Sąd Rejonowy w Słupsku
XIV Wydział Karny
Sygnatura akt: XIV K 174/15
Data wyroku: 2017-01-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Edyta Sokołowska
Podstawa prawna: 288 kk, 190§1

Sygn. akt XIV K 174/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 stycznia 2017 roku
Sąd Rejonowy  w Słupsku  XIV Wydział Karny w składzie:
Przewodnicząca: SSR Edyta Sokołowska
Protokolant: Małgorzata Żmuda Trzebiatowska
przy udziale Prokuratora: Wiesława Adamkiewicza
po rozpoznaniu w dniach 2 lutego 2016 roku, 8 kwietnia 2016 roku, 14 czerwca 2016 i 18 sierpnia 2016 roku, 14 października 2016r i 27 października 2016r, 1 grudnia 2016 roku i 3 stycznia 2017 roku sprawy
S. L.
synaM.iB.z d.S.
urodzonego (...)wS.
oskarżonego o to, że:

I
W dniu 19.02.2015r około godz. 23.00 wS.przyul. (...)na parkingu niestrzeżonym będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku, sygn. akt XIV K 77/12 z dnia 22.03.2012r za przestępstwo podobne zart. 288 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po jej odbyciu w okresie od dnia 15.06.2012r do 14.04.,2013r, dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie dwóch tylnych lamp oraz wgniecenia błotnika tylnego w samochodzie osobowym markiV. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat w kwocie 1000 zł na szkodęT. M.

tj. o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

II
W dniu 15.10.2014r pomiędzy godz. 20.00 a godz. 04:30 16.10.2014r wS.wS.przyul. (...)na parkingu niestrzeżonym będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku, sygn. akt XIV K 77/12 z dnia 22.03.2012r za przestępstwo podobne zart. 288 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po jej odbyciu w okresie od dnia 15.06.2012r do 14.04.,2013r, dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie obudowy dwóch lusterek zewnętrznych oraz stłuczenia szyby w pojeździe markiF. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat wyniosła 4200 zł na szkodę(...)R.s.c reprezentowanej przezD. M.,T. M.,P. P. (1)iP. P. (2)

tj. o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

III
W dniu sierpniu 2014r wS.przyul. (...), będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku, sygn. akt XIV K 77/12 z dnia 22.03.2012r za przestępstwo podobne zart. 288 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po jej odbyciu w okresie od dnia 15.06.2012r do 14.04.2013r, dokonał zniszczenia mienia poprzez poprzebijanie czterech opon w samochodzie osobowym markiO. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat w kwocie 1000 zł na szkodęD. S. (1)

tj. o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

IV
W dniu 18.10.2014r wS.przyul. (...), groził zniszczeniem mienia tj. podpaleniem samochodów, gdzie groźby wzbudziły uzasadnioną obawę spełnienia , na szkodęD. M.,T. M.orazP. P. (1)

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

V
W dniu 11.12.2014r wS.przyul. (...), wypowiadał pod adresemD. M.groźby karalne pozbawienia życia, które wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę , że zostaną spełnione

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

VI
w dniu 11 grudnia 2014 r. wS.przyul. (...)wypowiadał pod adresemT. M.groźby pozbawienia życia, które to wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym w tym samym miejscu i czasie, poprzez uderzanie pięścią w głowę w lewe ucho spowodował uT. M.obrażenia w postaci krwiaka przewodu słuchowego zewnętrznego lewego, obrzęk tkanek miękkich z zaczerwienieniem policzka lewego z podbiegnięciem krwawym lewej małżowiny usznej z wybroczynami krwawymi tej okolicy, które to naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządu ciała na okres poniżej 7 (siedmiu) dni

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

1
uznaje oskarżonegoS. L.za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. I, II i III części wstępnej wyroku, tj. przestępstw zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kk, przyjmując , iż stanowią one ciąg przestępstw, z tym ustaleniem, iż :

- prawidłowy numer rejestracyjny samochodu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku to(...)
- wartość szkody wyrządzona czynem opisanym w pkt. II części wstępnej wyroku wynosi 5156,55 zł ( pięć tysięcy sto pięćdziesiąt sześć złotych i 55/100)
- wartość szkody wyrządzona czynem opisanym w pkt. III części wstępnej wyroku wynosi 1200 zł ( jeden tysiąc dwieście złotych),
i za to na podstawieart. 288 § 1 kkprzy zast.art. 91 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazuje oskarżonego na karę roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

2
uznaje oskarżonegoS. L.za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. IV i V części wstępnej wyroku tj. przestępstw zart. 190 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kk, przyjmując , iż stanowią one ciąg przestępstw, z tym ustaleniem, iż :

- czyn zarzucany oskarżonemu w pkt. IV wyroku popełniono w dniu 16 października 2014r;
i za to na podstawieart. 190 § 1 kkprzy zast.art. 91 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazuje oskarżonego na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

3
uznaje oskarżonegoS. L.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VI części wstępnej wyroku tj. przestępstwa zart. 190 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw z.w zart. 11 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kk, i za to na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazuje oskarżonego na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 91 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkłączy orzeczone wobec oskarżonego w pkt 1-3 wyroku kary pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierza oskarżonemu karę łączną roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 46 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz:

-T. M.kwoty 1000 zł (jednego tysiąca złotych) w związku z czynem zarzucanym mu w pkt. I części wstępnej wyroku;
-D. S. (1)kwoty 1200 (jednego tysiąca dwustu) złotych w związku z czynem zarzucanym mu w pkt. III części wstępnej wyroku;

6
na podstawieart. 46 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustawy ( Dz.U z dnia 20 marca 2015r poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkorzeka wobec oskarżonego na rzeczT. M.kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę) w związku z czynem zarzucanym mu w pkt. VI części wstępnej wyroku;

7
zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt XIV K 174/15

UZASADNIENIE
S. L.stanął pod zarzutami popełnienia tego, że:

VII
W dniu 19.02.2015r około godz. 23.00 wS.przyul. (...)na parkingu niestrzeżonym będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku, sygn. akt XIV K 77/12 z dnia 22.03.2012r za przestępstwo podobne zart. 288 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po jej odbyciu w okresie od dnia 15.06.2012r do 14.04.,2013r, dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie dwóch tylnych lamp oraz wgniecenia błotnika tylnego w samochodzie osobowym markiV. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat w kwocie 1000 zł na szkodęT. M.

tj. o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

VIII
W dniu 15.10.2014r pomiędzy godz. 20.00 a godz. 04:30 16.10.2014r wS.wS.przyul. (...)na parkingu niestrzeżonym będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku, sygn. akt XIV K 77/12 z dnia 22.03.2012r za przestępstwo podobne zart. 288 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po jej odbyciu w okresie od dnia 15.06.2012r do 14.04.,2013r, dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie obudowy dwóch lusterek zewnętrznych oraz stłuczenia szyby w pojeździe markiF. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat wyniosła 4200 zł na szkodę(...)R.s.c reprezentowanej przezD. M.,T. M.,P. P. (1)iP. P. (2)

tj. o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

IX
W dniu sierpniu 2014r wS.przyul. (...), będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku, sygn. akt XIV K 77/12 z dnia 22.03.2012r za przestępstwo podobne zart. 288 § 1 kkna karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po jej odbyciu w okresie od dnia 15.06.2012r do 14.04.2013r, dokonał zniszczenia mienia poprzez poprzebijanie czterech opon w samochodzie osobowym markiO. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat w kwocie 1000 zł na szkodęD. S. (1)

tj. o czyn zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

X
W dniu 18.10.2014r wS.przyul. (...), groził zniszczeniem mienia tj. podpaleniem samochodów, gdzie groźby wzbudziły uzasadnioną obawę spełnienia , na szkodęD. M.,T. M.orazP. P. (1)

