Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1209/16
Data wyroku: 2017-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. aktV Ka 1209/16

UZASADNIENIE
M. S.został oskarżony o to, że w dniu 08 sierpnia 2015 wŁ.przyulicy (...)prowadził w ruchu lądowym samochód markiV.nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,45 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu,
to jest o czyn zart. 178a § 1 kk
Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2016 roku, w sprawie o sygn. akt VII K 536/15:

1
oskarżonegoM. S.uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, którym wyczerpał dyspozycjęart. 178a § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 40 złotych;

2
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. S.zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat;

3
na podstawieart. 63 § 4 k.k.zaliczył oskarżonemuM. S.na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 08 sierpnia 2015 roku;

4
na podstawieart. 43a § 2 k.k.orzekł od oskarżonegoM. S.świadczenie pieniężne w wysokości 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

5
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych za postępowanie w I instancji.

Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonegoM. S..
Obrońca oskarżonego, na podstawieart. 425 § 1 i 2 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczonej kary na korzyść oskarżonego.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.iart. 438 pkt 4 k.p.k.obrońca oskarżonego skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary w relacji do celów jakie kara ta winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, wyrażającą się w niedostatecznym uwzględnieniu okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu, motywacji oskarżonego, jak również jego właściwości i warunków osobistych, co skutkowało niezasadnym niezastosowaniem wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania.
Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawieart. 437 § 1 i 2 k.p.k., obrońca oskarżonego wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zastosowanie wobec oskarżonegoM. S., na podstawieart. 66 § 1 k.k., w miejsce kary grzywny warunkowego umorzenia postępowania na okres próby 2 lat oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 1 roku.
Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. S.nie zasługuje na uwzględnienie.
Przeprowadzając kontrolę instancyjną przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że sąd rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny zebrał materiał dowodowy, wnikliwie go rozważył, a stanowisko swoje wszechstronnie i wyczerpująco uzasadnił.
Ustalenia faktyczne dokonane przez sądmeritimieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostają pod ochronąart. 7 k.p.k.Zostały one bowiem poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy, stanowiły wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego oraz były logicznie i wyczerpująco, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, uargumentowane w pisemnych motywach wyroku.
Sąd rejonowy przeprowadził szczegółową analizę zgromadzonych dowodów odnosząc się do okoliczności mogących stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Precyzyjnie wskazał też na przesłanki dokonanej oceny dowodów. Tok rozumowania sądu rejonowego przedstawiony w pisemnych motywach wyroku jest czytelny i poprawny logicznie, nie zawiera sprzeczności i dwuznaczności, a wywiedzione wnioski oparte zostały w całości na wynikających z materiału dowodowego przesłankach.
Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie tego rodzaju uchybień, które skutkować musiałyby koniecznością zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie reakcji karnoprawnej na popełnione przez oskarżonegoM. S.przestępstwo, o co zwrócił się obrońca oskarżonego we wniesionym środku odwoławczym.
Orzeczenie o karze wymierzonej oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo zawarte w zaskarżonym wyroku również, w ocenie sądu odwoławczego, jest prawidłowe i nie ma powodu do jego zmiany.
W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że „rażąca niewspółmierność kary”, o jakiej mowa wart. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica (dysproporcja) pomiędzy sumą kar zasadniczych i środków karnych orzeczonych przez sąd pierwszej instancji a karą jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych wart. 53 k.k.Ma to miejsce zatem wówczas, gdy orzeczona kara nie uwzględnia należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie jej społecznego oddziaływania i celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma osiągnąć w stosunku do skazanego. Praktycznie zachodzi zaś wtedy, gdy orzeczona kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, to jednak nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą „niesprawiedliwą” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 września 2010 roku, sygn. akt II AKa 266/10, opubl. LEX nr 686862).
Kontrola instancyjna skarżonego rozstrzygnięcia pozwoliła natomiast na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji kierował się i w pełni uwzględnił zasady i dyrektywy sędziowskiego wymiaru kary określone wart. 53 k.k., nie naruszając przy tym granic swobodnego uznania sędziowskiego. Sądmeritiw sposób właściwy uzasadnił swój pogląd dotyczący prawidłowej reakcji karnej na popełnione przez oskarżonego przestępstwo, wziął przy tym pod uwagę wszystkie okoliczności łagodzące w postaci uprzedniej niekaralności, motywacji przyświecającej oskarżonemu w trakcie czynu w postaci chęci pomocy matce, co do której faktycznego stanu zdrowia nie miał pewności decydując się na kierowanie samochodem w takim stanie, a także przyznania się do winy i wielokrotnego okazania skruchy. Sąd pierwszej instancji uwzględnił również okoliczności obciążające w postaci przede wszystkim stopnia nietrzeźwości, co wpływa na ocenę stopnia jego społecznej szkodliwości, a także oddziaływania wymierzonej kary na społeczeństwo, a zatem biorąc pod uwagę prewencję generalną. Oskarżony miał 0,45 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a zatem wartość prawie dwukrotnie przewyższającą ustawowy dolny próg stanu nietrzeźwości. Jednocześnie kierował samochodem, zdając sobie doskonale sprawę ze stanu w jakim się znajdował – z jego wyjaśnień wynika, że przekazywał matce informację, że dzień wcześniej był na spotkaniu towarzyskim wraz z żoną, z którego wracał taksówką z uwagi na spożywanie alkoholu. Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, iż oskarżony mógł zachować się zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym – miał bowiem możliwość wezwania taksówki w celu udania się do matki, a obawiając się o jej stan – również wezwania pogotowia bezpośrednio do niej. Takie okoliczności, w ocenie sądu odwoławczego, nie pozwalają na zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego, którede factostanowi najdalej idący środek o charakterze probacyjnym – bowiem powoduje rezygnację przez sąd z wymierzenia oskarżonemu kary za popełnione przez niego przestępstwo. Właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz jego dotychczasowy sposób życia nie stanowią jedynych przesłanek stosowania instytucji zart. 66 § 1 k.k.Jedną z przesłanek jest również społeczna szkodliwość popełnionego czynu, która – zgodnie ze wzmiankowanym przepisem – musi „nie być znaczna” – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – biorąc pod uwagę stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu (które wyraźnie wskazuje, że oskarżony musiał spożyć dzień wcześniej znaczną ilość alkoholu, skoro następnego dnia rano utrzymywał się on na tak wysokim poziomie) ta społeczność szkodliwa była z całą pewnością wyższa aniżeli wskazana jako przesłanka pozwalająca na skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego.
Mając zatem powyższe na względzie należy uznać, że orzeczona przez sąd pierwszej instancji kara grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej w kwocie 40 złotych nie nosi znamion kary rażąco niewspółmiernie surowej w rozumieniu przepisuart. 438 pkt 4 k.p.k.Brak jest zatem podstaw do uznania, że oskarżony zasługuje na zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego.
W tym stanie rzeczy, mając na względzie podniesione wyżej okoliczności, Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając wniesioną przez obrońcę oskarżonego apelację za niezasadną.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy w Łodzi zasądził od oskarżonegoM. S.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie.