Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 325/17
Data wyroku: 2017-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Zbierzchowski, Dariusz Firkowski, Dorota Lutostańska
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 §2 kpk

Sygn. akt VII Ka 325/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski
Sędziowie: SO Dorota Lutostańska,
SO Piotr Zbierzchowski,
Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Filipiak
przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Marcina Wielgomasa
po rozpoznaniu w dniach: 19 maja 2017 r. i 12 czerwca 2017 r.
sprawyA. S.(S.)ur. (...)wG., synaM.iM. z domu K.
oskarżonego zart. 190§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Giżycku z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt II K 212/16
I zmienia zaskarżony wyrok i oskarżonegoA. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,
II koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.
Sygn. akt. VII Ka 325/17

UZASADNIENIE

A. S.
został oskarżony o to, że w bliżej nieustalonym dniu na przestrzeni lipca i sierpnia 2012 roku wG.wmieszkaniu nr (...)przyul. (...), groziłM. R.popełnieniem przestępstwa na jej szkodę polegającego na pozbawieniu jej życia, posługując się przy tym niebezpiecznymi narzędziami w postaci siekiery i noża, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną one spełnione, a nadto czynu tego dopuścił się w dniu 5 lat po odbyciu powyżej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej prawomocnym wyrokiem Sadu Okręgowego w Suwałkach sygn. akt IIK 128/99 za umyślne przestępstwo podobne tj. za czyn zart. 148§ 1 kk, którą to karę odbywał od dnia 3 maja 1999 r. do 11 czerwca 2010 r.
tj. o czyn zart. 190§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
Sąd Rejonowy w Giżycku wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 r., w sprawie sygn. akt II K 212/16
I oskarżonegoA. S.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to, przy zastosowaniuart. 4§1 kk:
na podstawieart. 190§ 1 kkw zw. zart. 64§1 kkskazal oskarżonego, zaś na podstawieart. 190§ 1 kkwymierzyl mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności,
na podstawieart. 69§1 i 2 kkiart. 70§ 1 pkt. 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzy) lat próby,
na podstawieart. 71 §1 kkwymierzył karę grzywny w wysokości 100 ( sto) stawek dziennych, przy przyjęciu, że wysokości jednej stawki dziennej równa jest kwocie 20 (dwadzieścia) zł.
Powyższy wyrok zaskarżył A.S.i w nieformalnej apelacji zarzucił wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych wyrażający się w przypisaniu mu popełnienia zarzucanego mu czynu oraz obrazę przepisów postepowania poprzez nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść. Skarżący jednocześnie wskazał, że w czasie czynu przebywał poza granicami kraju i pracował wówczas wL.oraz podkreślił, że zdziwienie budzi rzekoma obawa spełnienia gróźb wobec pokrzywdzonej, która dopiero w roku 2014 złożyła w tym zakresie zeznania a jednocześnie była po zdarzeniu na chrzcinach.
Wskazując na powyższe A.S.wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna w zakresie postulatu dotyczącego uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmiennie bowiem niż to przyjął Sąd I instancji, Sąd Okręgowy ustala i przyjmuje, że brak jest wystarczających podstaw do zakwestionowania tych wyjaśnień A.S., w których nie przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Przede wszystkim Sąd Okręgowy w przeciwieństwie do Sądu Rejonowego nie dał wiary twierdzeniom pokrzywdzonej tak w zakresie tego, żeA. S.faktycznie jej groził jak i temu, że ewentualnie takie groźby mogły wywołać u niej uzasadniona obawę ich spełnienia.
ZeznaniaM. R.są odosobnione i pozostają w sprzeczności z relacją oskarżonego i członków jej rodziny. Oczywistym jest, że ocena zeznań tych ostatnich osób nie może nie uwzględniać faktu oczywistych więzi rodzinnych i związaną z tym chęcią wspierania oskarżonego. Na powyższe zwracał uwagę były kurator oskarżonego, który stwierdził, że w rodzinie A.S.„nikt tam na nikogo nie skarży”- k.622 odw. Jednakże sama ta okoliczność w ocenie Sądu Okręgowego nie jest wystarczająca do podważanie zaprzeczenia oskarżonego i wspierających to zaprzeczenie relacji jego bliskich i zarazem dla uznania za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej.
Przede wszystkim podkreślić należy, że twierdzeniaM. R.są odosobnione i nie znajdują potwierdzenia w żadnym innym dowodzie. Wymieniona nikomu o tych rzekomych groźbach nie wspominała i to pomimo w istocie drastycznej formy przedstawianego przez nią zdarzenia, w czasie któregoA. S.miał grozić pokrzywdzonej popełnieniem przestępstwa na jej szkodę polegającego na pozbawieniu jej życia, posługując się przy tym niebezpiecznymi narzędziami w postaci siekiery i noża,
