Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 1125/17
Data wyroku: 2017-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Judejko, Dariusz Kawula, Małgorzata Susmaga

Sygn. akt XVII Ka 1125/17

WYROK

W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 października 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym – Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Małgorzata Susmaga
Sędziowie: SSO Anna Judejko (spr.)
SSO Dariusz Kawula
Protokolant: st. prot. sąd. Joanna Kurkowiak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań-Grunwald w Poznaniu Elżbiety Mleczak

po rozpoznaniu w dniu 31 października 2017 r.
sprawyP. W.
o wyrok łączny
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 5 lipca 2017 r.
w sprawie sygn. akt VIII K 312/17
1. utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy,
2. zwalania skazanego od obowiązku zwrotu na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Anna Judejko Małgorzata Susmaga Dariusz Kawula

UZASADNIENIE
P. W.został skazany prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt VI K 1100/15, Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt VI K 935/15 oraz Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt VIII K 812/16.
Wyrokiem łącznym z dnia 5 lipca 2017 r., wydanym w sprawie sygn. akt VIII K 312/17, Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu na podstawie,art. 85 § 1, 2 i 3 k.k.iart. 86 § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 roku z późniejszymi zmianami (art. 19. ust 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianieustawy kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw Dz. U z 2015 r., poz. 396) połączył skazanemuP. W.kary jednostkowe ograniczenia wolności, oraz pozbawienia wolności i wymierzył skazanemu karę łączną 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności. Na podstawieart. 577 k.p.k.na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej zaliczył skazanemu okresy zatrzymania, tymczasowego aresztowania i odbycia kar:
- w sprawie VI K 1100/15 Sądu Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu ( 16 godzin wykonanej kary ograniczenia wolności co odpowiada 7 ( siedmiu ) dniom pozbawienia wolności-przyjmując ze jeden dzień pozbawienia wolności jest równoważny dwom dniom kary ograniczenia wolności,
- w sprawie VI K 935/15 Sądu Rejonowego Poznań Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu od dnia 28 08 2015 do dnia 2 września 2015 roku, oraz od dnia 20 03 2017 roku i nadal,
- w sprawie VIII K 812/16 Sądu Rejonowego Poznań- Grunwald i Jeżyce w Poznaniu od dnia 29 07 2016 roku do dnia 10 08 2016 roku.
Ponadto Sąd Rejonowy orzekł, iż na podstawieart. 576 § 1 k.p.k.w zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym wyroki opisane w punktach I, II, III, podlegają odrębnemu wykonaniu.
Przedmiotowy wyrok łączny zaskarżył obrońcaP. W.w części dotyczącej orzeczenia o karze. Apelujący zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego na podstawieart. 444 k.p.k.orazart. 425 § 1 i 2 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż brak było, w odniesieniu do skazanegoP. W.podstaw do zastosowania zasady absorpcji, podczas gdy elementy podmiotowo - przedmiotowe czynów objętych tymi wyrokami przemawiają za orzeczeniem wyroku łącznego przy zastosowaniu systemu zbliżonego do zasady absorpcji.
Formułując powyższy zarzut apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez orzeczenie wyroku z zastosowaniem zasady absorpcji bądź ewentualnie uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego merytorycznego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Skarżący we wniesionej apelacji sformułował pod adresem wyroku Sądu I instancji zarzut poczynienia przez tenże Sąd błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, iż brak było, w odniesieniu do skazanegoP. W.podstaw do zastosowania zasady absorpcji, podczas gdy elementy podmiotowo - przedmiotowe czynów objętych tymi wyrokami przemawiają za orzeczeniem wyroku łącznego przy zastosowaniu systemu zbliżonego do zasady absorpcji. Zarzut ten okazał się jednak całkowicie chybiony.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku tylko wtedy jest słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może ograniczać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu (por. m. in. OSN PG 1975, 9, 84). Musi wynikać bądź to z niepełności postępowania dowodowego, bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. O takim przekroczeniu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych nie jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, nie stanowi efektu rozważenia wszystkich okoliczności – zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego, nie jest logicznie ani wyczerpująco uargumentowane w uzasadnieniu wyroku, bądź też narusza wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego (por. m. in. OSN KW 1978, z. 6, poz. 67; OSN KW 1991, z.7-9, poz. 41).
