Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 334/16
Data wyroku: 2017-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Rostankowska, Krzysztof Noskowicz, Włodzimierz Brazewicz
Słowa kluczowe: Narkotyki, Przestępczość zorganizowana
Podstawa prawna: art. 437 § 2 .k.p.k., art. 258 § 1 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 334/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Krzysztof Noskowicz
Sędziowie:   SSA Dorota Rostankowska (spr.)
SSA Włodzimierz Brazewicz
Protokolant:   st. sekr. sądowy Halina Szulc
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej wG.Z. O.
po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r.
sprawy
R. B.s.W.,ur. (...), wG.
oskarżonego zart. 258 § 1 kk;art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii;art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkiart. 65 kk;art 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kkiart. 65 kk;art. 18 § 1 kkw zw. zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart 12 kkiart 65 kk;art 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart 12 kkiart 65 kk;art 18 § 3 kkw zw. zart 53 § 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12w zw. zart. 65 § 1 kk;
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku
z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. aktXIV K 281/14

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1
w pkt VIII:

- w ppkt. a) ustala, że przedmiotem przemytu celem wprowadzenia do obrotu było 1,5 kg. kokainy stanowiącej nie mniej niż 1500 porcji dealerskich o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 202.500 zł.
- w ppkt. b z opisu czynu eliminuje określenie „jak i dostawcom narkotyków”,
- w ppkt. c:
 ustala, że oskarżony uczestniczył w obrocie 3.800 gramów kokainy, co stanowi 3800 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 646.000,-zł.,
 ustala, że wartość detaliczna amfetaminy wprowadzonej do obrotu wynosi nie mniej niż 150.000,-zł.
 ustala, że przedmiotem obrotu było 100.000 tabletek ekstazy oznaczonych logo „M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.000.000,-zł. co stanowi nie mniej niż 100.000 porcji dealerskich,
 ustala nadto, że oskarżony uczestniczył w obrocie 220 kg. marihuany, co stanowi około 220.000 porcji o wartości detalicznej nie mniejszej niż 638.000 Euro (2.552.000 zł.)
2. w pkt. IX:
- ustala, że w sposób tam opisany oskarżony pomagał w wytworzeniu 100.000 tabletek ekstazy oznaczonych logo ‘M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.000.000,-zł. co łącznie stanowiło nie mniej niż 100.000 porcji dealerskich,
- orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności podwyższa do 3 (trzech) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności,

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze w wysokości 10.600,-zł (dziesięć tysięcy sześćset złotych) oraz obciąża go wydatkami tego postępowania.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gdańsku rozpoznawał sprawę:
1.P. G.oskarżonego o to, że:
II. w okresie od początku 2004r. do końca 2005r. w Holandii i innych miejscowościach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy z 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wspólnie i w porozumieniu zP. J.,A. M.,M. C.,R. B.,K. G.oraz innymi ustalonymi jak i nieustalonymi osobami, wziął udział w procederze przemytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z Holandii znacznych ilości środka odurzającego w postaci marihuany i substancji psychotropowej w postaci tabletek ekstazy w ten sposób, iż organizował i koordynował zakup przedmiotowych narkotyków za pośrednictwem osób działających na terenie Holandii a następnie przekazywał zakupione i wyprodukowane środki odurzające i substancje psychotropowe innym osobom, które przewoziły je do Polski, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy na skutek podjętych przez członków grupy działań przemycili na terytorium polski nie mniej niż 780 kilogramów marihuany, nie mniej niż 120.000 tabletek ekstazy oznaczonych co do gatunku logo firmy „M.” o nieustalonej do tego pory wartości nie mniejszej niż 1.200.000,-zł., tj. o czyn zart.55 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 2 kk;
III.  w 2004r., w bliżej nieustalonym czasie na terenie Holandii, w okolicach miejscowościA., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci pieniędzy, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, udzielił pomocy do wytworzenia znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci co najmniej 120.000 sztuk tabletek ekstazy oznaczonych logo „M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.200.000,-zł. w ten sposób, że gromadził, uzyskane odA. M.,M. C.,R. B.,P. J.iD. P.środki finansowe na wytworzenie lub pozyskanie poszczególnych prekursorów niezbędnych do produkcji wyżej wymienionego narkotyku oraz współorganizował proces produkcji na terenie Holandii z innymi nieustalonymi do chwili obecnej osobami, po czym odbierał wyprodukowane w ten sposób tabletki ekstazy i przekazywał je kurierom przemycającym je do Polski przez terytorium Niemiec, celem wprowadzenia ich do obrotu na terenie Polski przez inne osoby, tj. o czyn zart.18 § 3 kkw zw. z art.53 ust.1 ustawy z 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 53 ust. 2 ustawy z 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 2 kk;
2.R. B.oskarżonego o to, że:
I. w okresie od końca 1998r. do końca 2005r., wG.i innych miastach województwa(...)oraz(...), w tym wK.iZ., a także poza granicami kraju w Niemczech i Holandii działał w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw między innymi określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, założonej i kierowanej przezP. J., w skład której w różnych okresach czasu wchodzili między innymi:A. M.,M. C.,D. P.,M. N.,P. B.,D. S.,M. H. (1),M. G.oraz inne ustalone jak i nieustalone osoby, tj. o czyn zart.258 § 1 kk;
III. w okresie od początku 1999r. do 10 czerwca 1999r. wG., w województwie(...), działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, wspólnie i w porozumieniu zM. C.,P. B.(objętymi odrębnymi postępowaniami) i innymi nieustalonymi osobami, wprowadził do obrotu znaczną ilości środka odurzającego w postaci 150 gramów kokainy o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 30.000,-zł., przyjmując wartość 200,-zł. za jeden gram, tj. o czyn zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
IV. w okresie od końca września 1999r. do końca 2002r. wG.w woj.(...)i innych miastach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w postaci pieniędzy, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w procederze przemytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z Kolumbii znacznych ilości środka odurzającego w postaci kokainy w ten sposób, iż na polecenieP. J., wspólnieP. B.,M. N.,M. C.i innymi nieustalonymi osobami organizował przemyt, werbował kurierów, przekazywał im środki finansowe na zakup kokainy, a następnie odbierał przemycone narkotyki celem wprowadzenia ich do obrotu, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy wwieźli przez morskie i lotnicze przejście graniczne na teren Polski nie mniej niż 10 kilogramów kokainy, co stanowi nie mniej niż 10.000 porcji dealerskich o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 1.500.000,-zł., tj. o przestępstwo zart.55 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkiart.65 kk;
V. w okresie od końca 2002r. do końca 2005r. wG.,K.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w postaci pieniędzy, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu zP. J.,A. M.,M. C.,P. B.i innymi ustalonymi oraz nieustalonymi osobami brał udział w procederze przemytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z Holandii, Hiszpanii iA.znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany, kokainy i haszyszu oraz substancji psychotropowych w postaci tabletek ekstazy w ten sposób, iż odbierał odP. J.środki ﬁnansowe na zakup wyżej wymienionych narkotyków, współorganizował przemyt organizując transport i werbując kurierów, przekazywał środki ﬁnansowe kurierom, jak i dostawcom narkotyków, a następnie odbierał od nich przemycone na teren Polski narkotyki w celu wprowadzenia ich do obrotu, przewoził osobiście przez przejścia graniczne przemycone narkotyki, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy jak i on sam korzystając ze specjalnie przerobionych do tego celu samochodów, wwieźli przez drogowe przejścia graniczne na teren Polski nie mniej niż:
- 50 kilogramów haszyszu o wartości 125.000 EURO (500.000 złotych) i 600 kilogramów marihuany o wartości hurtowej nie mniejszej niż 1.740.000 EURO (6.960.000 złotych), co łącznie stanowi nie mniej niż kilkaset tysięcy porcji dealerskich,
- 1400 gramów kokainy o wartości hurtowej nie mniejszej niż 42.000 EURO co stanowi nie mniej niż 1400 porcji dealerskich,
- 120.000 sztuk tabletek ekstazy o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.200.000,-zł., co łącznie stanowi nie mniej niż 120.000 porcji dealerskich,
tj. o przestępstwo zart.55 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkiart.65 kk;
VI.  w okresie od końca 2003r. w bliżej nieustalonym okresie czasu wG.w woj.(...)i innych miastach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w postaci pieniędzy, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu zA. M.,M. C.,M. H. (2),L. H.iP. J.organizował proceder przemytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zA.znacznych ilości środka odurzającego w postaci kokainy w ten sposób, iż wydawał polecenia członkom grupy niżej usytuowanym w hierarchii, w tymW. B.,M. H. (1)i innym nieustalonym osobom co do sposobu przemytu, werbowania kurierów, przekazywał środki finansowe na zakup kokainy, a następnie odbierał przemycone narkotyki, przy czym w wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy wwieźli przez lotnicze przejścia graniczne na teren Polski nie mniej niż 900 gramów kokainy, co stanowi nie mniej niż 900 porcji dealerskich o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 135.000,-zł., tj. o przestępstwo zart.18 § 1 kkw zw. zart.55 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkiart.65 kk;
VII. w okresie od września 1999r. do końca 2005r. wG.,K.i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przezP. J., czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi oraz nieustalonymi dotychczas osobami uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci marihuany, haszyszu, amfetaminy, tabletek ekstazy i kokainy w ten sposób, iż przekazywał wyżej wymienione narkotyki członkom grupy w celu wprowadzenia ich do obrotu lub też wymiany na inny rodzaj narkotyku, organizował hurtowy odbiór narkotyków, a następnie odbierał od nich pieniądze uzyskane ze sprzedaży, i tak w wyżej wymienionym okresie czasu uczestniczył w obrocie nie mniej niż:
- 10.900 kilogramami kokainy, co stanowi 10.000 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 1.853.000,-zł.,
- 50 kilogramami haszyszu, co stanowi 50.000 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 1.500.000,-zł.,
- 600 kilogramami marihuany, co stanowi 600.000 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 6.960.000,-zł.,
- 10 kilogramami amfetaminy, co stanowi 10.000 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej 300.000,-zł.,
- 120.000 sztukami tabletek ekstazy oznaczonymi logo „M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.200.000,- zł., co łącznie stanowi nie mniej niż 120.000 porcji dealerskich,
tj. o przestępstwo zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkiart.65 kk;
VIII.  w 2004 roku, na terenie Holandii w okolicach miejscowościA., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowych w postaci pieniędzy, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu zA. M.,P. J.,M. C.,M. F.orazD. P.i innymi nieustalonymi jak i ustalonymi osobami pomagał w wytworzeniu środków psychotropowych w postaci znacznych ilości tabletek ekstazy w ilości co najmniej 120.000 sztuk oznaczonych logo „M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.200.000,-zł., co łącznie stanowi nie mniej niż 120.000 porcji dealerskich w ten sposób, ze gromadził środki ﬁnansowe na zakup poszczególnych prekursorów niezbędnych dla produkcji w/w narkotyku a następnie przekazywał je bliżej nieustalonej osobie ops. „F.” celem przystąpienia do wytwarzania tabletek ekstazy, tj. o przestępstwo zart.18 § 3 kkw zw. zart.53 § 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 1 kk.
