Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 449/17
Data wyroku: 2017-06-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 449/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia27 czerwca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Barbara Szkabarnicka
przy udziale Wojciecha Czapczyńskiego
Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.
po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r.
sprawyR. Z.ur. (...)wN.
synaZ.iH.
oskarżonego zart. 288§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 21 marca 2017 r. sygnatura akt VII K 865/16
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 449/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja obrońcy okazała się w znacznym stopniu zasadna, a zarazem skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało uchylić zapadły wyrok, a sprawę przekazać do rozpoznania ponownego Sądowi I instancji.
Sąd Rejonowy nie wyjaśnił bowiem w należytym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nie dostrzegł i nie dążył do wytłumaczenia poważnych rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym. W konsekwencji zasadnicze wątpliwości wzbudzają poczynione w sprawie ustalenia faktyczne oraz w dalszej kolejności oceny prawne. Wyrok wydany zatem został z obrazą prawa procesowego, a toart. 366 § 1 kpk, która mogła mieć wpływ na jego treść.
Sąd orzekający ustalił, że krytycznego dniaA. G.zatrzymał patrol policji informując, iż naulicy (...)nietrzeźwy mężczyzna wybiegł na jezdnię zmuszając jego samochód do zatrzymania się, a następnie wskoczył na maskę auta. Sprawcą – jak zapisano w motywach wyroku – okazał sięR. Z.. Zatrzymany był bardzo agresywny, toteż na miejsce przybył drugi patrol, celem udzielenia wsparcia.
Wówczas – wedle Sądu jurysdykcyjnego – do policjantów podszedł stróż z parkingu (tj. świadekH. B.) podając, że oskarżony wdarł się na parking, naskoczył na dach przyczepy samochodowej i skacząc uszkodził jej konstrukcję.
Sąd orzekający w pełni przy tym dał wiarę świadkowiB., zaś przytoczony stan faktyczny wręcz przekonywał, iż to właśnieB.był naocznym obserwatorem zajścia objętego aktem oskarżenia. Jego relacje procesowe odgrywały tym samym pierwszorzędną rolę dla prawidłowego odtworzenia przebiegu wypadków.
Sąd ów w najmniejszym stopniu nie dostrzegł, nie poddał krytycznej ocenie, a tym bardziej nie dążył do wyjaśnienia odmienności w jego zeznaniach pochodzących z różnych etapów przedmiotowego procesu. Skoncentrował się zaś – niesłusznie – wyłącznie na wersji zaprezentowanej na rozprawie.
H. B.podnosił wówczas (vide: k – 58), że „ten pan który jest oskarżony o godzinie 2 w nocy skakał po przyczepie, jaka stała na moim parkingu”. Drugi mężczyzna – jak zeznawał świadek – „stał przy ogrodzeniu i ruszał tym ogrodzeniem”.
B.w pierwszej kolejności prosić miał oskarżonego o zejście z przyczepy, lecz ten go nie słuchał, toteż stróż wezwał policję, „która przyjechała i zatrzymała tego mężczyznę na miejscu”. Wcześniej jednak wezwał kolegów z zatrudniającej go firmy. Świadek podnosił następnie, iż „policja zatrzymała oskarżonego na przyczepie, ściągała oskarżonego z przyczepy”.
W postępowaniu przygotowawczym przebieg zajścia oraz okoliczności zatrzymaniaZ.B.opisywał całkiem odmiennie (vide: k 4-5). O godzinie 2:00 widział – według tej wersji – przy ogrodzeniu dwóch mężczyzn. Jeden z nich był ubrany w białą koszulkę z krótkim rękawem – w wieku około 18 lat, zaś drugiego nie potrafił natomiast opisać. Ten drugi miał pozostawać poza ogrodzeniem, podczas gdy pierwszy (ten w białej koszulce) wszedł na ogrodzenie, a później zaczął skakać po dachu przyczepy samochodowej powodując złamanie dwóch pałąków.
Świadek powiadomił wtedy firmę ochroniarską i policję. To właśnie pracownicy ochrony – wedleB.– ujęli obu wspomnianych osobników i mężczyźni ci zostali następnie przekazani przybyłej policji. Uszkodzenia przyczepy dokonać miał wyłącznie mężczyzna w białej koszulce, drugi zaś udziału w tym nie brał.
Sąd Rejonowy w ogóle nie zainteresował się bardzo poważną zmianą zeznańH. B.i wręcz nie odczytał – wbrew obowiązkowi wypływającemu zart. 391 § 1 kpk– jego wcześniejszej wypowiedzi. Dość tylko na marginesie zauważyć, że w chwili czynuZ.miał ukończone 32 lata i nie wiadomo jak był ubrany.
Co więcej, żadna z konkurencyjnych wersji świadka nie przystawała do relacji przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji.