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

XI
W dniu 11.12.2014r wS.przyul. (...), wypowiadał pod adresemD. M.groźby karalne pozbawienia życia, które wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę , że zostaną spełnione

tj. o czyn zart. 190 § 1 kk

XII
w dniu 11 grudnia 2014 r. wS.przyul. (...)wypowiadał pod adresemT. M.groźby pozbawienia życia, które to wzbudziły w zagrożonym uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym w tym samym miejscu i czasie, poprzez uderzanie pięścią w głowę w lewe ucho spowodował uT. M.obrażenia w postaci krwiaka przewodu słuchowego zewnętrznego lewego, obrzęk tkanek miękkich z zaczerwienieniem policzka lewego z podbiegnięciem krwawym lewej małżowiny usznej z wybroczynami krwawymi tej okolicy, które to naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządu ciała na okres poniżej 7 (siedmiu) dni

tj. o czyn zart. 190 § 1 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
D. M.,T. M.,P. P. (1)iP. P. (2)prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwąFirma Produkcyjno- Usługowo- Handlowa (...) s.c.z siedzibą wS.. Naulicy (...)wS.znajduje się piekarnia stanowiąca współwłasność w/w osób. W pobliżuPiekarni (...)zamieszkujeS. L..
W dniu 11 grudnia 2014r.T. M.znajdując się przy wejściu do piekarni wS.przyulicy (...)rozmawiał z żonąD. M.oraz szwagrem-P. P. (2)iZ. S.. W tym czasie podszedł do nich znajdujący się pod wpływem alkoholuS. L., który zaszedł od tyłuD. M., zaczął jej ubliżać, wygrażać się, że ją załatwi. W momencie, kiedyT. M.zwrócił uwagęS. L.ten uderzył go pięścią prawej ręki w głowę w lewe ucho w taki sposób, żeT. M.upadł na jezdnię. Następnie bratD. M.iZ. S.przytrzymaliS. L.do czasu przyjazdu wezwanej przez nich policji. W tym czasieS. L.wypowiadał w kierunkuT. M.iD. M., groźby pozbawienia ich życia, wykrzykując, że „ich załatwi”.
W wyniku przedmiotowego zdarzenia uT. M.powstały obrażenia ciała w postaci krwiaka przewodu słuchowego zewnętrznego lewego, obrzęku tkanek miękkich z zaczerwienieniem policzka lewego z podbiegnięciem krwawym lewej małżowiny usznej z wybroczynami krwawymi tej okolicy, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie narządu ciałaT. M.na okres poniżej 7 (siedmiu) dni.
W dniu 15 października 2014r. pomiędzy godz. 20:00 a godz. 04:30 dnia 16 października 2014r. wS.na parkingu niestrzeżonym przyulicy (...)S. L.dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie obudowy dwóch lusterek zewnętrznych oraz stłuczenia szyby w pojeździe markiF. (...), koloru białego onumerze rejestracyjnym (...)na szkodęFirmy Produkcyjno Usługowo Handlowej (...) s.c.D. M.,T. M.,P. P. (1)iP. P. (2). Wartość kosztów poniesionych przez pokrzywdzonych w związku z naprawą uszkodzonego pojazdu wyniosło 5.156,55 złotych. Jako pierwszy uszkodzenia w pojeździe zauważył pracownikPiekarni (...), który stwierdził, że samochód był okopany (widoczne były ślady buta), nie było przedniej rejestracji, była powgniatana maska, wgnieciony bok przy nadkolu.
W dniu 16 października 2014r.P. P. (1)- ojciecD. M.i jednocześnie pracownik piekarni przyulicy (...)wS.jak szedł do pracy zauważył uszkodzenie obu lusterek zewnętrznych oraz szyby przedniej w pojeździe markiF. (...). Lusterka, które zawsze podczas parkowania były składane zostały odgięte a szkło lustra wisiało bezwiednie na kablach.
W dniu 16 października 2014r.S. L.powiedział do pracownika Piekarni przyulicy (...)wS.-H. K., że „jak tak dalej współwłaściciele będą fisiować to spali im samochód, a nie tylko powybija szybę i lusterka”. Groźby podpalenia samochodów wzbudziły u pokrzywdzonychD. M.,T. M.orazP. P. (1)uzasadnioną obawę ich spełnienia.
W dniu 19 lutego 2015r. około godziny 20:00D. M.iT. M.przyjechali do pracy do piekarni przyulicy (...)wS.samochodem markiV. (...)koloru granatowego onumerze rejestracyjnym (...)i jak zawsze samochód zaparkowali przed wejściem do piekarni na poboczu jezdni. Przed wjazdem naulicę (...)środkiem jezdni szedłS. L., który nie chciał zejść z drogi.
W dniu 19 lutego 2015r. około godz. 23:00 wS.przyulicy (...)na parkingu niestrzeżonymS. L.dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie dwóch tylnych lamp oraz wgniecenie błotnika tylnego w samochodzie osobowym markiV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)na szkodęT. M.. Suma strat wyniosła kwotę 1000 złotych. Bezpośrednim świadkiem zachowaniaS. L.był pracownikpiekarni (...), który widział jakS. L.rozbija tylne lampy w pojeździe.
W sierpniu 2014r. wS.przyulicy (...)dokonał zniszczenia mienia poprzez poprzebijanie czterech opon w samochodzie osobowym markiO. (...)onumerze rejestracyjnym (...), na szkodęD. S. (1). Suma strat wyniosła 1.200 złotych. Zdarzenie widziałaE. H.oraz sam pokrzywdzony, który wybiegł z piekarni i zobaczył jakS. L.chodzi z nożem i przebija opony w jego pojeździe.
S. L.w dacie popełnienia zarzucanych mu czynów miał zachowaną zdolność rozpoznawania znaczenia czynów i kierowania swoim postępowaniem, jego poczytalność w czasie inkryminowanym nie budziła wątpliwości.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego:

1
częściowo wyjaśnień oskarżonego- k. 68-69 akt XIV K 363/15, k. 62-63, k. 81-82 akt XIV K 174/15, k. 210-211;

2
w całości zeznań świadków:D. M.- k. 2-3, k. 172-173, k. 46-47 akt XIV K 174/15 oraz k. 14-16 akt XIV K 363/15;T. M.- k. 173-174, k. 21-26, 41-42 akt XIV K 174/15 oraz k. 23-25 akt XIV K 363/15,P. P. (1)- k. 174, k. 19, k. 38,P. P. (2)- k. 175, k. 20v., k. 19-20 akt XIV K 363/15,D. S. (1)- k. 176, k. 52-53,Ł. H.- k. 271-272, k. 185, k. 51,E. H.- k. 260-261, k.186, k. 84v.,H. K.- k. 211, k. 24 v. i 40 v.,Z. S.- k. 212-213, k. 41 akt XIV K 363/15,M. B.- k. 235, k. 58v.;

3
pozostałych dowodów ujawnionych na rozprawie głównej, a zwłaszcza.:

a
protokołu oględzin(...)onr rej. (...)wraz z dokumentacją fotograficzną z dnia 17 października 2014r.- k. 10-16 akt XIV K 174/15;

b
dowodu rejestracyjnego-k.28-29 wydruków z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – k. 30-33 akt XIV K 174/15;

c
dowodu rejestracyjnego i potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia- k . 44-45;

d
protokołu oględzin samochodu osobowego markiV. (...)nr rej. (...)koloru granatowego z dnia 20 lutego 2015r.- k. 49-50 v. akt XIV K 174/15;

e
tablicy poglądowej nr 1- k. 55 akt XIV K 174/15;

f
potwierdzenia zawarcia polisy ubezpieczenia OC- k. 56, dowodu rejestracyjny samochodu osobowego markiO. (...)onr rej. (...)- k. 56-57v.; akt XIV K 174/15;;

g
kart karnychS. L.– k. 66-67, k. 165, k. 245 akt XIV K 174/15;

h
opinii sądowo- psychiatryczna z dnia 27 marca 2015r.- k. 89-89v., uzupełniającej opinii sadowo- psychiatryczna z dnia 12 listopada 2015r.- k. 159 akt XIV K 174/15;

i
odpisu wyroku- k. 95 akt XIV K 174/15;

j
faktury VAT z dnia 09 grudnia 2014r.- k. 180;

k
pisma zCentrum (...)- k. 220 akt XIV K 174/15;

l
protokołu oględzin sądowo- lekarskich z dnia 11 grudnia 2014r.- k. 28-29 akt XIV K 363/15;

m
opinii lekarska- k. 52-54 akt XIV K 363/15;

n
opinii sądowo- psychiatryczna z dnia 25 czerwca 2015r.- k. 74-76 akt XIV K 363/15.

