Sąd Okręgowy w Sieradzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 136/17
Data wyroku: 2017-08-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Klęk
Słowa kluczowe: Apelacja
Podstawa prawna: art. 440 kpk, art. 434 § 2 kpk

Sygn. akt II Ka 136/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 02 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Sieradzu – II Wydział Karny,w składzie:

Przewodniczący

-

SSO Jacek Klęk

Protokolant

-

sekr. sąd. Patrycja Tokarek

przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Sieradzu Balbiny Stasiak, po rozpoznaniu w dniu 26 VII 2017 r. sprawy:M. G. (1)oskarżonej o czyny zart. 278 § 1 i 3 k.k.,art. 286 § 1 i 3 k.k.,art. 270§ 1 i 2 a k.k.na skutek apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z 01 marca 2017 r. w sprawie II K 252/16,
na podstawieart. 437 § 1 i § 2 kpkw zw. zart. 440 k.p.k.orazart. 636§1 kpk

1
Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a
uchyla rozstrzygnięcie z pkt. 1. w części odnoszącej się do zarzutu III;

b
uniewinniaM. G. (1)od dokonania zarzucanego jej w pkt. III czynu, a kosztami postępowania w tym zakresie obciąża Skarb Państwa;

1
W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

2
Zasądza odG.d'A.na rzecz Skarbu Państwa:

a
200 (dwieście) złotych tytułem opłaty oraz

b
20 (dwadzieścia) złotych tytułem wydatków postępowania odwoławczego.

