Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 46/17
Data wyroku: 2017-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Mrozik-Sztykiel, del) Grzegorz Miśkiewicz, Ewa Jethon
Słowa kluczowe: Narkotyki
Podstawa prawna: art.56 ust.3 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn.akt. II AKa 46/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA Ewa Jethon
Sędziowie: SA Maria Mrozik - Sztykiel /spr./
SO(del) Grzegorz Miśkiewicz
Protokolant: st. sekr.sąd. Anna Grajber
przy udziale prokuratora Jacka Pergałowskiego
po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r.
sprawy1.K. R.ur. (...)wW.s.R.iE.zd.O.
oskarżonego o czyn zart. 18 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk,art. 263 § 2 kk,art. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk, zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 58 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
2.N. C. (1)ur. (...)wW.s.J.iG.zd.W.
oskarżonego o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 280 § 1 kk, zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk, zart. 263 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z dnia 18 kwietnia 2016 r. sygn. V K 3/10
I.zmienia wyrok w zaskarżonej części wobecoskarżonegoK. R.w ten sposób, że:
1.uchyla orzeczenie o karze łącznej;
2. uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego punkcie 4 w ramach zarzutu IV aktu oskarżenia i w tym zakresie kosztami procesu w części przypadającej na oskarżonego obciąża Skarb Państwa;
3. w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie IX aktu oskarżenia, a przypisanego w punkcie 5 zaskarżonego wyroku ustala, iż czyn ten polegał na tym, iż oskarżony przed dniem 6 września 2007 r. wW.podżegałR. R. (2)do udzielenia jemu środka odurzającego w postaci marihuany poprzez dostarczenie jej do zakładu karnego, w którym przebywał;
II.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III. na mocyart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego karę łączną 4 (cztery) lata pozbawienia wolności.
IV. zmienia wyrok w zaskarżonej części wobecoskarżonegoN. C. (1)w ten sposób, że:
1.uchyla orzeczenie o karze łącznej;
2. uniewinnia oskarżonego od popełnienia czynu przypisanego w punkcie 16 zaskarżonego wyroku w ramach zarzutu XVII aktu oskarżenia oraz czynu przypisanego w punkcie 17 zaskarżonego wyroku w ramach zarzutu XVIII aktu oskarżenia i w tym zakresie kosztami procesu w części przypadającej na oskarżonego obciąża Skarb Państwa;
V. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
VI.na mocyart. 63 § 1 kkna poczet kary roku pozbawienia wolności orzeczonej w ramach zarzutu XXI aktu oskarżenia – punkt 18 zaskarżonego wyroku – zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 5 września 2011 r. do dnia 29 czerwca 2012 r.
VII.zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa wydatki sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających dotyczące części skazującej, zwalniając ich od ponoszenia opłaty za obie instancje.
VIII.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. G. (1), Kancelaria Adwokacka wW., kwotę 738 zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonegoK. R.pełnioną w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
K. R.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od co najmniej 2000 r. do listopada 2006 r. wW.i innych miejscowościach wspólnie zG. K.kierowali zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, w skład której wchodziliN. C. (1),P. P.,S. T.,A. G. (2),P. O. (1),S. W.i inne osoby, która zajmowała się obrotem narkotykami, wyłudzeniami

tj. o czyn zart. 258 § 3 k.k.,
II. w dniu 10.07.2000 r. w miejscowościB.działając wspólnie z innymi osobami, w tym zG. K., dokonali napadu rabunkowego na osobieT. W. (1)w ten sposób, że po uprzednim zatrzymaniu, pod pozorem policyjnej kontroli drogowego kierowanego przez niego samochodu dostawczegomarki L.onr rej. (...), należącego doprzedsiębiorstwa (...), doprowadzili pokrzywdzonego do stanu bezbronności w ten sposób, że skrępowali mu ręce i nogi oraz nałożyli mu na głowę worek, a następnie zabrali celem przywłaszczenia samochód o wartości nie mniejszej niż 50.000 zł oraz przewożonych nim komputerów osobistychmarki C. (...)o łącznej wartości 181.460,36 zł na szkodęprzedsiębiorstwa (...) sp. z o.o., przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczejtj. o czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
III. w bliżej nieustalonym okresie w 2000 r. wW., wspólnie zG. K.bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci trzech pistoletów maszynowych(...)wraz z trzema magazynkami i trzema tłumikami, które na polecenieG. K.P. O. (1)nabył za 4,5 tysiąca dolarów USA od dotychczas nieustalonego mężczyzny o pseudonimie(...), przy czym czynu tego dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw
tj. o czyn z 263§ 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
IV. w bliżej nieustalonym dniu w 2002 r. po 18 sierpnia 2002 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, na polecenieR. R. (3)usiłował dokonać zabójstwaH. J. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
V. w dniu 21 czerwca 2003 r. wJ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w tym zG. K., brał udział w pobiciu pracownika ochronyHotelu (...):K. H., w wyniku którego pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
VI. w dniu 21 czerwca 2003 r. wJ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w tym zG. K., brał udział w pobiciu pracownika ochronyHotelu (...):R. H., w wyniku którego pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
VII. w dniu 21 czerwca 2003 r. wJ., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w tym zG. K., brał udział w pobiciu pracownika ochronyHotelu (...):M. W., w wyniku którego pokrzywdzony został narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
VIII. w bliżej nieustalonym okresie od końca 2000 r. do lutego 2002 r. i od sierpnia 2003 r. do sierpnia 2004 r. września 2004 r. wW.i innych miejscowościach działając wspólnie z innymi osobami, w tym zP. O. (1),G. K.,K. G.,D. R.i innymi osobami, w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających i substancji psychotropowych a mianowicie 15 kilogramów amfetaminy, co stanowi 150.000 jednorazowych porcji o łącznej wartości nie mniejszej niż 600.000 złotych, 1 kilogram marihuany, co stanowi co najmniej 6.000 jednorazowych porcji o łącznej wartości nie mniejszej niż 12.000 złotych oraz 20 kilogramów heroiny, co stanowi 200.000 jednorazowych porcji o wartości nie mniejszej niż 1.000.000 złotych, i tak:
1. w okresie od grudnia 2000 r. do lutego 2002 r. wprowadził do obrotu co najmniej 20 kilogramów heroiny w ten sposób, że wspólnie z wymienionymi osobami nabył ją od innych osób celem dalszej odsprzedaży,
2. w okresie od września 2003 r. do sierpnia 2004 r. wprowadził do obrotu co najmniej 15 kilogramów amfetaminy w ten sposób, że nabył ją odP. O. (1)celem dalszej odsprzedaży,
3. w bliżej nieustalonym dniu w styczniu 2004 r. wprowadził 1 kilogram marihuany w ten sposób, że sprzedał jąP. O. (1), przy czym działał w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
IX. w bliżej nieustalonym dniu przed dniem 6.09.2007 r. wW.B., wbrew przepisom ustawy, podżegałR. R. (2)do udzielenia mu środka odurzającego w postaci 4,17 grama marihuany, co stanowi nie mniej niż 22 jednorazowe porcje o wartości nie mniejszej niż 60 złotych, któryR. R. (2)przeniosła do Aresztu Śledczego wW.B.celem przekazania goK. R., jednakże swego celu nie osiągnęła albowiem z uwagi na obawę przed ujawnieniem środka porzuciła go w szafie dla osób odwiedzających w biurze przepustek
tj. o czyn zart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
N. C. (1)został oskarżony o to, że:
XVII. w dniu 16 kwietnia 2002 roku wW.przyulicy (...)wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował dokonać napadu rabunkowego na pracownikachfirmy (...)to jestS. D.,M. K.iJ. J. (2), którzy przenosili kasetkę z zawartością pieniędzy w kwocie 120 000 PLN, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z powodu stawiania oporu przez pokrzywdzonych, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej
tj. o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
XVIII. w bliżej nieustalonym dniu w 2002 roku po 18 sierpnia 2002 roku wW.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami na polecenie ustalonej osoby usiłował dokonać zabójstwaH. J. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej
tj. o przestępstwo zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
XIX. w dniu 21 czerwca 2003 roku wJ.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami brał udział w pobiciu pracowników ochronyHotelu (...):K. H.,R. H.,M. W.w wyniku czego pokrzywdzeni zostali narażeni na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.,
XX. w bliżej nieustalonym okresie co najmniej od sierpnia 2002 roku do grudnia 2005 roku wW., w realizacji z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowych, w krótkich odstępach czasu, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz innymi ustalonymi jak i nieustalonymi członkami tej grupy, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej, a mianowicie 64,5 kilograma amfetaminy w cenie 1 600 dolarów USA za kilogram, za łączną kwotę 103 200 dolarów USA oraz co najmniej 4 kilogramy amfetaminy za nieokreśloną kwotę w ten sposób, że: 
1. w okresie od września 2002 roku do czerwca 2003 roku wW.wprowadził do obrotu 4,5 kilograma amfetaminy o wartości 7 200 dolarów USA, w ten sposób, że nabył ją odP. O. (1)a następnie odsprzedałR. B.,
2. w okresie od września 2002 roku do grudnia 2005 roku wW.wprowadził do obrotu łącznie 60 kilogramów amfetaminy o wartości 96 tysięcy dolarów USA, w ten sposób, że narkotyk ten nabył odP. O. (1)celem dalszej odsprzedaży innym nieustalonym osobom,
3. w okresie od końca 2002 roku do końca 2003 roku wprowadził do obrotu w ten sposób, że nabył odP. O. (1)nie mniej niż 4 kilogramy amfetaminy celem dalszej odsprzedaży innym nieustalonym osobom,
4. w okresie od sierpnia 2002 roku do stycznia 2005 roku wprowadził do obrotu nie mniej niż 12 kilogramów amfetaminy w ten sposób, że przekazałE. O.w celu dalszej odsprzedaży
tj. o przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.,
XXI. w bliżej nieustalonym okresie w 2004 roku, przed majem 2004 roku wW., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletumarki G., dwóch jednostek broni gładkolufowej tzw. pompek, pistoletu maszynowegomarki K., dwóch pistoletów automatycznychmarki S., rewolweru nieustalonej marki, nieustalonego bliżej karabinu, nieustalonej bliżej broni przerobionej tzw. obrzyna, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej
tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia18 kwietnia 2016 r. sygn. akt V K 3/10 orzekł:
1. oskarżonegoK. R.od popełnienia czynów opisanych w pkt. I i VIII uniewinnił, kosztami postępowania w tej części obciążając Skarb Państwa;
2. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. II uznał za winnego tego, że: w bliżej nieustalonym okresie przed dniem 10.07.2000 roku wW., działając wspólnie i w porozumieniu zG. K., polecił innym osobom, aby w dniu 10.07.2000 roku w miejscowościB.dokonali napadu rabunkowego naT. W. (1), polegającego na uprzednim zatrzymaniu pod pozorem policyjnej kontroli drogowej kierowanego przez niego samochodu dostawczego marki(...)onr rej. (...)należącego doprzedsiębiorstwa (...), a następnie używając wobec pokrzywdzonego przemocy w postaci przytrzymywania za szyję i tułów, skrępowali mu ręce i nogi oraz założyli mu na głowę worek, po czym zabrali w celu przywłaszczenia samochód o wartości nie mniejszej niż 50.000 złotych oraz przewożone nim komputery osobiste marki(...)o łącznej wartości 181.460,36 złotych na szkodęprzedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.- tj. popełnienia czynu zart. 18 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywny 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;
3. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt. III, przy czym z opisu czynu wyeliminował fragment dotyczący działania oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawie w/wym. przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
4. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. IV uznał za winnego tego, że: w bliżej nieustalonym dniu, pomiędzy 18.08.2002 roku a 22.10.2002 roku, w bliżej nieustalonym miejscu w okolicachN., woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zN. C. (1)i innymi ustalonymi osobami, na polecenieR. R. (3), usiłował dokonać zabójstwaH. J. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, tj. popełnienia czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.wymierzył mu karę 8 lat pozbawienia wolności;
5. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt. IXi za to na podstawieart. 18 § 2 k.k.w zw. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiskazał go, zaś na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności;
6. na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuK. R.karę łączną9 lat pozbawienia wolności;
na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie karne o czyny opisane wpunktach V, VI, VIIumorzył;
kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa (pkt 21)
15.N. C. (1)od popełnienia czynu opisanego w pkt. XX uniewinnił, kosztami postępowania w tej części obciążając Skarb Państwa;
16. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XVII uznał za winnego tego, że: w dniu 16 kwietnia 2002 roku wW.przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował dokonać napadu rabunkowego na pracownikówfirmy (...), to jestS. D.,M. K.iJ. J. (2), oraz dokonać zaboru kasetki z zawartością pieniędzy w kwocie 20.000 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z powodu oporu pokrzywdzonych, tj. popełnienia czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.iart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i grzywny 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych;
17. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XVIII uznał za winnego tego, że: w bliżej nieustalonym dniu, od dnia 18.08.2002 roku do dnia 22.10.2002 roku, w bliżej nieustalonym miejscu w okolicachN., działając wspólnie i w porozumieniu zK. R.i innymi ustalonymi osobami, na polecenieR. R. (3), usiłował dokonać zabójstwaH. J. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonego, tj. popełnienia czynu zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.wymierzył mu karę 8 lat pozbawienia wolności;
18. uznał za winnego popełnienia czynu opisanego wpkt. XXI, przy czym z opisu czynu wyeliminował fragment dotyczący działania oskarżonego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu zart. 263 § 2 k.k.i za to na podstawie w/wym. przepisu wymierza mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
19. na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuN. C. (1)karę łączną 9 lat pozbawienia wolności;
20. na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuN. C. (1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 05 września 2011 roku do dnia 29 czerwca 2012 roku;
21. na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.postępowanie karne o czyn opisany wpkt. XIXumorzył kosztami postępowania w tej części obciążając Skarb Państwa.
Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoK. R.zaskarża wyrok w zakresie punktów 2, 3, 4, 5 wyroku.
Apelacja zarzuca obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.:
-art. 4, 7, 5 § 2, 410 k.p.k.poprzez dokonanie nieuprawnionych, dowolnych i sprzecznych z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, wyłącznie w oparciu o okoliczności obciążające oskarżonego, z naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, ustaleń pozwalających na przypisanie winy oskarżonemuK. R.de facto w oparciu tylko o zeznania świadkaP. O. (2)orazJ. K. (1), pomimo, że są one wewnętrznie sprzeczne i nie znajdują dostatecznego odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym, wobec czego uznać je należy za pomówienie nie mogące stanowić w sprawie pełnowartościowego dowodu.
Podnosząc powyższy zarzut skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoK. R.od popełnienia przypisanych mu czynów.