S. L.ma 24 lata, posiada wykształcenie podstawowe, jest kawalerem, ma syna w wieku 5 lat, który nie pozostaje na jego utrzymaniu, nie posiada majątku, pracuje dorywczo, był leczony psychiatrycznie, jednakże bez stwierdzenia uzależnienia od alkoholu, uzależnienia od substancji psychoaktywnych, choroby psychicznej czy upośledzenia umysłowego.
S. L.był karany sądownie, w tym wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 22 marca 2012r. (prawomocnym od dnia 03 kwietnia 2012r.) wydanym w sprawie sygnatura akt XIV K 77/12 za popełnienie czynów zart. 288 § 1 kkna karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od dnia 15 czerwca 2012r. do dnia 14 kwietnia 2013r.
OskarżonyS. L.przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego w dniu 23 czerwca 2015r.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów z dnia 11 grudnia 2014r., wypełniających znamiona występku zart. 190 § 1 kkiart. 190 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kki nie złożył wyjaśnień w sprawie.
OskarżonyS. L.przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego w dniu 25 lutego 2015r.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów z dnia 19 lutego 2015r. wypełniających znamiona czynu zart. 288 § 1 kk, z dnia 15 października 2014r. wypełniających znamiona czynu zart. 288 § 1 kk, z sierpnia 2014r. wypełniających znamiona czynu zart. 288 § 1 kki nie złożył wyjaśnień w sprawie.
OskarżonyS. L.ponownie przesłuchiwany w toku postępowania przygotowawczego w dniu 26 marca 2015r.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów z dnia 19 lutego 2015r. wypełniających znamiona czynu zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, z dnia 15 października 2014r. wypełniających znamiona czynu zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, z sierpnia 2014r. wypełniających znamiona czynu zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk, a nadto do popełnienia czynu w dniu 18 października 2014r., wypełniającego znamiona czynu zart. 190 § 1 kki nie złożył wyjaśnień w sprawie.
OskarżonyS. L.przesłuchiwany na rozprawie głównej w dniu 18 sierpnia 2016r.nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów,wyjaśnił, że nigdy nie zniszczył pojazdów objętych aktem oskarżenia. Odnośnie zdarzenia z dnia 11 grudnia 2014r. wskazywał, że piekarz rzucił się na niego z dwiema, trzema osobami, przewrócili go na ziemię, obezwładnili, po czym zadzwonili na policję. Oskarżony wyjaśniał, że nie mógł nic zrobić i został przewieziony na Izbę Wytrzeźwień. Oskarżony zaprzeczył, ażeby przed Piekarnią stała kobieta. Jednocześnie oskarżony podnosił, że nic mu nie wiadomo o zdarzeniu z przebiciem opon w samochodzie, zaprzeczył, ażeby komukolwiek z Piekarni groził. Zdaniem oskarżonego właściciele piekarni zakłócają spokój i hałasują, na co skarżą się także inny sąsiedzi. Oskarżony podawał także, iż w czasie, gdy popełniono czyny mógł przebywać na leczeniu w zakładzie psychiatrycznym.

