Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
VIII Wydział Karny
Sygnatura akt: VIII K 383/16
Data wyroku: 2017-09-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Bazan
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 158 § 1 kk

Sygn. aktVIII K 383/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 września 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa wW.VIII Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:SSR Tomasz Bazan
Protokolant: Wioletta Zakrzewska,M. N.,K. L.,M. M. (1)
przy udziale Prokuratora: nie stawił się, zawiadomiony wokandą
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 27 stycznia 2017 r. 24 kwietnia 2017 r. 7 czerwca 2017 r. , 28 sierpnia 2017 r.
sprawy:
1)K. K. (1), córkiW.iM.z domuH.,urodzonej dnia (...)wW.,
oskarżonej o to, że

1
w dniu 14 maja 2016 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zS. S.iD. K., poprzez zadawanie uderzeń pięścią w głowę i tors oraz kopanie po całym ciele dokonali pobiciaM. L. (1), czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.,tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.

2)D. K., synaJ.iB. z domu K.,urodzonego dnia (...)wW.,
oskarżonego o to, że

2
w dniu 14 maja 2016 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zS. S.iK. K. (1), poprzez zadawanie uderzeń pięścią w głowę i tors oraz kopanie po całym ciele dokonali pobiciaM. L. (1), czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.,tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.

3)S. Ś., córkiW.iE. z domu P.,urodzonej dnia (...)wW.,
oskarżonej o to, że

3
w dniu 14 maja 2016 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zK. K. (1)iD. K., poprzez zadawanie uderzeń pięścią w głowę i tors oraz kopanie po całym ciele dokonali pobiciaM. L. (1), czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.lub wart. 157 § 1 k.k.,tj. o czyn zart. 158 § 1 k.k.

orzeka:

I
oskarżonąK. K. (2)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej w akcie oskarżenia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i za to skazuje ją i na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza jej karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych.

II
oskarżonegoD. K.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i za to skazuje go i na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza mu karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

III
oskarżonąM. Ś.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej w akcie oskarżenia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, wyczerpującego znamiona przestępstwa zart. 158 § 1 k.k.i za to skazuje ją i na podstawieart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 37a k.k.wymierza jej karę grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość każdej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonejK. K. (2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach od 14 maja 2016 do 16 maja 2016 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

V
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonemuD. K.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach od 14 maja 2016 do 16 maja 2016 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

VI
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary grzywny zalicza oskarżonejM. Ś.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach od 14 maja 2016 do 16 maja 2016 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny;

VII
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonąK. K. (2)w całości od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.

VIII
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonegoD. K.w całości od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.

IX
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalnia oskarżonąM. Ś.w całości od ponoszenia kosztów sądowych, przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. aktVIII K 383/16

