Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 218/17
Data wyroku: 2017-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Żuk
Słowa kluczowe: Wykroczenie

Sygn. akt VI Ka 218/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lipca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Żuk
Protokolant Małgorzata Pindral
po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 roku
sprawyB. C.ur. (...)wK., c.J.iA. z domu C.
obwinionej z art. 119 § 1 kw
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze
z dnia 20 lutego 2017 r. sygn. akt II W 214/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionejB. C.;

II
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50

złotych za postępowanie odwoławcze i opłatę w kwocie 60 złotych.
Sygn. akt VI Ka 218/17

UZASADNIENIE
B. C.została obwiniona o to, że:
w dniu 12 czerwca 2016 r. w miejscowościK., woj.(...), gmina i powiatK.naul. (...).W. (...), dokonała kradzieży z mieszkania portfela o wartości 150 zł wraz z zawartością 200 złotych oraz pieniędzy leżących obok portfela w kwocie 50 złotych, na łączną kwotę 400 zł, czym działała na szkodęR. S., tj. o popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze wyrokiem z dnia 20 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt II W 214/16:

1
B. C.uznał za winną tego, że w dniu 12 czerwca 2016 r. w miejscowościK., woj.(...), gmina i powiatK.naul. (...).(...)dokonała w mieszkaniu kradzieży portfela o wartości 100 zł wraz z zawartością pieniędzy w łącznej kwocie 300 złotych oraz pieniędzy leżących obok portfela w kwocie 50 złotych, czym działała na szkodęR. S., to jest popełnienia czynu stanowiącego wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył jej karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując ją w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdzieści) godzin,

2
na podstawie art. 119 § 4 k.w. orzekł wobecB. C.obowiązek zapłaty na rzeczR. S.kwoty 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych będącej równowartością ukradzionego mienia,

3
na podstawieart. 118 § 1 k.p.w.w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r., w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania (...) w sprawach o wykroczenia orazart. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził odB. C.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100 zł i wymierzył jej opłatę w kwocie 60 zł.