Wyrokiemz dnia 17 lutego 2016r. w sprawie sygn. akt XIV K 281/14:
I. oskarżonegoP. G.w granicach czynu zarzuconego mu w pkt II aktu oskarżenia w sprawie Ap V Ds 15/13 Prokuratury Apelacyjnej weW.uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2004r. do końca 2005r. w Holandii w okolicach miejscowościA., Niemczech iG., w celu osiągnięcia korzyści majątkowych i działając w ramach z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi, jak i nieustalonymi osobami, wziął udział w procederze przemytu z Holandii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znacznych ilości środka odurzającego w postaci marihuany i substancji psychotropowej w postaci tabletek ekstazy w ten sposób, iż organizował i koordynował zakup przedmiotowych narkotyków za pośrednictwem osób działających na terenie Holandii, a następnie przekazywał zakupione i wyprodukowane środki odurzające i substancje psychotropowe innym osobom, które przewoziły je do Polski, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy na skutek działań podjętych przez inne ustalone jak i nieustalone osoby, przewieźli na terytorium Polski nie mniej niż 600 kilogramów marihuany oraz co najmniej 120.000 tabletek ekstazy o wartości nie mniejszej niż 1.200.000,-zł., czyn ten zakwalifikował zart.55 ust.1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kki w zw. zart.65 § 1 kk, skazał go na podstawie tych przepisów i za to, na podstawieart.55 ust.3 Ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kkw zw. zart.33 § 1 i § 3 kkwymierzył oskarżonemu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50,-zł.;
II. oskarżonegoP. G.w granicach czynu zarzucanego mu w pkt III aktu oskarżenia w sprawie Ap V Ds 15/13 Prokuratury Apelacyjnej weW.uznał za winnego tego, że w 2004r. w bliżej nieustalonym czasie, na terenie Holandii, w okolicach miejscowościA., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu oraz w zamiarze, aby inne nieustalone osoby dopuściły się czynu zabronionego polegającego na wytworzeniu, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci co najmniej 120.000 sztuk tabletek ekstazy, ułatwił im popełnienie przestępstwa w ten sposób, że pośredniczył w kontakcie między ustalonymi i nieustalonymi osobami odbiorców oraz wytwórców tych substancji psychotropowych odnośnie przekazania przyrządów i środków pieniężnych na zakup prekursorów niezbędnych do wytworzenia tych substancji na terenie Holandii, to jest popełnienia przestępstwa, które zakwalifikował zart.18 § 3 kkw zw. zart.53 ust.1 i 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kk, skazał go na mocy tych przepisów i za to przy zastosowaniuart.19 § 1 kkna podstawieart.53 ust.2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.33 § 1 i 3 kkwymierzył oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50,-zł.;
III. na podstawieart.85 kkiart.86 § 1 i 2 kkpołączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i grzywny orzeczone wobec oskarżonegoP. G.w pkt. I i II wyroku i wymierzył w to miejsce oskarżonemu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50,-zł.;
IV. na mocyart.70 ust.4 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoP. G.na rzecz StowarzyszeniaM.Ośrodek(...)wG.,ul. (...),(...)G.nawiązki w kwotach:
• 1000,-zł. – z tytułu czynu przypisanego w punkcie I wyroku;
• 1000,-zł. – z tytułu czynu przypisanego w punkcie II wyroku;
V. na mocyart.63 § 1 kkzaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoP. G.kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 października 2011r. do dnia 17 lutego 2016r.;
VI. oskarżonegoR. B.w granicach czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia w sprawie Ap V Ds 31/11 Prokuratury Apelacyjnej weW.uznał za winnego tego, że w okresie od 1999r. do końca 2005r. wG.iK., a także poza granicami kraju w Niemczech i Holandii brał udział w założonej i kierowanej przez ustaloną osobę zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnienie przestępstw określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, w skład której w różnych okresach czasu wchodził m. in.M. C.oraz inne ustalone jak i nieustalone osoby, to jest popełnienia przestępstwa, które zakwalifikował zart.258 § 1 kk, skazał go na mocy tego przepisu i za to na podstawieart.258 § 1 kkwymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności;
VII. oskarżonegoR. B., w granicach czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia w sprawie Ap V Ds 31/11 Prokuratury Apelacyjnej weW.uznał za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia pierwszej połowy 1999r. do czerwca 1999r. wG.działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu zM. C.i innymi osobami wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci 150 gramów kokainy o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 30.000 złotych, przyjmując wartość 200,-zł. za jeden gram, to jest popełnienia przestępstwa, które zakwalifikował, przy zastosowaniuart.4 § 1 kk, zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r., skazał go na mocy tych przepisów i za to, przy zastosowaniuart.4 § 1 kkna podstawieart.56 ust.3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kkw zw. zart.33 § 1 i 3 kk– w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100,-zł.;
VIII. oskarżonegoR. B.w ramach czynów zarzucanych w pkt IV, V, VI i VII aktu oskarżenia w sprawie Ap V Ds 31/11 Prokuratury Apelacyjnej weW.uznał za winnego tego, że w okresie od końca września 1999r. do końca 2005r. działając wG.iK., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw oraz w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu m.in. zM. C.i innymi osobami:
a. w okresie od końca września 1999r. do końca 2002r. brał udział w przemycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka odurzającego w postaci kokainy z Kolumbii w ten sposób, że współuczestniczył w organizacji przemytu, w tym przekazywał środki finansowe na zakup kokainy, a następnie odbierał przemycone narkotyki celem wprowadzenia ich do obrotu, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu kurierzy wwieźli przez lotnicze przejście graniczne co najmniej 3,7 kilogramów kokainy stanowiącej nie mniej niż 3700 porcji dealerskich o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 500.000,-zł.;
b. w okresie od końca 2002r. do końca 2005r. brał udział w przemycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków odurzających w postaci marihuany i substancji psychotropowych w postaci kokainy i tabletek ekstazy z Holandii w ten sposób, że współuczestniczył w organizacji przemytu, w tym przekazywał środki finansowe kurierom, jak i dostawcom narkotyków, a następnie odbierał od nich przemycone na teren Polski narkotyki w celu wprowadzenia ich od obrotu, a także przewoził osobiście przez przejście graniczne przemycone narkotyki, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy jak i on sam wwieźli przez drogowe przejścia graniczne nie mniej niż:
• 220 kilogramów marihuany co stanowi około 220.000 porcji o wartości detalicznej nie mniejszej niż 638.000 euro (2.552.000,-zł.),
• 1.400 gramów kokainy, co stanowi nie mniej niż 1400 porcji dealerskich o wartości hurtowej nie mniejszej niż 42.000 euro,
• 1000 sztuk tabletek ekstazy co stanowi nie mniej niż 1000 porcji dealerskich o wartości detalicznej nie mniejszej niż 100.000,- zł.;
c. w bliżej nieustalonym okresie czasu, nie później niż na przełomie 2001 i 2002r. brał udział w przemycie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka odurzającego w postaci kokainy zA., działając również wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami w ten sposób, że współuczestniczył w organizacji przemytu, w tym przekazywał środki finansowe na zakup kokainy, a następnie odbierał przemycone narkotyki, przy czym w wyżej wymienionym okresie czasu zwerbowani kurierzy wwieźli przez lotnicze przejścia graniczne nie mniej niż 900 gramów kokainy co stanowi nie mniej niż 900 porcji dealerskich o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 135.000,-zł.;