Sąd zważył, co następuje:
W świetle zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego zarówno okoliczności popełnienia przypisanych oskarżonemuS. L.przestępstw, jak i jego wina nie budziły najmniejszych wątpliwości.
Przystępując do oceny wyjaśnień oskarżonego Sąd dał im wiarę jedynie w niewielkim zakresie, dotyczącym potwierdzenia przez oskarżonego tego, iż w dniu 11 grudnia 2014r spotkał właściciela piekarni oraz kilka innych osób, które przewróciły go na ziemię, zadzwoniły na policję, a ta zabrała go na izbę wytrzeźwień. W tej części wyjaśnienia te korespondują z zeznaniami świadków, w tymD. M.,T. M.orazP. P. (2)iZ. S..
Sąd odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim oskarżony nie przyznawał się do popełnienia zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów- w całości. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, który jako spójny i logiczny stanowił dla Sądu podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Nadto potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym nie znalazły twierdzenia oskarżonego, iż w datach inkryminowanych czynów mógł on przebywać w szpitalu psychiatrycznym wS.. Powyższemu w sposób kategoryczny zaprzecza informacja uzyskana przez Sąd z w/w Szpitala.
Odtwarzając stan faktyczny w zakresie czynów popełnionych przez oskarżonego w dniach 11 grudnia 2014r. w odniesieniu do pokrzywdzonejD. M.i w dniu 11 grudnia 2014r. w odniesieniu do pokrzywdzonegoT. M.w sprawie Sąd oparł się w głównej mierze na osobowych źródłach dowodowych, w postaci zeznań świadków: bezpośrednich uczestników zdarzenia z dnia 11 grudnia 2014r, a także opinii biegłego lekarza w zakresie obrażeń ciała jakie odniósłT. M..
Odnośnie poczynienia ustaleń stanu faktycznego co do czynów popełnionych przez oskarżonego w dniu 19 lutego 2015r., w dniu 15 października 2014r., w sierpniu 2014r. oraz w dniu 16 października 2014r. zaznania świadków zarówno pokrzywdzonych jak i pracowników piekarni czy osób trzecich- pozostały spójne z pozostałym materiałem dowodowym w postaci protokołu oględzin uszkodzonych pojazdów, dokumentacji fotograficznej, której prawdziwość i wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, stąd też Sąd nie znalazł również podstaw do kwestionowania jej autentyczności i wiarygodności. Za powyższym przemawia również fakt, że dowody rzeczowe były sporządzone przez organ postępowania przygotowawczego w przepisanej formie, bezpośrednio po zgłoszeniu przez pokrzywdzonych ujawnionego faktu uszkodzenia pojazdów stanowiących ich współwłasność.
W tym miejscu należy wskazać, co wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, żeS. L.z uwagi na zamieszkiwanie w sąsiedztwie siedziby piekarni prowadzonej przez pokrzywdzonych, w której znajduje się również część mieszkalna, swoim notorycznym zachowaniem polegającym na rzucaniu w zaparkowane samochody pokrzywdzonych butelkami czy innymi przedmiotami, kierowaniem w stosunku do nich bezpośrednio czy poprzez pracowników obelg i gróźb- stanowił dla pokrzywdzonych uciążliwość, od znacznie dłuższego czasu i był zagrożeniem dla pokrzywdzonych, którzy czuli się pod presją związaną z tym co wydarzy się danego dnia, czy oskarżony wypełni groźby skierowane do ich osoby związane z pozbawieniem ich życia czy spełni groźby uderzające w majątek pokrzywdzonych, a związane ze spaleniem pojazdów pokrzywdzonych. Osoba oskarżonego była znana osobiście pokrzywdzonym, którzy odczuwali, że oskarżony upatrzył sobie w pokrzywdzonych punkt zaczepienia na kierowanie przestępnych zachowań uderzających w ich osoby jak i mienie.
ŚwiadekD. M.w sposób spójny i logiczny odtworzyła przebieg zdarzeniaz dnia 11 grudnia 2014r.,potwierdzając, że tego dnia w momencie, kiedy rozmawiała z mężemT. M., bratem iZ. S.przed siedzibą piekarni przyulicy (...)wS.podszedł do niejS. L., który zaczął kierować do pokrzywdzonej groźby pozbawienia jej życia oraz wyzwiska. Następnie oskarżony uderzył pięścią w lewe ucho mężaD. T.M., który upadł na ziemię. ŚwiadekD. M.konsekwentnie przedstawiła przebieg zdarzenia z dnia 11 grudnia 2014r. zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i w toku postępowania jurysdykcyjnego.
Odnosząc się do zdarzenia zdnia 11 grudnia 2014r. świadek wskazywała, że boi się, żeS. L.zrealizuje swoje groźby i jej coś zrobi. Z zeznań w/w świadka wynikało, że świadek obawiała się spełnienia gróźb kierowanych do niej przezS. L.jak i do jej mężaT. M.. W ocenie Sądu obawa świadka była w pełni uzasadniona, mając na uwadze fakt, iż z pola widzenia świadek nie stracił wcześniejszych zdarzeń z udziałemS. L.związanych z uszkodzeniem pojazdów stanowiących współwłasność w/w świadka jak i okoliczności dotyczących kierowania w dniu16 października 2014r.gróźb podpalenia samochodów znajdujących się na parkingu niestrzeżonym w pobliżu prowadzonej przez pokrzywdzonej piekarni.
Zakres uszkodzeń mienia w postaci samochodu osobowego onumerze rejestracyjnym (...)został potwierdzony przez świadkaD. M., która uszkodzony pojazd widziała osobiście. Nadto opisywane przez w/w świadka uszkodzenia dokonane przez oskarżonego w dniu15 października 2014r.zarówno co do osoby, która pierwsza je zauważyła, jak i co do usytuowania tychże uszkodzeń pokrywa się z protokołem oględzin rzeczy oraz dokumentacją fotograficzną. Dowód rzeczowy w postaci protokołu oględzin samochodu z dnia 17 października 2014r. oraz dokumentacja fotograficzna potwierdziły zakres uszkodzeń w pojeździe stanowiącym własność pokrzywdzonych. Na pojeździe widoczne okazały się stłuczenia o średnicy 6 na 6 cm, w odległości ok. 20 cm od ramy karoserii u góry i słupka z lewej strony w odległości ok. 80 cm. Nadto prawe lusterko od strony pasażera z zewnątrz pojazdu posiadało uszkodzoną obudowę poprzez wyłamanie o długości 7 cm i szerokości 5 cm. Lewe zewnętrzne lusterko od kierowcy posiadało uszkodzoną obudowę poprzez jej wyłamanie.
Zeznania świadkaD. M.odnośnie przebiegu zdarzenia zdnia 19 lutego 2015r.pozostały spójne z zeznaniami świadkaT. M., który potwierdził, że tego dnia ok. godziny 20:00 wzdłużulicy (...)poruszali się samochodem markiV. (...), a drogę zagrodził imS. L.. Następnie świadekD. M.wskazała, że w dniu 20 lutego 2015r. ok. godziny 04:00 jej mążT. M.kiedy wyszedł z mieszkania zauważył porozbijane dwie tylne lampy w pojeździe użytkowanym przez świadkaD. M., ale stanowiącym własność jej mężaT. M.. Zakres uszkodzeń w przedmiotowym pojeździe zrelacjonowany przez świadkaD. M.pokrywał się z zakresem uszkodzeń przedstawionym w protokole oględzin z dnia 20 lutego 2015r. W pojeździe zostały wybite tylne lampy koloru czerwonego w bocznej górnej części na krawędziach.
Sąd nie znalazł podstaw do odmowy waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonej zwłaszcza dlatego, że korespondowały one z zeznaniami innych wiarygodnych świadków. Wskazać przy tym, że Sąd nie dopatrzył się występowania po stronie tego świadkaD. M.takiej motywacji, która mogłaby skłonić ją do fałszywego obciążania oskarżonego zeznaniami. Wręcz przeciwnie,D. M.składając zeznania dotyczące uszkodzeń pojazdów szczerze zeznawała, iż nie wie kto dokonał tych zniszczeń. Oskarżonego wskazała jedynie, jako osobę, którą podejrzewa o te czyny, z powodu jego wcześniejszych zachowań wobec właścicieli piekarni. W ocenie Sądu taka postawa świadka nie wskazuje na działanie wyłącznie z chęci zemsty czy braku sympatii dla oskarżonego.
ŚwiadekT. M.relacjonował przebieg zdarzeniaz dnia 11 grudnia 2014r. w sposób tożsamy jak świadekD. M.. ŚwiadekT. M.potwierdził, że w dniu 11 grudnia 2014r., podczas rozmowy z żoną, szwagrem iZ. S.przed piekarnią przyulicy (...)wS.podszedł do nichS. L., zaczął kierować groźby pod adresemD. M., a jakT. M.stanął w obronie żony- oskarżony uderzył go pięścią w głowę w okolicy ucha. Jednocześnie świadekT. M.potwierdził wersję żony, że w momencie przytrzymywaniaS. L.przez pozostałych bezpośrednich uczestników zdarzenia- oskarżony kierował groźby karalne również pod adresemT. M., wskazując, że ich załatwi. Jednocześnie świadekT. M.wskazywał, że obawia się spełnienia gróźb kierowanych pod jego adresem, albowiem według niego oskarżony jest osobą nieobliczalną. Sąd dał także wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoT. M.odnośnie zdarzeniaz dnia 19 lutego 2015r.,albowiem zeznania świadka pozostawały tożsame z relacjami przedstawionymi przezD. M., która w sposób precyzyjny opisała przebieg związany z zaparkowaniem pojazdu markiV. (...)przy piekarni oraz przebieg zdarzenia, w czasie, któregoT. M.stwierdził podczas wyprowadzania samochodów służbowych z garażu zakres uszkodzeń w pojeździeV. (...). ŚwiadekT. M.wskazywał, że jego pracownikD. S. (1)pracujący w dacie przedmiotowego zdarzenia na nocnej zmianie widział osobiście jakS. L.niszczy przedmiotowy pojazd. Zeznania pokrzywdzonego należy obdarzyć walorem wiarygodności w całości, jako korespondujące również z zeznaniami naocznego świadka zdarzeniaD. S. (1).