Apelacjaobrońcy oskarżonegoN. C. (1)zaskarża wyrok w części skazującej zarzucając:

1
mającą wpływ na jego treść - obrazę przepisów postępowania, to jest:

1
art. 4 k.p.k.poprzez uwzględnienie przez Sąd I instancji okoliczności wyłącznie na niekorzyść oskarżonego; 

2)art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego z pominięciem zasad doświadczenia życiowego, prawidłowego rozumowania i logiki,
3) przepisuart. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów polegającą w szczególności na popadnięciu przez Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie Wydział V Karny w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności zeznaniom świadkówJ. K. (2),P. O. (1),P. O. (2),E. O.w sytuacji gdy pierwszy z tych świadkowi już przy pierwszym przesłuchaniu oświadczył, że chce skorzystać z dobrodziejstwaart. 60 KK, kilkukrotnie zmieniał treść składanych wyjaśnień a następnie zeznań, nie potwierdził również okoliczności odnośnie broni wskazanych przezP. O. (1), któremu przyznano status świadka koronnego, którego z kolei konsekwentne - jak Sąd I instancji uznał - zeznania zostały negatywnie zweryfikowane, w szczególności w zakresie czasookresu oraz okoliczności w których miało dojść do popełnienia zarzucanych czynów oskarżony;
4)art. 424 §§ 1 i 2 k.p.k.,art. 410 k.p.k.iart. 92 k.p.k.poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego orzeczenia, poprzez powołanie się na dokonane ustalenia w sposób globalny, w zakresie wszystkich czynów zarzucanych oskarżonym, poprzez przywołanie dowodów przeprowadzonych w sprawie bez wskazania o jakie konkretnie dowody jakie konkretnie przyczyniono ustalenia faktyczne oraz nie precyzyjne wskazanie przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zdarzeń i nie przypisanie ich w sposób dokładny do poszczególnych zarzutów i oskarżonych, pobieżne omówienie powodów dla których dano wiarę jednym dowodom odmawiając jej innym;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów wskazanych w pkt XVII, XVIII, XXI części wstępnej wyroku w sytuacji gdy nie ma na to żadnych bezpośrednich dowodów a ustalenia Sądu opierają się na sprzecznych ze sobą wewnętrznie lub zakwestionowanych w innych postępowaniach zeznaniach świadków, które nie mogą zostać uznane za konsekwentne, logiczne a w szczególności wsparte na innym materiale dowodowym.
Wskazując na powyższe zarzuty apelacja wnosi o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonegoN. C. (1)od zarzutu popełnienia przestępstwa usiłowania rozboju, usiłowania zabójstwa oraz posiadania broni bez wymaganego zezwolenia;

2
z daleko idącej ostrożności procesowej - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoK. R.i oskarżonegoN. C. (1)częściowo okazały się zasadne.
W pierwszej kolejności rozważeniu w aspekcie obu apelacji podlegać będą zeznania świadkaK.P. O. (1), które stanowią podstawę orzeczenia, a które kwestionowane są przez skarżących w zakresie czynu II i III przypisanego oskarżonemuK. R.w punktach 2 i 3 zaskarżonego wyroku oraz oskarżonemuN. C. (1)w zakresie zarzutu XXI przypisanego w punkcie 18 wyroku.
Jeśli chodzi o apelację obrońcy oskarżonegoK. R.to poza ogólnym zakwestionowaniem zaskarżonego wyroku skarżąca nie przedstawia argumentów, które wskazywałyby na zasadność apelacji. Niemniej jednak krytyczna ocena w tym zakresie nie spowodowała ograniczenia kontroli odwoławczej, która została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi zasadami. Kontrola ta wykazała, że zarzut apelacji obrazy przez Sąd Okręgowy wskazanych przepisów postępowania jest w chybiony, tak jak i zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoN. C. (1). Sąd ten bowiem za podstawę rozstrzygnięcia przyjął zebrane dowody, poddał je analizie oraz ocenie, co do której nie można uznać, aby nastąpiła z naruszeniemart. 7 kpk.
Bezspornym jest, że głównym dowodem obciążającym oskarżonych w zakresie ww. czynów są zeznania świadka koronnegoP. O. (1). Dowód ten niewątpliwie winien podlegać skrupulatnej i wnikliwej analizie, co nie oznacza, iż wobec świadka koronnego istnieje założony z góry nakaz nieufności, a jego zeznania automatycznie dyskwalifikuje brak bezpośredniego potwierdzenia innym dowodem (dowodami). Zeznania te podlegają ocenie w ramachart. 7 kpk, a warto pamiętać, że w razie wykazania, iż świadek koronny złożył nieprawdziwe zeznania grożą mu poważne konsekwencje (art. 10,11 ustawy o świadku koronnym), bowiem wolą ustawodawcy było skłonienie świadka do mówienia prawdy i wyeliminowanie możliwości składania fałszywych zeznań. Nie można też nie zauważyć, że świadek ten swoją postawą naraża się nie tylko na ostracyzm środowiska, z którego się wywodzi, ale na działania innych osób zagrażające jego zdrowiu a nawet życiu, co przy uwzględnieniu jego konsekwentnych zeznań, którymi obciążał oskarżonych dodatkowo przemawia za trafnością oceny dokonanej przez Sąd I instancji.
Lektura zeznańP. O. (1)prowadzi do wniosku, iż świadek ujawnił w toku przesłuchań okoliczności swoich działań przestępczych, ich przedmiot, zakres, rozmiar, wskazał osoby z nim współdziałające. Należy podzielić wniosek Sądu Okręgowego, iż zeznania te są jednoznaczne, stanowcze i tworzą logiczną i spójną całość. Brak jest podstaw, aby podzielić stanowisko apelacji, iż zeznania te są wewnętrznie sprzeczne, tym bardziej, że apelacje nie wykazały istnienia jakichkolwiek sprzeczności czy rozbieżności w zeznaniachP. O. (1). Nie powołano też argumentów, a i Sad Apelacyjny takich nie znalazł, które uzasadniałyby twierdzenie, żeP. O. (1)fałszywie pomówił oskarżonych o współudział w popełnieniu zarzucanych ww. czynów. Świadek nie miał żadnych wątpliwości co do udziału oskarżonegoK. R.w dokonaniu rozboju naT. W. (1)– kierowcy samochodu przewożącym laptopy (zarzutII) szczegółowo opisał okoliczności dokonania tego czynu, rolę oskarżonego w planowaniu, zorganizowaniu tego przestępstwa, jak też okoliczności związane z podziałem i przekazaniem jemu pieniędzy pochodzących ze sprzedaży skradzionych przedmiotów. Słusznie Sąd Okręgowy uznał, iż zeznania te co do okoliczności czynu korespondują z zeznaniami pokrzywdzonego, a to, że oskarżony nie przyznał się do dokonania tego czynu nie oznacza, iż ocena zeznańP. O. (1)nastąpiła z naruszeniem zasadyart. 7 kpk.
