Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 167/17
Data wyroku: 2017-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 167/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Katarzyna Wierzejska

przy udziale Prokuratora Bartłomieja Świderskiego
po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r.
sprawyM. W. (1)iN. P.
oskarżonych zart.159 kkw zw. zart.57 a § 1 kkorazart.288 § 1 kkw zw. zart.57 a § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonegoM. W. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II K 612/16

I
w zaskarżonej części oraz na zasadzieart. 435 kpkw stosunku do oskarżonegoN. P., wyrok zmienia w ten sposób, że:

1
z opisu czynów przypisanych oskarżonym w pkt I i II eliminuje publiczność działania;

2
ustala, iż czynu z pkt II oskarżeni dopuścili się działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami;

3
z kwalifikacji prawnej, podstawy skazania oraz wymiaru kary za czyny zpkt I i IIeliminujeart. 57a § 1 kk;

4
ze wskazanej wpkt IV i Vpodstawy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności eliminuje§ 4 art. 69 kk;

5
uchyla nawiązki orzeczone na podstawieart. 57a § 2 kkwpkt VIII i IX;

6
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądza odM. W. (1)tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonych:J. R.,D. B. (1),R. R.,P. Z.kwoty po 500 (pięćset) złotych;

7
na podstawieart. 46 § 1 kkzasądza odN. P.tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonych:J. R.,D. B. (1),R. R.,P. Z.kwoty po 500 (pięćset) złotych;

II
w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy,

III
zwalnia oskarżonegoM. W. (1)od opłaty za II instancję oraz wydatków za postępowanie odwoławcze, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt II Ka 167/17

UZASADNIENIE
M. W. (1)iN. P.oskarżeni byli o to, że:

I
w dniu 30 stycznia 2016r w miejscowościŻ.gm.S., powiat(...), woj.(...)wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wzięli udział w pobiciuJ. R.,D. B. (1).R. R.,P. Z., w trakcie, którego zadawali uderzania rękami, butelką oraz kopali pokrzywdzonych używając niebezpiecznego przedmiotu w postaci noża, czym narazili wyżej wymienionych na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k., co skutkowało uJ. R.doznaniem obrażeń ciała w postaci: stłuczenia głowy i twarzoczaszki ze złamaniem ściany przedniej prawej zatoki czołowej i złamania lewej kości nosa, a także ranę tłuczona czoła, rany tłuczone obu warg i uszkodzenie zębów górnych obu jedynek i jedynki dolnej prawej, powodujące rozstrój zdrowia trwający dłużej od siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścili się działając publicznie i z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

tj. o czyn zart. 159 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.

II
w dniu 30 stycznia 2016r w miejscowościŻ.gm.S., powiat(...), woj.(...)wspólnie i z innymi osobami dokonali umyślnie uszkodzenia mienia w ten sposób, że w samochodzie markiV. (...)nr rej. (...)kopiąc nogami w pojazd oraz używając noża przebili dwie opony, ponadto wybili przednią szybę, rozbili przedni lewy kierunkowskaz, pogięli karoserię powodując straty w kwocie 1010 zł na szkodęZ. B., przy czym czynu tego dopuścili się działając publicznie i z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.,

tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim:

I
OskarżonychM. W. (1)iN. P.uznał za winnych popełnienia tego, że w dniu 30 stycznia 2016r w miejscowościŻ.gm.S., powiat(...), woj.(...)wspólnie i z innymi osobami dokonali umyślnie uszkodzenia mienia w ten sposób, że w samochodzie markiV. (...)nr rej. (...)kopiąc nogami w pojazd oraz używając noża przebili dwie opony, ponadto wybili przednią szybę, rozbili przedni lewy kierunkowskaz, pogięli karoserię powodując straty w kwocie 1010 zł na szkodęZ. B., przy czym czynu tego dopuścili się działając publicznie i z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. czynu zart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.i za czyn ten z mocyart. 288 § 1 k.k.w zw. zart. 57a § 1 k.k.skazuje ich i wymierza kary po 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności,

