Sąd Rejonowy w Olsztynie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 791/17
Data wyroku: 2017-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Żywicki

Sygn. akt I C 791/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Olsztynie, Wydział I Cywilny,
w składzie:
Przewodniczący: SSR Piotr Żywicki
Protokolant: stażysta Sylwia Waślicka
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017r. w Olsztynie,
na rozprawie,
sprawy z powództwa GminyO.,
przeciwkoJ. B.,W.B.,
o zapłatę,
na skutek sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanego przez Referendarza Sądowego tutejszego sądu w dniu 26 października 2016r. sygn. I Nc 1439/16,

I
zasądza od pozwanychJ. B.iW. B.solidarnie na rzecz powódki GminyO.kwotę 4.397,61 zł (cztery tysiące trzysta dziewięćdziesiąt siedem złotych 61/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 01 kwietnia 2016r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwotę 1.420 zł (tysiąc czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego.

/-/ SSR Piotr Żywicki
Sygn. akt I C 791/17

UZASADNIENIE
Powódka GminaO.wniosła o zasądzenie solidarnie od pozwanych kwoty 4.397,61 zł wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 kwietnia 2016r. do dnia zapłaty i kosztami procesu.
W uzasadnieniu swojego żądania powódka ostatecznie wskazała, że dochodzona pozwem kwota stanowi sumę opłat rocznych za użytkowanie wieczyste(...)częścidziałki gruntu nr (...)idziałki nr (...)obręb 110 położonej wO.przyul. (...). Pozwani byli obowiązani do uiszczania opłat rocznych w wysokości odpowiednio 2.000 zł i 2.397,61 zł za rok 2016, czego nie uczynili (k. 2-4, k. 37).
W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym w dniu 26 października 2016r. w sprawie I Nc 1439/16 pozwaniJ. B.iW. B.wnieśli o oddalenie powództwa w całości i rozłożenie długu na raty. Nie kwestionowali wysokości swojego zadłużenia. Wskazali, że starają się zbyć przysługujące im prawo do gruntu z uwagi na rosnące koszty jego utrzymania, jednakże bezskutecznie. Pozwani wielokrotnie zwracali się do powódki z wnioskiem o rozłożenie należności na raty, jednakże bezskutecznie.
Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017r. pozwany przyznał, że posiada środki na spłatę dochodzonej przez Gminę kwoty (k. 40).
Sąd ustalił, co następuje:
Pozwanym przysługuje prawo użytkowanie wieczystego nieruchomości:(...)częścidziałki gruntu nr (...)idziałki nr (...)obręb 110 położonej wO.przyul. (...). W związku z przysługującym im prawem pozwani obowiązani byli uiszczać na rzecz powódki opłaty roczne wynoszące odpowiednio 2.000 zł i 2.397,61 zł za rok 2016 do dnia 31 marca 2016r., czego nie uczynili. Powódka wezwała pozwanych do zapłaty kwoty 4.397,61 zł. W odpowiedzi pozwani zwrócili się o odroczenie płatności z uwagi na brak środków na spłatę. Aktualnie pozwany dysponuje kwotą 5.000 zł, którą mógłby przeznaczyć na spłatę zadłużenia. Następnie jest gotów spłacać powódkę w ratach po 1.000 zł miesięcznie.
(bezsporne; wezwanie do zapłaty – k. 6, postanowienie – k. 7, pismo w przedm. Aktualizacji opłaty rocznej – k. 8, wniosek o odroczenie płatności – k. 19-20, oświadczenie pozwanego na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017r. – k. 40)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Dokonując powyższego rozstrzygnięcia Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony oraz ich kopiach, albowiem ich treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron.
Podkreślić należało, że stan faktyczny w sprawie nie był sporny. Pozwani pomimo złożenia sprzeciwu nie kwestionowali roszczenia powódki ani co do zasady ani co do wysokości. Zgodnie z treściąart. 503 § 1 k.p.c.zd. drugie, w piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz okoliczności faktyczne i dowody. Pozwani takowych nie podnieśli, pomimo załączonego do nakazu zapłaty pouczenia. Pozwani domagali się jedynie odroczenia terminu płatności albo rozłożenia należności na raty.
Zgodnie z treściąart. 320 k.p.c., w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Zastosowanie powyższego wymaga wystąpienia szczególnie uzasadnionego wypadku, na który pozwani nie powołali się w przedmiotowym procesie. Nie jest nim bowiem fakt, że w związku z wysokimi kosztami użytkowania wieczystego bezskutecznie starają się zbyć prawo. Pozwani powołali się w prawdzie na okoliczność braku środków umożliwiających jednorazową spłatę zadłużenia, ale nie powołali na tę okoliczność żadnych dowodów. Co więcej pozwany proponując sposób uiszczenia kwoty w ratach przyznał, że dysponują środkami w wysokości 5.000 zł które mogą jednorazowo uiścić na rzecz powódki. Środki te są wystarczające do zaspokojenia roszczenia powódki w całości. Tym samym brak było przesłanek do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty.
W konsekwencji na podstawie ww. przepisów oraz art. 71 i następne ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) iart. 481 §1 i 2 kcnależało orzec jak w pkt I wyroku.
O kosztach orzeczono na zasadzieart. 98 § 1 k.p.c.zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powódka poniosła koszty wynagrodzenia pełnomocnika (1.200 zł) zgodnie z § 2 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), opłatę od pozwu (220 zł), co daje w sumie kwotę 1.420 zł. Skoro zatem powódka wygrała niniejszy proces w całości, to należy się jej pełny zwrot kosztów, o czym orzeczono w pkt. II wyroku.
SSR Piotr Żywicki