Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 553/17
Data wyroku: 2017-08-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Kowalski
Teza: spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym

Sygn. akt XI W 553/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 sierpnia 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Michał Kowalski
Protokolant: Karolina Szczęsna
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 22 maja 2017 roku i 3 sierpnia 2017 roku wW.
sprawy przeciwkoA. G.
synowiD.iA.
urodzonemu (...)wW.
obwinionemu o to, że:
w dniu 29 kwietnia 2016 r. około godziny 16:20 wW.na drodze publicznej skrzyżowaniuM. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 3 ust. 1 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem markiM.nr rej. (...), nie zachował należytej ostrożności podczas opuszczania skrzyżowania, w wyniku czego zderzył się z samochodem markiS.nr rej. (...), powodując jego uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. o wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym,

I
obwinionegoA. G.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwokreśla, że koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt XI W 553/17

UZASADNIENIE

A. G.został obwiniony o to w dniu 29 kwietnia 2016 roku około godziny 16:20 wW.na drodze publicznej skrzyżowaniuM. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 3 ust. 1 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem markiM.,nr rej. (...), nie zachował należytej ostrożności podczas opuszczania skrzyżowania, w wyniku czego zderzył się z samochodem markiS.,nr rej. (...), powodując jego uszkodzenia, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o czyn zart. 86 § 1kw w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym.
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 29 kwietnia 2016 roku obwinionyA. G.poruszał się samochodem markiM. (...)onr. rej. (...)środkowym, to jest drugim od prawej pasem ruchuulicy (...)w kierunkuRonda (...). Obwiniony wjechał na skrzyżowanie zulicą (...)podczas nadawania zielonego sygnału świetlnego dla jego kierunku ruchu. Pasażerami tego pojazdu byliR. K.iI. O..
W momencie, gdy samochód markiM.znajdował się na skrzyżowaniu, na skrzyżowanie to zulicy (...)wyjechał, skręcając w prawo, pojazd markiS. (...)onr. rej. (...). Samochodem tym kierowałJ. K.. W tym czasie dla jego kierunku ruchu wyświetlany był sygnał czerwony wraz z sygnałem w kształcie zielonej strzałki.
Kierujący samochodem markiS. (...)J. K.podczas wykonywania warunkowego manewru skrętu w prawo zulicy (...)wulicę (...), nie zmieścił się swoim pojazdem na pasie skrajnym prawym i wyjeżdżając lewym przednim narożem samochodu na pas środkowy jezdniulicy (...)(którym poruszał się obwiniony), doprowadził do zderzenia z pojazdem obwinionego.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

1
wyjaśnienia obwinionegoA. G.: k. 98,

2
zeznania świadkaR. K.: k. 30, 99,

3
zeznania świadkaI. O.: k. 33, 99,

4
częściowo zeznania świadkaJ. K.: k. 98-99, 18,

5
plan organizacji ruchu z(...): k. 89-92,

6
opinię biegłego: k. 108-158,

7
notatkę urzędową: k. 1-2,

8
szkic: k. 3,

9
protokoły oględzin: k. 4, 5.

