Sąd Rejonowy w Kętrzynie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 44/16
Data wyroku: 2016-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Matkiewicz
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie za pracę
Podstawa prawna: art18^3^ KP
Teza: bez tezy

Sygn. akt IV P-upr 44/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 grudnia 2016 r.
Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy wK.
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Andrzej Matkiewicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Elżbieta Marciniak

po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r.
sprawyG. Z.
przeciwkoSzpitalowi (...)wK.
o wyrównanie wynagrodzenia za miesiąc styczeń 2013r.

I
powództwo oddala;

II
nie obciąża powódki kosztami procesu.

Sygn. akt IV Pupr 44/16

UZASADNIENIE
PowódkaG. Z.wniosła o zasądzenie od pozwanegoSzpitala (...)wK.kwoty 500 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 lutego 2013r.
W uzasadnieniu pozwu podała, że jej wynagrodzenie zasadnicze zostało określone na kwotę 1200 zł, w rzeczywistości powódka osiągała wynagrodzenie w kwocie wynagrodzenia minimalnego, przy czym bez znaczenia było to, że powódka pracowała w niedziele i święta oraz w godzinach nocnych. W ocenie powódki pozwany naruszył zasady równego traktowania poprzez wliczenie należnych jej dodatków do pracy do minimalnego wynagrodzenia.
Powódka wniosła więc o wyrównanie wynagrodzenia za miesiąc styczeń 2013r.
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zarzucił, że wynagrodzenie powódki oprócz wynagrodzenia zasadniczego składa się z dodatku stażowego i innych określonych w §7 regulaminu wynagradzania, w tym dodatku za pracę w godzinach nocnych, dodatku za pracę w porze dziennej, w niedziele i święta oraz w dni dodatkowo wolne od pracy, które to składniki wliczone są do płacy minimalnej.
Pismem procesowym z dnia 21 listopada 2016r. powódka ograniczyła roszczenie pozwu do kwoty 309,92 zł. Na żądaną kwotę składa się należność dodatków za staż pracy oraz za pracę wykonaną w porze nocnej, dziennej w niedziele i święta oraz dni dodatkowo wolne od pracy. W ocenie powódki dyskryminacja polega na tym, że otrzymała ona wynagrodzenie w takiej samej wysokości jak pracownicy, którzy nie pracowali w porze nocnej, czy też w niedziele i święta.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Powódka w miesiącu styczniu 2013r. była zatrudniona na stanowisku pracownika gospodarczego – sprzątaczki.
Wynagrodzenie zasadnicze powódki w miesiącu styczniu 2013r. zostało określone na kwotę 1150 zł, tak jak pozostałych pracowników zatrudnionych na stanowisku pracownika gospodarczego – sprzątaczek (d. lista płac k. 20 – 21, akta osobowe powódek).
Za miesiąc styczeń 2013r. wynagrodzenie powódki wyniosło 1600,00 zł
na które składało się wynagrodzenia zasadnicze w kwocie 1150 zł, dodatek za staż pracy w kwocie 230 zł, dodatek za pracę w dni świąteczne w kwocie 171,82 zł, dodatek do płacy minimalnej w kwocie 48,18 zł (d. listy płac k. 20 – 21).
W miesiącu styczniu 2013r. w godzinach nocnych nie pracowało 13 sprzątaczek, a w dni „świąteczne” 3 sprzątaczki (d. lista płac).
W miesiącu styczniu 2013r. w godzinach nocnych i w dni „świąteczne” nie pracowały tylko trzy sprzątaczki:B. G.,E. G.iW. W.na 27 osób pracujących w miesiącu styczniu 2013r. jako sprzątaczki (d. lista płac k. 20 – 21).
Powódka w miesiącu styczniu 2013r. nie pracowała w godzinach nocnych (d. listy płac k. 20 -21).
Powódka pracowała w systemie zmianowym (d. §25 regulaminu pracy k. 40 – 55).
Wynagrodzenie zasadnicze powódki było zgodne z obowiązującym u pozwanego Regulaminem Wynagrodzenia.
Sąd stan faktyczny ustalił na podstawie akt osobowych powódki, listy płac k. 20 – 21, regulaminu wynagrodzenia k. 22 – 34, regulaminu pracy k. 40-55.
Stan faktyczny jest bezsporny i przez strony nie był kwestionowany.
W ocenie Sądu roszczenie powódki nie zasługuje na uwzględnienie