II
na podstawieart. 85 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.orzeczone wobec oskarżonychM. W. (1)iN. P.w punktach I. i II. wyroku kary pozbawienia wolności łączy i jako łączne kary wymierzył oskarżonym kary po 1 (jeden) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 69 § 1, 2, 4 k.k.w zw. zart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoM. W. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat;

IV
na podstawieart. 69 § 1, 2, 4 k.k.w zw. zart. 70 § 2 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoN. P.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat;

V
na podstawieart.73 § 2 k.k.oddał oskarżonegoN. P.na okres próby pod dozór kuratora sądowego;

VI
na podstawieart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonychM. W. (1)iN. P.kary grzywny w wysokości po 100 (sto) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki dziennej wobec obu oskarżonych na kwotę 10 (dziesięciu) zł,

VII
na podstawieart. 57a § 2 k.k.w zakresie czynu zpkt Iorzekł od oskarżonegoM. W. (1)na rzecz pokrzywdzonychJ. R.,D. B. (1),R. R.,P. Z.nawiązki w kwotach po 500 (pięćset) złotych dla każdego z pokrzywdzonych,

VIII
na podstawieart. 57a § 2 k.k.w zakresie czynu zpkt Iorzekł od oskarżonegoN. P.na rzecz pokrzywdzonychJ. R.,D. B. (1),R. R.,P. Z.nawiązki w kwotach po 500 (pięćset) złotych dla każdego z pokrzywdzonych,

IX
na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zakresie czynu zpkt IIorzekł solidarnie od oskarżonychM. W. (1)iN. P.na rzeczZ. B.obowiązek naprawienie szkody w całości poprzez zapłatę kwoty 1010 (tysiąc dziesięć) złotych;

X
zasądził od oskarżonychM. W. (1)iN. P.na rzecz Skarbu Państwa po 280 zł tytułem opłat i obciążył ich pozostałymi kosztami procesu w kwotach po 70 zł.

Apelacje od tego wyroku wnieśli Prokurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim oraz obrońca oskarżonegoM. W. (1).
Apelacja prokuratora, na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkorazart. 444 kpkzaskarżyła wyrok w części dotyczącej orzeczenia o winie na niekorzyść oskarżonychM. W. (1)iN. P.. Na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2 kpkprokurator zarzucił :
- obrazę przepisów prawa procesowego tj.art. 413 § 2 pkt 1 kpkmającą wpływ na treść orzeczenia tj. punktu II wyroku, poprzez pominięcie frazy „i w porozumieniu” co nie odzwierciedla pełnego opisu czynu przypisanego oskarżonym i narusza ustawowe znamiona formy zjawiskowej działania przez więcej niż jedną osobę określone wart. 18 § 1 kk. Na podstawieart. 427 § 1 kpkiart. 437 § 1 i 2 kpkwniósł o zmianę opisu czynu z pkt. II wyroku poprzez dodanie po słowach „wspólnie i „ frazy „w porozumieniu”.
Apelacja obrońcyM. W. (1)zaskarżała wyrok w zakresie winy i kary oraz rozstrzygnięcia o kosztach na jego korzyść, zarzucając:
1) obrazę przepisów prawa procesowego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne przyjęcie, iż oskarżonyM. W. (1)dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy powyższe ustalenie Sąd Rejonowy poczynił przez pryzmat z góry powziętej tezy, że wyjaśnienia osk.M. W. (1)są niewiarygodne i ustalił stan faktyczny jedynie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, których zeznania, jako osób bezpośrednio zainteresowanych rozstrzygnięciem sprawy i osób znajdujących się pod wpływem alkoholu w dniu zdarzenia – należy ocenić ze szczególną ostrożnością, a nadto w sytuacji, gdy zeznania pokrzywdzonych są wewnętrznie sprzeczne i wykluczające się:
2) błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść wyroku, polegający na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, m.in., że:

