Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Kz 246/17
Data wyroku: 2017-08-17 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Jerzy Pukas –, Danuta Józefowska, Rafał Olszewski
Słowa kluczowe: Postępowanie przygotowawcze, Tymczasowe aresztowanie
Podstawa prawna: art. 258§2 k.p.k.
Teza: Stwierdziwszy zatem zagrożenie surową karą Sąd może stosować ww. środek zapobiegawczy nawet wówczas, gdy z materiału dowodowego nie wynika, by podejrzany podejmował jakiekolwiek próby destabilizowania toku postępowania, czy to poprzez próby matactwa, czy ukrywania się lub ucieczki. Źródłem obaw w tym zakresie jest bowiem wyłącznie groźba wymierzenia surowej kary.
Nie sama możliwość skazania na surową karę uzasadnia tymczasowe aresztowanie oskarżonego, ale wynikająca stąd obawa, że przewidując, iż zostanie mu wymierzona taka kara, oskarżony/podejrzany może podjąć działania w celu zdestabilizowania prawidłowego toku postępowania, czemu zapobiec może wyłącznie stosowanie tymczasowego aresztowania.

Sygn. akt VII Kz 246/17

POSTANOWIENIE
Dnia 17 sierpnia 2017 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie - VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Rafał Olszewski
SSO Jerzy Pukas – spr.
SSO Danuta Józefowska
Protokolant: st.sekr. sąd. Kamila Pawłowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w ZawierciuW. S.
po rozpoznaniu sprawyD. B.
s.R.iK. z domu T.,ur. (...)wZ.
podejrzanego o czyn zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 k.k.
na skutek zażalenia wniesionego w dniu 29 czerwca 2017 roku przez obrońcę podejrzanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 22 czerwca 2017 roku, wydane w sprawie o sygn. akt VII Kz 246/17
w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania
na podstawieart. 437 §1 k.p.k.

postanawia
zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zawierciu postanowieniem z dnia 13 maja 2017 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II Kp 233/17 na podstawieart. 250 § 4 k.p.k.w zw. zart. 266 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 275 § 1 i 4 k.p.k.nie uwzględnił wniosku prokuratora o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobecD. B.i zastosował wobec niego środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego w wysokości 30.000 złotych oraz dozoru policji polegającego na obowiązku stawiania się trzy razy w tygodniu w Komendzie Powiatowej Policji wZ..
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Prokurator, a po jego rozpoznania Sąd Okręgowy w Częstochowie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że na podstawieart. 249 § 1 k.p.k.w zw. zart. 258 § 2 k.p.k.zastosował wobecD. B., środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy licząc od chwili zatrzymania, uchylając tym samym dotychczas stosowany dozór policji i poręczenie majątkowe.
Zażalenie na to postanowienie wniósł obrońca podejrzanego, który zaskarżył je w całości na korzyśćD. B., zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a to:

1
przepisuart. 257 k.p.k.poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wystarczające byłyby środki zapobiegawcze o charakterze wolnościowym;

2
przepisuart. 258 § 2 k.p.k.poprzez jego zastosowanie podczas, gdy nie występuje w realiach rozpoznawanej sprawy obawa wymierzenia kary pozbawienia wolności powyżej lat 3, a więc nie jest realna obawa podejmowania przez podejrzanego wpływu na tok postępowania w związku z faktem, że potencjalna kara nie będzie nosiła cechy surowości.

