Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V W 3441/16
Data wyroku: 2017-02-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Klaudia Miłek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 124 par 1 kw
Teza: obwinionych uniewinniono od popełnienia zarzuconego im czynu

Sygn. akt VW 3441/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lutego 2017 r.
Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSR Klaudia Miłek
Protokolant: Paulina Kowalczyk
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach : 6.10, 22.11, 6.12. 13.12.2016 roku , 7.02.2017 roku 1 sprawy, przeciwko 1)W. Z.ur. dnia (...)
obwinionego o to że:
w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 04 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku działając wspólnie i w porozumieniu zH. K.dokonał umyślnego zniszczenia mienia należącego do pokrzywdzonegoT. E.w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych nadziałkach ewidencyjnych (...)z obrębu 2-03-05 położnych wW.u zbieguulic (...), przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę,
tj. o czyn zart. 124 § 1 kodeksu wykroczeń
2)H. K.ur. dnia (...)
obwinionej o to ,że
w bliżej nieokreślonym czasie jednak nie wcześniej niż w dniu 04 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku działając wspólnie i w porozumieniu zW. Z.dokonała umyślnego zniszczenia mienia należącego do pokrzywdzonegoT. E.w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych nadziałkach ewidencyjnych (...)z obrębu 2-03-05 położnych wW.u zbieguulic (...), przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę
tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w.
3)M. M.ur. dnia (...)
obwinionego o to , że
w listopadzie 2015 roku podżegałW. Z.iH. K.do wyrządzenia pokrzywdzonemuT. E.szkody poprzez zniszczenie należącego do pokrzywdzonego mienia w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych nadziałkach ewidencyjnych (...)z obrębu 2-03-05 położnych wW.u zbieguulic (...), w konsekwencji czegoW. Z.orazH. K.mieli się dopuścić w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 04 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku zniszczenia w/w mienia przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę
tj. o czyn z art. 12 k.w. w zw. z art. 124 § 1 i 3 k.w.
orzeka

I
ObwinionegoW. Z.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu .

II
ObwinionąH. K.uniewinnia od popełnienia zarzucanego jej czynu.

III
ObwinionegoM. M.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu.