Sygn. akt II Ka 136/17

UZASADNIENIE
23 września 2016 r. prokurator Rejonowy w Zduńskiej Woli
zainicjował postępowanie karne przeciwkoM. G. (1)wnosząc
do Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli wniosek o warunkowe umorzenie
postępowania przeciwko ww., podejrzanej o to, że:
Iw dniu 23.07.2016 r. w miejscowościZ.woj.(...)dokonała
zaboru w celu przywłaszczenia motocykla m-kiS. (...)o nr VIN
(...)wartości 16.000 zł w ten sposób, że sprzedała go działając
na szkodęG. D.'A., przy czym czyn stanowi przypadek
mniejszej wagi,
tj. o popełnienie przestępstwa określonego wart. 278 § 1 i 3 k.k.
IIw dniu 23.07.2016 roku wZ.woj.(...)w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej wprowadziła w błądM. K., iż jest
upoważniona do sprzedaży motocykla m-kiS. (...)o nr VIN
(...), a następnie sprzedając go za w/w kwotę 2.000 euro
działała na szkodęM. K., przy czym czyn stanowi przypadek
mniejszej wagi
tj. o popełnienie przestępstwa określonego wart. 286 § 1 i 3 k.k.
IIIw dniu 23.07.2016 roku wZ.woj.(...)podrobiła podpis
G. D.'A.na umowie kupna sprzedaży motocykla m-ki
S. (...)o nr VIN(...), przy czym czyn stanowi
przypadek mniejszej wagi
tj. o czyn zart. 270 § 1 i 2a k.k.
Wyrokiem z 01 marca 2017 roku w sprawie II K 254/16 Sąd Rejonowy
wZ.uwzględnił wniosek prokuratora i postępowanie karne,
co do czynów opisanych w punktach I, II i III w stosunku doM.
G.warunkowo umorzył oznaczając dwuletni okres próby. Ponadto,
na podstawieart. 67§3 k.k.w zw. zart. 39 pkt 7 k.k.zasądził od niej na rzecz
II Ka 136/17 2/10 2017-08-16
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie
pieniężne w kwocie 1.100 złotych.
Sąd wydał wyrok przy sprzeciwie pełnomocnika oskarżyciela
posiłkowego - pokrzywdzonego w sprawie.
W ustawowym terminie apelację od wyroku wywiódł pełnomocnik
oskarżyciela posiłkowego zaskarżając orzeczenie na niekorzyść oskarżonej w całości.
Orzeczeniu zarzucił:
INaruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a)art. 278 § 3 k.k.poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie,
iż w zakresie tego czynu zachodzi przypadek mniejszej wagi, w sytuacji gdy
stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znaczny aM.
G.z pełną świadomością dokonała zaboru motocykla
G.d'A.w celu przywłaszczenia, wiedząc iż nie ma prawa
rozporządzać tym motocyklem,G.d'A.nigdy nie wyraził
nawet ustnej zgody na rozporządzanie motocyklem, tym bardziej iż w tym
czasie pozostawała w konflikcie z oskarżycielem posiłkowym,
b)art. 286 § 3 k.k.poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie,
iż w zakresie tego czynu zachodzi przypadek mniejszej wagi, w sytuacji gdy
stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znaczny aM.
G.z pełną świadomością wprowadziła w błądM. K.,
iż jest upoważniona do sprzedaży motocyklaG.d'A.,
wiedząc iż nie ma prawa rozporządzać tym motocyklem,G.
d'A.nigdy nie wyraził nawet ustnej zgody na rozporządzanie
motocyklem, tym bardziej iż w tym czasie pozostawała w konflikcie
z oskarżycielem posiłkowym,
c)art. 270 § 2a k.k.poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie,
iż w zakresie tego czynu zachodzi przypadek mniejszej wagi, w sytuacji gdy
stopień społecznej szkodliwości tego czynu jest znaczny aM.
G.z pełną świadomością podrobiła na umowie sprzedaży
motocykla z dnia 23.07.2015 roku podpisG.d'A.,
d)art. 67 § 3 k.k.w związku zart. 415 § 5 k.p.k.poprzez ich niezastosowanie
w sytuacji, gdy przepisy te zobowiązują Sąd do orzeczenia odszkodowania
również w przypadku warunkowego umorzenia postępowania.
II Ka 136/17 3/10 2017-08-16
IIBłąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał
wpływ na jego treść polegający na mylnym ustaleniu przez Sąd pierwszej
instancji, iż w zakresie czynów wyczerpujących dyspozycjęart. 278 § 1 k.k., art.
286§1 k.k.iart. 270 § 1 k.k., których dopuściła sięM. G. (1)
zachodzi wypadek mniejszej wagi, a stopień społecznej szkodliwości tych
czynów nie jest znaczny, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, że w sprawie
zostały spełnione kumulatywnie materialne przesłanki do warunkowego
umorzenia postępowania karnego na podstawieart. 66 § 1 i 2 k.k.orazart. 67 § 1