UZASADNIENIE
W oparciu o całokształt okoliczności ujawnionych w toku przeprowadzonej rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W bliżej nieustalonym okresie przed dniem 14 maja 2016 r.D. K.pożyczył pieniądze w kwocie 800 złotych odR. R. (1).R. R. (1)wkrótce po tym zaczął odbywać karę pozbawienia wolności.M. L. (1)chciał odzyskać ten dług, jednak jego zdaniem był on wyższy i wynosił około 2700-3000 złotych. W tym celu wielokrotnie dzwonił doD. K.i domagał się tych pieniędzy.
Dnia 14 maja 2016 r.D. K.pod pretekstem chęci przekazania pieniędzy, umówił się na spotkanie zM. L. (2).
Około godziny 17:00,M. L. (1)przyjechał pod blok przyul. (...)wW.samochodem markiO. (...)onr rej. (...).M. L. (1)kierował pojazdem pod wpływem alkoholu, którego zawartość w wydychanym przez niego powietrzu wynosiła ponad 2 promile. Na miejscu, naM. L. (1)czekaliK. K. (1),D. K.iS. Ś..
Pomiędzy obecnymi osobami doszło do awantury.M. L. (1)w trakcie wysiadania z pojazdu został uderzony w twarz przezD. K.i osunął się na asfalt. Był on następnie kopany po całym ciele przezD. K., ale się osłaniał, aż w końcu udało mu się wstać. W dalszym toku zdarzenia, do biciaM. L. (1)włączyły sięK. K. (1)iS. Ś., które podczas całego zdarzenia głównie na niego krzyczały, żeby dał spokój ich rodzinie i nie wymuszał pieniędzy. W międzyczasieK. K. (1)wyrwałaM. L. (2)kluczyki od samochodu, żeby nie mógł odjechać pod wpływem alkoholu.
Uderzenia pięścią w głowę i tors oraz kopanie po całym ciele naraziłoM. L. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk.
Zdarzenie zostało zauważone z okna mieszkania przezM. R., który słysząc i widząc awanturę pod blokiem wezwał Policję.M. R.nie widział jednak szczegółów zdarzenia.
Na miejsce awantury przyjechał patrol Policji w składzie sierż.D. R.i post.T. B.. W trakcie przyjazdu Policji,M. L. (1)siedział na miejscu kierowcy i szarpał się ze stojącymi przy drzwiach kierowcyD. K.iS. Ś.oraz siedzącą na miejscu pasażeraK. K. (1).
Po przybyciu Policji, funkcjonariusze rozdzielili obecne osoby i dokonali ich zatrzymania.
D. K.był ostatnio karany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa wW.z dn. 28 listopada 1997 r. za czyn zart. 204 § 2 dkkw sprawie o sygn. III K 486/95, natomiastK. K. (1)iS. Ś.nie były dotychczas karane przez Sąd.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: k. 63v, 161-162 - częściowe wyjaśnienia oskarżonejK. K. (1), k. 74-75, 162-163 – częściowe wyjaśnienia oskarżonejS. Ś., k. 66-67, 162-163 – częściowe wyjaśnienia oskarżonegoD. K., k. 38-39, 59-60, 243 – częściowe zeznania pokrzywdzonegoM. L. (1), k. 8-10 – protokół oględzin rzeczy, k. 12 – protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 13 – świadectwo wzornictwa, k. 14 – protokół zatrzymania osoby, k. 17-18 – protokół zatrzymania osoby, k. 21 - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 22 - protokół z zatrzymania osoby, k. 25 - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 26 – świadectwo wzornictwa, k. 27-29 – protokół zatrzymania rzeczy oraz spis i opis rzeczy, k. 30 – protokół zatrzymania osoby, k. 33 - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 76-78 – protokół oględzin rzeczy oraz wydruki zdjęć, k. 87-88 – dane o karalności, k. 89 – dane o karalności, k. 155 – dane o karalności, k. 156 – dane o karalności, k. 157-159 – dane o karalności, k. 195, 195a, 226, 227, 229-230, 231-232 – dane o karalności, akta sprawy VIII W 1418/16 SR dla Warszawy-M..
OskarżonaK. K. (1)w toku postępowania przygotowawczego nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu. Wyjaśniała, że całe zdarzenie trwało około 5 minut. Z jej relacji wynika, że nie było żadnego kopania i uderzania, a kobiety obecne na miejscu zdarzenia tylko krzyczały do oskarżonego, żeby odczepił się od ich rodziny. Oskarżona wskazała, żeM. L. (1)chciał wyegzekwować dług od jej konkubentaD.i synaŁ..M. L. (1)dzwonił, żądając zwrotu długu, chociaż żadnego długu nie było.D. K.miał być winien 800 złotych koledze o imieniuR., który siedzi w więzieniu.M. L. (1)iR. U.ps. (...)chcieli odzyskać te pieniądze. PokrzywdzonyM. L. (1)groził konkubentowi oskarżonej (oskarżonemuD. K.) i jej synowi, żądał od nich pieniędzy. Chcieli zwrotu pieniędzy w kwocie 3000 złotych, lecz aniD.aniŁ.nie byli im winni żadnych pieniędzy. Oskarżona wyjaśniła, że wraz z pozostałymi oskarżonymi chciała, żebyM. L. (1)przyjechał z Prezesem, aby mogli wyjaśnić całą sytuację i postraszyć ich Policją, żeby się odczepili od rodziny oskarżonej.M.twierdził, że dług rośnie, że trzeba płacić na adwokatów.M.przyjechał sam około godziny 16:00-17:00. Kierował samochodem pod wpływem alkoholu. Oskarżona czuła od niego zapach alkoholu i zabrała mu kluczyki od samochodu. Razem zD.iS. Ś.