Sąd Okręgowy w Białymstoku
III Wydział Karny
Sygnatura akt: III K 117/16
Data wyroku: 2017-02-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Hordyńska, Izabela Komarzewska, SOO Marzenna Roleder-ref.

Sygn. akt III K 117/16

ORZECZENIE
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lutego 2017 r.
Sąd Okręgowy w Białymstoku III Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:(...)Marzenna Roleder- ref.
Sędziowie:  SO Izabela Komarzewska
SO Anna Hordyńska
Protokolant: Paulina Sokół
w obecności prokuratora z Instytutu Pamięci Narodowej – Oddziałowego Biura Lustracyjnego wB.–A. R.
po rozpoznaniu w dniach 4 listopada 2016 roku, 29 listopada 2016 roku,8 grudnia 2016 roku i 16 lutego 2017 roku sprawy:
J. S.,s.M.iM.z d.(...),urodzonego (...)wO.,
w przedmiocie stwierdzenia zgodności z prawdą oświadczenia lustracyjnego,
orzeka:

I
na podstawieart. 21a ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów(t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1388 z późn. zm.) stwierdza, żeJ. S.w związku z ubieganiem się o pełnienie funkcji publicznej radnego powiatu(...)złożył w dniu 31 grudnia 2007 rokuniezgodne z prawdąoświadczenie lustracyjne;

II
na podstawieart. 21a ust. 2a ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów(t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1388 z późn. zm.) orzeka wobec lustrowanegoJ. S.utratę prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach powszechnych organu i członka organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek utworzenia wynika z ustawy,na okres 3 (trzech) lat;

III
na podstawieart. 21a ust. 2b ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów(t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1388 z późn. zm.) orzeka wobec lustrowanegoJ. S.zakaz pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 – 57 cytowanej ustawy,na okres 3 (trzech) lat;

IV
na podstawie art. 19 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów (t. j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1388 z późn. zm.) w zw. zart. 627 k.p.k.obciąża lustrowanegoJ. S.kosztami sądowymi w sprawie.

SSO Izabela Komarzewska SSO Marzenna Roleder SSO Anna Hordyńska
IIIK 117/16

UZASADNIENIE
Prokurator Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowego Biura Lustracyjnego wB.wystąpił do Sądu Okręgowego w Białymstoku z wnioskiem o wszczęcie postępowania lustracyjnego wobecJ. S.- ubiegającego się 2010 roku o funkcję radnego powiatu(...)- i wydanie orzeczenia stwierdzającego, że złożył niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne.
Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Białymstoku postanowił wszcząć postępowanie lustracyjne wobecJ. S..
W toku przeprowadzonego postępowania sądowego ustalono następujący stan faktyczny:
J. S.w latach 1976- 1982 był I Sekretarzem Komitetu Gminnego(...)wG.. Po zwolnieniu z tej funkcji zatrudniony został jako nauczyciel w Zbiorczej Szkole Gminnej w Pasiekach i tutaj nawiązał współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa.
W dniu 20 grudnia 1982 rokuJ. S.został pozyskany do współpracy przez funkcjonariusza SB-J. Z.. Pozyskany został do Sprawy Obiektowej o kryptonimie(...), której celem było uzyskiwanie informacji dotyczących członków zdelegalizowanej(...).J. S.sporządził własnoręczne zobowiązanie do współpracy, które podpisał przyjętympseudonimem (...)i został zarejestrowany pod numerem(...).
PoczątkowoJ. S.pozostawał na kontakcie operacyjnymJ. Z.(w okresie od 20 grudnia 1982 roku do 27 czerwca 1983 roku). Kolejnym funkcjonariuszem go prowadzącym byłR. J.(w okresie od 28 czerwca 1983 roku do 15 września 1986 roku). W okresie tym odbyli 7 spotkań, do 4 nie doszło z winyJ. S.. W trakcie jednego z tych spotkań, w dniu 16.08.1983 rokuJ. S.przekazał informacje dotyczące relacjiJ. P.iM. R.. W okresie współpracyJ. S.zR. J.doszło również do pierwszego spotkania kontrolnego, w którym poza TW i jego prowadzącym wzięli udział również Naczelnik IV Wydziału WUSW wO.J. B. (1)oraz jego zastępcaM. J..J. S.w trakcie tego spotkania, mającego miejsce w pomieszczeniu służbowym WUSW, poinformował o przewodniczącym i zastępcyGminnej (...), po czym wnosił o zwolnienie go ze tej współpracy. Jednak po namowach wyraził zgodę na jej kontynuowanie.
