Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 14/17
Data wyroku: 2017-03-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zbigniew Kapiński, Paweł Dobosz, Paweł Rysiński
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów, Dowody
Podstawa prawna: art. 7 k.p.k.

Sygn. akt II AKa 14/1 7

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 marca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSA Zbigniew Kapiński
Sędziowie SA Paweł Rysiński (spr.)
SO (del.) Paweł Dobosz
Protokolant st. sek. sąd. Katarzyna Rucińska
przy udziale prokuratora Hanny Gorajskiej-Majewskiej
po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r.
sprawy:

1
T. S. (1)urodzonego (...)wW., synaA.,

2
A. K. (1)urodzonego (...)wW., synaT.,

3
R. M. (1)urodzonego (...)wW., synaW.,

oskarżonych zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kki innych oraz zart. 263 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt V K 58/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatK. P.i adwokatM. N.kwoty po 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym VAT, z tytułu zwrotu kosztów obrony z urzędu oskarżonychT. S. (1)iR. M. (1)w postępowaniu odwoławczym,

III
zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowania odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Prokurator oskarżyłT. S. (1),A. K. (1)iR. M. (1)o to, że:
-w dniu 14 czerwca 2011 r. na parkingu przyul. (...)wK., działając wspólnie i w porozumieniu w bezpośrednim zamiarze pozbawienia życiaM. B. (1)iD. B. (1), usiłowali dokonać ich zabójstwa w ten sposób, że strzelając z broni palnej w postaci pistoletu sportowego(...)nr.(...). 5,6 mm; rewolweru kal. 5,6 mm wykonanego na bazie rewolweru gazowego(...)mod.(...)kal. 9 mm. /380/, umożliwiającego odstrzeliwanie nabojów bocznego zapłonu kal. 5,6 mm „long rifle” oraz nabojów bocznego zapłonu kal. 5,6 mm „short”i nieustalonego pistoletu kal. 6,35 mm, spowodowali uM. B. (1)obrażenia ciała w postaci rany postrzałowej z wlotem od strony grzbietowej w okolicy nadgarstka i wylotem po stronie dłoniowej w okolicy kłębu kciuka dłoni lewej ze złamaniem III kości śródręcza oraz rany postrzałowej uda prawego w połowie długości od strony przyśrodkowej, które to obrażenia naruszały prawidłowe funkcjonowanie narządów ciałaM. B. (1)na okres powyżej 7 dni, w rozumieniu art, 157§ 1 k.k.oraz uD. B. (1)obrażenia ciała w postaci rany postrzałowej klatki piersiowej, z otworem wlotowym średnicy około 0,5 cm w linii pachowej tylnej okolicy barkowej prawej, które stanowiły ciężki uszczerbek na zdrowiu - chorobę realnie zagrażającą życiu, w rozumieniuart. 156 § 1 pkt. 2 k.k., lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na ucieczkę pokrzywdzonych z miejsca zdarzenia
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
przy czymR. M. (1)iA. K. (1)czynu tego dopuścili się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne
tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.;
nadtop zaś każdego z nich o posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej
tj. o czyn zart. 263 § 2 k.k.
Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie uznał oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im czynu z pkt. I z tym, że przyjął, iż przestępstwa tego oskarżeni dopuścili się działając z zamiarem ewentualnym, a w przypadku oskarżonychA. K. (1)iR. M. (1)przyjął, że nie działali oni w warunkach powrotu do przestępstwa określonych wart. 64 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazał ich, a na podstawieart. 14 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył oskarżonemuT. S. (1)karę 8 zaś oskarżonymA. K. (1)iR. M. (1)kary po 13 lat pozbawienia wolności; uznał oskarżonych za winnych popełnienia czynów zart. 263 § 2 k.k.i wymierzył im kary: osk.T. S.– 1 roku, aosk. A. K.iR. M.po - 2 lata pozbawienia wolności.
Orzekł wobec oskarżonych kary łączne przy zastosowaniu reguły pełnej absorpcji.
Powyższy wyrok apelacjami na korzyść zaskarżyli obrońcy oskarżonych.
ObrońcaT. S.zaskarżył wyrok w części dotyczącej czynu z pkt I a/o zarzucając orzeczeniu obrazę przepisuart. 7 k.p.k.poprzez niezgodną z jego regułami ocenę dowodów co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o które Sąd przypisał oskarżonemu usiłowanie zabójstwa, a nie jak winien to, zdaniem skarżącego, uczynić przestępstwo zart. 158 § 2 k.k.– o co skarżący wniósł w konkluzji apelacji.
