Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1002/16
Data wyroku: 2017-01-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko, Aleksandra Mazurek, Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art 18 § 3 kk w zw. z art 270 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 1002/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 stycznia 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz (spr.)
Sędziowie:  SO Ludmiła Tułaczko
SO Aleksandra Mazurek
protokolant: protokolant sądowy Monika Oleksy
przy udziale prokuratora Marka Traczyka
po rozpoznaniu dnia 26 stycznia 2017 r. w Warszawie
sprawyA. W.synaJ.iH.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 270 § 1 kkw zb. zart. 297 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt VIII K 35/15
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Maciej Schulz SSO Aleksandra Mazurek
VI Ka 1002/16

UZASADNIENIE

A. W.został oskarżony o to, żew bliżej nieustalonym czasie 9 lub 10 stycznia 2012 wW.na terenie bazaru(...), udzielił pomocyS. R.w sfałszowaniu dokumentów w celu użycia ich za autentyczne oraz w ich przedłożeniu w banku w celu uzyskania kredytu w ten sposób, że przyjął od niej pięć formularzy zaświadczeń o zatrudnieniu i osiąganych dochodach, a następnie w zamian za 500 zł dostarczył w/wymienione formularze z naniesionymi pieczęciami o treści(...) Sp. z o.o.,(...)W.ul. (...), NIP(...), REGON(...)” oraz „Prezes ZarząduM. O.”, a niniejsze zaświadczenie miało istotne znaczenie dla osiągnięcia przez w/wym. wsparcia finansowego z(...) Bank S.A,. tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.

    Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2014 roku, VIII K 290/12oskarżonegoA. W.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu nie później jednak niż 10 stycznia 2012 roku wW.na terenie bazaru(...), udzielił pomocyS. R.w podrobieniu dokumentów w celu użycia ich za autentyczne w ten sposób, że przyjął od niej pięć formularzy zaświadczeń o zatrudnieniu i osiąganych dochodach, a następnie w zamian za 500 zł dostarczył w/wymienione formularze z naniesionymi pieczęciami o treści(...) Sp. z o.o.(...)W.ul. (...)NIP(...), REGON(...)” oraz „Prezes ZarząduM. O.”, który to czyn zakwalifikował zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.i na podstawie tych przepisów skazał go, na podstawieart. 270 § 1 k.k.w zw. zart. 19 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na okres 2 lat tytułem próby oraz orzekł wobec oskarżonego grzywnę określając liczbę stawek dziennych na 100 w wysokości jednej stawki na kwotę 30 zł.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 roku, VI Ka 797/14uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność ponownego przesłuchania świadkówS. R.,J. O.orazM. W.pod kątem sprzeczności w zeznaniach świadków, a także na okoliczność informacji zawartych w notatkach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy. W zaleceniach podkreślono, iż w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, w tym te przemawiające na korzyść oskarżonego Sąd Rejonowy ponownie analizując sprawę winien podjąć decyzję czy materiał dowodowy jest wystarczający dla stwierdzenia winy i skazaniaA. W..
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawywydał w sprawie VIII K 35/15w dniu 26 kwietnia 2016 roku wyrok, którym uniewinnił oskarżonegoA. W.od zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu.
Od powyższego wyroku apelację wniósł prokurator. Wyrok ten zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonegoA. W.i podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawię orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a wyrażający się w całkowitym daniu wiary wyjaśnieniom oskarżonegoA. W., przy jednoczesnym bezzasadnym uznaniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowody nie daje podstaw do uznania oskarżonego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu oraz błędnym uznaniu, że świadekS. R.kiedykolwiek relacjonowała, iż nie jest w stanie rozpoznać oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego, podczas gdy całokształt dowodów przeprowadzonych w sprawie, a w szczególności prawidłowa ocena zeznańS. R.w kontekście całokształtu okoliczności zdarzenia, a także zasad logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosku, że oskarżonyA. W.dopuścił się zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.w zb. zart. 297 § 1 k.k.oraz zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, tj. przepisuart. 7 k.p.k.iart. 424 § 1 k.p.k.mającą istotny wpływ na treść wyroku, polegającą na przekroczeniu przez Sąd meriti granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny w sposób dowolny, poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie przy wyrokowaniu i sporządzaniu uzasadnienia wyroku dowodu, który przemawiał na niekorzyść oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego orzeczenia w postaci uniewinnienia oskarżonego. W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja Prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Rację ma skarżący, że Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie rozważył w sposób wystarczający wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Dotyczy to zwłaszcza wyjaśnień współoskarżonej w sprawie VIII K 290/12S. R.. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie w uzasadnieniu wyroku VI Ka 797/14 zalecił m.in. ponowne przesłuchania świadkówS. R.,J. O.orazM. W.pod kątem sprzeczności w zeznaniach świadków, a także na okoliczność informacji zawartych w notatkach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy. Sąd Rejonowy, rozpoznając po uchyleniu pierwszego wyroku przedmiotową sprawę odebrał wyjaśnienia od oskarżonego oraz przesłuchał świadkówO.iW., a także świadkaR. W.. Natomiast pomimo podjęcia szeregu czynności Sądowi temu nie udało się doręczyć skutecznie wezwania na rozprawę dlaS. R.i protokoły z jej dotychczas składanych wyjaśnień zostały ujawnione w trybieart. 391 § 1 k.p.ki394 § 1 k.p.k.(k.619). W ocenie Sądu Odwoławczego Sąd I instancji nie wykonał w pełni zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego VI Ka 797/14 w Warszawie. Sąd Rejonowy z przyczyn od siebie niezależnych nie mógł, jak już wspomniano, przesłuchać na rozprawieS. R.tym nie mniej, Sąd ten powinien dokonać wszechstronnej analizy dowodów w oparciu o materiał dowodowy, który udało mu się zgromadzić. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy zbyt dużą wagę przywiązał tym razem do wyjaśnień oskarżonegoW., pominął natomiast fakt, żeS. R.trzykrotnie wskazywałaA. W.jako osobę, od której odpłatnie otrzymała wypełnione formularze. Po raz pierwszy miało to miejsce na bazarze i było bezpośrednią przyczyną zatrzymaniaA. W.przez funkcjonariuszy Policji. Drugi raz podczas czynności konfrontacji i trzeci raz na rozprawie przed Sądem Rejonowym rozpoznającym po raz pierwszy przedmiotową sprawę. W ocenie Sądu Odwoławczego jednocześnie Sąd ten w miarę możliwości w oparciu o zeznania świadkaO.wyjaśnił sprzeczności pomiędzy dotychczasowymi zeznaniami tego świadka, treścią notatki urzędowej. ŚwiadekJ. O.przesłuchiwany na okoliczność rozbieżności pomiędzy treścią notatki urzędowej, a treścią jego zeznań stwierdził, że niewykluczone, że w trakcie zbierania materiałów do notatkiS. R.stwierdziła, że nie jest w stanie rozpoznać mężczyzn, od których nabyła wypełnione formularze, a później w toku dalszej rozmowy stwierdziła, że jest w stanie ich rozpoznać. Logicznym wydaje się wyjaśnienie świadkaO., że gdyby zatrzymanaS. R.nie była w stanie rozpoznać któregoś z mężczyzn to nie jechaliby na bazarR.żeby go zidentyfikować (k. 575). Podkreślić także należy, że świadekM. W.przesłuchiwany na rozprawie w dniu 30 listopada 2015 roku ponownie potwierdził, że obecny na sali rozpraw oskarżonyW.jest tą osobą, którąS. R.wskazała naB.(k.505). Z zeznań jego, podobnie, jak i z zeznań świadkaJ. O.wynika także, żeA. W.został zatrzymany gdyż wskazała goS. R.. Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że przesłuchując funkcjonariuszy policji zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami Sądu Odwoławczego Sąd Rejonowy wyjaśnił wskazane przez Sąd Odwoławczy sprzeczności, w takim stopniu, w jakim było to możliwe z uwagi na upływ czasu. Natomiast, jak już wspomniano Sąd I Instancji nie dokonał kompleksowej oceny wszystkich dowodów w sprawie skupiając się przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonego oraz rozbieżnościach pomiędzy zeznaniami funkcjonariuszy policji, a także na rozbieżnościach pomiędzy treścią tych zeznań, a treścią notatki urzędowej. Przy czym jak słusznie zauważył autor apelacji Sąd ten nie uwzględnił w sposób wystarczający okoliczności, żeS. R.przez cały czas trwania postępowania konsekwentnie wskazywałaA. W., jako osobę, która dostarczyła jej wypełnione formularze. W konsekwencji ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti jest dowolna, a nie swobodna.
Z uwagi na treśćart. 454 § 1 k.p.k.Sąd Odwoławczy nie podzielając oceny materiału dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji nie mógł wydać wyroku o charakterze reformatoryjnym i dlatego też uchylił zaskarżony wyrok do ponownego rozpoznania. Sąd Odwoławczy pozostawił, zatem zgodnie z przepisami postępowania karnego kwestię winy oskarżonego do oceny Sądu I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy przeprowadzi w całości przewód sądowy i podejmie próbę ponownego bezpośredniego przesłuchania przed sądemS. R.w kierunku wskazanym w uzasadnieniu wyroku w sprawie VI Ka 797/14. W celu ustalenia aktualnego miejsca pobytuS. R.konieczne jest podjęcie czynności jeszcze przed wyznaczeniem pierwszej rozprawy, w oparciu o wszystkie dostępne źródła informacji takie jak: informacja NOE-SAD, informacja PESEL, informacja z KRK (w celu ustalenia czy w/w nie jest poszukiwana listem gończym), wywiady policyjne z dotychczasowych miejsc zamieszkania i pobytu, informacje z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i NFOZ oraz z Urzędów Skarbowych. W przypadku ponownego braku możliwości ustalenia aktualnego miejsca pobytuS. R.i

    nie doręczenia jej na znane Sądowi adresy wezwania na rozprawęSąd I instancji odczyta zeznania (wyjaśnienia)S. R.w trybieart. 391 § 1 i § 2 k.p.k.Po prawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego Sąd Rejonowy dokonana jego oceny zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami w tym zwłaszcza zgodnie zart. 7 k.p.k.orazart. 5 § 2 k.p.k., a następnie rozstrzygnie o ewentualnej winieA. W.w zakresie zarzucanego mu czynu, zmodyfikowanego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2014 roku w sprawie VIII K 290/12 i zakwalifikowanego zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 270 § 1 k.k.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.
SSO Ludmiła Tułaczko SSO Maciej Schulz SSO Aleksandra Mazurek