Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V Pa 11/17
Data wyroku: 2017-06-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łapińska, Mariola Mastalerz, Agnieszka Leżańska
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie za pracę
Podstawa prawna: art. 233 § 1 w zw. z art. 385 Kodeksu postępowania cywilnego

Sygn. VPa 11/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 czerwca 2017 roku
Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim,
Wydział V w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariola Mastalerz
Sędziowie: SSO Beata Łapińska
SSO Agnieszka Leżańska (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Marcelina Machera
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 roku w Piotrkowie Trybunalskim
na rozprawie

sprawy z powództwaD. D. (1)

przeciwkoA. T. (1)
o wynagrodzenie
na skutek apelacji pozwanegoA. T. (1)od wyroku Sądu Rejonowego
IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Trybunalskim
z dnia 23 listopada 2016r. sygn. IV P 176/14

uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Piotrkowie Tryb. do ponownego rozpoznania pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania za instancję odwoławczą.
SSO Beata Łapińska SSO Mariola Mastalerz SSO Agnieszka Leżańska
Sygn. akt V Pa 11/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemz dnia 23 listopada 2016 roku, Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygn. IV P 176/14 zasądził odA. T. (1)na rzeczD. D. (1)kwotę 4.890,77 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 14 lipca 2016 roku tytułem ryczałtu za noclegi, umorzył postępowanie w sprawie w zakresie wynagrodzenia z tytułu diet za okres od maja 2014 roku do 31 sierpnia 2014 roku, przyznał radcy prawnejB. D.reprezentującej powodaD. D. (1)z urzędu tytułem wynagrodzenia ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. kwotę 2.214,00 złotych, zasądził odD. D. (1)na rzeczA. T. (1)kwotę 450,00 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zniósł wzajemnie koszty procesu między stronami w pozostałym zakresie, wyrokowi w punkcie pierwszym nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.680,00 złotych.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu Rejonowego:
A. T. (1)prowadzi firmę transportową. Powód był zatrudniony w firmie pozwanegoA. T. (1)na stanowisku kierowcy od 2013r., w umowie o pracę ustalono wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 1.680,00zł, oraz dodatki w postaci ryczałtu za pracę w porze nocnej (100,00zł.), ryczałtu z tytułu pracy na dyżurze 50% i 100% (200,00zł.).
Powód w swej pracy wykonywał wyjazdy na terenie kraju i zagranicą. Każda podróż była kończona rozliczeniem wyjazdu służbowego. Rozliczenie powód zdawał pozwanemu lub jego żonie, a oni przekazywali do biura rachunkowego, w którym na podstawie tych danych i z pomocą programu komputerowego wyliczane były należności z wyjazdu. Rozliczenie było podpisywane przez pracownika w chwili zdawania pracodawcy. Na rozliczeniach były wyliczane kwoty diet za podróże zarówno krajowe, jak i zagraniczne.
Powód otrzymywał wynagrodzenie na konto, kwitował także odbiór pieniędzy z rozliczenia wyjazdów. Kwoty z rozliczeń wyjazdówD. D.ujął w swoim wyliczeniu należności, jako kwoty wypłacone.
Rozliczenie wyjazdów 16,18,19,20,21,22 i 29 wykazuje, że powód otrzymał 6.363,27zł., natomiast winien za te wyjazdy otrzymać diety na kwotę 6.423,27zł . Różnica to 60,00zł w rozliczeniu wyjazdu nr 16. W rozliczeniu wyjazdu nr 29 ujęta jest do wypłaty kwota 1.910,31zł.i taką też kwotę w swoim wyliczeniu wskazał powód. W opinii biegły do rozliczenia przyjął kwotę 1.865,31zł. równą wartości diety należnej. Różnica to kwota 45,00zł., którą powód otrzymał. Powód nie otrzymywał natomiast ryczałtu za noclegi. W swojej pracyD. D.wykonywał trasy wielodniowe, a noce spędzał w kabinie samochodu. Wyjazdy: 16,18 i 29 to ogólna ilość 36 noclegów, za które ryczałt to kwota 4.890,77zł.