•

osk.M. W. (1)(i osk.N. P.) „wysiedli z białego samochoduS. (...), który podjechał do zaparkowanego samochoduV. (...), w którym siedzieli pokrzywdzeni",

•

osk.M. W. (1)„bił pokrzywdzonych, m.in.P. Z.";

podczas gdy powyższe ustalenia stoją w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ponieważ jak wynika z zeznań świadkówM. O.,Ł. S.,P. Z.,M. K.i wyjaśnień oskarżonych - osk.M. W. (1)uczestniczył w imprezie urodzinowej kolegiM. O.i pojechał z niej wraz z osk.N. P.bezpośrednio do domu wH.samochodemA. R.147 koloru jasnoniebieskiego kolegiŁ. S., który po nich przyjechał i ich odwiózł; a zatem osk.M. W. (1)nie podjechał do pokrzywdzonych niejakimS. (...)i nie uczestniczył w pobiciu pokrzywdzonych;

•

osk.M. W. (1)„używał nie tylko pieści, ale i noża",

podczas gdy powyższe ustalenie stoi w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ponieważ żaden z pokrzywdzonych nie potwierdził, aby osk.M. W. (1)„używał noża"; w tym zakresie zeznania pokrzywdzonych są wewnętrznie sprzeczne;

•

osk.M. W. (1)„wypowiadał groźby, zachowywał się agresywnie, prowokował, wymachiwał nożem",

podczas gdy powyższe ustalenie stoi w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ponieważ żaden z pokrzywdzonych nie potwierdził, aby osk.M. W. (1)„wypowiadał groźby, zachowywał się agresywnie, prowokował, wymachiwał nożem",

•

osk.M. W. (1)„umyślnie uszkodził dwie opony, szybę, kierunkowskaz i karoserię pojazduV. (...), należącego doS. B., kopał w karoserię, wybił przednią szybę, nożem uszkodził- przeciął dwie opony od strony kierowcy",

podczas gdy powyższe ustalenie stoi w oczywistej sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ponieważ żaden z pokrzywdzonych nie potwierdził, aby osk.M. W. (1)„umyślnie uszkodził dwie opony, szybę, kierunkowskaz i karoserię pojazduV. (...), należącego doS. B., kopał w karoserię, wybił przednią szybę, nożem uszkodził-przeciął dwie opony od strony kierowcy",

•

„oskarżeni mogli dopuścić się tych czynów już po wyjściu z imprezy"

podczas gdy jest to jedynie spekulacja Sądu i zarazem dowolne ustalenie a nie udowodniony na podstawie zebranych dowodów fakt;

•

„żaden z pokrzywdzonych nie miał najmniejszego powodu aby fałszywie oskarżać oskarżonych"

podczas gdy powyższa kwestia w ogóle nie była przedmiotem postępowania dowodowego, a zatem stanowi dowolne ustalenie Sądu;

•

„oskarżeni mieli z pewnością czas, aby po opuszczeniu lokalu odjechać, a następnie wrócić innym pojazdem na miejsce zdarzenia"

podczas gdy jest to jedynie spekulacja Sądu i zarazem dowolne ustalenie a nie udowodniony na podstawie zebranych dowodów fakt;
zarzuciła również przekroczenie przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów poprzez pominięcie przez Sąd kwestii, że pokrzywdzeni wielokrotnie rozmawiali ze sobą o wersji zdarzenia i o napastnikach kto mógł być sprawcą pobicia, co wskazuje na wspólne ustalanie wersji zdarzenia korzystnej dla pokrzywdzonych;

4
oraz poprzez pominięcie przez Sąd kwestii, że wg pokrzywdzonychP. Z.iR. R.inne osoby przybiegły z imprezy a zatem sprawcami pobicia mogły być zupełnie inne nieustalone osoby, a nie osk.M. W. (1);

5
zarzuciła również przekroczenie przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie stanu faktycznego w sprawie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, podczas gdy ich zeznania są wewnętrznie sprzeczne,