Obrońcaosk. A. K.zarzuciła wyrokowi:
-błędne ustalenia faktyczne przez uznanie, że oskarżony popełnił zarzucane mu a/o czyny,
-obrazę licznych przepisów postępowania karnego,
-ponownie błędne ustalenia faktyczne (konkretnie wymienione),
-ponownie błędne ustalenie, że oskarżony popełnił czyn zarzucany wpkt Ia/o, a nie czyn kwalifikowany zart. 158 k.k., względnie 159k.k., w zw. zart. 31zart. 31 § 2 k.k., co w konsekwencji skutkowało błędną kwalifikacją prawną przypisanego czynu, gdyż prawidłowa kwalifikacja winna skutkować ewentualnym uznaniem oskarżonego za winnego popełnienia czynu z ww. przepisów, oraz wymierzeniem mu stosownej, łagodniejszej kary od orzeczonej; (względnie) po wyeliminowaniu z podstawy kwalifikacjiart. 148 k.k.w zw. zart. 13 k.k.-art. 25 § 1 lub 2 lub 3 k.k.
W konsekwencji powyższego w wypadku przyjęcia przez Sąd, iż oskarżony dopuścił się czynu zarzuconego wpkt Ia/o zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.poprzez dokonanie błędnej subsumcji i przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa usiłowania zabójstwa podczas gdy jedyne dopuszczalne do przyjęcia w sprawie są alternatywnie wskazane kwalifikacje prawne ww. czynu:art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k., w zw. zart. 11 § 2 k.k.; (względnie)art. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 158 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k., w zw. zart. 11 § 2 k.k., ; (względnie) zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 159 k.k.w zw. zart. 157 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zw. zart. 31 § 2 k.k., w zw. zart. 11 § 2 k.k.; (względnie) po wyeliminowaniu z podstawy kwalifikacji zart. 148 k.k.w zw. zart. 13 k.k.-art. 25 § 1 lub 2 lub 3 k.k.
Nadto zarzuciła naruszenieart. 25 § 1 k.k.poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy ewentualne zachowanie oskarżonego - jeżeli bazować na uznanych przez Sąd za wiarygodne treści wyjaśnieńT. S. (1)- stanowiło obronę konieczną, ewentualnie z ostrożności naruszenieart. 25 § 2 lub 3 k.k.poprzez jego niezastosowanie.
Skarżąca zarzuciła wyrokowi również rażącą niewspółmierność orzeczonych kar pozbawienia wolności, a wreszcie obrazę przepisówart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.w zw. zart. 6 k.p.k.iart. 85 § 1 k.p.k.przez zaniechanie stwierdzenia z urzędu sprzeczności interesów w obronie osk.K.iS., których w postępowaniu przygotowawczym bronił jeden obrońca.
W konkluzji apelacji skarżąca wskazała 24 alternatywne„propozycje”korekty zaskarżonego wyroku (apelacja t. XX akt k. 3854 – 3878).
Obrońcaosk. R. M.zarzuciła wyrokowi obrazę przepisów postępowania a toart. 7, 410 i art. 5 § 2 k.p.k., która doprowadziła do błędnego ustalenia, że oskarżony popełnił przypisane mu czyny podczas, gdy prawidłowa ocena dowodów pozwalała na ustalenie, że osk.M.nie brał udziału w przedmiotowym zdarzeniu a co najmniej istnieją w tej kwestii wątpliwości rozstrzygane po myśliart. 5 § 2 k.p.k.Z ostrożności skarżąca zarzuciła orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary orzeczonej za czyn zpkt Ia/o.
W konkluzji wniosła o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zarzuty wniesionych apelacji okazały się niezasadne, dlatego ich wnioski nie mogły być uwzględnione.
Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych w oparciu o wyjaśnienia jakie złożył w sprawie oskarżonyT. S. (1). Oskarżony ten opisał jak doszło do przedmiotowego zdarzenia, jakie były jego przyczyny, kto brał w nim udział i jaką odegrał rolę.