Po tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji uznał, iż powód rozliczał z pozwanym wynagrodzenie według zasad rozliczania diet za podróże służbowe. Jakkolwiek powód i świadekJ. G.twierdzili, że pozwany ustalał z pracownikami wynagrodzenie od ilości przejechanych kilometrów, to jednak dokumenty podpisywane przez powoda (rozliczenia wyjazdów) wraz z zeznaniami świadkaW. T.wskazują jednoznacznie, zdaniem Sądu Rejonowego, że to właśnie tak była rozliczana praca powoda i ustalane jego wynagrodzenie. Sąd I instancji zauważył, że tak ustalane wynagrodzenie było co do zasady podobne w swej wysokości określanej od stawki za kilometr, ale nie ma przekonujących dowodów, aby przyjąć że wynagrodzenie zależne od ilości przejechanych kilometrów było wypłacane oprócz wynagrodzenia zasadniczego określonego w umowie o pracę.
Z tych względów Sąd Rejonowy przyjął, że powód był rozliczany z wynagrodzenia zasadniczego i otrzymywał diety za podróże, natomiast nie otrzymywał ryczałtu za noclegi, a w trasach spał w kabinie samochodu i nie otrzymywał żadnych kwot, ani na koszty noclegów w hotelach, ani jakiejkolwiek innej rekompensaty takich noclegów.
W ocenie Sądu I instancji żądanie zasądzenia ryczałtu za noclegi jest uzasadnione, bowiem powód, jako kierowca, zgodnie zart. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców(tj. Dz.U. 2012.1155), ma prawo do należności związanych z podróżą służbową na zasadach określonych wart.775§3-5k.p., a zasady te określone zostały w rozporządzeniu(...)z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U. 2013.167), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zart.775kp. Ryczałt za noclegi w podróży zagranicznej wynosi 25% limitu (§16 ust.2 rozp.). Według Sądu Rejonowego wartości ryczałtów prawidłowo wyliczył biegłyL. S.w opinii i wynoszą one 4.890,77zł.
Powód w toku procesu wnosił o zasądzenie należności z tytułu ryczałtów za noclegi. Strona pozwana podniosła zarzut dokonania rozliczeń z będących przedmiotem sporu wyjazdów, a rozliczenia tych wyjazdów winny obejmować również ryczałty za noclegi. Powód w swoim rozliczeniu wskazał brak zapłaty ryczałtów.
Sąd I instancji uznając za zasadne żądanie zasądzenia ryczałtów zasądził na rzeczD. D.od pozwanegoA. T.kwotę 4.890,77zł.
Strona powodowa cofnęła roszczenie o zapłatę diet, a strona pozwana na cofnięcie roszczenia wyraziła zgodę. Sąd Rejonowy podniósł, że cofnięcie powództwa w tym zakresie nie narusza zasad i nie jest sprzeczne z prawem (art.203§4 k.p.c.), dlatego postępowanie w tym zakresie umorzył (art.203§ 1 i 3 k.p.c.).
Na podstawieart.203§2 kpcstronie pozwanej przysługuje zwrot kosztów procesu w zakresie, w jakim pozew został cofnięty. Mając na uwadze powyższe oraz fakt zasadności roszczenia o ryczałty Sąd I instancji zasądził na rzez pozwanego kwotę 450,00zł tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu (art. 98, 100 i 102 k.p.c.).
O rygorze natychmiastowej wykonalności, Sąd Rejonowy orzekł na mocyart.4772§1 k.p.c.).