6
przekroczenie przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów poprzez wywodzenie przez Sąd negatywnych skutków prawnych (niewiarygodność oskarżonych) z faktu, że oskarżeni byli pod wpływem alkoholu, natomiast nie czyni tego z faktu, że również pokrzywdzeni byli pod wpływem alkoholu, a zatem ich zeznania należy oceniać ze szczególną ostrożnością;

7
naruszenie przez Sąd Rejonowy prawa materialnego tj.art. 233 § 1 i 6 kkpoprzez błędną jego wykładnię poprzez stwierdzenie, że zachowanie osk.M. W. (1)wypełnia znamiona przestępstwa spenalizowanego w przepisie 159kkw zw. zart. 57a § 1 kkoraz zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kk, podczas gdy zdaniem obrony osk.M. W. (1)nie dopuścił się zarzucanych czynów i brak jest obiektywnych dowodów na bezwzględne ustalenie winy oskarżonego,

8
brak uwzględnienia przez Sąd Rejonowy jako okoliczności łagodzącej dotychczasowej niekaralności osk.M. W. (1),

z daleko idącej ostrożności procesowej zarzuciła również:
9) rażącą surowość kary orzeczonej w stosunku do osk.M. W. (1), w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 2 lat, orzeczenie kary grzywny 100 stawek po 10 zl każda, nawiązki, obowiązku naprawienia szkody nie biorąc pod uwagę jako okoliczności łagodzącej faktu jego dotychczasowej niekaralności i braku jakiegokolwiek konfliktu z prawem i niezasadne obciążenie oskarżonego kosztami procesu, podczas gdy jego zarobki wynoszą jedynie 2120 zł brutto, a zatem nie wystarczą na pokrycie ww. kosztów, nawiązki i obowiązku naprawienia szkody.
Na zasadzieart. 427 § 1 i 437 § 2 kpkwniosła:

1
o uniewinnienie osk.M. W. (1)od zarzucanych mu czynów

z ostrożności procesowej o:

2
zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie orzeczonej kary, nieorzekanie nawiązki i obowiązku naprawienia szkody, zwolnienie z kosztów sądowych

ewentualnie:

