Sąd Okręgowy w Radomiu
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 370/16
Data wyroku: 2017-03-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Łuczaj

Sygn. akt VI U 370/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 marca 2017 roku
Sąd Okręgowy w Radomiu VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Jarosław Łuczaj
Protokolant st. sekr. sąd. Marta Gackiewicz
po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2017 roku w Radomiu
sprawyL. Ś.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o emeryturę
na skutek odwołaniaL. Ś.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.z dnia 15 marca 2016 roku, nr(...)

zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeL. Ś.prawo do emerytury z dniem(...)roku.
SSO Jarosław Łuczaj
Sygn. akt VI U 370/16

UZASADNIENIE
Pismem z dnia 29 marca 2016 rokuL. Ś.odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.z dnia 15 marca 2016 roku, nr(...), w sprawie odmowy przyznania prawa do emerytury podnosząc, iż pracował łącznie 27 lat i przez cały ten okres wykonywał pracę w warunkach szczególnych wFabryce (...)wP.jako oczyszczacz odlewów, monter wyrobów, formierz ręczny i kierowca samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony (odwołanie – k. 3-4).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.wniósł o jego oddalenie wskazując, że na dzień 1 stycznia 1999 rokuL. Ś.nie wykazał co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jako pracy w takich warunkach nie uwzględniono zatrudnienia od 24 kwietnia 1974 roku do 31 grudnia 1998 roku wFabryce (...) Sp. z o.o.na stanowiskach formierz ręczny, oczyszczacz odlewów, monter wyrobów i kierowca. Na powyższe zatrudnienie wnioskodawca przedłożył świadectwo pracy, w którym pracodawca zawarł informację, iż w w/w okresie wnioskodawca wykonywał prace w szczególnych warunkach. Jednakże ze świadectwa pracy nie wynika charakter wykonywanej pracy zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 toku, jak również nie wskazano w jakich okresach wnioskodawca wykonywał prace na poszczególnych stanowiskach (odpowiedź na odwołanie – k. 6).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje:
L. Ś.urodził się w dniu (...)(okoliczność bezsporna)
W okresie od 24 kwietnia 1974 roku do 31 października 2001 rokuL. Ś.zatrudniony był wFabryce (...)wP.(następnieFabryka (...) Sp. z o.o.z siedzibą wP.). Produkowano tam piece, kuchnie gazowe, nogi do ławek, złącza do rur, ruszta kanadyjskie, blachy i drzwiczki do pieców węglowych. Wszystko odlewane było z żeliwa. Obudowy pieców były robione z blachy, a wnętrza z żeliwa.L. Ś.został tam zatrudniony jako oczyszczacz odlewów i monter wyrobów. Jego praca polegała na oczyszczaniu odlewów, które przywożono w masie formierskiej z odlewni. Mniejsze wyroby wrzucał do bębnów, które się obracały i w ten sposób oczyszczały odlewy. Większe odlewy najpierw czyścił szczotką, a później szlifierką. Ruszta kanadyjskie składały się dwóch części, były duże i ciężkie. One też podlegały czyszczeniu, a później montażowi. Montaż polegał na skręceniu obu części śrubami. Ruszta te były produkowane praktycznie codziennie. Montaż zajmował około godzinę dziennie.L. Ś.pracował wówczas w pełnym wymiarze czasu pracy - po osiem godzin, na dwie zmiany. W tym charakterzeL. Ś.pracował do 1 lipca 1975 roku. Z oczyszczalni przeniesiono go do pracy na odlewni, gdzie pracował jako formierz ręczny. Jego praca poległa na umieszczaniu w skrzynce modelu, zasypywaniu go masą formierską, a następnie wyjmowaniu modelu ze skrzynki i wlewaniu przez wlew żeliwa. W hali, na której pracował znajdował się piec, tzw. żeliwiak, skąd płynne żeliwo było wlewane do kadzi i stamtądL. Ś.pobierał żeliwo przy pomocy specjalnej łyżki. Po zalaniu czekał, aż odlew zastygnie, po czym wyjmował gorący odlew i odstawiał. Odlewy następnie trafiały do oczyszczalni. Na odlewni również pracował w systemie dwuzmianowym. Pracę tą wykonywał do czasu powołania go do służby wojskowej (świadectwo pracy – k. 11 akt ZUS, zeznania wnioskodawcy – zapis na płycie CD – k. 16, zeznania świadkówE. K.iB. C.– zapis na płycie CD – k. 24).