Ponadto po raz pierwszy o zarzucanym A.S.zachowaniuM. R.wspomniała dopiero w dniu 4 grudnia 2014 r. a zatem blisko dwa i pół roku od daty czynu wskazanej w akcie oskarżenia. Jednocześnie zauważyć należy, żeM. R.była wówczas przesłuchiwana w sprawie dotyczącejK. S.tj. brata oskarżonego i faktycznie dosyć szczegółowo podawała o zachowaniach jej chłopaka. Natomiast relacja o rzekomym zdarzeniu z udziałem A.S.ograniczyła się stwierdzenia: „ ponadto ja obawiam się jego brataA., który przebywa teraz za granicą” – k.264. Pierwsza w tym zakresie w postępowaniu przygotowawczym relacja złożona została przez pokrzywdzoną dopiero w dniu 22 grudnia 2014 r. – k.293, przy czym jak wynika z zapisu w protokole obawa przed oskarżonym zdawała się wynikać nie z samego relacjonowanego zdarzenia ale z uwagi na uprzednią karalność A.S.za zabójstwo. W dniu 3 lutego 2015 r.M. R.uszczegółowiła swoje zeznania i dodatkowo wówczas stwierdziła, że bardzo bała się tej całej sytuacji ale na prośbęK. S.nie złożyła zawiadomienia albowiem „A.miał zawiasy i będzie musiał wrócić do więzienia”- k.310. Powyższe pokrzywdzona podtrzymała na rozprawie przed Sądem Rejonowym.
Pomimo w istocie konsekwentnych zeznańM. R.uznaniu ich za rzetelną relację sprzeciwia się właśnie ta okoliczność podawana przez pokrzywdzoną a mianowicie obawa, żeA. S.będzie musiał wrócić do więzienia. Jak bowiem wynika z treści k.620 oskarżony okres próby wynikający z warunkowego przedterminowego zwolnienia w sprawie(...)miał określony
    do dnia 3 maja 2014 r.Tym samym ewentualny czyn popełniony w okresie lipca-sierpnia 2014 r. nie mógł już stanowić podstawy od odwołania warunkowego przedterminowego zwolnienia z czego doskonale zdawali sobie sprawę tak sam oskarżony jak i jego bratK..
Wreszcie zwrócić uwagę należy na okoliczności wynikające z analizy zdjęcia jak na k.531, które do akt zostało złożone jeszcze przed wydaniem zaskarżonego wyrok. W tym przedmiocie w toku rozprawy odwoławczej została przesłuchana takM. R.jak i matka oskarżonego- k.590 odw.-591 odw. oraz k.591 odw. -592. Z relacji wymienionych wynika, że data zdjęcia, które przedstawia sytuację rodzinną związaną z chrztem jest prawdziwa i chrzest faktycznie miał miejsce w dniu 20 października 2012 r. Podkreślenia przy tym wymaga, żeM. R., która skarżyła się na relacje z rodzinaS.- k.590 odw. nie tylko, że uczestniczyła w ich uroczystościach ale i co bezspornie wynika z przedmiotowego zdjęcia czuła się na nich dobrze, a przebywała wówczas faktycznie w towarzystwie A.S., który także pojawił się na uroczystości i zjadła również w jego towarzystwie obiad- k.591.
Tym samym powyższe okoliczności zdecydowania uniemożliwiają przyjęcie, że zeznaniaM. R.złożone po upływie tak długiego czasu mogą stanowić podstawę tak do przyjęcia samego faktu zaistnienia czynu zart.190§1 kkjak i ewentualnego uznania przy hipotetycznym założeniu jego zaistnienia, że zachowanie oskarżonegowzbudziło uzasadniona obawę spełnienia groźbywobec pokrzywdzonej.
Jeszcze raz bowiem należy podnieść, żeM. R.nie tylko przez ponad dwa lata sama w tym zakresie nie złożyła żadnego zawiadomienia ale faktycznie w październiku 2012 r. przebywała tak wtowarzystwie (...)oraz i samego oskarżonego nie wykazując przy tym żadnych związanych z tym obaw.Zauważyć przy tym należy, że w żadnym wypadku o sprawstwie oskarżonegoA. S.nie mogą świadczyć okoliczności związane z zachowaniem wobec pokrzywdzonejK. S.i ojca oskarżonego – k.482.
Powyższego w żaden sposób nie zmienia to, że Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniomJ. S., który starał się zapewnić na czas zarzutu alibi oskarżonemu. Jak wynika z relacji wskazanego świadka miał on z własnej inicjatywy napisać pismo jak na k.582. Tymczasem zwrócić uwagę należy, że faktycznie A.S.na pobyt za granicą w czasie wynikającym z treści zarzutu powołał się dopiero w apelacji – k.564-565 a o takiej okoliczności związanej ze zdarzeniem w istocie ani on sam nie wyjaśniał- k431 ani nie wspominali o tym członkowie jego rodziny. Jednakże z przyczyn opisanych wcześnie nie może mieć to znaczenia dla uniewinnieniaA. S.od popełniana zarzucanego mu czynu.
Mając powyższe na uwadze zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonegoA. S.uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu,
Na podstawieart.632pkt.2 kpkkoszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.