Sąd Okręgowy w Kaliszu
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV Ka 433/16
Data wyroku: 2017-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Kościelniak
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko wolności, Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 1 k.k., art. 193 k.k.

Sygn. akt IV Ka 433/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 marca 2017r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Elżbieta Kościelniak
Protokolant  st.sekr.sądowy Piotr Durajczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pleszewie Bernadety Kudrykiewicz
po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017r.
sprawyM. T.s.A.i .M.ur. (...)wK.
oskarżonego zart.193 kk,art.158§1 kk,art.195 kk,art.245 kk,art.191§1 kk,art.270§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Krotoszynie
z dnia 8 września 2015r.  sygn. akt II K 10/15
I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.
II. Zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt IV Ka 433/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 września 2015r. w sprawie II K 10/15 Sąd Rejonowy w Krotoszynie uznał oskarżonegoM. T.za winnego tego, że:
I. w dniu 31 grudnia 2013 r. około godz. 21:00 w miejscowości(...), pow.(...), woj.(...)wspólnie zP. B.iB. S., wdarł się do cudzego mieszkania zamieszkałego przezJ. K. (1),J. K. (2),Ł. K.i nieobecnejP. K.i wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca ich zamieszkania nie opuścił,
tj. czynu zart. 193 k.k.
III. w nocy z 1/2 stycznia 2014 roku w miejscowości(...),pcw.(...), woj.(...), wspólnie zP. B., wdarł się do cudzego mieszkania zamieszkałego przezJ. K. (1),J. K. (2)Ł. K.iP. K.i wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca ich zamieszkania nie opuścił, działając na szkodęJ. K. (1),J. K. (2),Ł. K., tj. czynu zart. 193 k.k.
przy przyjęciu, że dopuścił się ich działając w ciągu przestępstw tj. występków zart. 193 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 193 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
II. w dniu 31 grudnia 2013 r. około godz. 21:00 w miejscowości(...), pow.(...), woj.(...)wspólnie zP. B.iB. S., szarpał, popychał, uderzał rękoma w kierunku głowy, klatki piersiowej i brzuchaJ. K. (1), który doznał złamania korony zęba czwartego prawego górnego, stłuczenia prawej połowy klatki piersiowej, co naruszyło czynności narządu jego ciała na okres powyżej 7 dni, a także doznane obrażenia ciała i sposób w jakich do nich doszło naraziły go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.,
tj. czynu zart. 158 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
IV. w nocy z 1/2 stycznia 2014 r. w miejscowościZ.ul. (...), pow.(...), woj.(...), wspólnie zP. B.szarpał, popychał, uderzał drewnianym kijem w ręce i nogęŁ. K., który doznał rozległych stłuczeń ramienia i przedramienia lewego, tylnej powierzchni uda lewego oraz w okolicy oczodołowej prawej, co naruszyło czynności narządu jego ciała na okres poniżej 7 dni, a także doznane obrażenia ciała i sposób w jakich do nich doszło naraziły go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub wystąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lubart. 157 § 1 k.k.
tj. czynu zart. 159 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności
V. w nocy z 1/2 stycznia 2014 r. w miejscowościZ.ul. (...), pow.(...), woj.(...), wspólnie zP. B., w celu wywarcia wpływu na świadka krzyczał, popychał oraz trzymając w ręce maczetę groził śmierciąŁ. K., nakłaniajcie do wycofania zeznań,
tj. czynu zart. 245 k.k.
VI. w dniu 6 stycznia 2014 r. w miejscowości(...), pow.(...), woj.(...)w celu wywarcia wpływu na świadka podczas rozmowy telefonicznej groziłŁ. K.wywiezieniem do lasu nakłaniając do wycofania zeznań,
tj. czynu zart. 245 k.k.
przy przyjęciu, że dopuścił się ich działając w ciągu przestępstw tj. występków zart. 245 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 245 k.k.wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności
VIII. w nocy z 1 na 2 stycznia 2014 roku w miejscowości(...), pow.(...), woj.(...), działając w celu zmuszenia do złożenia podpisy na umowie kupna-sprzedaży samochoduR. (...)wartości co najmniej 1.500,00 zł, groziłŁ. K.pobiciem i śmiercią nie płacąc za pojazd objęty umową, u którego groźba ta wzbudziła realną obawę spełnienia, działając na szkodąŁ. K.,
tj. czynu zart. 191 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności
IX. w okresie od 2 stycznia 2014 r. do 18 lutego 2014 r. w nieokreślonym miejscu w celu użycia za autentyczną przerobił datę zawarcia umowy kupna-sprzedaży samochodu markiR. (...)z 2 stycznia 2014 roku na 3 stycznia 2014 roku,
tj. czynu zart. 270 § 1 k.k.i za to na podstawie tego przepisu wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 § 1 k.k.iart. 86 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemuM. T.karę łączną 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 44 § 1 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego znajdującego się w aktach sprawy na k.202.
