Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 43/17
Data wyroku: 2017-09-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Ossak, Katarzyna Gozdawa-Grajewska, Olga Nocoń
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 437 kpk

Sygn. akt V .2 Ka 43/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  18 września 2017  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:   SSO Anita Ossak
Sędziowie: SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.)
SSO Olga Nocoń
Protokolant:Monika Maj
w obecności Barbary Drewniok Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku
po rozpoznaniu w dniu 18 września 2017 r.
sprawy:

A. W. (1)/W./

synaA.iK.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 281 kk,art. 278§1 kkw zw. zart. 12 kk

M. U./U./

synaK.iK.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 281 kkiart. 157§1 kkiart. 288§1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk

na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, obrońcę oskarżonegoA. W. (1)oraz obrońcę oskarżonegoM. U.
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt IX K 415/16
I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
- w punkcie 2 przyjmuje, że czyn przypisany oskarżonemuA. W. (1)wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 30 (trzydzieści) dni aresztu;
- uchyla rozstrzygnięcie o karze łącznej zawarte w punkcie 3;
- w punkcie 5 na podstawie art. 119 § 4 kw orzeka wobecA. W. (1)obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia w kwocie 491 (czterysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych na rzeczU. J.;
- w punkcie 8 przyjmuje, iż okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonegoA. W. (1)podlega zaliczeniu na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie 1 zaskarżonego wyroku;
II.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
III.zasądza od oskarżonychA. W. (1)iM. U.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoA. G. (1)kwoty po 504 (pięćset cztery) złote tytułem zwrotu wydatków związanych z udziałem pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym;
IV.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A. P.kwotę 504 (pięćset cztery) złote oraz 23% podatku VAT w kwocie 115,92 złotych (sto piętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze), łącznie kwotę 619,92 złotych (sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonegoM. U.;
V.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnegoT. R.kwotę 504 (pięćset cztery) złote oraz 23% podatku VAT w kwocie 115,92 złotych (sto piętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze), łącznie kwotę 619,92 złotych (sześćset dziewiętnaście złotych dziewięćdziesiąt dwa grosze) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonegoA. W. (1);
VI.zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.
SSO Anita Ossak
SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska (spr.) SSO Olga Nocoń
Sygn. akt V.2 Ka 43/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 24 listopada 2016r. sygn. akt. IX K 415/16M. U.został uznany za winnego tego, że w dniu 17 marca 2016r. wR.działając czynem o charakterze chuligańskim , bez powodu, wspólnie i w porozumieniu zA. W. (1)w celu utrzymania się w posiadaniu uprzednio skradzionej przezA. W. (1)zesklepu (...)kurtki wartości 85 zł bezpośrednio po dokonaniu tej kradzieży na szkodę właścicielasklepu (...)użył wobecA. G. (1), który próbował uniemożliwićA. W. (1)kradzież i dokonać jego zatrzymania, przemocy poprzez uderzenie go pięścią w twarz i kopanie po całym ciele, czym spowodował u niego obrażenia ciała w postaci złamania kości nosa, stłuczenia palca V ręki prawej, stłuczenia łokcia prawego i wstrząśnienia mózgu, skutkujące naruszeniem czynności narządów jego ciała na okres przekraczający 7 dni, naruszając w ten sposób jego nietykalność cielesną jako funkcjonariusza policji z Komisariatu Policji wR.–B.w związku z pełnieniem obowiązków służbowych jak również dokonał całkowitego zniszczenia jego okularów wartości 700 zł czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 281 kkiart. 157 par. 1 kkiart. 222 par. 1 kkiart. 288 par. 1 kkw zw zart. 11 par. 2 kkprzy zast.art. 57a par. 1 kk. i za to na mocyart. 281 kkw zw zart. 11 par. 3 kkprzy zast.art. 57 a par. 1 kkwymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności zaliczając na jej poczet okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 17 marca 2016r. do dnia 24 listopada 2016r. nadto zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoA. G. (1)kwotę 7000 zł tytułem nawiązki. Natomiast od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii adw.A. P.zasądził kwotę 504 zł oraz podatek VAT od tej kwoty tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu z urzędu oraz zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.