(konkubiną syna oskarżonejK.), która była w 8 miesiącu ciąży, wyszła przed blok. Według oskarżonej, nikt nie kopał, ani nie okładał pięściami pokrzywdzonego. Policję wezwali ludzie, którzy widzieli zdarzenie. Oskarżona nie widziała, kto tam był, gdyż była skupiona na powstrzymaniuM.od kierowania gróźb i wymuszania naD.i jej synu zwrotu pieniędzy. Oskarżona zabrała pokrzywdzonemu kluczyki od samochodu, gdy chciał wsiąść do pojazdu, ponieważ bała się, że będzie jeździł pijany po osiedlu i przejedzie jakieś dziecko. Oskarżona oddała kluczyki policjantom, którzy przyjechali na interwencję. W trakcie, gdy oskarżone krzyczały naM., on zaczął szarpać się zD.. Oskarżona nie widziała uM.żadnych obrażeń, nie jest w stanie opisać szarpaniny, ale nie widziała, żebyD.go kopał. Oskarżona wskazała, że wszystko działo się między samochodami, nie było na to nawet miejsca. Po przyjeździe Policji, oskarżeni ucieszyli się, że wszystko się wreszcie wyjaśni (k. 63v, 162).
Wyjaśniając na rozprawie głównej, w postępowaniu sądowym, oskarżona również nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu (k. 161).
K. K. (1)wskazała, że w dniu zdarzeniaM. L. (1)przyjechał i groził, był pijany, chciał wyłudzić pieniądze. On przyjechał pijany. Oskarżona wyjaśniała, że nie jest możliwe, aby bili pokrzywdzonego, jedynie zaczęli na niego krzyczeć.M. L. (1)ubzdurał sobie, że syn oskarżonej jest mu winien jakieś pieniądze. Oskarżona nie biła, ani nie uderzyłaM. L. (1). Było tak, jak zeznawała na komendzie po jej zatrzymaniu. Myślała, że Policja przyjedzie po pokrzywdzonego. Oskarżona czuła się winna, bo została ukarana grzywną za kradzież pieniędzy na szkodęM. L. (1), mimo że tych pieniędzy nie ukradła. Jej zdaniem nie mogła ukraść pieniędzy, ponieważ jak została zatrzymana przez policję, miała 20 złotych.
Udzielając odpowiedzi na pytania Przewodniczącego wyjaśniła, żeM. L. (1)znała z widzenia, gdyż kręcił się poM.. Oskarżona była z pokrzywdzonym „na cześć” ale nie utrzymywała z nim kontaktu, nie wiedziała nawet, jak on się nazywa. Pokrzywdzony najpierw podał nieprawdziwe dane odnośnie swojej osoby policjantom, a dopiero później podał prawdziwe dane.M. L. (1)nie wchodził do oskarżonych, do mieszkania, stał pod blokiem, a całe zdarzenie działo się pod blokiem. Oskarżona wyraziła przypuszczenie, że gdyby się nie wydzierała naM. L. (1), to nie zostałaby oskarżona o jego pobicie. Oskarżona w dniu zdarzenia nie piła alkoholu. Wskazała, żeM. L. (1)przyjechał sam, czarnymO. (...). Oskarżona nie wie, czy ten dług został w końcu spłacony.M. L. (1)groził rodzinie oskarżonej telefonicznie, wygrażał ich i wyklinał Dzwonił na telefon komórkowy konkubenta oskarżonej – oskarżonegoD. K.. Tych telefonów było kilka. Oskarżona nie wiedziała skądM. L. (1)miał telefon do jej konkubenta.M. L. (1)zadzwonił doD. K.i jakoś się dogadali, że miał przyjechać pod blok oskarżonych o konkretnej godzinie. Wtedy oskarżeni zeszli na dół. Na dole oskarżeni czekali na pokrzywdzonego i gdy przyjechał, to oskarżona zaczęła krzyczeć naM. L. (1)żeby się odczepił od jej rodziny.M. L. (1)też zaczął coś wykrzykiwać. Później przyjechała Policja. Oskarżona przypuszcza, że sąsiedzi myśleli, że to oskarżeni byli pokrzywdzeni (k. 162).
OskarżonaM. Ś.podczas przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego nie przyznała się do zarzucanego jej czynu. Wyjaśniała, że w dniu 14 maja 2016 r. pomiędzy godziną 17:00, a 18:00 była na spacerze zD. K.orazK. K. (1).D. K.jest ojczymem konkubina oskarżonej –Ł. K.. Około godziny 17:00 oskarżona widziała, jak pod blok przyul. (...)podjechał jakiś mężczyzna, czarnym samochodem. Oskarżona w tym czasie udała się do domu, skorzystać z toalety. W pewnej chwili, kiedy była w mieszkaniu, znajdującym się na parterze, usłyszała krzykiK. K. (1). Szybko wybiegła na zewnątrz i zobaczyła, jakD. K.szarpie się z tym mężczyzną z samochodu – trzymali się wzajemnie za ubrania. Oskarżona zorientowała się wówczas, że zna tego mężczyznę pod pseudonimem(...). Z relacji oskarżonej wynika, że wiedziała, iżD. K.umawiał się z kimś na zwrot pieniędzy. Wcześniej, oskarżonyK.mówił oskarżonejŚ., że(...)do niego wydzwania. Oskarżona nie wiedziała, jak nazywa się(...). Poznała(...)u siostry swojego konkubina, ale nie utrzymywała z nim żadnych kontaktów. Oskarżona nie wiedziała, czyD.znał(...), ani jakie relacje ich łączyły. Z tego co mówił oskarżonyK., telefony od(...)trwały od około miesiąca i oskarżony miał mu oddać jakieś pieniądze do 15 maja. Oskarżona podeszła do szarpiących się mężczyzn, a następnie podniesionym tonem i wyzwiskami zwróciła się do(...). Następnie podeszła do niego bliżej i uderzyła(...)otwartą dłonią w twarz i odeszła. W tym samym czasie, zauważyła już, że jedzie Policja. Oskarżona miała powiedzieć(...), że ma już dosyć tej gangsterki, że oskarżeni nie oddadzą żadnych pieniędzy, a jak mężczyzna dalej będzie zastraszał bliskich oskarżonej, to pożałuje. Oskarżona oświadczyła, że nie widziała abyD.lubK.uderzali pokrzywdzonego. Całe zdarzenie trwało około 10 minut. Oskarżona nie kopała, ani nie biła pokrzywdzonego, tylko raz uderzyła go otwartą dłonią w twarz (k. 74-75, 162-163).
