Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 2074/14
Data wyroku: 2017-01-24 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: Magdalena Hemerling

Sygn. akt I C 2074/14

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 3 stycznia 2017 r.
PowódA. S.domagał się nakazania pozwanym małżonkomI. Ł.iA. Ł. (1), aby wydali powodowiA. S.nieruchomość gruntową – miejsca postojowe nr 11 i 12 znajdujące się na zabudowanej nieruchomości położonej przyul. (...)wW., oznaczonej jakodziałka ewidencyjna nr (...)z obrębu 2-08-22, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa XIII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziKW (...), a także zasądzenia od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
Powód w uzasadnieniu wskazał, że jest współwłaścicielem zabudowanej garażem nieruchomości gruntowej o nr ew. 97/7 położonej przyul. (...)wW.. Wskazano ponadto, że początkowo własność ww. nieruchomości gruntowej przysługiwała(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW.. Na mocy uchwały nr 3/08/06.2010 z dnia 8 czerwca 2010 r., zaprotokołowanej w formie aktu notarialnego nr Repertorium A 4114/2010 – Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników wyraziło zgodę na podział majątku spółki pozostałego po zaspokojeni wierzycieli – m.in. w ten sposób, żeA. S.tytułem części udziału w masie likwidacyjnej otrzymał m.in udział wynoszący 3/76 części we współwłasności zabudowanej nieruchomości położonej przyul. (...)wW., oznaczonej jako działka ew. 97/7 z obrębu 2-08-22, z którym to udziałem jest związane prawo do wyłącznego korzystania z trzech miejsc postojowych oznaczonych numerami 11, 12 oraz 80. Wyżej wskazane miejsca parkingowe powoda o nr 11 i 12 są zajmowane przez pozwanych małżonkówI. Ł.orazA. Ł. (1)– nieprzerwalnie od 2003 r. bez tytułu prawnego, wobec czego powód pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. wezwał pozwanych do wydania wskazanych wyżej miejsc postojowych. Pismem z dnia 5 września 2014 r. pozwani odmówili powodowi wydania nieruchomości (pozew k. 2-3).
W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazali że posiadają tytuł prawny do korzystania z miejsc postojowych wskazanych w pozwie, bowiem otrzymali je w ramach wykonania przez spójkę(...) Sp. z o.o.(poprzedniego właściciela nieruchomości) umowy notarialnej z dnia 9 stycznia 2001 r. Re. A nr(...), zawartej przez strony. Zgodnie ze wskazaną umową w zamian za zobowiązane do wybudowania i przeniesienia na nich własności 4 lokalumieszkalnych (nr (...)) o łącznej powierzchni ok. 200 m2 wraz z przynależnymi do nich dwoma miejscami garażowymi w inwestycji przyul. (...)wW., powodowie przenieśli naspółkę (...). sp. z o.o. własność nieruchomości położonej przyul. (...)wW., o wartości 680 tys. zł.Spółka (...). sp. z o.o. wskazała im w wykonaniu umowy notarialnej jako miejsce postojowa dla nich przeznaczone - miejsca zajmowane przez nich obecnie i będące przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazali ponadto, że z uwagi na zwłokę w wykonaniu umowy deweloperskiej pozwani wystąpili do Sądu Okręgowego w Warszawie o zobowiązaniespółki (...). sp. z oo. do ustanowienia odrębnej własności lokali wraz z przynależnymi do nich miejscami postojowymi i przeniesienie na nich własności. Sąd uwzględnił żądanie tylko w zakresie lokali mieszkalnych, gdyż uznał że żądanie powodów dotyczące zajmowanych przez nich miejsc postojowych nie jest tożsame ze zobowiązaniem spółki wynikającym z aktu notarialnego. Mimo że własność miejsc postojowych nie została przeniesiona korzystali oni nadal zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami ze wskazanych miejsc. Co więcejA. S.wspólnik(...) sp. z o.o., a także członek jej zarządu, a następnie likwidator – doskonale wiedział o sposobie uzyskania uprawnień do korzystania z miejsc postojowych przez pozwanych, uiszczeniu przez nich całości ceny za lokale wraz z garażami, których nie otrzymali. W tej sytuacji pozwanym przysługuje przeciwko powodowiA. S.roszczenie o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia, skoro on otrzymał, będąc w złej wierze, z majątku likwidowanej spółki jako wspólnik udział we współwłasności nieruchomości, z którym łączy się prawo do korzystania z miejsc postojowych nr 11 i 12 – udział, za który pozwani uiścili cenę nabycia (art. 287 § 2 k.s.h.a contrario). Pozwani zgłosili zarzut zatrzymania do czasu zwrotu uzyskanego bezprawnie kosztem ich majątku wzbogacenia. Pozwani podnieśli również zarzut naruszenia przez powoda zasad współżycia społecznego, w szczególności zasady lojalności wobec kontrahentów w prowadzonej działalności gospodarczej, przez żądanie wydania przedmiotu, za jaki pozwani uiścili cenę na rzecz prowadzonego przez powoda i należącego w części do niego podmiotu gospodarczego i nieprzekazanie pozwanym uprawnień do tego przedmiotu mimo uzyskanych kosztem ich majątku wzbogacenia (odpowiedź na pozew k. 94-98).
W dniu 24 sierpnia 2015 r. pozwaniI. Ł.iA. Ł. (2)wnieśli pozew wzajemny o zasądzenie odA. S.na rzecz powodów wzajemnych kwoty 48 800 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia zapłaty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia oraz o zasądzenie od pozwanego wzajemnegoA. S.na rzecz powodów wzajemnych zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazali, że zgodnie z łącząca strony umową BUD-PROF zobowiązana była do wybudowania i przeniesienia na powodów wzajemnych własności lokali mieszalnych oznaczonych nr 21, 22, 23, 24 o łącznej powierzchni 200 m2 wraz z przynależnymi do nich dwoma miejscami garażowymi w inwestycji przyul. (...)wW.. Wobec braku wywiązania się z postanowień umowy w terminie, koniecznym stało się dochodzenie roszczeń na drodze sądowej. Niemniej w kwestii miejsc postojowych Sąd Okręgowy uznał, że żądanie przeniesienia udziału w wysokości 2/76 w działce ew. nr 97/7 zabudowanej garażem i stanowiącej odrębną nieruchomość nie odzwierciedla zobowiązania spółki wynikającego z aktu notarialnego, zgodnie z którym do lokali przynależeć miały dwa miejsca garażowe jedno obok drugiego, położone na ten samej nieruchomości. Data uprawomocnienia się tego wyroku stanowi datę wymagalności świadczenia o zwrot bezpodstawnego wzbogacenia i od tej daty powodowie wzajemni żądają zasądzenia odsetek należnych od roszczenia głównego. W związku z tym, że przeniesiona przez powodów wzajemnych własności nieruchomości położnej przyul. (...)wW.pokrywała wartość lokali wraz z miejscami garażowymi i pomieszczeniami przynależnymi, a w zamian na nich przeniesiono tylko własność lokali,spółka (...) sp. z o.o.tylko częściowo wywiązała się z ciążącego na niej zobowiązania. Tym samym powodom wzajemnym przysługiwało wobec niej roszczenie o zwrot odpowiedniej części uiszczonej ceny tytułem zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia. TymczasemA. S., będąc wspólnikiem BUD-PROF sp. zo.o. posiadał wiedzę w zakresie ciążącego na nim zobowiązania, mimo to nabył w drodze poddziału majątku likwidowanej spółki uprawnienia do udziału w nieruchomości, z którym to udziałem związane jest prawo do wyłącznego korzystania z trzech miejsc postojowych, z czego dwa z nich zostały przydzielone i przekazane powodom wzajemnym, tym samym uzyskał on część majątku likwidowanej spółki, będąc w złej wierze. A zatem nie przysługuje mu ochrona przed wierzycielami spółki wynikająca zart. 287 § 2 k.s.h.Wartość przedmiotu sporu została ustalona jako równowartość ceny zakupu dwóch miejsc garażowych w nowej inwestycji położonej wW.przyul. (...)w dacie zbliżonej do daty zawarcia aktu notarialnego z dnia 9 października 2001 r (pozew wzajemny k. 126-132).
W odpowiedzi na powództwo wzajemnieA. S.wniósł o odrzucenie powództwa wzajemnego z uwagi na powagę rzeczy osądzonej w sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt XXV C 2973/05, a z ostrożności procesowej także o oddalenie powództwa wzajemnego z uwagi na brak legitymacji biernejA. S., nieudowodnienie powództwa wzajemnego oraz przedawnienie orzeczenia objętego powództwem wzajemnym. Wskazał ponadto, że pozwany wzajemny nie może odpowiadać za zobowiązania spółki na zasadzieart. 827 § 2 k.s.h., bowiem w dobrej wierze otrzymał przypadającą na niego część majątku spółki, bowiem w obrocie prawym istniało prawomocne orzeczenie sądu w tym zakresie(odpowiedź na powództwo wzajemne k.173-177).
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 9 października 2001 r. między(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.aI. Ł.iA. Ł. (1)została zawarta umowa deweloperska zobowiązująca do ustanowienia odrębnej własność lokalimieszkalnych (...)o łącznej powierzchni 200 m2położnych na poddaszu wraz z przynależnymi dwoma miejscami garażowymi – w trybieart. 9 ustawy o własności lokali, i przeniesienia własności wraz z pomieszczeniami przynależnymi na rzeczI. Ł.iA. Ł. (1)– w formie aktu notarialnego przed notariuszemK. Ł. (1)wW., Rep A nr 4391/2001. Strony zobowiązały się zawrzeć umowę wynikającą z powyższego zobowiązania do 31 grudnia 2002 r. Łączną wartość lokali wraz z miejscami garażowymi i pomieszczeniami przynależnymi strony określiły na kwotę 680 000 zł.I. Ł.iA. Ł. (2)na pokrycie wartości wyżej wskazanych lokali przenieśli na rzeczSpółki (...) sp. z o. o.z siedzibą wW.własność nieruchomości położonej wW.przyul (...), stanowiącej działkiem gruntu oznaczoną nr 63 z obrębu 2-07-18 o powierzchni 10 a 80 m2, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadziksięgę wieczystą KW nr (...). Przedstawiciele Spółki oświadczyli, że wszelkie roszczenia(...) sp. z o.o.względemI. Ł.iA. Ł. (1)z tytułu wpłat na przedmiotowelokale nr (...)wraz z pomieszczeniami przynależnymi i infrastrukturą zostały zaspokojone(akt notarialny Rep. A nr(...)k. 106-112).
Pozwani mieli kontakt z przedstawicielamispółki (...)od 2009 r. Przez dwa lata zabiegali oni, aby pozwani zawarli umowę sprzedaży domu przyul. (...)dla jednego z udziałowców w zamian za budowę dla pozwanych mieszkań w nowej inwestycji przyul. (...)i spłatę hipoteki. Nieruchomość przyul. (...)została wydana spółce jeszcze przed zawarciem umowy z dnia 9 października 2001 r. , tj. w sierpniu 2001 r. (vide: zeznaniaI. Ł.– k. 624-628).
Umowa ustanawiająca odrębną własność lokalimieszkalnych (...)o łącznej powierzchni 200 m2położnych na poddaszu wraz z przynależnymi dwoma miejscami garażowymi i przenosząca na pozwanych własność wraz z pomieszczeniami przynależnymi nie została zawarta (okoliczność bezsporna). W dniu 21 sierpnia 2003 r. zostały przydzielone pozwanym miejsca postojowe nr 11 i 12 mieszczące się nadziałce (...)o powierzchni 1775 m2 przyul. (...)wW.(zaświadczenie – k.142). Z miejsc tych pozwani korzystali bez żadnych zakłóceń od 2003 do 2014 roku(zeznaniaI. Ł.– k. 624-628).