Sąd Okręgowy słusznie również uznał, iż zeznaniaP. O. (1)w pełni uprawniają do uznania, iż oskarżony wraz z inną ustaloną osobą (według świadka zG. K.) zlecił świadkowi odebranie trzech jednostek broni(...)od nieustalonej osoby i przekazanie jej 4500 $, co wcześniej miedzy stronami tej transakcji zostało ustalone (zarzutIII). Warto zwrócić uwagę na kontekst tej wypowiedzi, co świadczy o jej spontaniczności, bowiem została najpierw zasygnalizowana przy okazji relacji świadka o broni jaką posiadała opisywana zorganizowana grupa przestępcza o charakterze zbrojnym, a następnie skonkretyzowana. To, że świadek nie podał nazwy konkretnej miejscowości, w której doszło do odebrania broni nie jest okolicznością w realiach tej sprawy dezawuującą jego zeznania w sytuacji gdy do spotkania doszło w miejscu na konkretnej trasie samochodowej, przy której znajdowały się bary, a spotkanie to świadek umawiał w czasie jazdy samochodem telefonicznie. Nie można też nie zauważyć, że czyn ten nie był znany prowadzącym śledztwo, świadek ten jednoznacznie wskazał nie tylko na rolę oskarżonego w tym przestępstwie, ale przede wszystkim relację rozpoczął od opisu swojego działania, co w konsekwencji skutkowało wyjawieniem roli oskarżonego tak w nabyciu tej broni jak w jej odbiorze przez oskarżonego i sprawdzeniu jej strzelności na posesjiH. J. (1)i przy jego udziale. Sąd I instancji rozważył w tym zakresie zeznaniaH. J. (1), a podnoszona okoliczność, że oględziny posesjiH. J. (1)wskazały na istnienie innego ogrodzenia niż wynika to z zeznańP. O. (1), nie oznacza, iż świadek nie mówi prawdy w sytuacji, gdy oględziny dokonane zostały po kilku latach od przedmiotowego zdarzenia, a zauważyć można, że zdjęcia wykazują, że na posesji przy ogrodzeniu znajdują się arkusze blachy falistej (k 2505). Są to fakty wynikające z akt sprawy w sposób jednoznaczny, jednoznaczne i konsekwentne są też zeznaniaP. O. (1), nie ma w nich, wbrew twierdzeniu apelacji „wewnętrznych sprzeczności”, nie ma żadnych rozbieżności, nie ma też argumentów podważających wiarygodność tych zeznań, dlatego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż jedynym wytłumaczeniem treści tych zeznań jest ich zgodność z rzeczywistością.
Jeżeli chodzi o zarzuty apelacji obrońcy oskarżonegoN. C. (1)w zakresie zarzutuXXIaktu oskarżenia (pkt 18 wyroku) to nie można uznać aby Sąd Okręgowy naruszył wskazane przepisy postępowania, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Sąd ten uwzględnił dowody ujawnione w sprawie, poddał je analizie oraz ocenie, co do której skarżący nie wykazał, by nastąpiła z przekroczeniem granicart. 7 kpk.
ŚwiadekP. O. (1)konsekwentnie opisywał zdarzenie z odbieraniem broni z posesji rodziców oskarżonegoN. C. (1). Nie ujawniły się żadne okoliczności mogące podważyć jego wiarygodność, a i istotnych nie wskazał skarżący. Za każdym razemP. O. (1)opisywał, że po odsunięciu metalowej płyty przez oskarżonego widział walizkę, torby i worki na śmieci, w których jak się okazało była broń różnego rodzaju, amunicja, wyposażenie policyjne. Logicznym jest więc twierdzenie świadka, że to był kanał samochodowy, a nie skrytka w postaci studzienki kanalizacyjnej. Faktem jest, że z relacji świadka wynika, iż ten „kanał” był jak gdyby przed wolnostojącym na posesji garażem, do którego podjechali bardzo blisko, a po odsunięciu metalowej płyty zobaczył te torby, walizki. Jeżeli zważy się, że zdarzenie miało miejsce wieczorem, że świadek cierpi na „kurzą ślepotę”, że rzeczywiście w garażu był kanał, który w czasie oględzin był już zamurowany, że samochód podjechał bardzo blisko garażu, a właściwie jak zeznał „pod płytę”, że twierdzenia świadka o przewiezieniu broni do miejsca zamieszkania jego brata, o przechowywaniu broni, później zakopaniu jej w lesie znajduje potwierdzenie we wskazanych dowodach – to brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznańP. O. (1)w zakresie tego zarzutu.
Skarżący w tym zakresie prezentuje swoją własna opinię, która nie może podważyć ustaleń Sądu Okręgowego opartych o zabrane w sprawie dowody. Argumentów ku temu nie znalazł także Są odwoławczy, dlatego wyrok w tym zakresie utrzymano w mocy, nie znajdując także podstaw do zakwestionowania wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary.
Odnośnie czynuIXprzypisanego oskarżonemuK. R.w punkcie 5 zaskarżonego wyroku to apelacja poza określeniem zakresu zaskarżenia obejmującym tenże czyn nie przedstawia żadnych argumentów mogących podważyć stanowisko Sądu Okręgowego. Podstawę ustaleń w tym zakresie stanowiły grypsy oskarżonego przekazane żonieR. R. (2), w których zawracał się do niej, aby dostarczyła jemu do zakładu karnego marihuanę (k 1783,1784). W tej sytuacji ustalenie Sądu Okręgowego, że oskarżony podżegał ją do udzielenia środka odurzającego w postaci marihuany poprzez dostarczenie jej do zakładu karnego, w którym odbywał karę pozbawienia wolności, musi być uznane za udowodnione. Te okoliczności były przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, w tym zakresie Sąd meriti przeprowadzał dowody (R. R. (2)skorzystała z prawa do odmowy zeznań), dokonywał ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku i w związku z tym należało dokonać korekty opisu czynu, za który został skazany oskarżony, a nieR. R. (2).
Reasumując –Sąd Okręgowy dokonując ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku w powyższym zakresie uwzględnił całokształt dowodów zebranych w sprawie, poddał je analizie oraz ocenie, co do której apelacje nie wykazały, aby nastąpiła z przekroczeniem granicart. 7 kpk. Takich też argumentów nie znalazł Sąd odwoławczy. Dlatego należy uznać, że zaskarżony wyrok odnośnie czynów przypisanych oskarżonemuK. R.w punktach 2, 3 i 5 oraz oskarżonemuN. C. (1)w punkcie 18 zaskarżonego wyroku nie jest obarczony błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, trafne są ustalenia co do winy oskarżonego i kwalifikacji prawnej przypisanych czynów. Kara orzeczona za te czyny, przy uwzględnieniu okoliczności mających wpływ na jej wymiar, nie nosi cech rażącej surowości dlatego w tej części wyrok (poza ww. korektą w opisie czynu IX) utrzymano w mocy.
OskarżeniK. R.iN. C. (1)zaskarżonym wyrokiem zostali również uznani za winnych dokonania czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk, w którym pokrzywdzonym byłH. J. (1)(zarzutIV/pkt 4,XVIII/pkt 17). Nastąpiło to, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w związku z wyjaśnieniamiJ. K. (2)złożonymi w toku postępowania przygotowawczego, którym Sąd Okręgowy nadał walor wiarygodności w przeciwieństwie do zeznań złożonych na rozprawie, w których odwołał wcześniejsze wyjaśnienia.
Odnośnie tego czynuoskarżonyN. C. (1)został opisany przezJ. K. (2)jako współsprawca, tyle że nastąpiło to w kolejnych jego wyjaśnieniach z dnia 27 stycznia 2006 r. (k 46-54 akt połączonych V K 66/10/ 2875 akt głównych). Początkowo jako współsprawcę zdarzenia podawałG. K.(k 13 i nast./2854). Na rozprawie sprzeczności te tłumaczył tym, iż zmiana osoby sprawcy nastąpiła, ponieważ przesłuchujący go funkcjonariusze ustalili, iż w czasie dokonania tego czynuG. K.przebywał w zakładzie karnym (k 3671 t.19). Dokonywanie generalnie tego rodzaju ustaleń potwierdził na rozprawie świadekD. M.– funkcjonariusz CBŚ (k 5201v).G. K.w zakładzie karnym przebywał od 2 lutego 2002 r. do 13 grudnia 2003 r. Nie mógł więc być sprawcą tego czynu, który został popełniony według aktu oskarżenia po 18 sierpnia 2002 r., a ustaleń Sądu I instancji w okresie po 18 sierpnia 2002 r. do października(...).
Sąd Okręgowy uznał, iżJ. K. (2)dokonując zmiany odnośnie jednego ze współsprawców „sprostował wcześniejsze wypowiedzi”, a to świadczy o jego wiarygodności, bowiem gdyby jego celem było „fałszywe oskarżenie swoich kolegów” to nie dokonałby sprostowania. (str. 58 – 60 uzas).