W toku przesłuchania na rozprawie głównej, oskarżonaM. Ś.konsekwentnie nie przyznawała się do zarzuconego jej czynu. Wyjaśniła, że faktycznie przyznała się do uderzeniaM. L. (1)otwartą ręką. Z jej relacji wynika również, że w czasie zdarzenia była w 9 miesiącu ciąży i ważyła około 100 kg. Oskarżona ledwo chodziła i w czasie zdarzenia była po spożyciu jednego piwa owocowego. Oświadczyła, że nie zgadza się z grzywną, którą jej zasądzono w wysokości 1500 złotych, nie wiedziała za co jest ta grzywna.
Udzielając odpowiedzi na pytania Przewodniczącego wyjaśniła, że w dniu zdarzenia oskarżeni byli na spacerze na osiedlu. Oskarżona pokrzywdzonegoM. L. (1)pseudonim(...)wcześniej nie znała, lecz widziała go u siostryŁ. K.. Ta siostra nazywała sięA. K.. Oskarżona nie wiedziała, co pokrzywdzony tam robił, ale był chyba znajomymA. K..(...)dzwonił doD. K.i straszył go, że jak nie odda długu, to zrobi im wszystkim krzywdę, całej rodzinie. Oskarżona nie wiedziała, jaki to był dług, nie wiedziała, czy w ogóle dług istniał. Historię długu, oskarżona poznała z relacji od oskarżonegoD. K.. Oskarżona widziała moment, w którym oskarżonaK. K. (1)zabiera kluczyki(...). O tym, ze(...)nazywa sięM. L. (1), oskarżona dowiedziała się na komendzie Policji. Z rodziny oskarżonych, byli obecni tylko oskarżeni, nikt inny z rodziny tego zajścia nie widział. Mogło być tak, że widzieli je sąsiedzi, ale oskarżona nie wie którzy. Z relacji oskarżonej wynika, że(...)to jest człowiek, który mieszka na działkach. Ma długą kartotekę. Zdaniem oskarżonej, gdy pokrzywdzony przyjechał, to był już poobijany. Oskarżona słyszała, że w czasie, gdy składała wyjaśnienia,(...)przebywał w więzieniu. Zdaniem oskarżonej, od przyjazdu(...), do przyjazdu Policji, upłynęło około 10 minut.
W toku dalszych spontanicznych wyjaśnień, oskarżonaŚ.wyjaśniła, żeK. K. (1), zaraz po tym, jak przyjechała Policja, wręczyła funkcjonariuszom kluczyki, które zabrała(...). Zabrała mu te kluczyki, ponieważ pokrzywdzony był pijany i chciała powstrzymać go od dalszego kierowania pojazdem. W trakcie zdarzenia był taki krzyk, że oskarżeni spodziewali się, że ktoś wezwie Policję (k. 162-163).
OskarżonyD. K.w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że w dniu zdarzenia pokrzywdzony, którego oskarżony znał pod nazwiskiem(...)przyjechał naul. (...), po telefonicznym umówieniu. Oskarżony chciał porozmawiać z pokrzywdzonym na temat rzekomego długu. Wyjaśnił, że pracował zR. R. (3)jako kierowca i pożyczali sobie pieniądze. Oskarżony był winnyR. R.kwotę 800 złotych. NastępnieR. R. (3)trafił do więzienia, aL.w jego imieniu domagał się zwrotu pieniędzy w kwocie 2700 złotych. Przez 2 miesiące przed zdarzeniem, pokrzywdzony wydzwaniał do oskarżonego z różnych numerów telefonu i domagał się zwrotu pieniędzy. Oskarżony tłumaczył, że jest winnyR.800 złotych i nie wiedział skąd pokrzywdzony wymyślił kwotę 2700 złotych. W dniu zdarzenia, to oskarżony zadzwonił do pokrzywdzonego i umówił się z nim. Spotkanie miało odbyć się w okolicy miejsca zamieszkania oskarżonego, tj. pod blokiem nr 34 przyul. (...). PokrzywdzonyM. L. (1)przyjechał w okolicę miejsca zamieszkania oskarżonego w czasie, kiedy był na spacerze ze swoją konkubinąK. K. (1)oraz synowąS. Ś.. Gdy oskarżony podszedł do samochodu od strony kierowcy, pokrzywdzony wyszedł z pojazdu i zapytał, czy oskarżony ma pieniądze. Oskarżony odparł, że nie ma i wówczas pokrzywdzony popchnął oskarżonego, a po chwili odruchowo oskarżony uderzył w twarz pokrzywdzonego. Oskarżony uderzył go w reakcji obronnej, był bardzo zdenerwowany. W tym czasie, do mężczyzn podbiegły konkubina i synowa oskarżonego. Konkubina uderzyła pokrzywdzonego w twarz i zabrała mu kluczyki od samochodu. OskarżonyK.wyjaśnił, że od pokrzywdzonego czuć było woń alkoholu. Zdaniem oskarżonego, również jego synowa mogła uderzyć w twarz pokrzywdzonego. Oskarżony zaprzeczył, by ktokolwiek kopał pokrzywdzonego. Całe zdarzenie trwało krótko i pokrzywdzony mógł otrzymać kilka ciosów dłońmi w twarz. Oskarżony poznałM. L. (1)kilka lat temu, przez koleżankęM.ale od tamtej pory nie utrzymywał z nim kontaktu. W czasie zdarzenia oskarżony krzyknął, żeby wezwać Policję ale nie wie, kto wezwał Policję (k. 66-67, 162).