Na podstawie umowy realizacyjnej budowylokalu mieszanego nr (...)zwartej miedzy BUD-PROF. sp. z o.o. wW.aM. K.iM. O.z dnia 28 stycznia 2003 r. wartość dwóch miejsc postojowych w garażu nieruchomości położonej wW.przyul. (...)o nr 55 i 56 na dzień zawarcia umowy oszacowano na 40 000 zł plus 22% VAT(umowa realizacyjna budowylokalu mieszkalnego nr (...)k. 151-156).
Pozwem z dnia 30 września 2003 r. skierowanym przeciwko(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.I. Ł.iA. Ł. (2)domagali się orzeczenia obowiązku zawarcia umowy zgodnie z treścią § 3 aktu notarialnego Rep. A(...)z dnia 9 października 2001 r. oraz zasadzenie na ich rzecz od pozwanego tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną z winy spółki łącznej kwoty 786 050 zł, na którą skradła się kwota 680 000 zł jako ekwiwalent za utracony dom przyul. (...), za który pozwana spółka nie przekazała przyrzeczonych lokali, bo nie zawarła umowy przyrzeczonej, kwota 26 000 zł tytułem wyrównania strat moralnych będących następstwem utraconej pracy po przebytej chorobie (złamaniu nerwowym) i długotrwałym leczeniu, kwota 4 050 zł tytułem zwrotu wydatków leczenia w okresie choroby i rekonwalescencji, kwota 26 000 zł tytułem odszkodowania za utraconą prace w następstwie choroby, 50 000 zł tytułem utraconych korzyści z powodu niemożności przeznaczania przyrzeczonych lokali pod wynajem (pozew k. 205-208).
Wyrokiem z dnia 5 listopada 2007 r., prawomocnym z dniem 27 grudnia 2007 r. Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział XXV Cywilny nakazał pozwanej(...) sp. z o.o.w likwidacji wW.złożenia oświadczenia woli o następującej treści:(...)sp. o.o. w likwidacji wW.ustanawia odrębna własność:
-lokalu mieszkalnego nr (...)w budynku przyul . (...)wW.usytuowanego na poddaszu składającego się z trzech pokoi, kuchni, łazienki, WC, przedpokoju o pow. użytkowej 61,48 m2 wraz z udziałem wynoszących(...)części zarówno w częściach wspólnych budynku i innych urzeczeniach, które służą do wspólnego użytku właścicieli lokali, oraz w takiej samej części w prawie własności działki ew. 97/4, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa prowadzi KW nr(...)o obszarze 309 m2,
-lokalu mieszkalnego nr (...)w budynku przyul . (...)wW.usytuowanego na poddaszu składającego się z trzech pokoi, kuchni, łazienki, WC, przedpokoju o pow. użytkowej 61,71 m2 wraz z udziałem wynoszących(...)części zarówno w częściach wspólnych budynku i innych urzeczeniach, które służą do wspólnego użytku właścicieli lokali, oraz w takiej samej części w prawie własności działki ew. 97/4, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa prowadzi KW nr(...)o obszarze 309 m2,
-lokalu mieszkalnego nr (...)w budynku przyul. (...)wW.usytuowanego na poddaszu składającego się z trzech pokoi, kuchni, łazienki, WC, przedpokoju o pow. użytkowej 61,71 m2 wraz z udziałem wynoszących(...)części zarówno w częściach wspólnych budynku i innych urzeczeniach, które służą do wspólnego użytku właścicieli lokali, oraz w takiej samej części w prawie własności działki ew. 97/4, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa prowadzi KW nr(...)o obszarze 309 m2 (pkt I sentencji wyroku).
Pozwana(...) sp. z o.o.w likwidacji z siedzibą wW.oświadczyła, że przenosi na rzecz powodówI. Ł.iA. Ł. (1)na zasadzie współwłasności ustawowej małżeńskiej odrębną własności lokali mieszalnych wraz z udziałami w nieruchomości wspólnej opisanymi w pkt I wyroku w wykonaniu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej w dniu 9 października 2001 r. sporządzonej przezK. Ł. (2)notariusza w kancelarii wW., nr Rep. A 4391/2001” (pkt II sentencji wyroku).
Zasadzono od pozwanej(...) sp. z o.o.w likwidacji wW.a rzecz powodówI. Ł.iA. Ł. (1)solidarnie kwotę 24 000 zł wraz z odsetkami od kwoty 4 000 zł od dnia 11 października 2002 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 000 zł od dnia 11 listopada 2002 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 000 zł od dnia 11 grudnia 2002 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 000 zł od dnia 11 stycznia 2003 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 000 zł od dnia 11 lutego 2003 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4 000 zł od dnia 11 marca 2003 r. do dnia zapłaty (pkt III sentencji wyroku). Umorzono natomiast postępowanie co do kwoty 680 000 zł (pkt IV sentencji wyroku), a w pozostałej części powództwo oddalono (pkt V sentencji wyroku)(wyrok z dnia 5 listopada 2007 r. k. 546-547)
Na mocy uchwały nr 3/08/06.2010 z dnia 8 czerwca 2010 r., zaprotokołowanej w formie aktu notarialnego nr Repertorium A 4114/2010 – Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników wyraziło zgodę na podział majątku spółki pozostałego po zaspokojeniu wierzycieli – m.in. w ten sposób, żeA. S.tytułem części udziału w masie likwidacyjnej otrzymał m.in udział wynoszący 3/76 części we współwłasności zabudowanej nieruchomości położonej przyul. (...)wW., oznaczonej jako działka ew. 97/7 z obrębu 2-08-22, z którym to udziałem jest związane prawo do wyłącznego korzystania z trzech miejsc postojowych oznaczonych numerami 11, 12 oraz 80(okoliczności bezsporne, akt notarialny rep. A nr(...)k.54-84).
