Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
XI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: XI GC 772/16
Data wyroku: 2016-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Odsetki
Podstawa prawna: 118 k.c.

UZASADNIENIE
Pozwem złożonym dnia 18 maja 2015 roku powód(...) spółka akcyjnawS.wniosła o zasądzenie od pozwanegoB. J.kwoty 14.001,32 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wytoczenia powództwa oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu swojego żądania powódka wskazała, że nabyła wierzytelność w stosunku do pozwanego, którą pozwany spłacił ze zwłoką. W dniu 3 września 2012 roku uznał swój dług. Powódka wnosi o zasądzenia odsetek naliczonych od przeterminowanej wierzytelności
W dniu 11 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy w Tychach, gdzie pierwotnie trafił pozew, wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Pozwany w sprzeciwie wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W zakresie kwoty 1797,77 zł odsetek od należności zfaktury VAT (...)wskazał, że była ona przedmiotem rozpoznania przez Sąd w sprawie prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Tychach pod sygn. VI GCupr 232/13/4 i w tym zakresie wyrok tam zapadły ma powagę rzeczy osądzonej. Niezależnie od tego podniósł zarzut przedawnienia, jako że porozumienia z 3 września 2012 roku na które powołuje się powódka zawarte było z cedentem tylko w zakresie należności głównej.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Pozwany nabywał od(...) S spółki z ograniczoną odpowiedzialnościąwG.okna. Transakcje zostały potwierdzone fakturami wg wskazanego w tabeli zestawienia.

Faktury i kwota należności

termin płatności z faktury

zestawienie zadłużenia na dzień 8.8.2012 (k. 24)

data wpłaty należności głównej (k. 31v)

Wyliczenie odsetek k. 31v

(...)– 31576,47 zł (k. 19)

17.5.2011

(...),45

03.10.2012

(...),80

(...)– 258,30 zł (k. 20)

20.5.2011

20

03.10.2012

3,58

(...)– 19017,23 zł (k. 21)

24.6.2011

(...)

03.10.2012

(...),29

(...)– 67762,13 zł (k. 22)

21.10.2011

(...),13

03.10.2012

(...),89

(...)– 86382,49 zł (k. 23)

03.12.2011

(...),19

03.10.2012

(...),77

Łącznie 14001,33 zł

W dniu 10 sierpnia 2012 r. wierzyciel przeniósł na powoda w drodze cesji wierzytelności należności wobec pozwanego. W dniu 3 września 2012 roku – po wezwaniach do zapłaty - strony zawarły porozumienie dotyczące spłaty całego zadłużenia w łącznej kwocie 142930,68 zł. W dniu 3 grudnia 2012 roku sporządzona została nota odsetkowa na łączną kwotę 14001,33 zł.
W dniu 7 października 2013 roku powód złożył w tut. Sądzie wniosek o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej. Wniosek dotyczył ww. kwoty 14001,32 zł. Posiedzenie w tej sprawie odbyło się w dniu 11 grudnia 2013 roku i do ugody nie doszło (XI GCo 221/13)
W tut. Sądzie pod sygn akt XI GC 767/13 (po przekazaniu z Sądu Rejonowego w Tychach sprawy VI GC 232/13/4) toczyła się sprawa między stronami, gdzie przedmiotem żądania była m.in. kwota 26934,77 zł – części należności zfaktury (...). Wyrokiem z 1 grudnia 2014 r. tut. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 42930,68 zł, która obejmowała m.in. ww. kwotę 26943,77 zł wraz z odsetkami ustawowymi od tej kwoty od dnia 4 grudnia 2011 roku.
Dowód z dokumentów w postaci:
cesji k 16 – 17, pełnomocnictwa k 18, faktur VAT k 19 – 23, wezwania do zapłaty z 8.08.2012 roku k 24, porozumienia k 25, pełnomocnictwa k 26, wezwania do zapłaty k 27 – 30, noty odsetkowej k 31 – 32, wezwania do zapłaty k 33 – 34, protokołu sprawy XI GCo 221/13 k 35, zawiadomienia w tej sprawie k 36, wniosku o zawezwanie do próby ugodowej k 37, a nadto dokumentów znajdujących się w aktach sprawy XI GC 767/13 w postaci pozwu z załącznikami k 2 – 43, wyroku z 1.08.2014 roku k 258, uzasadnienia k 263 – 267, zarządzenia z 3.10.2014 roku

