Sąd Rejonowy w Inowrocławiu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1580/13
Data wyroku: 2017-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marcin Sroczyński
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art.445§1kc

Sygn. akt I C 1580/13

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2017 roku
Sąd Rejonowy w Inowrocławiu I Wydział Cywilny
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Marcin Sroczyński
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Joanna Operacz - Nizioł
po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2017 roku w Inowrocławiu
na rozprawiesprawy z powództwaŁ. B.
przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 41.000,00 zł ( czterdzieści jeden tysięcy złotych 00/100 ) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20 stycznia 2012 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty,

2
w pozostałym zakresie powództwo oddala,

3
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.560,75 zł ( dwa tysiące pięćset sześćdziesiąt złotych 75/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

4
nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Inowrocławiu kwotę 4.635,82 zł (cztery tysiące sześćset trzydzieści pięć złotych 82/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych od ponoszenia których zwolniony był powód.

SSR Marcin Sroczyński

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 26 lipca 2013 rokuŁ. B.wniósł o zasądzenie od pozwanego(...) S.A.z siedzibąW.kwoty 41.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 20 stycznia 2012 roku do dnia zapłaty oraz ustalenie wyrokiem odpowiedzialności pozwanego za skutki uszkodzenia ciała powoda powstałe w konsekwencji wypadku, które mogą ujawnić się w przyszłości. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż w dniu 6 sierpnia 2011 roku jako kierowcaQ.markiH. (...)uczestniczył w wypadku drogowym spowodowanym przez kierującego pojazdem markiL. (...)nr rej. (...)B. B. (1), ubezpieczonego w zakresie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w firmie pozwanego. W wyniku wypadku powód doznał wieloodłamowego złamania głowy i przynasady bliższej kości ramiennej lewej z przemieszczeniem, wiele otarć naskórka kończyn dolnych i górnych, urazu psychicznego. Po zaleczeniu ran zapalnych po skaleczeniach, powód został skierowany do szpitala wN., gdzie wykonano mu repozycję odłamków kostnych oraz zespolenia złamanych kości przy użyciu płyty blokowanejA. S.. Usunięte odłamki kości spowodowały ubytek ponad centymetra głowy kości, co w przyszłości ma skutkować jej odbudową, ale w chrząstce, a nie kości. Po upływie półtora roku od zdarzenia, mimo iż uzyskano zrost złamanej kości, istnieje nadal dużego stopnia deficyt stawu ramienno- łopatkowego o charakterze trwałym w znacznym stopniu upośledzającym sprawność ogólną powoda. Doznane uszkodzenia ciała wywołały nie tylko ból fizyczny, ale przede wszystkim doznania psychiczne, które nasiliły się w związku z koniecznością długiego leczenia i rehabilitacji oraz niepewności powrotu do zdrowia. Przyjmowanie szeregu leków przeciwbólowych i uspakajających, doprowadziło do powstania problemów żołądkowo jelitowych, które powód odczuwa do dnia dzisiejszego. Przez wiele tygodni po wypadku powód wymagał opieki osób trzeciej, w wielu czynnościach życiowych. Do chwili obecnej jest ograniczony w wykonywaniu ciężkich czynności wymagających siły, sprawności i refleksu. Po wykonanym zabiegu powodowi pozostała rozległa szpecąca blizna na lewym ramieniu, która powoduje u niego dyskomfort psychiczny. Powód zgłosił pozwanemu roszczenie z tytułu zadośćuczynienia i odszkodowania pismem z dnia 12 grudnia 2011 roku, które pozwany odebrał w dniu 20 grudnia 2011 roku. Pozwany po przeprowadzonym postępowaniu likwidacyjnym przyznał powodowi kwotę 19.