Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 474/17
Data wyroku: 2017-05-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kegel
Teza: uniewinnienie

Sygn. akt VI W 474/17
(...)

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 maja 2017 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia w VI Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Kegel
Protokolant: Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu sprawy z oskarżenia publicznego Komisariatu PolicjiW.
przeciwko
E. K.córceF.iZ. z d. C.,ur. (...)weW.
obwinionej o to, że: w sierpniu 2016r. weW.naul. (...)dokonała przywłaszczenia ładowarki do telefonu i tabletu o wartości 30 zł na szkodęA. B.,
tj. o czyn z art. 119 § 1 kw

I
uniewinniaE. K.od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PokrzywdzonaA. B.wynajmowała u obwinionejE. K.pokój w domu położonym przyul. (...)weW.. Zachowanie pokrzywdzonej wzbudzało niepokójE. K., dlatego po upływie trzech dni obwiniona nakazała jej opuszczenie pokoju.
A. B.opuściła pokój w dniu 09 sierpnia 2016 r., a w dniu 11 sierpnia 2016 zorientowała się, że w domu obwinionej pozostała jej ładowarka do telefonu.
Pokrzywdzona udała się do miejsca zamieszkaniaE. K., gdzie – podczas rozmowy prowadzonej przez domofon – obwiniona oświadczyła, że obawia się swojej byłej lokatorki i nic jej nie wyda. Po upływie około godziny z pokrzywdzoną telefonicznie skontaktował się synE. K., z którym uzgodniła, że ładowarka – którą obwiniona odnalazła za łóżkiem w pokoju wynajmowanym wcześniej przez pokrzywdzoną - zostanie jej przesłana listem poleconym.
Dowód: wyjaśnienia obwinionej z dnia 27 kwietnia 2017 r.
zeznania świadków:A. B.z dnia 27 kwietnia 2017 r.
W. Ł.z dnia 27 kwietnia 2017 r.
E. K.wysłała ładowarkę, należącą doA. B., listem zwykłym na adresW. Ł., który jednak nigdy przesyłki tej nie otrzymał.
W dniu 23 stycznia 2017 r. obwiniona – dowiedziawszy się, żeA. B.nie otrzymała ładowarki – kupiła nową, która wysłała listem poleconym na adres pokrzywdzonej.
Dowód: wyjaśnienia obwinionej z dnia 27 kwietnia 2017 r.
zeznania świadkaW. Ł.z dnia 27 kwietnia 2017 r.
potwierdzenie nadania przesyłki k. 36 - 37
E. K.nie była dotychczas karana sądownie.
Dowód: dane o karalności k. 28
Przesłuchana w charakterze obwinionejE. K.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Wyjaśniła, żeA. B., przebywając w jej domu zachowywała się w sposób dziwny, wzbudzający niepokój, dlatego też zdecydowała się nakazać jej opuszczenie wynajmowanego pokoju, a następnie nie chciała dopuścić do jakichkolwiek kontaktów osobistych z pokrzywdzoną, obawiając się jej. Dodała, że po uzyskaniu od pokrzywdzonej informacji o pozostawionej ładowarce, odnalazła tę ładowarkę w wynajmowanym wcześniej przezA. B.pokoju, po czym wysłała ją listem zwykłym na adres partnera pokrzywdzonej. Podniosła też, że po powzięciu informacji, iż ładowarka nie dotarła do adresata, zakupiła nową, która listem poleconym wysłała na adres obwinionej.A. B.potwierdziła otrzymanie ładowarki, wskazując jednak, że było to urządzenie o mniejszej mocy niż utracone.
Sąd przyjął za podstawę ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie całość zgromadzonego materiału dowodowego, nie kwestionując rzetelności żadnego z dowodów. Materiał ten pozwolił na jednoznaczne ustalenie, że obwiniona i pokrzywdzona nie pozostawały ze sobą w pozytywnych relacjach, co uwiarygodniało twierdzeniaE. K.o unikaniu kontaktów zA. B.. Oczywistym było również, że pokrzywdzona pozostawiła w domu obwinionej ładowarkę do telefonu, a utracony sprzęt został jej zwrócony w styczniu 2017 r.
Zdaniem Sądu, co najmniej lekkomyślnym było – jak podawała – obwiniona – wysłanie ładowarki listem zwykłym.E. K.jako osoba dojrzała, posiadająca określony zasób wiedzy i doświadczenia życiowego, powinna mieć świadomość, że – zwłaszcza w sytuacji konfliktu pomiędzy nią a pokrzywdzoną – należałoby zadbać o udokumentowanie faktu zwrotu urządzenia właścicielce, poprzez uzyskanie potwierdzenia nadania przesyłki poleconej. Forma taka gwarantowałaby również w wyższym stopniu dotarcie korespondencji do adresata. Sąd nie znalazł jednak jednoznacznych podstaw do podważenia wyjaśnień obwinionej w tym zakresie. Okoliczność, żeW. Ł.nie otrzymał przesyłki (a Sąd nie kwestionował również wiarygodności relacji świadka w tej kwestii), nie pozwalała na jednoznaczne stwierdzenie, że nie została ona nigdy nadana, zważywszy na zdarzające się nieprawidłowości w funkcjonowaniu poczty.
Rzeczą najistotniejszą przy rozpoznawaniu odpowiedzialnościE. K.za czyn objęty zarzutem wniosku o ukaranie była możliwość przypisania jej działania z zamiarem kierunkowym. Całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy – w ocenie Sądu – nie pozwalał na poczynienie w tym zakresie jednoznacznych, nie budzących wątpliwości ustaleń.E. K.konsekwentnie deklarowała chęć zwrotu urządzenia pokrzywdzonej (aczkolwiek bez nawiązywania z nią bezpośredniego kontaktu). Sąd nie dopatrzył się żadnych motywów (poza ewentualną złośliwością), dla których obwiniona mogłaby być zainteresowania wejściem w posiadanie ładowarki należącej do pokrzywdzonej. Jak już była mowa wyżej, nie dało się wykluczyć, że rzeczywiście odesłała to urządzenie w sierpniu 2016 r. na adresW. Ł.. Nie ulegało też wątpliwości, że uzyskawszy informację z Komisariatu PolicjiW.o toczącym się postępowaniu w związku z nieodzyskaniem przezA. B.swojej własności, kupiła podobne urządzenie, które ponownie wysłała właścicielce. Oczywistym jest, że postępowanie obwinionej nie było pozbawione nieprawidłowości – mogła chociażby wydać ładowarkęW. Ł., skoro posiadała jego dane kontaktowe, czy – co wydawało się oczywiste – wysłać ją listem poleconym. Nieprawidłowości te nie mogły jednak – zdaniem Sądu – przesądzać jednoznacznie o istnieniu po stronie obwinionej zamiaru ukierunkowanego na przywłaszczenie ładowarkiA. B..
Mając powyższe na uwadze, wobec niezrealizowania przez obwinioną wszystkich znamion koniecznych dla bytu wykroczenia z art. 119 § 1 kw, Sąd uniewinnił ją od zarzutu popełnienia tego czynu.
Orzeczenie o kosztach zapadło w oparciu o przepisart. 118 § 2 kpw.