Nie zauważył tenże Sąd, iżJ. K. (2)fałszywie pomówiłG. K.o udział w tym przestępstwie, a poza zainteresowaniem pozostały motywy takiego postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, jakie okoliczności zdecydowały, że Sąd I instancji tak istotną zmianę wyjaśnieńJ. K. (2)uznał za „sprostowanie”. Podkreślić trzeba, że z protokołu przesłuchaniaJ. K. (2)z dnia 27 stycznia 2006 r. nie wynika, aby dokonał on „sprostowania”, aby odniósł się do poprzedniej relacji celem wyjaśnienia sprzeczności co do osoby współsprawcy. Złożył on wyjaśnienia stanowiące opis zdarzenia, w którym jednym ze sprawców byłN. C. (1)(k 46-54), tak jakby wcześniej nie wskazywał naG. K.. Z wyjaśnień tych nie wynika, aby stwierdził, że co do osoby współsprawcy dokonuje zmiany wyjaśnień, że wcześniej nie wskazywał naN. C. (1)i dlaczego, aby wytłumaczył dlaczego wyeliminowałG. K.i dlaczego wcześniej jego wskazywał jako współsprawcę tego czynu.
W tej sytuacji poprzestanie przez Sąd Okręgowy na uznaniu, iż dokonana przezJ. K. (2), bez wytłumaczenia na tym etapie postępowania, „zamiana sprawcy” zG. K.naN. C. (1)stanowi „sprostowanie” jest niezwykle uproszczonym wnioskiem. Tym bardziej jeśli zważy się na okoliczności, które Sąd I instancji pominął, a któreJ. K. (2)podawał w tej „sprostowanej” wersji. Przecież toN. C. (1)według tej „sprostowanej” wersji miał uczestniczyć w rozmowach planujących zabójstwo, to z nim ten świadek dokonać miał przygotowań do ukrycia zwłok i w tym celu wcześniej dziecięcym pontonem popłynęli na wyspę, gdzie wykopali dół i wreszcie to on miał fizycznie dokonać zabójstwaH. J. (1)poprzez „poderżnięcia gardła”. Tak więc najbardziej znaczącą i istotną dla dokonania zabójstwaH. J. (1)rolę miał według tych wyjaśnieńJ. K. (2)z dnia 27 stycznia 2006 r. spełniaćN. C. (1). W tej sytuacji nie zostało wyjaśnione jakie powody decydowały o podaniu innej osoby niż oskarżony jako współsprawcy zarzucanego czynu, jakie były powody ewidentnie fałszywego pomówieniaG. K.i czym spowodowany był wybór jego osoby, a także czy w zmodyfikowanych wyjaśnieniach doszło do wyboru przezJ. K. (2)kolejnej osoby, czy jest to relacja odpowiadająca rzeczywistości.
J. K. (2)składał wyjaśnienia również w dniu 26 stycznia 2006r., na temat przedmiotowego zdarzenia wypowiadał się marginalnie, ale „sprostowanie” co do osoby jednego ze współsprawców nie nastąpiło. Jednak nie mniej istotne jest to, że w tych wyjaśnieniach, jak i pierwszych z dnia 28 listopada 2005 r. podawał, że w sprawieH. J. (1)mieli polecenie odR. R. (3)jego „zawinięcia”, tj. „złapania i trzymania” w oczekiwaniu na dalsze od niego polecenia. Dopiero w dniu 27 stycznia 2006 r.J. K. (3)mówił „o próbie zabójstwa”H. J. (1), i w tym celu przyjechali przebrani za policjantów do miejsca, gdzie ukrywał się przed organami ściganiaH. J. (1). Niewątpliwie są to różne wersje tego samego zdarzenia podawane przez tą samą osobę, co uszło uwagi Sądu Okręgowego i tym samym pozostało poza rozważaniami. Trudno byłoby przyjąć, idąc tokiem rozumowania tego Sądu, iż i w tym zakresie nastąpiło „sprostowanie” wcześniejszych wypowiedzi świadka, a faktyczne wyjaśnienie sprzeczności obecnie stało się niemożliwe ze względu na postawę świadka prezentowaną na rozprawie. Warto zauważyć, iż w toku postępowania przygotowawczego nawet nie podjęto próby wyjaśnienia tych zasadniczych sprzeczności mających przecież istotne znaczenie również dla konstrukcji aktu oskarżenia. Na marginesie można zauważyć, że według relacji funkcjonariuszy zmiana wyjaśnień przezJ. K. (2)nastąpiła pod koniec śledztwa, jednak z akt sprawy tego rodzaju okoliczność nie wynika. Trzeba też zwrócić uwagę na sposób wypowiedziJ. K. (2), który z jednej strony w spontanicznej odpowiedzi nie pamięta kto był kierowcą samochodu, którym sprawcy przyjechali na miejsce zdarzenia, by zaraz potem podać, że teraz kojarzy, że „musiał” to być oskarżony, nie pamięta czy jednym ze sprawców byłR. G., ale tego nie wyklucza, nie widział u innego sprawcy pistoletu, ale nie wyklucza, że miał goK. R.za paskiem spodni. Niewątpliwie są to odpowiedziJ. K. (2)na pytania, ale skoro zadaniem oskarżonegoN. C.było „poderżniecie gardła”H. J. (1)to w jakim celu ktoś miał pistolet, albo inaczej po co stosować ten podawany przez świadka sposób pozbawienia życia pokrzywdzonego jeśli jeden ze sprawców mógł mieć pistolet, natomiast kto i jakie miał narzędzie celem dokonania „poderżnięcia gardła” pozostało poza wyjaśnieniamiJ. K. (2)i pytaniami przesłuchujących.
Przytoczenie powyższych okoliczności przekonuje, że rację ma skarżący kwestionując stanowisko Sądu Okręgowego co do tego, że wyjaśnienia/zeznaniaJ. K. (2)są konsekwentne i jednoznaczne. Przeczy temu lektura tych wyjaśnień, a jest to jedyny dowód odnośnie tego czynu przedstawiony przez prokuratora.H. J. (1)zaprzecza zdarzeniu, wskazuje inne okoliczności odniesionych obrażeń i chociaż złamanie obu nóg jawi się jako prawdopodobne w wyniku ucieczki przez okno z mieszkania usytuowanego na pierwszym piętrze domku letniskowego, to nadal nie jest to okoliczność przemawiająca za sprawstwem konkretnych osób. W tym zakresie nie dokonano weryfikacji twierdzeńJ. K. (2)iH. J. (1), nawet nie podjęto próby ustalenia daty doznania obrażeń przezH. J. (1), chociaż wówczas, a nie obecnie po prawie 15 latach, było to możliwe, bowiem korzystał z pomocy lekarskiej, nie dokonano oględzin miejsc opisywanych przezJ. K. (2), w tym „wyspy na wodzie”, na której wykopano dół celem ukrycia zwłok, nie wyjaśniono gdzie miało dojść do zabójstwaH. J. (1)i w jaki sposób miał on być przetransportowany na tę wyspę, gdzie miano ukryć jego zwłoki, czym spowodowane było, że sprawcy udając się w poszukiwaniu i przygotowaniu miejsca ukrycia zwłok, mieli ze sobą dziecięcy ponton, a nie mieli łopat do wykopania dołu, po zakup których wracali doW., by powrócić na tę wybraną wyspę, dlaczego sprawcy przypuszczając, żeH. J. (1)na ich widok uciekł przez okno nie podjęli nawet próby poszukiwania go na terenie działki czy w jej pobliżu.J. K. (2)twierdził, że może wskazać miejsce zdarzenia, opisywał właściciela domku, w którym ukrywał sięH. J. (1)i chociaż konkretne dane pozwalały na ustalenia w tym zakresie to czynności nie zostały w śledztwie dokonane. Te istotne pytania dla dokonania weryfikacji wyjaśnieńJ. K. (2)na etapie postępowania sądowego stały się bezprzedmiotowe ze względu na jego postawę i generalną zmianę wyjaśnień, której powody szeroko i nie zawsze zdaje się w sposób przekonujący opisywał w zeznaniach ujawnionych z innego postępowania.