Odnośnie przebiegu zdarzeniaz dnia 15 października 2014r.Sąd oparł swoje ustalenia w zakresie uszkodzeń pojazdu również na podstawie zeznańświadkaP. P. (1), który jako pierwszy zauważył potłuczone reflektory w pojeździe markiF. (...). ŚwiadekP. P. (1)również wskazywał na groźby kierowane do wszystkich właścicieli piekarni przez oskarżonego, jednakże nie potrafił ich umiejscowić precyzyjnie w czasie. ŚwiadekP. P. (1)potwierdził również zeznania świadkaD. M.iT. M., w zakresie tego, że oskarżony kierował do praktykantapiekarni (...)groźby spalenia samochodów właścicieli piekarni. Co prawda zeznaniaD. M.,T. M.orazP. P. (3)w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie IV aktu oskarżenia opierały się na relacjach zasłyszanych od osoby trzeciej, jednakże spójność w relacjonowaniu tych zasłyszanych informacji przez pokrzywdzonych w ocenie Sądu wpływa na autentyczność i wiarygodność w pełnym zakresie w odniesieniu do zarzucanego oskarżonemu czynu. Odnosząc się do powyższych gróźb kierowanych przez oskarżonegow dniu 16 października 2014r. przez oskarżonego świadekP. P. (1)zeznawał, że obawiał się ich spełnienia. Wiarygodność zeznań świadka w tym zakresie wynikała w sposób niebudzący wątpliwości Sądu z wcześniejszych zachowań oskarżonego w stosunku do mienia stanowiącego własność wspólników spółki cywilnej czy bezpośrednio ich osób.
Zeznania świadkaP. P. (2)również pozostały spójne z zeznaniami pozostałych wspólników piekarni przyulicy (...)wS.. ŚwiadekP. P. (2)jako bezpośredni uczestnik zdarzeniaz dnia 11 grudnia 2014r. potwierdził wersję przedstawioną przez pokrzywdzonychD. M.iT. M.w całości. ŚwiadekP. P. (2)potwierdził, że w dniu 11 grudnia 2014r., stał przed piekarnią, żeS. L.podszedł od tyłu doD. M.i zaczął ją wyzywać, żeT. M.zwrócił się w kierunkuS. L., a ten następnie uderzył go pięścią w lewe ucho tak, żeT. M.osunął się na ziemię. Nadto świadekP. P. (2)potwierdził, że przytrzymywał wspólnie zeZ. S.napastnika, do momentu przyjazdu Policji, a także to, że w tym czasie oskarżony kierował groźby pozbawienia życiaD. M.iT. M.. Zeznania świadkaP. P. (2)nadto potwierdziły, że uszkodzenia w pojeździe markiF. D.dzień po ich dokonaniu zauważył jako pierwszyP. P. (1), natomiast sprawstwo oskarżonego odnośnie uszkodzenia pojazdu markiV. (...)potwierdził zeznając, że moment uszkodzenia pojazdu przez oskarżonego widział pracownikpiekarni (...)i przypadkowy klient, relacjonując ten fakt następnego dnia w piekarni.
Odnośniezdarzenia z sierpnia 2014r. Sąd oparł się na zeznaniachświadkaD. S. (1)-pokrzywdzonego, który wskazywał, że sklepowa poinformowała go o zachowaniu oskarżonego, po czym świadek wybiegł z piekarni i zobaczył jakS. L.nożem przebija opony w jego pojeździe.. Nadto odnośnie zdarzeniaz dnia 19 lutego 2015r.to świadekD. S. (1)potwierdził zeznania pozostałych świadków, wskazując, że tego dnia pracował na nocną zmianę wpiekarni (...), na zapleczu miał otwarte drzwi, po czym podbiegli do niego dwaj młodzi mężczyźni i poinformowali, żeS. L.niszczy pojazd należący do Piekarni. Jednocześnie świadekD. S. (1)wskazywał, że w związku z tą informacją poszedł na przód piekarni i widział, jak oskarżony rozbija tylne lampy w samochodzie pokrzywdzonego, nie wyszedł z piekarni, albowiem bał się oskarżonego.
Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom tego świadka, zwłaszcza, że były one spójne , konsekwentne i logiczne i zgodne z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dowodami.
Sąd obdarzył walorem dowodowym zeznaniaświadkaŁ. H.w zakresie zdarzenia zdnia 15 października 2014r., które to depozycje pozostały w koherencji z zeznaniami pozostałych świadków, w tym świadkaT. M.. ŚwiadekŁ. H.wskazał, że jako pierwszy zobaczył uszkodzenia pojazdu markiF. (...), o czym natychmiast powiadomiłT. M.. Jednocześnie świadek potwierdził relacje pozostałych świadków co do zdarzeniaz dnia 19 lutego 2015r., wskazując, że „właściciele piekarni byli z trzy razy pokrzywdzeni przez oskarżonego”, który uszkadzał im pojazdy.
Wprawdzie świadek nie był bezpośrednim świadkiem czynów popełnionych przez oskarżonego , to zauważyć należy, iż jego relacje oparte na informacjach usłyszanych od bezpośrednich świadków zdarzenia są z nimi zgodne, nie zawierają żadnych istotnych rozbieżności, co wskazuje na ich wiarygodność.
Wiarygodność zeznań pokrzywdzonegoD. S. (1)potwierdzają zeznaniaświadkaE. H., która przedstawiła tożsamą wersję przebiegu zdarzenia z sierpnia 2014r., kiedy to słyszała odgłosy przebijanych opon i widziała jak dwie ostatnie opony w pojeździeD. S. (1)przebija znany jejS. L..
W ocenie Sadu wiarygodności zeznań tego świadka nie umniejsza fakt, iż w toku postępowania przygotowawczego oraz rozprawy zeznawała odmiennie co do tego , ile opon przebujanych przez oskarżonego w pojeździeD. S. (1)widziała. Wskazać należy, iż oczywistym jest , iż wkrótce po zdarzeniu pamiętała takie szczegóły lepiej niż w momencie rozprawy sądowej – po niemal dwóch latach od zdarzenia. Zrozumiałym jest również to, że świadek skupiła się bardziej na tym, kto przebija te opony aniżeli na tym, ile tych opon w trakcie obserwacji przez świadka , oskarżony przebił.
Odnosząc się do zdarzenia zdnia 16 października 2014r., kiedy toS. L.kierował wobec pokrzywdzonych groźby spalenia samochodów wskazać należy, że źródłem dowodowym na potwierdzenie zarzutu z pkt. IV aktu oskarżenia jest bezpośredniświadekH. K.,do któregoS. L.wypowiadał słowa związane z groźbami spalenia właścicielom piekarni samochodów. Sąd obdarzył walorem dowodowym relacje tego świadka, które przekazane zostały pokrzywdzonym i następnie zostały przez nich zrelacjonowane w sposób niemal identyczny. Jednocześnie powyższe zeznania potwierdziły w ocenie Sądu sprawstwoS. L.w zakresie popełnienia czynuz dnia 15 października 2014r.,opisanego w punkcie II. aktu oskarżenia. Jak wynika z zeznań świadkaH. K.oskarżony wykrzykiwał, że „nie tylko powybija im szyby i lusterka, ale spali samochód”. Taki sposób wypowiedzi oskarżonego wskazuje jednoznacznie na związek oskarżonego ze zniszczeniem mienia dokonanym dnia poprzedniego.
Przebieg zdarzeniaz dnia 11 grudnia 2014r. opisany w sposób tożsamy z relacjami pokrzywdzonych przedstawiłświadekZ. S., co podważa tym samym wiarygodność wyjaśnień oskarżonego w tym zakresie. ŚwiadekZ. S.potwierdził, że w dniu 11 grudnia 2014r. stał przed Piekarnią przyulicy (...)wS.i rozmawiał z jej właścicielami, natomiast od strony Urzędu Miasta szedł oskarżony, który zaczął już z daleka wykrzykiwać, że zabije właścicieli piekarni. Jednocześnie świadekZ. S.wskazał, że oskarżony uderzył pięścią w lewe ucho właściciela piekarni, który następnie się przewrócił. W tym czasie świadek wspólnie ze szwagrem właścicieli obezwładnił oskarżonego, przewrócił go, po czym przyjechała Policja. Jednocześnie świadekZ. S.potwierdził, że podczas oczekiwania na przyjazd Policji oskarżony zachowywał się wulgarnie do pokrzywdzonych, wyzywał ich i groził im.
Sprawstwo oskarżonego co do zarzucanego mu czynu w pkt. I. aktu oskarżenia potwierdziłświadekM. B., który rozpoznał sprawcę na rozprawie w dniu 14 października 2016r., wskazując na oskarżonego. W ocenie Sądu fakt, że świadek zobaczył dopiero oskarżonego jak trzymał coś w ręku w momencie oddalania się od uszkodzonego samochoduV. (...)również przesądza o jego winie w popełnieniu czynu z dnia 19 lutego 2015r. Mało prawdopodobnym jest, aby uszkodzenia tylnych lamp w pojeździe dokonał ktoś inny, aniżeli oskarżony, który w tym czasie- jak wynika z zeznań świadkaM. B.oddalał się z narzędziem w ręku od strony usytuowania samochodu w stronę klatki schodowej. Sąd obdarzył walorem dowodowym zeznania powyższego świadka w całości, nie znajdując podstaw, aby odmówić im wiarygodności. Nadto zauważyć należy, że świadekP. P. (2)potwierdził, że kilka dni po zdarzeniu przyszedł klient do Piekarni i w podobny sposób zrelacjonował to co widział, co dodatkowo uwiarygodnia zeznania tego świadka.
Reasumując Sąd oparł ustalenia odnośnie popełnienia przez oskarżonego czynów opisanych w pkt. IV-VI aktu oskarżenia głównie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, którzy relacjonowali przebieg zdarzeń z dnia 11 grudnia 2014r. w sposób spójny, jako bezpośredni świadkowie zdarzenia. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że bezpośrednim świadkiem zdarzenia z dnia 11 grudnia 2014r. była osoba obcaZ. S., który przebieg zdarzenia od momentu zauważenia oskarżonego jak zbliżał się w kierunku rozmówców stojących przed Piekarnią, poprzez wyzwiska kierowane doD. M., reakcjiT. M.i uderzenia go przez oskarżonego, a następnie obezwładnienia oskarżonego i jego zachowania do momentu przybycia Policji- opisywał w sposób tożsamy z zeznaniami samych pokrzywdzonych. Przebieg zachowania oskarżonego w przedmiocie wypowiedzenia do świadkaH. K.przez oskarżonego gróźb spalenia samochodów właścicieli Piekarni Sąd oparł na zeznaniach bezpośredniego świadka tychże słów.