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz zwrócił częściowo koszty dojazdów w łącznej wysokości 1.360 zł i koszty opieki osoby trzeciej w kwocie 1.260 zł. Pismem z dnia 2 lipca 2012 roku powód wniósł odwołanie od wydanych decyzji, bowiem w jego ocenie pozwany zaniżył wysokość zadośćuczynienia, kosztów dojazdu do placówek medycznych oraz zaniżył poniesione koszty opieki. Pozwany na mocy decyzji z dnia 7 sierpnia 2012 roku podtrzymał stanowisko odnośnie wysokości przyznanego zadośćuczynienia oraz kosztów opieki osób trzecich i kosztów dojazdów do placówek medycznych. Powód nie może zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego. W dacie wypadku był młodym człowiek w wieku 28 lat. Pozwany ustalił u powoda 7% uszczerbek na zdrowiu, co w jego ocenie jest zaniżone. Skutkiem wypadku stał się niepełnosprawny, na ramieniu pozostała mu szpecąca blizna. Złamania pozostawiły po sobie ograniczenia zginania, wyprostu, rotacji, a także zniekształcenia kostne. Powód jest z wykształcenia zootechnikiem. W dacie wypadku pracował w KruszyP.wfirmie Wytwórnia (...)na stanowisku kierownika produkcji, która ta praca sprawiała mu wiele satysfakcji. Doznane urazy ciała spowodowały szereg ograniczeń ruchowych, które powodowały, iż powód nie był i nadal nie jest zdolny do pracy. Powód musiał zrezygnować z uprawiania sportów i czynnego sposobu życia, który prowadził do dnia wypadku.
Pozwany(...) S.A.z siedzibą wW.w odpowiedzi na pozew z dnia 31 stycznia 2014 roku wniósł o oddalenie powództwa. W uzasadnieniu wskazał, iż powód doznał obrażeń ciała opisanych w dokumentacji medycznej i z tego tytułu pozwany wypłacił powodowi 19.000,00 zł zadośćuczynienia. Ustalono u niego niewielki 7% trwały uszczerbek na zdrowiu. Wypłacona suma jest odpowiednia w odniesieniu do krzywdy jakiej doznał.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny
W dniu 6 sierpnia 2011 roku wmiejscowości Ż.gminaI.kierujący samochodem osobowym markiR.onr rej. (...)B. B. (1)naruszył w sposób nieumyślny zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu quadem markiH. (...)Ł. B.ma skutek czego doszło do zderzenia pojazdów, w wyniku czegoŁ. B.doznał wieloodłamowego złamania końca bliższego kości ramiennej lewej z niewielkim przemieszczeniem, mnogich otarć naskórka obu kończyn górnych i prawego kolana. Sprawca wypadku został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 2 marca 2012 roku w sprawie o sygn. akt II K 966/11. W dacie zdarzenia posiadał polisę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. Powód zgłosił roszczenie pozwanemu pismem z dnia 12 grudnia 2011 roku o wypłatę zadośćuczynienie w kwocie 60.000,00 zł.
Dowód:odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia
2 marca 2012 roku wydany w sprawie o sygn. akt II K 966/12 k.353, pismo z
dnia 12 grudnia 2011 roku k. 11, dokumentacja medyczna k.19-39, 99-104
W trakcie postępowania likwidacyjnego pozwany ustalił u powoda 9% uszczerbek na zdrowiu i z tego tytułu wypłacił mu 19.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Powód wniósł zażalenie w zakresie wysokości przyznanego zadośćuczynienia lecz pozwany nie uznał jej zasadności.
Dowód:pismo pozwanego z dnia 21 czerwca 2012 roku k.85-88, zażalenie z dnia
28 stycznia 2013 roku k. 57-63, pismo pozwanego z dnia 6 lutego 2013 roku
k. 67-68
W dacie wypadku powód miał 28 lat. Pracował jako zootechnik wWytwórni (...)w KruszyP.na stanowisku kierownika produkcji. Z uwagi na doznane obrażenia i długotrwałą niezdolność do pracy został zwolniony z pracy przez pracodawcę. Jest żonaty i posiada trójkę dzieci. W dacie wypadku był jedynym żywicielem rodziny, obecnie prowadzi działalność gospodarczą i otrzymuje świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Doznane obrażenia spowodowały u powoda 15% trwały uszczerbek ciała z niemal całkowicie zniesioną ruchomością w uszkodzonym stawie ramiennym. Doznane obrażenia skutkowały silnym natężeniem bólu i koniecznością pomocy osób trzecich przez okres dwóch miesięcy. Po wypadku u powoda pojawiły się dolegliwości natury psychicznej w postaci zaniżonego nastroju, obniżenia samooceny, ograniczenie aktywności, drażliwość, zniecierpliwienie, nadużywanie alkoholu jako metoda radzenie sobie z sytuacją trudną, ograniczenie kontaktów społecznych, problemy rodzinne, zaburzenia snu oraz łaknienia.
Dowód:świadectwo pracy powoda k. 114-115, zeznania świadkówM.
B.k. 226-229,A. B.k. 229-231,K.
B.k. 231-233, zeznania powoda w charakterze strony
k. 240-242, opinia sądowo – lekarska z dnia 30 sierpnia 2014 roku
k.250-252, opinia sądowo – lekarska z dnia 14 marca 2015 roku k.271,
opinia sądowo – lekarska z dnia 14 lutego 2016 roku k. 290-292,
opinia psychologiczna z dnia 28 października 2016 roku k. 337-340