Na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przez zniszczenia dowodów rzeczowych zarejestrowanych w kontrolce dowodów rzeczowych Sądu Rejonowego w Krotoszynie podpoz. 8/15. Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuM. T.okres jego zatrzymania od dnia 29 stycznia 2014r. do dnia 30 stycznia 2014r. Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Tym samym wyrokiem Sąd Rejonowy w Krotoszynie uniewinnił oskarżonegoM. T.od tego, że:
VII. w grudniu 2013r. w miejscowościZ.ul. (...), pow.(...), woj.(...)przywłaszczył sobie powierzony mu przezŁ. K.samochód osobowy markiR. (...)wartości co najmniej 1.500,00 zł odmawiając wydania tego pojazdu lub równowartości pojazdu, a następnie sprzedając go na części, działając na szkodęŁ. K.to jest od czynu zart. 284 § 2 k.k.i kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył obrońca oskarżonego w części dot. pkt 1,2,3,4,6,7 i 8 na korzyść oskarżonego zarzucając:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść przez ustalenie, że oskarżonyM. T.:
1) 31 grudnia 2013r. ok. godz.21:00 szarpał, popychał, uderzał rękoma w kierunku głowy, klatki piersiowej i brzuchaJ. K. (1), podczas gdy nie wynika to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności naocznych świadków:J. K. (2)iŁ. K.,
2) w nocy z 1/2 stycznia 2014r. szarpał, popychał, uderzał drewnianym kijem w ręce i nogęŁ. K., mimo, że on sam temu zaprzeczył zeznając przed sądem,
3) w nocy z 1/2 stycznia 2014r. trzymając w ręce maczetę groził śmierciąŁ. K.w celu nakłonienia go do wycofania zeznań, mimo że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika zupełnie coś innego,
4) w dniu 6 stycznia 2014r. w celu wywarcia wpływu na świadka podczas rozmowy telefonicznej groziłŁ. K.wywiezieniem do lasu nakłaniając do wycofania zeznań podczas gdy sam zainteresowany do protokołu rozprawy z dnia 9 października 2014r. : „ Ja twierdzę, że w dniu 6 stycznia groził miB.telefonicznie, a nieM., groził mi wtedy, że mnie wywiezie do lasu „ 9k.385)
5) w dniu z 1/2 stycznia 2014r. działając w celu zmuszenia do złożenia podpisu na umowie kupna- sprzedaży samochoduR. (...)groziłŁ. K.pobiciem i śmiercią nie płacąc za pojazd objęty umową, podczas gdy w pisemnym oświadczeniuŁ. K.z dnia 17.02.2015r., którego odpis znajduje się w aktach, czytamy: „ Ja ni podpisany bez żadnych przymusów oświadczam, że samochódR. (...)sprzedałemM. T.dobrowolnie, bez żadnych przymusów. Nie zmuszał mnie do podpisania żadnych umowych”.
II. obrazę przepisów postępowania- która miała wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:
1)art. 4 k.p.k.poprzez uwzględnienie przez Sąd I instancji jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, mimo że zdecydowana większość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyraźnie zaprzecza tym okolicznościom;
2)art. 5 § 2 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoM. T., zwłaszcza, że nie ma jednoznacznych dowodów potwierdzających winę oskarżonego;
3) naruszenieart. 7 k.p.k.- polegające na dowolnej, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami logicznego rozumowania ocenie dowodów przemawiających przeciwko oskarżonemu i dowodów przemawiających na jego korzyść,
4) art. 17 § 3 polegające na nie umorzeniu postępowania odnośnie czynu opisanego w pkt IX wyroku ze względu na znikomą społeczną szkodliwość czynu przerobienia daty zawarcia umowy kupna samochodu z dnia 2 na 3 stycznia
5) art. 100 § 3k.p.k. w wersji uchwalonej ustawą z dnia 20.02.2015r. przez nie doręczenie wyroku oskarżonemuM. T., który nie był obecny na jego ogłoszeniu i tym samym pozbawienie go prawa do obrony
Z daleko idącej ostrożności procesowej obrońca oskarżonego zarzucił też wyrokowi rażącą surowość orzeczonych wobecM. T.kar jednostkowych i kary łącznej w porównaniu z oskarżonymP. B., który popełnił o dwa czyny więcej, nie naprawił szkody, ani nie przeprosił pokrzywdzonych i nie zawieszenie kary pozbawienia wolności, a przede wszystkim nie orzeczenie w przypadkach możliwych kar wolnościowych.