Co istotne, po raz pierwszy oskarżony ten ujawnił okoliczności zdarzenia, składając wyjaśnienia na temat napadów rabunkowych, jakich dokonał na sklepy jubilerskie wspólnie z oskarżonymiK.iM.oraz św.K.w sprawie 1 Ds 352/11/MM – w której to oskarżeni zostali następnie prawomocnie skazani na długoletnie kary pozbawienia wolności. W tej to sprawieT. S.w dniu 7 września2011 r. ujawnił okoliczności czynów objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie (t. III akt k. 413 i k. 419 – 420 i k. 473 – 4).
Aczkolwiek w dniu 21 września 2011 r. oskarżony odwołał te wyjaśnienia twierdząc, że zostały wymuszone przemocą (k. 456 – 462 i k. 466 – 467), to przesłuchany 12 października 2011 r. wyjaśnił, że zaprzeczenie udziałowi w„strzelaninie z braćmiB.”było jego linią obrony i potwierdza obecnie, że brał w niej udział, a wyjaśnienia z 27 wrzenia są prawdziwe. Wyjaśnił dalej obszernie i szczegółowo przebieg zdarzenia, wskazując uczestników i ich role (k. 566 – 575 t. III). Podobnie wyjaśnił w trakcie wizji lokalnej w miejscu zdarzenia (k. 682 – 687 t. IV), a następnie w przesłuchaniu z dnia 17 lutego 2012 r. (k. 1290 – 1294 t. VII akt).
Na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. nie przyznając się do czynu w postaci usiłowania zabójstwa, przyznał fakt udziału w

    „strzelaninie z braćmiB.”,jej powody, współudział oskarżonychK.,M.i św.K.oraz opisał przebieg zdarzenia obszernie i szczegółowo (k. 1617 – 1619 t. IX akt), potwierdzając ujawnione wyjaśnienia ze śledztwa, w tym podczas wizji lokalnej (k. 1666 – 7).
Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. (k. 3124v t. XVI akt) oskarżony potwierdził, że na miejscu zdarzenia był on oraz oskarżeniK.iM., doszło do bójki, on oddał strzał, ale nikogo nie zranił,B.odjechali zdrowi. Wyjaśnił dalej:„… być możeK.oraz ci dwaj odS.drugi raz spotkali się zB.i wtedy zostali oni postrzeleni”.
Wersja przebiegu zdarzenia prezentowana przez oskarżonegoS.przed dniem 2 grudnia 2015 r. znalazła pełne potwierdzenie w zeznaniach świadkaK., który był obecny na miejscu, ale nie brał udziału w zajściu, choć – jak ustalił Sąd – to jego konflikt zB.był przyczyną zdarzeń.
Świadek ten zeznając wielokrotnie w postępowaniu przygotowawczym opisywał przebieg zajścia spójnie z relacjami oskarżonegoS..
Dopiero przesłuchiwany przed Sądem zaprzeczył uprzednim zeznaniom twierdząc, że pod cmentarzem był on, oskarżonyS.i dwaj inni nieznani mu mężczyźni (odS.). To do tej wersji nawiązał następnie w dniu 2 grudnia 2015 r. osk.S..
Powyższe wyjaśniana osk.S.i zeznania św.K.Sąd obszernie omówił i przeanalizował w pisemnych motywach wyroku, przekonująco wykazując której wersji dał wiarę i dlaczego, a której i z jakich powodów odmówił wiarygodności.
Pogląd Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom skarżących, pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k.jako oparty o wszystkie ujawnione dowody, ocenione swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Podgląd ten Sąd odwoławczy podziela w całej rozciągłości.
Oczywistym jest, że na wiarę zasługują wyjaśnienia osk.S.składane przed rozprawą w dniu 2 grudnia 2015 r. oraz zeznania św.K.z postępowania przygotowawczego.
Jak trafnie uznał Sąd Okręgowy są one konsekwentne, spójne, wzajemnie się uzupełniają i w sposób jednoznaczny i niesporny opisują przebieg zdarzenia, jego przyczyny, wskazują uczestników i role w popełnieniu przestępstwa, znajdują potwierdzenie w innych dowodach, w tym w szczególności dowodach obiektywnie wskazujących na oddawanie strzałów i odniesione przez pokrzywdzonych obrażenia (prot. oględzin miejsca zdarzenia samochodu, opinie lekarskie dotyczące obrażeń pokrzywdzonych).