3
o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Jedynie apelacja prokuratora jest zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia apelacji wniesionej przez obrońcęM. W. (1), jednakże wywołana tym środkiem odwoławczym kontrola instancyjna, doprowadziła do pewnej zmiany i to również wobec współoskarżonegoN. P., który nie zaskarżył wyroku.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do apelacji obrońcyM. W. (1)nie można podzielić generalnego zawartego w niej zarzutu, jakoby Sąd I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów, czego wynikiem było dokonanie dowolnych ustaleń, żeM. W. (1)dopuścił się obu zarzucanych mu czynów. Faktem jest, że rozstrzygając przedmiotową sprawę sąd dysponował dwoma grupami przeciwstawnych sobie dowodów – z jednej strony wyjaśnieniami oskarżonych, którzy nie przyznawali się do winy, z drugiej twierdzeniami pokrzywdzonych, którzy wskazywali naM. W. (1)iN. P., jako jednych ze sprawców ich pobicia oraz zniszczenia samochodu stanowiącego własnośćZ. B.. Jak wynika z treści wyroku i jego uzasadnienia, sąd meriti obdarzył wiarą twierdzenia pokrzywdzonych i takie stanowisko w pełni uzyskuje akceptację ze strony Sądu II instancji.
Na wstępie stwierdzić należy, co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, iż w nocy 30 stycznia 2016 r w miejscowościŻ.doszło do zdarzenia, które jest przedmiotem niniejszego postępowania tj. pobicia 4 młodych mężczyzn oraz uszkodzenia auta należącego do ojca jednego z nich. Całe zdarzenie miało miejsce późno w nocy (ok. 2.00), przy ograniczonej mocno widoczności, miało bardzo dynamiczny charakter. Okoliczności te w powiązaniu z faktem, że większość pokrzywdzonych znajdowała się pod wpływem alkoholu (aczkolwiek nie w takim stężeniu, aby uniemożliwiało im to śledzenie przebiegu zdarzeń), mieli oni ograniczone możliwości czynienia spostrzeżeń. Niemniej, takie spostrzeżenia poczynili, co słusznie dało sądowi meriti podstawę do przypisaniaM. W. (1)winy w zakresie obu zarzucanych mu czynów.
I tak, naM. W. (1)jako na jednego z napastników, który wysiadł z samochoduS. (...)wskazują zeznaniaD. B. (1). Dokonane przez świadka rozpoznanie jawi się wiarygodnym, jeżeli zważyć fakt, iż oskarżony był mu znany już uprzednio z racji uczęszczania do jednej szkoły, pokrzywdzony prawidłowo nawet wskazał datę urodzin oskarżonego (1993 r). Już chociażby te zeznania – osoby w żaden sposób niezainteresowanej bezpodstawnym pomawianiem oskarżonego, przeczą przyjętej przez niego linii obrony, zgodnie z którą miał on nieuczestniczyć w bójce i uszkodzeniu samochodu, ponieważ wcześniej został odwieziony do domu przezŁ. S.. Sąd Rejonowy przesłuchując na rozprawieD. B. (1), obserwując jego reakcje i sposób składania zeznań miał przesłanki do wyrobienia sobie przekonania o wiarygodności lub jej braku w zeznaniach świadka. Podkreślenia również wymaga rozwaga i ostrożność widoczna w zeznaniach świadka wskazująca, iż przekazywał on jedynie faktyczne swoje spostrzeżenia, a nie obciążałM. W. (1)tym, czego nie zaobserwował w jego działaniu. Tak więc zeznał, że oskarżony ten był w grupie osób, które biły jego i innych pokrzywdzonych, ale on od niego osobiście „nie dostał”. Świadek nie był również w stanie potwierdzić, wynikającego z innych dowodów faktu posługiwania się przez oskarżonego nożem. Gdyby faktycznie, jak twierdzi to autorka apelacji, intencją pokrzywdzonych – w tymD. B. (1)– było bezpodstawne obciążanie oskarżonych, to takie fakty znalazłyby się w zeznaniach.
O posługiwaniu się nożem przezM. W. (1)zeznał natomiastP. Z.i również w tym wypadku nie można mieć wątpliwości, co do pewności rozpoznania, skoro świadek uczęszczał z oskarżonym do jednej klasy. Z zeznań tego świadka wynika również, że toM. W. (1)wspólnie z drugim współoskarżonym dokonali uszkodzeń w samochodzieV. (...). Również w zeznaniach tego świadka widać umiar i ostrożność w podawaniu faktów obciążających oskarżonych, ponieważ świadek stwierdził, iż poza oskarżonymW.nie znał pozostałych napastników (co dotyczyło również oskarżonegoN. P.).
