Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 3510/16
Data wyroku: 2017-06-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Korzeniewski
Teza: uniewinnienie

Sygnatura akt VI W 3510/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12-06-2017 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w  składzie:
PrzewodniczącySSR Krzysztof Korzeniewski
Protokolant:  Aleksandra Duczemińska
po rozpoznaniu w dniu 12-06-2017 r.
sprawy przeciwkoM. K. (1)córceJ.iA. z domu S.
urodzonej (...)wŁ.
obwinionej o to, że
w dniu 28 czerwca 2016 roku około godziny 12:25 weW.kierując pojazdem markiV. (...)onr.rej. (...)naulicy (...)przy skrzyżowaniu z ZaułekW.podczas wykonywania manewru cofania nie zachowała szczególnej ostrożności oraz bezpiecznego odstępu w wyniku czego uderzyła w zaparkowany pojazd markiS.onr.rej. (...)po czym kierującaV.oddaliła się z miejsca zdarzenia.
tj. o czyn z art. 97 kw
******************

I
uniewinnia obwinionąM. K. (1)od popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia) na rzecz obwinionej kwotę 432zł:

III
kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI W 3510/16

UZASADNIENIE
W dniu 28 czerwca 2016 roku, około godziny 12:25 weW., naulicy (...)przy skrzyżowaniu z ZaułekW.,M. K. (1), prowadząc pojazdmarki V. (...)onr rej. (...), wykonała manewr parkowania równoległego, pomiędzy dwa zaparkowane samochody, z czego jednym z nich był pojazd markiS.onr rej. (...).
Dowody:

⚫

wyjaśnienia  obwinionejM. K. (1), k. 19-20 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku;

zeznania  świadkaM. K. (2), k. 6-7 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku.

M. K. (1)wykonała prawidłowo powyższy manewr, nie uszkadzając przy tym żadnego ze znajdujących się naulicy (...)weW.pojazdów.
Dowody:

⚫

wyjaśnienia  obwinionejM. K. (1), k. 19-20 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku;

opinia  biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych, k. 77-84 akt.

Tego samego dnia, około godziny 14:35, właściciel pojazdu markiS.onr rej. (...),T. K., znalazł za przednią wycieraczka swojego samochodu kartkę z informacją o tym, że kierowany przez kobietę pojazd markiV. (...)onr rej. (...)uderzył w jego auto, po czym kierującaV.oddaliła się z miejsca zdarzenia.T. K.zauważył jednocześnie na swoim samochodzie uszkodzenia tylnego prawego zderzaka, tylnego prawego błotnika na wysokości paliwa oraz tylnych prawych drzwi.
Dowody:

⚫

zeznania  świadka,T. K., k. 3-4 akt oraz nagranie z rozprawy z dnia 13 lutego 2017 roku;

kartka  z informacją o zdarzeniu, k. 5 akt;

zeznania  świadkaM. K. (2), k. 6-7 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku.

druk  zgłoszenia szkody(...) S.A.,  k . 69-73 akt;

akta  szkody(...) S.A.,  załączone  do akt sprawy.

Wskazane wyżej uszkodzenia nie powstały w związku z manewrami wykonywanymi przezM. K. (1)pojazdemmarki V. (...)onr rej. (...).
Dowody:

⚫

opinia  biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych, k. 77-84 akt;

zdjęcia  pojazdumarki V. (...)onr rej. (...), k. 10 akt;

wyjaśnienia  obwinionejM. K. (1), k. 19-20 akt oraz nagranie z rozprawy, z dnia 13 lutego 2017 roku;

M. K. (1)nie była karana. Pracuje jako specjalista w(...) Sp. z o.o.weW., osiąga dochód w wysokości 2.000 złotych. Jest panną, nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie leczona psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo.
Dowód:

⚫

dane  o karalności z Krajowego Rejestru Karnego, k. 37 akt.