W okresie od 27 października 1978 roku do 3 października 1980 rokuL. Ś.odbywał zasadniczą służbę wojskową (książeczka wojskowa okazana przez wnioskodawcę na rozprawie – zapis na płycie CD – k. 24).
W trakcie odbywania służby wojskowej, 20 marca 1980 rokuL. Ś.uzyskał uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii „C” i „CE”. Uprawnienia kategorii „D” posiada zaś od 9 kwietnia 1990 roku (prawo jazdy okazane przez wnioskodawcę na rozprawie – zapis na płycie CD – k. 16).
Po powrocie z wojskaL. Ś.ponownie został zatrudniony wFabryce (...)wP., ale jako kierowca samochodu ciężarowego Star 200. Pracował w dziale transportu i rozwoził towar po całej Polsce, m.in. do Gdańska, Gdyni, Koszalina, Słupska, Poznania, Wrocławia i Krakowa. Woził wszytko to, co było produkowane w odlewni, a szczególnie piece. Gdy nie jechał w trasę, to sporadycznie jeździł wywrotką Star 200. Ze stacji kolejowej w Skrzyńsku, z Bytomia i ze Szczecina przywoził do zakładu surówkę żeliwną, koks, węgiel i kamień wapienny. Jako kierowca miał nieokreślony czas pracy. Niekiedy wracał z trasy dopiero po trzech dniach.L. Ś.po uzyskaniu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii „D” jeździł też autobusami marki Autosan, Skoda i Osinobus. Przywoził i odwoził pracowników z obu zmian. Autobusem jeździł sporadycznie, kiedy nie wyjeżdżał w trasę. Większość jego pracy to były wyjazdy w trasę, zdarzało się że naprawiał drobne usterki w samochodzie, jak wymiana żarówki, czy koła (świadectwo pracy – k. 11 akt ZUS, zeznania wnioskodawcy – zapis na płycie CD – k. 16, zeznania świadkówE. K.,L. Ł.,B. C.– zapis na płycie CD – k. 24).
W dniu 1 marca 2016 rokuL. Ś.złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.wniosek o emeryturę (wniosek – k. 1-4 akt ZUS).
Decyzją z dnia 15 marca 2016 roku, nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.odmówiłL. Ś.przyznania prawa do emerytury. Wskazano, że na dzień 1 stycznia 1999 roku wykazał on ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 27 lat, 3 miesiące i 9 dni, w tym 27 lat, 1 miesiąc i 22 dni okresów składkowych oraz 1 miesiąc i 17 dni okresów nieskładkowych. Nie udowodnił natomiast co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy nie zaliczył okresu pracy w szczególnych warunkach na podstawie świadectwa pracy z dnia 26 listopada 2001 roku wystawionego przez(...) Sp. z o.o., ponieważ w świadectwie tym nie podano charakteru pracy na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Określone zostały jedynie stanowiska pracy według zarządzenia resortowego. Ponadto z przedłożonego świadectwa wynika, że wnioskodawca pracował jednocześnie na kilku stanowiskach. W związku z powyższym okres ten nie może zostać zaliczony do pracy w szczególnych warunkach, ponieważ na żadnym stanowisku nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Brak jest okresów pracy na poszczególnych stanowiskach (decyzja – k. 18 akt ZUS).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów (przede wszystkim świadectwa pracy) oraz zeznań wnioskodawcy i świadkówE. K.,L. Ł.iB. C.. Zeznania te potwierdzają rodzaj i charakter wykonywanych przezL. Ś.wFabryce (...) Sp. z o.o.wP.prac, a wskazanych w świadectwie pracy z 26 listopada 2001 roku. Sąd uznał, że zeznania świadków są wiarygodne, rzetelne i obiektywne. Pochodzą one od osób obcych w stosunku do ubezpieczonego, nie nastawionych na konkretne rozstrzygnięcie w sprawie. Świadkowie pracowali razem z wnioskodawcą w spornych okresach, mieli możliwość obserwacji jego pracy. Wskazane dowody tworzą spójną i logiczną całość oraz wzajemnie się uzupełniają.
L. Ś.nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (okoliczność bezsporna). W związku z tym, że urodził się on po 31 grudnia 1948 roku, spór dotyczył kwestii, czy spełnił on przesłanki przyznania mu emerytury na podstawieart. 184w związku zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 887 z późn. zm.), czyli czy nabył prawo do wcześniejszej emerytury dla pracowników pracujących w warunkach szczególnych.
W myślart. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 ustawy.

