Sąd Rejonowy w Prudniku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 153/17
Data wyroku: 2017-06-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Ebel
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art.177§1kk i 178§1kk

Sygn. akt II K 153/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 czerwca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Prudniku II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Tomasz Ebel

Protokolant:

st.sekr.sądowy Ewa Mróz

przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej ---------
po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2017 r., 1 czerwca 2017 r.
sprawy
J. K. (1)(K.)
s.J.iH. z domu F.
ur. (...)wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 14 stycznia 2017r. wG.naulicy (...), woj.(...), kierując samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...), naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował ostrożności i nie dostosował prędkości do panujących warunków ruchu, w wyniku czego na prostym odcinku drogi stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, zjechał na chodnik znajdujący się po prawej stronie jezdni, gdzie przodem pojazdu potrącił prawidłowo idącego pieszegoR. M., który na skutek zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci złamania żebra VIII po stronie lewej, skręcenia kręgosłupa w odcinku szyjnym, stłuczenia okolicy biodra lewego, a obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów ciała uR. M.na okres powyżej 7 dni, po czym zbiegł z miejsca zdarzenia,

tj. o przestępstwo zart. 177 § l kkiart. 178 § l kk

I
uznaje oskarżonegoJ. K. (1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj. przestępstwa zart. 177 §1 kkw zw. zart. 178 § 1 kk, przyjmując dodatkowo że oskarżony zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym naruszył nieumyślnie i za to na podstawieart. 177 § 1 kkw zw. zart. 178 § 1 kkwymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 kkiart. 70 § 1 kkwykonanie orzeczonej w punkcie I wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 1 (jednego) roku;

III
na podstawieart. 42 § 2 kkorzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B prawa jazdy na okres 3 (trzech) lat;

IV
na podstawieart. 43 § 3 kknakłada na oskarżonego obowiązek zwrotu prawa jazdy;

V
na podstawieart. 46 § 1 kkorzeka wobec oskarżonegoJ. K. (1)obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoR. M.kwoty 127,37 (sto dwadzieścia siedem 37/100) złotych oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoR. M.kwoty 3.000 (trzy tysiące) złotych;

VI
na podstawieart. 627 kpkzasądza od oskarżonego na rzeczR. M.kwotę 1081,46 zł tytułem poniesionych wydatków poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego w tym z tytułu ustanowienia pełnomocnika;

VII
na podstawieart. 627 kpkiart. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonego koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa w całości wymierzając mu opłatę w wysokości 120 zł.

