Sąd Okręgowy w Warszawie
XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy
Sygnatura akt: XXIII Gz 1202/16
Data wyroku: 2017-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Alicja Dziekańska Sędziowie Bernard Litwiniec
Słowa kluczowe: Termin
Podstawa prawna: art. 168 § 1 k.p.c. art. 169 § 2 k.p.c.

Sygn. akt XXIII Gz 1202/16

POSTANOWIENIE
Dnia 16 lutego 2017 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie, XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczyw następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Alicja DziekańskaSędziowie: SO Bernard Litwiniec
SO Anna Gałas (spr.)po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa(...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwW.przeciwkoM. K.
o zapłatę
na skutek zażalenia pozwanej
na pkt II postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie
z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt XV GNc 5102/15
postanawia:
oddalić zażalenie.
SSO Anna Gałas SSO Alicja Dziekańska SSO Bernard Litwiniec
Sygn. akt XXIII Gz 1202/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r. w sprawie z powództwa(...) sp. z o.o.wW.przeciwkoM. K.o zapłatę oddalił wniosek pozwanej o przywrócenie terminu (pkt I.) oraz odrzucił zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z weksla z dnia 27 sierpnia 2015 r. (pkt II.).
Sąd Rejonowy wskazał, że nakaz zapłaty z dnia 27 sierpnia 2015 r. został wysłany pozwanej na właściwy adres, gdzie przesyłka była prawidłowo awizowana a po upływie terminu do odbioru wróciła do sądu. co skutkowało uznaniem jej za doręczoną w dniu 2 października 2015 r. Pozwana w dniu 29 stycznia 2016 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty oraz zarzuty wskazując, że nie ponosi winy za uchybienie terminowi, ponieważ w okresie od dnia II do 22 stycznia 2016 r. była obłożnie chora. W ocenie Sąd Rejonowego okoliczności przedstawione przez pozwaną nie wskazywały na brak winy w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej. Sąd Rejonowy podniósł, że pozwana w ogóle nie uprawdopodobniła, że w czasie biegu terminu do wniesienia zarzutów zachodziły okoliczności niezależne od niej, które uniemożliwiły jej wniesienie zarzutów. W konsekwencji Sąd Rejonowy przedmiotowy wniosek oddalił, a zarzuty jako spóźnione odrzucił na podstawieart. 494 § 1 k.p.c.
Zażalenie na to postanowienie wniosła pozwana i zaskarżyła je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła mające wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie przepisówart. 168 § 1 k.p.c.orazart. 169 § 2 k.p.c, poprzez niesłuszne ustalenie, że pozwana nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu, pomimo że z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego wynika, że pozwana była obłożnie chora, oświadczając równocześnie, że stan zdrowia uniemożliwiający wniesienie w terminie zarzutów trwał także w czasie zastępczego doręczenia pozwanej korespondencji.
Powołując się na te zarzuty pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym zweksla z dnia 27 sierpnia 2015 r.
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2016 r. Sąd Rejonowy odrzucił, jako niedopuszczalne zażalenie pozwanej na pkt I. postanowienia z dnia 13 maja 2016 r.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie podlegało oddaleniu wobec bezzasadności podniesionych w nim zarzutów. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń i rozważań, które należy zaakceptować.
Rozpatrywane zażalenie obejmuje pkt II. postanowienia z dnia 13 maja 2016 r. ale dotyczy skontrolowania na podstawieart. 380 k.p.c.w zw. zart. 391 § 1 k.p.c.niezaskarżalnego orzeczenia w przedmiocie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, co też wprost wynika z wniosku zażalenia. Sąd Okręgowy dokonał takiej oceny i uznał, że stanowisko skarżącej jest bezpodstawne. Skarżąca
wskazywała zasadniczo, że istniały okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu. Tymczasem stan sprawy i uzasadnienie zażalenia nie broni tej tezy.