W dniu 24 czerwca 2009 r.Ł. S.w imieniu spółki podfirmą (...) sp. z o.o.w likwidacji z siedzibą wW.w wykonaniu zobowiązania wynikającego z uchwały nr 3/08/06.2010 – przeniósł naA. S.udział wynoszący 9/228 części we współwłasności zabudowanej nieruchomości położonej przyul. (...)wW.oznaczonej jako działka nr. 97/7 o obszarze 0,1775 ha, objętejksięgą wieczystą KW nr (...)– tytułem przypadającego naA. S.udziału w masie likwidacyjnej Spółki, aA. S.oświadczył, że na powyższe wyraża zgodę i wskutek tego udział we współwłasności zabudowanejdziałki (...)nabywa. Przy czym strony postanowiły, że z udziałem wynoszącym 9/228 we współwłasności wskazanej działki związane będzie prawo wyłącznego korzystania i pobierania pożytków przezA. S.i jego następów prawnych z trzech stanowisk postojowych oznaczonych numerami: 11, 12 oraz 80, znajdujących się w budynku garażowym usytuowanym nadziałce nr (...)(akt notarialny rep. A nr(...)k.54-84).
Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. pełnomocnikA. S.wezwałI. Ł.do wydania miejsc postojowych nr 11 i 12 znajdujących się na zabudowanej nieruchomości położonej przyul. (...)wW.oznaczonej jako dz. ew. 97/7 z obrębu 2-08-22 oraz do zapłaty na rzeczA. S.wynagrodzenia za dotychczasowe bezumowne korzystanie z miejsc postojowych nr 11 i 12 w kwocie 19 200 zł za okres od 28 czerwca 2010 r. do 10 lipca 2014 r. – w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego(pismo z dnia 4 sierpnia 2014 r. k. 85).
Wyrokiem z dnia 15 marca 2016 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie w sprawie I C 489/15 zasądził od pozwanychI. Ł.iA. Ł. (1),na rzecz powodaA. S.kwotę 20.800 zł wraz z odsetkami od dat i kwot wskazanych w pozwie – z tytułu bezumownego korzystania z dwóch miejsc postojowych należących do powoda. Wyrok ten nie jest prawomocny (akta sprawy I C 489/15).
I. Ł.iA. Ł. (2)nadal korzystają z miejsc postojowych w garażu usytuowanym w budynku przyul. (...)wW., dz. ew. 97/7 (okoliczności bezsporne, zeznania pozwanej k.624-625).
Powyższy stan faktyczny, który nie był w istocie sporny, Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których prawdziwość i wiarygodność nie budziła wątpliwości oraz twierdzeń przyznanych wprost i niezaprzeczonych przez strony, na podstawieart. 229 k.p.c.i230 k.p.c.Stan faktyczny w niniejszym postępowaniu w przeważającej mierze nie był sporny.
Sąd oparł się również na zeznaniach przesłuchanej w charakterze stronyI. Ł., które złożone zostały w sposób szczery, jasny, logiczny i wolny od wewnętrznych sprzeczności, w dodatku korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, stanowiąc jednolitą, spójną całość, wobec czego Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiary. Nadto w sprawie nie zostały ujawnione jakiekolwiek okoliczności, które podważyłyby wiarygodność tych zeznań.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo główne jako niezasadne podlegało oddaleniu.
A. S.wystąpił z roszczeniem windykacyjnym zart. 222 § 1 kodeksu cywilnegoprzeciwko pozwanym o wydanie miejsc postojowych nr 11 i 12 znajdujących się na zabudowanej nieruchomości położonej przyul. (...)wW.. Przesłankami udzielenia ochrony przewidzianej w powyższym przepisie jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek pozytywnych i jednej negatywnej: właściciel wyzuty jest z posiadania rzeczy; roszczenie kieruje przeciwko posiadaczowi jego rzeczy; posiadaczowi nie przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Podkreślenia wymaga, że wszystkie powołane przesłanki muszą być spełnione w chwili orzekania o zgłoszonym żądaniu.
Komentowany przepisart. 222 § l k.c.od strony czynnej przyznaje właścicielowi (współwłaścicielowi) roszczenie o wydanie rzeczy, adresując je do osoby, która „włada faktycznie rzeczą”. Roszczenie windykacyjne jest roszczeniem „nieposiadającego właściciela przeciwko posiadającemu niewłaścicielowi”. Treścią roszczenia windykacyjnego jest żądanie wydania rzeczy, które obejmuje wydanie rzeczy w takim stanie, w jakim ona się znajduje w czasie realizacji roszczenia (tak Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz pod redakcją prof. E. Gniewka, Zakamycze 2001, komentarz do art. 222 kc).
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym odpisu księgi wieczystej nieruchomości czy odpisu umowy przeniesienia udziału w nieruchomości wspólnej z dnia 24 czerwca 2009 r., nie budziło wątpliwości, że powodowi przysługuje tytuł prawny do nieruchomości objętej powództwem. Jest on istotnie właścicielem udziału wynoszącego 9/228 we współwłasnościdziałki nr (...), z którym to udziałem zgodnie z podziałem quoad usum związane jest prawo wyłącznego korzystania i pobierania pożytków z trzech stanowisk postojowych oznaczonych numerami: 11, 12 oraz 80, znajdujących się w budynku garażowym usytuowanym nadziałce nr (...).