Zgodnie natomiast z ust. 2 powołanego wyżej artykułu emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nie przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych według art. 184 jest więc spełnienie przed dniem 1 stycznia 1999 roku wyłącznie przesłanki stażu. Brak w treści tego artykułu przesłanki końcowej daty spełnienia pozostałych warunków nabycia uprawnień emerytalnych (tj. dożycia wieku emerytalnego na dzień 31 grudnia 2007 roku) powoduje, że ubezpieczeni, którzy w chwili wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z FUS posiadali wymagany okres ubezpieczenia (szczególny i zwykły), mogą realizować prawo do emerytury na starych zasadach po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w art. 32, 33, 39 i 40 również po dniu 31 grudnia 2007 roku oraz nie przystąpieniu do OFE lub złożeniu wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2007 roku, II UZP 14/06).
Natomiast zgodnie zart. 32 ust.1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa wust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony wart. 27 pkt 1. Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 powołanego artykułu stanowi, że wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie, których osobom wymienionym wust. 1 i 2przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Przepisy § 3 i 4 wymienionego rozporządzenia określają warunki, od których spełnienia zależy uzyskanie wcześniejszej emerytury. Są to: okres zatrudnienia wynoszący dla kobiet 20 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach wymienionych w wykazie A i osiągnięcie wieku emerytalnego 55 lat dla kobiet.
Ustalając okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze nie uwzględnia się okresów niewykonywania pracy, za które pracownik nie otrzymał wynagrodzenia lub świadczenia, w tym urlopów bezpłatnych. Okres urlopu wypoczynkowego oraz otrzymywany przez pracownika po 14 listopada 1991 roku zasiłek chorobowy traktuje się na równi z okresami wykonywania pracy.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że w dniu 8 marca 2016 rokuL. Ś.osiągnął wiek emerytalny, udowodnił ogólny okres ubezpieczenia w wymiarze co najmniej 25 lat oraz fakt, że nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Okolicznością sporną było natomiast, czy wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A w wymiarze co najmniej 15 lat i czy staż ten osiągnął przed dniem 1 stycznia 1999 roku, w szczególności czy pracował w warunkach szczególnych w czasie zatrudnienia wFabryce (...)wP.w okresie od 24 kwietnia 1974 roku do 31 grudnia 1998 roku.
Co do tego okresu zatrudnieniaL. Ś.przedstawił zwykłe świadectwo pracy, z którego wynika, że zajmował stanowiska formierz ręczny, oczyszczacz odlewów, monter wyrobów i kierowca samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony. W świadectwie wskazano, że w pełnym wymiarze wykonywał prace wymienione w Dziale III, VIII poz. 21, 23 i 2 pkt 2 i pkt 5 Zarządzenia Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z 30 marca 1985 roku (świadectwo pracy – k. 11 akt ZUS).
W§ 22 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz. U. Nr 237, poz. 1412) przewidziano, że jeżeli ustawa przewiduje możliwość udowodnienia okresu składkowego, od którego zależy prawo lub wysokość świadczenia zeznaniami świadków, dowód ten dopuszcza się pod warunkiem złożenia przez zainteresowanego oświadczenia w formie pisemnej lub ustnej do protokołu, że nie może przedłożyć odpowiedniego dokumentu potwierdzającego ten okres.
Wnioskodawca wskazał, że nie może przedłożyć akt osobowych z okresu pracy wFabryce (...) Spółka z o.o.wP.. Bezskuteczne okazały się próby ustalenia przez Sąd miejsca zarchiwizowania akt osobowych pracowników tejże Fabryki. Także w innych toczących się przed tutejszym Sądem sprawach pracowników zatrudnionych w tym zakładzie pracy nie udało się pozyskać akt osobowych (notatka urzędowa – k. 11).
Sąd Okręgowy oparł zatem swe ustalenia faktyczne na świadectwie pracy oraz zeznaniach wnioskodawcy i świadkówE. K.,L. Ł.iB. C.. Z zeznań tych wynika, iżL. Ś.w okresie od 24 kwietnia 1974 roku do 1 lipca 1975 roku (tj. 1 rok, 8 miesięcy i 8 dni) pracował wFabryce (...)wP.jako oczyszczacz odlewów i monter wyrobów, co pozwala przyjąć, że w okresie tymL. Ś.stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, w wykazie A, w dziale III, poz. 23, gdzie wskazano wybijanie, oczyszczanie i wykańczanie odlewów.