Odnosząc się do zachowań oskarżonego opisanych w punktach I-III zeznania świadków:M. B., pokrzywdzonychD. S. (1),D. M.,T. M.,P. P. (1)iP. P. (2)pozostały we wzajemnej koherencji, jak również zakres uszkodzeń w przedmiotowych pojazdach pokrywał się z zeznaniami tychże świadków oraz z dowodami rzeczowymi w postaci protokołów oględzin i dokumentacji fotograficznej. Sąd miał na względzie konieczność kierowania się dużą dozą ostrożności przy ocenie zeznań pokrzywdzonych, z uwagi na możliwość zniekształcenia rzeczywistości mając na względzie osobiste interesy, jednakże takowa sytuacja nie miała miejsca na kanwie przedmiotowej sprawy. Stwierdzić należy, że zeznania świadkówD. M.,T. M.pokrywały się z zeznaniami pozostałych świadkówD. S. (1),M. B.,H. K., a uszczegółowienie konkretnych zdarzeń w momencie składania zeznań w toku postępowania przygotowawczego świadczy o czynnikach pamięciowych związanych z precyzyjniejszym określeniem faktów bezpośrednio po ich zaistnieniu, aniżeli po okresie ok. dwóch lat w dacie składania zeznań w toku postępowania sądowego. Zdarzenie z sierpnia 2014r. widział sam pokrzywdzonyD. S. (1), a jego relacje pozostają w zgodzie z depozycjami obcego dla pokrzywdzonego świadkaE. H..
Wskazania w tym miejscu wymaga, iż dokonując oceny zeznań wymienionych wyżej świadków Sąd nie tracił z pola widzenia okoliczności, że pokrzywdzeniT. M.,D. M.,P. P. (2)iP. P. (1)są nie tylko wspólnikami spółki cywilnej ale i osobami bliskimi, jednakże ich depozycje w zakresie poszczególnych czynów pozostają w koherencji również z zeznaniami świadków- osób obcych, ale będących bezpośrednimi świadkami poszczególnych zdarzeń (tak:H. K.w zakresie czynu z dnia 16 października 2014r., (oraz pośrednio z dnia 15 października 2014r.),Z. S.w zakresie czynów z dnia 11 grudnia 2014r.,E. H.,D. S. (1)w zakresie czynów z dnia 19 lutego 2015r.,M. B.w zakresie czynu z dnia 19 lutego 2015r.,Ł. H.w zakresie uszkodzeń pojazdu z dnia 15 października 2014r.)
Ostatecznie zatem, w ocenie Sądu, zeznania pokrzywdzonych oraz pozostałych świadków (dotyczące okoliczności zarzuconych oskarżonemu czynów) z uwagi na ich konsekwencję i logikę oraz spójność, zarówno wewnętrzną, jak i wzajemną, zasługują na nadanie im waloru wiarygodności i uczynienie z nich podstawy ustaleń dotyczących stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu zeznania świadków są w pełni wiarygodne, albowiem są logiczne, rzeczowe, spójne. Ich wiarygodności nie pozbawia fakt, że świadekD. S. (1)jest pracownikiempiekarni (...), świadekZ. S.jest klientem piekarni, świadekŁ. H.jest kierowcą piekarni, natomiast świadekH. K.w dacie popełnienia przez oskarżonego czynu z dnia 16 października 2014r. był pracownikiem piekarni. Zeznania tychże świadków są spójne, w zakresie opisywania tego co widzieli bądź tego, co przekazali im pozostali pracownicy. Co ważne jednak, nie wykazują cech identyczności, co mogłoby przemawiać za ich wspólnym uzgadnianiem. Wskazać przy tym należy, iż wszyscy Ci świadkowie bez cienia wątpliwości identyfikowali sprawcę czynów opisanych w akcie oskarżenia, choć nie wszyscy początkowo znali jego nazwisko. Twarz oskarżonego większości z nich była znana, co nie budzi zdziwienia mając na uwadze okoliczność, iż jest on osobą zamieszkującą w sąsiedztwie piekarni, a jego wcześniejsze zachowania polegające na rzucaniu przedmiotami w pojazdy piekarni czy też kierowaniu obelg w kierunku jej właścicieli widzieli niemal wszyscy jej pracownicy.
Sąd dał wiarę również pozostałym dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym zaliczonym w poczet materiału dowodowego dowodom z dokumentów, w szczególności, iż nie znalazł podstaw, aby odmówić im takiego waloru, a żadna ze stron ich nie kwestionowała. W tym zakresie Sąd uznał za w pełni wiarygodne opinie sporządzone przez biegłych lekarzy psychiatrów w stosunku do oskarżonegoS. L.(zarówno pierwotną jak i uzupełniającą) oraz opinię lekarską lek. med.M. R., która potwierdziła rodzaj urazu doznanego przez pokrzywdzonegoT. M.w wyniku zdarzenia z dnia 11 grudnia 2014r. W ocenie Sądu opinie zostały dokonane w sposób jasny i zgodnie z wiadomościami specjalnymi w zakresie w jakim biegli zostali powołani.
Reasumując zatem powyższe rozważania stwierdzić należy, że z wyżej poddanego analizie i ocenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do  przekonania, iżS. L.dopuścił się popełnienia zarzuconych mu w punktach I-III aktu oskarżenia czynów zart. 288 § 1 k.k.
Wskazać należy, iż uszkodzenie mienia, o którym mowa w tym przepisie polega na takim oddziaływaniem na rzecz, które zmniejsza jej wartość bądź to przez zmianę wyglądu zewnętrznego lub kształtu, bądź na naruszeniu całości rzeczy. Okoliczność, że uszkodzenie może być naprawione nie zmienia oceny prawnej czynu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iżS. L.w dniu 19 lutego 2015r. około godz. 23.00 wS.przyulicy (...)na parkingu niestrzeżonym dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie tylnych lamp oraz wgniecenie błotnika tylnego w samochodzie osobowym markiV. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna strata na szkodęT. M.w kwocie 1.000 złotych. W zakresie powyższego czynu Sąd zmienił w punkcie 1. części dyspozytywnej wyroku zmienił numer rejestracyjny uszkodzonego pojazdu, z uwagi na błędnie wskazany w akcie oskarżenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawiał również żadnych wątpliwości, że oskarżonyS. L.w dniu15 października 2014r. pomiędzy godz. 20.00 a godz. 04:30 16.10.2014r. wS.przyul. (...)na parkingu niestrzeżonym dokonał zniszczenia mienia poprzez połamanie obudowy dwóch lusterek zewnętrznych oraz stłuczenia szyby w pojeździe markiF. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat wyniosła kwotę 5.156,55 zł (pięć tysięcy sto pięćdziesiąt sześć złotych, 55/100). W tym zakresie Sąd w punkcie pierwszym części dyspozytywnej wyroku zmienił wartość szkody wyrządzonej czynem z dnia 15 października 2014r., opierając się przy tym na zeznaniach świadkaD. M., złożonych na rozprawie za fakturą Vat z dnia 25.11.2014r., z której wynika, jaki był koszt wymiany zniszczonych części samochodu. Pozostałe faktury przedłożone przez pokrzywdzonych dotyczyły naprawy samochodu uszkodzonego w dniu 30/31 grudnia 2014r., który to czyn nie został objęty aktem oskarżenia.
Materiał zgromadzony w sprawie nie pozostawił również żadnych wątpliwości co do popełnienia przez oskarżonegoS. L.czynu zarzucanego mu w punkcie III. aktu oskarżenia, zatem Sąd przyjął, że oskarżonyS. L.w sierpniu 2014r. wS.przyul. (...), dokonał zniszczenia mienia poprzez poprzebijanie czterech opon w samochodzie osobowym markiO. (...)onr rej. (...), gdzie powstała łączna suma strat w kwocie 1.200 złotych na szkodęD. S. (2). W zakresie przypisanego oskarżonemu powyższego czynu Sąd w punkcie 1. części dyspozytywnej wyroku zmienił wartość uszkodzonego mienia na kwotę 1.200 złotych, przyjmując za zeznaniami pokrzywdzonego, że koszt zakupu nowej opony wyniósł 300 zł za sztukę. W ocenie Sądu wiarygodne są twierdzenia, iż na etapie postępowania przygotowawczego podany przez tego pokrzywdzonego koszt wymiany opon był kosztem orientacyjnym, nie uwzględniającym wówczas kosztów robocizny. W tego rodzaju postępowaniach co do zasady, podawane przez pokrzywdzonych na wstępie wartości szkód są określane jedynie orientacyjnie, a następnie w trakcie dalszego postępowania, również jurysdykcyjnego, są weryfikowane. Wynika to oczywiście z tego, że dopiero po zabezpieczeniu dowodów ( np. dokonaniu oględzin przez organy ścigania i sporządzenia stosownych protokołów i dokumentacji fotograficznej) pokrzywdzeni mogą dokonywać napraw i ostatecznie wskazać wartość szkody wyrządzonej przestępstwem.
Okoliczności popełnienia przypisanych oskarżonemu czynów z punktu I-III aktu oskarżenia i jego sprawstwo zostało potwierdzone zeznaniami opisanych powyższej świadków. Z kolei zakres uszkodzeń wynikał z dokumentacji fotograficznej, oględzin pojazdu, jak i zeznań świadków, którzy albo byli bezpośrednimi świadkami zachowania oskarżonego, albo jako pierwsi powyższe uszkodzenia stwierdzili.
W ocenie Sądu sposób działania oskarżanego świadczy o umyślności, a także działaniu z zamiarem bezpośrednim, chciał dokonać zniszczenia wyżej wymienionego mienia i podejmował ku temu działania. Tym samym czyniąc w ten sposób wyczerpał wszelkie znamiona przestępstwa zart. 288 § 1 k.k.