oraz, w okresie od końca września 1999r. do końca 2005r., uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, uzyskanymi w sposób opisany wyżej oraz z innych źródeł, w łącznej ilości:
• 4.400 gramów kokainy co stanowi 4.400 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 748.000,-zł.;
• 50 kilogramów haszyszu, co stanowi 50.000 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 1.500.000,-zł.;
• 5 kilogramów amfetaminy, co stanowi 5.000 porcji o wartości detalicznej nie mniejszej niż 300.000,-zł.;
• 120.000 sztuk tabletek ekstazy oznaczonymi logo „M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.200.000,-zł. co stanowi nie mniej niż 120.000 porcji dealerskich
w ten sposób, że przekazywał wyżej wymienione narkotyki innym osobom w celu wprowadzenia ich do obrotu lub też wymiany na inny rodzaj narkotyku, a następnie odbierał od tych osób pieniądze uzyskane ze sprzedaży,
to jest popełnienia przestępstwa, które zakwalifikował – przy zastosowaniuart.4 § 1 kk– zakwalifikował zart.55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 kkw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 1 kk– w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r., skazał go na podstawie tych przepisów i za to, przy zastosowaniuart.4 § 1 kkiart.11 § 3 kk, na podstawieart.55 ust.3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kkw zw. zart.33 § 1 i 3 kk– w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. wymierzył karę 8 lat pozbawienia wolności i karę 300 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100,-zł.;
IX. oskarżonegoR. B.w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. VIII aktu oskarżonego w sprawie Ap V Ds 31/11 Prokuratury Apelacyjnej weW.uznał za winnego tego, że w 2004r. w bliżej nieustalonym czasie na terenie Holandii, w okolicach miejscowościA., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i w ramach przyjętego podziału ról, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie zM. C.i innymi osobami pomagał w wytworzeniu środków psychotropowych w postaci tabletek ekstazy oznaczonych logo „M.” w znacznej ilości wynoszącej co najmniej 120.000 sztuk o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.200.000,-zł., co łącznie stanowiło nie mniej niż 120.000 porcji dealerskich w ten sposób, że gromadził środki finansowe na zakup poszczególnych prekursorów niezbędnych do produkcji wskazanego wyżej narkotyku, a następnie przekazywał je ustalonej osobie, co umożliwiało przystąpienie do wytwarzania tego narkotyku; to jest popełnienia przestępstwa, które, przy zastosowaniuart.4 § 1 kkzakwalifikował zart.18 § 3 kkw zw. zart. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 1 kk– w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r., skazał go na mocy tych przepisów i za to, przy zastosowaniuart.4 § 1 kkiart.19 § 1 kk, na podstawieart.53 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kkw zw. zart.33 § 1 i 3 kk– w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. wymierzył karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100,-zł.;
X. przy zastosowaniuart.4 § 1 kk, na podstawieart.85 kkiart.86 § 1 i 2 kkw – w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010r. połączył orzeczone wobec oskarżonegoR. B.w pkt. VI, VII, VIII i IX wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz orzeczone w pkt. VII, VIII i IX wyroku jednostkowe kary grzywny i wymierzył w to miejsce karę łączną 9 lat pozbawienia wolności oraz karę łączną 500 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100,-zł.;
XI. na podstawieart.70 ust.4 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoR. B.na rzecz StowarzyszeniaM.Ośrodek(...)wG.,ul. (...),(...)G.nawiązki w kwotach:
• 2.000,-zł. – z tytułu czynu przypisanego w pkt. VII wyroku;
• 15.000,-zł. – z tytułu czynu przypisanego w pkt. VIII wyroku;
• 3.000,-zł. – z tytułu czynu przypisanego w pkt. IX wyroku;
XII. na podstawieart.45 § 1 kkorzekł od oskarżonegoR. B.przepadek równowartości części korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w kwocie 100.000,-zł;
XIII. na podstawieart.63 § 1 kkzaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoR. B.kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 grudnia 2010r. do dnia 7 listopada 2013r.;
XIV. na mocyart.626 § 1 kpk,art.627 kpk,art.630 kpk,art.624 § 1 kpkorazart.1, art.2 ust.1 pkt 6, art.3 ust.1, art.6 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnychorzekł o kosztach procesu w następujący sposób:
a) zasądził od oskarżonegoP. G.na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 2.900,-zł. oraz obciążył go częścią wydatków poniesionych w toku procesu w kwocie 1.100,-zł.;
b) zasądził od oskarżonegoR. B.na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 10.600,-zł. oraz obciążył go częścią wydatków poniesionych w toku procesu w kwocie 1.400,-zł.,
zwalniając ich od obowiązku poniesienia kosztów sądowych w pozostałej części i obciążając kosztami tymi Skarb Państwa.
Apelacjeod wyroku wywiedli: obrońca oskarżonegoR. B.oraz oskarżyciel publiczny.
Obrońca oskarżonegoR. B.zaskarżyła wyrok w części skazującej oskarżonego zarzucając mu:
I. obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść skarżonego orzeczenia tj.:
a.art.443 kpkpoprzez wydanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy orzeczenia surowszego aniżeli określone w sentencji i uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia XIV K 171/11 z dnia 27 września 2013r.,
b.art.2 § 2 kpk,art.6 kpkiart.170 § 1 pkt 2 i 5 kpkiart.442 § 3 kpkpoprzez naruszenie prawa do obrony oskarżonego wynikające z niezastosowania się przez Sąd I instancji do wiążących go wskazań Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wyrażonych w treści wyroku z dnia 30 listopada 2014r., sygn. akt AKa 95/14 i odstąpienie (poprzez oddalenie wniosków dowodowych jako nieprzydatnych do ustalenia istotnych okoliczności lub jako zmierzających do przedłużenia postępowania) od bezpośredniego przesłuchania na rozprawie w charakterze świadków:K. G.,P. M.,P. K.,P. S.,M. H. (1)iR. M., pomimo, iż miejsca ich pobytu było Sądowi znane, zaś świadkowie ci stawiali się przed Sądem Okręgowym w Gdańsku w niniejszej sprawie lub w sprawach toczących się równolegle,
c.art.6 kpk,art.7 kpk,art.410 kpkpoprzez poczynienie ustaleń faktycznych Sądu odnoszących się do wiarygodności świadkówK. G.iM. C.przez pryzmat: nieujawnionych w toku rozprawy zeznań (wyjaśnień) świadkaM. J.oraz zeznańD. P., który w ocenie Sądu miał się przyznawać do popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy świadek ten w toku całego prowadzonego przeciwko niemu postępowania konsekwentnie nie przyznawał się,
d.art.4 kpk,art.7 kpkiart.442 § 3 kpkpoprzez niezastosowanie się do wskazań Sądu Apelacyjnego w Gdańsku zobowiązujących do dokładnego ustalenia ilości środków odurzających będących przedmiotem zarzucanych oskarżonemuR. B.czynów i poczynienie w tym zakresie ustaleń faktycznych sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,
e.art.7 kpkpoprzez poczynienie sprzecznych z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ustaleń w zakresie wiarygodności świadkaM. C., który w toku postępowania przygotowawczego składał sprzeczne wzajemnie ze sobą oświadczenia procesowe dostosowywane do treści wyjaśnień składanych uprzednio przez świadkaK. G..
Wniosła o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Gdańsku celem jej ponownego rozpoznania.