Wskazując na powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:
1) zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w pkt V, VI, VIII i IX czynów, zmianę opisu czynów w pkt II i IV przez oczyszczenie oskarżonegoM. T.od szarpania, popychania, uderzenia i używania kija i meczety oraz wymierzenie kar wolnościowych w przypadkach, w których ustawa taką możliwość dopuszcza i zminimalizowanie kary pozbawienia wolności w pozostałych przypadkach, a przede wszystkim orzeczenie jej z warunkowym zawieszeniem wykonania
ewentualnie
2) uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
a także
3) zarządzenie doręczenia wyroku oskarżonemu i umożliwienie złożenia jemu osobistej apelacji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. T.nie zasługuje na uwzględnienie.
Apelacja skierowana przeciwko całości rozstrzygnięcia skonstruowana została na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych, będących podstawą zaskarżonego wyroku oraz obrazy tych przepisów prawa procesowego, które regulują oceny dowodów i negując prawidłowość oceny, której dokonał Sąd orzekający wskazała na wadliwość poczynionych w jej następstwie tychże ustaleń faktycznych.
Dla skuteczności tak skonstruowanych zarzutów nie wystarczy jedynie wskazanie, że materiał dowodowy pozwala na przyjęcie innej wersji zdarzenia, ale należy wykazać, iż Sąd orzekający przyjmując taki, a nie inny przebieg zdarzenia postąpił wbrew zasadom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego.
W ocenie Sądu Okręgowego analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów (choć zauważyć należy, że nadmiernie lakonicznych w szczególności w części dot. oceny dowodów) oraz dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych na rozprawie wskazuje, iż zaskarżony wyrok wbrew treści zarzutów zawartych w apelacji wszystkie powyższe kryteria spełnia, a tym samym pozostaje pod ochroną reguły zawartej w treściart. 7 k.p.k.
Fakty i okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia końcowego zostały przez Sąd orzekający uwzględnione i ocenione. Ustalenia sądu co do przebiegu zdarzeń znajdują oparcie w przywołanych dowodach. Ocena źródeł dowodowych nie razi dowolnością, ale jak wykazano wcześniej jest faktycznie zbyt ogólnikowa. Sąd Odwoławczy wskazuje więc, że podważanie przez skarżącego oceny dowodów i ustaleń Sądu I instancji dokonanych co do przestępstwa zakłócenia miru domowego i pobicia pokrzywdzonegoJ. K. (1)w dniu 31 grudnia 2013r. przez oskarżonegoM. T.i dwóch współoskarżonych należy uznać za bezpodstawne. Fakt wdarcia się do domu małż.K., popychanie, szarpanie i uderzanie pokrzywdzonego pięściami po głowie i tułowiu przez wszystkich napastników wynika nie tylko z konsekwentnych zeznań ofiary (k.3,14, 192,384), ale także wbrew twierdzeniom apelacji z zeznań jego żonyJ. K. (2), która bezpośrednio po zajściu (k.18) wyraźnie podała, że po wdarciu się do domu trzech napastników- najpierw popychał i szarpał mężaP. B., a potem przyłączyli się do niegoM. T.iB. S.. Mężczyźni szarpali i uderzali pokrzywdzonegoJ. K. (1)pięściami po całym ciele. Te zeznaniaJ. K. (2)potwierdziła 17 lutego 2014 roku (k.190) i podtrzymała przed sądem 9 października 2014r. (k.383v-384). Wersję podaną przezJ. K. (1)i jego małżonkę potwierdzają też częściowo zeznaniaŁ. K.złożone 1 stycznia 2014 roku zaraz po zajściu , w których świadek podał, że napastnicy po wdarciu się do domu wbrew woli mieszkańców- popychali ojca, szarpali, dusili go (k.7-8). Częściowo uzupełniają wersję pokrzywdzonegoJ. K. (1)także zeznaniaP. K., która znała przebieg zajścia z relacji rodziców (k.24).