IV
Koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt V W 3441/16

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie i ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W listopadzie 2015 rokuT. E.był posiadaczemdziałki ewidencyjnej nr (...)(podział 16/1 i 16/2) z obrębu 2-03-05 wW.-D.O., mieszczącej się przy skrzyżowaniuulicy (...).
Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie, nakazałW. Z.iH. K., aby przywróciliT. E.utracone posiadanie nieruchomości gruntowej, stanowiącejdziałkę ewidencyjną nr (...), z obrębu 2-03-05, położonej wW.u zbieguulicy (...), poprzez usuniecie płotu postawionego przez nich od stronyulicy (...), w terminie 7 dni od uprawomocnienia się niniejszego wyroku i zakazuje pozwanym blokowania powodowi i jego klientom przejścia i przejazdu do wskazanej nieruchomości i ustawienia tam jakichkolwiek przedmiotów będących własnością pozwanych.
W październiku 2015 roku na wzmiankowanej działce znajdującej się w posiadaniuT. E.znajdował się wykonany z materiału baner, którego mocowania w dniu 24 października 2015 roku zostały uszkodzone. Sprawcy szkody nie zostali ujawnieni, a postępowanie w tym przedmiocie zostało umorzone postanowieniem z dnia 30 października 2015 roku.
W dniach pomiędzy 5 a 10 listopada 2015 rokuT. E.ustawił na wzmiankowanej działce szklany baner z napisem „W.-sprze” wraz z numerem telefonu o wartości rynkowej baneru - 240 złotych. Dnia 10 listopada przedmiotowy baner został wyrwany z ziemi i przeniesiony kilka metrów dalej. Ktoś uderzył w niego kamieniem. Nadto dnia 5 listopada 2015 roku doszło do zniszczenia umieszczonych na analizowanej działce trzech wybetonowanych słupków. Sprawcy powyższych działań nie zostali ujawnieni.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:
notatki urzędowej (k. 30, 40, 97, 110, 171-172), protokołu oględzin miejsca (k. 31-36v.), opinii biegłego sądowego (k. 44-46),kserokopii postanowienia o umorzeniu postępowania (K. 47), protokołu ustnego przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie (k. 54-56) kserokopii wyroku z dnia 29 maja 2013 roku z uzasadnieniem (k. 61-72), protokołu oględzin rzeczy (k.73-74), opinii biegłego sądowego (k. 85-87), kserokopii postanowienia o umorzeniu dochodzenia (k. 88), dokumentacji fotograficznej (k.75-82), kserokopii notatników służbowych (k. 173-178), wyroku SO w Warszawie z dnia 31 października 2014 roku w sprawie o sygn.. V Ca 7/14, wyjaśnieńW. Z.(k. 103, 126), wyjaśnieńH. K.(k. 105, 126-127), wyjaśnieńM. M.(k. 127), częściowo zeznańT. E.(k. 23-25, 127-129), zeznańZ. N.(k. 138-139, 191), zeznańR. S.(k. 192-193), zeznańM. C.(k. 193).
ObwinionyW. Z.dnia 5 lutego 2016 roku podał, iż widział jak przedmiotowy baner leżał na ziemi, ale nie on dokonał jego zerwania, nie wie czy byli jacyś świadkowie zdarzenia. (k. 103) Przesłuchany na rozprawie w dniu 6 października 2016 roku stwierdził, że nie wie o co chodzi w sprawie i nie ma nic do powiedzenia. Zaznaczył, że ciągle jest oskarżany przez panaE.. (k. 126) Obwiniony wyjaśnił, że w dniu zdarzenia był z paniąH. K.obok działki pokrzywdzonego, gdyż mieszka na działce sąsiadującej (k. 192).
ObwinionaH. K.dnia 8 lutego podała, że widziała baner z płachty, zawieszony na metalowych linach, ona nigdy nie przewróciła tego banneru i nie wie, kto mógł to zrobić (k. 105). Przesłuchiwania na rozprawie w dniu 6 października 2016 roku nie przyznała się do zarzucanego jej czynu, wskazała, że panE.o wszystko ją oskarża, ona zaś nie zerwała żadnego baneru, na działce przebywała do października. Obwiniona widziała kawałek płachty z napisem, może zerwała go wichura, ale nie widziała przyzwoitego baneru. (k. 126-127)
ObwinionyM. M.przesłuchany na rozprawie dnia 6 października 2016 roku wyjaśnił, iż nie jest kierownikiem i nigdy nim nie był. PanE.wziął sobie go za tarczę do nękania. Obwiniony podejrzewa, że oskarżyciel może być chory.M. M.mieszka na osiedlu domków jednorodzinnych i wskazuje, że panE.bardzo popsuł sytuację na osiedlu. (k. 127)
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia wszystkich obwinionych, ponieważ kreowane przez nich wersje były spójne i zgodne ze sobą. Jednocześnie w toku niniejszego postępowania nie zostały przedstawione żadne dowody mogące podważyć autentyczność depozycjiW. Z.,H. K.iM. M..
Za wiarygodne należało uznać zeznaniaR. S.iM. C., gdyż świadkowie ci jako funkcjonariusze Policji nie mieli żadnego interesu w składaniu oświadczeń niezasadnie korzystnych czy obciążających.
Sąd obdarzył walorem wiarygodności zeznaniaZ. N., gdyż mężczyzna ten szczerze wskazał, iż zajmował się naprawami baneru i innych podobnych urządzeń, nie był zaś świadkiem dokonanych zniszczeń.
Na zeznaniach pokrzywdzonego Sąd oparł się jedynie w części, tj. w zakresie dotyczącym okoliczności niespornych. Sąd nie dał wiaryT. E., iż to obwinieni dopuścili się zniszczenia banera i słupków znajdujących się na działce będącej w posiadaniu oskarżyciela, gdyż przeczył temu pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Sam oskarżyciel nie był naocznym świadkiem zdarzeniem, zatem Sąd uznał jego wnioski za bezpodstawne i nie znajdujące podstaw w rzeczywistości.