Oskarżyciel publicznyzaskarżył wyrok w części dotyczącej czynu opisanego w pkt VIII wyroku – co do winy oraz w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonegoR. B.zarzucając mu:

I
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, wyrażający się w błędnym i niezasadnym pominięciu w opisie czynu zabronionego przypisanego oskarżonemuR. B.w pkt VIII sentencji wyroku, wyczerpującego ustawowe znamiona zbrodni zart.55 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zb. zart.56 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.11 § 2 kkw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 1 kk, okoliczności związanej z jego współdziałaniem we wprowadzeniu do obrotu 220 kg. marihuany i nie wskazaniu w opisie czynu zabronionego tegoż faktu, podczas gdy prawidłowa analiza całości zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego prowadzi do bezspornego ustalenia, że oskarżony brał czynny udział nie tylko w przemycie 220 kg. marihuany do Rzeczypospolitej Polskiej (co prawidłowo określono w opisie czynu zabronionego), ale również brał udział w procederze wprowadzania do obrotu tychże środków odurzających (czego w opisie czynu już nie zawarto), 

II. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art.65 § 1 kkw zw. zart.64 § 2 kk, poprzez ich niezastosowanie i wymierzenie oskarżonemuR. B.za zarzucaną mu zbrodnię zart.18 § 3 kkw zw. zart.53 ust.1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 1 kk(pkt IX sentencji wyroku) kary zasadniczej 3 lat pozbawienia wolności, w sytuacji gdy popełnienie przestępstwa w warunkach określonych wart.65 § 1 kkpowodujede lege latakonieczność wymierzenia kary pozbawienia wolności przewidzianej za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a zatemin concretow wymiarze co najmniej 3 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności,
III.  rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonegoR. B.jednostkowej kary pozbawienia wolności w wymiarze zaledwie 3 lat pozbawienia za czyn zart.18 § 3 kkw zw. zart.53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw zw. zart.65 § 1 kk(pkt IX sentencji wyroku) oraz kary łącznej w wymiarze zaledwie 9 lat pozbawienia wolności (pkt X sentencji wyroku), przede wszystkim na skutek niedostatecznego uwzględnienia okoliczności determinujących wymiar kary, a określonych wart.53 § 1 i 2 kk. w szczególności zaś - w odniesieniu do kwestionowanej kary jednostkowej - występujących po stronie oskarżonego okoliczności o charakterze jednoznacznie obciążającym, świadczących o bardzo wysokim stopniu zawinienia i bardzo wysokim stopniu społecznej szkodliwości zarzucanej mu zbrodni, w tym przede jednoznacznie nagannej motywacji sprawcy, bardzo znacznej skali przestępczej jego działalności, współdziałania z innymi osobami w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zaplanowanego i przemyślanego sposobu działania, bardzo znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci tabletek ekstazy, w których produkcji pomógł oskarżony, tj. 120.000 porcji dilerskich narkotyku o wartości 1.200.000,-zł., jego działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, którą oskarżony osiągnął, a także braku skruchy oskarżonego w trakcie całego postępowania karnego, przy jednoczesnym braku okoliczności łagodzących oraz przecenieniu okoliczności związanej z dotychczasową niekaralnością oskarżonego, zaś w odniesieniu do kary łącznej niezasadnego zastosowania zasady asperacji bliskiej zasady pełnej absorpcji, co sprawia, że orzeczone wobecR. B., a wskazane powyżej kary pozbawienia wolności - zarówno jednostkowa, jak i łączna - uznać należy za rażąco niewspółmiernie łagodne i nieadekwatne do wagi i charakteru przypisanych mu przestępstw, a tym samym nie spełniające przypisanych im celów w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej oraz sprzeczne ze społecznym poczuciem sprawiedliwości,
Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
1/  wskazanie w opisie czynu zabronionego przypisanego oskarżonemuR. B.w pkt VIII sentencji wyroku także okoliczności, że oskarżony w okresie od końca 2002r. do końca 2005r. uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w postaci marihuany w łącznej ilości 220 kg.,
2/ wymierzenie w pkt IX sentencji wyroku oskarżonemuR. B., przy zastosowaniuart.4 § 1 kkiart.19 § 1 kk, na podstawieart.53 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65 § 1 kkkary w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności, 
3/ wymierzenie w pkt X sentencji wyroku oskarżonemuR. B., przy zastosowaniuart.4 § 1 kk, na podstawieart.85 kkorazart.86 § 1 i 2 kk, kary łącznej w wymiarze 12 lat pozbawienia wolności
oraz utrzymanie wyroku w pozostałej części w mocy.
Wyrok w odniesieniu do oskarżonegoP. G.uprawomocnił się.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Obie apelacje okazały się częściowo zasadne, co skutkowało zmianą zaskarżonego orzeczenia.
Z uwagi na fakt, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji złożyła jedynie obrońca oskarżonegoR. B., niniejsze uzasadnienie, w oparciu o przepisart.457 § 2 kpkdotyczyć będzie tylko zarzutów podniesionych w tej apelacji.
Odnosząc się do zarzutu opartego na przepisieart.438 pkt 2 kpkwskazać należy, że aby zarzut oparty o wskazany wyżej przepis mógł okazać się zasadny, musi zostać stwierdzone po pierwsze, że doszło do obrazy przepisu postępowania a po wtóre, że miało to wpływ na treść orzeczenia. Zarzut oparty na wskazanym przepisie nie może zostać zatem uznany za zasadny jeżeli w ogóle nie doszło do obrazy przepisu postępowania lub jeżeli wprawdzie doszło ale nie miało to wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia. W omawianej materii część zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego okazało się zasadnych, część zaś jest niezasadna.
Częściowo zasadny, w ocenie Sądu Apelacyjnego, jest zarzut obrazyart.443 kpk.
Nie ma racji skarżąca wywodząc naruszenie tego przepisu z okoliczności odrębnego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, potraktowania czynów opisanych w pkt. III aktu oskarżenia (pkt VII wyroku). Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów na jego poparcie. Tymczasem wskazać należy, że wyrok z dnia 27 września 2013r. w sprawie XIV K 171/11 został zaskarżony również przez oskarżyciela publicznego na niekorzyść oskarżonegoR. B.w części dotyczącej orzeczenia o karze (k.12902-12905 akt sprawy). Sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę mógł zatem przyjąć odmiennie niż to uczynił sąd po raz pierwszy rozpoznający sprawę, że czyny zarzucone oskarżonemuR. B.w pkt III i IV-VII aktu oskarżenia stanowią odrębne czyny zabronione orzekając za nie kary jednostkowe a następnie, razem z innymi jeszcze czynami przypisanymi oskarżonemu, kary łączne. Sąd Okręgowy bowiem ponownie rozpoznający sprawę nie poczynił niekorzystnych dla oskarżonegoR. B.ustaleń faktycznych orzekając jednak surowszą karę, do czego był uprawniony z uwagi na fakt, iż została w tym zakresie wywiedziona apelacja na niekorzyść oskarżonego. Wskazać w tym miejscu należy, że nie doszło w omawianym zakresie do naruszenia zakazureformationis in peiusalbowiem apelacja wniesiona na niekorzyść oskarżonegoR. B.nie została uznana za bezzasadną lecz w oparciu o przepisart.436 kpksąd odwoławczy uznał, iż odniesienie się do zarzutów w niej podniesionych byłoby przedwczesne i bezprzedmiotowe na ówczesnym etapie postępowania (k.13009 akt sprawy).
Rację natomiast ma obrońca oskarżonego podnosząc, że mającym wpływ na treść orzeczenia naruszeniemart.443 kpkbyło zawarcie w opisie czynu przypisanego oskarżonemuR. B.w pkt VIII wyroku (ppkt b) zapisu, że w ramach opisanego tam przestępstwa oskarżony przekazywał środki finansowe również dostawcom narkotyków. Nie budzi wątpliwości, że takiego zachowania nie przypisano oskarżonemuR. B.w wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 27 września 2013r. w sprawie XIV K 171/11 a wyrok ten na niekorzyść oskarżonego został zaskarżony jedynie co do kary. Czynienie zatem w wyroku ustaleń mniej korzystnych dla oskarżonego stanowi mającą wpływ na treść orzeczenia obrazęart.443 kpk.
Tożsame uwagi dotyczą ppkt c) pkt. VIII wyroku oraz pkt. IX zaskarżonego orzeczenia, w których przypisano oskarżonemuR. B.uczestnictwo w obrocie 120.000 tabletek ekstazy oznaczonych logo „M.” (pkt VIII c wyroku) oraz pomaganie w wytworzeniu tej ilości tabletek (pkt IX wyroku). Tymczasem we wskazanym wyżej wyroku w sprawie XIV K 171/11 przypisano oskarżonemu udział w obrocie i uczestnictwo w wytwarzaniu 100.000 wskazanych tabletek (k.12.835 akt sprawy). Postąpienie Sądu Okręgowego w zaskarżonym orzeczeniu stanowiło zatem mającą wpływ na treść orzeczenia obrazęart.443 kpk. Opisywana zmiana skutkować musiała zmianą przyjętej wartości opisywanych środków psychotropowych.