k.k.i w rezultacie warunkowym umorzeniu postępowania karnego, podczas gdy
okoliczności determinujące stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, przy
ich należytej analizie i merytorycznej ocenie, prowadzą do wniosku, że wina
i społeczna szkodliwość czynów popełnionych przezM. G.cechują się
stopniem znacznym i zdecydowanie nie przemawiają za uznaniem wypadku
mniejszej wagi.
Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie zasługiwała
na uwzględnienie, jednakże Sąd Okręgowy dostrzegł potrzebę zmiany
zaskarżonego wyroku na korzyść oskarżonej – to wobec:
a) stwierdzenia, iż przyjęty przez Sądmeritiopis jednego z przypisanych czynów
nie zawiera znamion ustawowych przestępstwa z uwagi na granice zaskarżenia
(rozstrzygnięcie po myśliart. 434 § 2 k.p.k.).
b) braku podstaw do orzekania poza granicami zaskarżenia i podniesionymi
zarzutami z uwagi na fakt, iż apelacja została sporządzona przez pełnomocnika
(art. 434 § 1 pkt. 3 k.p.k.).
W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów apelacji
przypomnieć należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych ze swej istoty
wyklucza zasadność zarzutu obrazy prawa materialnego. Niemniej odnosząc się
do tych zarzutów wskazać należy co następuje.
Apelacja skarżącej opiera się w przeważającej części na próbie
wykazania obrazy przepisu prawa materialnego poprzez wyrażenie błędnego
poglądu, iż czyny zarzucaneM. G. (1)nie stanowią wypadku
II Ka 136/17 4/10 2017-08-16
mniejszej wagi z uwagi na stopień winy i społecznej szkodliwości. W związku
z tak lakonicznie sformułowanym zarzutem rozważenia wymaga kwestia w jakich
sytuacjach procesowych dopuszczalne jest przyjęcie wypadku mniejszej wagi.
Kodeks karnynie zawiera definicji legalnej wypadku mniejszej wagi
ani też nie określa jakie elementy powinny decydować o zakwalifikowaniu czynu
jako wypadku mniejszej wagi. Stąd też określeniem wypadku mniejszej wagi
zajęła się doktryna i judykatura, w których także nie ma jednolitych poglądów
co do tego, jakie elementy decydują o uznaniu określonego czynu za wypadek
mniejszej wagi. Wypadek mniejszej wagi w najogólniejszym ujęciu to sytuacja,
w której okoliczności popełnienia przestępstwa, zwłaszcza zaś przedmiotowopodmiotowe
znamiona czynu, charakteryzują się przewagą elementów
łagodzących, które sprawiają, że ten czyn nie przybiera zwyczajnej postaci, lecz
zasługuje na znacznie łagodniejsze potraktowanie. Należy zatem zwrócić uwagę,
iż w doktrynie prawa karnego materialnego dominują zapatrywania, które uznają
wypadek mniejszej wagi za uprzywilejowany typ przestępstwa. Okoliczności
te wskazują, że popełniony czyn zabroniony nie jest na tyle niebezpieczny dla
społeczeństwa oraz porządku prawnego, aby stosować w stosunku do jego
sprawcy zwykłe zasady odpowiedzialności przewidziane za zrealizowany przez
niego typ przestępny (por.wyrok SN z dnia 7 lutego 1935 r., II K 1627/34, OSN(K)
1935, nr 9, poz. 387; wyrok SN z dnia 26 marca 1935 r., III K 159/35, OSN(K) 1935, nr 11,
poz. 472; zob. też J. Makarewicz,Kodeks karny..., s. 446 i n.).
Transponując powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy
należy stwierdzić, iż sąd I instancji słusznie uznał, że czyny zarzucane podejrzanej
M. G.stanowią wypadek mniejszej wagi. Bezsprzecznym jest fakt
zaboru mieniaG.d'A., jednak okoliczności w jakich został
on popełniony dały podstawę do przyjęcia przez prokuraturę a następnie sąd,
że popełniony czyn stanowi typ uprzywilejowany. Podejrzana bowiem dokonała
sprzedaży motocykla, a pozyskane środki finansowe chciała przeznaczyć
na kontynuacje leczenia wspólnego małoletniego dziecka stron. W chwili
powzięcia informacji o zawiadomieniu przezG.d'A.organów
ścigania, natychmiast podjęła działania mające na celu odzyskanie motocykla
i dobrowolne zwrócenie go byłemu partnerowi.
II Ka 136/17 5/10 2017-08-16
Analizując treść uzasadnienia apelacji nie sposób pominąć faktu,
iż skarżąca mimo kwestionowania zasadności kwalifikowania zachowań
przypisanychM. G.w postaci uprzywilejowanej z niewyjaśnionych
przyczyn koncentrowała się na wykazaniu, iż złożenie zawiadomienia w sprawie