Należało zbadać, czy pozwanym przysługuje tytuł prawny do nieruchomości. W ocenie Sądu z datą 21 sierpnia 2003 r., kiedy zostały przydzielone pozwanym przedmiotowe miejsca postojowe doszło do zawiązania w sposób konkludentny, umowy użyczenia, o której mowa wart. 710 k.c.Zgodnie z powołanym przepisem przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Nie budzi wątpliwości, że zawarcie umowy użyczenia nie jest uzależnione od zachowania formy szczególnej, bez względu na przedmiot użyczenia. Umowa ta może być zawarta także w sposób dorozumiany. W taki właśnie sposób została zawarta również umowa użyczenia z powodem, który w wyniku podziału majątku spółki w 2009 roku uzyskał prawo do przedmiotowych miejsc postojowych. Należy bowiem zauważyć, że powód przez okres 5 lat umożliwiał pozwanym swobodne korzystanie z tych miejsc, tolerując zastany stan rzeczy i nie żądając wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Mieliśmy zatem do czynienia z dorozumianym użyczeniem, który to stosunek został pozwanym wypowiedziany w 2014 r. pierwszym wezwaniem do wydania przedmiotu sporu . W braku bowiem oznaczenia w sposób wyraźny lub dorozumiany czasu trwania umowy użyczenia przyjąć należy, że umowa ta, z uwagi na ciągły charakter zobowiązania, wygasa, ilekroć stosunek ten zostanie wypowiedziany przez użyczającego.
W dacie wystąpienia z powództwem windykacyjnym pozwani nie legitymowali się zatem prawem do przedmiotowych miejsc postojowych. Nie można bowiem upatrywać tego tytułu w oparciu o samą zawartą w dniu 9 stycznia 2001 r. umowę z BUD-PROF. sp. z o.o. wW.. Kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta przez Sąd Okręgowy w Warszawie, który oddalając powództwo w zakresie żądania przeniesienia udziału w wysokości 2/76 w działce nr ew.97/7 zabudowanej garażem i stanowiącej odrębną nieruchomość, uznał, że żądanie we wskazanym zakresie nie odzwierciedla zobowiązania spółki wynikającego z aktu notarialnego, zgodnie z którym do lokali przynależeć miały dwa miejsca garażowe jedno obok drugiego, położone na ten samej nieruchomości.
Niemniej mimo powyższego powództwo windykacyjne nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód nie wykazał bowiem, a to na nim spoczywał ciężar dowodowy w tym zakresie, że pozwani pozbawili go faktycznego władztwa nad miejscem postojowym w garażu. A przypomnieć należy, że roszczenie windykacyjneprzysługuje jedynie pozbawionemu władztwa właścicielowi. To że pozwani korzystają z miejsc postojowych powoda, nie oznacza jeszcze, że powód nie ma do nich dostępu. Z doświadczenia życiowego wynika, że miejsca postojowe w garażu wielostanowiskowym nie są w żaden sposób odgrodzone od siebie i dostęp do nich ma nieograniczona ilość osób posiadających dostęp do bramy wjazdowej, najczęściej przy użyciu pilota. Również istnieje możliwość wejścia do garażu przez osoby trzecie np. przez uchyloną bramę wjazdową.
Jak wynika ze zgormadzonego materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej, przedmiotowe miejsca garażowe nie są trwale oddzielone od innych miejsc ,a wjazd do nich nie jest niczym zastawiony. Pozwana wskazała przy tym, że to powód informował ich, „że postawi pachołki, celem uniemożliwienia wjazdu”, chcąc skłonić ich do zaprzestania korzystania ze wskazanych miejsc, manifestując w ten sposób niewątpliwe swe władztwo nad nieruchomością. Poza sporem pozostawało nadto, że powód dysponuje trzecim miejscem postojowym nr 80 znajdującym się w tym samym budynku garażowym, a zatem ma zapewniony dostęp do garażu. Skoro zaś wskazane miejsca nie są w żaden sposób odgrodzone, a ogólnie dostępne dla współwłaścicieli nieruchomości, w tym powoda, co nie było przedmiotem sporu, nie sposób uznać, by został on pozbawiony faktycznego władztwa nad nieruchomością objętą powództwem. Oczywistym jest przy tym, że zobowiązanie podmiotu do wydania nieruchomości poprzedzone być musi stwierdzeniem, że nieruchomość tę podmiot ten posiada i ma fizyczną możliwość jej zwrotu (,,wydania rzeczy”). Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy niemożliwym jest określenie sposobu wydania powodowi wskazanych miejsc postojowych, zwłaszcza, że – jak już wskazano – nie są w żaden sposób odgrodzone i zamknięte , a tym samym sposobu wprowadzenia właściciela w posiadanie, skoro to nigdy nie zostało utracone. Wyrok nakazujący wydanie wskazanych miejsc postojowych byłby zatem pozbawiony jakiejkolwiek mocy wykonawczej.
Sąd nie kwestionuje okoliczności, że korzystanie przez pozwanych z miejsc postojowych narusza prawo własności powoda. Niemniej ustawodawca zapewnił właścicielowi skuteczną ochronę przed osobą naruszającą jego własnośćw inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, jak w niniejszej sprawie – w postaci roszczenia o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń – tzw. roszczenia negatoryjnego (art. 222 § 2 k.p.c.). Nie ulega wątpliwości, iż naruszenie prawa własności może także przybrać postać ciągłego lub powtarzającego się wkraczania w sferę uprawnień właścicielskich bez całkowitego jednak pozbawienia właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Roszczenie negatoryjne jest właśnie środkiem ochrony własności wymierzonym przeciwko aktualnie realizującej się bezprawnej ingerencji w sferę uprawnień właściciela. Obejmuje ono żądanie przywrócenia stanu zgodnego z prawem i zakazania dalszych naruszeń, jeżeli okoliczności sprawy świadczą o tym, że należy się liczyć z powtarzającymi się naruszeniami. Zapadający w procesie negatoryjnym wyrok sądu musi ściśle określać obowiązki pozwanego, by nadawać się do egzekucji. Trzeba więc określić wymagane działanie pozwanego, prowadzące do przywrócenia stanu zgodnego z prawem.