Aprobaty Sądu II instancji nie zyskały zarzuty zawarte wpkt IIb) apelacji obrońcy oskarżonego. Nie doszło w przedmiotowej sprawie do naruszenia prawa oskarżonego do obrony, tj. przepisuart.6 kpk, jak również do obrazyart.2 § 2 kpk,art.5 kpkczy teżart.7 kpk.
Zasadniczą kwestią w omawianym zarzucie było nieprzesłuchanie bezpośrednio przed sądem orzekającym w charakterze świadków wskazanych osób, czym – w ocenie skarżącej – Sąd Okręgowy naruszył przepisart.442 § 3 kpk. W ocenie Sądu Apelacyjnego nie doszło w przedmiotowej sprawie do obrazy tego przepisu. Na wstępie podkreślenia wymaga (co dostrzega sama skarżąca cytując fragment uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 30 października 2014r. w sprawie II Ka 95/14), że sąd odwoławczy nakazałpodejmowanie prób(podkr. SA) spowodowania stawiennictwa świadka na rozprawę. W ocenie Sądu Apelacyjnego aktualnie rozpoznającego sprawę Sąd Okręgowy takie próby podejmował.
Odnosząc się do świadkaK. G.stwierdzić należy, że nie podejmował on korespondencji kierowanej do niego w związku z toczącym się postępowaniem w niniejszej sprawie (k.16075 akt sprawy, k.6, 69 załącznika adresowego). Poza sporem pozostaje, że korespondencja ta była kierowana pod właściwy adres świadka za granicą. Bezskuteczne okazały się również próby wezwania go na termin rozprawy za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz telefonu. Wobec powyższego, skoro świadek nie odpowiadał na podejmowane przez sąd orzekający próby kontaktu z nim (nie zaś jedynie odmawiał przyjazdu do Polski na przesłuchanie), nie sposób czynić temu sądowi zarzutu nieprzesłuchania świadka w drodze telekonferencji. Z tych samych względów skutku oczekiwanego przez skarżącą nie przyniesie wskazanie na inną sprawę, w której świadek ten – jak twierdzi obrońca oskarżonego - odebrał korespondencję z sądu i doszło do jego przesłuchania w sądzie właściwym dla jego miejsca zamieszkania.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących nieprzesłuchania na rozprawie świadkaP. M.podkreślenia wymaga, że świadek stawił się do sądu na wyznaczony termin rozprawy w dniu 15 stycznia 2016r. a do jego przesłuchania nie doszło z uwagi na nieobecność obrońcy oskarżonegoR. B.. Sąd II instancji oczywiście dostrzega podnoszoną w apelacji okoliczność zaplanowanego zabiegu obrońcy w tym terminie, niemniej jednak wiedząc jakie są trudności w bezpośrednim przesłuchaniu tego świadka przed sądem, obrońca mogła (mimo braku zgody oskarżonego) rozważyć ustanowienie substytuta aby doszło do realizacji tak akcentowanej przez nią zasady bezpośredniości w przeprowadzaniu dowodów. W tych okolicznościach niezasadny jest zarzut niedążenia do bezpośredniego przesłuchania tego świadka, pomimo iż „wyrażał on faktyczną wolę stawiennictwa w sądzie” (str.6 apelacji). Świadek bowiem stawił się w sądzie a do jego przesłuchania nie doszło z powodów leżących po stronie obrońcy oskarżonego.
Odnosząc się do zarzutu nieprzesłuchania na rozprawie świadkaP. S.na wstępie wskazać należy, że – wbrew twierdzeniom skarżącej – ustalenia faktyczne poczynione w oparciu o zeznania tego świadka nie były „liczne”. Dotyczyły bowiem jedynie dwóch (z których jeden był nieskuteczny) wyjazdów świadka w charakterze kuriera do Kolumbii celem przemytu kokainy oraz osób jakie w związku z nimi poznał. W kontekście wszystkich przypisanych oskarżonemuR. B.przestępstw nie sposób uznać ich za stanowiące podstawę licznych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Nadto wskazać godzi się, że skarżąca nie kwestionuje – w ocenie Sądu Apelacyjnego dokonanej na podstawie lektury wywiedzionego przez nią środka odwoławczego – samego faktu przemycania narkotyków zza granicy; kwestionuje natomiast udział oskarżonego w tym procederze oraz, w pewnym zakresie, ilość środków będących przedmiotem przemytu. Tymczasem zeznania świadkaP. S.odnoszą się właśnie do sposobu organizacji przemytu i ilości przemyconych przez niego narkotyków (tak kwestia będzie również przedmiotem rozważań w dalszej części niniejszego uzasadnienia), nie zaś bezpośrednio do roli oskarżonegoR. B.w tym procederze. Wiedza obrońcy oskarżonego co do miejsca pobytu świadkaP. S.(poprzez jego obrońcę w innej sprawie) winna – w ocenie Sądu Apelacyjnego – skutkować poinformowaniem sądu o adresie świadka, nie zaś czynieniem zarzutu apelacyjnego z okoliczności, że sąd nie zwrócił się o te informację do adwokata występującego w innej sprawie. Wpływu na trafność stanowiska Sądu I instancji w omawianej kwestii nie ma podnoszone przez skarżącą okoliczność, że wniosek o przesłuchanie świadkaP. S.został zawarty w akcie oskarżenia, który wpłynął do sądu w lipcu 2011r. Po pierwsze postępowanie zakończone zaskarżonym orzeczeniem rozpoczęło się w 2015r. a po wtóre i ważniejsze, Sąd Okręgowy czynił próby wezwania świadka na rozprawę na długo przed zamknięciem przewodu sądowego (k.70 załącznika adresowego) a wniosek obrońcy o zwrócenie się do adwokata reprezentującegoP. S.w innej sprawie został złożony w dniu 3 lutego 2016r., a zatem na końcowym etapie postępowania (kilka dni przed zamknięciem przewodu sądowego). Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny za uzasadnioną uznaje decyzję o oddaleniu wniosku o bezpośrednie przesłuchanie tego świadka w oparciu o przepisart.170 § 1 pkt 5 kpk.
Za niezasadne Sąd Apelacyjny uznał również zarzuty dotyczące nieprzesłuchania bezpośrednio na rozprawie świadkaM. H. (1). Wprawdzie istotnie świadek przebywał czasowo poza granicami kraju, jednakże wskazując na tę okoliczność skarżąca zdaje się nie dostrzegać bezskutecznych prób doręczenia świadkowi korespondencji sądowej (k.16239, 16365 akt sprawy, k.61 załącznika adresowego) a nadto tego, że miejsce pobytu świadka za granicą również nie było znane, mimo prób uzyskania tej informacji podejmowanych przez Sąd Okręgowy (k.16365 akt sprawy).
Również świadekP. K.nie stawiał się na wezwania sądu (k.16171, 16245akt sprawy). Postąpienie Sądu Okręgowego polegające na uznaniu zeznań tego świadka za odczytane (k.16367 akt sprawy) należy zatem uznać za uzasadnione. Istotnie bowiem, biorąc pod uwagę treść zeznań złożonych przez świadka na wcześniejszym etapie postępowania, istniały ku temu podstawy prawne. Wskazać w tym miejscu należy na częściowo dowolny wniosek skarżącej, że decyzja o ujawnieniu zeznań świadkaP. K.poprzez ich odczytanie podczas pierwszego procesu wzbudziła zastrzeżenia Sądu Apelacyjnego (str.7 apelacji). Zastrzeżenia tego sądu budziła bowiem niekonsekwencja Sądu I instancji w tym zakresie, co skutkowało wskazaniem przy uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania aby sąd orzekający zdecydował czy zachodzi potrzeba bezpośredniego przesłuchania świadka czy wystarczy przesłuchanie pośrednie (k.13018 akt sprawy). Brak jest podstaw do podzielenia poglądu skarżącej, że postanowienie Sądu Okręgowego wydane w toku rozprawy w dniu 11 lutego 2016r. (k.16437 akt sprawy) dotyczy świadkaP. K., nie zaśK. H.. Nazwisko tego ostatniego świadka jest przytaczane kilkukrotnie, zarówno przez sąd jak i przez obu obrońców. Nie złożono również wniosków o sprostowanie treści protokołu rozprawy.
Odnosząc się do zarzutów związanych ze świadkiemR. M.rację przyznać należy skarżącej, że protokół przesłuchania podejrzanego nie należy do dokumentów, które można odczytać na rozprawie w oparciu o przepis at.393§ 1 kpk. Niewątpliwie zatem doszło w tym zakresie do obrazy tego przepisu postępowania. Aby jednak zarzut ten mógł zostać uznany za skuteczny należy wykazać, że miał on wpływ na treść orzeczenia. Tego zaś skarżąca nie wykazała, a sąd odwoławczy istnienia takiego wpływu nie stwierdza. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zeznania tego świadka nie stały się podstawą ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie. Nie sposób zatem podzielić stanowiska skarżącej, że samo ujawnienie zeznań świadka na rozprawie świadczy o uznaniu ich za mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy skoro zeznania te nie stały się następnie podstawą poczynionych ustaleń faktycznych. Lektura tych zeznań pozwala na uznanie za trafne stanowiska Sądu Okręgowego, że nie są one przydatne do czynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie.R. M.odmówił bowiem składania wyjaśnień nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu (k.16416-16418 akt sprawy), co do którego umorzone zostało postępowanie (k.16420-16430 akt sprawy). Wskazać również należy, że wniosek o przesłuchanie tego świadka złożył obrońca oskarżonegoP. G.na okoliczność jego udziału w obrocie narkotykami (k.16437 akt sprawy); wniesiony zaś środek odwoławczy nie dotyczy tego oskarżonego.
Reasumując zatem, za nietrafny został uznany zarzut mającej wpływ na treść orzeczenia obrazyart.442 § 3 kpk. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 27.09.2016r. w sprawie V KK 245/16, że „W sytuacji gdy danego dowodu nie da się przeprowadzić, zalecenia sądu odwoławczego w tym zakresie tracą aktualność, a ich niezrealizowanie nie może być traktowane jako uchybienie dyspozycjiart. 442 § 3 k.p.k.”(Lex 2149236)
W uzasadnieniu apelacji skarżąca wskazała również na swój wniosek o bezpośrednie przesłuchanie innych świadków, poza wyżej omówionymi (str.6 apelacji). W żaden sposób jednak tego wątku nie rozwinęła. Tymczasem wskazać należy, że świadekA. K.został przesłuchany bezpośrednio przed sądem (k.16210 - 16211 akt sprawy) a zeznania pozostałych, tj.K. H.,T. L.,T. Z.iW. B.zostały ujawnione w trybieart.442 § 2 kpk(k.16367 akt sprawy)
Nie sposób za zasadny uznać zarzut oparcia ustaleń faktycznych o zeznania świadków, którzy nie zostali przesłuchani bezpośrednio przed Sądem I instancji. Przepisy postępowania karnego dopuszczają bowiem możliwość przeprowadzenia dowodu również poprzez jego ujawnienie lub odczytanie. Kwestia zasadności takiego postąpienia w realiach rozpoznawanej sprawy była powyżej przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego.
Aprobaty Sądu II instancji nie zyskał również zarzut dotyczący sporządzonego uzasadnienia, w szczególności zbiorczego powołania dowodów. W realiach rozpoznawanej sprawy nie ma zastosowania aktualnie obowiązujący przepisart.455a kpk, który nie dopuszcza możliwości uchylenia wyroku tylko z tego powodu, że uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart.424 kpk. Niemniej jednak – w ocenie Sądu Apelacyjnego – taki sposób przytoczenia dowodów nie może dyskwalifikować orzeczenia. Rolą sądu odwoławczego nie jest bowiem jedynie zapoznanie się z treścią zaskarżonego orzeczenia, jego uzasadnieniem i treścią złożonych środków odwoławczych i w oparciu o te dokumenty formułowanie wniosków o trafności lub nie zaskarżonego orzeczenia. Sąd ten ma bowiem nie tylko prawo ale i obowiązek zapoznania się z całością akt sprawy i dopiero wówczas, w ramach zakreślonych prawem sformułować wnioski co do trafności zaskarżonego orzeczenia. Reasumując zatem, wprawdzie rację ma skarżąca, że wskazanie dowodów w sposób w jaki dokonał tego Sąd Okręgowy nie jest właściwe i nie przyczynia się do przejrzystości sporządzonego uzasadnienia, to jednak pozostaje to bez wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.
Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie może również przynieść wskazanie na zaistniałą w istocie okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy z jednej strony wskazał, że świadekD. P.przyznał się do popełnienia czynów pozostających w związku z działaniami oskarżonych (str.35 uzasadnienia wyroku), z drugiej zaś strony przytoczył treść jego depozycji i ocenił je wskazując (trafnie), że nie przyznał się on do zarzucanych mu czynów będących przedmiotem odrębnego postępowania (str.78 uzasadnienia). W oparciu o zeznania tego świadka Sąd Okręgowy nie poczynił ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie (co przyznaje sama skarżąca – str.15 apelacji). Umieszczenie zatem na str. 35 uzasadnienia wyroku nazwiskaD. P.w grupie świadków, którzy przyznawali się do popełnienia czynów pozostających w związku z czynami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania i w oparciu o zeznania których zostały poczynione ustalenia faktyczne w przedmiotowej sprawie traktować można w kategorii omyłki pisarskiej, pozostającej bez wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.
Zarzut odnoszący się do czynu przypisanego oskarżonemuR. B.w pkt. VII zaskarżonego orzeczenia w zasadzie jedynie związany jest z omawianą kwestią, tj. sposobem przywołania dowodów, w szczególności zeznań świadkaK. G.. Okoliczność, że Sąd Okręgowy ustalając stan faktyczny w tym zakresie wskazał na zeznania świadkaK. G., który istotnie nie zeznawał na tę okoliczność nie może skutkować uznaniem, że brak jest podstaw do przypisania oskarżonemuR. B.popełnienia tego czynu. O tym bowiem, że dopuścił się jego popełnienia świadczą depozycjeM. C.(k.227, 296 akt sprawy).
Za częściowo zasadne zostały uznane zarzuty dotyczące pkt. VIII wyroku. W pierwszej kolejności jednak Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutów, które nie zyskały jego akceptacji.
Potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności we wskazanych przez skarżącą zeznaniach świadkaM. C.nie znalazło jej stanowisko, że świadek ów oraz oskarżonyR. B.należeli do grupy kierowanej przezS. M.. Takich ustaleń nie poczynił też Sąd Okręgowy, nie wskazał on w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia składu osobowego grupy przestępczej kierowanej przezS. M.podając jedynie, że taka grupa istniała i zajmowała się handlem narkotykami. Po śmierciS. M.w 2000r.(...)rynek narkotykowy zaczęła przejmować istniejąca już wówczas grupa kierowana przezP. J.(str.5 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia). Sąd Okręgowy nie poczynił ustaleń jakobyP. J.„korzystał” z kanału przerzutowego narkotyków z Kolumbii do Polski za życiaS. M.. Tym samym nie sposób podzielić stanowiska apelującej, że ustalenia dokonane przez Sąd I instancji a dotyczące okoliczności przemytu środków odurzających z Kolumbii do Polski są sprzeczne i nielogiczne. Okoliczność, żeP. J.zaprzeczył jakoby poleciłM. C.przekazywanie świadkowiM. N.środków finansowych na zakup narkotyków nie może skutkować uznaniem, że do wydawania takich poleceń nie doszło, boM. N., który zmarł przed wszczęciem postępowania w tej sprawie nie został przesłuchany. Okoliczność ta bowiem została ustalona w oparciu o obszerne i poddane swobodnej ocenie przez Sąd Okręgowy zeznania świadkaM. C.. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że świadekM. C.dokładnie opisał przedmiotowe zdarzenia, podczas gdy – na co wskazała sama skarżąca –P. J.ograniczył się jedynie do prostego zaprzeczenia tym faktom. O tym, że tzw. „Święta Trójca”, którą tworzyliR. B.,M. C.iA. M.podlegałaP. J.(zeznania świadków:D. S.– k.831 akt sprawy,P. K.– k.10061 akt sprawy). Potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach świadkaM. C.nie znalazł wywiedziony przez apelującą wniosek, żeM. C.był osobiście zainteresowany przemytem kokainy z Kolumbii. Z zeznań świadkaM. C.wynika bowiem, że pierwszy jego przemyt kokainy z Kolumbii miał miejsce na polecenieA. B.ps. „P.” i wówczas poznałM. N.. Gdy zleceniodawca nie zapłacił mu za dokonanie tego przemytu, zwrócił się o pomoc w wyegzekwowaniu należności doP. J.. Ten wówczas godząc się na udzielenie pomocy, zaproponował mu jednocześnie współpracę i organizowanie przemytów z Kolumbii na jego rzecz (k227-228 akt sprawy). Na to z kolei zgodził sięM. C.. Z tego względu nie sposób podzielić stanowiska skarżącej, że sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania jest danie jemu wiary, że dokonywał przemytów kokainy z Kolumbii na polecenieP. J.. Nie jest również nielogicznym i sprzecznym z doświadczeniem życiowym ustalenie, że kontakty zM. N.następowały na polecenieP. J.skoro – jak twierdzi skarżąca nie znali się oni. Nie musieli się bowiem znać, skoro łącznikiem między nimi byłM. C.. Nadużyciem ze strony skarżącej jest twierdzenie, żeM. C.iM. N.znali się „od lat”. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika nic więcej poza wspomnianymi wyżej okolicznościami ich znajomości. A nawet jeżeli rzeczywiście polegałoby to na prawdzie, to nie ma to żadnego wpływu na ocenę ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy w powyższej sprawie. Ze zgromadzonego bowiem materiału dowodowego nie wynika – co zdaje się sugerować apelująca – żeM. C.na własną rękę organizował przemyt kokainy z Kolumbii współpracując w tym zakresie z przebywającym tamM. N.. Pierwszy raz pojechał tam na polecenieA. B.a potem działał na polecenieP. J.. Reasumując – Sąd Apelacyjny nie podziela stanowiska skarżącej o braku wiarygodności zeznańM. C.zarówno w omawianych kwestiach, jak i w zakresie dotyczącym udziału oskarżonegoR. B.w tym procederze.
Rację natomiast (w pewnym zakresie) ma skarżąca kwestionując ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego co do ilości substancji narkotycznych będących przedmiotem przemytu i wprowadzenia do obrotu przypisanych oskarżonemuR. B.w pkt. VIII zaskarżonego orzeczenia.
Na wstępie wskazać należy, że ustalenia Sądu Okręgowego co do tego, żeM. C.iP. B.byli jedynymi osobami werbującymi kurierów dotyczą przemytu kokainy z Kolumbii (str.7 uzasadnienia wyroku). Częściowo rację ma jednak skarżąca wskazując na nieprawidłowe ustalenia Sądu I instancji dotyczące osób będących kurierami i ilości dokonanych przez nich przemytów a co za tym idzie ilości przemyconej kokainy, poczynione na str.7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nieprawidłowym jest ustalenie, żeA. K.był kurierem kokainy z Kolumbii. Jak wynika bowiem z niekwestionowanych przez żadną ze stron jego zeznań (uznanych również za wiarygodne przez sąd orzekający - str.62 uzasadnienia wyroku) świadek ten zwerbowany przezM. H. (1)przemycał kokainę jedynie zA.(k.10876, 11333 akt sprawy). Rację ma również skarżąca twierdząc, żeW. B.nie przywiózł kokainy z Kolumbii. Wprawdzie bowiem miał to zrobić ale do Kolumbii nie dotarł zatrzymany na terenie Niemiec (k.11235 akt sprawy). Wobec powyższego rację ma również apelująca wskazując na niewłaściwie obliczoną przez Sąd Okręgowy ilość kokainy przemyconej z Kolumbii (pkt VIIIa zaskarżonego orzeczenia). Wprawdzie nie ma racji twierdząc, że Sąd I instancji nie ustalił jaką ilość kokainy przemyciłD. S.(ustalił bowiem, że każdorazowo, a wg. ustaleń sądu czynił to dwukrotnie, przemycił 0,5-0,6 kg kokainy (str.7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), to jednak należy przyznać rację skarżącej, że ustalenia sądu w tym zakresie są sprzeczne z zeznaniami świadkaD. S.i nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach przeprowadzonych w sprawie. Tymczasem z uznanych przez Sąd Okręgowy za wiarygodne zeznańD. S.złożonych w toku postępowania przygotowawczego wynika, że z Kolumbii do Polski przemycił on 300 g kokainy (k.9621 akt sprawy), brał też udział w obrocie narkotykami, za które nabywcy przekazywali pieniądze bezpośrednio jednemu z członków „Świętej Trójcy” (A. M.,M. C.,R. B.– k.9623 akt sprawy). O tym, że w czasie pierwszego wyjazdu do Kolumbii świadekP. S.wraz z kolegą przemycili łącznie 1,2 kg. kokainy świadczą zeznaniaM. C.(k.250 akt sprawy). Uznać zatem należy – w oparciu o dowody ocenione i uznane za wiarygodne przez Sąd Okręgowy, że przedmiotem opisanego w pkt. VIIIa przemytu z Kolumbii było 1,5 kg. kokainy (1,2 kg. przemyciłP. S.z kolegą i 0,3 kg.D. S.), nie zaś 3,7 kg., gdyż ilość ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Prawidłowe natomiast są ustalenia Sądu Okręgowego odnośnie ilości kokainy przemyconej z Holandii (1,4 kg. pkt VIIIb wyroku) znajduje to bowiem potwierdzenie w uznanych za wiarygodne zeznaniach świadkaM. C.(k.266-267 akt sprawy). W tym zakresie nie zostały również podniesione szczegółowe zarzuty w apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonegoR. B.(str.11 apelacji). Nie ma natomiast racji skarżąca, że ilość ta jest tożsama z ilością wskazaną w pkt. VIIIc wyroku, tam bowiem Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemu udział w przemycie 900 g kokainy. Są to dwa odrębne zachowania przestępcze. W pkt. VIIIc wyroku Sąd odniósł się bowiem do kokainy przemyconej zA.. Ponownie wskazać należy, że nie dotyczy to przemytu z Holandii (pkt VIIIb wyroku). Kurierami zA.byli:A. K.,T. Z.(po jednym razie) i trzykrotnieW. B.. Skoro skarżąca twierdzi, że łącznie przemycili oni 1.162 gramy kokainy a Sąd Okręgowy ustalił, że było to 900 gram to nie sposób czynić mu zarzutu obrazyart.5 § 2 kpk. Ustalenia poczynione bowiem przez sąd w tym zakresie są korzystniejsze dla oskarżonego niż te czynione przez jego obrońcę.
Całkowicie chybionym jest zarzut oparty o przepisart.435 kpk(str.12 apelacji), gdyż przepis ów nie ma zastosowania w powyższej sprawie.
Nie doszło również do obrazyart.443 kpkw zakresie ustalenia ilości kokainy przemyconej z Kolumbii,A.i Holandii. Sąd Okręgowy w uchylonym wyroku w sprawie XIV K 171/11 ustalił bowiem, że oskarżony uczestniczył w przemycie i obrocie 10 kg. kokainy, podczas gdy w wyroku będącym obecnie przedmiotem kontroli instancyjnej Sąd Okręgowy określił tę ilość na 6 kg. (suma pkt VIII a, b ppkt 2 i c wyroku). Podkreślenia w tym miejscu ponownie wymaga, że nie ma racji skarżąca utożsamiając kokainę przemyconą zA.z tą przemyconą z Holandii (str.12 apelacji). Są to bowiem – jak wyżej wskazano - różne zachowania przestępcze. Podnieść nadto należy, że o obrazieart.443 kpkmożna byłoby mówić, gdyby ustalenia sądu znajdujące swój wyraz w treści wyroku były mniej korzystne niż te zawarte w wyroku wydanym wcześniej a w zakresie ustaleń faktycznych zaskarżonym jedynie na korzyść oskarżonego. Powoływanie się zatem na część motywacyjną uchylonego wyroku w sprawie XIV K 171/11 nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą skutku, bo to bowiem treść wyroku jest wiążąca. Na marginesie zatem jedynie wspomnieć należy, że to między innymi „niekompatybilność” wyroku z jego uzasadnieniem była powodem jego uchylenia (podobnie Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4.12.2015r. w sprawie II AKa 287/15, LEX nr 1964946)
Skutku oczekiwanego przez skarżącą nie mogą przynieść zarzuty dotyczące przemytu i obrotu marihuaną (pkt. VIIIb ppkt 1 wyroku). Powoływanie się na zeznania świadków:M. C.iK. G., w których określają ilość przemyconej i wprowadzonej do obrotu marihuany na 600 kg. jest bezprzedmiotowe, skoro w zaskarżonym orzeczeniu Sąd Okręgowy ustalił tę ilość na poziomie 220kg. (nie zaś 230 kg. jak wskazuje skarżąca – str.13 apelacji). Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że Sąd Okręgowy – wbrew twierdzeniom skarżącej – dostrzega treść zeznań złożonych przez świadkaM. C.w dniu 18 stycznia 2008r. (str.44 uzasadnienia wyroku). Wskazać również godzi się, że świadekK. G.zajmował się dystrybucją narkotyków wprowadzanych do obrotu przez grupę, w skład której wchodził oskarżonyR. B., skąd również czerpał wiedzę co do skali procederu, w szczególności dotyczącego obrotu marihuaną. Stąd argumenty, że nie brał udziału w przemycie i w spotkaniu wHotelu (...)wG.nie mogą skutkować uznaniem jego zeznań za niewiarygodne. O skali przemytu marihuany z Holandii do Polski zeznaje również świadekA. M.(k.10360 akt sprawy), co dostrzega sama skarżąca (str.14 apelacji). Okoliczność, że świadkowie:M. C.iK. G.podali ilość przemyconej marihuany odmienną niż to przyjął Sąd Okręgowy nie może implikować – czego domaga się skarżąca - uznania całości ich zeznań za niewiarygodne.
