Sąd Rejonowy w Wieliczce
IV Wydział Rodzinny i Nieletnich
Sygnatura akt: IV RNs 293/17
Data wyroku: 2017-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Paweł Styrna
Słowa kluczowe: Leczenie odwykowe
Podstawa prawna: art. 21 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi

Sygn. akt IV RNs 293/17

POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2017r.
Sąd Rejonowy w Wieliczce IV Wydział Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Paweł Styrna
Protokolant:  sekr. sądowy Rita Kasprzyk
po rozpoznaniu w dniu 22.11.2017r. w Wieliczce
na rozprawie
sprawy z wniosku Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wW.
przy uczestnictwieM. B.
o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu

postanawia:

I
zobowiązać uczestnikaM. B.PESEL (...)do poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego;

II
zasądzić od uczestnikaM. B.na rzecz Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wW.kwotę 423,64 zł (czterysta dwadzieścia trzy złote 64/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sygnatura akt IV RNs 293/17

UZASADNIENIE

postanowienia z 22 listopada 2017r.
Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wW.wniosła o orzeczenie wobecM. B.obowiązku leczenia w zakładzie lecznictwa odwykowego, wskazując, że(...)została pisemnie zawiadomiona przez Sąd Rejonowy w Wieliczce o konieczności rozważenia podjęcia czynności zmierzających do ustalenia czy zachodzą względem uczestnika podstawy do zastosowaniaustawy z 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałanie alkoholizmowi. Uczestnik wezwany do biegłych stawił się, a komisja po przeanalizowaniu akt sprawy podjęła decyzje o skierowaniu sprawy do sądu.
UczestnikM. B.wniósł o oddalenie wniosku.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Uczestnik mieszka z matkąA. B.i 87 letnią ciotką, jest po rozwodzie, nie mieszka z żona i dziećmi.
Sąd Rejonowy w Wieliczce w dniu 22 maja 2017r. przesłał(...)wW.pismoA. B., w którym zwraca się ona o skierowanie na przymusowe leczenie alkoholowe synaM. B.. W uzasadnieniu prośbyA. B.wskazał, że uczestnik nie zachowuje trzeźwości, wpada w ciągi alkoholowe, trwające nawet trzy miesiące, w czasie, których ma ataki padaczki, kieruje samochodem po pijanemu, wysprzedaje przedmioty z domu, aby mieć na alkohol. Okoliczności te przyznał uczestnik w trakcie zeznań, potwierdzając także, że wraca do domu pod wpływem alkoholu.
W opinii psychologiczno-psychiatrycznej, biegliK. A.iA. K., stwierdzili, żeM. B.jest osoba głęboko uzależniona od alkoholu, jego nadużywanie powoduje rozkład życia rodzinnego wymaga w związku z tym leczenia odwykowego w trybie stacjonarnym. Do takich samych wniosków doszli powołani przez Sąd biegli psychiatraJ. K.oraz biegły psychologM. P..
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów tj. pismaA. B.z(...)które było czytelne, podpisane i co istotne okoliczności wskazane w tym piśmie nie były kwestionowane przez uczestnika. Podstawa ustaleń faktycznych była też opinia psychiatryczno-psychologicznaK. A.iA. K.oraz opinie sądowe biegłychJ. K.iM. P., które zostały sporządzona przez specjalistów, po osobistym badaniu uczestnika, żadna ze stron nie kwestionowała wniosków biegłych oraz ustaleń przedstawionych w epikryzie tych opinii.
Sąd odmówił wiary zeznaniomM. B., w części, w której kwestionował on swoje uzależnienie od alkoholu, gdyż zeznania te pozostają w sprzeczności z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności z opiniami biegłych sądowych, w których jednoznacznie potwierdzono uzależnienie alkoholowe uczestnika. W pozostałej części zeznaniaM. B.były dla Sądu wiarygodne i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych.
Sąd zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi(Dz. U. Nr 35, poz. 230, tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 70, poz. 473) ustanawia w przepisieart. 21 ust. 2zasadę dobrowolności poddania się leczeniu przez osoby uzależnione od alkoholu, a jednocześnie dopuściła określone w niej wyjątki od powyższej zasady. Wyjątki te zostały podyktowane ważnymi względami społecznymi i dotyczą one osób, które w związku z nadużywaniem alkoholu powodują rozkład życia rodzinnego, demoralizację małoletnich, uchylają się od pracy albo systematycznie zakłócają spokój lub porządek publiczny i które nie poddają się dobrowolnemu leczeniu.
Stosownie do treści przepisu art. 26 ustawy takie osoby, jeżeli są uzależnione od alkoholu, można zobowiązać do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, a o obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu orzeka sąd (art. 25 ust. 2, art. 29). Nałożenie przez sąd obowiązku poddania się leczeniu stanowi wyjątek od zasady dobrowolności leczenia przewidzianej w art. 21 ust. 2 zdanie drugie ustawy. Postępowanie ma na celu ustalenie, czy w stosunku do osoby, której dotyczy, istnieją ustawowe przesłanki do poddania jej obowiązkowi leczenia, a w wypadku istnienia takich podstaw, czy leczenie to powinno mieć miejsce w stacjonarnym czy niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są wiecart. 24 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie, z którymi do poddania się leczeniu odwykowemu w warunkach stacjonarnych lub niestacjonarnych, zobowiązać można te osoby, które w związku z nadużywaniem alkoholu (…) zakłócają spokój porządek publiczny, po zasięgnięciu opinii w przedmiocie uzależnienia od alkoholu i wskazania rodzaju zakładu leczniczego.
Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że po za wszelką wątpliwością zrealizowana została medyczna przesłanka, zastosowania obowiązku leczenia odwykowegoM. B.. Z opinii psychiatryczno-psychologicznej przedstawionej przez wnioskodawcę oraz z opinii biegłych sądowych, wynika jednoznacznie, że uczestnik jest uzależniony od alkoholu, a ze względu na zaawansowanie choroby alkoholowej konieczne jest podjęcie leczenia w warunkach oddziału zamkniętego.
W ocenie Sądu spełniona została także tzw. społeczna przesłanka, obowiązkowego leczenia odwykowego, a potwierdza ją w szczególności pismoA. B.z 18 kwietnia 2017r. oraz relacja samego uczestnika, przedstawiona na rozprawie w dniu 22 listopada 2017r. W trakcie zeznańM. B.przyznał bowiem, że wpada w ciągi alkoholowe, wraca pijany do domu, w którym mieszka z matką i 87 letnia ciotką, ma wówczas omamy i występuje u niego padaczka. Nie ma przy tym wątpliwości, że okoliczności te są uciążliwe do rodziny uczestnika przyczyniając się do rozkładu więzi rodzinnych, co potwierdza chociażby, dramatyczny w swej treści wniosek matkiM. B.o zobowiązanie syna do leczenia odwykowego. Nie bez znaczenia jest też fakt, że uczestnikowi zabrano prawo jazdy za jazdę po pijanemu, co prawda miało to miejsce w 2007r., jednakże z pismaA. B.z 18 kwietnia 2017r., wynika, że podobne incydenty mają miejsce także obecnie. Okoliczności te uzasadnią wiec konieczność zastosowanie wobec uczestnika leczenia odwykowego w systemie zamkniętym, z uwagi na społeczne konsekwencje choroby alkoholowejM. B..
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia.
O kosztach postepowania orzeczono na podstawieart. 520 § 2 kpc, mając na uwadze, że interesy stron były sprzeczne. Na zasadzone koszty składają się 40 zł opłaty sądowej oraz 381,18 zł wydatków na wynagrodzenie biegłych sądowych.