ObwinionyA. G.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że cały czas poruszał się środkowym pasem ruchu, wjechał na skrzyżowanie bez zatrzymania, przy zielonym świetle dla jego kierunku ruchu i także później nie zmieniał pasa ruchu. Wskazał, że pokrzywdzonyJ. K.wyjechał zulicy (...)w prawo wulicę (...)i nie zmieścił się na skrajnym prawym pasie ruchu, zajął częściowo jego pas i dlatego doszło do kontaktu między pojazdami.
Sąd zważył, co następuje:
Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania obwinionemu popełnienia zarzucanego mu czynu.
Na wstępie wskazać należy, iż w toku przewodu sądowego wyłoniły się dwie różne wersje przebiegu przedmiotowego zdarzenia. PokrzywdzonyJ. K.twierdził, że wjechał na skrzyżowanie zulicy (...), mając zielone światło i chcąc jechać na wprost przezulicę (...). Zauważając zbliżający się z lewej strony pojazdM., zrezygnował z zamiaru jazdy prosto i w celu uniknięcia zdarzenia, skręcił pojazdem maksymalnie w prawo na skrajny prawy pas ruchu. Wtedy doszło do kontaktu między pojazdami.
Obwiniony wyjaśniał odmiennie, wskazując że to on wjechał na skrzyżowanie na zielonym świetle bez zatrzymania, zaś pokrzywdzony, skręcając zulicy (...)w prawo wulicę (...), nie zmieścił się na swoim pasie, wjechał częściowo na środkowy pas ruchu, po którym poruszał się obwiniony i dlatego doszło do kolizji pojazdów.
Wersja obwinionego zasługuje zdaniem Sądu na obdarzenie jej walorem wiarygodności. Jest zgodna z zeznaniami świadkówR. K.iI. O.oraz znajduje potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych. Obwiniony jasno i logicznie wyjaśniał przebieg zdarzenia, przy czym treść jego wyjaśnień zgodna jest z doświadczeniem życiowym.
Sąd dał wiarę zeznaniom wskazanych wyżej świadków, tj.R. K.iI. O.- pasażerów pojazdu markiM.. Są one jasne, spójne, logiczne i korespondują ze sobą. Ponadto relacje świadków znajdują potwierdzenie we wnioskach opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych.
ZeznaniaJ. K.są wiarygodne jedynie w zakresie w jakim potwierdza on swój udział w przedmiotowej kolizji drogowej w miejscu i czasie wskazanym w zarzucie wniosku o ukaranie. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom świadkaJ. K.odnośnie przebiegu samego zdarzenia, gdyż są one nielogiczne, niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego, a nade wszystko sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień obwinionego, zeznań świadkówR. K.iI. O.oraz z wnioskami opinii biegłego do spraw rekonstrukcji wypadków drogowych.
Jak wynika z opinii biegłego, bardziej prawdopodobną wersją przebiegu analizowanego zdarzenia jest wersja obwinionego. Biegły wskazał, że to świadekJ. K., kierujący samochodemS. (...), przyczynił się do powstania przedmiotowej kolizji. Nie zachował on zasady szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił obwinionemu należnego mu pierwszeństwa. Jednocześnie biegły w swojej opinii wskazał, że gdyby nie nieprawidłowe zachowanie pokrzywdzonego, objawiające się w niezachowaniu szczególnej ostrożności i wykonaniu manewru bez ustąpienia pierwszeństwa obwinionemu, do kolizji by nie doszło. Ponadto biegły wskazał, że obwiniony na zasadzie ograniczonego zaufania miał prawo liczyć, że świadekJ. K.zachowa się zgodnie z przepisami ruchu drogowego. Tymczasem - jak uznał biegły – toJ. K.częściowo (lewym przednim narożnikiem) wjechał swoim pojazdem na pas ruchu, którym z pierwszeństwem przejazdu poruszał się obwiniony.
Sąd podzielił wyżej przytoczone wnioski zawarte w opinii biegłegoA. A.. Opinia ta została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy. Została sporządzona przez biegłego z listy Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie, osobę kompetentną i obcą dla stron oraz niezainteresowaną rozstrzygnięciem sprawy, obiektywną. W ocenie Sądu opinia biegłego jest rzeczowa, jasna i precyzyjna. Pozbawiona jest wewnętrznych sprzeczności, a płynące z niej wnioski są logiczne i spójne.
Sąd obdarzył walorem wiarygodności ujawnione protokoły i dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W opisie zarzucanego wnioskiem o ukaranie czynu wskazano, że obwiniony nie zachował należytej ostrożności podczas opuszczania skrzyżowania, w wyniku czego zderzył się z samochodem markiS., powodując jego uszkodzenie, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
W ocenie Sądu analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie niniejszej, nie pozwala na ustalenie, że obwiniony spowodował zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w sposób opisany w zarzucie wniosku o ukaranie, w szczególności że nie zachował należytej ostrożności podczas opuszczania skrzyżowania i doprowadził do zderzenia. Przyczyną kolizji pojazdów był nieprawidłowo wykonany manewr kierowcy samochoduS..
Ponieważ w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie można przypisać obwinionemu popełnienia czynu opisanego we wniosku o ukaranie, należało go uniewinnić.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 118 § 2 kpw.