Odnosząc się do zarzutów związanych z pkt. IX zaskarżonego orzeczenia wskazać należy na wstępie, że ustalenia faktyczne w tym zakresie znajdują się na str.27 uzasadnienia wyroku. Wprawdzie istotnie są one dość lakoniczne ale biorąc pod uwagę treść przeprowadzonych i ocenionych w sposób swobodny przez Sąd Okręgowy dowodów uznać należy, że przypisanie oskarżonemuR. B.tego czynu jest w pełni zasadne. Wskazać tu godzi się na zeznania świadkaK. G., z których wynika, że oskarżonyR. B.brał udział w produkcji tabletek ekstazy z logo „M.” (k.5270 akt sprawy). Świadczą o tym również zeznania świadkaA. M., który podał, że razemR. B.iM. C.finansował zakup półproduktów przeznaczonych do produkcji tabletek ekstazy w Holandii (k.10352 akt sprawy). Zatem zarzut braku udowodnienia, że oskarżony ten gromadził środki na zakup prekursorów oraz przekazywał je w celu przystąpienia do produkcji tabletek uznać należy na nieuzasadniony.
Rację ma skarżąca wskazując, że Sąd Okręgowy dokonał oceny zeznań świadkaM. J.(str.73-74 uzasadnienia), podczas gdy ani nie przesłuchał go w toku postępowania jurysdykcyjnego w przedmiotowej sprawie ani nie włączył jego zeznań złożonych na etapie postępowania przygotowawczego w poczet materiału dowodowego, czym naruszyłart.410 kpk. Aby jednak można było mówić o skutecznie podniesionym zarzucie opartym o przepisart.438 pkt 2 kpk, naruszenie to musiałoby mieć wpływ na treść orzeczenia. Takiego natomiast wpływu skarżąca nie wykazuje a sąd odwoławczy nie stwierdza.M. J.był jednym z kurierów przewożących narkotyki z Holandii do Polski. Jego aktywność w tym zakresie była jednorazowa; zatrzymany został w drodze powrotnej, na terenie Niemiec. Wyeliminowanie zeznań tego świadka z materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie (konieczne skoro nie zostały prawidłowo wprowadzone w poczet materiału dowodowego) w żaden sposób nie zmienia jednak sytuacji procesowej oskarżonegoR. B.. Odwołanie się przez skarżącą do fragmentu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, w których Sąd Okręgowy wskazuje na te zeznania jako potwierdzające zeznania świadkaK. G.nie może przynieść oczekiwanego przez nią rezultatu.K. G.zeznawał bowiem w powyższej sprawie na różne okoliczności, w tym nie odnoszące się bezpośrednio do osoby oskarżonegoR. B., choć związane z nim poprzez fakt jego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Tych okoliczności dotyczą również zeznaniaM. J.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika aby znał on oskarżonegoR. B., miał świadomość jego udziału i roli w grupie. Na prośbęK. G.zgodził się jedynie na przewiezienie z Holandii do Polski paczki narkotyków. Gdyby zatem jego zeznania zostały prawidłowo włączone w poczet materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie mogłyby stanowić podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie jednego ze sposobów dokonywania przemytów narkotyków, nie zaś co do udziału w tym oskarżonegoR. B.. Metody dostarczania narkotyków na teren Polski zostały zaś przedstawione również w innych, prawidłowo ujawnionych dowodach a zatem brak podstaw do oparcia się w tym zakresie również o zeznaniaM. J.pozostaje – w ocenie Sądu Apelacyjnego - bez wpływu na treść zaskarżonego orzeczenia.
Również kar orzeczonych wobec oskarżonegoR. B.nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surowe. Bez wpływu na wysokość kar jednostkowych orzeczonych za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. VIII wyroku pozostaje fakt przyjęcia przez sąd odwoławczy mniejszej ilości kokainy przemyconej z Kolumbii (1,5 kg. w miejsce 3,7 kg. przyjętych przez Sąd I instancji) a co za tym idzie – mniejszej ilości tego narkotyku wprowadzonej do obrotu (3,8 kg. w miejsce 4,4 kg.). Jednocześnie bowiem, uwzględniając w tym względzie apelację prokuratora wniesioną na niekorzyść oskarżonegoR. B.(pkt I apelacji), do opisu tego czynu sąd odwoławczy wprowadził udział w obrocie 220 kg. marihuany. Poczynione zmiany w zakresie pkt. VIII i IX wyroku nie implikowały – w ocenie Sądu II instancji zmian z zakresie orzeczonych wobecR. B.nawiązek i przepadku równowartości korzyści majątkowej. Wprawdzie bowiem w pkt. VIII wyroku zmniejszono ilość (a co za tym idzie i wartość) kokainy przemyconej z Kolumbii i wprowadzonej do obrotu (o 2,2 kg., tj. 297.500,-zł.) oraz wartość amfetaminy (o 150.000,-zł.), to jednak przypisano wprowadzenie do obrotu 220 kg. marihuany wartości 2.552.000,-zł. Ostatecznie zatem wartość łącznie przemyconych i wprowadzonych do obrotu narkotyków w zarzucie przypisanym oskarżonemuR. B.w pkt. VIII wyroku wzrosła. Obniżenie zaś wartości tabletek ekstazy nastąpiło natomiast jedynie o niespełna 20%, również zatem i w tym zakresie – w ocenie Sądu Apelacyjnego – brak było podstaw do obniżania nawiązki i równowartości osiągniętej korzyści majątkowej. Zwłaszcza, że w przypadku tej ostatniej orzeczona ona została jedynie w części, stosunkowo niewielkiej biorąc pod uwagę będącą podstawą jej wymierzenia skalę przestępczej działalności oskarżonegoR. B.oraz fakt, że zyski dzielone były na innych jej beneficjentów, w szczególnościM. C.iA. M..
Uwzględniając zarzut apelującego oskarżyciela publicznego dotyczący obrazy prawa materialnego (pkt II apelacji) sąd odwoławczy podwyższył karę pozbawienia wolności orzeczoną wobec oskarżonegoR. B.w pkt IX zaskarżonego wyroku do 3 lat i 1 miesiąca uznając, że brak jest podstaw do określenia jej w wymiarze postulowanym przez skarżącego, tj. 5 lat pozbawienia wolności. Brak wniosku oskarżyciela publicznego o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego zwalnia ten sąd od obowiązku szerszego odnoszenia się do tego zarzutu.
Działając z urzędu Sąd Okręgowy skorygował wartość amfetaminy wprowadzonej do obrotu (pkt VIIIc wyroku). Sąd I instancji bowiem przypisał oskarżonemu udział w obrocie 5 kg. amfetaminy stanowiącej 5.000 porcji (podczas gdy w akcie oskarżenia zarzucono mu udział w obrocie 10 kg. marihuany stanowiącej 10.000 porcji). Nie zmienił jednak jej wartości przy jednoczesnym braku podstaw do uznania, że należy przyjąć inną wartość jednej porcji konsumpcyjnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

2
w pkt VIII:

- w ppkt. a) ustalił, że przedmiotem przemytu celem wprowadzenia do obrotu było 1,5 kg. kokainy stanowiącej nie mniej niż 1500 porcji dealerskich o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 202.500 zł.
- w ppkt. b z opisu czynu wyeliminował określenie „jak i dostawcom narkotyków”,
- w ppkt. c:
* ustalił, że oskarżony uczestniczył w obrocie 3.800 gramów kokainy, co stanowi 3800 porcji o wartości detalicznej sprzedaży nie mniejszej niż 646.000,-zł.,
* ustalił, że wartość detaliczna amfetaminy wprowadzonej do obrotu wynosi nie mniej niż 150.000,-zł.
* ustalił, że przedmiotem obrotu było 100.000 tabletek ekstazy oznaczonych logo „M.” o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.000.000,-zł. co stanowi nie mniej niż 100.000 porcji dealerskich,
* ustalił nadto, że oskarżony uczestniczył w obrocie 220 kg. marihuany, co stanowi około 220.000 porcji o wartości detalicznej nie mniejszej niż 638.000 Euro (2.552.000 zł.)
2. w pkt. IX:
- ustalił, że w sposób tam opisany oskarżony pomagał w wytworzeniu 100.000 tabletek ekstazy oznaczonych logo(...)o wartości detalicznej nie mniejszej niż 1.000.000,-zł. co łącznie stanowiło nie mniej niż 100.000 porcji dealerskich
- orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności podwyższa do 3 (trzech) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności,
W pozostałym zakresie, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek zart.439 kpkiart.440 kpksąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na mocyart.626 § 1 kpk,art.627 kpk,art.634 kpk,art.1, art.2 ust.1 pkt 6, art.3 ust.1 i art.6 ustawy z dnia 23.06.1973r.o opłatach w sprawach karnychobciążając nimi oskarżonego. Nie znalazł bowiem podstaw do zwolnienia go od obowiązku ich ponoszenia.