Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: XVII Ka 777/17
Data wyroku: 2017-08-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Komorowski

Sygn. akt XVII Ka 777/17

WYROK

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale XVII Karnym-Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący: SSO Jarosław Komorowski
Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Popławska
przy udziale rewidenta Wielkopolskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Poznaniu Anny Chwastyniak

po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r.
sprawyJ. C.
obwinionego o wykroczenie skarbowe zart. 65 § 1 i 4 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie
z dnia 31 października 2016 r. – sygn. akt II W 482/16

1
Zmienia w ten sposób, że uchyla zaskarżony wyrok i na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 113§1 kksiart. 51 § 1 i 2 kksumarza postepowanie w przedmiotowej sprawie;

2
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.W. D.kwotę 1847,77 zł tytułem zwrotu kosztów obrony udzielonej obwinionemu z urzędu;

3
Kosztami postepowania za I i II instancję obciąża Skarb Państwa.

Jarosław Komorowski

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 31 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Lesznie uznał obwinionegoJ. C.za winnego tego, że w dniu 20 stycznia 2014 r. w miejscowościL., nabył i posiadał wyroby akcyzowe w postaci tytoniu do palenia w ilości 1,428 kg bez polskich znaków akcyzy, które stanowiły przedmiot czynu zabronionego zart. 63§7 i §1 kks– tj. wyrobu akcyzowego wydanego po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy bez uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, od którego kwota podatku akcyzowego narażonego na uszczuplenie wynosiła 999,00zł tj. wykroczenia skarbowego zart. 65 § 1 i 4 k.k.s.Sąd Rejonowy częściowo obciążył również obwinionego kosztami postępowania w kwocie 1328,40 zł oraz 2,77 zł, a w pozostałym zakresie zwolnił obwinionego od obowiązku ich zapłaty.
Wyrok ten w całości, zaskarżył obrońca obwinionego zarzucając mu:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:art. 7 k.p.k.w zw. zart. 5§2 k.p.k.poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego przejawiającą się w uznaniu, że obwiniony popełnił czyn zart. 65§1„kodeksu karnego wykonawczego” (zapewne obrońca miał na myślik. k.skarbowy),

2
a nadto obrazę prawa materialnego:

⚫

art. 65§1 kkspoprzez błędną jego wykładnię, przejawiającą się w przypisaniu obwinionemu posiadania wyrobów akcyzowych, podczas gdy posiadanie nie należy do znamion czasownikowych tego czynu zabronionego,

art. 48§4 kkspoprzez jego niezastosowanie i wymierzenie kary grzywny bez uwzględnienia okoliczności, o których mowa we wskazanym przepisie.

W konsekwencji, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zwolnienie obwinionego od kosztów sądowych oraz o zasądzenie kosztów obrony z urzędu.
Na rozprawie odwoławczej obrońca podtrzymał stanowisko zaprezentowane w apelacji, natomiast oskarżyciel – przedstawiciel Urzędu Celno-Skarbowego wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy okazała się potrzebna, jednakże nie zasługiwała na uwzględnienie, ani w zakresie wniosków w niej zawartych, ani podniesionej w niej argumentacji.
Obrońca powołując się na – popełnione jego zdaniem przez Sąd I instancji błędy - przede wszystkim sposób procedowania Sądumeriti, który miał mieć wpływ na ocenę dowodów, a w konsekwencji na stwierdzenie sprawstwa i winy obwinionego.
Zgodnie zart. 7 k.p.k., organy postępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną tego przepisu, gdy:

1
jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.),

2
stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.),

3
jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 roku, V KKN 104/98).

Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień, które wskazywałby na przekroczenie przepisuart. 7 k.p.k.(recypowanym do postępowania w sprawach o wykroczenia) i w pełni zgodził się z przeprowadzonym przez Sąd I instancji postępowaniem dowodowym.
Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do twierdzenia, że Sąd Rejonowy naruszył wskazaniaart. 5 § 2 k.p.k.Nie można bowiem podnosić tego zarzutu, wskazując na wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu interpretacji prawa. Sąd Rejonowy wyjaśnił wszystkie istniejące w sprawie wątpliwości i poparł te wyjaśnienia rzeczową argumentacją, którą Sąd II instancji w pełni podziela.
Wobec stwierdzenia, iż nie uchybiono wskazaniom wiedzy lub logicznego rozumowania, ani też nie wykroczono poza ramy swobodnej oceny, brak jest podstaw do wzruszenia orzeczenia, w sposób oczekiwany przez autora apelacji tj. do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniaJ. C.od zarzuconego mu czynu, zgodnie z dyspozycjąart. 62 § 3 k.p.w.
Konieczne natomiast okazało się umorzenie postępowania. Podstawą takiego rozstrzygnięcia stał się pogląd wyrażony i zaakceptowany przez Sąd Odwoławczy w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2015 r. sygn.. V KK 433/14, gdzie tenże Sąd badając w trybie kasacyjnym sprawę wykroczenia skarbowego o kwalifikacji czynu i stanie faktycznym bardzo zbliżonym do czynu przypisanego obwinionemu w przedmiotowej sprawie uznał, iż termin przedawnienia karalności wykroczenia skarbowego zart. 65 § 1 i 4 k.k.s.wynosi 3 lata.
W sprawie, którą zajmował się Sąd Najwyższysprawca czynu został obwiniony o to, że w dniu15 czerwca 2012r. przechowywał w sklepie w N. przy ulicy W. tytoń do palenia w ilości 2,8 kg o wartości rynkowej 1.002,00 zł, nieoznakowany polskimi znakami akcyzy, wobec którego nie został uiszczony podatek akcyzowy w kwocie 1.645,00 złotych, a tym samym stanowiący przedmiot wykroczenia skarbowego zart. 63 § 7 k.k.s.
Jak wynika z pisemnego uzasadnienia orzeczenia Sądu Najwyższego -zgodnie z dyrektywą wynikającą zart. 51 § 2 k.k.s., przedawnienie karalności tego wykroczenia skarbowego nastąpi dopiero w dniu15 czerwca 2015r. (bowiem wcześniej zaistniały przesłanki wydłużenia okresu przedawnienia do trzech lat opisane w treściart. 51§2 kks).
W ocenie Sądu Okręgowego kwestia przedawnienia karalności wykroczenia skarbowego zart. 65§ 1 i 4 kksw kontekście przepisu szczególnego zart. 44 § 3 i 4 kksnie powinna budzić wątpliwości nie tylko w świetle przytoczonego wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego, lecz również ze względu na fakt, iż przedmiotowy czyn zabroniony przynależy do grupy deliktów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Nie jest to czyn konkretnego narażenia, jak mogłoby to wynikać zart. 44 § 3 i § 4 kks, gdzie ujęto znamię kwoty podatku narażonego na uszczuplenie. Znamię to pełni wyłącznie funkcję elementu specjalizującego, niebędącego zarazem ustawowym skutkiem, od którego uzależniona jest realizacja znamion paserstwa akcyzowego (vide komentarz G. Łabudy). Stanowisko to poparł również Sąd Okręgowy w Gliwicach w orzeczeniu zapadłym w sprawie o sygn.. akt VI Ka 485/14.
W konsekwencji powyższej argumentacji w przedmiotowej sprawie, w której czyn popełniono w dniu23 stycznia 2014r., a postanowienie o przedstawieniu zarzutów wydano w dniu 25 lutego 2014 r. – opisany wart. 51 § 1 k.k.s.roczny termin przedawnienia karalności wykroczenia – został wydłużony do 3 lat licząc jego bieg od chwili popełnienia czynu.
Sąd Okręgowy zwrócił również uwagę na kwestię skuteczności realizacji przesłanek zart. 51 § 2 kks, bowiem postanowienie o przedstawieniu zarzutów nie zostało doręczone obwinionemu. W przedmiotowej sprawieJ. C.nie przebywał jednak w miejscu zamieszkania, a z informacji uzyskanych w toku postepowania przygotowawczego wynikało, iż wyjechał na stałe za granice. W tej sytuacji – zgodnie z przyjętą praktyką – czynności związane z przedstawieniem zarzutu mogły zostać ograniczone wyłącznie do sporządzenia postanowienia w tym zakresie (vide postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 16.10.2012 r. II AKz 404/12).
Podkreślić należy, iż w chwili orzekania przez Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie ( 31 października 2016 r. ) brak było przesłanek do umorzenia postępowania, i tenże Sąd zobowiązany był merytorycznie rozstrzygnąć kwestię sprawstwa i winy obwinionego – co prawidłowo uczynił,  bowiem przedawnienie karalności wykroczenia nastąpiło dopiero na etapie postepowania międzyinstancyjnego w dniu24 stycznia 2017r..
Z uwagi na stwierdzenie omówionej wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy - na podstawieart. 436 k.p.k.- ograniczył rozpoznanie wniesionego środka odwoławczego, albowiem jest ono wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie podniesionych przez obwinionego uchybień byłoby bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw zart. 113§1 kksiart. 51§1 i 2 kksuchylił zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie umorzył.
Zasądzono również na rzecz obrońcy z urzędu koszty reprezentacji procesowej- łącznie - przed sądem I i II instancji (bowiem rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w wyroku Sądu Rejonowego zostało uchylone) wg. norm przepisanych.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w punkcie 3. wyroku, obciążając nimi Skarb Państwa, albowiem zgodnie z dyspozycją przepisuart. 634 k.p.k.w zw. zart. 632 pkt 2 k.p.k., w razie umorzenia postępowania w sprawach z oskarżenia publicznego koszty procesu ponosi Skarb Państwa.
Jarosław Komorowski