Reasumując – nie można podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, iż wyjaśnieniaJ. K. (2)złożone w śledztwie stanowią jednoznaczny dowód sprawstwa oskarżonegoN. C. (1)w zakresie zarzucanego czynu. Jest to jedyny w sprawie dowód i to dowód w postaci niejednoznacznych, niekonsekwentnych i wzajemnie sprzecznych wyjaśnieńJ. K. (2)złożonych w śledztwie i odwołanych na rozprawie co do udziału oskarżonegoN. C. (1)w usiłowaniu zabójstwaH. J. (1). Zaprezentowane wyżej okoliczności, a wynikające wprost z wyjaśnieńJ. K. (2)nie pozwalają, zdaniem Sądu odwoławczego na dokonanie jednoznacznych ustaleń co do tego, że w przedmiotowym zdarzeniu brał udział ten oskarżony. Brak też jest argumentów, które w sposób zdecydowany podważałyby twierdzenieJ. K. (2)odnośnie dokonanej zmiany współsprawcy usiłowania zabójstwaH. J. (1). W tej sytuacji i mając na uwadze treśćart. 5 § 2 kpkSąd uniewinnił oskarżonegoN. C. (1)od dokonania czynu przypisanego w punkcie 17 zaskarżonego wyroku w ramach zarzutu XVIII aktu oskarżenia. Warto w tym miejscu zasygnalizować, iż „sprostowanie” przezJ. K. (2)wyjaśnień co do osoby oskarżonego nastąpiło również odnośnie kolejnego zarzucanego czynu. W tym zakresie dowody zebrane w sprawie zaprzeczają tej zmodyfikowanej relacji, co przy ocenie całokształtu zeznańJ. K. (2)i podanych powodów zmiany nie może postać beż wpływu i w zakresie wyżej omawianego przestępstwa.
Powyższe okoliczności czyniły zasadnym dokonanie szczególnie wnikliwej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku odnośnieoskarżonegoK. R.,któremu przypisano współsprawstwo w popełnieniu czynu polegającego na usiłowaniu zabójstwaH. J. (1). Faktem jest, że dowody podlegają ocenie wobec konkretnego oskarżonego, a więc ocena dowodów dokonana wobecN. C. (3)nie jest wiążąca jeśli chodzi o ocenę dowodów w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemuK. R.. Niemniej jednak nie można pominąć powyższej wskazanych okoliczności, tym bardziej gdy odnośnie tego zarzutu nie przedstawiono poza wyjaśnieniamiJ. K. (2)(odwołanymi na rozprawie) innych dowodów.
Konfrontując ustalenia Sądu Okręgowego z wyjaśnieniami/zeznaniamiJ. K. (2)odnośnie udziału w tym przestępstwie oskarżonegoK. R.to stwierdzić trzeba, żeJ. K. (2)w protokołach załączonych do akt i ujawnionych na rozprawie jako współsprawcę „zawinięcia’H. J. (1), dopiero później usiłowania jego zabójstwa, podawał oskarżonegoK. R.ps. (...). Oskarżony początkowo z nim iG. K.miał „zawinąć’H. J. (1)i czekać na dalsze poleceniaR. R. (3), co w kolejnych wyjaśnieniach przerodziło się w zamiar zabójstwaH. J. (1), którego sprawcami mieli byćJ. K. (2),N. C. (1)i oskarżony, a nie wykluczone, że takżeR. G., co do którego obecności na spotkaniu, gdzie planowano zabójstwoJ. K.„nie był pewien”, ale i nie wykluczał jego udziału w zdarzeniu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wydawać by się mogło, iż co do osoby oskarżonegoK. R.są to konsekwentne wypowiedziJ. K. (2). Jednak z takim stanowiskiem Sądu I instancji zgodzić się nie można, a przekonuje o tym nie tylko zmienność relacjiJ. K. (2)co do celu działania sprawców, co do osobyG. K., co do wprowadzenia na późniejszym etapieN. C. (1), ale także odnośnie oskarżonegoK. R..
Otóż jeszcze raz podkreślić trzeba, żeJ. K. (2)przesłuchiwany w dniu 27 stycznia 2006 r. (k 46-54/2875) raz pierwszy powiedział o „próbie zabójstwa”H. J. (1), bowiem poprzednie protokoły jego wyjaśnień z dnia 28 listopada 2005 r., 24 stycznia 2006 r. i 26 stycznia 2006 r. (k 5-54/2854 i nast), nie zawierały wyjaśnień dotyczących takiego zdarzenia o czym wyżej. Nie można nie zauważyć, co jednak czyni Sąd Okręgowy, żeJ. K. (2)w czasie tego przesłuchania w dniu 27 stycznia 2006 r. odwołał się do przesłuchania z miesiąca „grudnia”, w czasie którego miał mówić o „próbie zabójstwa”H. J. (1). Protokół z tego przesłuchania nie stanowi materiału dowodowego, bowiem nie ma takiego protokołu w aktach sprawy, a jak wynika z ujawnionych protokółów rozpraw z innej sprawy, prokurator poza załączonymi protokołami przesłuchaniaJ. K. (2), innymi nie dysponował. Warto zauważyć, iżJ. K. (2)w czasie innego przesłuchania w dniu 24 stycznia 2006 r. (k 32) odwołuje się do wyjaśnień z listopada 2005r. dotyczących napadu na pracowników(...)(...)i rzeczywiście w tym zakresie jego relacja pochodzi z dnia 28 listopada 2005 r. (k 5).
Powracając do treści protokołu przesłuchaniaJ. K. (2)z dnia 27 stycznia 2006 r. stwierdzić trzeba, że uszło uwagi Sądu I instancji nie tylko to, żeJ. K. (2)odwołuje się do przesłuchania z grudnia 2005 r. ale i inna istotna okoliczność, a mianowicie dotycząca udziału w tym przestępstwie oskarżonegoK. R..Na pytanie przesłuchującegoJ. K. (2)odniósł się właśnie do przesłuchania z grudniu 2005 r. w którym, jak ewidentnie wynika, nie wskazał oskarżonegoK. R.jako współsprawcy usiłowania zabójstwaH. J. (1). Świadek ten bowiem odpowiadając na pytanie przesłuchującego jednoznacznie podał „na pewno byłU.,jeżeli w grudniu w czasie rozmowy nie powiedziałem o tym, to nie dlatego, że chciałem zataić, a dlatego, że teraz sobie przypomniałem (…)” (podkr.SA ). Faktem jest, że w dalszej części tego przesłuchania świadek opisał działania i zachowanie oskarżonego, przy czym kwestia związana z kominiarką też przeszła w tych wyjaśnieniach widoczną ewolucję.
