Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 84/17
Data wyroku: 2017-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk, art. 5§2 kpk

Sygn. aktIV Ka 84/17

UZASADNIENIE

w stosunku do oskarżonegoŁ. J.
Ł. J.został oskarżony o to, że:
w kwietniu 2015r. wK.udzieliłD. W.środka odurzającego w postaci pojedynczej porcji marihuany przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za podobne przestępstwo umyślne
tj. o czyn zart. 58 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 64 § kk.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Radomsku wyrokiem z dnia 04 października 2016 r. w sprawie VI K 40/16 uniewinnił oskarżonegoŁ. J.
od dokonania zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu w tej części obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją przez Prokuratora Rejonowego w Radomsku w całości na niekorzyść oskarżonegoŁ. J..
Apelacja oskarżyciela publicznego wiedziona została z podstawyart.438 pkt.3 kpki zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
-błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływa na treść tego orzeczenia, a polegający na niesłusznym przyjęciu, iż zebrany w sprawie i ujawniony w toku przewodu sadowego materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonemuŁ. J.popełnienia czynu udzielenia środka odurzającego w postaci marihuany i w konsekwencji na niesłusznym uniewinnieniu wyżej wymienionego. W uzasadnieniu oskarżyciel publiczny podnosił niezasadne odmówienie waloru wiarygodności wyjaśnieniom i zeznaniomD. W., który od początku twierdził, iżŁ. J.kontaktował się z nim telefonicznie po opuszczeniu zakładu karnego, a przed wyjazdem z Polski, wtedy przekazał mu posiadany przez siebie jedną porcję marihuany, jedynie nie potrafił wskazać konkretnej daty tegoż spotkania. Według oskarżyciela do takiego spotkania mogło dojść, ale w marcu 2015 roku. Tymczasem Sąd Rejonowy zakwestionował te twierdzenia i uniewinnił oskarżonego.
W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowego w Radomsku.
Na rozprawie apelacyjnej Prokurator Rejonowy w Radomsku popierał wniesioną skargę apelacyjną i wnioski w niej zawarte.
Natomiast obrońca oskarżonego oraz sam oskarżonyŁ. J.wnosili o nieuwzględnienie apelacji oskarżyciela publicznego i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Wniesiona apelacja oskarżyciela publicznego nie podlegała uwzględnieniu.
Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w apelacji oskarżyciela publicznego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe, gdyż stanowią wynik nie budzącej żadnych zastrzeżeń oceny zebranych w sprawie dowodów. Ocena wartości tych dowodów została dokonana przez Sąd I instancji wszechstronnie , we wzajemnym ich kontekście z innymi dowodami, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem życiowym i jako taka w pełni korzysta z ochronyart.7 kpk.
Apelacja Prokuratora Rejonowego nie przedstawiła w praktyce żadnych przekonywujących argumentów, które podważałyby prawidłowe ustalenia Sądu I instancji. Apelacja nie wykazała w żaden sposób, aby rozumowanie Sądu, przy ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów było wadliwe, bądź nielogiczne. Zarzuty oskarżyciela publicznego przedstawione w apelacji, mają w istocie charakter polemiczny i opierają się wyłącznie na odmiennej ocenie zebranych w sprawie dowodów.
Odnosząc się do zarzutu apelacyjnego błędu w ustaleniach faktycznych, błędnej oceny dowodów, to były one niezasadne. Skarżący nie dostrzega, lub nie chce dostrzec, iż przewód sądowy nie dostarczył wystarczających dowodów sprawstwa oskarżonego, co do zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji oparł wyrok na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku postępowania, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, należycie je uzasadnił, przywołując też te okoliczności, które dla rozstrzygnięcia nie miały znaczenia.