Jednocześnie stwierdzić należy, iżS. L.popełnienia przestępstw uszkodzenia mienia dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa to jest w warunkach recydywy specjalnej zwykłej uregulowanej w treściart. 64 § 1 k.k.W przedmiotowej sprawie ustalono bowiem, żeS. L.był uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 22 marca 2012r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt XIV K 77/12 za popełnienie czynu z art. 288 § 1k.k. na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w całości w okresie od dnia 15 czerwca 2012r. do dnia 14 kwietnia 2013r. Stosownie zaś do treści wymienionego przepisu jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przepis ten zatem reguluje recydywę, która odnosi się do osób, które już odbywały karę pozbawienia wolności i w okresie wskazanym przez ustawę dopuściły się przestępstwa podobnego, czyli zgodnie zart. 115 § 3 k.k.przestępstwa należącego do tego samego rodzaju. Wskazania wymaga, iż oskarżonyS. L.popełnienia przestępstw zart. 288 § 1 k.k.dopuścił się w dniach 19 lutego 2015r., 15 października 2014r. oraz w sierpniu 2014r., zatem w okresie wskazanym w treściart. 64 § 1 k.k.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznałS. L.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w punktach I-III aktu oskarżenia, tj. przestępstw zart. 288 § 1kkk w zw. zart. 64 § 1 kk(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 64 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 288 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396), przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw i za to na podstawieart. 288 § 1 kkprzy zast.art. 91 § 1 kk(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazał oskarżonego na karę roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. /punkt 1. części dyspozytywnej wyroku/
Zgodnie zart. 91 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmian z dnia 1 lipca 2015r. jeżeli sprawca popełnia w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Zachowania oskarżonego wypełniły znamiona ciągu przestępstw, albowiem oskarżony niszcząc mienie działał w podobny sposób (za pomocą ostrego narzędzia), w krótkich odstępach czasu. (między sierpniem 2014r., 15 października 2014r. a 19 lutym 2015r.). Zgodnie ze stanowiskiem doktryny krótkie odstępy czasu, jakie muszą wystąpić między przestępstwami objętymi ciągiem, to pojęcie nieostre i różnie interpretowane. W literaturze określane są jako czas orientacyjnie do kilku (sześciu) miesięcy(P. Kardas, w: Zoll (red.), Kodeks karny, 2012, s. 1163–1164),w orzecznictwie do roku(tak: wyrok SN z dnia 16.9.2003 r., WA 40/03, OSNKW 2003, Nr 11–12, poz. 100).
W dalszej kolejności poczynione przez Sąd ustalenia dały podstawy do przypisania oskarżonemu winy w popełnieniu zarzucanych mu czynów w punktach IV-V aktu oskarżenia, wypełniających znamiona występku zart. 190 § 1 kk, z tym ustaleniem, że czyn opisany w punkcie IV aktu oskarżenia został popełniony w dniu 16 października 2014r.
Wskazać należy, iż oskarżonyS. L.w dniu 16 października 2014r. wypowiedział bezpośrednio do świadkaH. K.słowa, których adresatami byli wspólnicyPiekarni (...), tj.D. M.,T. M.orazP. P. (1), a dotyczące podpalenia samochodów stanowiących ich własność. Sąd dokonał zmiany w opisie tego czynu wskazanym przez Prokuratora, opierając się na treści zeznańD. M.orazH. K.. Z zeznań tych świadków wynika wprost, iż do wypowiedzenia przez oskarżonego gróźb spalenia samochodów należących do właścicieli piekarni doszło następnego dnia po uszkodzeniu pojazduF. (...)w dniu 15.10.2014r.
Nadto z materiału zgromadzonego w sprawie (osobowych źródeł dowodowych) wynikało, że oskarżony w dniu 11 grudnia 2011r. wS.przyulicy (...)wypowiadał pod adresemD. M.groźby karalne pozbawienia życia, wykrzykując, że „ją załatwi”.
Powyższe groźby podpalenia samochodów pokrzywdzonych jak i pozbawienia życia pokrzywdzonejD. M.wzbudziły w nich uzasadnione obawy ich spełnienia. Zgodnie z poglądem zawartym w wyroku Sądu Najwyższego WA 5/07 z dnia 16.02.2007r. OSNwSK 2007/1/465 obawa wzbudzona groźbą powinna być uzasadniona. O spełnieniu tej przesłanki, warunkującej odpowiedzialność zart. 190 § 1 k.k., można mówić wtedy, gdy przeciętny człowiek o porównywalnych do ofiary cechach osobowości, psychiki , intelektu i umysłowości uznałby tę groźbę za realną i wzbudzającą obawę. W ocenie Sądu, zachowanie oskarżonegoS. L.dotyczące gróźb podpalenia samochodów pokrzywdzonych mogło wzbudzać uzasadnioną obawę spełnienia groźby, mając na względzie zniszczenie samochodów przed tą datą, tj. w sierpniu 2014r., 15 października 2014r. oraz zachowanie oskarżonego, który celowo chodził środkiem drogi, aby uniemożliwić przejazd samochodu pokrzywdzonym, natomiast w dniu 15 października 2014r. (dzień przed inkryminowanym zdarzeniem z dnia 16 października 2014r.) również uszkodził pojazd pokrzywdzonych. Odnosząc się do gróźb pozbawienia życiaD. M., niewątpliwie groźby te wzbudziły w pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia. Ponadto zarówno z treści zeznań pokrzywdzonej jak i zeznań świadków, a dotyczących rodzaju relacji pokrzywdzonej z oskarżonymi oraz wydarzeń, które miały już wcześniej miejsce wnioskować należy, iż wiarygodność pokrzywdzonej prezentującej subiektywne obawy, iż kierowane do niej groźby mogą zostać spełnione z jednej strony, z drugiej zaś, w świetle zasad doświadczenia życiowego, dają podstawę do przyjęcie tych obaw jako „uzasadnione”. Wskazać przy tym należy, że osoba oskarżonego znana była w środowisku lokalnym z chuligańskich zachowań, w szczególności popełnianych pod wpływem alkoholu.
Reasumując Sąd w punkcie 2. części dyspozytywnej wyroku uznałS. L.za winnego popełnienia przypisanych mu czynów z punktu IV-V aktu oskarżenia, wypełniających znamiona przestępstw zart. 190 § 1 k.k.(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396), w zw. zart. 4 § 1 kk, przyjmując, że stanowią one ciąg przestępstw i za to na podstawieart. 190 § 1 kkprzy zast.art. 91 § 1 kk(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazał oskarżonego na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności.
Poczynione przez Sąd ustalenia dały podstawy do przypisania oskarżonemu winy w popełnieniu zarzucanego mu w punkcie VI oskarżenia czynu.W ocenie Sądu występek ten oskarżony popełnił umyślnie z zamiarem ogólnym, albowiem oskarżony uderzając pokrzywdzonegoT. M.pięścią w lewe ucho z taką siłą, że pokrzywdzony osunął się na ziemię- liczył się z następstwami takiego zachowania. Konstrukcja zamiaru ogólnego opiera się na swoistym domniemaniu, iż sprawca zamiarem swym, czy raczej wyobrażeniem, obejmuje szereg możliwych skutków swego zachowania, wśród nich również te, które w istocie nastąpiły./tak: wyrok SA w Katowicach z dnia 23.1.1997 r. (sygn.II AKA 283/96, Prok. i Pr. 1998, Nr 5, poz. 19/,który stwierdził wprost, iż "przy umyślnych uszkodzeniach ciała przyjmuje się tzw. zamiar ogólny, który obejmuje faktycznie powstałe następstwa zadanych umyślnie obrażeń, zakłada się bowiem, że sprawca nie mógł mieć w świadomości dokładnego obrazu wszystkich następstw swojego działania" (…).
Uderzając pokrzywdzonegoT. M.ze znaczną siłą pięścią w lewe ucho (kierując w głowę) w ocenie Sądu oskarżony miał zamiar naruszenia czynności narządów jego ciała, a które to naruszenia polegały na powstaniu krwiaka przewodu słuchowego zewnętrznego lewego, obrzęku tkanek miękkich z zaczerwienieniem policzka lewego z podbiegnięciem krwawym w części przyusznej, obrzęku tkanek miękkich z podbiegnięciem krwawym lewej małżowiny usznej z wybroczynami krwawymi tej okolicy. Konstatację powyższą ostatecznie potwierdził biegłyM. R., wskazując na możliwą etiologię urazów podawanych (odtwarzanych) przez pokrzywdzonego. Biegły przy tym zaopiniował, że obrażenia, jakich doznałT. M.naruszyły czynności narządów jego ciała na czas poniżej 7 dni. Jednocześnie zachowanie oskarżonego podjęte w dniu 11 grudnia 2014r. wobec pokrzywdzonegoT. M.wyczerpało znamiona przestępstwa zart. 190 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, albowiem oskarżonyS. L.w trakcie w/w zdarzenia wypowiadał wobec pokrzywdzonego groźby pozbawienia go życia. Za takie bowiem w ogólnie przyjętym odbiorze społecznym należy rozumieć słowa „załatwię Cię/Was”.
Mając na względzie całokształt materiału dowodowego i wcześniejsze zachowania oskarżonego podejmowane wobec tego pokrzywdzonego oraz osób mu bliskich i ich mienia, uzasadnione były obawy pokrzywdzonegoT. M.spełnienia tychże gróźb. Jak pokrzywdzony zeznawał- oskarżony był dla niego osobą „nieobliczalną”, bał się go.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonegoS. L.za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI. aktu oskarżenia, tj. przestępstwa zart. 190 § 1 k.k.,art. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396), w zw. zart. 4 § 1 kk, i za to na podstawieart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kk(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 kkskazał oskarżonego na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. /punkt 3. części dyspozytywnej wyroku/