Szczególne znaczenie ma fakt, że osk.S.po raz pierwszy ujawnił okoliczności zdarzenia będąc przesłuchiwany w innej sprawie, a następnie przez ponad 4 lata je podtrzymywał, zaprzeczył im dopiero po zeznaniach św.K., który również dopiero na rozprawie zaprzeczył udziałowi oskarżonychK.iM.w zajściu, co uprzednio w śledztwie konsekwentnie podtrzymywał.
W tym stanie rzeczy za trafną uznać należy konkluzję Sądu I instancji o niewiarygodności depozycji dążących do uwolnienia oskarżonychK.iM.od odpowiedzialności. Ta zmieniona na etapie postępowania sądowego wersja zdarzenia jest niewiarygodna, jako nielogiczna, sprzeczna z wersją uprzednią – konsekwentną i spójną, przez osk.S.potwierdzaną w śledztwie i przez ponad 3 lata toczenia się rozprawy sądowej od dnia 8 listopada 2012 r. do grudnia 2015 r.
Reasumując powyższe, uznał Sąd Apelacyjny, że Sąd I instancji dokonał ustaleń faktycznych zgodnych ze stanem rzeczywiście zaistniałym, w oparciu o dowody ujawnione i ocenione zgodnie z regułami postępowania karnego, a swoje stanowisko obszernie, logicznie i przekonująco umotywował.
W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny uznał za niezasadne te z zarzutów apelacji obrońców oskarżonychK.iM., które tyczyły błędnego ustalenia o obecności tych oskarżonych na miejscu zdarzenia i ich współudziale w przestępstwie.
Za niezasadne uznał również Sąd te z zarzutów i wniosków apelacji obrońców, które zmierzały do zmiany zaskarżonego wyroku w instancji odwoławczej i ewentualnego przypisania oskarżonym przestępstwa kwalifikowanego zart. 158 § 1 i 2 k.k.(apelacja obrońcy osk.S.), czy z przepisów normujących odpowiedzialność za uszczerbek na zdrowiu, bójkę lub pobicie, a z wyeliminowaniem odpowiedzialności za usiłowanie zabójstwa (apelacja obrońcy osk.K.).
Trafnie bowiem uznał Sąd I instancji, że sprawcy posługujący się bronią palną oddający wielokrotnie strzały w kierunku pokrzywdzonych (jak ustalił Sąd – osk.S.oddał 2 – 3 strzały, osk.K.– 3,osk.M.– 2) czym, co więcej, spowodowali uM. B.obrażenia kwalifikowane zart. 157 § 1 k.k., a uD. B.zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.winni odpowiadać za usiłowanie zabójstwa. Na ich korzyść przyjął Sąd, że działali z zamiarem ewentualnym, a więc przewidując możliwość popełnienia czynu zart. 148 § 1, anie chcąc go popełnić, godzili się na jego popełnienie, a więc na zaistnienie skutku w postaci śmierci pokrzywdzonych. Nie da się bowiem odeprzeć konstatacji, że skoro trzej sprawcy oddają jednocześnie liczne strzały do dwóch osób z broni palnej, a nie są co oczywiste w stanie tak pokierować pociskami, by te nie wywołały obrażeń śmiertelnych, to godzą się na taki skutek, o jakim mowa wart.148 § 1 k.k., nawet jeśli go„nie chcą”– w rozumieniuart. 9 § 1 k.k.Broń palna to narzędzie śmiercionośne, przeznaczone ze swej istoty do pozbawiania życia. Oskarżeni bez wątpliwości byli tego świadomi. Strzelając wielokrotnie w kierunku pokrzywdzonych, raniąc ich, w sposób oczywisty działali w ewentualnym zamiarze pozbawienia ich życia, co czyni zbędnym dalsze rozważania w tej kwestii.
Dlatego zasadnie przypisał Sąd Okręgowy wszystkim oskarżonym popełnienie przestępstwa wyczerpującego dyspozycjeart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 148 § 1 k.k.w zb. zart. 156 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 1 k.k.i w zw. zart. 11 § 2 k.k.co oddaje całość zachowań jakich się dopuścili w toku przedmiotowego zajścia.
Co do apelacji obrońcy oskarżonegoA. K.wskazać nadto należy co następuje.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut tej apelacji z pkt h (k. 4 apelacji).
W sprawie brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że oskarżony działał w stanie znacznie ograniczonej poczytalności, ta sugestia skarżącego jest dowolna, niczym zresztą nie umotywowana.
Niezasadny jest zarzut pominięcia w ustaleniach faktycznych, że oskarżonyK.działał w obronie koniecznej. Wystarczy wskazać, że pomiędzy oskarżonymi, a pokrzywdzonymi doszło do bójki, ale strzały oskarżeni zaczęli oddawać nie do atakujących ich pokrzywdzonych, a dopiero w momencie gdy ci zaczęli uciekać, a następnie do odjeżdżającego samochodu, którym oddalili się. Taki układ zdarzeń wyklucza przyjęcie, że oskarżeni działali w obronie koniecznej.
Oczywiście bezzasadny okazał się zarzut obrazyart. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.(k. 6 apelacji). Na rozprawie przed Sądem oskarżonegoK.broniła adw.W.– pełnomocnictwo z dnia 17 października 2011 r. (k. 732 akt), a oskarżonegoS.adw.L.– pełnomocnictwo z dnia 29 września 2011 r. (k. 512 akt). Sygnalizowane przez obrońcę uchybienie może mieć miejsce tylko w postępowaniu sądowym, co w sprawie niniejszej nie wystąpiło. Pierwsza rozprawa odbyła się 8 listopada 2012 r., a więc po upływie roku od udzielenia obrońcom pełnomocnictw przez każdego z oskarżonych.
Za bezzasadne uznał Sąd odwoławczy zarzuty tyczące obrazy przepisów postępowania dowodowego poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o wydanie uzupełniającej opinii przez biegłego balistyka(k. 2823v – 24 t. XV akt). Skoro z opinii i zeznań biegłego wynika, że z uwagi na wielość i niejednoznaczność materiału dowodowego nie da się jednoznacznie określić przebiegu zdarzenia i możliwe jest jedynie uprawdopodobnienie kolejnych wersji zdarzeń przedstawianych przez oskarżonych i świadków, trafnie uznał Sąd oddalając wniosek, że opinia uzupełniająca zmierzająca do wskazania„wszystkich możliwych wariantów zdarzenia”(cytat z wniosku obrońcy – k 2823v) byłaby bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Za bezzasadne uznał Sąd Apelacyjny zarzuty rażącej niewspółmierności kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonychK.iM.. Sąd przypisał im usiłowanie zabójstwa dwóch osób, które nadto w wyniku strzałów z broni palnej oddanych przez tych oskarżonych zostały zranione ze skutkami zart. 157 § 1 k.k.(M. B. (1)) i zart. 156 § 1 pkt 2 k.k.(D. B. (1)). Obaj oskarżeni byli wielokrotnie karani – osk.M.– 6 razy, osk.K.– 7 razy, co wskazuje, że są to sprawcy niepoprawni, na których nie oddziaływują kolejne skazania, którzy nie poddają się wychowawczej funkcji kary.
Wobec takich sprawców – przy uwzględnieniu wysokiego stopnia winy i szkodliwości społecznej czynu, będącego zbrodnią zagrożoną najsurowszymi karami – przy wymiarze kary muszą przeważać cele zapobiegawcze i dyrektywy prewencji ogólnej.
Z tych przyczyn orzeczonych wobec obu oskarżonych kar – po 13 lat pozbawienia wolności – za przestępstwo z pkt I aktu oskarżenia w żadnym razie nie można uznać za niewspółmierne i to w stopniu rażącym, a więc takie, które w odczuciu społecznym winny być uznane za niesprawiedliwe.
Orzeczone wobec tych oskarżonych kary po 2 lata pozbawienia wolności za przestępstwo zart. 263 § 2 k.k.mieszczą się w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, zaś kary łączne orzekł Sąd stosując zasadę pełnej absorpcji, dlatego kar tych nie sposób uznawać za niewspółmierne, uzasadniające zasadność zarzutu zart. 438 k.p.k.
Z tych powodów Sąd Apelacyjny uznał zarzuty wniesionych apelacji za niezasadne. Tym samym nie mogły być uwzględnione wnioski apelacji czy to o uniewinnienie oskarżonychK.iM., czy to o przypisanie oskarżonym przestępstwa kwalifikowanego z przepisówart. od 156 do 159 k.k.(apelacja obrońcy oskarżonegoK.), czy zart. 158 § 1 i 2 k.k.(apelacja obrońcy oskarżonegoS.), bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w wyroku.