Z wyrokiem tym nie zgodził się obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w części dotyczącejM. U.tj. pkt. 4, 7 , 9 i 12 wyroku. Orzeczeniu zarzucił:
-na podstawieart. 438 pkt. 3 kpkbłąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie i ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, iż oskarżony dopuścił się wspólnie i w porozumieniu zA. W. (1)czynu szczegółowo opisanego w punkcie 4 wyroku czym wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 281 kkiart. 157 par.1 1 kkorazart. 222 par. 1 kkiart. 288 par. 1 kkw zw zart. 11 par. 2 kkprzy zast.art. 57a par. 1 kkw szczególności, iż oskarżony działał w zamiarze utrzymania się w posiadaniu uprzednio skradzionej przezA. W. (1)zesklepu (...)kurtki i działał w celu uniemożliwienia dokonania kradzieży i zatrzymania oskarżonegoA. W. (1), a także, iż świadomością i wolą obejmował fakt, iż pokrzywdzonyA. G. (1)jest funkcjonariuszem policji i wykonuje swoje obowiązki służbowe wobecA. W. (1)– pomimo braku podstaw do takich ustaleń, bowiem oskarżonyM. U.nie widział momentu kradzieży kurtki przez oskarżonegoA. W. (1), jego działanie wobec pokrzywdzonego miało miejsce gdy oskarżonyA. W. (1)nie był już w posiadaniu kurtki i wyzbył się tego zamiaru, nie miał wiedzy o tym, iż pokrzywdzony jest funkcjonariuszem policji co potwierdzają zeznania samego pokrzywdzonego.
-na podstawieart. 438 pkt. 2 kpkobrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia a to:
a/art. 4 kpkpoprzez oparcie skazania i przypisanie oskarżonemu czynu zart. 222 par. 1 kkjedynie na dowodach niekorzystnych dla oskarżonego, a to zeznaniach pokrzywdzonego i świadkaE. M.orazA. G. (2)a pominięcie dowodów dla oskarżonego korzystnych tj. zeznańM. Ł.,K. W.,E. B.iB. O.z których nie wynika jakoby oskarżonyA. W. (2)miał informować oskarżonegoM. U., że pokrzywdzony jest funkcjonariuszem Policji, a także aby oskarżonyM. U.działał w zamiarze utrzymania posiadania kurtki skoro kurtka nie była już w posiadaniu oskarżonegoA. W. (1)
b/art. 7 kpkprowadzące do poczynienia ustaleń faktycznych, które in concreto stanowią efekt nie swobodnej, lecz całkowicie dowolnej oceny dowodów i prowadzą do przypisania oskarżonemu winy i orzeczeniem nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, pomimo iż nie ma jednoznacznych dowodów na to aby oskarżony działał czynem o charakterze chuligańskim i ze świadomością naruszenia nietykalności cielesnej funkcjonariusza Policji, o czym świadczą również zeznania samego pokrzywdzonego.
Wskazując powyższe wniósł o
-zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, iż oskarżony wypełnił jedynie znamiona zart. 157 par. 1 i 288 kkw zw zart. 11 par. 2 kki wymierzenie oskarżonemu łagodnej kary względnie
-uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Stawiane w apelacji zarzuty okazały się bezzasadne.
Analiza dowodów nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń sądu odwoławczego i jest oceną pełną, przekonującą, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, spełnia wszelkie kryteria o jakich mowa w treściart. 7 k.p.k.Sąd Rejonowy nie dopuścił się też naruszeniaart. 410 kpk. gdyż prawidłowo przeprowadził dowody, a wyrok wydał w oparciu o cały materiał dowodowy ujawniony na rozprawie, który prawidłowo ocenił nie pomijając żadnego z dowodów. Zeznania wszystkich świadków zostały ocenione, tak samo jak dowody z dokumentów. Dotyczyło to zarówno dowodów przemawiających na korzyść oskarżonegoM. U.jak i na jego niekorzyść. Nie można w żadnym wypadku mówić, by Sąd Rejonowy oparł swój wyrok tylko na części ujawnionego materiału dowodowego.