W dniu 16 września 1986 roku TW Nieznajomy został przekazany kolejnemu funkcjonariuszowi prowadzącemu tj.J. B. (2). W okresie pozostawania na kontakcie operacyjnym z tym prowadzącym doszło do 6 spotkań, ale wówczas przekazywane przezJ. S.informacje ustnie nie miały większej wartości operacyjnej.
Przeciwnie-J. S.przejawiał coraz większą niechęć do współpracy z SB, w związku z czym w dniu 26 września 1987 roku doszło do drugiego spotkania kontrolnego. Poza TW wzięli w nim udziałJ. B. (2)oraz Naczelnik Wydziału VI WUSW wO.T. W.. W trakcie tego spotkaniaJ. S.kategorycznie odmówił dalszej współpracy, wskazał, że po utracie stanowiska I Sekretarza KG Służba Bezpieczeństwa mu nie pomogła w odzyskaniu tego stanowiska, na co liczył.
Z uwagi na taką postawę TW w dniu 23.11.1987 roku został on zdjęty z ewidencji operacyjnej. Sprawę złożono do archiwum pod numerem(...).
W dniu 20 października 2010 rokuJ. S.złożył oświadczenie lustracyjne w związku z ubieganiem się o objęcie funkcji publicznej radnego powiatu(...). Z jego treści wynika, iż wyżej wymieniony nie pracował, nie pełnił służby, ani nie był współpracownikiem w rozumieniuart. 3a ustawy z dnia 18.10.2006 roku o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów(Dz. U. z 2007 roku, Nr 63, poz. 425 z późn. zm.) organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 powołanej Ustawy, w okresie od dnia 22 lipca 1944 roku do dnia 31 lipca 1990 roku.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowych wyjaśnieńJ. S.(k. 312-316), zeznań świadkaJ. B. (2)(k. 2-3 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 425v-426), zeznań świadkaM. J.(k. 23-26 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 426-426v), częściowych zeznań świadkaS. B.(k. 18-21 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 453v- 455), zeznań świadkaJ. B. (1)(k. 5-8 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 460-461), zeznań świadkaT. W.(k. 34- 36 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 461v), zeznań świadkaJ. Z.(k. 44-47 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 504-505) i dokumentów zawartych na k.: 9-21, 23-29, 31, 32-34, 35, 37, 39-80, 89-92, 93-94, 95-107, 109, 111-115, 116-121, 122-125, 126-171, 173-298, 304, 317-329, 330-337, 339-340, 346-353 oraz 386-389 akt sprawy.
J. S.przesłuchany w trakcie postępowania prowadzonego przez Prokuratora IPN w całości podtrzymał złożone oświadczenie lustracyjne. Podkreślił, że nie została mu zaproponowana współpraca z SB, kategorycznie zaprzeczył, by podpisywał zobowiązanie do współpracy,pseudonim (...)nie jest mu znany.
Po okazaniu mu zobowiązania, jak też dokumentu zatytułowanego „informacja” przyznał, iż zostały one przez niego sporządzone i podpisane. Wyjaśnił, że miał kontakty z funkcjonariuszami SB, ale z racji pełnienia funkcji I Sekretarza KG wG.. Był tam regularnie odwiedzany przez trzech „opiekunów”. Po zwolnieniu z funkcji partyjnego sekretarza wskazał, że jeszcze ze dwa razy przyjechał do niego jakiś esbek do domu. Opisał, że potem nie musiał już kontaktować się z pracownikami SB z racji zajmowanego stanowiska, stąd funkcjonariusz przestał go nachodzić (k. 312- 316).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zgromadzone w sprawie dowody jednoznacznie wskazują na fakt, żeJ. S.w okresie od 20 grudnia 1982 roku do 23 listopada 1987 roku był zarejestrowany jako tajny współpracownik SB i co najmniej kilkukrotnie udzielał w tym czasie informacji funkcjonariuszom SB. Dowodzi to, że lustrowany w dniu 20 października 2010 r. złożył sprzeczne z prawdą oświadczenie lustracyjne.