Sąd Rejonowy od początku podniósł, iż czynił swe ustalenia o wyjaśnienia oskarżonegoŁ. J.oraz dowody przeprowadzone w toku przewodu sądowego na jego wniosek i wniosek jego obrońcy a z drugiej strony zeznania świadkaD. W.. Bowiem Prokurator Rejonowy w Radomsku w toku postępowania przygotowawczego, mim trybu postępowania konsensualnego, dysponując wyłącznym dowodem z „pomówienia” tj. z zeznań świadkaD. W., przy braku innych dowodów osobowych, czy też rzeczowych i znając generalną linię obrony oskarżonegoŁ. J.oraz przedstawiane przez niego dokumenty (bilety lotnicze, karty pokładowe itd.), nie przeprowadził żadnych dowodów mogących zweryfikować twierdzeniaŁ. J.o pobycie poza Polską w okresie czasu od końca marca 2015r. do 10 czerwca 2015r., nie przyjeżdżaniu choć na kilka dni w tym czasie do Polski.
Oskarżyciel nie dokonał w tym przedmiocie żadnej inicjatywy dowodowej, aby podważyć tzw. „alibi” oskarżonego i potwierdzić możliwość chociażby czasowego przyjazdu oskarżonegoŁ. J.do Polski w kwietniu 2015 roku jakiś innym środkiem transportu niż samolot, np. samochodem, autobusem rejsowym, pociągiem /tunel LaM./.
To dopiero Sąd meritii w toku przewodu sądowego przeprowadził w/w dowody mogące zweryfikować wyjaśnieniaŁ. J.i to wyłącznie na wniosek oskarżonego i jego obrońcy. Sąd Rejonowy zasadnie ocenił zeznania świadkaD. W.złożone w postępowaniu sądowym co do daty zdarzenia, w której oskarżonyŁ. J.miał świadkowi udzielić środka odurzającego w postaci marihuany, iż były one niespójne i niekonsekwentne. Bowiem przez całe postępowanie przygotowawcze w/w (trzykrotnie) wskazywał jako datę powyższego udzielenia mu jednej porcji marihuany na m-c kwiecień 2015r. Tymczasem w toku przewodu sądowego w/w nie pamiętał ani daty tego zdarzenia, nawet miejsca spotkania, natomiast podkreślał, że było to tuż przed wyjazdemŁ. J.za granicę. Również Sąd I instancji dostrzegł trafnie brak logiki w postępowaniuD. W., który mimo istniejącego konfliktu między nim (jego rodziną:Ł. W.,B. W.) a oskarżonym zdecydował się na skontaktowanie i spotkanie z oskarżonym, w celu otrzymania i użyciajednejporcji narkotyku /marihuany/, w sytuacji, gdy u niego w domu rodzinnym wK.znajdowała się marihuana aż do policyjnego przeszukania w dniu 12.06.2015r. Zatem zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że wiarygodność świadkaD. W.była wątpliwa.
Dlatego trafnie sąd meritii wskazał, że konsekwentne twierdzeniaŁ. J.o pobycie na terenie Wielkiej Brytanii od dnia 21 marca 2015 roku do 10 czerwca 2015r. poparte dowodami w postaci kart pokładowych potwierdzających wylot z Polski i przylot oskarżonego w w/w datach, informacją Komendy Głównej Straży Granicznej, wydrukiem połączeń telefonicznych z numeru telefonu oskarżonego w roamingu częściowo w w/w okresie czasu, wydrukiem operacji bankowych na terenie Wielkiej Brytanii w okresie kwietnia 2015 roku, a także posiłkowo poparte zeznaniami świadków:O. C.iO. J., którzy potwierdzili pobyt oskarżonego w Wielkiej Brytanii w kwietniu 2015 roku, co dostatecznie uwiarygodniło „alibi” oskarżonego, w sytuacji nieprzedstawienia przez oskarżyciela publicznego dowodów podważających wyżej opisaną wersję oskarżonegoŁ. J., a także nie wykazania, aby w miejscu swojego zamieszkania oskarżonyŁ. J.w ogóle posiadał w opisywanym okresie czasu jakieś środki odurzające. Oparcie się przez Prokuratora wyłącznie na niekonsekwentnej, niespójnej, nielogicznej wersji świadkaD. W.co do możliwości pobytu tego oskarżonego w Polsce w kwietniu 2015 roku było niewystarczającym dowodem w przedmiotowej sprawie. Zatem Sąd I instancji prawidłowo oparł swe rozstrzygnięcie o treśćart.5 § 2 kpk, i uniewinnił oskarżonegoŁ. J.od popełnienia zarzuconego mu czynu.
Tym samym apelacje oskarżyciela publicznego nie podlegała uwzględnieniu. Dlatego zaskarżony wyrok co do pkt. 6 jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie przepisów wskazanych w części dyspozytywnej wyroku.