Ponadto skarżący podniósł, że obecnieD. B.w związku z tendencjami suicydalnymi został skierowany do szpitala psychiatrycznego wL.(Wojewódzki Szpital (...)im. drE. C.,ul. (...),(...)-(...) L.), gdzie przebywa od 25 czerwca 2017r. do nadal, co nakazuje przyjąć, że w sprawie występuje negatywna przesłanka do stosowania tymczasowego aresztowania, o której stanowiart. 259 § 1 pkt 1 k.p.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i stosowanie wolnościowych środków zapobiegawczych w postaci poręczenia majątkowego i dozoru Policji analogicznie do postanowienia Sądu Rejonowego w Zawierciu, wydanego w sprawie VII Kz 246/17.
Ponadto autor zażalenia w tymże zażaleniu wniósł także na zasadzieart. 462 § 1 k.p.k.o wstrzymanie wykonania postanowienia Sądu Okręgowego w Częstochowie, wydanego w dniu 22 czerwca 2017 roku w sprawie VII Kz 246/17 w przedmiocie zmiany postanowienia Sądu Rejonowego w Zawierciu, sygn. II Kp 233/17 i zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania - do czasu jego uprawomocnienia.
Wcześniej, postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r., wydany w sprawie o sygn. VII Kz 246/17 Sąd Okręgowy w Częstochowie na podstawieart. 462 § 2 k.p.k.nie uwzględnił wniesionego przez obrońcę podejrzanego w dniu 22 czerwca 2017 roku wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia tegoż Sądu z dnia 22 czerwca 2017 roku o zastosowaniu wobecD. B.środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy podejrzanegoD. B.nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości podziela stanowisko Sądu Okręgowego, wyrażone w treści zaskarżonego postanowienia i przytoczoną na jego poparcie argumentację.
Zgromadzony dotychczas materiał dowodowy – wskazany szczegółowo w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego, a w szczególności wyjaśnienia współpodejrzanegoP. C.- spełnia kryteria określone w przepisieart. 249 § 1 k.p.k., a więc wskazuje na istnienie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przezD. B.zarzucanego mu przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart. 12 k.k., polegającego na tym, że w okresie od stycznia 2017 do 11 maja 2017 r. wC.iZ., działając czynem ciągłym, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, pięciokrotnie uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi, a to marihuaną w ten sposób, że łącznie nabył odP. C.ten środek w znacznej ilości - nie mniejszej niż 2921 gramów netto, za kwotę ok. 48900 zł celem jego dalszej odsprzedaży pomimo, że podejrzany nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Dla stosowania środków zapobiegawczych i oceny ich zasadności wystarczającym jest wykazanie dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa, zaś ostateczna ocena wartości zgromadzonych dowodów następuje w fazie wyrokowania, kiedy to zachodzi konieczność udowodnienia, a nie tylko uprawdopodobnienia winy.
Wbrew zarzutom podniesionym w zażaleniu obrońcy podejrzanego, istnieją przesłanki uzasadniające stosowanie tymczasowego aresztowania wobecD. B..
Zastosowanie wobec podejrzanego najsurowszego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania było uzasadnione treściąart. 258 § 2 k.p.k., który to przepis stanowi, żejeżeli oskarżonemu/podejrzanemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji skazał go na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.
Zarzucany podejrzanemu występek zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniijest zagrożony karą pozbawienia wolności w wymiarze od lat dwóch do lat dwunastu.
Zart. 258 § 2 k.p.k.wprost wynika, że groźba wymierzenia surowej kary może wskazywać na istnienie obaw utrudniania prawidłowego toku postępowania, o których mowa wart. 258 § 1 k.p.k.Stwierdziwszy zatem zagrożenie surową karą Sąd może stosować ww. środek zapobiegawczy nawet wówczas, gdy z materiału dowodowego nie wynika, by podejrzany podejmował jakiekolwiek próby destabilizowania toku postępowania, czy to poprzez próby matactwa, czy ukrywania się lub ucieczki. Źródłem obaw w tym zakresie jest bowiem wyłącznie groźba wymierzenia surowej kary.
