Sąd Rejonowy w Toruniu
XI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XI Ns 1235/17
Data wyroku: 2017-08-01 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jolanta Sikorska

Sygn. akt: XI Ns 1235/17

POSTANOWIENIE
Dnia 1 sierpnia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Toruniu XI Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Jolanta Sikorska

Protokolant:

St. Sekr. Sądowy Hanna Olkiewicz

po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z wnioskuW. C.z udziałemZ. C.o zobowiązanieZ. C.do opuszczenia mieszkania w trybieart. 11 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie( Dz. U. Nr 180, poz. 1493, z późn. zm.)
postanawia:

I
oddalić wniosek;

II
nakazać pobrać od wnioskodawczyniW. C.na rzecz Skarbu Państwa ( kasy Sądu Rejonowego w Toruniu ) kwotę 40,- zł ( czterdziestu zł ) tytułem stałej opłaty sądowej należnej od wniosku.

Sygn. akt XI Ns 1235 / 17

UZASADNIENIE
W. C.wniosła o zobowiązanie szwagierkiZ. C.jako sprawczyni przemocy w rodzinie do opuszczenia mieszkania zajmowanego przez nią wspólnie z innym członkiem rodziny dotkniętym przemocą. Powołała się przy tym na przepisart. 11a ustawy z 29. VII. 2005 o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Wskazała, że nie może wprowadzić się do swojej nieruchomości położonej wT.przyul. (...)ponieważ uczestniczkaZ. C.stosuje wobec niej przemoc i uniemożliwia przeprowadzenie remontów. W dniu 6. VI. 2017 zapadł wyrok nakazujący eksmisjęZ. C.ze wspomnianego lokalu.
Sąd ustalił co następuje :
Nieruchomość lokalowa położona wT.przyul. (...)należała do rodzicówW. C.i jej brataM..M. C.ożenił się w 1984 zeZ. C.i razem zamieszkali w lokalu rodziców. W latach osiemdziesiątychM. C.stał się współwłaścicielem nieruchomości. Jego siostraW.wyprowadziła się z domu rodzinnego po ślubie. Od 2015M. C.jest w faktycznej separacji z żoną, na której rzecz w związku z zachowaniem męża jest prowadzona niebieska karta. W dniu 14 sierpnia 2015M. C.zbył swój udział w lokalu na rzecz siostryW.. Prąd i gaz w lokalu zostały odcięte. Wyrokiem z 6 czerwca 2017 wydanym w sprawie I C 370 / 17 sąd orzekł eksmisjęZ. C.ze spornego lokalu, ustalając przy tym prawoZ. C.do lokalu socjalnego i wstrzymując wykonanie eksmisji do czasu złożenia przezGminę M.T.oferty zawarcia umowy najmu takiego lokalu.W. C.od dziesięcioleci nie mieszka w spornym lokalu, nie zamieszkała w nim także w chwili kiedy nabyła w nim udział od brata. Faktycznie zamieszkuje wT.przyul. (...). PomiędzyW. C.i jej szwagierką istniej konflikt.W. C.ma klucze do mieszkania. W dniu 11 lipca 2017 w późnych godzinach wieczornych weszła do lokalu z dwoma innymi osobami celem konsultacji przyszłych prac budowlanych.Z. C.poczuła się zagrożona i wezwała Policję ( bezsporne ).
Sąd zważył co następuje :
Ustalony powyżej stan faktyczny był bezsporny. Sąd przeprowadził dowód z akt będącego w toku postępowania karnego II Kp 502 / 17 oraz akt eksmisyjnych I C 370 / 17. Domniemania związane ze zgromadzonymi tam dokumentami mającymi znaczenie w niniejszym postępowaniu nie zostały podważone.
Z przepisuart. 11 a ust. 1 ustawy z 29. VII. 2005 o przeciwdziałaniu przemocy w rodziniewynika, że jeśli członek rodzinywspólnie zajmujący mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba dotknięta przemocą może żądać, aby sąd zobowiązał go do opuszczenia mieszkania. Ani w orzecznictwie ani w doktrynie nie budzi żadnych wątpliwości, iż warunkiem sine qua non stosowania powołanego przepisu jest wspólne zamieszkiwanie sprawcy i ofiary, z którym na tle niniejszej sprawy na pewno nie mamy do czynienia. Celem wskazanej ustawy nie jest umożliwienie szybszego wykonania wyroków eksmisyjnych ( zanim gmina wskaże lokal socjalny ). Strony należy traktować jako osoby najbliższe w rozumieniu ustawy ( art. 2 pkt 1 w związku zart. 115 11 kk) – łączy je stosunek powinowactwa. Fakt, że wnioskodawczyni uzyskała na swoją rzecz wyrok eksmisyjny i chciałaby zamieszkać w mieszkaniu do niej należącym w żadnym razie nie czyni z niej osoby „wspólnie zajmującej mieszkanie” w rozumieniu art. 11 a ustawy. Przeczy temu zarówno wykładnia językowa jak i celowościowa. Nie taki był cel ustawodawcy. Ustawa ze swej istoty znajduje zastosowanie w sytuacjach nadzwyczajnych ( szczególnie uciążliwe wspólne zamieszkiwanie ) ale ograniczonych wyłącznie do sytuacji, w której sprawca i ofiara wspólnie zamieszkują w tym samym lokalu. Tymczasem wnioskodawczyni w spornym lokalu nie mieszka co najmniej od kilkudziesięciu lat i wspólnie z uczestniczką go nie zajmuje. W trybie omawianej ustawy nie mona przyspieszyć wykonania wyroku eksmisyjnego, niezależnie od stopnia konfliktu i rodzaju incydentów pomiędzy stronami. Z tej przyczyny Sąd oddalił wniosek w pkt I orzeczenia.
Ponieważ wnioskodawczyni nie wykazała podstawowej przesłanki wymaganej przez przepis art. 11 a ustawy ( wspólne zamieszkiwanie ), bez znaczenia w sprawie stało się ustalanie czy uczestniczka stosowała wobec wnioskodawczyni jakąkolwiek przemoc, jaki przebieg miały incydenty itd. Z tej przyczyny sąd oddalił wnioski dowodowe wnioskodawczyni i o przesłuchanie świadków na okoliczność przebiegu scysji z 11 lipca 2017. Skoro strony nie mieszkają razem bez znaczenia w sprawie jest też ustalenie czy uczestniczka stosowała wobec wnioskodawczyni groźby, czy zniszczyła jakiekolwiek mienie lub czy znieważała wnioskodawczynię, co jest przedmiotem postępowania II Kp 502 /17.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 520 § 1 kpc– opłaty sądowej od wnioskodawczyni dotychczas nie pobrano dlatego podlegała ściągnięciu od wnioskodawczyni, której wniosek okazał się bezzasadny, na rzecz Skarbu Państwa ( art. 23 pkt 1 ustawy o koszatce sądowych w sprawach cywilnych ).