Przepis art. 183cstanowi, że pracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę w jednakowej wysokości.
Zgodnie zart. 78 § 1 KPwynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym do jej wykonywania, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. Z istoty stosunku pracy wynika więc zróżnicowanie – według powyższych kryteriów klasyfikacyjnych – wysokości wynagrodzenia za pracę poszczególnych pracowników. Tak też jest ono kształtowane zarówno w aktach należących w świetleart. 9 § 1 oraz art. 771i art. 772KPdo źródeł prawa płacowego, czyli w ustawach i rozporządzeniach wykonawczych oraz układach zbiorowych pracy i regulaminach wynagradzania, jak i w umowach o pracę (art. 29 § 1 KP).
W myślart. 262 § 2 pkt 1 KPwarunków wynagradzania pracowników nie mogą natomiast ustanawiać sądy pracy. Wyjątki od tychże reguł i trybu ustalania wynagrodzenia za pracę wprowadzają jedynie przepisy o nierównym traktowaniu (dyskryminacji) w sferze zatrudnienia. W tej zaś materii ogólne normyart. 112KPiart. 113KPsą skonkretyzowane wart. 183bpkt 2 oraz art. 183cKP. Zgodnie zart. 183c§1 i 2 KPpracownicy mają prawo do jednakowego wynagrodzenia za jednakową pracę lub za pracę o jednakowej wartości, a wynagrodzenie to obejmuje wszystkie składniki, bez względu na ich naturę i charakter, a także inne świadczenia związane z pracą, przyznawane pracownikowi w formie pieniężnej lub innej formie niż pieniężna, jak np. dodatkowe świadczenia dla pracowników zwalnianych z zakładu z przyczyn ich niedotyczących, którzy przechodzą na wcześniejsze emerytury, renty bądź świadczenia przedemerytalne (por. wyrok SN z 10.5.2006r.,III PK 18/06, OSNAPiUS Nr 9 – 10/2007,poz.126) czy odprawy pieniężne (por. wyrok SN z 12.9.2006r. I PK 87/06, OSNAPiUS nr 17 – 18/2007, poz. 246).
Zart. 9 § 4 KPwynika, że postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów oraz statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy, naruszające zasadę równego traktowania w zatrudnieniu (zatem również w sferze płacowej) nie obowiązują. Należy dodać: nie obowiązują w części faworyzującej jednych pracowników z pokrzywdzeniem innych. Taka sytuacja upoważnia zaś pracownika gorzej traktowanego do dochodzenia świadczeń przewidzianych w zakwestionowanych przepisach, a w których pozbawiono go wskutek uchybienia przez pracodawcę zakazowi dyskryminacji (por. uzasadnienie wyroku SN z 12.9.2006r., I PK 87/06, OSNAPiUS Nr 17 – 18, poz. 264).
Podobnieart. 18§ 3 KPstanowi, iż postanowienia umów o pracę i innych aktów kreujących stosunek pracy, sprzeczne z zasadą równego traktowania, są nieważne, a zamiast takich postanowień stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy, w razie zaś ich braku postanowienia te należy zastąpić postanowieniami niemającymi dyskryminacyjnego charakteru. W przypadku stwierdzenia naruszenia przez pracodawcę zakazu dyskryminacji sąd pracy może zatem, zastępując nieważne postanowienie aktu będącego źródłem stosunku pracy postanowieniami zgodnymi z zasadą równego traktowania, ukształtować na przyszłość treść owego stosunku, a co do okresu wstecznego, gdy naruszenia takie miały miejsce – orzec o odszkodowaniu zart. 183dKP(por. wyrok SN z 22.2.2007r., I PK 242/06, OSNAP Nr 7 – 8/2008, poz. 98).
W judykaturze zwraca się uwagę, że dyskryminacja (art. 113KP) w odróżnieniu od „zwykłego” nierównego traktowania (art. 112KP) oznacza gorsze traktowanie pracownika ze względu na jego cechę lub właściwość, określoną wKodeksie pracyjako przyczynę (w języku pracowniczym także jako podstawa bądź kryterium) dyskryminacji. Negatywne wyróżnienie dyskryminacji, jako kwalifikowanej postaci nierównego traktowania, służy przeciwdziałaniu najbardziej nagannym społecznie i szkodliwym przejawom tego zjawiska. Uzasadnia to wdrożenie takich szczególnych rozwiązań prawnych służących zwalczaniu tego rodzaju nierówności, jak konstrukcja dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej (art. 183a§ 3 i 4KP), zachęcanie do nierównego traktowania (art. 183a§ 5 pkt 1 KPw zw. Zart. 183a§2 KP), charakterystyczny rozkład ciężaru dowodu w sprawach o dyskryminację (art. 183b§1 KP) i in. Wynika stąd jednocześnie, że przepisyKodeksu pracyodnoszące się do dyskryminacji nie mają zastosowania w przypadkach nierównego traktowania niespowodowanego przyczyną uznaną za podstawę dyskryminacji. Wobec tego, jeżeli pracownik zarzuca pracodawcy naruszenie przepisów dotyczących zakazu dyskryminacji w zatrudnieniu, to powinien wskazać przyczynę, ze względu na którą dopuszczono się wobec niego aktu dyskryminacji (por. wyrok SN z 9.1.2007r., II PK 180/06, niepubl.).