niniejszej przez pokrzywdzonego nie było działaniem odwetowy. Powyższe
jedynie w części znajduje oparcie w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku –
to w związku z argumentacją przytoczoną na k. 41v-42. Tymczasem w sprawie nie
ulega wątpliwości, iżG.d'A.jest pokrzywdzonym i motywy
jakimi kierował się składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa nie mają
żadnego znaczenia w kontekście odpowiedzialności karnej oskarżonej.
Podstawowym kryterium oceny wypadku mniejszej wagi jest stopień
społecznej szkodliwości czynu zarzucanego oskarżanemu, a nie czynów
pokrzywdzonego. Skarżąca skoncentrowawszy się na wspomnianej kwestii
zupełnie pominęła to, iż ustalenia Sądu w zakresie stopnia społecznej szkodliwości
czynu należy czynić to w kontekście okoliczności wymienionych wart. 115 § 2 k.k.,
a więc rodzaju i charakteru naruszonego dobra, rozmiarów wyrządzonej lub
grożącej szkody, sposobu i okoliczności popełnienia czynu, wagi naruszonych przez
sprawcę obowiązków, jak również (...) motywacji i celu działania”.
Apelacja tymczasem sprowadza się do trywialnej negacji ustaleń sądu
meritii nawet nie pozoruje analizy poszczególnych znamion podmiotowych
i przedmiotowych istotnych z punktu widzeniaart. 115 § 2 k.k.oraz kwalifikowania
poszczególnych czynów jako wypadków mniejszej wagi. W konwekcji apelacja
pozostaje tylko zbiorem niepopartych oceną merytoryczną przepisów procedury
karnej oraz postawienia na ich podstawie trzech, właściwie tożsamych zarzutów,
które przy tym nie zostały w żaden sposób rozwinięte w uzasadnieniu złożonego
środka zaskarżenia. Powyższe zatem nie może skutkować uznaniem
za nieuprawnione zakwalifikowania czynów przypisanych oskarżonej jako
wypadków mniejszej wagi, a co za tym idzie wyczerpuje obowiązek sądu
odwoławczego w zakresie zarzutów skonkretyzowanych w pkt. 1.a-c oraz 2 pisma
procesowego pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nazwanego mianem
apelacji.
Co tyczy się zarzutu z pkt. 1.d – skarżąca zarzucając Sądowi
lakoniczność uzasadnienia w zakresie nieuwzględnienia żądania orzeczenia wobec
II Ka 136/17 6/10 2017-08-16
podejrzanej obowiązku naprawienia szkody nie przyswoiła argumentacji Sądu
Rejonowego zawartej w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku, gdzie
wyłuszczono wprost, iż w sprawie pokrzywdzony nie wykazał, by wynajmował
motocykl weW.(jak to podnosi skarżąca w apelacji) ani nawet nie wykazał
koszyków najmu motocykla weW.(jak odnotowano we wniosku złożonym
17 października 2017 r. k. 12). Warto też wskazać, iż w apelacji skarżąca zagadnienie
wynajęcia motocykla sprowadza do utraconych korzyści, jakie jej mandant
osiągnąłby gdyby odpłatnie wynajmował własny motocykl innym. Tymczasem
i ta okoliczność nie została w żaden sposób wykazana czy choćby
uprawdopodobniona. Wszak przedmiotowy motocykl od kilku lat pozostawał
na terenieP., a pokrzywdzony nie interesował się jego losem, o czym świadczy
chociażby niezarejestrowanie pojazdu w Polsce oraz brak badań technicznych.
Skarżąca zdaje się zapominać, że w postępowaniu przed sądem nie wystarczy
wspomnieć o jakimś fakcie, by ten Sąd przyjął za podstawę ustaleń.
Zainteresowany, w szczególności gdy jest nim oskarżyciel musi własne twierdzenia
i żądania wykazać. Stwierdzenie możliwości najmu motocykla podniesione przez
skarżącą w apelacji, nie stanowi udokumentowania utraconych korzyści, a tym
samym wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego. Nie ulega
wątpliwości, iż przez okres niemożności korzystania przez pokrzywdzonego
z pojazdu wartość tego uległa zmniejszeniu – jednak zebrany w sprawie materiał
dowodowy nie pozwala na ustalenia tej kwoty – zresztą sama skarżąca ani
w apelacji ani we wniosku o naprawienie szkody tej kwoty nie wskazała.
Nie wnioskowała też o przeprowadzenie dowodu który powaliłby
na skonkretyzowanie tegoż. W konsekwencji – skoro motocykl został zwrócony
pokrzywdzonemu sąd nie miał podstaw, by niezasadnie przedłużać postępowanie
celem dokonania ustaleń w zakresie utraty wartości motocykla. Uznając