Nie sama możliwość skazania na surową karę uzasadnia tymczasowe aresztowanie oskarżonego, ale wynikająca stąd obawa, że przewidując, iż zostanie mu wymierzona taka kara, oskarżony/podejrzany może podjąć działania w celu zdestabilizowania prawidłowego toku postępowania, czemu zapobiec może wyłącznie stosowanie tymczasowego aresztowania.
Trafnie podnosi Sąd Okręgowy, że domniemanie podejmowania sprzecznych z prawem działań, ukierunkowanych na zacieranie śladów swej przestępczej działalności, lub wpływanie na procesowe wypowiedzi osób, które jeszcze w sprawie będą przesłuchiwane, zostało wzmocnione zachowaniem podejrzanego w czasie jego zatrzymania, kiedy to złamał kartę SIM swojego telefonu, chcąc uniemożliwić organom ścigania skontrolowanie kontaktów telefonicznych i dostęp do innych informacji, zapisanych na karcie.
W tej sytuacji również i w ocenie Sądu Odwoławczego jedynym środkiem zapobiegawczym, który zapewni prawidłowy tok postępowania w niniejszej sprawie jest tymczasowe aresztowanie podejrzanego. Z tego też względu mając na uwadze zaistnienie ogólnych i szczególnych przesłanek stosowania tymczasowego aresztowania, przy braku okoliczności przemawiających za uchyleniem tego środka zapobiegawczego oraz zapewnienie koncentracji materiału dowodowego w niniejszej sprawie, należało nie uwzględnić zażalenia obrońcy podejrzanego.
Sąd Okręgowy w całej rozciągłości podziela stanowisko Sądu meriti, że na obecnym etapie postępowania nie jest wystarczające stosowanie wobecD. B.wolnościowych środków zapobiegawczych, bowiem postępowanie znajduje się na początkowym etapie, a charakter czynu, który mu się zarzuca, wiąże się z koniecznością ustalenia nie tylko kręgu dalszych odbiorców marihuany, ale i szczegółów działalności prowadzonej przez podejrzanego, w tym również zweryfikowania dotychczasowych ustaleń, opartych głównie na wyjaśnieniach współpodejrzanegoP. C..
W tych warunkach stwierdzić należy, że na chwilę obecną jedynie środek zapobiegawczy o charakterze izolacyjnym będzie w stanie zapobiec prawdopodobnym zachowaniom podejrzanego, które mogłyby destabilizować toczące się obecnie postępowanie przygotowawcze.
Sumując - charakter stawianego podejrzanemuD. B.zarzutu, jego surowe ustawowe zagrożenie i wynikająca stąd obawa utrudniania postępowania sądowego oraz wynikające ze zgromadzonych dowodów duże prawdo­podobieństwo popełnienia przezD. B.zarzucanego mu czynu - w pełni uzasadniają zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i żaden inny środek o charakterze wolnościowym nie jest wystarczający dla zapewnienia sprawnego i niczym niezakłóconego przebiegu postępowania karnego.
Są zatem spełnione przesłanki dla dalszego stosowania tymczasowego aresztowania, wymienione wart. 249 § 1 k.p.k.iart.258 § 2 k.p.k.
Na przeszkodzie zastosowaniu tymczasowego aresztowania nie stoją tzw. negatywne przesłanki zart. 259 § 1 i § 2 k.p.k.Sąd Okręgowy ma w polu widzenia fakt żeD. B.od 25 czerwca 2017roku przebywa wSzpitalu (...)wL., ale nic nie wskazuje obecnie, iż pozbawienie podejrzanego wolności w ramach tymczasowego aresztowania spowoduje dla jego życia lub zdrowia poważne niebezpieczeństwo oraz pociągnie za sobą wyjątkowo ciężkie skutki dla niego albo jego rodziny. Jak wynika z załączonych przez Prokuratora do akt sprawy dokumentów prokurator 24.07.2017r. wydał postanowienie o zaciągnięciu opinii dwóch biegłych lekarzy psychiatrów odnośnie stanu zdrowiaD. B.a zatem stan zdrowia podejrzanego jest cały czas monitorowany i w razie jego pogorszenia prokurator będzie władny zmienić środek zapobiegawczy na łagodniejszy.
W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie uwzględnił zażalenie obrońcy podejrzanego i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
Podstawę prawną orzeczenia Sądu Okręgowego stanowił przepisart. 437 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 249 § 1 k.p.k.w zw. zart. 258 § 2 k.p.k.