Apelacjęod powyższego wyroku wniósł pełnomocnik pozwanego, zaskarżył wyrok w części zasądzającej od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.890,77 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 14 lipca 2016 roku z tytułu ryczałtu za noclegi (punkt 1 sentencji wyroku) oraz nadającej wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.680,00 zł (punkt VI sentencji wyroku), zarzucając mu:
1) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia przepisów postepowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- art.art. 217§ 1 k.p.c.w zw. zart. 227 k.p.c., poprzez brak ustaleń Sądu w zakresie, czy konkretne warunki noclegów powoda w typie pojazdu, którym podróżował powód odpowiadały warunkom zapewnienia należytego noclegu, w tym czy zapewniały powodowi regenerację sił fizycznych i psychicznych adekwatnych do wykonywanego zawodu kierowcy,
-art. 328 § 2 k.p.c., poprzez:
■ niewyjaśnienie podstawy prawnej i faktycznej postanowienia o oddaleniu wniosku pozwanego o dopuszczenie w sprawie dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu BHP na okoliczność oceny, czy konkretne warunki noclegów powoda w typie pojazdu, którym podróżował powód odpowiadały warunkom zapewnienia należytego noclegu, w tym czy zapewniały powodowi regenerację sił fizycznych i psychicznych adekwatnych do wykonywanego zawodu kierowcy, pomimo, że okoliczność, na którą dowód został zgłoszony nie została wyjaśniona w żaden sposób, a także,
■ poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia o odsetkach o zasądzonej na rzecz powoda kwoty,
2) sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
-art. 321 § 1 k.p.c., poprzez wydanie w tej sprawie wyroku, co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem powoda,
-art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób niewszechstronny, bowiem:
a) z pominięciem dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu BHP na okoliczność oceny, czy konkretne warunki noclegów powoda w typie pojazdu, którym podróżował powód odpowiadały warunkom zapewnienia należytego noclegu, w tym czy zapewniały powodowi regenerację sił fizycznych i psychicznych adekwatnych do wykonywanego zawodu kierowcy, a także
b) poprzez uznanie, iż sporządzona w sprawie pisemna opinia biegłego sądowegoL. S. (2)może stanowić dowód w sprawie,
3) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisuart. 2laustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowcóww zw. zart. 77 5 § 3-5 k.p.i § 16 ust. 2 Rozporządzenia MPiPS z dnia 29 stycznia 2013r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej, poprzez uznanie, że powodowi przysługuje prawo do ryczałtów za noclegi,
4) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie przepisu art. 8 ust. 8 rozporządzenia (WE) Nr 561/06 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia l5 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (...) poprzez uznanie, że powodowi przysługuje prawo do ryczałtów za noclegi.
Pełnomocnik pozwanego wniósł o: rozpoznanie sprawy po przeprowadzeniu wyznaczonej w tym celu rozprawy; rozpoznanie w trybie i na podstawieart. 380 k.p.c.postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 9 listopada 2016r., które nie podlegało zaskarżeniu zażaleniem, tj. postanowienia o oddaleniu wniosku pozwanego o dopuszczenie w sprawie dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu BHP na okoliczność oceny, czy konkretne warunki noclegów powoda w typie pojazdu, którym podróżował powód odpowiadały warunkom zapewnienia należytego noclegu, w tym czy zapewniały powodowi regenerację sił fizycznych i psychicznych adekwatnych do wykonywanego zawodu kierowcy, poprzez zmianę tego postanowienia i dopuszczenie w sprawie dowodu z wnioskowanej przez pozwanego pisemnej opinii biegłego; zmianę wyroku z dnia 23 listopada 2016r. poprzez oddalenie powództwa, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego uzupełniająco zwrotu kosztów procesu, według norm przepisanych oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności; zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu w drugiej instancji', według norm przepisanych; ewentualne uchylenie wyroku z dnia 23 listopada 2016r. w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 roku, pełnomocnik pozwanego poparł apelację i wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, zaś pełnomocnik powoda wniósł o oddalenie apelacji i wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja jest zasadna w takim zakresie, iż skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Nie przesądzając trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego wskazać należy, iż analiza podniesionych przez apelującego zarzutów wskazuje, iż Sąd I instancji niewątpliwie dopuścił się naruszenia przepisuart. 321 § 1 k.p.c., poprzez wydanie w tej sprawie wyroku, co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem powoda. Powyższe naruszenie jest konsekwencją naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisu prawa procesowego tj.art.466 k.p.c.oraz132§1 k.p.c.