Sąd zważył co następuje
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych dokumentów, dowodu z przesłuchania świadków, powoda w charakterze strony oraz opinii biegłych. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadków i powoda w charakterze strony. Zeznania te korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie w tym dokumentacją medyczną leczenia powoda i wnioskami opinii biegłych. Powód określił swoje żądania na kwotę 41.000,00 zł. Jak wskazuje się w doktrynie uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia może stanowić podstawę do żądania zadośćuczynienia za krzywdęart. 445 § 1 k.c.Chodzi o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne ( ból i inne dolegliwości ),cierpienia psychiczne ( ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, niemożności uprawiania działalności artystycznej, naukowej, wyłączenia z normalnego życia) – tak Komentarz dokodeksu cywilnegoksięga trzecia zobowiązania Tom I pod redakcjąG. W.2006 str.470).
W stanie faktycznym sprawy powód niewątpliwie doznał krzywdy w postaci cierpienia fizycznego – bólu spowodowanego zdarzeniem w wyniku którego jak wynika z opinii sądowo – lekarskiejA. K.z dnia 30 sierpnia 2014 roku doznał wieoodłamowego złamania głowy i nasady bliższej kości ramiennej lewej z przemieszczeniem odłamów. Leczenie operacyjne nie przyniosło przewidywanych efektów terapeutycznych. Złamanie spowodowało znaczne ograniczenie zakresu ruchów w stawie barkowym lewym i zaniki mięśniowe obręczy barkowej. Powód jest trwale niezdolny do pracy i uprawiania sportu wymagającego używania wysiłku dwóch rąk, zwłaszcza wymagających unoszenia rąk. Ma ograniczenie w czynnościach związanych z ,,unoszeniem do góry” lewej ręki np. przy myciu głowy, czesaniu. Może wykonywać prace fizyczne nie wymagające pełnego zakresu ruchu w stawie barkowym. Może prowadzić samochód. Biegły wskazał, iż powód doznał średniego stopnia trwałego uszczerbku w wysokości 15%. Nadto biegły wskazał, iż leczenie i rehabilitacja powoda została ukończona. Ograniczenie zakresu ruchu w stawie jest utrwalone i nierokujące w przyszłości poprawy. Dolegliwości bólowe mogą występować tylko po nadmiernej pracy wysiłkowej lewej ręką. Po wyjściu ze szpitala powód potrzebował przez okres około 2 miesięcy opieki osoby drugiej tylko w czynnościach wymagających sprawności dwóch rąk (k. 250-252). Biegły w opinii uzupełniającej z dnia 14 marca 2015 roku podtrzymał swoje stanowisko (k. 271). Biegły sądowy z zakresu rehabilitacjiK. R.wskazał w opinii z dnia 14 lutego 2016 roku, iż w wyniku leczenia ortopedycznego oraz rehabilitacji uzyskano wygojenie złamania trzonu kości ramiennej powoda. Złamanie przestawowe zawsze obarczone jest dużym ryzykiem powstania wtórnych zmian zwyrodnieniowych i upośledzeniem sprawności ruchowej oraz funkcji stawu. W przypadku powoda doszło do niemal całkowitego zniesienia ruchomości w uszkodzonym stawie ramiennym. Nie udało się odtworzyć autonomicznego kształtu głowy kości ramiennej. Ponieważ staw barkowy jest stawem złożonym częściowo zachowana jest funkcja ruchowa barku dzięki ruchomości w stawach żebrowo łopatkowym oraz łopatkowo obojczykowym. Powód jest trwale niezdolny do wykonywania czynności wymagających pełnej ruchomości barku zarówno kończyną górną lewą, jak i czynności wykonywanych oburęcznie, głównie takich jak unoszenie rąk do góry. Zaburzenia funkcjonalne kończyny górnej lewej wynikają z ograniczenia ruchowego barku lewego oraz odczuwalnych dolegliwości bólowych. Powód może wykonywać prace fizyczne w zakresie określonym ruchomością barku lewego. Leczenie złamania kości ramiennej trwało 18 miesięcy i zostało zakończone. W okresie około 2 miesięcy od urazu powód potrzebował pomocy osoby drugiej w czynnościach wymagających sprawności obu rąk. Stopień powstałej dysfunkcji ruchowej barku jest trwały i nie rokujący poprawy (k. 290-292). Biegły sądowy z zakresu neurologiiJ. M.w opinii z dnia 30 lipca 2016 roku wskazał, iż powód w następstwie zdarzenia z dnia 6 sierpnia 2011 roku od stronystricteneurologicznej nie doznał żadnych obrażeń zarówno w obrębie centralnego jak obwodowego układu nerwowego ( k. 316-322). Biegły sądowy z zakresu psychologiiO. M.w opinii z dnia 28 października 2016 roku wskazała, iż po wypadku u powoda pojawiły się dolegliwości natury psychicznej w postaci zaniżonego nastroju, obniżenia samooceny, ograniczenie aktywności, drażliwość, zniecierpliwienie, nadużywanie alkoholu jako metoda radzenie sobie z sytuacją trudną, ograniczenie kontaktów społecznych, problemy rodzinne, zaburzenia snu oraz łaknienia. Z przeprowadzonego badania psychologicznego wynika, iż poziom lęku jako stanu utrzymuje się u powoda na optymalnym poziomie. W ocenie psychologicznej, rokowania na przyszłość w funkcjonowaniu psychicznym powoda określa jako dobre (k.337-340). Sąd podzielił opinię biegłych. Biegli odpowiedzieli rzeczowo i wyczerpująco na pytania zawarte w tezie dowodowej i jasno uzasadniali swoją opinię. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii na okoliczności ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu powoda.