Sygn. akt II K 153/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
28 grudnia 2016 r.R. Ż.sprzedał oskarżonemuJ. K. (1)samochód markiS. (...). 14 stycznia 2017 r. około godziny 22 oskarżony jechał tym samochodem wG.,ulicą (...)w kierunkuK.bez włączonych jakichkolwiek świateł. Tą samą ulicą, chodnikiem szedł, prowadząc rowerR. M.. W związku z opadami śniegu jezdnia była śliska i oskarżony w pewnym momencie wpadł w poślizg. Za oskarżonym, samochodem razem jechaliJ. K. (2), jako kierujący orazK. P.. Po wpadnięciu w poślizg samochód oskarżonego został obrócony o 180 stopni i tyłem wjechał na chodnik, uderzając lewą stroną w rower iR. M.. W wyniku uderzenia pokrzywdzony upadł pod ogrodzeniem, w które także uderzył i uszkodził je oskarżony. Odgłos uderzenia usłyszał idący z córkąulicą (...). Miejsce zdarzenia było dobrze oświetlone. Oskarżony po uderzeniu w pieszego, ślizgając się wyjechał spod ogrodzenia i pospiesznie odjechał w tym samym kierunku, pomimo krzyków i gestów pokrzywdzonego orazD. W.aby się zatrzymał.K. P.powiadomił policję i pogotowie o zdarzeniu. O przebiegu zdarzenia świadkowie zdali relację przybyłemu na miejsce patrolowi policji. Pokrzywdzony został także zaopatrzony medycznie przez pogotowie i z bolącym lewym bokiem udał się do domu. Następnego dniaR. M.udał się na miejsce wypadku szukając czapki i znalazł tam tablicę rejestracyjną samochodu, który go potrącił o wyróżniku(...)22 LR. Tablicę tę zaniósł do Komisariatu Policji wG.. W związku z nieustępującymi dolegliwościamiR. M.udał się do Poradni Chirurgicznej SP ZOZ wG., gdzie stwierdzono u niego złamanie VIII żebra strony lewej, skręcenie kręgosłupa szyjnego oraz stłuczenie lewego biodra. Obrażenia te spowodowały u niego naruszenie czynności narządów ruchu i rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni.R. M.w chwili wypadku był trzeźwy.
dowód:protokół z użycia alkosensora – k.4,
notatka urzędowa – k.1,2,3,
częściowo wyjaśnienia oskarżonego – k. 83,
zeznaniaśw. R. M.– k.84,
zeznaniaśw. G. G.– k.96,
zeznaniaśw. K. P.– k.96-97,
zeznaniaśw. K. K.– k.97,
zeznaniaśw. D. W.– k.97,
zeznaniaśw. R. Ż.– k.84,
protokół oględzin samochodu – k.17-18,
szkic miejsca zdarzenia – k.19,
dokumentacja fotograficzna – k.20,
dokumentacja medyczna – k.21,63-71,79-81,
opinia biegłego – k.23.
Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, wyjaśniając, że po wpadnięciu w poślizg naulicy (...)wG.uderzył w ogrodzenie, a następnie odjechał stamtąd kontynuując jazdę w tym samym kierunku.
OskarżonyJ. K. (1)jest kawalerem, ma dwójkę dzieci w wieku 6 i 10 lat, na które łoży alimenty w kwocie 1200 zł miesięcznie dziecko. Posiada zawodowe wykształcenie, jest rolnikiem. Utrzymuje się z pracy na gospodarstwie rolnym o powierzchni 7 hektarów, którego jest właścicielem. Dochód miesięczny deklaruje na 2000 zł. Oskarżony nie był karany sądownie.
dowód:wyjaśnienia osk.– k.83,
dane osobopoznawcze – k.33,
dane o karalności – k.32.

Sąd zważył co następuje:

Wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu wyrokiem przestępstwa zart.177 §1 kkw zw. zart.178 §1 kknie budzą wątpliwości.
W postępowaniu bezspornie wykazano, że oskarżony w czasie i miejscu opisanym w akcie oskarżenia, naruszając nieumyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez niezachowanie należytej ostrożności podczas prowadzenia samochodu w trudnych warunkach drogowych utracił nad nim panowanie i uderzył nim w idącego prawidłowo chodnikiem pieszegoR. M.. W wyniku tego uderzenia pokrzywdzony doznał obrażeń ciała określonych wart.157 §1 kk. Tym samym oskarżony wypełnił ustawowe znamiona czynu określonego wart.177 §1 kk. Zgodnie z tym przepisem kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone wart.157 §1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Z kolei postępowanie przed Sądem istotnie dowodowo poszerzone w stosunku do postępowania przygotowawczego wykazało także, że oskarżony po spowodowaniu wypadku drogowego zbiegł z miejsca zdarzenia. Okoliczność tę, istotną z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego (zastosowaniaart.42 §2 kk), tenże od początku postępowania kwestionował.J. K. (1)tłumaczył zatem, że po uderzeniu w ogrodzenie, nie sprawdzając uszkodzeń w samochodzie kontynuował jazdę w obranym wcześniej kierunku, nie mając świadomości, że potrącił pieszego.
Tymczasem okoliczności zdarzenia, w tym obserwowane przez świadków, których wiarygodność w ocenie Sądu nie budzi żadnych wątpliwości wskazują, że oskarżony wiedział, że uderzył samochodem w pieszego (jego rower), a mimo to w pośpiechu odjechał z miejsca zdarzenia, nie mając przy tym włączonych świateł. Wskazać zatem należy na miejsce wypadku, które pomimo nocnej pory jest dobrze oświetlone, jezdnia i chodnik są tam szerokie,ul. (...)wG.jest jedną z głównych arterii miasta. Jadący za oskarżonym, jako pasażer innego samochoduK. P.widział idącego chodnikiem pieszego jeszcze przed potrąceniem. Zeznał też, że oskarżony miał pieszego przed sobą w bliskiej odległości, jeszcze zanim obróciło jego samochód. Natomiast uderzenie w pieszego nastąpiło od razu po obróceniu samochodu. Powyższe oznacza, że oskarżony miał pieszego w polu widzenia kiedy jeszcze jechał przodem. Wreszcie oskarżony lewym tylnym bokiem auta uderzył bezpośrednio w rower, który prowadził pokrzywdzony. Ma to o tyle znaczenie, że uderzeniu karoserii w rower musiał towarzyszyć metaliczny dźwięk, doskonale słyszalny we wnętrzu samochodu. Tym bardziej, że oskarżony uderzył karoserią po lewej stronie, po stronie kierowcy. Uderzenie przy tym musiało być stosunkowo silne, skoro pokrzywdzonego odrzuciło pod ogrodzenie i spowodowało u niego obrażenia ciała, a w jego wyniku od samochodu oskarżonego odpadła tablica, którą później przypadkowo odnalazł pokrzywdzony, i co pozwoliło później ustalić tożsamość sprawcy.
Istotnymi przy ustalaniu okoliczności ucieczki oskarżonego są i zeznaniaD. W.. O ile bowiem oskarżony mógł nie słyszeć krzyków o zatrzymanie się ze względu na raptowne odjeżdżanie z miejsca zdarzenia, na podwyższonych obrotach o tyle powinien zauważyćD. W., który był w bezpośredniej od niego odległości i rękoma dawał mu znaki, aby się zatrzymał. Charakteru ucieczki zachowaniu oskarżonego nadaje i sposób odjechania spod ogrodzenia (bez wysiadania z samochodu i sprawdzenia skutków wjechania na chodnik i w ogrodzenie, uderzenie w znak drogowy, z ponownym wpadaniem w poślizg, na podwyższonych obrotach, bez włączonych świateł). Wszystkie te okoliczności wskazują, że oskarżony nie chciał, aby go zatrzymano, bądź ustalono jego tożsamość bezpośrednio na miejscu zdarzenia. Jego wyjaśnienia w tym zakresie są wykrętne, zmierzają do umniejszenia jego odpowiedzialności karnej.
Art.178 §1 kk(w brzmieniu od 1.06.2017 r.) stanowi, że skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone wart.173, art.174 lub art.177znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, a w wypadku przestępstwa określonego wart. 177 § 2w wysokości nie niższej niż 2 lata, do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę. W doktrynie i orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że dla przyjęcia kwalifikacji prawnej obejmującej przepisart.178 §1 kkz powodu zbiegnięcia z miejsca zdarzenia niezbędne jest przypisanie sprawcy umyślności co do tego, iż przez zbiegnięcie zmierzał on do uniknięcia odpowiedzialności za zachowanie, które wyczerpało znamiona ustawowe przestępstw stypizowanych wart.177 kk. Przyczyną leżącą zaś u źródeł zbiegnięcia, czyli samowolnego oddalenia się sprawcy z miejsca popełnienia czynu zabronionego, winna być chęć uniknięcia odpowiedzialności karnej, a więc ukrycia przed organami powołanymi do ścigania samego faktu jego popełnienia bądź dodatkowo obciążających sprawcę okoliczności (często nietrzeźwości, ale też na przykład braku uprawnień niezbędnych do kierowania pojazdem).