Zauważyć wszak należy, iż powód wniósł w pozwie o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 8.420,00 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od miesiąca maja 2014 roku do dnia zapłaty z tytułu niewypłaconychdietza pracę za granicą. Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 roku pełnomocnik powoda sprecyzował roszczenie w ten sposób, iż wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 8.420,00 złotych tytułem zapłatydiet i ryczałtu za noclegipodczas zagranicznych podroży służbowych, objętych poleceniami wyjazdów nr 16,20,21,22, 19,18, i 29, zgodnie ze sporządzonym przez powoda zestawieniem, złożonym do akt (k-63-66). W piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2015 roku (data wpływu do Sądu -10.07.2015 roku) pełnomocnik powoda podtrzymał swoje stanowisko w zakresie żądania od pozwanego diet z tytułu podróży służbowych, objętych poleceniami wyjazdów nr 16, 20,21,22, 19,18, i 29 oraz ryczałtów za noclegi z tytułu zagranicznych objętych poleceniami wyjazdu: 16,18 i 29. Na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 roku pełnomocnik powoda cofnął powództwo w części dotyczącej diet i poparł powództwo w zakresie kwoty 4.890,77 złotych z tytułu ryczałtu za noclegi w trakcie zagranicznych wyjazdów służbowych, przy czym pełnomocnik pozwanego podniósł zarzut braku prawidłowego rozszerzenia powództwa, co jednak nie skutkowało podjęciem stosownych czynności przez Sąd. Należy bowiem zauważyć, iż co prawda przepisart. 466 KPCprzewiduje mozliwość złożenia przez pracownika działającego bez adwokata lub radcy prawnego zgłoszenia w sądzie właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i innych pism procesowych.Art. 466 KPCma na celu przyznanie podmiotom procesowym z reguły nieposiadającym wiedzy prawniczej oraz gorzej radzącym sobie z prowadzeniem własnych spraw uprawnień pozwalających na odstępstwo od formalnych wymagań obowiązujących w postępowaniu cywilnym. Powyższe uregulowanie nie może mieć jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, albowiem powód był reprezentowany przez pełnomocnika, legitymującego się profesjonalnym statusem prawniczym (radcy prawnego). Udział zaś profesjonalnego pełnomocnika po stronie pracownika powoduje, że względy dla których ustanowiono powyższy przywilej, przestają istnieć. W przypadku strony działającej przez adwokata lub radcę prawnego gwarancją skutecznego dokonania czynności procesowej jest właśnie fachowe zastępstwo, nie ma zatem w takim przypadku potrzeby odformalizowania reguł dotyczących czynności procesowych (por. Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 10 maja 2012 r.,II UZ 13/12). W rozpoznanej sprawie, co prawda profesjonalny pełnomocnik strony, w piśmie procesowym z dnia 6 lipca 2015 roku (data wpływu do Sądu -10.07.2015 roku) podtrzymał swoje stanowisko przedstawione na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2015 roku w zakresie żądania zasądzenia od pozwanego kwoty 8.420,00 złotych z tytułu diet za podróże służbowe, objęte poleceniami wyjazdów nr 16, 20,21,22, 19,18, i 29 oraz ryczałtów za noclegi z tytułu zagranicznych objętych poleceniami wyjazdu: 16,18 i 29, jednakże nie złożył odpisu pisma do sądu w celu doręczenia jego odpisu pełnomocnikowi pozwanego. Wszak w świetle ugruntowanego już poglądu orzecznictwa odpis pisma procesowego zawierający rozszerzenie powództwa nie podlega doręczeniu na podstawieart. 132 § 1 KPC(tak Uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 21 stycznia 2016 r.,III CZP 95/15, Wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi - I Wydział Cywilny z dnia 26 listopada 2014 r., I ACa 733/14) Przepisart. 