W okresie od 3 lipca 1975 roku do 26 października 1978 roku (tj. 3 lata, 3 miesiące i 25 dni)L. Ś.pracował wFabryce (...)wP.jako formierz ręczny. Co prawda wnioskodawca nie potrafił jednoznacznie wskazać daty ostatniego dnia pracy przed pójściem do wojska, wskazywał jednak że wykorzystywał zaległy urlop wypoczynkowy, który jest równoważny z okresem pracy wykonywanym w szczególnych warunkach. Powyższe pozwala przyjąć, że w okresie tymL. Ś.stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, w wykazie A, w dziale III, poz. 21, gdzie wskazano przygotowanie mas formierskich i prace formierzy oraz rdzeniarzy.
W okresie zaś od 3 listopada 1980 roku do 31 grudnia 1998 roku (tj. 18 lat, 1 miesiąc i 28 dni)L. Ś.pracował jako kierowca samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony oraz autobusów. Wnioskodawca raz wskazywał, że do pracy po zwolnieniu z wojska wrócił po około 7 dniach, później, że po 2-3 tygodniach, w związku z tym Sąd przyjął, że wnioskodawca wrócił do pracy przed upływem 30 dni, co i tak pozwala na zachowanie ciągłości zatrudnienia przez pracodawcę. Na ciągłość tę wskazuje zresztą świadectwo pracy. Pozwala to przyjąć, że w okresie tymL. Ś.stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, w wykazie A, w dziale VIII, poz. 2, gdzie wskazano prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony.
W tym miejscu wskazać należy, że uwzględnieniu do stażu pracyw warunkach szczególnych podlega także okres odbywania przezL. Ś.zasadniczej służby wojskowej, tj. od 27 października 1978 roku do 3 października 1980 roku. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że służbę wojskową odbywał on w okresie zatrudnienia wFabryce (...)wP.. Do odbywania służby wojskowej powołany został ze stanowiska formierza ręcznego. Po jej zakończeniu powrócił do poprzedniego pracodawcy na stanowisko kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony z dniem 3 listopada 1980 roku.
W okresie odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej obowiązywałaustawa z 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej(Dz. U. Nr 44, poz. 220 ze zm.), która weszła w życie 29 listopada 1967 roku. Przepis art. 105 ust. 1 tej ustawy stanowił, że w okresie między powołaniem pracownika do czynnej służby wojskowej a jej odbyciem, stosunek pracy nie mógł być przez zakład pracy wypowiedziany ani rozwiązany. Zakład pracy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej, był obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia (art. 106 ust. 1). Czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wliczał się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby (art. 108 ust. 1). Na podstawie przepisów wyżej powołanej ustawy o powszechnym obowiązku obrony wydane zostałorozporządzenie Rady Ministrów z 22 listopada 1968 roku w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin(Dz. U. Nr 44, poz. 318), które w § 5 ust. 1 wprost regulowało sytuację prawną wnioskodawcy. Przepis tego artykułu stanowił, że żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych w § 2-4, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Z wyżej przywołanych przepisów wynika wniosek, że okres odbywania zasadniczej służby wojskowej pracownika, który w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z służby zgłosił się do macierzystego zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia (co miało miejsce w przypadku wnioskodawcy), należy traktować jako pracowniczy okres ubezpieczenia. Co więcej, przepis ten pozwala pracownikowi na zachowanie wszelkich uprawnień związanych z określonym zatrudnieniem, a zatem pozwala na zaliczenie okresu służby wojskowej do stażu pracy w warunkach szczególnych, jeśli pracownik został powołany do służby w okresie wykonywania przez niego pracy w warunkach szczególnych. Prawidłową wykładnię wskazanych przepisów potwierdzają wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2006 roku, III UK 5/06 (OSNP 2007/7-8/108) oraz z dnia 25 lutego 2010 roku, II UK 219/09, (LEX nr 590248).
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy wliczył okres odbywania służby wojskowej w wymiarze 1 roku, 11 miesięcy i 8 dni do okresu pracy w warunkach szczególnych.
Konkludując, okres pracyL. Ś.w warunkach szczególnych na dzień 1 stycznia 1999 roku wynosi 24 lata, 7 miesięcy i 18 dni. Spełnione więc zostały przesłanki określone wart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
W myśl art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Wniosek w przedmiotowej sprawie wpłynął do organu rentowego 1 marca 2016 roku, a wiek 60 lat wnioskodawca osiągnął w dniu(...)roku. Zatem w sprawie niniejszej prawo do emerytury przysługuje od dnia(...)roku.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawieart. 47714§ 2 kpc, Sąd orzekł jak w wyroku.
SSO Jarosław Łuczaj