Podkreślić przy tym należy, że błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia może mieć postać tzw. „błędu braku”, który wynikać może z niepełności postępowania dowodowego, bądź błędu „dowolności”, który polega na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Błąd w ustaleniach faktycznych może przy tym być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.) np. błąd logiczny, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonywającym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, czy oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II AKa 256/16, Legalis nr 1576843).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wyrok łączny orzeczony przez Sąd Rejonowy Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu nie jest, jak sugeruje skarżący, obarczony błędem w ustaleniach faktycznych. Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do wyroków skazujących jak również czynów nimi objętych oraz orzeczonych kar. Sąd I instancji poczynił również prawidłowe ustalenia co do zachowania skazanego w trakcie odbywania kary, jak również sytuacji rodzinnej skazanego wskazując, że ma on na utrzymaniu troje dzieci. Skarżący nie kwestionuje tych ustaleń podnosząc, że elementy podmiotowo-przedmiotowe czynów objętych wyrokami przemawiają za orzeczeniem wyroku łącznego zbliżonego do zasady absorbcji. W istocie zatem skarżący w apelacji powinien sformułować zarzut rażącej niewspółmierności kary, nie zaś zarzut błędu w ustaleniach faktycznych.
Odnosząc się do apelacji w kontekście orzeczonej wobec skazanego kary wskazać wypada, że Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie istotne dla jej wymiaru okoliczności, co jasno wynika z argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Odwoławczy w pełni aprobuje i czyni częścią tego uzasadnienia. Trafnie bowiem wskazał Sąd I instancji, że skazany jako osoba wielokrotnie karana, a więc niedostosowana do obowiązujących norm społecznych i prawnych, nie zasługuje na to, aby ponieść karę za popełnione przestępstwa w mniejszym wymiarze. Apelujący zdaje się w ogóle nie dostrzegać okoliczności, że popełnione przez skazanego przestępstwa w sprawach podlegających łączeniu zostały popełnione w warunkach recydywy określonej wart. 64 § 1 k.k.jak i w warunkach recydywy szczególnej wielokrotnej określonej wart. 64 § 2 k.k.Nadto, jak wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu, czyny objęte poszczególnymi wyrokami zostały przez skazanego popełnione w okresie od 18 lipca 2012 r. do 27 sierpnia 2015 r., a zatem na przestrzeni trzech lat. Przy tym czyny skazanego godziły w dobra różnego rodzaju, jak: mienie, wolność i zdrowie. Nie sposób zatem uznać, że związek podmiotowo-przedmiotowy między czynami objętymi wyrokami był bliski i przemawiał za zastosowaniem w większym stopniu zasady absorpcji. Odmienne w tym zakresie twierdzenia skarżącego stanowią pozbawioną jakiegokolwiek merytorycznego uzasadnienia polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu I instancji. Niezrozumiały jest zarzut skarżącego, że Sąd I instancji nie uwzględnił należycie postawy skazanego. Słusznie bowiem zauważył Sąd I instancji, że fakt, iż skazany cieszy się w zakładzie karnym w miarę poprawną opinią nie jest wystarczający do zastosowania w jego przypadku zasady pełnej absorpcji. Również sytuacja rodzinna skazanego nie może mieć przesądzającego znaczenia. O wymiarze kary łącznej decyduje bowiem całokształt okoliczności istotnych ze względów wychowawczych (art. 85 a k.k.).
Mając na uwadze powyższe, w kontekście celów, które kara łączna ma osiągnąć w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, Sąd Rejonowy zasadnie skonstatował, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania w stosunku doP. W.w pełnym zakresie zasady absorbcji. Zgodnie zart. 86 § 1 k.k., kara łączna pozbawienia wolności mogła zostać wymierzona w niniejszej sprawie w przedziale od 1 roku pozbawienia wolności (najwyższa z wymierzonych kar) do 2 lat i 3 miesięcy (suma wymierzonych kar) pozbawienia wolności. Wymierzona skazanemu przez Sąd I instancji kara łączna w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności, w ocenie Sądu Okręgowego, uwzględnia wspomnianą wyżej zasadę absorpcji adekwatnie do realiów przedmiotowej sprawy i nie sposób ocenić jej jako kary rażąco niewspółmiernej w rozumieniuart.438 pkt.4 k.p.k.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy uznał zarzut apelacji za całkowicie chybiony i uznając prawidłowość zaskarżonego wyroku co do sposobu połączenia kar, jak również co do wysokości orzeczonej w rezultacie kary łącznej, orzekł o utrzymaniu zaskarżonego wyroku w mocy.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k., Sąd Okręgowy zwolnił skazanego od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Dariusz Kawula   Małgorzata Susmaga    Anna Judejko