W postępowaniu wyjaśniającymM. K. (1)nie przyznała się do winy i złożyła wyjaśnienia. Zgodnie z nimi w momencie zdarzenia przebywała naulicy (...)weW., kierując pojazdemmarki V. (...)onr rej. (...), jednakże nie uszkodziła wówczas żadnego samochodu.
M. K. (1)potwierdziła powyższe wyjaśnienia w postępowaniu jurysdykcyjnym. Jednocześnie dodała, że we wskazanym w zarzucie miejscu i czasie wykonywała manewr cofania, jednakże nie doszło wówczas do bezpośredniego kontaktu z samochodem markiS.. Wskazała przy tym, że na jej samochodzie nie ma żadnych śladów kontaktu i uszkodzeń, ostatnio naprawa pojazdu miała zaś miejsce w 2014 roku.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się przede wszystkim na opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych oraz wyjaśnieniach obwinionej złożonych w postępowaniu wyjaśniającym oraz jurysdykcyjnym.
W oparciu o powyższe dowody Sąd ustalił przebieg zdarzenia z dnia 28 czerwca 2016 roku, ocenił przy tym ruch pojazdu prowadzonego przezM. K. (1)pod względem jego zgodności z przepisami prawa.
Sąd dał w całości wiarę opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdów i warunków drogowych, jest ona bowiem kompletna, w sposób czytelny i jednoznaczny przedstawia sposób wnioskowania biegłego i nie daje podstaw do kwestionowania zastosowanej metody oraz przebiegu tego wnioskowania. Udziela jednoznacznych odpowiedzi na pytania sformułowane w postanowieniu dotyczącym dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Ponadto analiza rzeczonej opinii pozawala na stwierdzenie, iż odniosła się ona do materiału postępowania w sposób całościowy.
Zgodnie z powołaną wyżej opinią, w czasie manewru parkowania równoległego, wykonywanego przezM. K. (1), nie doszło do kontaktu jej pojazdu z samochodem markiS.. Uszkodzenia, jakie stwierdzono na pojeździe markiS., były umiejscowiony w tylnej części pojazdu, tymczasem rekonstrukcja przebiegu zdarzenia świadczy o tym, że spowodowanie takich uszkodzeń przezM. K. (1)było niemożliwe. Obwiniona bowiem wykonywała manewr cofania, aby móc zaparkować pomiędzy dwa samochody, przy czym jednym z nich był pojazd markiS.zaparkowany przodem do wolnego miejsca parkingowego. W tym układzie pojazdów fizycznie możliwe było uderzenie samochodu obwinionej poruszającego się tyłem jedynie w przód samochodu markiS.. Śladów kontaktu w przedniej części pojazdu markiS.jednak nie stwierdzono, podobnie jak nie ujawniono żadnych śladów na pojeździe markiV.prowadzonym przezM. K. (1). W świetle tych ustaleń należy stwierdzić, że uszkodzenia samochoduS.onr rej. (...)nie mogły powstać w związku z ruchem pojazdy markiV. (...)onr rej. (...), prowadzonym przez obwinioną. Wniosek ten jest logiczny i jednoznacznie wynika z materiału dowodowego oraz sporządzonej opinii biegłego.
Sąd dał również wiarę dowodowi w postaci wykonanych przez funkcjonariuszy Policji zdjęć pojazdu markiV.onr rej. (...), nie znajdując podstaw do podważenia ich wiarygodności. Podobnie, Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia waloru wiarygodności dokumentacji dotyczącej szkody na pojeździe markiS.,nr rej. (...), dostarczonej przez(...) S.A.Podmiot, od którego pochodzą wskazane dokumenty, należy uznać za obiektywny w stosunku do niniejszej sprawy, ponadto jest to podmiot profesjonalny, rzeczone dokumenty powstały zaś w ramach prowadzonej przez niego działalności.
Wyjaśnieniom obwinionej,M. K. (1)Sąd dał wiarę w całości, jako że są one konsekwentne. Obwiniona nie zmieniała bowiem swojej wersji wydarzeń, zarówno w postępowaniu wyjaśniającym, jak i jurysdykcyjnym wyjaśniła, że nie spowodowała wskazanych uszkodzeń oraz że wykonywany przez nią manewr cofania nie skutkował bezpośrednim kontaktem z innymi pojazdami. Wyjaśnienia te są adekwatne do powołanej wyżej opinii biegłego i korelują z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, wobec czego nie ma podstaw do podważenia ich wiarygodności.