Należy podnieść, że zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. W ocenie Sądu przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia należy także uwzględnić okoliczności konkretnej sprawy –tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2014 roku wydany w sprawie o sygn. akt I ACa 1386/13 publik. Lex 1458946. Mając powyższe na uwadze oraz zgromadzony materiał dowodowy Sąd uznał, iż kwota 41.000,00 zł jest kwotą adekwatną do nasilenia bólu i cierpienia powoda. Kwota 41.000,00 zł jest kwotą odpowiednią, która kompensuje doznaną krzywdę, nie stanowi kwoty symbolicznej ani rażąco niskiej bądź rażąco wysokiej. Uwzględnia charakter naruszonego dobra, trwałość i uciążliwość skutków powstałego naruszenia. Tym samym dochodzona kwota roszczenia jest w ocenie Sądu uzasadniona. Odnosząc się do daty naliczenia odsetek to powód już pismem z dnia 12 grudnia 2011 roku (k.12) zgłosiła roszczenie pozwanemu określając jego wysokość na 60.000,00 zł. Pozwany decyzją z dnia 2 marca 2012 roku przyznał powodowi kwotę 19.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Podejmując w tym zakresie decyzje pozwany dysponował już dokumentacją medyczną leczenia powoda. Również kwestia odpowiedzialności sprawcy wypadku, w którym powód został poszkodowany nie nasuwała wątpliwości. Odpowiedzialność cywilna sprawcy wypadku objęta była ubezpieczeniem na podstawie umowy zawartej z pozwanym, który co do zasady nie kwestionował przyjęcia swojej odpowiedzialności za zdarzenie z dnia 6 sierpnia 2011 roku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 41.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 20 stycznia 2012 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty ( punkt pierwszy wyroku). Sąd oddalił powództwo w zakresie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość wobec powoda za skutki wypadku z 6 sierpnia 2011 roku jak i powództwo w zakresie żądania odsetek ustawowych w sposób wskazany w pozwie. Jak wskazał, biegły zakresu ortopedii w swej opinii z dnia 30 sierpnia 2014 roku, leczenie i rehabilitacja powoda została ukończona. Ograniczenie zakresu ruchu w stawie jest utrwalone i nierokujące w przyszłości poprawy. Również biegły sądowy z zakresu rehabilitacji w swej opinii z dnia 14 lutego 2016 roku wskazał, iż stopień powstałej dysfunkcji ruchowej barku jest trwały i nie rokujący poprawy. Z kolei w ocenie psychologicznej, rokowania na przyszłość w funkcjonowaniu psychicznym powoda biegły w opinii z dnia 28 października 2016 roku określił jako dobre. Natomiast w zakresie żądania odsetek ustawowych w sposób wskazany w pozwie to Sąd oddalił powództwo z uwagi na treść zmianyUstawy kodeks cywilnyz dniem 1 stycznia 2016 roku i wprowadzenia odsetek ustawowych za opóźnienie. Zgodnie z art. 56 Ustawy z dnia 9 października 2015 roku o zmianie ustawy o terminach płatności w transakcjach handlowych, ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw zgodnie z którym do odsetek należnych za okres kończący się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z dniem 1 stycznia 2016 roku na podstawie wskazanej ustawy wprowadzono odsetki ustawowe za opóźnienie ( punkt drugi wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł po myśliart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. z związku z§ 6 pkt.5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzęduw zw. z § 21 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.560,75 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na wskazaną kwotę składał się koszt zastępstwa procesowego powoda w kwocie 2.417 zł i koszt dojazdu pełnomocnika powoda do Sądu na rozprawę w dniu 25 lutego 2014 roku i w dniu 28 maja 2014 roku w kwocie 143,75 zł ( punkt trzeci wyroku). Na koszty sądowe składała się kwotą 2.050,00 zł opłaty sądowej od pozwu i koszt opinii biegłych w kwocie 2.585,82 zł czyli łącznie 4.635,82 zł. Powód zwolniony był z ponoszenia kosztów sądowych w całości. Sąd na podstawieart. 113 ust.1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnychnakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Inowrocławiu kwotę 4.635,82 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych od ponoszenia których zwolniony był powód ( punkt czwarty wyroku).
SSR Marcin Sroczyński