W świetle prawidłowo ocenionych dowodów nie może być zatem mowy o jakimkolwiek błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę niniejszego wyroku. Zarzut ten stanowi wyłącznie niczym nieuzasadnioną polemikę ze słusznymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy i sprowadza się do samego tylko podważania ustaleń Sądu wyrażonych w uzasadnieniu orzeczenia, jak też przeciwstawienia tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej ocenie materiału dowodowego, który legł u podstaw ustaleń faktycznych.„ Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się sąd”(vide : wyrok S.A. w Krakowie z 8.06.2004r. II A Ka 112/04 KZS 2004/7-8/60 ). Tych zaś w przypadku Sądu Rejonowego trudno się doszukać. Sąd bowiem dokonał niezwykle wnikliwej oceny dostępnego w sprawie materiału dowodowego - tj. zarówno osobowych źródeł dowodowych jak i dołączonej do akt dokumentacji. Wskazał jakim dowodom dał wiarę i w jakim zakresie, a jakim dowodom waloru wiarygodności odmówił. Analiza akt sprawy i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji nie wskazuje w żadnym razie na zaistnienie sygnalizowanych przez obrońcę oskarżonego błędów.
Nie sposób podzielić poglądu skarżącego, że w sprawie brak dowodów na to , że między oskarżonymM. U., a drugim ze współsprawcówA. W. (3)( współskazanym w tej samej sprawie) nie było porozumienia co do wspólnego dokonania przestępstwa kradzieży rozbójniczej za osobieA. G. (1). Materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonegoA. G. (1), ale również wyjaśnieńA. W. (1)i zeznań bezpośredniego świadkaE. M.wskazuje wyraźnie, że kradzież kurtki była zaplanowana przez obu oskarżonych, że podzielili się rolami tj. jeden miał kraść, a drugi stać na czatach. Z relacji wskazanych wyżej osób wynika, żeM. U.widząc że jego brat – oskarżonyW.szarpie się z policjantem i słysząc słowa „to jest pies” zainterweniował i chcąc pomóc bratu zadał silny cios w twarz pokrzywdzonemu, tłukąc mu okulary i doprowadzając do tego że pokrzywdzony upadł na ziemię. Na ten fakt wskazuje od początku postępowania w swoich zeznaniachA. G. (1)i świadek która widziała z bliska całe zdarzenie a mianowcieE. M.. Nie dość tego o tym, że „akcja kradzieży kurtki” była zaplanowana wyjaśniałA. W. (1). Pokrzywdzony od samego początku dokładnie opisywał przebieg zdarzenia i podkreślał, że napastników było dwóch: najpierw szarpał się zA. W. (1)– który nie chciał wypuścić z rąk skradzionej kurtki , a potem do akcji dołączyłM. U.zadając mu silny cios w twarz. Dopiero na skutek przewrócenia się pokrzywdzonego po otrzymanym ciosieA. W. (1)porzucił kurtkę i zbiegł, aM. U.zaczął kopać leżącego na ziemi pokrzywdzonego.E. M.zeznała, żeA. W. (1)dwukrotnie krzyknął „to jest pies” i na te słowa zareagowałM. U., który przybiegł pomóc bratu. Te zeznania stanowią potwierdzenie słów pokrzywdzonego, że oskarżonyW.faktycznie wykrzykiwał takie słowa, a zareagował na nie drugi z oskarżonych który natychmiast przyłączył się doW.i swoim ciosem przewrócił go na ziemię umożliwiając ucieczkę bratu.
Z tych relacji w oczywisty sposób wynika, że oskarżonyM. U.wraz zA. W. (1)działali wspólnie i w porozumieniu najpierw dokonując kradzieży kurtki (przy czym podzielili się rolami), a potem atakując pokrzywdzonego, który chciał uniemożliwić dokonanie kradzieży i stanął w obronie porządku prawnego i interesu właściciela sklepu. Sąd nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych ustalając, że istniało porozumienie co do dokonania kradzieży rozbójniczej międzyA. W. (1)aM. U.. Trudno też uznać – tak jak chciałby tego obrońca- że nie było porozumienia co do dokonania kradzieży rozbójniczej między napastnikami. Sposób działania sprawców wskazuje logicznie, iż właśnie takie porozumienie istniało. Oczywiście zarównoA. W. (1)(w toku dalszego procesu) jak iM. U.temu zaprzeczają ( do czego mają pełne prawo) jednakże Sąd Rejonowy słusznie uznał ich stanowisko za przyjętą linię obrony zmierzającą do umniejszenia ich odpowiedzialności karnej – wskazując zarazem dlaczego tak uczynił. Należy bowiem zwrócić uwagę, że oskarżonyA. W. (1)dopiero na dalszym etapie postępowania zaczął podkreślać, że między nim, a bratem nie by porozumienia, wcześniej zaś wskazał że powiedziałU.że idzie ukraść kurtkę, a ten miał pilnować terenu. Oczywistym jest że w tym momencie oskarżeni nie przewidzieli, że na drodze do dokonania kradzieży stanie funkcjonariusz policji jednakże powyższe nie ma znaczenia gdyż porozumienie co do użycia przemocy względem pokrzywdzonego w tym celu, by utrzymać się w posiadaniu skradzionego mienia mogło powstać spontanicznie i tak też stało się w niniejszej sprawie. Najpierw przemoc wobecA. G. (1)stosowałA. W. (1), nie chcąc oddać skradzionej kurtki, by potem przemoc w tym samym celu podjąłM. U.. Jego tłumaczenia, ze chciał jedynie pomóc bratu gdyż widział że szarpie się on z innym mężczyzna nie zasługują na wiarę. Słusznie Sąd Rejonowy uznał je za przyjętą przez oskarżonego linię obrony i to dostosowywaną w toku sprawy w zależności od tego jak zeznawali kolejni świadkowie. TłumaczeniaM. U.są nielogiczne i nakierowane na to, by umniejszyć swoją odpowiedzialność karną.