Uzupełnieniem przytoczonych wyżej zeznańP. Z.iD. B. (2)są depozycje pozostałych pokrzywdzonych tj.J. R.iR. R.. Pierwszy z wymienionych doznał najpoważniejszych obrażeń ciała i to na samym początku zajścia, dlatego miał ograniczone możliwości obserwacji przebiegu zdarzeń, niemniej i z jego zeznań wynika, że jednym z napastników byłM. W. (1). Jeżeli nawet mieć wątpliwości, czy pokrzywdzony osobiście zaobserwował oskarżonego (na k. 43 w pierwszych swoich zeznaniach stwierdził, że nie jest w stanie stwierdzić, czyM. W.był wśród mężczyzn, którzy wysiedli zS.), to za wiarygodne należy uznać, że o obecnościM. W.dowiedział się od innych pokrzywdzonych, którzy w niewątpliwy sposób go rozpoznali. Analogiczne uwagi są aktualne wobec zeznań ostatniego z pokrzywdzonychR. R., który przed przedmiotowym zdarzeniem nie znał osobiścieM. W., a jego dane personalne wskazali mu pokrzywdzeni lub inni znajomi. Nie miał natomiast wątpliwości, żeM. W. (1)był jednym z napastników, którzy dopuścili się pobicia jego i 3 kolegów, a następnie zniszczenia samochodów.
Reasumując, wskazane wyżej dowody w postaci zeznań pokrzywdzonych nie pozostawiają wątpliwości, co do sprawstwaM. W. (1)w zakresie zarzuconych i przypisanych mu czynów. Sąd Okręgowy uznał jedynie za zasadne wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej chuligański charakter obu występków. Nie można bowiem mówić o publiczności działania (dostępie nieograniczonej grupy osób) w sytuacji, gdy zdarzenie ma miejsce w wiosce, w powszedni dzień, o godz. 2.00 w nocy, nawet przy uwzględnieniu, że w pobliżu odbywało się przyjęcie urodzinowe z nieustaloną liczbą uczestników. Dlatego wyeliminowanie chuligańskiego charakteru obu czynów – w stosunku doN. P., który nie złożył apelacji wyroku, na zasadzieart. 435 kpk– pociągnęło za sobą niezbędną korektę wyroku poprzez: wyeliminowanie z podstawy skazaniaart. 57a § 1 kk, z podstawy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności§ 4 art. 69 kk, uchylenie nawiązek orzeczonych na podstawieart. 57a § 1 kk, orzeczenie zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych za doznaną krzywdę. Sąd Okręgowy nie widział również podstaw do uwzględnienia zarzutu kwestionującego wysokość kary orzeczonej wobecM. W. (1). Mimo bowiem wyeliminowania chuligańskiego charakteru przypisanych oskarżonemu działań, popełnione przez niego czyny niewątpliwie charakteryzują się znacznym stopniem winy i stopniem społecznej szkodliwości, na co wpływ ma sposób działania oskarżonego, który wspólnie i w porozumieniu z innymi sprawcami, bez żadnego racjonalnego powodu zaatakował grupę młodych mężczyzn, posługując się przy tym tak niebezpiecznymi przedmiotami, jakie stanowią noże. Z relacji pokrzywdzonych wynika nadto, że toM. W. (1)wraz z drugim oskarżonymN. P.w całym zdarzeniu odgrywali wiodącą rolę, atakując pokrzywdzonych, jak i dokonując zniszczenia samochodu. W tej sytuacji orzeczenie kary pozbawienia wolności w wysokości 1 roku, a więc niewiele wyższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia i to z warunkowym zawieszeniem wykonania, nie może być odebrane jako orzeczenie kary rażąco surowej. Tym bardziej, iż z akt sprawy wynika, iż zdarzenie, którego dotyczy przedmiotowa sprawa stało się znane w lokalnej społeczności, zwłaszcza wśród młodego pokolenia. Dlatego niezbędnym jest, aby tego typu zachowania polegające na brutalnym, pozbawionym racjonalnych zachowań ataku na życie, zdrowie, czy też mienia, spotykały się z adekwatną sankcją wyrabiając w społeczeństwie przekonanie o nieuchronności stosowania odpowiednio surowej sankcji wobec sprawców takich przestępstw.
W sytuacji, gdy wykonanie kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone, jedyną dolegliwość, w tym wypadku finansową, stanowi kara grzywny i nawiązki orzeczone na rzecz pokrzywdzonych. Brak jest podstaw do uznania, iż należności te przekraczają możliwości finansowe oskarżonego, który jest młodym człowiekiem nie posiadającym nikogo na utrzymaniu oraz dysponującym regularną pensją ze stałego zatrudnienia. Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego koszty procesu, co jest regułą w razie zapadnięcia wyroku skazującego (art. 627 kpk). Obrońca oskarżonego nie wskazała żadnych argumentów, które przemawiałyby za odstępstwem od tej zasady.
Mając powyższe na względzie, na podstawieart. 437 § 1 kpk,435 kpk,636 § 1 kpk,art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r o opłatach w sprawach karnych, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.