W realiach sprawy sytuacja taka w ocenie Sądu miała miejsce. Oskarżony widział pieszego na chodniku, poczuł uderzenie w niego swoim samochodem, a następnie pospiesznie z miejsca zdarzenia się oddalił nie zważając na próby zatrzymania go. Jego tożsamość jako sprawcy wypadku pozostawała nieznana organom ścigania (ani stan jego trzeźwości). Z tych względów Sąd przyjął, że oskarżony wypełnił ustawowe znamiona czynu zart.177 §1 kkw zw. zart.178 §1 kk.
Zgodnie z przepisamiart.53 kksąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§ 1);§2stanowi zaś, że wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.
Uwzględniając powyższe dyrektywy Sąd uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności (rodzaj kary determinowała treśćart.178 §1 kk) wymierzona oskarżonemu z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 1 roku (minimalny), przy przyjęciu pozytywnej prognozy kryminologicznej wdrożą oskarżonegoJ. K. (1)do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, w szczególności w zakresie przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu stopnia zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, które były znaczne, kara ta będzie współmierną odpłatą za jego popełnienie. Oceniając stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, Sąd wziął pod uwagę katalog okoliczności o tym decydujących, tj. rodzaj i charakter naruszonego dobra (ludzkie zdrowie), a przede wszystkim charakter obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego, a także rodzaj naruszonych przez oskarżonego reguł ostrożności (brak zachowania szczególnej ostrożności podczas przejeżdżania przez zaśnieżoną ulicę i wpadnięcie w poślizg) i stopień ich naruszenia (nieumyślnie). Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu Sąd wziął też pod uwagę sposób i okoliczności jego popełnienia, tj. trudne warunki atmosferyczne oraz fakt niedawnego zakupu samochodu, którym oskarżony spowodował wypadek. Oceniając stopień naruszonych przez oskarżonego reguł ostrożności Sąd zważył i na to, że oskarżony nie przekroczył administracyjnie dozwolonej w miejscu zdarzenia prędkości, a w poślizg wpadł wskutek niewłaściwych manewrów. Stąd w ocenie Sądu naruszenie przez oskarżonego reguł ostrożności nie było znaczne, a przy tym i nieumyślne. Wpływ na wymiar kary miała i nadto treśćart.178 §1 kk, który to podnosi dolną i górną granicę ustawowego zagrożenia za czyn zart.177 §1 kk. Sąd zważył nadto, na uprzednią niekaralność oskarżonego.
Przy wymiarze środka karnego, tj. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B prawa jazdy na okres 3 lat, Sąd miał na względzie treśćart.42 §2 kk, stanowiącego, o obligatoryjnym, nie krótszym niż trzyletni zakazie prowadzenia pojazdów w razie zbiegnięcia sprawcy z miejsca zdarzenia określonego wart.173, art.174 lub art.177 kk.
W związku z treścią pkt. III wyroku Sąd, na podstawieart.43 §3 kknałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu prawa jazdy.
Wobec należytego wykazania przez pokrzywdzonego szkody oraz złożenia wniosku o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w trybieart.46 §1 kkSąd orzekł jak w pkt. V wyroku.
W związku z poniesieniem przez oskarżyciela posiłkowego uzasadnionych wydatków, w tym związanych z ustanowieniem pełnomocnika Sąd orzekł jak w pkt. VI wyroku.
Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia treść przepisów prawa cyt. w punkcie VII wyroku, a nadto sytuacja materialna oskarżonego.
Stosownie do treściart.423 §1a kpkorazart.424 §3 kpk, w związku ze złożeniem wniosku przez obrońcę oskarżonego o uzasadnienie wyroku jedynie w części dotyczącej rozstrzygnięcia w zakresie okoliczności wskazanych wart.178 §1 kk(ucieczki z miejsca wypadku) Sąd ograniczył zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których wniosek dotyczy.