Podczas przesłuchania na rozprawie głównej, oskarżony również nie przyznał się do zarzuconego mu czynu i podtrzymał w całości wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym (k. 162, 163).
Udzielając odpowiedzi na pytania Przewodniczącego wskazał, że w czasie zdarzenia był po dwóch piwkach, dlatego już dokładnie nie pamiętał szczegółów, ale wyraził przypuszczenie, że pokrzywdzony otrzymał po jednym ciosie. Oskarżony był bardzo zdenerwowany. PokrzywdzonyM. L. (1)był wtedy pijany, było od niego czuć woń alkoholu. PokrzywdzonyL.przyjechał sam. Przed przyjazdem dzwonił na numer telefonu oskarżonego. Całe zdarzenie trwało maksymalnie 10 minut, łącznie z przyjazdem Policji (k. 163).
Wyjaśnienia oskarżonych wraz z pozostałymi dowodami ujawnionymi na rozprawie Sąd ocenił w oparciu o reguły zart. 7 kpk, zgodnie z którymi Sąd ocenia dowody swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, jak i wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.
Oceniając stanowiska procesowe zaprezentowane przez każdą z oskarżonych osób, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do kwestionowania ich wyjaśnień, odnoszących się do ubocznych okoliczności zdarzenia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, a w szczególności wskazywanych jako jego przyczyna. Wskazać bowiem trzeba, że wszyscy oskarżeni konsekwentnie i spójnie wyjaśniali, że przyjazd pokrzywdzonegoM. L. (1)pod blok przyulicy (...)w dniu 14 maja 2016 roku, miał związek z istnieniem rzekomego długu wobec pokrzywdzonego i zamiarem odebrania przez niego pieniędzy. Z wyjaśnień oskarżonychK. K. (1)iD. K.wynika, że oskarżonyK.faktycznie był zadłużony, ale u kolegi o nazwiskuR. R. (1)na kwotę 800 złotych, tymczasem pokrzywdzonyM. L. (1)domagał się zwrotu pieniędzy w jego imieniu, w kwocie około 2700-3000 złotych. Oskarżeni spójnie wskazywali, że wierzytelność pokrzywdzonego była zmyślona i odzyskanie tych pieniędzy, w istocie stanowiło próbę wymuszenia pieniędzy odD. K.. Zachowanie oskarżonych miało na celu zniechęcenie pokrzywdzonegoM. L. (1)do podejmowania dalszych prób zdobycia pieniędzy od oskarżonych.
W przekonaniu Sądu, o prawdziwości powyższych wyjaśnień świadczy przede wszystkim to, że oskarżeni o powyższych okolicznościach informowali już w swoich pierwszych wyjaśnieniach, składanych w warunkach zatrzymania bezpośrednio po zdarzeniu. Ich wyjaśnienia w tym zakresie były spontaniczne, a zatem brak jest podstaw do uznania, że zostały przedstawione jako wspólnie ustalona linia obrony, co Sąd mógłby uznać za wielce prawdopodobne, w przypadku ujawnienia tych okoliczności w wyjaśnieniach oskarżonych na dalszym etapie postępowania.
Przechodząc do oceny wyjaśnień oskarżonych, odnoszących się do przebiegu spotkania zM. L. (2)w dn. 14 maja 2016 r., Sąd uznał je w przeważającej mierze za nieprawdziwe. Oskarżeni w toku postępowania nie przyznawali się do zarzuconych im czynów, kwestionując swój udział w pobiciu pokrzywdzonego. Ich wyjaśnienia w tym zakresie są sprzeczne między sobą i pokrętne. Z wyjaśnień oskarżonejK. K. (1)wynika, że nikt nie bił pokrzywdzonego, oskarżone kobiety tylko na niego krzyczały, a oskarżonyD. K.jedynie szarpał się zM. L. (2).M. Ś.wskazała, że raz uderzyła pokrzywdzonego otwartą dłonią w twarz, a poza tym nie widziała, żeby ktoś go bił, co więcej, oskarżony mógł zostać pobity zanim przyjechał pod blok oskarżonych. OskarżonaM. Ś.wskazała również, że nie mogła pobićM. L. (1), ponieważ w czasie zdarzenia była w ciąży. Jedynie oskarżonyD. K.przyznał, że uderzył pokrzywdzonego w twarz pięścią, a towarzyszące mu kobiety również mogły uderzyć pokrzywdzonego po jednym razie.
Poza wzajemnymi rozbieżnościami między treścią powyższych wyjaśnień, wskazać należy, że relacja oskarżonych nie znajduje oparcia w pozostałym materiale dowodowym. Przede wszystkim, stopień natężenia agresji fizycznej, przejawiającej się w zachowaniu oskarżonych, przedstawiony w relacji pokrzywdzonego jest ewidentnie większy.M. L. (1)w toku postępowania przygotowawczego zeznał, że po przyjechaniu na miejsce zdarzenia, w takcie wysiadania z pojazdu został uderzony w twarz przez oskarżonegoD. K.i osunął się na asfalt. Pokrzywdzony był następnie kopany po całym ciele przez oskarżonego, ale się osłaniał, aż w końcu udało mu się wstać. W dalszym toku zdarzenia, do bicia pokrzywdzonego włączyły sięK. K. (1)iS. Ś.(zeznania pokrzywdzonegoM. L. (1)- k. 39, 59v, 243).