W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy, w tym rodzaj dokonywanych przez pozwanych naruszeń własności powoda, w postaci parkowania samochodu na miejscach postojowych należących do powoda, wskazują, że właściwą ochroną powoda byłoby roszczenie negatoryjne, nie zaś windykacyjne. Bez wątpienia pozwani nie pozbawili bowiemA. S.władztwa nad rzeczą, nie zawładnęli trwale przedmiotowymi miejscami postojowymi (które nie są w żaden sposób odgrodzone od reszty garażu), a naruszają własność powoda w inny sposób parkując tam samochody.
Powód powinien zatem wystąpić z roszczeniem negatoryjnym, o zakazanie naruszeń, by skutecznie domagać się ochrony swej własności. Roszczenie negatoryjne nie zostało jednak w niniejszej sprawie zgłoszone przez powoda, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś Sąd nie był władny orzec o nim z urzędu, albowiem oznaczałoby to wyjście ponad żądanie pozwu.
Kierując się przedstawioną argumentacją i przywołanymi przepisami prawnymi, Sąd powództwo główne jako niezasadne oddalił.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu oart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.(punkt 2 wyroku) Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną wart. 98 § 1 k.p.c.strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Powód będący stroną przegrywającą sprawę obowiązany są zatem zwrócić pozwanym koszty postępowania w kwocie po 3617 zł, na co składają się: opłaty skarbowe od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 3600 zł ustalone na podstawie § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Przechodząc z kolei do oceny powództwa wzajemnego, wskazać należy, że było uzasadnione.
Powodowie wzajemni domagali się o zasądzenie odA. S.kwoty 48 800 zł tytułem bezpodstawnego wzbogacenia wobec niewywiązania się przez BUD-PROF. sp. z o.o. z postanowień umowy z dnia 9 października 2001 r. w zakresie przeniesienia własności miejsc garażowych.
Zgodnie zart. 405 kodeksu cywilnego, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Szczególnym rodzajem bezpodstawnego wzbogacenia jest tzw. świadczenie nienależne. W myślart. 410 § 2 k.c.świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Zgodnie z powyższym świadczenie jest nienależne – i tym samym można dochodzić jego zwrotu – m.in. wtedy, gdy podstawa świadczenia odpadła (conditio causa finita).O ile w przypadku nieistnienia zobowiązania świadczenie jest nienależne już w momencie jego spełnienia, o tyle w przypadku condictio causa finita w chwili spełnienia świadczenia jego podstawa prawna istniała, natomiast odpadła po spełnieniu. Chodzi przy tym o prawną podstawę konkretnego świadczenia w ramach wykonania zobowiązania tworzącego prawny tytuł dla tego właśnie działania świadczeniowego. Następcze odpadnięcie prawnej podstawy świadczenia dotyczy z reguły wadliwości samego zobowiązania lub jego causa.
Na gruncie niniejszej sprawy poza sporem pozostawało, że powodowie, przenosząc na podstawie zawartej umowy deweloperskiej na rzeczSpółki (...) sp. z o. o.z siedzibą wW.własność nieruchomości położonej wW.przyul (...), uiścili na rzecz BUD-PROF. sp. z o.o. wW.cenę ustanowienia odrębnej własności czterech lokali mieszkalnych i przeniesienia jej wraz z przynależnymi dwoma miejscami garażowymi na rzecz powodów. Nie może również budzić wątpliwości, że spółka ta nie wywiązała się ostatecznie z obowiązku przeniesienia na rzecz powodów własności miejsc garażowych. O odpadnięciu podstawy świadczenia przesądził ostatecznie wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 listopada 2007 r., w którym oddalono żądanie powodów w zakresie przeniesienia udziału w wysokości 2/76 w działce ew. nr 97/7 zabudowanej garażem i stanowiącej odrębną nieruchomość.
W takiej sytuacji w ocenie Sądu kwota zapłacona przez powodów wzajemnych na poczet ceny przeniesienia własności miejsc garażowych powinna im zostać zwrócona jako świadczenie nienależne (art. 410 § 2 kc.). W ustalonych okolicznościach odpadła bowiem podstawa prawna świadczenia spełnionego przez powodów wzajemnych, albowiem stanowić ono miało cenę nabycia miejsc postojowych od BUD-PROF. sp. z o.o., a do których nabycia nie doszło.  Wobec odpadnięcia podstawy świadczenia zaistniała zatem podstawa zobowiązania restytucyjnego wobec wzbogaconego tj. zwrotu korzyści stanowiącej przedmiot wzbogacenia.
Powodowie domagali się jednak zwrotu wskazanej kwoty od jednego ze(...) spółki – (...), który w związku z likwidacją spółki otrzymał m.in. udział wynoszący 9/228 we współwłasnościdziałki nr (...), z którym to udziałem zgodnie z podziałem quoad usum związane było prawo wyłącznego korzystania i pobierania pożytków wskazanych stanowisk postojowych. Przy czym nie ulega wątpliwości, że wskazany udział we współwłasności to prawo, które zostało zaproponowane pozwanym w sporządzonych przez dewelopera projektach aktu notarialnego przenoszącego własność lokali w zamian za zapis umowy deweloperskiej dotyczący dwóch miejsc garażowych.
Zgodnie zart. 407 k.c.jeżeli ten kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, rozporządził korzyścią na rzecz osoby trzeciej bezpłatnie, to wówczas obowiązek wydania korzyści przechodzi na tę osobę. Przy czym z jednej strony chodzi tu o korzyść bezpośrednio uzyskaną (przedmiot in natura), z drugiej także o wzbogacenie, które z uzyskania korzyści wynikło. Rozporządzenie korzyścią ma miejsce zarówno wtedy, gdy osoba trzecia uzyskuje to samo prawo, które utracił zubożony, jak i inne, o ile wraz z przejściem tego innego prawa odpada wzbogacenie pierwotnie zobowiązanego. W tym miejscu należy zauważyć, żespółka (...). sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą wW.została wykreślona z rejestru przedsiębiorców, a zatem utraciła byt prawny, a jej majątek został podzielony na wspólników. Tym samym niewątpliwie odpadło wzbogacenie pierwotnie zobowiązanego.