Nadto należy podzielić pogląd Sądu Rejonowego, iż oskarżonyM. U.doskonale wiedział, że mężczyzna, z którym szarpie się jego brat - nie chcąc oddać skradzionej kurtki- jest funkcjonariuszem policji pracującym na pobliskim komisariacie. Wbrew twierdzeniom apelacji obrońcy, że na takie ustalenie nie ma dowodów - takie dowody w sprawie występują i w niezbity sposób wskazują, że obaj oskarżeni doskonale zdawali sobie sprawę, że interweniującym mężczyzną jest policjant. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na kontekst sytuacyjny i osobowościowy. Obaj oskarżeni wielokrotnie notowani jeszcze jako nieletni zdecydowali się popełnić kradzież na „swoim” terenie czyli wB.w centrum dzielnicy, osobą która zainterweniowała był policjant pracujący na komisariacie wB.. Faktem notoryjnym jest, iż mieszkańcy małych społeczności (dzielnic), którzy wchodzą w konflikt z prawem wiedzą kto jest policjantem w ich dzielnicy. Mimo tego w sprawie są konkretne dowody wskazujące na świadomośćM. U.co do tego kim jest pokrzywdzony. Po pierwsze zarównoA. G. (1)jak iE. M.zeznali, żeA. W. (1)krzyczał doM.U.„to jest pies” i na te słowaU.zareagował. Po drugie z zeznańA. G. (2)(funkcjonariusza policji wynika, że bezpośrednio po zdarzeniuM. U.biegnąc krzyczał do niego „biegnijcie pod Stokrotkę bo tam bija policjanta” (karta 164, 176). Po trzecie matka oskarżonychK. U.zeznała, że po zdarzeniu oskarżonyA. W. (1)wpadł do mieszkania zdyszany pytał się gdzie jestM.a potem powiedział, że idzie go szukać, a jak wróci do domu to ma uciekać bo pobił policjanta.
Wszystko to razem dobitnie i kompleksowo wskazuje na świadomośćM. U.co do tego, że wspólnie i w porozumieniu zA. W. (1)wystosowali przemoc wobec funkcjonariusza policji będącego w cywilnym ubraniu i ze byli tego świadomi. Tak więc zarzut obrońcy, w tym zakresie jest bezzasadny. Sąd Rejonowy w czytelny sposób wykazał istnienie po stronieM. U.tej świadomości, a Sąd Okręgowy w całości zapatrywanie organu I instancji podziela. Zeznania świadków, na które w apelacji powołuje się obrońca, a które jego zdaniem miały być korzystne dla oskarżonego (M. Ł.,K. W.,E. B.,B. O.) absolutnie nie przesądzają o niewinności oskarżonegoU.. Żaden ze świadków na których obrona się powołuje nie wskazuje, zeM. U.nie wiedział, że pokrzywdzony jest policjantem. Dywagacje obrony w tym zakresie należy uznać za dowolne. Zeznania tych osób nie są w stanie przełamać dowodów, o których Sąd Odwoławczy pisał wyżej.