Wskazać należy, iż na gruncie niniejszej sprawy, brak było możliwości ustalenia dokładnego przebiegu zdarzenia od momentu przyjazdu pokrzywdzonego, do momentu przyjazdu Policji, na podstawie obiektywnych dowodów osobowych. Jak wynika wszak z zeznań świadkaM. R., który widział zdarzenie z okna i wezwał Policję, nie był on w stanie opisać jego szczegółów (zeznania świadkaM. R.- k. 53-54, 182). Nadto świadekD. R.zeznała, że widziała tylko końcowy fragment zdarzenia, kiedy oskarżeni szarpali się z siedzącym w samochodzie pokrzywdzonym, a pozostałe okoliczności przez nią przedstawiane, poznała z relacji uczestników zdarzenia (zeznania świadkaD. R.- k. 34-35, 48, 242).
Sąd również stwierdza, że stan zdrowiaM. L. (1)po pobiciu nie uzasadniał jego pobytu na oddziale szpitalnym. Z protokołu zatrzymania pokrzywdzonego wynika, że był on badany przez lekarza po zatrzymaniu i brak było przeciwwskazań do umieszczenia go w policyjnym pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, gdzie przebywał w dniach od 14 do 16 maja 2016 r. (protokół zatrzymania osoby - k. 14).
Ponadto,M. L. (1)był w trakcie zdarzenia w stanie upojenia alkoholowego – jak wynika z badania trzeźwości, miał on ponad 2 promile alkoholu w wydychanym powietrzu (protokół badania trzeźwości – k. 12). Tym samym, po ciosie oskarżonego istotnie mógł osunąć się na ziemię i zostać wówczas kilka razy kopnięty. Zdaniem Sądu, bicie i kopanie naraziłoM. L. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk.
Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, za bardziej prawdopodobny, należało uznać przebieg samego pobicia wynikający z relacji pokrzywdzonego. Podkreślić należy, że oskarżeni mieli wyraźny motyw, żeby dokonać pobicia pokrzywdzonegoM. L. (1). Jak sami wskazali, chcieli żeby zaprzestał wymuszania od nich pieniędzy. W przekonaniu Sądu,D. K.miał niewątpliwie największy udział w zadawaniu ciosów pokrzywdzonemu, lecz towarzyszące mu kobiety również uderzałyM. L. (1).
Przechodząc do oceny treści zeznań pokrzywdzonegoM. L. (1)(k. 38­39, 59-60, 243), które Sąd postanowił odczytać w trybieart. 391 § 1 kpk, Sąd uznał za prawdziwe jedynie fragmenty odnoszące się do przebiegu jego pobicia. Jak zostało wcześniej opisane, relacja pokrzywdzonego wespół z dowodami nieosobowymi jawi się jako bardziej prawdopodobna. W pozostałym zakresie, Sąd uznał jego zeznania za niewiarygodne i mające na celu dodatkowe, bezpodstawne obciążenie oskarżonych.
Pokrzywdzony usiłował wykazać, że oskarżonyD. K.był mu winny pieniądze, których nie chciał oddać, a tymczasem, jak Sąd ustalił na podstawie spójnych i wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych, wierzytelnośćM. L. (1)była zmyślona.
Pokrzywdzony wskazywał również, że oskarżeni chcieli powstrzymać go przed ucieczką, dlatego zabrali mu kluczyki od pojazdu, nadto grozili mu przyjazdem „ekipy” z „jakimśA.”. Zdaniem Sądu, bardziej prawdopodobną przyczyną zaboru kluczyków od pojazdu przezK. K. (1), była wskazywana przez oskarżonych chęć powstrzymania pokrzywdzonego od dalszej jazdy pod wpływem alkoholu.
Odnosząc się nadto do twierdzenia pokrzywdzonego, że oskarżeni chcieli okraść go z pieniędzy, które miał przy sobie, wskazać trzeba, iż zgodnie zart. 8 § 1 kpk, Sąd nie był związany ustaleniami poczynionymi na gruncie postępowania VIII W 1418/16 tut. Sądu (akta dołączone), w którym uznano winę występujących w niniejszej sprawie oskarżonych w zakresie wykroczenia, polegającego na kradzieży pieniędzy należących do pokrzywdzonego. Na gruncie niniejszego postępowania, oskarżeni zaprzeczali, by zabrali pokrzywdzonemu jakiekolwiek pieniądze, co wynika również z zeznań pokrzywdzonego, który wskazał, że nie poniósł żadnych strat finansowych wskutek działania oskarżonych (k. 39, 243).
Za nieprzydatne co do ustalenia zasadniczych, związanych z postawionymi oskarżonym zarzutami okoliczności sprawy, Sąd uznał zeznania świadkówM. R.(k. 53-54, 182) orazD. R.(k. 34-35, 47-48, 242). Jak wynika z treści ich depozycji, nie widzieli oni pobiciaM. L. (1)– świadekD. R.widziała jedynie jak oskarżonyD. K.szarpał się z siedzącym w pojeździe pokrzywdzonym, a świadekM. R.z miejsca, z którego widział zdarzenie, nie był w stanie dostrzec jego szczegółów.
Za wiarygodne Sąd uznał także dokumenty zgromadzone w aktach sprawy i ujawnione w toku rozprawy, w tym między innymi: k. 8-10 – protokół oględzin rzeczy, k. 12 – protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 13 – świadectwo wzornictwa, k. 14 – protokół zatrzymania osoby, k. 17-18 – protokół zatrzymania osoby, k. 21 - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 22 - protokół z zatrzymania osoby, k. 25 - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 26 – świadectwo wzornictwa, k. 27-29 – protokół zatrzymania rzeczy oraz spis i opis rzeczy, k. 30 – protokół zatrzymania osoby, k. 33 - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, k. 76-78 – protokół oględzin rzeczy oraz wydruki zdjęć, k. 87-88 – dane o karalności, k. 89 – dane o karalności, k. 155 – dane o karalności, k. 156 – dane o karalności, k. 157-159 – dane o karalności, k. 195, 195a, 226, 227, 229-230, 231-232 – dane o karalności, akta sprawy VIII W 1418/16 SR dla Warszawy-M.. Nie budzą one wątpliwości Sądu co do swojej autentyczności rzetelności i nie były również kwestionowane przez żadną ze stron. Znane i udokumentowane jest bowiem źródło pochodzenia w/w materiałów.