132 § 1 KPCnie ma bowiem zastosowania do doręczenia odpisu samego pozwu oraz odpisów pism procesowych obejmujących zmianę powództwa. Wszak jak wskazuje się w doktrynie, elementami identyfikującymi powództwo są żądanie ipodstawa faktyczna je uzasadniająca. Wskutek ilościowej lub jakościowej jego zmiany następuje wprowadzenie do procesu obok dotychczasowego dalszego roszczenia, które w ogóle lub w pewnym zakresie nie było przedmiotem sporu. Pismo procesowe zawierające nowe żądanie jest pozwem, który musi odpowiadać zarówno wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 126KPC), jak i dla pozwu (art. 187w zw. zart. 193 § 21zd. 2 KPC).Art. 187KPCzawiera wprawdzie jedynie określenie wymogów formalnych, jakie powinno spełniać to pismo, ale to, że zostało ono poddane takim samym rygorom jak pierwotny pozew wskazuje na tożsamy charakter procesowy. Kontrola sądu ma nadto zakres szerszy, niż w przypadku innych pism procesowych zawierających wnioski stron dotyczące innych czynności procesowych. Inny jest też wpływ kontroli negatywnej na przebieg postępowania - w przypadku omawianego pisma skutkiem jest nie rozpoznanie nowego żądania i brak postępowania w tym zakresie, a w przypadku pozostałych pism procesowych odmowa przeprowadzenia czynności procesowej związanej z toczącym się postępowaniem lub uwzględnienia okoliczności wskazanych przez strony (art. 207,art. 127KPC). Rozważając zagadnienie skutków kontroli sądu nie można pominąć sytuacji, gdy pozew podlega zwrotowi z przyczyny nie uzupełnienia braków formalnych. Zgodnie zart. 130 § 1 i 2KPCzwrot pozwu jest dopuszczalny po bezskutecznym upływie terminu tygodniowego do uzupełnienia braków formalnych, a na zarządzenie przewodniczącego w tym przedmiocie służy zażalenie (art. 394 § 1 pkt 1KPC).Artykuł 132 § 1KPCnakazuje natomiast zwrot pisma, do którego nie dołączono dowodu doręczenia albo dowodu wysłania przesyłką poleconą bez wzywania do usunięcia tego braku, a na zarządzenie zażalenie nie przysługuje. Brak podstaw, by przyjąć, żeart. 132 § 1KPCstanowi przepis szczególny w stosunku doart. 130 § 1 i 2KPCograniczając, z uwagi na sposób doręczenia, przesłanki zwrotu pozwu i pozbawiając stronę środka zaskarżenia. Kontrola sądu obejmuje też dopuszczalność zmiany powództwa w świetleart. 193 § 1KPC. Przepis ten normuje w§ 2także skutki niedopuszczalnej zmiany i nie może być wątpliwości, że w takim przypadku nowe roszczenie zgłoszone obok pierwotnego jest sprawą oddzielną, a pismo procesowe, w którym zostało zgłoszone jest pozwem podlegającym doręczeniu przez sąd (art. 193 § 2KPC). Nie ma żadnych jurydycznych powodów, by różnicować nowe roszczenie zgłoszone w toku sprawy pod kątem kwalifikacji jako pozwu w zależności od dopuszczalności zmiany powództwa ze względu na właściwość sądu. Stanowisko to wspiera takżeart. 193 § 3KPCin fine stanowiąc, że skutki określone wart. 192KPCrozpoczynają się z chwilą doręczenia pozwanemu pisma zawierającego zmianę i odpowiadającego wymaganiom pozwu. Przepis ten chroni pozwanego przed koniecznością podjęcia obrony, jeżeli pismo nie spełnia wymagań pozwu, a to zakłada doręczenie pisma po dokonaniu kontroli formalnej przez sąd. Doręczenie pisma bezpośrednio zgodnie zart. 132 § 1KPCpowodowałoby sytuację, w której pozwany nie wiedziałby, czy pismo wywarło skutek zawisłości sporu i czy jest potrzeba zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie oraz podjęcia czynności procesowych. Uzupełnienie braków formalnych może ponadto rozciągnąć się w czasie, a w razie zwrotu pozwu pozwany może ponieść koszty czynności związanych z podjęciem obrony bez możliwości ich zwrotu.
