Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 905/16
Data wyroku: 2017-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Przesmycki

Sygn. akt II W 905/16
.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący Sędzia SR Jarosław Przesmycki
Protokolant: st. sekr. sądowy Magdalena Bajerska
po rozpoznaniu w dniach 22.11.2016 r., 1.12.2016 r., 17.01.2017 r.
sprawy z oskarżenia Komendy Miejskiej Policji wG.
przeciwko
R. W.–s.B.iA.z domuU.,ur. (...)wG., zam.(...)-(...) K.31,PESEL (...),
obwinionego o to, że:
w dniu 26 marca 2016 r. ok. godz. 7:40 wG.naul. (...)kierując samochodemK. (...)onr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h przy prędkości dozwolonej 50 km/h;
tj. o wykroczenie z art. 92a kw
orzekł:

1
ObwinionegoR. W.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, tj. wykroczenia z art. 92a kw i za to na podstawie tego przepisu  skazuje go na karę grzywny w wysokości 200 zł. (dwieście złotych).

2
Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł. (trzydzieści złotych) tytułem opłaty i obciąża go kosztami postępowania w kwocie 259,36 zł. (dwieście pięćdziesiąt dziewięć złotych 36/100)

Sygn. akt II W 905/16

UZASADNIENIE
Obwiniony był w przeszłości karany za wykroczenia drogowe.
D o w ó d :
karta informacyjna k. 6
W dniu 26 marca 2016 r, około godz. 7:25 funkcjonariusza policjiK. K. (1)iŁ. K. (1)pełnili służbę wG.naul. (...), gdzie kontrolowali prędkość przejeżdżających tam pojazdów. Z uwagi na obszar zabudowany obowiązuje tam ograniczenie prędkości do 50 km/h. Pomiar było dokonywany ręcznym fotoradarem, który posiadał ważną legalizację. Przed przystąpieniem do pracyK. K. (1)dokonał kalibracji fotoradaru, po czym przystąpił do pracy.
O godz. 7:25 tym fotoradarem ustalono, że dozwoloną prędkość o 22 km/h przekroczyłA. Z., który przyjął mandat karny. Następnie o godz. 7:40 przezK. K. (1)zatrzymał obwinionego, który prowadził w tym czasie samochód markiK. S.z prędkością 73 km/h.Ł. K. (1)w tym czasie zatrzymywał inny samochód, który nie miał włączonych świateł.
Obwiniony kwestionował decyzję policjanta. Twierdził, że funkcjonariusz zmierzył prędkość innego pojazdu, a w końcu odmówił przyjęcia mandatu, powołując się na swoje znajomości.
O godz. 7:55 w tym samym miejscu zatrzymano kolejnego kierowcę, który przekroczył prędkość i przyjął mandat. Obwinionego poddano badaniu sądowo-psychiatrycznemu. Biegły stwierdził, że obwiniony jest poczytalny.
D o w ó d :
karta informacyjna k. 6, świadectwo legalizacji k. 21, zeznaniaK. K.k. 31 i 44, zeznaniaŁ. K.k. 44, opinia sądowo-psychiatryczna k. 28-29.
Obwiniony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Stwierdził, że zmierzono prędkość nie jego pojazdu. Twierdził, że jechał za innym samochodem, którego również zatrzymano za brak włączonych świateł.
D o w ó d :
wyjaśnienia obwinionego k. 31 akt
Zdaniem Sądu wyjaśnieniom obwinionego nie można dać wiary, bowiem są nielogiczne, niespójne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniamiK. K. (1),Ł. K. (1), świadectwem legalizacji fotoradaru i logiką sytuacji. Wbrew temu co twierdzi obwiniony funkcjonariusze policji 26 marca 2016 r. przeprowadzali w sposób prawidłowy kontrolę prędkości, sprawnym fotoradarem.
Z zeznań tych wynika ponadto, że inni kierowcy tego dnia nie kwestionowali wyników pomiaru prędkości, co świadczy o tym, że fotoradar był sprawny, a pomiar wykonano prawidłowo. W ocenie Sądu tak samo było w przypadku obwinionego, który jednak pewny swych „znajomości” postanowił odmówić przyjęcia mandatu.
W ocenie Sądu wersja obwinionego należy w realiach niniejszej sprawy odebrać jako formę obrony i próbę uniknięcia odpowiedzialności za wykroczenie, które nie znajduje oparcia w zebranych dowodach.
Sąd dał w pełni wiarę zeznaniomK. K. (1)iŁ. K. (1), bowiem są obiektywne, spójne, szczere i przekonywujące. Świadkowie są osobami obcymi dla obwinionego, zetknęli się z nim w ramach wykonywanych obowiązków. Trudno zatem przypuszczać aby starali się go bezpodstawnie obciążać. Co więcej ich zeznania znajdują oparcie w świadectwie legalizacji.
Sąd podzielił też opinię biegłego, bowiem została sporządzona w sposób fachowy, rzetelny przez osobę posiadającą odpowiednią wiedzę i doświadczenie. Nadto nie była ona kwestionowana.
W tym stanie rzeczy wina obwinionego nie budzi wątpliwości.
Wykroczenie z art. 92a kw popełnia, kto prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, a sprawca tego wykroczenia podlega karze grzywny.
Obwiniony popełnił to wykroczenie, bowiem w dniu 26 marca 2016 r. ok. godz. 7:40 wG.naul. (...)kierując samochodemK. (...)onr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 23 km/h przy prędkości dozwolonej 50 km/h.
Za to Sąd wymierzył obwinionemu grzywnę w wysokości 200 zł. Przy wymiarze tej kary Sąd miał na względzie jako okoliczności obciążające uprzednią karalność obwinionego za wykroczenia drogowe, fakt, że obwiniony przekroczył prędkość w sposób znaczny, na obszarze zabudowanym, gdzie winien zachować szczególną ostrożność.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał sytuację materialną obwinionego.
O kosztach orzeczono po myśliart. 627 k.p.k., uznając, że obwinionego stać na korzystanie z samochodu (utrzymanie go, tankowanie i ubezpieczenie) to bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny jest w stanie ponieść koszty sądowe i opłaty.