Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 275/16
Data wyroku: 2016-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 98 ust. 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dz. U. z 2016 roku poz. 963) i w art. 122 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz U. z 2016 roku poz. 656)
Teza: obwinioną skazano przy zastosowaniu art. 9§1 i 2 kw oraz art. 39§1 i 2 kw łącznie na karę grzywny w wysokości 1000 zł i obciążono kosztami;
częściowo umorzono postępowanie z uwagi na przedawnienie karalności wykroczeń - art. 5§1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45§1 kw)

UZASADNIENIE
W związku ze złożeniem wniosku o uzasadnienie wyroku przez obwinionąD. C.jedynie co do rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych na podstawieart. 424 § 3 kpkw zw. zart. 82 § 1 kpwograniczono zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz podjętych rozstrzygnięć.
Sąd zważył, co następuje:
Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na jego podstawie ustalono, że obwinionaD. C.prowadząc działalność gospodarczą wP.w zakresie fryzjerstwa i innych zabiegów kosmetycznych, i mając ustawowy obowiązek terminowego opłacania składek, nie opłaciła składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopada, grudzień 2015 roku, styczeń, luty i marzec 2016 roku. Obwiniona działała umyślnie. Wiedziała, że ciąży na niej ustawowy obowiązek terminowego opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz Pracy a mimo to tych składek nie opłacała i na dzień złożenia wniosku o ukaranie zalęgłość nie została uregulowana.
Tak więc swoim zachowaniem obwiniona wyczerpała ustawowe znamiona wykroczeń określonych wart. 98 ust 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z 13.10.1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych(Dz. U. z 2016 roku poz. 963) i wart. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. z 2016 roku poz. 656).
W myśl art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.
W zakresie nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy w miesiącach marzec i kwiecień 2015 roku, Sąd na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 kpww zw. zart. 45 § 1kw, postępowanie wykroczeniowe umorzył wobec przedawnienia karalności wykroczenia. Postępowanie w tej sprawie wszczęto w dniu 6 czerwca 2016 roku a więc w zakresie tych dwóch miesięcy –z uwagi na termin opłacania składek– przed wszczęcie upłynął rok od daty popełnienia a zatem nastąpiło przedawnienie karalności tych zachowań.
W myślart. 98 ust 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychodpowiedzialność za wykroczenia ponosi ten, kto jako płatnik składek albo osoba obowiązana do działania w imieniu płatnika nie dopełnia obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne w przewidzianym przepisami terminie oraz nie dopełnia obowiązku dokonywania wpłat z innych tytułów, do których poboru jest obowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych – czyli między innym składek na ubezpieczenie zdrowotne, stosownie do treściart. 32 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wykroczenie to zagrożone jest karą grzywny do 5.000 złotych.
Stosownie natomiast doart. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy(Dz. U. z 2016 roku poz. 656) odpowiedzialności wykroczeniowej podlega ten, kto nie dopełnia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy lub nie opłaca ich w przewidzianym przepisami terminie. Czyn ten zagrożony jest karą grzywny nie niższą od 3.000 złotych.
W myśl art. 9 § 1 i 2 kw jeżeli czyn zarzucany obwinionemu wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów, zaś jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.
Obwiniona nie była dotychczas karana sądownie, utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ustalono wysokości uzyskiwanego dochodu (vide: karta karna k.15, dane osobowe k. 25, 53)
Orzekając w zakresie kary Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary zawartych w art. 33 kw.
W ocenie Sądu społeczna szkodliwość zarzucanego obwinionemu czynu nie jest znaczna.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że w sprawie tej istnieją te szczególne przesłanki przewidziane w art. 39 § 1 i 2 kw uzasadniające zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, która polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju. W ocenie Sądu nawet kara orzeczona w najniższym możliwym ustawowym zagrożeniu za przypisane wykroczenia (grzywna w wysokości 3.000 złotych), mając na uwadze okoliczności czynu, dotychczasowy styl życia obwinionej, jej właściwości i warunki osobiste, raziła by swoją surowością.
W tej sytuacji Sąd mając na uwadze powyższe okoliczności oraz uznając, że obwinionaD. C.popełniła wykroczenia w zmodyfikowanym okresie zart. 98 ust 1 pkt 1a i ust. 3 ustawy z 13.10.1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznychi zart. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, skazał ją za to, zaś na podstawieart. 122 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracyw zw. zart. 9 § 1 i 2kw iart. 39 § 1 i 2kw wymierzył jej łącznie karę grzywny w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych a więc w wysokości poniżej dolnego ustawowego zagrożenia.
Kara grzywny w tej wysokości jest w ocenie Sądu karą sprawiedliwą i adekwatną zarówno do stopnia społecznej szkodliwości czynów jak i zawinienia obwinionej. Pozostaje także w zakresie możliwości majątkowych obwinionego biorąc pod uwagę rodzaj prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Winna również spełnić oczekiwaną rolę w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej. Niniejsze postępowanie oraz orzeczona kara będzie dla obwinionej właściwą nauczką życiową i zdaniem Sądu sprawi, że w przyszłości nie wjedzie on w konflikt z prawem i nie popełni ponownie czynu zabronionego w postaci wykroczenia lub przestępstwa.
O zryczałtowanych wydatkach postępowania i opłacie sądowej Sąd orzekł w myśl przepisów powołanych w sentencji wyroku –punkt III.– uznając, że sytuacja majątkowa obwinionego w pełni pozwala na ich uiszczenie.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...):

-(...);

3
(...).

P.(...)