Sąd zważył co następuje:
Odpowiedzialności na podstawieart. 158 § 1podlega ten, kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w których naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego lub średniego uszczerbku na zdrowiu, co wynika z powołaniaart. 156 § 1 i art. 157 § 1. Karalny jest więc jedynie udział w niebezpiecznej bójce lub pobiciu, tzn. w takim zajściu, którego intensywność i agresywność osób uczestniczących stwarza poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego. Jest to więc przestępstwo materialne, przy czym stan bezpośredniego zagrożenia, o którym mowa, należy traktować jako skutek […]. Znamię udziału w bójce lub pobiciu wypełnia nie tylko zadawanie ciosów, lecz także wszelkie inne formy zachowania, które w zbiorowym działaniu przyczyniają się do niebezpiecznego charakteru zajścia, jak np. podawanie niebezpiecznych przedmiotów (narzędzi), przytrzymywanie ofiary, blokowanie drogi ucieczki itp. (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 12 października 2000 r., II AKa 169/00, KZS 2000, z. 11, poz. 42). Określony wart. 158 § 1 kkudział w bójce lub pobiciu jest przestępstwem umyślnym, które wymaga zamiaru bezpośredniego co do samego uczestnictwa w zajściu, natomiast znamię jego niebezpiecznego charakteru (tj. narażenia życia lub zdrowia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo) może być objęte zamiarem ewentualnym (por. wyrok SN z dnia 7 kwietnia 1975 r., II KRN 10/75, OSNPG 1976, nr 3, poz. 20).A. M., Komentarz,Kodeks Karny, LEX 2010). Normatywna treśćart. 158 kkwskazuje, że konstrukcja przestępstwa bójki polega między innymi na różnicowaniu odpowiedzialności za udział w bójce w zależności od stopnia jej niebezpieczeństwa, wyrażającego się skalą narażenia człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo skutków określonych wart. 156 § 1lub wart. 157 § 1 kk(art. 158 § 1 kk) oraz następstwem bójki w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 158 § 2 kk) lub śmierci człowieka (art. 158 § 3 kk). Nie jest więc obojętne dla odpowiedzialności karnej sprawców, jaki stopień niebezpieczeństwa dla zdrowia czy też dla życia został spowodowany w wyniku bójki lub pobicia określonego wart. 158 § 1 kkDlatego stopień niebezpieczeństwa bójki lub pobicia winien być prawidłowo ustalony, a w myślart. 413 § 2 pkt 1 kpk- dokładnie określony w wyroku (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 sierpnia 2003 r., sygn. II AKa 143/03).
Mając na względzie powyższe oraz poddany wyżej analizie materiał dowodowy, Sąd doszedł do przekonania, że oskarżeniK. K. (1),D. K.iS. Ś.wyczerpali swoim zachowaniem dyspozycję przepisuart. 158 § 1 kk. Sąd Rejonowy uznał zatem ww. oskarżonych za winnych tego, że w dniu 14 maja 2016 r. wW.przyul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu, poprzez zadawanie uderzeń pięścią w głowę i tors oraz kopanie po całym ciele dokonali pobiciaM. L. (1), czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk.
Bezspornie ustalono bowiem w toku przeprowadzonego postępowania, że oskarżeni spotkali się z pokrzywdzonymM. L. (2), który wymuszał naD. K.zwrot nieistniejącego długu i dokonali jego pobicia, aby zniechęcić go do dalszych wymuszeń. W niniejszej sprawie ze sposobu działania oskarżonych (uderzanie rękami po całym ciele i głowie, szarpanie, kopanie) jednoznacznie wynika, że wszyscy obejmowali swoim zamiarem całokształt znamion przypisanego im czynu, co statuuje ich działanie wspólnie i w porozumieniu. W tym względzie Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 30 października 2013 r. o sygn. II AKa 353/13, z którego wynika, że udziałem w pobiciu jest każda forma świadomego współdziałania uczestników pobicia, a w jej ramach również każdy środek użyty do ataku na inną osobę, jeżeli wspólne działanie powoduje narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku wskazanego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk. Odpowiedzialność za udział w pobiciu ma zatem zawsze charakter wspólnej odpowiedzialności za następstwa działania, a sprawcy odpowiadają niezależnie od tego, czy można ustalić, który z nich spowodował konkretne następstwa pod warunkiem, że