I tak, wedługT. D.(vide: k – 74) interwencja podjęta została na wniosek kierującego pojazdem (tj.A. G.), po tym jak nieznany mu mężczyzna wskoczył mu na maskę samochodu. Dojść miało do penetracjiulicy (...)(zgłaszający pojechał swym autem za radiowozem policyjnym) i na wysokości hali MOSiR-u nastąpiło dopiero zauważenie oskarżonego – oddalającego się na widok policjantów. To zgłaszający wskazał go i zidentyfikował jako sprawcę skakania po masce jego wozu. Dopiero wówczas i w opisywanym miejscu nastąpiło zatrzymanieR. Z., lecz jako sprawcę skakania po masce samochoduG..
D.nie dysponował informacjami na temat związków oskarżonego z zajściem na parkingu.
W zbliżony sposób okoliczności ujęciaZ.omawiał na rozprawie policjantP. W.(vide: k-75). Dodawał jednakże, iż „stróż na parkingu nam powiedział, że zatrzymany mężczyzna miał przeskoczyć przez ogrodzenie i też coś zniszczyć”.
Tę ostatnią informację potwierdzili również policjanci z drugiego patrolu, którzy na miejsce przybyli, gdy oskarżony był już zatrzymany i siedział w radiowozie.M. B.(vide: k 73 verte – 74): „Kiedy myśmy przyjechali, podszedł do nas stróż z parkingu mówiąc, że oskarżony wraz ze wskazanym drugim mężczyzną skakali po przyczepce na tym parkingu i uszkodzili zadaszenie. Stróż mówił, iż obydwaj mężczyźni skakali. Najpierw wskazał (…) naZ.. PanB.nie był pewien, czy obaj skakali po przyczepce, ale z jego słów wynikało, że obaj byli na pewno na parkingu”.
M. S.(vide: k – 73 verte) : „(…) myśmy przyjechali jako wsparcie dla radiowozu z Wydziału Ruchu Drogowego. Oskarżony siedział już wówczas w radiowozie. Do nas podszedłA. P.oraz stróż z parkingu, który nam powiedział, że obydwaj mężczyźni (…) dokonali zniszczenia samochodu”.
Rozważenia wymagałyby tym samym w pierwszej kolejności okoliczności i miejsce ujęcia oskarżonego. Czy nastąpiło to jeszcze na parkingu – przez policjantów lub pracowników ochrony (zważywszy odmienne twierdzeniaH. B.i brak oparcia dla podobnych tez w zeznaniach przesłuchanych funkcjonariuszy), czy też już poza parkingiem, gdyR. Z.się stamtąd oddalał (jak podnosili policjanci) – jako sprawcy skakania po masce pojazduA. G.i dopiero wówczas doszło do wskazania go przez stróża nocnego jako osoby, która dokonała uszkodzenia przyczepki samochodowej.
Po wtóre należało rozważyć oraz rozstrzygnąć (wypytując w tej mierze szczegółowo świadkaB.), czy toR. Z.był osobnikiem skaczącym po plandece przyczepy scharakteryzowanym przez stróża jako osiemnastolatek w białej koszulce z krótkimi rękawkami. Nader wskazane było przesłuchanie wszystkich policjantów, a iA. P.pod kątem ubioru oskarżonego w momencie zatrzymania.
W razie wątpliwości co do tych wszystkich faktów można było rozważyć przesłuchanie równieżA. G..
Żadna praktycznie z naprowadzonych wyżej wątpliwości nie stała się przedmiotem dociekań i ocen Sądu Rejonowego. Ustalenia faktyczne opisane w części sprawozdawczej wyroku mają charakter pobieżny oraz skrótowy. Kompletnie pomijają kwestię, co krytycznej nocy zdarzyło się na parkingu i jak wyglądała rola oskarżonego. Sąd I instancji zaznaczył jedynie, żeR. Z.był wskazany przez stróża jako osoba uszkadzająca plandekę – już po jego zatrzymaniu w związku z innym zajściem. Oceny faktyczne sprowadzone zaś zostały wyłącznie do bezrefleksyjnego, literalnego przytoczenia treści zeznań poszczególnych świadków, co oczywiście nie tłumaczyło niczego.
Zaskarżony wyrok tym samym nie mógł się ostać, a sprawa wymaga powtórnego, całościowego przeprowadzenia, pogłębienia przesłuchań policjantów, wyjaśnienia wewnętrznych sprzeczności w zeznaniachH. B.oraz kompleksowej oceny materiału dowodowego pod kątem oby zagadnień naprowadzonych wyżej. Niezbędne jest zatem ponowienie przewodu sądowego i postępowania dowodowego w pełnym dotychczasowym zakresie osobowym i z rozważeniem przesłuchaniaA. G..
Rozstrzygnięto w związku z powyższym jak w dyspozycji wyroku niniejszego.