W doktrynie prawa pracy przyjmuje się, że prace jednakowe to prace takie same pod względem rodzaju, kwalifikacji koniecznych do ich wykonywania, warunków, w jakich są świadczone, a także – ilości i jakości (por. Kodeks pracy – komentarz pod red. Z. Salwy, wyd. 6, Warszawa 2004, s. 71 oraz Kodeks pracy z komentarzem pod red. U. Jackowiak, wyd. 4, Gdynia 2004).
W niniejszej sprawie wynagrodzenie zasadnicze powódki było identyczne jak pozostałych pracowników wykonujących te same czynności co powódka.
W spornym okresie o wysokości wynagrodzenia decydował tylko i wyłącznie dodatek za staż pracy oraz dodatek z tytułu pracy w godzinach nocnych bądź w „dni świąteczne”.
Poza sporem jest, że wynagrodzenie zasadnicze i dodatek za staż pracy był niższy niż wynagrodzenie minimalne, a pozwany w związku z powyższym wypłacił powódce jak i pozostałym pracownikom wyrównanie do wysokości płacy minimalnej.
Do wysokości płacy minimalnej nie wlicza się następujących składników:
1.niezaliczanych do wynagrodzeń osobowych, np.:
- honorariów,
- ekwiwalentów za pranie odzieży roboczej i za używanie do pracy własnej odzieży,
- wypłat należności z tytułu odbywania podróży służbowych,
- ryczałtów pieniężnych za używanie własnego pojazdu do celów służbowych,
- świadczeń z ZFŚS,f) świadczeń urlopowych,
- odpraw z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracowników,
- nauczycielskich dodatków mieszkaniowych, i odpraw pośmiertnych,
- odszkodowań wynikających z umowy o zakazie konkurencji;
2. zaliczanych do wynagrodzeń osobowych:
- nagrody jubileuszowej,
- odprawy pieniężnej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy,
- wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 6 ust. 5 MinWynagrU).
Dlatego też dodatek za pracę w godzinach nocnych czy też za pracę w „dni świąteczne” wliczał się do wynagrodzeń osobowych.
Od 1 stycznia 2017r. pracodawca obliczając wynagrodzenie za miesiąc styczeń 2017r. będzie musiał z tego wynagrodzenia wyłączyć oprócz wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, odprawy emerytalno-rentowej, nagrody jubileuszowej również dodatek za pracę w porze nocnej (zgodnie z treściąart. 6 pkt 5 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę(Dz.U.2015 poz. 2008 tj.).
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu nie można dopatrzyć się nierównego traktowania w wynagrodzeniu powódki w stosunku do pozostałych pracowników świadczących jednakową pracę tylko z tego powodu, że niektórzy z nich pracowali w porze nocnej bądź w niedziele i święta, czy też w dni ustawowo wolne od pracy, a wynagrodzenie które osiągnęli za świadczoną pracę w miesiącu styczniu 2013r. nie osiągnęło wynagrodzenia minimalnego bądź też wyniosło to wynagrodzenie przy uwzględnieniu dodatku za pracę w godzinach nocnych czy też w „dni świąteczne”.
Ponadto nie sposób pominąć faktu, iż praca powódki wynikała z haromonogramu ustalonego na każdy miesiąc i w każdym miesiącu dni i godziny pracy (czy to praca dzienna, czy też nocna) były inne o czym świadczy chociażby fakt, że powódka w spornym miesiącu styczniu 2013r. nie pracowała w godzinach nocnych.
Dlatego też mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na podstawieart. 183KPpowództwo powódki oddalił.
Sąd na podstawieart. 102 kpcnie obciążył powódki kosztami procesu mając na uwadze jej sytuację materialną – wysokość osiąganego dochodu z tytułu świadczonej pracy.