Sąd dał również wiarę zeznaniom świadka,M. K. (2), jednakże jedynie w zakresie w jakim wynika z nich, że że pojazd markiV.wykonywał we wskazanym miejscu i czasie manewr parkowania równoległego. Nie ma wątpliwości, iż w istocie wskazany manewr parkowania pojazdu markiV.miał miejsce, jako, że samaM. K. (1)to przyznaje. Sąd odmówił natomiast waloru wiarygodności zeznaniom świadka w pozostałym zakresie. Wersja wydarzeńM. K. (2), zgodnie z którąV.cofając uderzył w pojazd markiS.jest sprzeczna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jak już wyżej wykazano, niemożliwe fizycznie było dokonanie przez samochódM. K. (1)ujawnionych uszkodzeń pojazdu markiS.. Świadek twierdzi bowiem, że obwiniona cofając, tyłem swojego samochodu uderzyła w przód samochodu markiS.. Tymczasem stwierdzono uszkodzenia tylnej części tego pojazdu. Jednocześnie nie stwierdzono żadnych śladów naV.świadczącym o tym, że doszło do kontaktu tego pojazdu z innym samochodem. Zeznania świadka pozostają zatem w wyraźnej opozycji do materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym przede wszystkim do jednoznacznej i nie budzącej wątpliwości opinii biegłego, przeczą ponadto zasadom logicznego rozumowania. Powyższy wywód w całości odnosi się także do dołączonej do akt sprawy notatki sporządzonej przez świadka,M. K. (2).
ZeznaniaT. K.Sąd uznał za wiarygodne w zakresie wskazania okoliczności dotyczących kontaktu ze świadkiem,M. K. (2)oraz w zakresie opisu szkód ujawnionych na pojeździe markiS.. W tym zakresie zeznania te bowiem pozostają w zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym. W pozostałym zakresie zeznania te Sąd pominął, ponieważ nie są one przydatne dla sprawy, jako żeT. K.nie był bezpośrednim świadkiem zdarzenia.
Sąd dał w całości wiarę dowodowi w postaci informacji z Krajowego Rejestru Karnego, jako że jest to dokument urzędowy i nie ma podstaw do podważenia zawartych w nim danych, tym bardziej, że znajdują one potwierdzenie w oświadczeniach obwinionej.
Wykroczenia zart. 97k.w. dopuszcza się ten, kto uczestnicząc w ruchu lub znajdując się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także będąc właścicielem lub posiadaczem pojazdu, wykracza przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie. W niniejszej sprawie nie spełniono znamion zawartych w przytoczonym przepisie. Obwiniona co prawda była uczestnikiem ruchu, jednakże, jak jednoznacznie wykazano, nie naruszyła żadnego z wskazanych wyżej przepisów. W szczególności nie można uznać, żeM. K. (1)dokonując manewru cofania nie zachowała szczególnej ostrożności oraz bezpiecznego odstępu od innych pojazdów. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że ruch pojazdu obwinionej był prawidłowy i nie wywołał uszkodzeń żadnego innego pojazdu. W świetle powyższych rozważań należało zatem obwinionąM. K. (1)uniewinnić, stwierdzając iż nie dopuściła się ona zarzucanego jej czynu.
Z uwagi na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, zasądzono od Skarbu Państwa na rzeczM. K. (1)zwrot kosztów udzielonej jej pomocy prawnej z wyboru. Jako że wniesiono o zasądzenie tych kosztów na podstawie norm prawem przepisanych, stosownie doart. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze(tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1999 ze zm.), zastosowano przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (teks jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) i koszty te ustalono na kwotę 432 złotych. Na koszty te składają się koszty obrony przed sądem rejonowym w postępowaniu w sprawach o wykroczenia wynoszące, zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia, 360 złotych oraz, stosownie do § 17 pkt 1 Rozporządzenia nakazującego doliczać do kosztów obrony 25 % stawki minimalnej za każdy kolejny dzień rozpraw sądowych, 72 złotych (jako że w sumie miały miejsce 2 terminy rozpraw w sprawie).
Jako że w niniejszej sprawie zapadł wyrok uniewinniający, kosztami procesu, stosownie do treściart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 119 k.p.w.obciążono Skarb Państwa.