każdy z nich możliwość ich nastąpienia przewidywał albo mógł i powinien był przewidzieć. Oskarżeni zatem z całą pewnością działali umyślnie z zamiarem bezpośrednim, obejmując swoją świadomością znamiona czynu i mimo tego, chcąc jego popełnienia, a biorąc pod uwagę sposób ich działania, w tym sposób zadawania ciosów - mając bez wątpienia świadomość, że pobicie pokrzywdzonego zagraża bezpośrednio w poważnym stopniu jego zdrowiu. Sąd mając bowiem na względzie zasady doświadczenia życiowego, dynamikę zdarzenia, jak również dokumentację fotograficzną uwidoczniającą rozmiar obrażeń ciała u pokrzywdzonego, doszedł do przekonania, że oskarżeni swoim zachowaniem naraziliM. L. (1)co najmniej na nastąpienie skutków w postaci ciężkiego lub średniego uszkodzenia ciała, określonych wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk. Ich działanie i sposób zadawania ciosów niewątpliwie mogły realnie spowodować poważne i niebezpieczne konsekwencje dla zdrowia pokrzywdzonego.
Przy wymiarze kary, Sąd kierował się zasadami określonymi wrozdziale VI kodeksu karnego, w szczególności w przepisachart. 53 kk, wnikliwie analizował zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe czynów, z troską, aby wymiar kar spełnił poczucie społecznej sprawiedliwości, był adekwatny do stopnia winy oskarżonych, jak również osiągnął cele zapobiegawcze i wychowawcze.
W chwili popełnienia czynów oskarżeniK. K. (1),D. K.iS. Ś.byli osobami dojrzałymi życiowo, w pełni poczytalnymi, zdającymi sobie sprawę z bezprawności swojego zachowania. Nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca bezprawność czynu bądź winę oskarżonych. Żaden z przeprowadzonych dowodów nie wskazuje, aby nie można było wymagać od nich zachowania zgodnego z prawem w tych konkretnych sytuacjach.
Stopień winy każdego z oskarżonych należało uznać jako średni, w przekonaniu Sądu, pomimo faktu, że oskarżonyD. K.miał największy udział w zadawaniu ciosów pokrzywdzonemu, to towarzyszące mu kobiety aktywnie uczestniczyły w zdarzeniu i mniejszą ilość ciosów, nadrabiały wsparciem psychicznym udzielonym oskarżonemuK..
Stopień społecznej szkodliwości czynów zarzuconych każdemu z oskarżonych Sąd również ustalił jako średni. Oskarżeni swoją postawą wykazali, że dążą do konfrontacji z pokrzywdzonym, gdyż chcieli przeciwstawić się bezprawnemu działaniu pokrzywdzonego, bez udziału powołanych do tego organów. Wskazać trzeba, iż w sytuacji, gdyM. L. (1)faktycznie wymuszał nieistniejący dług na rodzinie oskarżonych, to powinni oni powiadomić o tym fakcie organy ścigania, a nie rozwiązywać tej sytuacji na własną rękę. Niemniej jednak, obrażenia wywołane na ciele pokrzywdzonego zachowaniem oskarżonych, nie okazały się na tyle poważne, by musiał on podejmować dalsze leczenie.
Czyn zabroniony zart. 158 § 1 kkzagrożony jest karą do 3 lat pozbawienia wolności. Zgodnie zart. 37a kk, jeżeli ustawa przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, można zamiast tej kary orzec grzywnę (…).
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawieart. 158 § 1 kkw zw. zart. 37a kkwymierzył każdemu z oskarżonych kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przyjmując wysokość każdej stawki na kwotę 10 złotych.
Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił przede wszystkim stopień społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonym czynów oraz rodzaj chronionego dobra w postaci zdrowia człowieka. Jednocześnie Sąd baczył, aby wymierzona oskarżonym kara nie przekraczała stopnia winy oskarżonych. Wymierzone oskarżonym kary mieszczą się w ustawowych granicach zagrożenia. Orzekając kary w takim wymiarze, Sąd miał na względzie jej społeczne oddziaływanie i konieczność oddziaływania wychowawczego na oskarżonych. Zdaniem Sądu wymierzone oskarżonym kary są w pełni adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynów i winy oskarżonych, spełni też swoje cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.
Sąd na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonych kar grzywny zaliczył odpowiednio każdemu z oskarżonych okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach od 14 maja 2016 do 16 maja 2016 przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dziennym stawkom grzywny.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkSąd zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, dochodząc do przekonania, iż obciążenie ich nimi, stanowiłoby nadmierną uciążliwość. Należy jednak podkreślić, iż pomiędzy orzeczeniem grzywny, a zwolnieniem od kosztów sądowych nie zachodzi sprzeczność, gdyż inne są przesłanki obu tych rozstrzygnięć.
Wskazując na powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.