Analiza wyjaśnień oskarżonych wskazuje, że każdy z nich starał się umniejszyć swoją rolę w tym zdarzeniu.M. T.wyjaśnił, że pobiciaJ. K. (1)dokonali współoskarżeni, a on jedynie popchnął raz ofiarę (k.118).B. S.o pobicieJ. K. (1)oskarżał jedynieP. B.(k.383), z koleiP. B.wskazał, iż podczas zajścia agresywnie wobecJ. K. (1)zachował się jedynieB. S.(k.131v).
Niemniej zebrany i ujawniony w tym zakresie odnośnie zdarzeń mających miejsce 31 grudnia 2013 roku materiał dowodowy należycie oceniony przez Sąd orzekający pozwalał na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych.
Apelacja w zakresie w jakim kwestionuje sprawstwo oskarżonegoM. T.w zakresie omawianych czynów ma jedynie charakter polemiki z stanowiskiem Sądu I instancji. Wskazuje na to także argumentacja zawarta w uzasadnieniu złożonej apelacji.
Nadto należy zauważyć, że wersję zdarzenia z 31 grudnia 2013 roku podaną przezJ. K. (1)potwierdzają też dokumenty w postaci protokołów oględzin (k.9, 41-42, 44-46), dokumentacji lekarskiej (k.51-54), opinii biegłego (k.64-65). ŚwiadkowieJ. K. (1)iJ. K. (2)składali zeznania bezpośrednio po zajściu. Incydentalne różnice w ich relacjach dotyczące nadto nieistotnych okoliczności świadczą o prawdziwości i spontaniczności składanych depozycji. Należy wziąć pod uwagę, że napastnicy byli wobec nich osobami obcymi. Pokrzywdzeni nie mieli wcześniej z mężczyznami żadnych zatargów. Uważali oskarżonego i jego kolegów za osoby pewne siebie, bezkarne, mające znajomości w policji i sądzie, co wynika wprost z zeznańP. K.(k.24-25). W tej sytuacji wykluczyć trzeba, by małż.K.fałszywie pomówili oskarżonych o napaść i pobicie.
Co do prawdziwości zeznańŁ. K.złożonych bezpośrednio po zajściu co do jego przebiegu należy zwrócić uwagę, że wprawdzie świadek potwierdził, że wszyscy oskarżeni wbrew woli rodziny wdarli się do domu i zachowywali się agresywnie wobec ojca, niemniej ocenił ich zachowanie znacznie łagodniej niż miało to miejsce w rzeczywistości. Użyte przez niego określenie, iż mężczyźni „szarpali ojca” (k.7,33v) nie odzwierciedla ich faktycznego zachowania. Wpływ na taki sposób złożenia zeznań przezŁ. K.1 stycznia 2014 roku miał niewątpliwie specyficzny stosunek łączący go z oskarżonymi i przypisana mu rola w tej znajomości, którą najlepiej opisała w swoich zeznaniachP. K.. Świadek wskazała, iż rodzina obawiała się oskarżonych, rodzice byli zatrwożeni sposobem traktowania ich syna i wpływem jaki mieli na niego koledzy.Ł. K.w miarę toczącego się postępowania karnego nabierał jednak odwagi, zdecydował się składać zeznania, można też zasadnie przypuszczać, że wystraszył się eskalacji agresywnych zachowań oskarżonych.
Niewątpliwie złożył wiarygodne zeznania w postępowaniu przygotowawczym odnośnie zdarzeń mających miejsce w nocy z 1/2 stycznia 2014 roku.Ł. K.opisał szczegółowo 7 stycznia 2014 roku (k.31-34) sposób wdarcia się napastników do domu, grożenie mu przezM. T.iM. B.maczetą by nakłonić go zmiany zeznań (k.33, k.257), pobicie go przez obu napastników, przy czym szczegółowo określił ich rolę w tym zdarzeniu (k.33). Jego wersję wsparły zeznaniaJ. K. (2)(k.44v), częściowoJ. K. (1)(k.15) oraz dokumentacja lekarska (k.53). Wersję pokrzywdzonego co do przebiegu zajścia w nocy z 1/2 stycznia 2014r. podczas którego oskarżonyM. T.groził mu śmiercią w celu zmuszenia do złożenia podpisu na umowie kupna-sprzedaży samochodu markiR. (...)podaną w postępowaniu przygotowawczym (k.214-216,240) uzupełniają zeznaniaJ. K. (1)(k.192v) iP. K.(k.229,405v), a także wyjaśnienia współoskarżonegoP. B., który nadto potwierdził okoliczności przerobienia daty na omawianej umowie (k.268-269, k.203).
Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił także zeznaniaŁ. K.złożone 7 stycznia 2014r. ( k.32) dotyczące groźby pobicia i wywiezienia do lasu- wypowiadanej przezM. T.w celu nakłonienia pokrzywdzonego do wycofania zeznań .Ł. K.potwierdził tę wersję 3 kwietnia 2014 roku (k.257). Należy zwrócić uwagę na to, iż jak wynika z zeznańŁ. K.to on zadzwonił do oskarżonego, którego numer telefonu był mu znany. Poza tym z uwagi na trwającą jakiś czas znajomość nie miał problemu z rozpoznaniem głosu oskarżonego. Musiał być pewien, że właśnie z nim rozmawiał.
Podsumowując powyższe- zeznaniaŁ. K.złożone w postępowaniu przygotowawczym należało uznać za wiarygodne. Pokrzywdzony był przesłuchiwany kilkakrotnie i konsekwentnie podtrzymywał przedstawioną wersję zdarzeń mających miejsce w nocy z 1/2 stycznia 2014 roku i 6 stycznia 2014 roku. Drobne przeinaczenia czy sprzeczności mogą wynikać z odległości czasowej składanych zeznań i nie mogą dyskredytować tego dowodu. Pomówienie trójki oskarżonych nie wynikało z chęci fałszywego obciążenia i pociągnięcia ich do odpowiedzialności karnej za niepopełnione przestępstwa. Omawiane zeznaniaŁ. K.z postępowania przygotowawczego są logiczne, stanowcze, zgodne z doświadczeniem życiowym i logiką wypadków, znajdują potwierdzenie w innych wskazanych wcześniej bezpośrednich i pośrednich dowodach. Wobec nagłej zmiany zeznań i to w szerokim zakresie w postępowaniu sądowym Sąd Rejonowy był zobowiązany przeanalizować wszystkie relacje tegoż świadka z dużą ostrożnością i w ocenie Sądu Odwoławczego temu obowiązkowi Sąd orzekający sprostał choć w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wypowiedział się w tym zakresie bardzo ogólnikowo.
PostawaŁ. K.na rozprawie wynikała jak wspomniano wcześniej z swoistego charakteru stosunków łączących go zM. T.- lęku, uległości, ale zapewne także pewnego podziwu dla brawury, sprytu i pewności siebie oskarżonego. Tę zależność dobrze uwidacznia zachowanieM. T.na rozprawie 9 października 2014 roku (k.385v), gdy po zakończeniu zeznań przezŁ. K.M. T.siedzący na ławie oskarżonych bez zgody sądu wydał świadkowi głośno polecenie by ten czekał na niego na korytarzu pod salą. Sąd Rejonowy trafnie zwrócił uwagę na tę okoliczność. Podniósł też słusznie, żeŁ. K.w sposób nieudolny, a czasem naiwny próbował przekonać sąd, iż jego wcześniejsze zeznania obciążająceM. T.to wynik zmowy funkcjonariuszy policji i ojca-J. K. (1). Znamiennym jest też, iżŁ. K.przed sądem obciążał jedynie nieobecnego i nieutrzymującego już kontaktów zT.PatykaB.. Trzeba też zauważyć, że przypuszczalnieM. T.ponowił kontakty towarzyskie zŁ. K.. Towarzystwo oskarżonego imponuje pokrzywdzonemu, nie można więc wykluczyć, że chęć utrzymania dalszych kontaktów przeważyła nad obawą przed oskarżonym i lojalnością wobec rodziny. Jednak świadek niewątpliwie prawdę zeznawał w postępowaniu przygotowawczym. W ocenie Sądu OdwoławczegoŁ. K.nie miał żadnego powodu by wówczas fałszywie oskarżać swoich kolegów, nadto biorąc pod uwagę realia tej sprawy bałby się złożyć zeznania niezgodne z prawdą, których skutkiem byłoby skazanie oskarżonych.
Podsumowując- Sąd orzekający nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, a poczynione ustalenia faktyczne nie są dotknięte błędem.
