. t.) organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszyw ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji,z uwzględnieniemust. 2 i 3 oraz art. 120. W razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Organ odwoławczy, wydając orzeczenie, stwierdza odpowiedzialność organu rentowego.
Na wstępie Sąd Okręgowy zważył, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych dochowując terminów zgodnych z ww. obowiązującymi przepisami prawa, podjął dla odwołującego wypłatę renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w ciągu 30 dni od daty wpłynięciado Oddziału prawomocnego wyroku Sądu. Zgodnie z niekwestionowanym przez strony procesu zgromadzonym i ustalonym materiałem dowodowym, wyrok do organu rentowego wpłynął w dniu 22 grudnia 2016 r., natomiast już w dniu 13 stycznia 2017 r. nastąpiło podjęcie wypłaty świadczenia. W związku z tym Sąd przyjął, że terminy ustawowe zostały dochowane.
Ponadto Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sąd w tym aspekcie miał na uwadze w głównej mierze wyrok wydany przez Sąd Apelacyjny w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r., w którym stwierdził, że organ rentowy nie jest odpowiedzialny za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku, Sąd Apelacyjny wskazał, że ustalenie niezdolności do pracy ubezpieczonego wymagało przeprowadzenia sądowego postępowania dowodowego. Sąd Okręgowy kierując się jasnym i zrozumiałym uzasadnieniem orzeczenia sporządzonym przez Sąd II instancji, doszedł do wniosku, iż sprawa odwołującegonie należała do łatwych i oczywistych. Biegli opiniujący w sprawie toczącej się przed tutejszym Sądem, a następnie przed Sądem Apelacyjnym mieli odmienne stanowisko odnoszące się do oceny stanu zdrowia badanego. Przyznanie prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 1 listopada 2013 r. do dnia 11 maja 2014 r. oraz prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od dnia 12 maja2014 r. do dnia 30 listopada 2014 r. nastąpiło dopiero na skutek toczącego się postępowania apelacyjnego. Niezależnie od powyższego, Sąd Apelacyjny w prawomocnym wyroku odniósł się do kwestii dotyczącej odpowiedzialności organu rentowego. Ustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do przyznania prawa odwołującemu do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy miało miejsce dopiero na skutek przeprowadzonego postępowania sądowego toczącego się w wyższej instancji na skutek uzasadnionej apelacji wniesionej przez ubezpieczonego.
Na marginesie rozważań prawnych Sąd doszedł do przekonania, że do wydania wyroku zbędne było przeprowadzenie rozprawy, gdyż zebrany materiał dowodowy w postaci dokumentów zalegających w aktach spraw sądowych oraz w aktach rentowych był wystarczający do wydania powyższego rozstrzygnięcia.
Zgodnie bowiem zart. 1481§ 1 i § 2 k.p.c., sąd może rozpoznać sprawęna posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwuod nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. W przypadkach, o których mowa w§ 1,sąd wydaje postanowienia dowodowe na posiedzeniu niejawnym.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.orzekł, jak w sentencji.
Zarządzenie:(...)
(...)