Sąd Rejonowy, zważył co następuje:
Powództwo okazała się w całości uzasadnione.
Legitymacja czynna i bierna w sprawie były niesporne. Niesporne też były okoliczności związane ze sprzedażą okien przez cedenta powoda na rzecz pozwanego, wysokość wierzytelności, czy wyliczenie samych odsetek.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu rzeczy osądzonej w zakresie kwoty 1797,77 zł.. Zarzut ten jest nietrafny. Należność główna która była podstawą do naliczenia odsetek w niniejszej sprawie i podstawa do części żądania w sprawie XI GC 767/13 opiewała na kwotę 86382,49 zł. Część z tej kwoty tj. 26943,77 zł z odsetkami od tej kwoty od dnia 4 grudnia 2012 roku dochodzona była w sprawie XI GC 767/13 i taka też kwota tam została od pozwanego na rzecz powoda zasądzona. Zauważyć jednak należy, że pozostała cześć należności głównej to kwota 59438,72 zł. Został ona zapłacona w ten sposób, że kwotę 42889,30 zł zapłacono w dniu 9 stycznia 2012 roku, a kwotę(...),42 w dniu 3 października 2012 roku – co potwierdza zestawienie na k. 31v. Obydwie wpłaty tej części należności głównej były po terminie płatności i powód miał prawo naliczyć od tej części należności głównej odsetki ustawowe. Według wyliczeń Sądu odsetki ustawowe od kwoty(...),72 za okres od 4 grudnia 2011 roku do 9 stycznia 2012 roku wynoszą 783,29 zł, zaś liczone od kwoty 16549,42 zł za okres od 9 stycznia 2012 do 3 października 2012 roku to kwota 1585,57 zł. Suma tak wyliczonych odsetek jest wyższa niż dochodzona w niniejszej sprawie (w analizowanej części) kwota 1797,77 zł. Kwota ta nie była dochodzona w sprawie XI GC 767/13.
Drugi zarzut pozwanego to zrzut przedawnienia i też jest on nietrafny.
Zgodnie zart. 481 § 1 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. W myśl zaśart. 481 § 2ab initiojeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe.
Przesłankami odpowiedzialności jest istnienie świadczenia pieniężnego i fakt opóźnienia w płatności z jego spełnieniem. Samo opóźnienie w płatności należności głównej i wyliczenie odsetek nie było sporne.
Sama należność główna podlega dwuletniemu terminowi przedawnienia. Zgodnie zart. 554 k.c.roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z upływem lat dwóch. W zakresie odsetek istniała istotna rozbieżność w orzecznictwie, czy w odniesieniu do sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa podlegają ona dwuletniemu terminowi przedawnienia – tak jak należność główna, czy też zgodnie z regułą określoną wart. 118 k.c.– terminowi trzyletniemu. Sprawą zajmował się Sąd Najwyższy, który w uchwale z dnia 26 stycznia 2005 roku, podjętej w składzie 7 sędziów, przyjął, żeustanowiony wart. 118 k.c.termin przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe stosuje się do roszczeń o odsetki za opóźnienie także wtedy, gdy roszczenie główne ulega przedawnieniu w terminie określonym wart. 554 k.c.Roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się jednak najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy przyjął (z czym Sąd Rejonowy w pełni się zgadza), że należy odrzucić możliwość stosowania do uznawanych za roszczenia o świadczenia okresowe w rozumieniuart. 118 k.c.roszczeń o odsetki za opóźnienie w zapłacie ceny z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy przepisuart. 554 k.c, przewidującego dwuletni termin przedawnienia roszczeń z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy. Przepis ten nie jest przepisem szczególnym w stosunku doart. 