Nie można także mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne zależne były od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, bowiem jedną z prerogatyw Sądu orzekającego jest właśnie swobodna ocena dowodów. Sama tylko możliwość przeciwstawienia dokonanym przez Sąd I instancji ustaleniom odmiennego poglądu, który to pogląd wynika wyłącznie z wyrywkowo dobranego materiału dowodowego nie świadczy, że Sąd orzekający dokonując tych ustaleń popełnił błąd, a błędu nie popełnił jak wcześniej wskazano i poczynił jednoznaczne, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne (por. wyrok SA we Wrocławiu z 31 lipca 2014 roku II AKa 207/14 LEX 1506773, wyrok SN z 8 września 2009r. WA 26/09 OSN wSK 2009/1/1844).
Kwalifikacja prawna czynów przypisanych oskarżonemu nie budzi zastrzeżeń.
Żądanie przez skarżącego umorzenia postępowania karnego za czyn zart. 270 § 1 k.k.opisany w punkcie IX oskarżenia z uwagi na jego znikomą szkodliwość społeczną ( skarżący podał błędnie jako podstawę prawną tej decyzjiart. 17 § 3 k.p.k.zamiastart. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.) nie znajduje uzasadnienia. Przytoczona argumentacja- a mianowicie fakt, że oskarżony przerobił datę na umowie kupna- sprzedaży samochodu zaledwie o jeden dzień, a nadto samochód miał niską wartość nie wystarcza by uznać, że zarówno szkodliwość społeczna czynu, jak i wina sprawcy są nikłe. Skarżący pominął okoliczności w jakich doszło do przerobienia daty na tej umowie i cel jakiemu miało służyć działanieM. T.. Przerabiając datę na omawianej umowie oskarżony zamierzał uwiarygodnić, iż samochód nabył zgodnie z obowiązującym prawem, właściciel wyzbył się pojazdu dobrowolnie. Nadto przyjęcie, iż do podpisania umowy doszło 3 stycznia 2014 roku podważało zeznania pokrzywdzonego także co do okoliczności towarzyszących sporządzeniu umowy - zmuszenie do jej sporządzenia poprzez wypowiadanie gróźb przez oskarżonego.
Zarzucając wyrokowi rażącą surowość wymierzonychM. T.kar jednostkowych oraz kary łącznej i wnosząc o warunkowe zawieszenie jej wykonania skarżący jako konieczny argument wskazał pojednanie się oskarżonego z pokrzywdzonymi i zadośćuczynienie doznanej przez nich krzywdy oraz podniósł, iżM. T.poniósł zbyt surową karę w porównaniu do współoskarżonego. Sąd Odwoławczy nie podzielił poglądu przedstawionego przez skarżącego. Zwrócić należy uwagę na to, iż wskazane przez autora apelacji okoliczności łagodzące zostały uwzględnione przez Sąd orzekający przy wymiarze kary, nie mogą one jednak równoważyć okoliczności obciążających na które trafnie Sąd orzekający zwrócił uwagę w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przede wszystkim charakter czynów, sposób działania zasługujący na potępienie, rażące lekceważenie zasad porządku prawnego.
Przepisart. 69 § 2 k.k.odwołuje się do elementów prognostycznych, wskazujących na możliwość osiągnięcia celów kary pozbawienia wolności nie orzekając jej w bezwzględnym wymiarze, zatem jest to swoisty środek polityki karnej wobec sprawców nadających się do oddziaływań resocjalizacyjnych w warunkach wolnościowych wobec istnienia po ich stronie uzasadnionego przekonania, że nie wrócą na drogę przestępstwa ( por. wyrok SA we Wrocławiu z 9 sierpnia 2013r. sygn. II AKa 227/13 LEX 1366153).
W niniejszej sprawie przeciwko skorzystaniu przez oskarżonegoM. T.z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania łącznej kary pozbawienia wolności przemawia zarówno waga popełnionych czynów, jak i brak pozytywnej prognozy wobec oskarżonego (karta karna k.429), który parę miesięcy po omawianych zdarzeniach dopuścił się kolejnego przestępstwa i to o charakterze chuligańskim (odpis wyroku k.438). Zarzut, iż Sąd I instancji potraktował oskarżonegoM. T.surowiej niż współoskarżonego w niniejszej sprawie jest jedynie subiektywnym odczuciem skarżącego.
Reasumując powyższe rozważania- wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U nr 49 poz. 223 ze zm.).