Sąd oparł się na opinii biegłego sądowego, gdyż dokument ten był jasny, przejrzysty, wewnętrznie spójny i logiczny. Specjalista w sposób uporządkowany przedstawił przedmiot opinii, jej cel, podstawę formalną oraz źródła informacji oraz metodę szacowania powierzchni banera. (k. 44-46)
Sąd zważył, co następuje:
W. Z.iH. K.zostali obwinieni o to, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 4 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku działając wspólnie i w porozumieniu dokonali umyślnego zniszczenia mienia należącego do pokrzywdzonegoT. E.w postaci baneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych nadziałkach ewidencyjnych (...)z obrębu 2-03-05 położonych wW.u zbieguulic (...), przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w.
M. M.został obwiniony o to, że w listopadzie 2015 roku podżegałW. Z.iH. K.do wyrządzenia pokrzywdzonemuT. E.szkody poprzez zniszczenia należącego do pokrzywdzonego mienia w postaci banneru reklamowego oraz słupków ogrodzeniowych usytuowanych nadziałkach ewidencyjnych (...)z obrębu 2-03-05 położonych wW.u zbieguulic (...), w konsekwencji czegoW. Z.orazH. K.mieli się dopuścić w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w dniu 4 listopada 2015 roku i nie później niż w dniu 10 listopada 2015 roku zniszczenia w/w mienia przy czym wartość wyrządzonej szkody nie przekracza równowartości ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę, tj. o czyn z art. 12 k.w. w zw. z art. 124 § 1 k.w.
Zgodnie z art. 124 § 1 k.w. kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. W myśl § 2 cytowanego przepisu, usiłowanie, podżeganie i pomocnictwo są karalne.
Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 września 2016 roku w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017 roku od dnia 1 stycznia 2017 roku ustala się minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 2 000 złotych. Tym samym dyspozycją art. 124 § 1 k.w. objęte są umyśle zniszczenia przedmiotów o wartości nie przekraczającej 500 złotych.
Przenosząc powyższe na kanwę niniejszej sprawy należało wskazać, iż Sąd uznał, że żaden z obwinionych nie dopuścił się zarzucanego mu czynu zabronionego. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż w toku postępowania nie zostały zaprezentowane żadne dowody mogące świadczyć o sprawstwie obwinionych.W. Z.,H. K.aniM. M.nie przyznali się do winy, każda zaś z tych osób wyraźnie stwierdziła, że nie jest sprawcą zarzucanego jej czynu. Jednocześnie żaden ze świadków: ani funkcjonariusze Policji aniZ. N., naprawiający uszkodzony baner, nie potwierdzili jakoby faktycznie byli świadkami zniszczeń dokonywanych przez obwinionych. Policjanci stwierdzili, że przyjechali na miejsce zdarzenia w momencie, gdy zniszczenia były już dokonane i nie widzieli w pobliżu uszkodzonych przedmiotów żadnych osób trzecich, które podlegałyby identyfikacji w toku postępowania. TakżeZ. N.podał, że w istocie naprawiał sporny baner, ale nie ma wiedzy na temat tożsamości osób, które mogły go uszkodzić.
W sprawie nie zaprezentowano żadnych innych dowodów, zarówno rzeczowych, jak osobowych, które mogłyby obalić domniemanie niewinności obejmująceW. Z.,H. K.iM. M.. Jedynie oskarżyciel posiłkowyT. E.obstawał przy twierdzeniu, iż to właśnie obwinieni dokonali zniszczenia jego mienia. Twierdzenia te wywodził jednak nie z naocznych obserwacji, lecz konstruował je w oparciu o domysły i przypuszczenia. Podstawą tych oskarżeń była również narastająca między oskarżycielem a obwinionymi wzajemną niechęć związana z wcześniejszymi konfliktami między tymi osobami. W ocenie Sądu jednak okoliczność, iż w przeszłości doszło do naruszenia posiadania oskarżyciela posiłkowego, uregulowanego następnie sądownie w postępowaniu cywilnym w 2013 roku, samo w sobie, nie świadczy o tym, iż listopadzie 2015 roku to właśnieW. Z.,H. K.iM. M.dokonali analizowanych zniszczeń.
Mając powyższe na uwadze Sąd rozstrzygając przedmiotową sprawę nie oparł się na twierdzeniachT. E., gdyż zeznania te miały charakter emocjonalny, stronniczy i nie poparty zdarzeniami faktycznymi, ale jedynie przypuszczeniami oskarżyciela posiłkowego, co do biegu zdarzeń, których nie był obserwatorem ani uczestnikiem.
W związku z powyższym Sąd w punkcie I, II i III wyroku uniewinnił kolejno obwinionych:W. Z.,H. K.orazM. M.od popełnienia zarzucanych im czynów.
Art. 119 k.p.w.stanowi, że do kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisyart. 616, art. 617, art. 618 § 1 i 3, art. 618a-618l,art. 619 § 3, art. 623, art. 624 § 1, art. 625-627, art. 630, art. 632a, art. 633-635, art. 636 § 1 i 2, art. 637-639 i art. 641 Kodeksu postępowania karnego, przy czym wydatkami Skarbu Państwa są także wydatki ponoszone w toku czynności wyjaśniających.
Wobec powyższego Sąd przejął koszty postępowania na rachunek Skarbu Państwa.
Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.