Przechodząc do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazać należy, iżJ. S.co do zasady nie kwestionował swoich kontaktów z funkcjonariuszami Służby Bezpieczeństwa. Twierdził natomiast, iż miały one wyłącznie charakter służbowy, wynikający z pełnionej przez niego funkcji w aparacie partyjnym. W ocenie Sądu wyjaśnień lustrowanego w zakresie charakteru jego kontaktów z funkcjonariuszami organów bezpieczeństwa nie sposób jednak uznać za wiarygodne. Wyjaśnienia te są sprzeczne nie tylko z zebranym w sprawie materiałem dowodowym- zarówno osobowym, jak i pozoosobowym, ale brak jest w nich również wewnętrznej spójności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zachował się sporządzony i podpisany przezJ. S.dokument w postaci zobowiązania do współpracy, w którym zobowiązał się on do udzielania informacji pracownikowi SB oraz w celu zachowania konspiracji przyjąłpseudonim (...)(k. 57). Początkowo lustrowany zaprzeczył, by podpisywał zobowiązanie do współpracy, wskazywał, żepseudonim (...)nic mu nie mówi (k. 314). Po okazaniu dokumentuJ. S.przyznał jednak, że to on sporządził i podpisał zobowiązanie. Podkreślił jednak, iż samego faktu podpisania nie pamięta, być może podpisał zobowiązanie, żeby pracownicy SB się od niego odczepili (k. 315).
W ocenie Sądu wyjaśnienia lustrowanego w tym zakresie uznać należało za całkowicie niewiarygodne, stanowiące linię obrony zmierzającą do wykazania, iż podpisując dokument w/w w rzeczywistości nie miał woli utrzymywania kontaktów z pracownikami organów bezpieczeństwa. Treść zobowiązania jest jednak jednoznaczna-J. S.zobowiązał się do udzielenia informacji SB, a tym samym nie sposób uznać, iż sporządzając tego rodzaju dokument mógł racjonalnie liczyć na zakończenie wszelkich kontaktów z policją bezpieczeństwa.
Tajną współpracęJ. S.potwierdza również inne dokumenty wytworzone przez organy bezpieczeństwa.
Z wyciągu z notatki służbowej sporządzonej przez funkcjonariuszaR. J.wynika, że w dniu 16 sierpnia 1983 roku w trakcie spotkania z TW Nieznajomy przekazywał on informacje dotyczące figurantaJ. P.(k. 333). Z charakterystyki TW sporządzonej w dniu 12 listopada 1987 roku przezJ. B. (2)wynika natomiast, iż w okresie współpracy TW zR. J.doszło do 7 spotkań, funkcjonariusz opisał również postawęJ. S.po przejęciu przez niego tego kontaktu (k. 77-79). Treść przedmiotowego dokumentu (jak również zobowiązania do współpracy) przeczy wyjaśnieniom lustrowanego z których wynika, iż jego kontakty z SB miały charakter służbowy i zakończyły się (poza dwoma przypadkami wizyt funkcjonariusza w domuJ. S.) po zwolnieniu z funkcji I Sekretarza KG. Wręcz przeciwnie, z informacji podanych w charakterystyce TW i zawartych w innych dokumentach (dziennik rejestracyjny TW- k. 27, kwestionariusz TW, część III- k. 48) wynika jednoznacznie, iż do nawiązania tajnej współpracy doszło pod koniec grudnia 1982 roku, a więc w okresie gdyJ. S.nie był już I Sekretarzem KG wG.. Tym samym nie sposób twierdzić, że lustrowany starał się unikać, czy nawet zerwać kontakty z organami bezpieczeństwa już w tym okresie. Co więcej z zebranych w sprawie dokumentów wynika, iż to właśnie chęć uzyskania pomocy SB przy przywróceniu na zajmowane dotychczas stanowisko partyjne mogła stanowić podstawę podjęcia decyzji o nawiązaniu przezJ. S.tajnej współpracy. W informacji własnoręcznie sporządzonej (k. 60-70) opisał on szeroko swoje problemy, wskazywał powody usunięcia ze stanowiska I Sekretarza KG, prosząc jednocześnie o pomoc w załatwieniu osobistych spraw. Dokument ten znajdował się w teczce personalnej lustrowanego, stad wnosić należy, że jego treść skierowana była do organów służby bezpieczeństwa i to na ich pomoc liczyłJ. S.i o nią te służby prosił. W tym kontekście jasnym się staje motywacja lustrowanego dla podjętej tajnej współpracy ze służbami. Powyższe potwierdza też analiza treści notatek sporządzonych w trakcie spotkań kontrolnych, w trakcie którychJ. S.wskazywał funkcjonariuszom na swoje rozczarowanie (k. 71), brak pomocy ze strony SB (k. 59), a wreszcie odmowa dalszej współpracy w sytuacji, gdy jego oczekiwania wobec SB nie zostały spełnione.