W pierwszym rzędzie, wskazać należy, że strona w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek (art. 168 § 1 k.p.c.w zw. zart. 169 § 2 k.p.c). W ocenie Sądu Okręgowego skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających wniosek, o czym słusznie wywiódł sąd pierwszej instancji. Przede wszystkim, jak wynika jasno z akt, nakaz zapłaty wraz z odpisem pozwu i pouczeniem o prawie i terminie do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty prawidłowo został doręczony na adres pozwanej:ul. (...),(...)-(...) G.. Korespondencja była awizowana w okresie od dnia 17 września 2015 r. do dnia 2 października 2015 r., przy czym zwrot do Sądu nastąpił dnia 5 października 2015 r. Przesyłka została uznana za prawidłowo doręczoną dnia 2 października 2015 r. tj. po upływieterminów dwukrotnej awizacji i niepodjęcia przez pozwaną przesyłki w miejscu wskazanym przez doręczyciela. Doręczenie było skuteczne na podstawieart. 139 § 1 k.p.c, który pozwala na zastosowanie regulacji doręczenia zastępczego, czego pozwana w żaden sposób nie kwestionuje, wtym też nie obala domniemań związanych z prawidłowością doręczenia.
Pozwana dołączyła do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutówzaświadczenie lekarskie potwierdzające, że była chora w okresie od 11 do 22 stycznia 2016 r. Jest to czas trzy miesiące po upływie terminu do wniesienia zarzutów od nakazu zapłaty. Trzebaprzypomnieć, że przesyłka sądowa z nakazem zapłaty była awizowana na przełomie września i października 2015 r., zaś termin do wniesienia zarzutów rozpoczął bieg 3 października 2015 r. aupłynął w dniu 16 października 2015 r. Choroba pozwanej trzy miesiące później nie miała więc żadnego wpływu na możliwość wniesienia zarzutów w tamtym wcześniejszym terminie. Dalej zaś pozwana nie wskazała na żadne inne okoliczności, które uniemożliwiały jej wniesienia zarzutów w terminie. Samo lakoniczne stwierdzenie w zażaleniu, że stan zdrowia pozwanej też w tamtym okresie uniemożliwiał jej wniesienie zarzutów, jawi się jako co najmniej budzące wątpliwości. Otóż po pierwsze twierdzenie to jest gołosłowne i nie poparte nawet datami, w których stan zdrowia pozwanej uniemożliwiał jej działanie, zaś po drugie brak winy w uchybieniu terminu winien być choćby uprawdopodobniony, czego pozwana też całkowicie zaniechała.
Brak winy w uchybieniu terminu jest podstawową przesłanką przywrócenia terminu,przy czym przy ocenie tej przesłanki niezbędne jest przyjęcie obiektywnego miernikastaranności wymaganej od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie SNz dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 152/02, wyrok SN z dnia 8 października 2010 r.. II PK70/10). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r. (sygn.. akt: IVCZ 16/12) ewentualne trudności i przeszkody muszą być sprecyzowane, nie mogą odnosić siędo ogólnej oceny stanu zdrowia. Uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu ograniczaćsię może do sytuacji, kiedy w okolicznościach sprawy istnieje ku temu pewna i jednoznaczna
podstawa. Zasadą jest dokonywanie czynności procesowych w terminie, odstępstwa od tej zasady powinny zdarzać się wyjątkowo i tylko wyjątkowe okoliczności mogą skutkowaćprzywróceniem terminu (por. też postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2011 r.,CZ 119/11). Podzielając te poglądy trzeba jednoznacznie stwierdzić, że w sprawie pozwana nie wykazała, aby w należyty sposób dbała o swoje interesy a nadto nawet nie usiłowała uprawdopodobnić okoliczności, które uniemożliwiły jej działanie w czasie, gdy biegły terminy do dokonania czynności procesowych. Nie było więc faktycznych i prawnych podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów.
Reasumując, zdecydowanie chybione były zarzuty pozwanej naruszeniaart. 168 § 1 k.p.c.w zw. zart. 169 § 2 k.p.c.Sąd Rejonowy właściwie zastosował te przepisy w stanie faktycznym sprawy, zaś zażalenie bezzasadnie polemizuje z oczywistymi faktami, które legły u podstaw oddalenia wniosku o przywrócenie terminu. Wobec bezzasadności wniosku o przywrócenie terminu, prawidłowo zatem Sąd Rejonowy na podstawieart. 494 § 1 k.p.c.odrzucił jako spóźnione złożone wraz z wnioskiem zarzuty od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowy z weksla.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397§
k.p.c.oddalił zażalenie na pkt II. zaskarżonego postanowienia, jako bezzasadne.

SSO Anna Gałas SSO Alicja Dziekańska SSO Bernard Litwiniec