Wątpliwości może budzić także sposób ustalenia daty doręczenia pozwu pozwanemu w sytuacji, gdy przy piśmie zostanie złożony dowód nadania przesyłką poleconą a pozwany nie określi tej daty jednoznacznie, bądź strona zamieści jedynie w treści pisma procesowego oświadczenie, że jego odpis został doręczony stronie przeciwnej lub wysłany przesyłką poleconą, co oznacza, że ustalenie tej daty będzie uzależnione w wielu przypadkach od potwierdzenia daty odbioru przesyłki przez stronę przeciwną. Przeciwko doręczeniu bezpośredniemu przemawia ponadto problem związany z ustaleniem daty zawisłości sporu w razie zarządzenia przez sąd uzupełnienia braków formalnych pisma. Zgodnie bowiem zart. 193 § 3KPCpismo wywiera skutki określone wart. 192KPCz chwilą doręczenia pisma zawierającego zmianę powództwa i odpowiadającego wymaganiom pozwu. Jeżeli zostałoby zatem doręczone pismo nie odpowiadające tym wymaganiom, to literalna wykładnia nakazywałaby kolejne doręczenie pisma uzupełnionego. Gdyby natomiast przyjąć, że pismo poprawione lub uzupełnione wywołuje skutki od chwili jego wniesienia (art. 130 § 3KPC), to przez wniesienie należy rozumieć wniesienie pisma do sądu.Data wniesienia pisma do sądu na ogół nie będzie tożsama z datą doręczenia bezpośredniego stronie, a więc gdy ta druga data jest wcześniejsza, nie może wywrzeć skutku określonego wart. 193 § 3KPC. Nie ma natomiast uzasadnienia stosowanie przez analogięart. 130 § 3KPCdo chwili bezpośredniego doręczenia odpisu pozwu stronie i przyjęcie, że uzupełnione pismo procesowe wywiera skutek określony wart. 193 § 3KPCod daty doręczenia.
Dlatego też uznać należy, iż żądania powoda w zakresie należnych od pozwanego ryczałtów za noclegi z tytułu zagranicznych podroży służbowych, objętych poleceniami wyjazdu: 16,18 i 29 skutecznie nie zawisło przed sądem, stąd Sąd Okręgowy na podstawieart. 386 § 4 k.p.c.orzekł, jak w sentencji wyroku.
Uchylenie wyroku czyni bezprzedmiotowym odniesienie się do pozostałych zarzutów apelacji.
Ponownie procedując sprawę Sąd Rejonowy winien wydać stosowne zarządzenie w trybieart. 130 k.p.c.i w zależności od jego realizacji przez stronę powodową, podjąć dalsze czynności w sprawie. Rozpoznając sprawę, Sąd zapozna się z treścią orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 r. w sprawieK 11/15(OTK-A 2016, poz. 93) oraz m.in. wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. I PK 77/16, Wyrokiem Sądu Najwyższego - Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z dnia 30 maja 2017 r.,II PK 122/16).

O kosztach procesu, Sąd orzekł na podstawieart.108 § 2 k.p.c.