Fakt tajnej współpracyJ. S.z organami SB (w tym motywów jej podjęcia i zerwania) znajduje również potwierdzenie w zeznaniach funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa PRL- prowadzących TW Nieznajomego, jak i kontrolujących ich przełożonych.
ŚwiadekJ. Z.(pierwszy funkcjonariusz prowadzący TW Nieznajomy) przyznał, że pamięta TW Nieznajomego jako nauczyciela zG.. Świadek podał, że początkowo ten TW był aktywny- sam wywoływał spotkania, przyjeżdżał do świadka doO., przekazywał istotne informacje, bowiem był działaczem Solidarności(...)Indywidualnych. Spotykali się raz lub dwa razy w miesiącu. Z czasem informacje, jakie przekazywał ograniczały się do plotek, ale TW wówczas został przekazany innemu funkcjonariuszowi z uwagi na przeniesienie świadka do innego miasta. Wskazał, żeS.sam wybrał pseudonim. Wskazał, że współpraca na pewno była rzeczywista, spotkania odbywały się raz w tygodniu (przed Sądem świadek zeznał, że raz, dwa razy w miesiącu- k. 504), TW przekazywał informacje dotyczące spotkań towarzyskich, przebiegach zebrań Solidarności RI, plotki. TW był przeciętnym źródłem. Świadek szczegółowo opisał również, iż lustrowany czuł się pokrzywdzony, że wyrzucono go ze stanowiska I Sekretarza KG (k. 44-47 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 504-505).
Temu świadkowi Sąd dał wiarę bowiem jego zeznania są zgodne z zeznaniami innych przesłuchanych świadków i zgromadzoną dokumentacją, są logiczne i szczegółowe.
ŚwiadekS. B.zeznał, że nie zetknął się, jako zastępca Naczelnika Wydziału z osobą lustrowaną, chociaż potwierdził, że zatwierdził jego pozyskanie na TW przez funkcjonariuszaJ. Z.. Przesłuchiwany na rozprawie wskazał na swoje wątpliwości, czy ta osoba faktycznie była pozyskana do rzeczywistej współpracy ze służbą bezpieczeństwa. Według niego temat operacyjny do którego został pozyskanyS.nie istniał, a zatem i taki współpracownik nie był potrzebny. Sam sobie jednak zaprzeczył wskazując po chwili, że nigdy współpracowników nie było za dużo i dzisiaj to już nie jest w stanie na pewno stwierdzić, że lustrowany faktycznie nie przekazywał żadnych istotnych informacji (k.453v-454, k.19-21 załącznika zawierającego zeznania świadków).
Zeznania świadka z rozprawy wynikają z typowej postawy polegającej na próbie odcięcia się od przeszłości i zminimalizowania prowadzonej wówczas działalności operacyjnej i jej skutków. Oczywistym jest, że po kilkudziesięciu latach trudno jest odtworzyć szczegóły wówczas podejmowanych działań, czym innym jest jednak zaprzeczanie faktom, na okoliczność których zeznają inni świadkowie i dokumentują je dowody pisemne.
ŚwiadekJ. B. (2)podał, że pamięta nauczyciela z miejscowości Pasieki o nazwiskuS.. Miał go zarejestrowanego na swoim stanie od 20.04.1986 roku, a przejął go odJ. Z.- według dokumentów odR. J.(k.40) Szczegółów współpracy nie pamiętał, a miał wówczas około 20-30 tajnych pracowników na swoim stanie. Potwierdził autentyczność okazanych dokumentów z teczki personalnej TW (k. 2-3 załącznika zeznań świadków). Wskazał, że wówczas zajmował się rolnictwem.