Sąd na podstawieart. 91 § 2 k.k.(w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoS. L.jednostkowe kary pozbawienia wolności opisane w punktach 1-3 wyroku i w ich miejsce wymierzył mu łączną karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Przystępując do wymiaru kary wobec oskarżonegoS. L.Sąd miał na względzie dyrektywy ich wymiaru przewidzianeartykułem 53 k.k.Zgodnie z treścią§ 1wskazanego wyżej przepisu Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zaś z§ 2tego przepisu wynika, iż wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Mając te dyrektywy sądowego wymiaru kary na uwadze, Sąd po szczegółowej analizie poziomu zawinienia i społecznej szkodliwości, uznał, iż wymierzonaS. L.kara odzwierciedla w pełni dyrektywy wymiaru kary.
Sąd jako okoliczność obciążającą uznał, iż oskarżony był uprzednio karany, w tym na karę pozbawienia wolności o charakterze bezwzględnym za przestępstwo podobne. Sąd miał przy tym na uwadze, iż oskarżonyS. L.czynów przypisanych mu w pkt. 1 części dyspozytywnej wyroku dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa. Okolicznością obciążającą był niewątpliwie również wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez oskarżonego czynów, cechującego się brakiem poszanowania cudzej własności jak i uderzający w życie, zdrowie pokrzywdzonych czy ich wolność.
Zdaniem Sądu dolegliwość wymierzonej oskarżonemu kary nie przekracza w ocenie Sądu stopnia jego winy, uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynów, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, jak i potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Sąd uznał, iż brak przesłanek do warunkowego zawieszenia oskarżonemu wykonania kary pozbawienia wolności. W ocenie Sądu dotychczasowy sposób życia oskarżonego, a zwłaszcza charakter popełnianych przez niego przestępstw, sprawia, iż brak możliwości uznania, że istnieje wobec niego pozytywna prognoza kryminalistyczna.
Ponadto Sąd na podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł w punkcie 5. części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonegoS. L.obowiązek naprawienia szkody przestępstwem przypisanym mu w pkt IV wyroku poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoT. M.kwoty 1.000 (tysiąc złotych) w związku z czyn zarzucanym w pkt. I części wstępnej wyroku,D. S. (1)kwoty 1.200 (tysiąc dwieście) złotych w związku z czynem zarzucanym mu w pkt. III części wstępnej wyroku. Powyższe kwoty odpowiadają całkowitej wysokości szkód wyrządzonych przez oskarżonego w/w przestępstwami. Nadto kwoty te znalazły odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, a zwłaszcza w zeznaniach osób pokrzywdzonych. W ocenie Sądu wskazana przez pokrzywdzonych wartość szkód nie jest zawyżona, i z tego powodu nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.
Z kolei podstawieart. 46 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed zmianami ustalonymi przez ustawę z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz. U. z 2014 roku, poz. 396) w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł w punkcie 6. części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonegoS. L.na rzeczT. M.kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z czynem zarzucanym w pkt. VI. części wstępnej wyroku.
Zgodnie zart. 46 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015r. w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby orzeka, obowiązek naprawienia szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Niewątpliwie straty materialne związane z koniecznością naprawienia przez pokrzywdzonychT. M.orazD. S. (1)uszkodzonych samochodów pozostają w związku przyczynowo- skutkowym z inkryminowanymi zachowaniami oskarżonego z sierpnia 2014r. oraz z dnia 19 lutego 2015r. i w ocenie Sądu zasadnym było zastosowanie wobec oskarżonego przedmiotowego środka karnego na rzecz pokrzywdzonych. Jednocześnie należy zauważyć, że naprawienie szkody ma na celu odtworzenie stanu sprzed szkody i nie może prowadzić do wzbogacenia pokrzywdzonych./tak: wyrok SN z dnia 011 marca 2005r., sygn.. V KK 335/04, publ. OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 541/Z przedłożonej przez pokrzywdzonych faktury VAT, na potwierdzenie szkody związanej ze zdarzeniem z dnia 15 października 2014r. wynika, że płatnikiem był ubezpieczyciel(...) S.A., a zatem w zakresie strat poniesionych przez pokrzywdzonych na skutek zachowania oskarżonego stanowiącego zarzucany w pkt. I aktu oskarżenia czyn naprawienie szkody byłoby niecelowe.
Obowiązek naprawienia szkody obejmuje również krzywdę, a więc szkodę niemajątkową przejawiającą się w cierpieniach fizycznych i psychicznych pokrzywdzonego, w związku ze zdarzeniem wywołującym określenie skutki. Orzeczenie zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną przez przestępstwo jest możliwe jedynie wtedy, gdy prawo cywilne dopuszcza zadośćuczynienie za daną krzywdę(postanowienie SN z 28.4.2008 r., I KZP 6/08, OSNKW 2008, Nr 6, poz. 42;T. G., Zobowiązywanie sprawcy przestępstwa do naprawienia szkody lub uiszczenia nawiązki w trybieart. 46 k.k.,PS2009, Nr 1, s. 48 i n.).W myślart. 445 KCw razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, jak też w wypadku pozbawienia wolności oraz w wypadku skłonienia za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
W ocenie Sądu w świetle okoliczności dotyczących inkryminowanego zdarzenia z dnia 11 grudnia 2014r., czasokresu przebywania pokrzywdzonego na zwolnieniu lekarskim, rodzaju obrażeń w newralgicznym punkcie (ucho) zasadnym było przyznanie pokrzywdzonemuT. M.zadośćuczynienia pienionego za doznaną krzywdę w związku z uszkodzeniem ciała z dnia 11 grudnia 2014r. Orzeczona kwota w wysokości 500 złotych spełnia funkcję kompensacyjną tego środka karnego.
W tym miejscu wskazać należy, iż skazując oskarżonego za przypisane mu czyny oraz wymierzając mu karę zasadniczą oraz środki karne ( obecnie kompensacyjne), Sąd w całości stosowałustawę kodeks karny z dnia 6.06.1997r, jednak w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20.02.2015r o zmianieustawy Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 20.03.2015r poz. 396).
W ten sposób Sąd czynił zadośćart. 4 § 1 kk, zgodnie, z którym jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
Wyjaśnić zatem należy, iż od dnia 1.07.2015r ( zgodnie z ustawą z dnia 20.02.2015r o zmianieustawy Kodeks Karnyoraz niektórych innych ustaw) zmienił brzmienie przepisart. 46 § 1 kk.
Zmiana brzmieniaart. 46 § 1 kkmogłaby nieść dla oskarżonego konsekwencje poważniejsze aniżeli brzmienie tego przepisu przed 1.07.2015r.
W dotychczasowym stanie prawnymart. 46 § 1 kk- jako środek karny- pełnił funkcję kompensacyjną ( mającą na celu naprawienie pokrzywdzonemu szkód doznanych przestępstwem) oraz represyjną- stanowiącą dolegliwość dla sprawcy przestępstwa. Tym samym, szkodą, do której naprawienia sąd zobowiązywał skazanego, była równowartość rzeczywistej szkody wynikłej bezpośrednio z przestępstwa i nie było dopuszczalne uwzględnianie przy ustaleniu jej wysokości tych składników szkody, które wynikły z następstw czynu, na przykład odsetek (wyrok SN 2014-07-17 Zakres zastosowania klauzuli antykumulacyjnej, OSNKW 2015/1/4..)
W aktualnym stanie prawnym, z uwagi na brzmienie przepisu , zgodnie z którym sąd orzekając o obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, stosuje przepisy prawa cywilnego, należy zaakceptować możliwość zasądzenia przez sąd karny np. odsetek ustawowych. Obecnie bowiemart. 46 § 1 kkstanowi środek wyłącznie kompensacyjny, który ma za zadanie w pełni zrekompensować pokrzywdzonemu szkody wynikłe z przestępstwa.
Powyższa analizaart. 46 § 1 kk, zobligowała Sąd do zastosowania wobec oskarżonego ( zgodnie z cytowanym powyżejart. 4 § 1 kk) w całości ustawy korzystniejszej tj. obowiązującej w dacie popełnienia czynu, a tym samym przed dniem wejścia w życie powołanej powyżej ustawy zmieniającejkodeks karny. Z tego też powodu, Sąd uznał, iż przy każdym z przepisów prawa karnego materialnego powołanych w wyroku należy wskazać jaką ustawę zastosowano.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 624 k.p.k., zwalniając oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, Sąd orzekający zwrócił uwagę na sytuację życiową i majątkową oskarżonego oraz fakt, że nie posiada majątku znacznej wartości, a obecnie jest osadzony w jednostce penitencjarnej i nie uzyskuje dochodu, co przemawia za zwolnieniem go od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. (punkt. 7części dyspozytywnej wyroku)
Z/

1
odnotować w kontrolce uzasadnień;

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć oskarżonemu, za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego wS.;

3
przedłożyć z wpływem lub za 15 dni.

S., dnia 25 stycznia 2017 roku