Sąd Okręgowy w Warszawie
XXVII Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: XXVII Ca 2154/17
Data wyroku: 2017-11-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Tyliński

Sygn. aktXXVII Ca 2154/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 listopada 2017 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grzegorz Tyliński

po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. w Warszawie
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaJ. K.,M. K. (1),M. P. (1),M. F.,S. P.,M. P. (2),A. C. (1)
przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę
na skutek apelacji powodów
od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie
z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II C 2944/15

1
prostuje z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2017 r. w sprawie sygn. akt II C 2892/16 w ten sposób, że miejsce oznaczenia strony powodowej wpisuje:(...), zamiast(...),

2
oddala apelację,

3
zasądza odJ. K.,M. K. (1),M. P. (1),M. F.,S. P.,M. P. (2),A. C. (1)na rzecz(...) S.A.z siedzibą wW.kwoty po 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

SSO Grzegorz Tyliński
Sygn. akt XXVII Ca 2154/17

UZASADNIENIE
Pozwami złożonym 26 października 2016 rokuJ. K..M. P. (2).S. P..A. C. (2).M. K. (2).M. P. (1)iM. K. (1)wnieśli o zasądzenie od(...) Spółki akcyjnejz siedzibą wW.kwot po 400 euro wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 11 października 2014 roku do dnia zapłat) oraz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że dochodzone pozwem kwoty stanowią odszkodowanie tytułu odwołania lotu zT.doK.zaplanowanego na dzień 11 października 2014 roku.
W odpowiedziach na pozwy pozwane(...) Spółka akcyjnaz siedzibą wW.wniósł o oddalenie powództw w całości i zasadzenie od powodów na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie w sprawie sygn. akt II C 2892/16 oddalił powództwa oraz zasądził od każdego z pozwanych na rzecz powoda(...) Spółki AkcyjnejwW.kwotę po 1 200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
Apelację do powyższego orzeczenia wniosła strona powodowa zaskarżając powyższe orzeczenie w całości, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1
naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie terminu przedawnienia określonegoart. 778 Kodeksu cywilnego, dla roszczeń wynikających z nieprawidłowej realizacji umowy o imprezę turystyczną zawartej z organizatorem turystyki (nie zaś z przewoźnikiem lotniczym).

2
naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie normy przedawnienia, określonejart. 118 Kodeksu cywilnego(brak uregulowania terminu przedawnienia roszczeń w treściustawy o usługach turystycznych), w sytuacji, w której powodowie dochodzą roszczeń wynikających z nieprawidłowej realizacji imprezy turystycznej.

3
naruszenie prawa materialnego poprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem treści art. 3 pkt 6 rozporządzenia (WE) 261/2004, w zw. zart. 11 ustawy o usługach turystycznych- to jest z naruszeniem praw pasażerów wynikających zustawy o usługach turystycznych, będącej implementacją dyrektywy 90/314/EWG, w zakresie terminu przedawnienia roszczeń będących konsekwencją nieprawidłowo zrealizowanej umowy o imprezę turystyczną.

4
naruszenie prawa materialnego, to jest:art. 4421§ 1 Kodeksu cywilnego, poprzez niezastosowania terminu przedawnienia roszczeń strony powodowej, w oparciu o odpowiedzialność pozwanej za czyn niedozwolony, to jest zaniechanie obowiązku informacyjnego, w zakresie praw pasażera, zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) 261/2004.

5
naruszenie prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 w zw. Z art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) 261/2004 poprzez błędne ustalenie, iż powodowie, posiadający rezerwację na rejsy, które zostały odwołane winni wykazywać, iż rejs taki został wykonany na potrzeby dochodzenia rekompensaty określonej rozporządzeniem.

6
naruszenie prawa procesowego, to jest art. 233 § 1 w związku zart. 328 § 2, Kodeksu postępowania cywilnegopoprzez dokonanie oceny dowodów, w sposób niewszechstronny, to jest:

a
z pominięciem treści wniosków i dowodów wskazanych w piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2017 roku, w szczególności, zakresie niekompletności dokumentacji przedłożonej przez pozwaną;

b
z pominięciem dowodu z przesłuchania stron z ograniczeniem do strony powodowej, na okoliczność niewykonania obowiązku informacyjnego przez pozwanego przewoźnika, co skutkować winno zmianą kwalifikacji prawnej powództwa, to jest ze sporu wynikającego z umowy, w spór wynikający z odpowiedzialności pozwanej za czyn niedozwolony;

7
Naruszenie prawa procesowego, to jest art. 177 § 1 ust 1 i 3 poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wynik przedmiotowego postępowania uzależniony jest od wyniku postępowania prowadzonego przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego.