Apelację od powyższego wyroku wniosła obrońca obwinionej. Powołując się na przepisart. 103 k.p.w., zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że z zebranego materiału dowodowego sprawy można wyprowadzić wniosek, że obwiniona dopuściła się popełnienia zarzuconego jej czynu w sytuacji, gdy sam fakt przebywania obwinionej w dniu zdarzenia w budynku wielorodzinnym i nawet opuszczenie budynku szybkim krokiem nie może świadczyć jeszcze o tym, że obwiniona dokonała kradzieży portfela z mieszkania na szkodęR. S..
W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o zmianę wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie obwinionej od popełnienia zarzuconego jej czynu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja jest niezasadna.
Wbrew podniesionemu zarzutowi Sąd Rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku. Ustaleń tych dokonał po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego, a zebrane dowody ocenił swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Swoje stanowisko, zarówno co do oceny dowodów jak i co do oceny zachowania oskarżonego, w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku. Przyznał tam, że brak jest bezpośredniego dowodu sprawstwa obwinionej, żaden ze świadków nie widział jej w mieszkaniu pokrzywdzonej, ani też nie widział w jej rękach portfela. W odróżnieniu jednak od apelującej Sąd ten nie poprzestał na tym stwierdzeniu, ale przeprowadził rzetelną i swobodną ocenę dowodów pod kątem tego, czy wynika z nich niezbicie, że to właśnieB. C.dokonała przedmiotowej kradzieży.
W procesie karnym nie jest warunkiem przypisania sprawstwa obecność wiarygodnego dowodu bezpośredniego. Możliwe jest to również na podstawie dowodów, które prowadzą do ustalenia jednoznacznego łańcucha poszlak i kategorycznych ustaleń co do sprawstwa i winy. Tak właśnie było w przedmiotowej sprawie, a Sąd Rejonowy sprostał szczególnym wymogom nałożonym na niego z uwagi na poszlakowy charakter procesu.
Sąd I instancji wskazał w pisemnym uzasadnieniu wyroku te dowody, na podstawie których wyprowadził swoje logiczne wnioski, przekonująco też uzasadnił je. Przy uwzględnieniu tych dowodów oraz zasad logiki i doświadczenia życiowego, w sposób kategoryczny można było ustalić, że to właśnieB. C.dopuściła się zarzuconego jej czynu, odrzucić zaś jako nieprzekonujące inne możliwości. W szczególności całkowicie dowolne i niezgodne z zebranymi dowodami są sugestie obrońcy oskarżonej zawarte w apelacji, że kradzieży portfela i pieniędzy mogli się dopuścić sąsiedzi pokrzywdzonej lub też inne osoby, które znalazły się w budynku, w którychR. S.zamieszkuje. Z dowodów wynika przecież zgodnie, żeB. C.była jedyną osobą niezamieszkałą w tym budynku, która w krytycznym czasie się tam pojawiła. Zebrane dowody nie dają jakichkolwiek podstaw do wnioskowania, że kradzież była dziełem któregokolwiek z sąsiadów. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, że zeznania świadków przesłuchanych w toku postępowania wzajemnie ze sobą korespondują i dopełniają się, tworzą przy tym logiczny ciąg zdarzeń. Dotyczy to również zeznań samej pokrzywdzonej, która nie formułowała podejrzeń wobec któregokolwiek z sąsiadów. Całkowicie dowolne sugestie skarżącej należy odrzucić i nie mają one znaczenia dla podważenia logicznej analizy dokonanej przez Sąd I instancji.
Oczywiście rację ma obrońca, że Sąd ten obowiązany był ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, że to właśnieB. C.dopuściła się zaboru portfela i pieniędzy. Temu obowiązkowi Sąd sprostał. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wnioski i okoliczności, przy uwzględnieniu wszystkich dowodów ocenionych jako wiarygodne, pozwalały mu czynić w niniejszej sprawie kategoryczne ustalenia. Nawet jeśli każdy dowód z osobna nie dowodził sprawstwaB. C., to ich analiza łączna, spójna i logiczna nie pozostawia w tym zakresie wątpliwości. Inne możliwości dokonania kradzieży zostały w toku postępowania wykluczone, względnie nie mają jakiegokolwiek oparcia w zebranych dowodach, zaś łańcuch poszlak układa się w jedną spójną i logiczną całość.
Sama obwiniona nie wyjaśniła, z jakiego powodu znalazła się w budynku przyul. (...)wK., co tam robiła, ani też dlaczego szybkim krokiem a nawet biegiem potem się stamtąd oddaliła. Sugestie zawarte w apelacji dotyczące powrotu do dzieci są gołosłowne i niepoparte jakimkolwiek dowodem.
Zarzucając zaskarżonemu wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, obrońca nie przedstawił okoliczności i dowodów, które nie były przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego. Zaprezentował jedynie własne oceny a raczej sugestie odmienne od tych zawartych w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zdaniem Sądu Okręgowego przedstawione w apelacji twierdzenia nie są w stanie podważyć słuszności dokonanych ostatecznych wniosków i wyprowadzonych na ich podstawie ustaleń faktycznych.
Sąd Rejonowy nie oparł swoich ustaleń na pojedynczych dowodach. Podstawę wnioskowania stanowiły zeznania świadków, dokumenty oraz nagranie z monitoringu. Sąd przeprowadził analizę tych dowodów pod kątem ich spójności, logiczności i wzajemnej zgodności. Sposób, w jaki zapoznał się z dowodami dotyczącymi przedmiotowego zdarzenia i w jaki przeanalizował wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie głównej czyni dokonaną przez ten Sąd ocenę dowodów obiektywną, rzetelną i nie pozwala na postawienie jej skutecznego zarzutu. Jak już wyżej wskazano w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał proces myślowy, który doprowadził go do konkretnych niekorzystnych dla obwinionej ustaleń w sprawie. Sąd Okręgowy akceptuje rozważania Sądu I instancji i podziela wniosek, iż z zebranego materiału dowodowego należy wyprowadzić kategoryczny wniosek, że to właśnieB. C.dokonała w dniu 12 czerwca 2016 r. wK.kradzieży portfela z pieniędzmi i pieniędzy na szkodęR. S..
W świetle powyższych rozważań brak jest przesłanek, aby apelację obrońcy uwzględnić. Podjęte wobec obwinionej rozstrzygnięcie odnośnie jej sprawstwa i winy, kwalifikacji czynu, jak również w zakresie kary, nie nasuwa zastrzeżeń co do słuszności. Wymierzona bowiem obwinionej kara, której przesłanki Sąd rozważył w należytym stopniu, w żadnym razie nie może być uznana za niewspółmiernie surową, a w świetle uprzedniej karalnościB. C.jawi się wręcz jako łagodna. Należy ją ocenić jako adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości i zawinienia i odpowiadającą dyrektywom wymiaru kary. Tym samym brak było podstaw do zmiany orzeczenia Sądu w tym zakresie.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok wobec obwinionejB. C.utrzymano w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto naart. 636 kpkw zw. zart. 119 kpw, natomiast o opłacie naart. 8w zw. zart. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.