Zeznaniom tego świadka Sąd dał wiarę – zasadniczo jego zeznania są zgodne z ustaleniami poczynionymi w sprawie. Biorąc pod uwagę wiek świadka, ilość prowadzonych TW, upływ czasu mógł on szczegółów współpracy zJ. S.nie pamiętać. Jego zeznania w połączeniu z zapisami w dokumentacji dają rzetelny obraz ówczesnej rzeczywistości.
ŚwiadekM. J.początkowo zeznał, iż kojarzy nazwiskoS., nie kojarzył natomiast TW Nieznajomy z konkretną osobą. Po okazaniu notatki służbowej z dnia 06.02.1984 roku przypomniał sobieJ. S., wskazał, iż był on uważany w oczach służby za karierowicza. Świadek nie pamiętał czy brał udział w spotkaniu kontrolnym (k. 25 załącznika zeznań świadków), przed Sądem przypomniał sobie, że uczestniczył w rozmowie dyscyplinującej (k. 426-426v). Wskazał, żeS.w tym czasie unikał współpracy , nie był aktywny, stąd potrzeba, by na niego wpłynąć. Z uwagi, że jednak informacje przekazywane przezS.w tym czasie nie przedstawiały żadnej wartości operacyjnej zasugerował prowadzanemu go funkcjonariuszowi, by go wykreślić z ewidencji. Co wówczasR. J.wykonał.
I te zeznania polegają na prawdzie, bowiem nie są sprzeczne z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie, a świadek po okazaniu mu dokumentów źródłowych zeznawał o okolicznościach i powodach ich powstania.
ŚwiadekR. J.zeznał, że prowadził kilku TW, ale tajnego współpracownika opseudonimie (...)nie pamięta. Wyjaśnił, że wynika to z tego, że on sam go nie zwerbował, a przejął formalnie tę osobę od innego funkcjonariuszaZ., którego nazwiska również nie kojarzy. Potwierdził, że to on osobiście sporządził notatkę ze spotkania kontrolnego z TW Nieznajomym, które odbyło się w dniu 3 lutego 1984 roku z uwagi na niską efektywność współpracy z tym TW. Świadek wskazał, że to był jego jedyny kontakt z tym TW, bowiem często nie było go w pracy.
Do zeznań tego świadka należy podejść, zdaniem Sądu, wyjątkowo ostrożnie i sceptycznie. Świadek wyraźnie umniejsza swoje zaangażowanie w pracę operacyjną, którą jako funkcjonariusz służby bezpieczeństwa musiał prowadzić i która podlegała ocenie i kontroli ze strony jego przełożonych. Świadek obecnie chce się odciąć od tej niechlubnej przeszłości i nie szkodzić swoimi zeznaniami innym osobom, stąd jego postawa przed Sądem. Zaprzeczył, by spotykał się z TW, podczas gdy z dokumentów (k.77) wynika, że doszło z udziałem świadka do 7 spotkań z TW Nieznajomy. Również istnieje notatka ze spotkania z TW Nieznajomym sporządzona przez tego świadka własnoręcznie (k333), co nie pozwala obecnych zeznań świadka obdarzyć przymiotem wiarygodności.
ŚwiadekJ. B. (1)nie pamiętał osobyJ. S.ani TW Nieznajomy. Po okazaniu dokumentów przyznał, że nie pamięta także spotkania kontrolnego, skoro jednak się pod nim podpisał to musiało się ono odbyć (k. 5-7 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 460v). Potwierdził, że ten współpracownik nie chciał utrzymywać dalszych kontaktów i stąd takie spotkanie, w którym on uczestniczył z racji tego, że był wówczas naczelnikiem wydziału i musiał zdecydować, co dalej robić z takim współpracownikiem.
Zeznania podobnej treści złożył świadekT. W., który również nie pamiętałJ. S.oraz odbytego spotkania kontrolnego. Wskazał jednak, że okazany mu dokument (notatka służbowa z dnia 26 września 1987 roku) z pewnością wiernie oddaje prawdę. W jego ocenie kilkuletnia współpraca, prowadzenie przez kilku funkcjonariuszy musiało świadczyć, że współpraca była realna (k. 35-36 załącznika zawierającego zeznania świadków, k. 461v), chociaż na rozprawie wskazał, że nie była ona specjalnie aktywna.