Wobec powyżej przedstawionych zarzutów, na podstawieart. 386 § 1 i 4 k. p. c.niniejszym skarżący wnieśli o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez zasądzenie na rzecz każdego z powodów kwot po 400 euro wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 12 października 2014 roku do dnia 1 stycznia 2016 roku oraz z odsetkami ustawowymi w wysokości za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty;

2
zasądzenie od pozwanejspółki akcyjnej (...), na rzecz każdego z powodów kwot kosztów postępowania przed Sądem pierwszej instancji, wg norm przepisanych;

3
zasądzenie od pozwanejspółki akcyjnej (...)na rzecz każdego z powodów kosztów postępowania przed Sądem drugiej instancji, wg norm przepisanych.

Alternatywnie apelujący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto apelujący wnieśli o:

1
zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, odpowiadającego na pytanie:

„Czy odszkodowanie przewidziane treścią art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w przypadku, w którym nieregularny rejs realizowany, jest jako jedna z usług turystycznych, w ramach zakupionej u organizatora turystyki umowy o imprezę turystyczną, podlega przedawnieniu, w oparciu o krajowe przepisy dotyczące umowy przewozu czy też umowy o imprezę turystyczną?";

2
dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postępowaniu apelacyjnym, to jest z dowodu z przesłuchania stron, zgodnie z treścią pisma procesowego z dnia 24 kwietnia 2017 roku, na okoliczność zaniechania obowiązku informacyjnego pozwanej, w zakresie nieudzielenia powodom informacji o prawach pasażera zgodnie z treścią art. 14 rozporządzenia (WE) 261/2004.

3
rozpoznanie apelacji na rozprawie;

4
na podstawieart. 177. § 1.pkt 1 kodeksu postępowania cywilnegownieśli także o wydanie postanowienia, w przedmiocie zawieszenia przedmiotowego postanowienia, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego przed Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego;

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, iż w dniu 17 marca 2017 r. Sąd Najwyższy rozstrzygając pytanie prawne zadane przez Sąd Okręgowy w Warszawie podjął uchwałę, stwierdzając, żeroszczenie o odszkodowanie przewidziane w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, przedawnia się w terminie rocznym na podstawieart. 778 k. c.(uchwała Sądu Najwyższego z dn. 17 marca 2017 r., sygn. akt III CZP 111/16). Pogląd ten Sąd Okręgowy w tym składzie w pełni podziela. W świetle powyższego poglądu, podniesiony przez pozwanego w odpowiedzi na pozew zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego w niniejszej sprawie przez powoda uznać należało za zasadny. Tym samym, na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty apelacyjne sprowadzające się do naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego dotyczącego przedawnienia się roszczeń z tytułu opóźnionego lotu.
Strona powodowa dochodziła odszkodowania za opóźnienie lotu, który miał miejsce w dniu 11 października 2014 r., natomiast z powództwem o jego zasądzenie wystąpiła dopiero w dniu 26 października 2016 r., a zatem po upływie prawie 2 lat. Mając na uwadze, że roszczenia tego rodzaju ulegają przedawnieniu stosownie do regulacjiart. 778 k. c., a zatem z upływem roku od dnia wykonania przewozu, roszczenie nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na skutecznie podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia.
Mając na uwadze powyższą okoliczność, pozostałe zarzuty podniesione w apelacji pozostają w ocenie Sądu Okręgowego bezprzedmiotowe. Zwrócić należy uwagę. iż jak się wydaje podnosząc pozostałe zarzuty apelacyjne, apelujący zdaje się wywodzić, iż przewoźnik nie może skutecznie ponieść zarzutu przedawnienia z zastosowaniem terminu, o którym mowa wart. 778 k. c.jeżeli dochodzone roszczenie związane jest z przewozem dokonywanym w ramach usługi turystycznej na podstawie umowy zawartej z organizatorem turystyki. Z jednej strony zwrócić tu należy uwagę, iż przepisyKodeksu cywilnegonie przewidują zróżnicowania terminów przedawnienia w zależności od okoliczności zawarcia pomiędzy stronami stosunku obligacyjnego. Każdorazowo zatem o zastosowaniu określonego terminu przedawnienia decydować będzie rodzaj dochodzonego roszczenia – niezależnie od okoliczności, w jakich roszczenie to powstało. Z drugiej strony zwrócić należy uwagę, iż prezentowane przez powodów poglądy mogłyby co najwyżej uzasadniać twierdzenia wyrażaneinter pares– tzn. pomiędzy stronami stosunku obligacyjnego. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy powód dochodzi roszczeń od osoby trzeciej, która nie uczestniczyła przy zawieraniu stosunku obligacyjnego pomiędzy powodem, a organizatorem turystyki. Te rozważania prowadzą również do wniosku, iż Sąd Okręgowy nie widział potrzeby zwracania się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W konsekwencji powyższego, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k. p. c.oddalił apelację jako niezasadną.
Orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy oparł na treściart. 98 k. p. c.