Skoro zaś uzyskana przez spółkę korzyść przeszła na rzecz pozwanego wzajemnego, przy czym nie powinno budzić wątpliwości, że czynność ta miała charakter nieodpłatny, uznać należało, że toA. S.jest zobowiązany do zwrotu na rzecz powodów wartość korzyści, którą uzyskał. Zgodnie z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wK.z dnia 19 października 2016 r. (I SA/Kr 976/16), które Sąd podziela i przyjmuje za własne, wydanie składników majątku Spółki udziałowcom w związku z jej likwidacją nie jest odpłatnym zbyciem, ponieważ jest to świadczenie jednostronne i nieekwiwalentne. Spółka w takiej sytuacji nie spełnia też ani nie reguluje ciążącego na nim zobowiązania, lecz wypełnia ustawowe obowiązki wynikające z mocy prawa, tj. zkodeksu spółek handlowych, bowiem procedura likwidacyjna polega na tym, że po zakończeniu działalności Spółki, w szczególności po uregulowaniu zobowiązań, likwidatorzy wydadzą pozostałe po likwidacji składniki majątku swoim udziałowcom w naturze. Nie będzie istnieć kwotowo określone zobowiązanie względem udziałowca. Nie istnieją także już w tym momencie zobowiązania, które likwidatorzy musieliby spełnić, gdyż spełnili je wcześniej na etapie postępowania likwidacyjnego. Nastąpi zaś czynność faktyczna i prawna wydania i przeniesienia własności składników majątku.
Już tylko z tej przyczyny powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Powodowie jako podstawę dochodzenia roszczenia objętego powództwem wskazywali równieżart. 287§ 1kodeksu spółek handlowych., zgodnie z którym w wspólnicy, którzy po upływie terminu określonego wart. 286 § 1 k.s.h.otrzymali w dobrej wierze przypadającą na nich część majątku spółki, nie są obowiązani do jej zwrotu w celu pokrycia należności wierzycieli. PozwanyA. S.swe stanowisko zmierzające do oddalenia powództwa, opierał na twierdzeniu, iż w momencie świadczenia pozostawał w dobrej wierze. Nie sposób jednak przyznać mu racji. Zgodnie z poglądami doktryny dobrą wiarę wspólnika wyłączy to, że wspólnik wiedział albo wiedziałby, gdyby dołożył należytej staranności, o tym, że pozostają niezaspokojone lub niezabezpieczone wierzytelności przysługujące przeciwko spółce (zob. J.A. Strzępka, E. Zielińska, [w:] Strzępka, Komentarz KSH, 2012, s. 681, Nb 2; Pabis, Spółka z o.o., 2006, s. 591, Nb 2 oraz [w:] Bieniak i in., Komentarz KSH, 2012, s. 995, Nb 2; J. Bieniak, [w:] Bieniak i in., Komentarz KSH, 2012, s. 1343, Nb 3; Kidyba, Komentarz KSH, t. I, 2013, s. 1282 oraz t. II, 2013, s. 1022; J.P. Naworski, [w:] Potrzeszcz, Siemiątkowski, Komentarz KSH, t. II, 2011, s. 651, Nb 6; A. Lewandowski, [w:] Koźma, Ożóg, Komentarz KSH, 2012, s. 581, Nb 3 oraz R. Kowalkowski, [w:] Koźma, Ożóg, Komentarz KSH, 2012, s. 1056, Nb 4).Tymczasem w ocenie SąduA. S.jako wspólnik i członek zarządu spółki miał pełną świadomość tego, że pozwani zapłacili za miejsca postojowe, których własność nie została im przekazana. Jakkolwiek zapadł wyrok Sądu Okręgowego, w którym stwierdzono niezasadność roszczenia o zobowiązane do złożenia oświadczenia woli, to w tej dacie świadczenieI. Ł.iA. Ł. (1)stało się nienależne, bowiem jego cel odpadł. Tym samym roszczenie powodów również na podstawieart. 287 § 2 k.s.h.zasługiwało na uwzględnienie.
W tym miejscu należy również podkreślić, że pozwani (powodowie wzajemni), wbrew temu co twierdzi powód (pozwany wzajemny) wykazali wysokość dochodzonego pozwem roszczenia. Zasadą jest, że wartość bezpodstawnego wzbogacenia, której zwrotu możemy się domagać (jeżeli niemożliwy jest zwrot w naturze), stanowi wartość korzyści uzyskanej bezprawnie, do wysokości aktualnego wzbogacenia. Tymczasem powodowe wykazali wartość tożsamego miejsca postojowego na tej samej nieruchomości w dacie zbliżonej do daty, w której miała zostać zawarta umowa finalna zespółką (...). sp. z o.o. wW.. Nie ulega wątpliwości Sądu, że wartość miejsc postojowych w tym samym (bądź sąsiednim) garażu, wybudowanym przez tego samego dewelopera, w zbliżonym czasie nie może przedstawiać innej wartości. Zbędne było zatem chociażby dopuszczanie kosztownego i czasochłonnego dowodu z opinii biegłego celem oszacowania wartości tych miejsc postojowych, albowiem przyjęte do porównania nieruchomości garażowe z innych lokalizacji w danym okresie nie byłyby aż tak adekwatne do porównania, co sąsiednia nieruchomość garażowa, w której miejsca postojowe zostały oszacowane – na datę zbliżoną do daty, w której miała zostać zawarta umowa z pozwanymi – na kwotę 20.000 zł plus VAT. Wskazać w tym miejscu należy, że sam powód określił w pozwie wartość przedmiotu sporu na kwotę 60 000 zł, a więc kwotę wyższą aniżeli kwota oszacowana przez powodów wzajemnych.