118 k.c.w zakresie ustanowionego w nim terminu przedawnienia roszczeń o świadczenia okresowe; ma on taki charakter wobecart. 118 k.c.tylko w zakresie ustanowionego w nim terminu przedawnienia roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niczego w powyższej ocenie nie może zmienić odwołanie się doart. 56 k.c, który stanowi, że czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy. Jeżeli zatem skutki czynności prawnej w zakresie przedawnienia w odniesieniu do określonego roszczenia wyznaczaart. 118 k.c., to należy zastosować ten przepis, a nie, niestosujący się w takim przypadkuart. 554 k.c.Zdaniem Sądu Najwyższego prowadzi to do wniosku, że roszczenia o odsetki za opóźnienie ulegają przedawnieniu w ustanowionym wart. 118 k.c.dla roszczeń o świadczenia okresowe trzyletnim terminie, zarówno wtedy, gdy są lub nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wymieniony termin jako ogólny może być uchylony przez przepis szczególny przewidujący termin dłuższy lub krótszy. Możliwość zastosowania dwuletniego terminu przedawnienia istnieje z uwagi na akcesoryjność odsetek, ale tylko w sytuacji przedawniania się roszczenia głównego, ponieważ w przeciwnym wypadku oznaczałoby to że dłużnik dla obrony przed nieprzedawnionym roszczeniem ubocznym musiałby, ze względu na uzależnienie powstania roszczenia ubocznego od istnienia roszczenia głównego, wdać się w spór co do przesłanek roszczenia głównego, a to przekreślałoby znaczenie przedawnienia się roszczenia głównego.
W rozpoznawanej sprawie roszczenie główne przedawnianiu nie uległo, w ogóle taki zarzut nie został też sformułowany, stąd przyjąć należy trzyletni termin przedawnienia. Poza sporem jest że należności główne ze wskazanych w notach odsetkowych faktur zostały zapłacone. Najstarszy termin płatności uwidoczniony jest na fakturze 17 maja 2011 roku, a wniosek o zawezwani do próby ugodowej wysłany został do Sądu w dniu 7 października 2013 roku i na pewno był w Sądzie w dniu 12 listopada 2013 roku gdy wyznaczono termin posiedzenia (k. 36). Zawezwanie dotyczyło kwoty tożsamej (różnica 1 grosza wynika z innego zaokrąglania odsetek) i taka czynność procesowa zgodnie zart. 123 § 1 pkt 1 k.c.przerwała bieg przedawnienia, który rozpoczął się na nowo. Pozew w niniejszej sprawie wniesiono w dniu 18 maja 2015 roku, a więc przed upływem terminu przedawnienia.
Wreszcie rację ma powód wskazując na niewłaściwe uznanie roszczenia pismem z dnia 3 września 2012 roku, ponieważ opiewa ono na kwotę 142.930,68 zł. Wg zestawienia na k. 24 w dniu 8 sierpnia 2012 roku suma zadłużenia z tytułu samych wierzytelności głównych to 126.943,77 zł. Jeśli powiększymy to nawet o odsetki w kwocie 14.001,33 zł (a kwota ta jest wyliczona w okresie późniejszym!) daje to sumę niższą niż z porozumienia – 140.945,09 zł. Brak danych aby miedzy stronami istniały inne wierzytelności, stąd przyjąć należy że owo porozumienie dotyczyło także odsetek.
Mając powyższe na uwadze zasądzono całą dochodzoną kwotę.
Konsekwencją orzeczenia w punkcie I jest orzeczenie o kosztach, na podstawieart. 98 § 1 k.p.c.zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Powód poniósł koszty pełnomocnika (2400 zł) zgodnie z§ 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, opłatę skarbową (17 zł) i opłatę od pozwu (702 zł), co daje w sumie kwotę 3119 zł. Skoro zatem powód wygrał niniejszy proces w całości, to należy się mu pełny zwrot kosztów, o czym orzeczono w pkt. II wyroku.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

(...)

3
(...)

20.12.2016 r.