Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 377/16
Data wyroku: 2017-01-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Wiśniewski

Sygn. akt II W 377/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 stycznia 2017 roku
Sąd RejonowywBielsku PodlaskimwII Wydziale Karnymw składzie:
PrzewodniczącySSR Dariusz Wiśniewski
ProtokolantJoanna Radziszewska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2017 roku
sprawy:
B. B., synaR.iG. z domu N.,urodzonego w dniu (...)wP.,
obwinionego o to, że:
w dniu 7 sierpnia 2016 roku około godziny 18:45 w miejscowościP., gm.B., kierując samochodem osobowym markiM.onr. rej. (...), przekroczył dozwoloną prędkość 50 km/godz. o 36 km/godz., jadąc z prędkością 86 km/godz.,
to jest o czyn z art. 92a k.w.,

I
Obwinionego uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na mocy art. 92a k.w. wymierza mukarę 200 (dwustu) złotych grzywny.

II
Zasądzaod obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę30 (trzydzieści) złotychtytułem opłaty i kwotę100 (sto) złotychtytułem zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawie.

Sędzia

:
II W 377/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 7 sierpnia 2016 roku funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji wB.– sierżantK. R.oraz sierżant sztabowyW. S.– pełnili razem służbę w patrolu zmotoryzowanym oznakowanym radiowozem markiK.. Około godziny 18:45, podczas przeprowadzania kontroli prędkości pojazdów poruszających siędrogą krajową nr (...), w rejonie miejscowościP.w gminieB.dokonali dwóch pomiarów prędkości samochodu osobowego markiM.onumerze rejestracyjnym (...), jadącego od stronyB.. Pierwszego pomiaru dokonano z odległości 897 metrów, uzyskując wynik 73 km/godz., a drugiego z odległości 539,8 metrów, uzyskując wskazanie 86 km/godz. – miejscu, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/godz.. Pomiarów tych dokonano za pomocą laserowego urządzenia marki(...), numer fabryczny(...), posiadającego w tamtym czasie świadectwo legalizacji ważne do dnia 30 listopada 2016 roku. W związku ze znacznym przekroczeniem prędkości, sierżantK. R.postanowił zatrzymać ów pojazd do kontroli drogowej. Jego kierowcą okazał sięB. B.. Funkcjonariusz przedstawił się zatrzymanemu, podał mu powód kontroli i poinformował go o wynikach pomiaru prędkości – a następnie stwierdził, że popełnione wykroczenie wiąże się z koniecznością nałożenia mandatu w kwocie 200 złotych oraz naliczenia 6 punktów karnych.B. B.skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia mandatu.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustaliłw oparciu o zeznania świadków:K. R.(k. 5, 48o – 49) orazW. S.(k. 10, 49 – 49o), jak też przy wykorzystaniu notatki urzędowej (k. 1) i świadectwa legalizacji ponownej (k. 3).
B. B.przedstawiono zarzut popełnienia wykroczenia z art. 92a k.w. Obwiniony nie przyznał się do winy. Wyjaśnił (k. 48o, 49o), że zatrzymanie nie miało miejsca wP., lecz międzyB.iP.. Stwierdził, że nie wie, czy faktycznie osiągnął zarzuconą prędkość, ale jeśli tak, to doszło do tego poza terenem zabudowanym. Podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zostało w istocie przeprowadzone żadne postępowanie wyjaśniające, nie został nawet przesłuchany, zaś wniosek o jego ukaranie skierowano w sposób nieprawidłowy.
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia złożone przezB. B.stanowią jedynie przyjętą przez niego linię obrony i nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przeczy im pozostały materiał dowodowy, zgromadzony w toku postępowania, zasady logiki i wskazania doświadczenia życiowego.
O winieB. B.świadczą przede wszystkim depozycje kontrolujących go wówczas funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji wB.–K. R.iW. S..
K. R.podał, że w dniu 7 sierpnia 2016 roku wraz zW. S.pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym. Przeprowadzali kontrolę prędkości nadrodze krajowej nr (...)w rejonie miejscowościP.. Około godziny 18:45 zobaczył pojazd markiM.onumerze rejestracyjnym (...), nadjeżdżający szybko od stronyB.. Dwukrotnie dokonał pomiaru jego prędkości przy pomocy ręcznego, laserowego miernika prędkości. Pierwszy pomiar został wykonany ze znacznej odległości – i już wskazywał na popełnienie wykroczenia przez kierującego tym autem. Następnie dokonał drugiego pomiaru – z odległości 539,8 metrów – prędkości tego samochodu, znajdującego się jeszcze w terenie zabudowanym w miejscowościP.. Pomiary te wykazały, że na odcinku obowiązywania administracyjnego ograniczenia prędkości do 50 km/godz. ww. pojazd markiM.przemieszczał się z prędkością – kolejno – 73 km/godz. i 86 km/godz. Świadek stwierdził, że w tej sytuacji zdecydował się na zatrzymanie wskazanego samochodu do kontroli. Kierowcą okazał sięB. B., który nie tylko nie zaprzeczył, że poruszał się z prędkością większą od dozwolonej, ale też przyznał, że przyspieszał w trakcie zbliżania się do tablicy oznaczającej koniec terenu zabudowanego. Zaproponował mu mandat w wysokości 200 złotych oraz 6 punktów karnych, ale mężczyzna odmówił jego przyjęcia, oświadczając, że taka kara jest zbyt wysoka, a także podnosząc, że jest studentem i powinien otrzymać tylko pouczenie. Świadek nadmienił, że odległość od znaku D-43 do miejsca, w którym dokonanu pomiarów prędkości, to 372 metry, zaś w czasie rejestrowania prędkości samochodu markiM., na jego pasie ruchu nie było innych pojazdów.
