Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1392/16
Data wyroku: 2016-12-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Groźba
Podstawa prawna: art 190 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 1392/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: p.o. protokolant sądowy Agnieszka Karpińska
przy udziale prokuratora Marka Traczyka
po rozpoznaniu dnia 9 grudnia 2016 r. w Warszawie
sprawyC. G., synaM.iA.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 190a § 1 kkw zb. zart. 190 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 217 § 1 kkw zb. zart. 288 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 190 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 20 maja 2016 r.    sygn. akt III K 335/14
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że przyjmuje, iż łączna kara pozbawienia wolności orzeczona została w miejsce jednostkowych kar pozbawienia wolności określonych w punkcie I a, II a i III wyroku; w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1392/16

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 9 grudnia 2016r.
Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południew Warszawie z dnia 20 maja 2016r. został zaskarżony przez obrońcę w zakresie kwalifikacji prawnej działania oskarżonego oraz obrazy przepisówart. 70§1 kkiart. 37a kk. Apelacja ta nie jest zasadna. Już na wstępie zauważyć należy, iż zarzut błędnego przyjęcia kwalifikacji zart. 190a i 217 kknie dotyczy treści zaskarżonego wyroku, bowiem Sąd Rejonowy tak opisanego zachowania oskarżonemu nie przypisał. Dostrzegła to skarżąca w toku rozprawy przed sądem odwoławczym, ograniczając tę część zarzutu do bezzasadnego przyjęcia zbiegu przepisówart. 190a§1 kkorazart. 190§1 kk. Zważywszy na oczywistą bezprzedmiotowość zarzutu w pierwotnej postaci, odnieść się należy do postaci zmodyfikowanej. Uzasadniając trafność zajętego stanowiska skarżąca posiłkuje się poglądami komentatorów, najwyraźniej nie dostrzegając, iż wyrażone tam poglądy odnoszą się do innych stanów faktycznych niż ustalony w niniejszym postępowaniu. Oskarżonemu przypisano, że w okresie od 27 października do1 grudnia 2014r. wysyłając wiadomości mail, sms, a także telefonicznie uporczywie nękał pokrzywdzoną wzbudzając u niej uzasadnione poczucie zagrożenia i istotnie naruszając prywatność – co stanowi o zasadności kwalifikacji prawnej zart. 190a§1 kk- ale także i to, że w dniu 29 listopada 2014r. kierował za pośrednictwem wiadomości sms groźby karalne pozbawienia jej życia, wzbudzając uzasadnioną obawę ich spełnienia. Ta ostatnia część zarzutu literalnie wyczerpuje znamię groźby karalnej stypizowanej wart. 190§1 kk. Wedle wyrażonego przez Sąd Rejonowy poglądu, rozciągnięte w czasie zachowanie oskarżonego, ukierunkowane na poniżenie i zastraszenie kobiety, która zerwała z nim związek, należało potraktować jako całość. Oczywistą konsekwencją tego było przyjęcie kumulatywnej kwalifikacji prawnej pozostających w zbiegu rzeczywistym przepisówKodeksu karnego. Zdaniem Sądu Okręgowego, tego rodzaju konstrukcja prawna w pełni odzwierciedla kryminalną zawartość zachowania sprawcy,nota benebędąc dla oskarżonego rozwiązaniem korzystniejszym, niż w przypadku przyjęcia realnego zbiegu przestępstw.
Chybiony jest zarzut apelacji, iż Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisuart. 70§1 kk, poprzez wyznaczenie oskarżonemu 4-letniego okresu probacyjnego. Najwyraźniej zarzut ten jest powodowany lakonicznością sporządzonego uzasadnienia. Nie powinno jednak ujść uwadze skarżącej, że ferując rozstrzygnięcie stosował Sąd przepisy ustawy obowiązującej uprzednio( przed 1 lipca 2015r. – Dz. U. z 2015r. poz. 396), na co wskazuje przywołanie przepisuart. 4§1 kk. Zważywszy chociażby tylko na treść aktualnie obowiązującegoart. 72§1 kk, który w sposób oczywisty miałby tu zastosowanie, uznać należy, że Sąd Rejonowy, pomimo orzeczenia dłuższego niż obecnie obowiązujący okresu próby,in concretozastosował przepisy ustawy względniejszej dla sprawcy.
Nietrafny jest też kolejny zarzut apelacji, a to niezastosowanie przez Sąd Rejonowy przepisuart. 37a kki wymierzenie przez to oskarżonemu kary pozbawienia, a nie ograniczenia wolności. Wedle utrwalonego takw doktrynie, jak i orzecznictwie poglądu, obraza prawa materialnego ma miejsce w wypadku naruszenia przepisu o charakterze stanowczym, zawierającym niezrealizowany w zaskarżonym orzeczeniu nakaz lub pominięty zakaz. Takiego charakteru nie ma przepisart. 37a kkprzewidujący fakultatywność orzeczenia kary ograniczenia wolności lub grzywny zamiast kary pozbawienia wolności (por. min. post. SN z 26.2.2007 r., IV KK 41/07, OSProk. i Pr. 2007, Nr 9,poz. 14). Oceniając więc stawiany zarzut jedyniew kategoriach wymierzenia kary rażąco nadmiernie surowej, wskazać należy na wielość przypisanych oskarżonemu czynów przestępnych, również na szkodę osoby postronnej –M. T., z którym w oczywisty sposób nie pozostawał w jakiejkolwiek sytuacji konfliktowej, co świadczy o znacznym nasileniu złej woli, nakazując surowsze potraktowanie. W tej więc sytuacji stwierdzone w sprawie okoliczności łagodzące, a w szczególności dotychczasową niekaralność sądową oskarżonego trafnie uwzględnił Sąd orzekający jedynie przy wymiarze kary, orzeczonej z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia.
Z wyżej podniesionych względów należało zarzuty apelacji pozostawić bez uwzględnienia, korygując jedynie z urzędu omyłkę w numeracji jednostkowych kar pozbawienia wolności stanowiących podstawę wymierzenia kary łącznej.