W toku pierwszego przesłuchaniaJ. K. (2)nie mówił, abyH. J. (1)widział w czasie zdarzenia oskarżonego, podał natomiast, że po zdarzeniu ukrywał się w miejscu, gdzie umieścił go inicjator zdarzeniaR. R. (3), ale „niedługo” bo „chyba zorientował się o co chodziR.”. W dniu 26 stycznia 2006 r. nawiązując do „próby zawinięcia”H. J. (1)wyjaśnił, że „później” przyznał on w rozmowie zR. R., że widział(...), bo zdjął kominiarkę. Natomiast w dniu 27 stycznia 2006 r. wyjaśnił, że pamięta, że oskarżony zdjął kominiarkę i rozmawiali, żeH. J.mógł zobaczyć twarz oskarżonego, a dalej, że oskarżony zdjął kominiarkę, a wówczasJ. K. (2)zwrócił się do niego aby ją założył, boH. J.może być w pobliżu. Zdawać by się mogło, że są to nieistotne okoliczności, bowiem w niektórych wyjaśnieniachJ. K. (2)mówi o kominiarce, którą zdjął oskarżony. Jednak sens tych relacji różni się i nie są to pozorne sprzeczności, ewidentne jest nadbudowywanie faktów, co przy ocenie całokształtu relacji tego świadka nie może pozostać bez znaczenia.
Analizując zeznania/wyjaśnieniaJ. K. (2)w ich całokształcie, nie można uznać, aby był to dowód jednoznaczny, spójny i konsekwentny również odnośnie udziału w tym przestępstwie oskarżonegoK. R.. Nie mogą na taką ocenę zasługiwać te wyjaśnienia, skoroJ. K. (2)opisując po raz pierwszy „próbę zabójstwa”H. J. (1)nie podał, iż sprawcą tego czynu był m.in. oskarżonyK. R., chociaż wcześniej opisując cel działania wobecH. J. (1)jako „zawinięcie” podawał obokG. K.jako sprawcę równieżK. R.. W jakiej więc korelacji ta relacja pozostaje z tłumaczeniemJ. K. (2), że dopiero w czasie przesłuchania w dniu 27 stycznia 2005 r. „przypomniał sobie”, że w zdarzeniu brał udział ten oskarżony nie zostało wyjaśnione, tym bardziej, że nieznane są wyjaśnieniaJ. K. (3)składane „w grudniu” odnośnie tych dwóch osób, a konkretnie która z nich wówczas według tego świadka była sprawcą przedmiotowego przestępstwa.
Bezspornym jest, żeH. J. (1)w pewnym okresie doznał urazu obu nóg i poruszał się przez pewien czas przy pomocy kul ortopedycznych. Nie jest to jednak okoliczność, która w świetle zebranych dowodów mogłaby przesądzić o wiarygodności wyjaśnieńJ. K. (2)co do sprawców czynu. Istotą bowiem rozstrzygnięcia jest dokonanie ustaleń tak co do przebiegu zdarzenia jak i jednoznacznych ustaleń co do sprawców czynu. Czy oskarżeniN. C. (1)iK. R.rzeczywiście byli sprawcami zarzucanego przestępstwa, czy też zostali wskazani przezJ. K. (2)tak jakG. K.dowolnie i stali się nimi, w przeciwieństwie do niego, ponieważ wówczas przebywali na wolności. Na to pytanie dowody przedstawione przez oskarżyciela nie dają jednoznacznej odpowiedzi, a przede wszystkim nie pozwalają na jednoznaczne ustalenia, że ww. oskarżeni rzeczywiście byli sprawcami popełnienia zarzucanego im czynu. Rolą Sądu w niniejszym postępowaniu nie było czynienie ustaleń czy sprawcą czynu byłJ. K. (2), a nawet tego rodzaju stwierdzenie nie pozwala, w świetle jego wyjaśnień/zeznań na stwierdzenie sprawstwa i winy oskarżonych.

  Resumując – nie można uznać, aby Sąd Okręgowy dokonując oceny wyjaśnień/zeznańJ. K. (2)uczynił to z uwzględnieniem pełnej ich treści, aby dokonał wnikliwej i wszechstronnej oceny w aspekcie sprawstwa zarzucanego oskarżonemuK. R.i aby wnioski, które wyprowadził z tego dowodu mogły podlegać ochronieart. 7 kpk. Zdaniem Sądu odwoławczego dowód ten odnośnie przedmiotowego czynu zarzucanego oskarżonemu budzi wątpliwości co do jego jednoznaczności, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że jako jedyny dowód z pomówienia nie może w takiej sytuacji stanowić, w świetleart. 5 § 2 kpk, o sprawstwie i winie oskarżonegoK. R.. Istniejące w tym zakresie istotne wątpliwości z przyczyn obiektywnych nie mogą zostać usunięte, natomiast nie mogą pozostać bez wpływu na treść wyroku. Nie można bezkrytycznie przyjąć za prawdziwe twierdzenieJ. K. (2)o udziale oskarżonegoK. R.w usiłowaniu zabójstwaH. J. (1), skoro istnieją różne wersje tego zdarzenia, w tym co do udziału oskarżonego, skoro fałszywie pomówiłG. K., skoro istnieją zasadnicze wątpliwości co do wiarygodności jego wypowiedzi odnośnie udziału oskarżonegoN. C. (1)i skoro relacja odnośnie tego oskarżonego nie znalazła potwierdzenia w zeznaniach świadków opisujących kolejny czyn, tj. usiłowanie rozboju na pracownikach(...)(...).
Na marginesie można zauważyć, iż z obdarzonych walorem wiarygodności zeznańP. O. (1)wynika, iż miał on wiedzę bezpośrednio od osoby, która zawoziłaH. J. (1)do szpitala w związku z urazem obu nóg, że nastąpiło to w wyniku ucieczkiH. J. (1)z mieszkania usytuowanego na pierwszym piętrze w bloku naosiedlu (...)wW.. Niewątpliwie jest to informacja, któraP. O. (1)miał jedynie ze słyszenia i nie miał wiedzy w zakresie udział w zdarzeniu oskarżonego, co z istoty nie przesądza o treści rozstrzygnięcia, niemniej jednak jest ona zawarta w zeznaniach i nie może postać niezauważona.
Podsumowując rozważania dotyczące zarzutu aktu oskarżenia w zakresie usiłowania zabójstwaH. J. (1)należy stwierdzić, iż nie zostały przedstawione dowody, które w sposób jednoznaczny i bez żadnych wątpliwości uzasadniałyby twierdzenie, że oskarżonyK. R.na pewno był sprawcą zarzucanego w tym zakresie przestępstwa. Niewątpliwie nie można z całą stanowczością wykluczyć tego faktu, ale również nie można z całą stanowczością stwierdzić, że był on współsprawcą tego czynu. Dowód przedstawiony w tym zakresie przez oskarżyciela publicznego nie pozwala na dokonanie ustaleń, które spełniałby warunek ustawowy określony wart. 2 § 2 kpk. Dlatego odnośnie popełnienia czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkSąd odwoławczy uwzględniającart. 5 § 2 kpkoskarżonegoK. R.uniewinnił.
Powyższe rozstrzygnięcie obligowało Sąd odwoławczy do orzeczenia wobec oskarżonegoK. R., po uprzednim uchyleniu, nowej kary łącznej, którą za czyny przypisane oskarżonemu w punktach 2, 3, 5, zaskarżonego wyroku orzeczono w wymiarze 4 lat pozbawienia wolności uznając tak orzeczoną karę za spełniającą nie tylko warunki formalne jej wymiaru, ale również za karę współmierną i mogącą skutecznie spełnić w ustawowe cele.
Jeżeli chodzi o apelację obrońcy oskarżonegoN. C. (1)w zakresie czynuXVII(pkt 16) zaskarżonego wyroku to jest ona zasadna.