W ocenie Sądu zeznania i tego świadka polegają na prawdzie bowiem pozostają w zgodzie z relacjami innych przesłuchanych osób i zebranymi dokumentami.
Zgodnie zart. 3a ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów(t. j. Dz. U. z 2007 roku, Nr 63, poz. 425 z późn. zm.) współpracą w rozumieniu tejże ustawy jest świadoma i tajna współpraca z ogniwami operacyjnymi lub śledczymi organów bezpieczeństwa państwa w charakterze tajnego informatora lub pełnomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego, omówionego w znacznej części wyżej, jednoznacznie wskazuje, że zachowanieJ. S.wypełniało tę definicję.
Treść zobowiązania, które podpisał i jego realizacja w formie spotkań z funkcjonariuszami SB, przekazywanie różnych informacji, które mogły być wykorzystane w rozmaity sposób przez służby bezpieczeństwa do swoich celów, dowodzą, że lustrowany swoim zachowaniem zmaterializował pojęcie tajnej i świadomej, dobrowolnie podjętej współpracy z organami bezpieczeństwa. Wszelkie kontakty z ogniwami operacyjnymi lub śledczymi organów bezpieczeństwa państwa w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji zostały objęte ustawą lustracyjną, a nie tylko te, które były związane ze zwalczaniem opozycji. Przepis art. 3a ustawy lustracyjnej, która nie pozostawia wątpliwości, że zawarte w tym przepisie pojęcie współpracy dotyczy również takich osób, które nawet jednorazowo pomogły Służbie Bezpieczeństwa, albowiem o współpracy nie stanowi wielość działań podejmowanych przez osobowe źródło informacji, ale ich jakość w sensie wkładu w realizację celów organu bezpieczeństwa państwa.
W świetle omówionych powyżej dowodów Sąd uznał, iż oświadczenie lustracyjneJ. S., złożone w związku z ubieganiem się o objęcie funkcji publicznej radnego powiatu(...)w dniu 20 października 2010r. (art. 4 pkt 17 ustawy lustracyjnej), jest nieprawdziwe. Służba Bezpieczeństwa jest organem ochrony bezpieczeństwa państwa wymienionym w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy lustracyjnej.
W ocenie Sądu, nie ulega też wątpliwości, że lustrowany miał pełną świadomość, co do znaczenia wypełnionego przez siebie oświadczenia lustracyjnego. Lustrowany w momencie wypełniania opisywanego dokumentu był człowiekiem dojrzałym, wykształconym i powinien ujawnić swoje kontakty ze służbą bezpieczeństwa. Nie sposób uznać jego twierdzenia, że był on jedynie kontaktem służbowym, bowiem współpraca odbywała się już po tym, jak wysokiego stanowiska w partii nie zajmował, a był nauczycielem. Ostatecznie w okresie 5 letniej tajnej współpracy prowadziło go kilku funkcjonariuszy, którzy byli nadzorowani przez swoich przełożonych, a zatem nie ma mowy o fikcyjnej rejestracji, ale o realnej tajnej współpracy z organami bezpieczeństwa państwa.
Konsekwencją uznania oświadczenia lustracyjnego za sprzeczne z prawdą było orzeczenie wobecJ. S.o utracie prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach powszechnych organu i członka organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek tworzenia wynika z ustawy. W myśl art. 21 ust. 2a ustawy lustracyjnej orzeczenie utraty prawa wybieralności do wymienionych wyżej organów jest obligatoryjne. Obowiązkiem Sądu było również orzeczenie zakazu pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 – 57 cytowanej ustawy. Podstawą orzeczenia tego zakazu był art. 21a ust. 2b ustawy lustracyjnej.
Sąd orzekł utratę prawa wybieralności oraz zakaz pełnienia funkcji publicznych na okres lat 3. Orzekając o czasie ich trwania Sąd miał na uwadze przede wszystkim czasookres współpracy i rodzaj udzielanych przez wymienionego informacji. Przesłuchani w sprawie funkcjonariusze SB jednoznacznie oceniali, że jego informacje z biegiem czasu były bardzo ogólne, nie miały istotnej wartości operacyjnej.
O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 19 ustawy lustracyjnej w zw. zart. 627 k.p.k.