Odnosząc się zaś do zgłoszonego przez pozwanego wzajemnego zarzutu przedawnienia roszczenia wskazać należy, że co do zasady roszczenia z bezpodstawnego wzbogacenia przedawniają się na zasadach ogólnych, określonych wkodeksie cywilnym, czyli z upływem 10 lat. Początek biegu terminu przedawnienia roszczenia należy oceniać na podstawieart. 120 § 1 k.c.zdanie drugie, bowiem roszczenie o zwrot świadczenia nienależnego należy do tzw. świadczeń bezterminowych, wskazanych wart. 455 k.c.tj. takich, których termin spełnienia świadczenia nie był oznaczony oraz nie wynikał z właściwości zobowiązania. Roszczenie wynikające z zobowiązania bezterminowego, obejmującego zwrot nienależnie spełnionego świadczenia (art. 410 § 1 k.c.), staje się wymagalne w dniu, w którym świadczenie powinno być spełnione, gdyby wierzyciel wezwał dłużnika do zwrotu tegoż świadczenia w najwcześniej możliwym terminie. Fakt czynności wezwania nie stanowi warunku koniecznego do uzyskania atrybutu wymagalności wymienionego roszczenia. W przypadku roszczeń wynikających z zobowiązań bezterminowych, to bieg terminu przedawnienia ma swój początek z dniem, w którym roszczenie stałoby się wymagalne, gdyby uprawniony podjął czynność w najwcześniej możliwym terminie i to niezależnie od stanu świadomości uprawnionego, co do przysługiwania mu roszczenia kondycyjnego. W tym zakresie rozstrzyga tylko obiektywnie ustalony najwcześniej możliwy termin wezwania dłużnika przez wierzyciela do wykonania zobowiązania. Wobec powyższego, w okolicznościach niniejszej sprawy najwcześniej możliwy termin wezwania wierzyciela do wykonania zobowiązania przypadał na dzień uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, rozstrzygającego powództwo o nakazanie złożenia oświadczenia woli co do przeniesienia własności objętych powództwem miejsc postojowych, tj. w dniu 27 grudnia 2007 r. W tym dniu odpadła bowiem podstawa świadczenia na rzecz(...) sp. z o.o.ceny przeniesienia na rzecz powodów wzajemnych własności miejsc postojowych. Od tej właśnie datyI. Ł.iA. Ł. (2)posiadał obiektywną możliwość wezwania pozwanego do zwrotu bezpodstawnego wzbogacenia i winni był to uczynić, dbając o swoje interesy i dokładając w tym zakresie należytej staranności. W konsekwencji, uwzględniając uregulowaniaart. 120 § 1 zd. 2 k.c., od dnia 27 grudnia 2007 roku należało liczyć bieg terminu przedawniania roszczenia powoda. Tym samym podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem pozew w niniejszej sprawie został złożony 24 sierpnia 2015 r., a zatem przed upływem terminu przedawnienia, tj. przed 27 grudnia 2017 r.
Odmiennie od zagadnienia wymagalności roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia potraktować trzeba kwestię oznaczenia terminu jego spełnienia. Przepisy regulujące instytucję bezpodstawnego wzbogacenia, a więc i nienależnego świadczenia (art. 410 § 1 KC), nie określają terminu, w jakim nastąpić ma wykonanie obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia. Nie można też wyznaczyć tego terminu, odwołując się do natury zobowiązania, z którego świadczenie wynika. W tym stanie rzeczy - za uzasadniony uznać należy pogląd, że zobowiązanie do zwrotu nienależnego świadczenia ma charakter bezterminowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1976 r., III CRN 289/76, nie publ. oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1991 r., III CZP 2/91, OSNCP 1991, nr 7, poz. 93). Oznacza to, że termin spełnienia takiego świadczenia musi być wyznaczony zgodnie zart. 455 k.c., a więc niezwłocznie po wezwaniu skierowanym przez zubożonego. Z uwagi zaś, że powodowie wzajemni nie wyzywali pozwanego wzajemnego do zwrotu nienależnego świadczenia przed wytoczeniem powództwa, jego wymagalność Sąd określił na dzień 3 września 2015 r., a więc następny po dniu, w którym pozwany wzajemny otrzymał odpis pozwu wzajemnego i mógł zapoznać się ze stanowiskiem powodów. Dalej idące żądanie w przedmiocie odsetek podlegało oddaleniu.
Orzekając o kosztach postępowania w sprawie z powództwa wzajemnego, Sąd kierował się zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów, zgodnieart. 100 zd. 1 k.p.c.
Należy zauważyć, że choć Sąd w całości uwzględnił roszczenie główne powodów, to oddalił znaczną część żądania w zakresie odsetek, tj. za okres od 28 listopada 2007 r. do dnia 3 września 2015 r. (łącznie w kwocie 46.836,63 zł). Biorąc pod uwagę wysokość oddalonego żądania Sąd uznał, że pozwani (powodowie wzajemni) przegrali w 47 %, a wygrali w 53 % i w takim zakresie należał im się zwrot kosztów procesu od powoda (pozwanego wzajemnego).
Na koszty pozwanych (powodów wzajemnych) składało się wynagrodzenie pełnomocnika ustalone na podstawie § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w kwocie 2 400 zł oraz opłata od powództwa wzajemnego w kwocie 2440 zł, tj. łącznie 4840 zł. Na koszty pozwanego składało się zaś wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 2 400 zł ustalone na podstawie§ 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Po wzajemnej kompensacie poniesionych kosztów Sąd zasądził od powoda (pozwanego wzajemnego) na rzecz pozwanych (powodów wzajemnych) kwotę 1.437, 20 zł
SSR Magdalena Hemerling