te okoliczność za istotną oskarżyciel może podjąć próbę dochodzenia roszczeń
z tego tytułu w postępowaniu cywilnym.
Jak podniesiono na wstępie zaskarżony wyrok dotknięty był rażącą
niesprawiedliwością w rozumieniuart. 440 k.p.k.stąd dokonano jego zmiany,
czyniąc to w ramach dyspozycjiart. 434 § 2 k.p.k.
II Ka 136/17 7/10 2017-08-16
Charakter naruszenia prawa materialnego, do jakiego doszło
w sprawie, spowodował konieczność uniewinnieniaM. G. (1)
od zarzutu popełnienia przypisanego jej w punkcie III wyroku czynu albowiem
zawarty w punkcie III wyroku Sądu I instancji opis przypisanegoM.
G.czynu zart. 270 § 1 k.k.nie uwzględnia wszystkich znamion, jakie
według ustaleń przyjmowanych w uzasadnieniu wyroku podejrzana zrealizowała
swoim zachowaniem.
Nie budzi żadnej wątpliwości, iż znamiona przestępstwa muszą być
ujęte w opisie przypisanego czynu. Dokładne ustalenie czynu przypisanego przez
sąd winno znaleźć się w samym wyroku i powinno obejmować wszystkie
elementy czynu mające znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej. Opis
czynu zawarty w wyroku skazującym nie może pomijać żadnego z tych elementów
działania sprawcy, który dla kwalifikacji tej ma istotne znaczenie. Brak wskazania
w opisie czynu przypisanego wszystkich znamion danego czynu zabronionego
uniemożliwia zakwalifikowanie go jako przestępstwa (por.wyrok SA w Krakowie,
z dn.10 maja 2012 r., sygn. akt II AKa 51/12, KZS 2012/6/32). W literaturze
i orzecznictwie przyjmuje się, iż opis czynu w wyroku powinien odpowiadać
znaczeniu wszystkich znamion ustawowym konkretnego przestępstwa. Przy
konstruowaniu opisu należy posłużyć się takimi sformułowaniami, które w sposób
niebudzący wątpliwości odpowiadają treści poszczególnych znamion przypisanego
sprawcy czynu zabronionego.
Podkreślenia wymaga, że w języku prawniczym Kodeksu
postępowania karnego nazwy: „orzeczenie”, „wyrok”, „postanowienie” odnoszą się
wyłącznie do rozstrzygnięć sensu stricto i nie obejmują swym zakresem motywów
rozstrzygnięcia, dla których ustawa wprowadza określenia „uzasadnienie
orzeczenia”, „uzasadnienie wyroku”, „uzasadnienie postanowienia”. Z formalnego
punktu widzenia wyrok (orzeczenie) i jego uzasadnienie są aktami procesowymi
wyraźnie od siebie odgraniczonymi. W piśmiennictwie wskazywano, że są to akty
o różnej naturze prawno-procesowej: inne są ich funkcje, różny charakter mają
zawarte w nich oświadczenia, odmienne są wreszcie ich konsekwencje prawne.
Aktem o zasadniczym i samoistnym znaczeniu jest wyrok, natomiast uzasadnienie
ma charakter akcesoryjny. Tylko wyrok zawiera rozstrzygnięcie, które zostało
podjęte i ogłoszone w sposób przewidziany przez prawo i tylko to rozstrzygnięcie
II Ka 136/17 8/10 2017-08-16
po uprawomocnieniu się podlega wykonaniu (Z. Doda: Glosa do wyroku SN z dnia
5 marca 1984 r., I KR 6/84, NP nr 2-3/1988, s. 184). Jeżeli więcart. 413 § 1 i 2 k.p.k.
określa szczególne warunki, jakim powinien odpowiadać wyrok, precyzując,
że wyrok skazujący powinien zawierać „dokładne określenie czynu”, to zawarte
w tym właśnie akcie procesowym określenie czynu jest wiążące i tylko ono może
decydować o treści rozstrzygnięcia.
Analiza opisu czynu kwalifikowanego jako zachowanie z art. 270 § 1
i 2ak.k.m.in. przypisanegoM. G. (1)w wyroku Sądu
Rejonowego wZ.z 01 marca 2017 r. wskazuje, że w opisie tym brak
jest wszystkich, wymaganych przepisami prawa, desygnatów ustawowych
znamion zarzucanego przestępstwa. Przepisart. 270 § 1 k.k.(a tym samym i§ 2a)
wymaga, by określone tam czynności czasownikowe podjęte były „w celu użycia
(dokumentu) za autentyczny”. Sąd I instancji przyjął, co do istoty, opis czynów
w ślad za redakcją wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania
karnego, gdzie znamienia tego nie wykazano. Powstałej konstrukcji prawnej nie
sposób jest zaakceptować ze względów praworządnościowych. Wymagane przez
ustawodawcę wskazanie działania sprawcy w celu użycia za autentyczny
dokumentu przerobionego bądź podrobionego musi być wykazane w opisie czynu
przypisanego i nie wystarczy, jak w sprawie niniejszej, przywołanie tego
znamienia w uzasadnieniu orzeczenia (por.wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca
2002 r. w sprawie II K.K.N 270/00, Lex nr 55527). Tym samym zaskarżony wyrok nie
zawiera wymaganego przepisemart. 270 § 1 i 2a k.k.znamienia sformułowanego,
czy to językiem ustawy, czy przez opis treściowo odpowiadających mu faktów.
Brak w opisie czynu znamienia ustawowego „w celu użycia
(dokumentu) za autentyczny”, w przypadku przestępstwa zart. 270 § 1 i 2a k.k.
powoduje, że zachodzi rażąca niesprawiedliwość orzeczenia. Wprawdzie w toku
rozprawy apelacyjnej prokurator wnosił o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie
zaskarżonego wyroku w mocy przyznając brak ustawowych znamion w opisie
czynu z zarzutu III, jednak stwierdził, że nie widzi możliwości modyfikacji wyroku
z uwagi na brak zaskarżenia w tym zakresie przez pełnomocnika oskarżyciela
posiłkowego.
Bezsprzecznym jest, że jeżeli wyrok nie został zaskarżony
na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej winy, to sąd odwoławczy, wobec
II Ka 136/17 9/10 2017-08-16
zakazureformationis in peius, nie może ani dokonywać nowych ustaleń
faktycznych, w tym przez uzupełnienie o zmianę ustawowe opisu czynu, ani
w tym celu uchylać wyroku i przekazywać sprawy do ponownego rozpoznania
(tak m.in. post. SN z 20.7.2005 r., I KZP 20/05, OSNKW 2005, Nr 9, poz. 76; wyrok SA
w Łodzi z 19.9.2006 r., II AKA 130/06, KZS 2007 Nr 78, poz. 119; post. SN z 22.6.2006 r.,
IV K.K. 108/06, OSNwSK 2006, Nr 1, poz. 1226, wyrok SN z 21.8.2012 r., IV K.K. 65/12,
Legalis). Jednak w przedmiotowej sprawie kwestia ta - jako mieszcząca się
w ramachart. 440 k.p.k.- została rozważona z urzędu poza granicami zaskarżenia
i postawionych zarzutów – to wobec brzmieniaart. 434 § 2 k.p.k.a takżeart. 434 § 1
pkt. 2 i 3 k.p.k.Na podstawie wspomnianych przepisów dopuszczalne jest
orzekanie w instancji odwoławczej na korzyść oskarżonego, pomimo wniesienia
środka odwoławczego na jego niekorzyść. Rzecz w tym, iż przypisanie
oskarżonemu czynu, który nie zawiera znamion ustawowych czynu zabronionego
stanowi naruszenie nie tylko powołanych wyżej norm Kodeksu postępowania
karnego, ale iKodeksu karnego(art. 1 § 1) iKonstytucji(art. 42 ust. 1).
Stwierdzenie rażącej niesprawiedliwości wyroku wobec oskarżonej,
dało podstawę do zmiany orzeczenia poprzez uchylenie rozstrzygnięcia z pkt 1.
w części odnoszącej się do zarzutu III i uniewinnienieM. G. (1)
od dokonania zarzucanego jej w pkt. III aktu oskarżenia czynu.
Podkreślenia wymaga fakt, iż Sąd Okręgowy nie stwierdza, by Sąd
Rejonowy wadliwie ustalił warunki probacji oraz okres próby. Zważywszy
postawę oskarżonej po zainicjowaniu przez oskarżyciela postępowania stwierdzić
trzeba, iż samo wszczęcie postępowania pozwoliło na przywrócenie stanu
praworządności, czego przejawem było podjęcie skutecznych działań obliczonych
na zwróceniu oskarżycielowi motocykla. W konsekwencji za słuszne uznać należy
nałożenie na oskarżoną jedynie obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego
o jakim mowa wart. 39 pkt. 7 k.k.w kwocie 1.100 zł oraz określenie dwuletniego
okresu próby. Sąd mimo uchylenia wyroku w zakresie czynu III nie ingerował
w warunki probacji uznając, iżcloudziałania przypisanego oskarżonej stanowiły
zabór motocykla i oszustwo jego nabywcy.
W oparciu oart. 636 § 1 k.p.k., wobec nieuwzględnienia apelacji
wywiedzionej w imieniu i na rzecz oskarżyciela posiłkowego Sąd Okręgowy
kosztami postępowania odwoławczego obciążył oskarżyciela posiłkowego.
II Ka 136/17 10/10 2017-08-16
Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach
karnych (Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądził od oskarżyciela
posiłkowego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem opłaty. Nadto
zobowiązał go do zwrotu Skarbowi Państwa wydatków postępowania
odwoławczego w kwocie 20 zł, którą stanowią zryczałtowane koszty doręczeń
w postępowaniu odwoławczym powyższe dotyczy zryczałtowanych kosztów
doręczeń). Zgromadzony materiał dowodowy nie daje postaw do uznania,
że uiszczenie kwoty 220 zł będzie dla niego uciążliwe ze względu na sytuację
rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.