Zamiar oskarżonego często należy ustalić na podstawie faktów dokonanych i zachowania sprawców. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.A. W. (1)iM. U.przystępując do wykonania czynu zabronionego w postaci kradzieży rozbójniczej w sposób dorozumiany zaakceptowali wzajemne działania. Zaistniało między nimi dorozumiane porozumienie co do dokonania najpierw kradzieży, a potem zastosowania przemocy wobec funkcjonariusza policji, który usiłował im przeszkodzić. Obaj mieli świadomość wspólnego dokonywania przestępstwa, wiedzieli o sobie wzajemnie i zdawali sobie sprawę, że podejmowane przez nich czynności składają się na realizację wspólnego przedsięwzięcia. Fakt, iżA. W. (1)porzucił kurtkę i uciekł, aM. U.nadal kopał leżącego na ziemi pokrzywdzonego nie może przesądzać o tym, że ze stronyM. U.nie doszło do wyczerpania znamionart. 281 kk. GdyM. U.przystąpił do zadania ciosu pokrzywdzonemu ten szarpał się jeszcze z oskarżonymA. W. (1), który wciąż w rękach trzymał skradzioną uprzednio kurtkę. ZachowanieU.miało na celu umożliwienie dokończenia przestępczej akcji kradzieży kurtki. Fakt iżA. W. (1)porzucił kurtkę i uciekł nie zmienia postaci rzeczy, żeM. U.również aktywnie uczestniczył w realizacji znamion przestępstwa zart. 281 kknajpierw stojąc na czatach, a potem stosując przemoc wobec pokrzywdzonego, po to by umożliwić dokonanie kradzieży kurtki.
Tym samym w świetle ustaleń faktycznych poczynionych prawidłowo przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie zaistniały elementy wspólnego wykonywania osobiście przez oskarżonegoM. U.części znamion przestępstwa kradzieży rozbójniczej w postaci stania na czatach i użycia przemocy wobec pokrzywdzonego, (uderzenie go pięścią w twarz, a następnie kopanie). Oskarżony nie wykonał czynności w postaci osobistego zaboru kurtki jednakże zważywszy na to, że między oskarżonym aA. W. (1)istniało dorozumiane porozumienie , (działanie razem ; wspólny atak na pokrzywdzonego) należy uznać, że oskarżony akceptował działania, które mieściło się w ich wspólnym zamiarze. Zachowanie jego stanowiło więc działanie wspólnie i w porozumieniu zA. W. (1)w zakresie realizacji znamion przestępstwa zart. 281 kk,art. 157 par. 1 kk,288 par. 1 kkiart. 222 par. 1 kkprzy zast.art. 57a par. 1 kknie zaś występek jedynie zart. 157 par. 1 kki288 par. 1 kkjak twierdzi obrońca.
Decydujące znaczenie ma tutaj, aby wszyscy współdziałający dążyli do tego samego celu, wspólnymi siłami, z istoty którego to zachowania wynika, iż taki sprawca ponosi odpowiedzialność za całość popełnionego przestępstwa, a więc także w tej jego części, w której znamiona czynu zabronionego zostały zrealizowane zachowaniem innego lub innych współsprawców(wyrok SA w Katowicach z dnia 19 czerwca 2008 r., II AKa 147/08, LEX nr 526787).
Wszystkie omówione wyżej okoliczności - zdaniem Sądu Okręgowego - uprawniają do przyjęcia, że oskarżonyM. U.brał udział w przestępczym porozumieniu, a jego postawa wskazuje jednocześnie, że akceptował on zachowaniaA. W. (1)a potem włączył się w stosowanie przemocy wobec pokrzywdzonego by utrzymać się w posiadaniu skradzionego mienia.
Reasumując, słusznie Sąd Rejonowy uznał, żeM. U.dopuścił się kradzieży rozbójniczej wspólnie i w porozumieniu z inną osobą na szkodę funkcjonariusza policji.
Sugerowane przez obrońcę koncepcja iż oskarżony powinien odpowiadać jedynie zart. 157 par. 1 kki288 par. 1 kkz pewnością nie oddałaby kryminalnej wartości zaistniałego zdarzenia i nie byłaby poprawna na płaszczyźnie prawa karnego, wypracowanego orzecznictwa i poglądów doktryny. Oddawałaby jedynie fragmentarycznie zachowanie oskarżonego co z pewnością nie może być prawidłowe.