ZeznaniaK. R.w całości potwierdziłW. S.. Podał on zwłaszcza, że zatrzymany kierowca nie kwestionował wyników pomiaru prędkości, a jedynie podnosił, że studiuje i jest synem policjanta, w związku z czym liczy na pouczenie.
DepozycjeK. R.iW. S.są spójne i konsekwentne, wzajemnie się uzupełniają, jak również z pozytywnym skutkiem poddają się weryfikacji przez pryzmat zasad logikii wskazań doświadczenia życiowego. W konsekwencji, Sąd uznał, że zasługują one na wiarę. Podkreślić należy, że policjanci nie znali wcześniej obwinionego, a krytycznego dnia zetknęli się z nim przypadkowo, w trakcie rutynowych czynności służbowych, i nie mieli żadnego powodu ku temu, aby go pomawiać oraz przedstawiać przebieg zajścia niezgodnie z rzeczywistością, ryzykując odpowiedzialność karną – jak też dyscyplinarną – za złożenie fałszywych zeznań. W szczególności, całkowicie irracjonalne byłoby podanie przez nich, że kontrola pojazdu obwinionego odbyła się w rejonie miejscowościP., gdyby miała ona miejsce na drodze zB.doP.. Oceny tej nie zmienia fakt, iż wP.jest zamontowany sprawny fotoradar – zwłaszcza, że wskazania doświadczenia życiowego upoważniają do postawienia tezy, iż wielu kierowców redukuje prędkość w trakcie zbliżania się do takiego urządzenia, by zwiększyć ją bezpośrednio po jego minięciu. Nadmienić również wypada, że sierżantK. R.tuż po opisanej wyżej kontroli sporządził notatkę urzędową, w której przedstawił jej przebieg zgodnie ze swoimi późniejszymi depozycjami.
Nie bez znaczenia pozostaje tutaj fakt, iż pomiary prędkości zostały dokonane za pomocą w pełni sprawnego i posiadającego ważne świadectwo legalizacji urządzenia, zdolnego do rejestracji prędkości pojazdów ze znacznych odległości i w sposób niezależny od wpływu czynników zewnętrznych (zwłaszcza w zaistniałej sytuacji drogowej, gdy w pobliżu kontrolowanego samochodu nie znajdowały się żadne inne pojazdy).
Na marginesie dodać też wypada, iż za całkowicie bezzasadne uznać należy sformułowane przez obwinionego zarzuty o charakterze proceduralnym. Wbrew jego twierdzeniom, Policja przeprowadziła w tej sprawie czynności wyjaśniające, w toku których zabezpieczono notatkę urzędową z przebiegu kontroli i świadectwo legalizacji urządzenia użytego do dokonania pomiarów prędkości, przesłuchano policjantów, którzy kontrolowali obwinionego i uzyskano odnoszącą się do jego osoby informację z KRK (nota bene, w toku rozprawy obwiniony nie złożył żadnych wniosków dowodowych). Faktem jest, że samB. B.nie został przesłuchany w ramach czynności wyjaśniających, jednakże spowodowane to było jego postawą – ustalono, że nie przebywa on pod adresem swojego zameldowania, ale mieszka wS., ustalono jego adres korespondencyjny i dwukrotnie skierowano do niego wezwanie na przesłuchanie, z pouczeniem o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach, które zostało doręczone, ale nie spowodowało żadnego odzewu z jego strony (adres ten był prawidłowy, o czym świadczy fakt, iż obwiniony posługiwał się nim później w toku postępowania sądowego). Funkcjonariusze Policji nie zastali teżB. B.w miejscu jego domniemanego zamieszkania, a w związku z tym, zgodnie zart. 54 § 7 k.p.w.zasadne było odsątpienie od jego przesłuchania (można mieć wprawdzie zastrzeżenia co do tego, że decyzja ta nie została udokumentowania sporządzeniem stosownej notatki urzędowej, ale nie przesądza to o wadliwości wniesionego do Sądu wniosku o ukaranie, tym bardziej, że w trakcie rozprawy umożliwiono obwinionemu złożenie wyjaśnień i wniosków).
Reasumując, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że dnia 7 sierpnia 2016 roku około godziny 18:45 w miejscowościP., gm.B., kierując samochodem osobowym markiM.onr. rej. (...),B. B.przekroczył dozwoloną prędkość 50 km/godz. o 36 km/godz., jadąc z prędkością 86 km/godz. Opisanym zachowaniem, obwiniony zrealizował ustawowe znamiona wykroczenia z art. 92a k.w.
Sąd wymierzyłB. B.karę 200 złotych grzywny. Zdaniem Sądu powyższa kara będzie w pełni adekwatna do stopnia winy obwinionego oraz całokształtu okoliczności przypisanego mu wykroczenia. Przesłanką łagodzącą była wcześniejsza niekaralność obwinionego (por. k. 11). Ustalając wysokość kary grzywny, Sąd uwzględnił też dochodyB. B., jego warunki osobiste i rodzinne oraz stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe (obwiniony utrzymuje się z wynagrodzenia w wysokości 200 złotych miesięcznie, nie posiada innego źródła dochodu, ani istotnego majątku).
O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z treściąart. 118 § 1 k.p.w., w tym o wysokości opłaty w myślart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223, z późn. zm.).

Sędzia

: