Sąd Okręgowy w Poznaniu
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 227/17
Data wyroku: 2017-11-20 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Tomasz Borowczak
Słowa kluczowe: Umorzenie postępowania, Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 572 kpk

POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w III Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSO Tomasz Borowczak
Protokolant: sędzia przewodniczący
przy udziale Prokuratora Anny Zygmontczuk
po rozpoznaniu w sprawie skazanegoM. S.
w przedmiocie wydania wyroku łącznego

postanawia:

1
na podstawieart.572 k.p.k.umorzyć postępowanie co do objęcia wyrokiem łącznym kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonejM. S.wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt III K 58/12,

2

    na podstawieart.35§1 k.p.k.uznać się niewłaściwym do rozpoznania sprawy w zakresie wyroków: Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 8 listopada 2016r. w sprawie VIII K 722/16, Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017r. w sprawie III K 324/17 oraz Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2017r. w sprawie VIII K 280/17 i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu Poznań – Stare Miasto w Poznaniu jako sądowi właściwemu,

3
na podstawieart.632 pkt 2 k.p.k.kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Wobec skazanegoM. S.wszczęto postępowanie o wydanie wyroku łącznego. Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r. w sprawie III K 839/17 Sąd Rejonowy Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu stwierdził swą niewłaściwość do rozpoznania sprawy o wydanie wyroku łącznego wobecM. S.i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Poznaniu.
Sąd zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisyKodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2015r. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. Poz. 396) przepisówrozdziału IX Kodeksu karnego, w brzmieniu nadanym tą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ocena czy zachodzi taka potrzeba dokonywana jest zaś według znowelizowanych przepisówrozdziału IX Kodeksu karnego.
W myśl obecnie obowiązującegoart.85§1 k.k.jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Przepisart. 85 § 2 k.k.stanowi zaś, że podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniemart. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w§ 1.
Jednym z warunków orzeczenia kary łącznej jest więc to, by kary obejmowane karą łączną podlegały wykonaniu, a więc nie były już w całości wykonane (w niniejszej sprawie wykluczono zastrzeżenie dotycząceart. 89 k.k., ponieważ w przypadkuM. S.nie mamy już do czynienia z karami z warunkowym zawieszeniem ich wykonania).
W niniejszej sprawie wobecM. S.zapadło dziesięć wyroków (k. 24-25, 37-40 akt Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu o sygn. III K 839/17 i k. 464-468 akt Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu o sygn. III K 324/17), w tym także wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt III K 58/12 skazującyM. S.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Zgodnie zart. 569 § 1 k.p.k.jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby, którą prawomocnie skazano lub wobec której orzeczono karę łączną wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący lub łączny w pierwszej instancji, orzekający kary podlegające łączeniu. Stosownie zaś do § 2 tego artykułu jeżeli w pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, wyrok łączny wydaje sąd wyższego rzędu.
Rozważając ewentualną możliwość objęcia wyrokiem łącznym kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt III K 58/12 należało stwierdzić, że kara ta została już w całości wykonana – w dniu 21 sierpnia 2014 r.
W tej sytuacji, ponieważ zgodnie zart. 85 § 2 k.k.podstawą orzeczenia kary łącznej są kary podlegające wykonaniu, a kara pozbawienia wolności wymierzona wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt III K 58/12 nie podlega już wykonaniu, to tym samym nie ma podstaw do objęcia tej kary wyrokiem łącznym.
Wskazać następnie trzeba, że spośród wyroków zapadłych wobec skazanegoM. S.do wykonania pozostały jeszcze trzy z nich, a mianowicie: wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 8 listopada 2016 r. w sprawie VIII K 722/16, wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie III K 324/17 i wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie VIII K 280/17, które uprawomocniły się, odpowiednio, w dniu 16 listopada 2016 r., w dniu 22 czerwca 2017 r. i w dniu 1 lipca 2017 r., a więc w każdym przypadku po wejściu w życie wskazanej wyżej ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
Sąd w pełni zgadza się przy tym z panującym w orzecznictwie poglądem, wedle którego trzeba przyjąć, że każdy sąd rozpoznający sprawę o wydanie wyroku łącznego zobowiązany jest, na podstawieart. 572 k.p.k., do umorzenia postępowania zawsze wówczas i w takim zakresie, w jakim stwierdzi brak warunków do wydania wyroku łącznego. Jeżeli to sąd wyższego rzędu stwierdzi brak warunków do „połączenia” wyroku tego sądu z wyrokami sądów niższego rzędu, to ocena właściwości rzeczowej do dalszego prowadzenia sprawy o wydanie wyroku łącznego uzależniona będzie od etapu rozpoznania sprawy. Jeśli nastąpi to w toku przygotowania do rozprawy, znajdzie zastosowanieart.35§1 k.p.k., przy czym postanowienie o przekazaniu sprawy innemu sądowi, poprzedzone być musi orzeczeniem o stosownym umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego (choćby miało to nastąpić w jednym postanowieniu). Postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi niższego rzędu, w omawianym układzie procesowym, jest wszak wyłącznie następstwem uznania, że wyrok sądu wyższego rzędu nie spełnia warunków do objęcia go wyrokiem łącznym z wyrokami sądów niższego rzędu, a procesowym tego wyrazem jest umorzenie postępowania w tym zakresie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I KZP 32/06, LEX nr 214181, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt IV KO 107/11, Legalis nr 499459). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, toteż Sąd uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone późniejszymi wyrokami sądów rejonowych, co do których mogą zachodzić warunki do wydania takiego wyroku.
Z uwagi na powyższe, Sąd postanowił umorzyć postępowanie w zakresie wskazanym w punkcie 1. części rozstrzygającej, a w zakresie wyroków Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 8 listopada 2016r. w sprawie VIII K 722/16, Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie III K 324/17 i Sądu Rejonowego Poznań – Stare Miasto w Poznaniu z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie VIII K 280/17 – co do których mogą zachodzić podstawy do wydania wyroku łącznego – przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, jako sądowi właściwemu do jej rozpoznania. To właśnie Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu jest bowiem sądem, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji, orzekający karę podlegającą łączeniu, w rozumieniuart. 569 § 1 k.p.k.(pkt 2. części rozstrzygającej).
O kosztach postępowania orzeczono, jak w punkcie 3. części rozstrzygającej.

SSO Tomasz Borowczak