Sąd Okręgowy zaaprobował również przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż sprawcy dopuścili się występku o charakterze chuligańskim. Sprawcy działali publicznie (na oczach wielu ludzi robiących zakupy), okazali rażące lekceważenie prawa (nie zastosowali się do poleceń policjanta, który stanął w obronie porządku prawnego chcąc zapobiec kradzieży) oraz bez powodu. Sprawcy nie mieli przecież żadnego racjonalnego powodu, by jawnie, na oczach wielu mieszkańcówB.stosować przemoc wobec znanego im funkcjonariusza policji. Z pewnością za taki powód nie można uznać chęci utrzymania się w posiadaniu skradzionej kurtki wartości 85 zł. Zastosowana przemoc, jej skala, stopień nasilenia, działanie w biały dzień na oczach wielu osób, wspólnie i w porozumieniu świadczy o zupełnym rozhamowaniu oskarżonych i jawnym lekceważeniu tak prawa jak i obowiązujących reguł współżycia społecznego.
W tym stanie rzeczy środek odwoławczy należało uznać za nieskuteczny, gdyż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych mając na uwadze cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego rzetelnej oceny, kierując się zasadami określonymi w treściart.7 k.p.k.a w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia w sposób wnikliwy i szczegółowy dał wyraz temu na jakich dowodach oparł swe rozstrzygnięcie, jakie dowody odrzucił i w jakim zakresie oraz wskazał na powody swojej decyzji
Nie można też mówić o nadmiernej surowości orzeczonej wobec oskarżonego kary 3 lat pozbawienia wolności. Przestępstwo zart. 281 § 1 kkjest zagrożone karą od 1 roku do 10 lat pozbawienia wolności. Wymierzenie więc oskarżonemu kary w rozmiarze 3 lat stanowi karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Nadto oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona również innych przestępstw : zniszczenie mienia , spowodowanie uszkodzeń ciała na okres powyżej 7 dni na szkodę funkcjonariusza policji. Nadto czyn ten miał charakter chuligański. Sąd Rejonowy słusznie wskazał na brak jakichkolwiek przesłanek do wymierzenia kary w rozmiarze niższym, a tym bardziej takim który dawałby możliwość zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Prawidłowo uznał Sąd I instancji, że skuteczne oddziaływanie na oskarżonego może nastąpić tylko w zakładzie karnym. Zważyć bowiem należy, że oskarżony był już w przeszłości karany za przestępstwo przeciwko mieniu. Nie dość tego, czynu objętego niniejszym postępowaniem dopuścił się w okresie próby, będąc uprzednio skazanym na karę pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem za przestępstwo zart. 286 par. 1 kkDuże natężenie złej woli, determinacja oskarżonego, bezmyślne zaatakowanie pokrzywdzonego, który chciał uniemożliwić dokonanie kradzieży kurtki, działanie wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, pod wpływem alkoholu , a zarazem dopuszczenie się jednego z najpoważniej zagrożonych wkodeksie karnymwystępków, atakując zdrowie pokrzywdzonego i jego mienie – nawet przy ustaleniu, że wartość szkody nie była wysoka, świadczy bez wątpienia o tym, że wymierzenie oskarżonemu kary w mniejszym rozmiarze nie wpłynęłoby na oskarżonego wychowawczo i nie zapobiegłoby powrotowi do przestępstwa. W tym miejscu podkreślić należy, że o wymiarze kary nie decydują tylko okoliczności popełnienia czynu, jego strona przedmiotowa, ale także okoliczności odnoszące się do osoby sprawcy. W sprawie brak jest natomiast jakichkolwiek miarodajnych powodów, dla którychM. U.zasługiwałby na karę pozbawienia wolności w niższym rozmiarze. Sąd II instancji w pełni podziela zaprezentowaną przez Sąd Rejonowy argumentację w tej materii. Również środek kompensacyjny który został wobec oskarżonego orzeczony zasługuje na aprobatę i nie może być uznany za nadmiernie wysoki.
Z tych też względów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji.
Ponieważ oskarżony był reprezentowany w postępowaniu odwoławczym przez obrońcę z urzędu przyznano na rzecz adwokatA. P.koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśliart.624 par. 1 k.p.k.zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia z uwagi na jego trudną sytuację majątkową i rodzinną.

SSO Anita Ossak
SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska SSO Olga Nocoń