Podstawę zaskarżonego wyroku odnośnie sprawstwa oskarżonegoN. C. (1)w zakresie tego czynu stanowiły wyjaśnieniaJ. K. (2)złożone w śledztwie, chodzi o wyjaśnienia, w których doszło, jak uznał Sąd Okręgowy, do „sprostowania” odnośnie osoby oskarżonego jako współsprawcy tego zarzucanego czynu. To „sprostowanie”J. K. (2)polegało na rozszerzeniu w kolejnych wyjaśnieniach składu osobowego dokonującego rozboju na pracownikachfirmy (...)poprzez dodatkowo wskazanie oskarżonegoN. C. (1)iR. G.. Nastąpiło to w czasie przesłuchania w dniu 31 stycznia 2006 r., które miało miejsce po przesłuchaniu, w którym dokonał zmiany sprawcy czynu, o czym była mowa wyżej.
J. K. (2)składając wyjaśnienia w dniu 28 listopada 2005 r. (k5-20) wskazał, iż usiłowanie rozboju na pracownikach(...)(...)konwojujących gotówkę popełnione zostało wspólnie i w porozumieniu zR. R. (3),P. O. (3)i dwoma jego nieznanego mu kolegami. Opisał rolę każdego ze współsprawców, mianowicieP. O. (3)z kolegą (ps.(...)) mieli za zadanie wyrwanie pracownikom kasetki z pieniędzmi, drugi jego kolega był kierowcą samochodu, który miał ich zabrać po dokonaniu kradzieży pieniędzy,R. R. (3)stanowił ubezpieczenie, aJ. K. (2)stojąc na parkingu miał udzielić pomocy i w razie potrzeby użyćmiotacza gazu, który miał ze sobą.Ponieważ w trakcie „szarpaniny” z pracownikami(...)(...)o kasetkę padł strzał, toJ. K. (2)uciekł z parkingu nie włączając się do zdarzenia. W czasie przesłuchania w dniach 24 i 27 stycznia 2005 r. relacja jego nie uległa zmianie (37, 53). Zmiana wyjaśnień nastąpiła w dniu 31 stycznia 2006 r. (k 59-66), bowiemJ. K. (2)postanowił „uszczegółowić” swoje wyjaśnienia i powiedzieć o „wszystkich uczestnikach” tego przestępstwa. Polegało to na wskazaniu dodatkowych sprawców, tj. oskarżonegoN. C. (1)iR. G.ps. (...). Ten ostatni według tej relacji był kierowcą zabierającym sprawców, w tym oskarżonego, z miejsca napadu, oskarżony zaś, tak jakJ. K. (2), był tak na parkingu, z którego widząc „szarpaninę” miedzy sprawcami a pracownikami(...)(...), zaczęli się do nich zbliżać, ale ponieważ padły strzały, to się wycofali. Oskarżony oraz dwaj pozostali bezpośredni sprawcy odjechali razem z miejsca zdarzenia.
WyjaśnieniaJ. K. (2)należało skonfrontować z zeznaniami pracowników(...)(...)M. K.,J. J. (3),J. K. (5),R. S.iT. W. (2). Są to jednoznaczne i wzajemnie ze sobą korespondujące relacje, które pozwalają na odtworzenie przebiegu zdarzenia. Otóż według tych świadkówM. K.iJ. J. (4)konwojujący kasetę z pieniędzmi zostali zaatakowani przez dwóch mężczyzn. Doszło do szarpaniny i jeden z napastników wezwał na pomoc trzeciego mężczyznę słowami „co stoisz- chodź pomóż”. Ten dobiegł trzymając w ręku pojemnik z gazem, którego użył, a jeden ze sprawców okazał broń odsłaniając połę kurtki. Ten sprawca chwycił kasetkę z pieniędzmi i wówczas pozostali dwaj zaczęli uciekać, dołączył do nich ten trzeci sprawca, któremu jednak kasetka wypadła z ręki. Za uciekającymi trzema sprawcami udali się w pościg ww. pracownicy orazT. W. (2), który po informacji o napadzie wybiegł z budynku i zauważył trzech uciekających mężczyzn, przy czym trzeci uciekał jako ostatni. Tego sprawcęT. W. (2)dogonił, jednak nie zatrzymał go, ponieważ ten użył broni oddając strzał. Trzech uciekających mężczyzn, którzy wsiedli do samochodu(...), za kierownicą którego siedział czwarty mężczyzna, widziałaS. K..
Z zeznań świadków –pracowników(...)(...)jednoznacznie wynika, że do dwóch sprawców, którzy zaatakowali konwojentówdołączył trzeci sprawca z miotaczem gazu.Ten sprawca uciekł razem z pozostałymi dwoma. Strzał z broni padł nie czasie zdarzenia przy biurowcu i parkingu, ale w czasie ucieczki sprawców i to w sytuacji gdy dwaj sprawcy, w tym ten z miotaczem gazu, uciekali pierwsi w stosunku do tego co użył broni.
Z wyjaśnieńJ. K. (2)wynika jednoznacznie, że to on był wyposażony w miotacz gazu, tym samym jego relacja, mimo deklaracji o powiedzeniu wszystkiego, nie obejmuje całego rzeczywistego przebiegu zdarzenia. W tej sytuacji zeznania świadków uprawniają do stwierdzenia, że to oskarżony wyposażony w miotacz gazowy dobiegł z parkingu do dwóch sprawców bezpośrednio atakujących pracowników(...)(...), i to on, a nieN. C. (1), razem z nimi uciekał i razem z nimi odjechał z miejsca zdarzenia. Dodatkowo można zauważyć, że któryś ze sprawców wzywając pomocy krzyczał do innego stojącego na parkingu „co stoisz –chodź pomóż”, a nie do co najmniej dwóch np. „co stoicie –pomóżcie”.
Nie można nie zauważyć, że w tych wyjaśnieniach rolaN. C. (1)w przedmiotowym zdarzeniu nie została dookreślona, niemożliwe jest ustalenie jak znalazł się na miejscu zdarzenia w przeciwieństwie do pozostałych sprawców, jaką przydzielono mu rolę poza tym co ogólnikowo stwierdziłJ. K. (2), przy czym nawet to nie znalazło potwierdzenia w zebranych dowodach. Również nie zostało wyjaśnione, bowiem pozostało poza zainteresowaniem przesłuchującego, dlaczego w poprzednich wyjaśnieniachJ. K. (2)opisując szczegółowo przygotowania do tego przestępstwa oraz opisując jego przebieg nie wskazywał na oskarżonego. Na rozprawieJ. K. (2)nie potwierdzając dokonanych zmian tłumaczył je tym, że według przesłuchujących zachodziła konieczność podania oskarżonego jako sprawcy tego przestępstwa, aby uwiarygodnić jego udział w usiłowaniu zabójstwaH. J. (1)po dokonanych zmianach w wyjaśnieniach dotyczących tego czynu. Ta kwestia też pozostała poza zainteresowaniem Sądu Okręgowego, dla którego istotą tych wyjaśnień stało się „sprostowanie” co do osoby sprawcy. Tak jak poprzednio nie można zgodzić się, aby było to „sprostowanie”, bowiem treść tych wyjaśnień przekonuje, iżJ. K. (2)dokonał istotnej ich zmiany, a jak wykazano zmiana ta pozostaje w sprzeczności z zeznaniami świadków – pracowników(...)(...).
W związku z powyższym uzasadnionym jest twierdzenie skarżącego, iż wyjaśnieniaJ. K. (2)nie stanowią jednoznacznego, konsekwentnego dowodu, który, przy uwzględnieniu pozostałych ww. dowodów, mógłby stanowić o sprawstwie i winie oskarżonegoN. C. (1). Dlatego też Sąd Apelacyjny mając powyższe na uwadze uniewinnił oskarżonegoN. C. (1)od dokonania czynu zarzucanego w punkcie XXI aktu oskarżenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.