Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 452/16
Data wyroku: 2016-12-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Czyn
Podstawa prawna: art. 437 kpk, 438 kpk, 113 § 1 kks

Sygnatura akt VI Ka 452/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia8 grudnia 2016r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Sylwia Sitarz
po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r.
przy udzialeK. S.młodszego aspiranta celnego Urzędu CelnegowR.
sprawyV. D.(D.)ur. (...)w Ukrainie
synaV.iM.,
oskarżonego zart. 107§1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 8 marca 2016 r.    sygnatura akt III K 636/15
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach.
Sygn. akt VI Ka 452/16

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się w pełni zasadna, a zarazem skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało uchylić zapadły wyrok, a sprawę przekazać do rozpoznania ponownego Sądowi I instancji.
Trafne pozostawało bowiem stanowisko skarżącego, co do oceny prawnejart. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychjako przepisów, które nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Apelujący słusznie ponadto zwrócił uwagę na pobieżność i szczątkowość ustaleń faktycznych i ocen prawnych Sądu Rejonowego w zakresie problematyki roli oraz udziału oskarżonego w inkryminowanym zdarzeniu, a także znamion podmiotowych zarzuconego mu występku i w konsekwencji na niewyjaśnienie w należytym stopniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Zaskarżony wyrok wydany tym samym został z obrazą prawa materialnego, a toart. 107§1 kksorazart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych( DZ. U. z 2009r., Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), a równocześnie doszło też do obrazy norm proceduralnych w postaciart. 366§1 kpkw zw. zart. 113§2 kks.
Sąd orzekający swe rozstrzygnięcie uniewinniające motywował dwojako. W pierwszym rzędzie jednoznacznie przyjął, że przepisyustawy o grach hazardowych– w tymart. 14 ust. 1 i art. 6– są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, albowiem wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a w wyniku tego - ograniczające wolny przepływ towarów i swobodę świadczenia usług. Pogląd ów wywiódł natomiast w judykatu zawartego w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214 i C-217/11.
Uznał w konsekwencji istnienie po stronie państwa - członka Unii Europejskiej obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych przewidujących przepisy typu technicznego, celem zbadania czy dana regulacja pozostaje w zgodzie z prawodawstwem unijnym pod kątem ewentualnego tworzenia barier w sferze swobody zakładania przedsiębiorstw oraz przepływu towarów i świadczenia usług.
W efekcie – jak uzasadniono w części sprawozdawczej przedmiotowego wyroku – brak notyfikacji (co miało miejsce w przypadku wspomnianej na wstępie ustawy) wyłącza możliwość stosowania przepisów nienotyfikowanych w krajowym porządku prawnym przez organy krajowe, a w szczególności przez sądy.
Sąd I instancji powoływał się tu na regulacjęart. 91 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym – jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio korzystając z pierwszeństwa nad prawem krajowym. Sąd krajowy tym samym – jak pisze Sąd orzekający – rozstrzygając konkretną sprawę ma obowiązek odstąpienia od stosowania przepisu, który pozostaje w sprzeczności z przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej, nawet jeśli przepis ów nie został uchylony. Sąd merytoryczny wskazywał zarazem postanowienie Sądu Najwyższego, z którego wynikało, że „konsekwencją braku notyfikacji jest brak możliwości stosowania i to nie tylko przez sądy – norm prawnych, jakie nie zostały notyfikowane, a są zawarte w jednostkach redakcyjnych podlegających obowiązkowi notyfikacji” (II KK 55/14).
Poglądy i oceny Sądu Rejonowego nie pozwalają się aktualnie zaakceptować.
Nade wszystko Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w swym wyroku z dnia 13 października 2016 r. – w sprawie I C–303/15 wprost wypowiedział się, iż przepisy takie jakart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowychnie stanowią przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informatycznego. Trybunał obszernie uzasadnił zajęte stanowisko, a przytoczone tam argumenty w zupełności przekonują, toteż do nich należy odesłać bez konieczności szczegółowego ich powielania.
Powyższy judykat daje przeto podstawę do przyjmowania, iż prawidłowo przepis art. 6 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy (a zarazem takie jak i on przepisy) nie został poddany procedurze notyfikacji w Komisji Europejskiej w oparciu o art. 8 ust. 1 powyższej dyrektywy. Nie doszło zatem do naruszenia tego obowiązku, który w orzecznictwie TSUE sankcjonowany jest niemożnością powoływania się wzglądem jednostki na nienotyfikowany przepis techniczny.
Oceny prawne Sądu jurysdykcyjnego w omawianym zakresie należało całkowicie odrzucić.
Po wtóre, Sąd ten bez bliższej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazywał, że oskarżony w siedzibie firmy bywał sporadycznie i nie zajmował się jej bieżącymi sprawami. Nie było w związku z tym warunków, by z całą stanowczością stwierdzić, iż to właśnie on wstawił urządzenia do gier do lokaluM. D.. Ten ostatni świadek przy tym nie znałV. D.i nie był w stanie stwierdzić, czy to on osobiście uczestniczył w zawieraniu umowy.
Uszło jednak zupełnie uwadze Sądu orzekającego, że oskarżony i nikt inny był jednak prezesem zarządu firmy oraz jedynym członkiem jednoosobowego jej zarządu, a także jedynym jej udziałowcem. W praktyce do niego wyłącznie należało zatem kierowanie przedsiębiorstwem, podejmowanie wszelkich bieżących oraz strategicznych decyzji (np. co do rodzaju i dziedziny działalności, doboru partnerów gospodarczych, zawieranych umów), reprezentowanie firmy na zewnątrz. W siedzibie firmy niewątpliwie bywał, co potwierdzała świadekE. K.. Z drugiej strony firma kierowana przezD.zajmowała się właśnie automatami do gry.
Zgodnie z doświadczeniem życiowym trudno tym samym wyobrazić sobie, by przedmiotowa umowa zM. D.zawarta została i doszła do skutku poza wiedzą i zgodą oskarżonego, a nadto poza jego procesem decyzyjnym. Odmienne rozważania Sądu Rejonowego nie są przeto przekonujące.
Z tych wszystkich przyczyn zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Sąd I instancji zobowiązany zostaje do powtórzenia postępowania dowodowego w pełnym dotychczasowym zakresie, o ile nie wyłoni się potrzeba dopuszczenia i przeprowadzenia dodatkowych dowodów.
Jeszcze raz rozważany następnie zasadność postawionego oskarżonemu zarzutu uwzględniając wszystkie uwagi Sądu Okręgowego.