Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 290/17
Data wyroku: 2017-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Matuszewski, Ewa Taberska, Dariusz Śliwiński

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący  SSO Leszek Matuszewski
SSO Ewa Taberska (spr.)
SSO Dariusz Śliwiński
Protokolant  aplikant aplikacji ogólnejW. B.
przy udzialeA. D.Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r.
sprawyT. A. (1)
oskarżonego zart. 193 kki zart. 158 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach
z dnia 13 stycznia 2017 r. - sygn. akt II K 187/16

1
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

2
Zasądza od oskarżanego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 180 złotych.

D. Ś.L. E.T.

UZASADNIENIE
T. A. (2)ejczyk został oskarżony  o to, że:

I
w dniu 22 grudnia 2015 r. w miejscowości(...)działając wspólnie i w porozumieniu zD. C. (1)iK. P.wtargnął do cudzego domu i wbrew żądaniom osoby uprawnionej nie opuszczał go,tj. o przestępstwo zart. 193 kk;

II
w dniu 22 grudnia 2015 r. w miejscowości(...)działając wspólnie i w porozumieniu zD. C. (1)dokonał pobiciaD. S. (1), w ten sposób, że przytrzymywał pokrzywdzonego, gdy w tym czasieD. C. (1)uderzał pokrzywdzonego pięścią w twarz oraz zadawał ciosy po całym ciele a nadto uderzał metalowym blatem od kuchenki gazowej w lewą rękę pokrzywdzonego, czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk;tj. o przestępstwo zart. 158 § 1 kk;

Sąd Rejonowy w Obornikach wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II K 187/16

1
Uznał oskarżonychD. C. (1),T. A. (1)orazK. P.za winnych tego, że w dniu 22 grudnia 2015 r. w miejscowości(...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą wdarli się do mieszkaniaT. K.; tj. przestępstwa zart. 193 kki za to na podstawieart. 193 kkwymierzyłT. A. (1)karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

2
Uznał oskarżonychD. C. (1)orazT. A. (1)za winnych tego, że w dniu 22 grudnia 2015 r. w miejscowości(...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą, brali udział w pobiciuD. S. (1), w ten sposób, żeD. C. (1)uderzałD. S. (1)pięścią w twarz oraz zadawał ciosy po całym ciele, uderzał metalowym rusztem od kuchenki gazowej, aT. A. (1)przytrzymywałD. S. (1)za nogę, utrudniając mu ruchy, w następstwie czegoD. S. (1)przewrócił się na podłogę, powodując uD. S. (2)obrażenia ciała w postaci powierzchniowego otarcia naskórka grzbietu lewej ręki, czym naraziliD. S. (1)na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk; przy czym w trakcie udziału w pobiciuD. C. (1), działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uszkodził płytę gipsową tworzącą ścianę w kuchni, która pękła, wygiął ruszt od kuchenki gazowej, a także wgniótł okap kuchenny oraz uszkodził klamkę, kopiąc w drzwi wyjściowe, czym spowodował straty w wysokości 1.100,00 zł na szkodęT. K.; tj. przestępstwa  zart. 158 § 1 kkw stosunku doT. A. (1)i za to na podstawieart. 158 § 1 kkwymierzył mu karę  6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

3
Na podstawieart. 85 kk,art. 85a kkiart. 86 § 1 kkwymierzył oskarżonemuT. A. (1)karę łączną 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności.

4
Na podstawieart. 63 § 1 i § 5 kkzalicza oskarżonemuT. A. (1)na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w dniach 22 i 23 grudnia 2015 r., przyjmując go za równoważny 2 (dwóm) dniom kary pozbawienia wolności i uznając w tym zakresie karę łączną pozbawienia wolności za wykonaną oraz orzekł o kosztach sądowych.

Apelację od powyższego wyroku złożył oskarżonyT. A. (1)– K. 232  –  234 .

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutu apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k., co w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.
Sąd Okręgowy chciałby również podkreślić, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzeń, jak i rozstrzygając kwestie sprawstwa i winy wszystkich oskarżonych, w tym oskarżonegoT. A. (1). Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy co do zarzucanych oskarżonemu czynów została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 § 2 k.p.k.i7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym kontrola apelacyjna uzasadnia twierdzenie, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., prawidłowo i w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Sąd Okręgowy stwierdza zatem, że apelacja oskarżonegoT. A. (1)ma jedynie charakter polemiczny i nie zawiera żadnych logicznych argumentów, które pozwoliły by zmienić zaskarżony wyrok zarówno w zakresie sprawstwa i winy jak i orzeczonej kary.
I tak oskarżony w złożonej przez siebie apelacji ponownie przedstawia autorski przebieg wydarzeń prezentowany już przed Sądem Rejonowym, sprzeczny z ustalonym przez Sąd I instancji stanem faktycznym opartym na prawidłowo ocenionych zeznaniach świadkówD. S. (1),T. K.,M. K.,A. K.,W. K.iK. C.. Ocena zeznań tych świadków dokonana przez Sąd Rejonowy  jest prawidłowa, nie nosi cech dowolności, ich zeznania są spójne i Sąd Rejonowy słusznie nie znalazł żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności tych zeznań.
Nie ma zatem podstaw do uznania, iż oskarżonyT. A. (1)zD. C. (1)iK. P.nie wdarli się do mieszkaniaT. K..
Jak wynika z zeznańW. K.faktycznie słyszała ona dzwonek do drzwi, lecz na ten dzwonek nikt nie zareagował gdyż zgromadzeni przypuszczali, że jest to brat pokrzywdzonegoD. S. (3). W dalszym przebiegu wydarzeń natomiastT. A. (1)z pozostałymi oskarżonymi  weszli do pomieszczenia gdzie znajdowali się świadkowie, nie zareagowali na wyrażane krzykamiW. K.żądania opuszczenia tego pomieszczenia, aT. A. (1)iD. C. (1)przystąpili do biciaD. S. (1).
Wbrew zatem twierdzeniom apelacji,T. A. (1)nie zareagował od razu na żądania opuszczenia mieszkania przezW. K., a uczynił to dopiero, wraz z pozostałymi oskarżonymi na żądanieM. K., która weszła do pomieszczenia już w trakcie biciaD. S. (1).
Niewątpliwie zatem, wbrew twierdzeniom apelacji, wszyscy oskarżenia wyczerpani znamiona przestępstwa zart. 193 kk.
Nie sposób także podzielić twierdzeń oskarżonego zawartych w apelacji, co do celu jaki przyświecał mu podczas trzymaniaD. S. (1)za nogę.
Z zeznań bowiem zarówno samego pokrzywdzonego, jak iW. K.,A. K.iK. C.orazM. K.i opisywanego przez nich zdarzenia, nie wynika w żaden sposób, byT. A. (1)„ wszelkimi sposobami starał się rozdzielić walczących”, w tym ”wyciągał za nogęD. S. (1)spodD. C. (1)”.
Przedstawiony przez świadków spójny opis zdarzenia przedstawia oskarżonego jako osobę współdziałającą zD. C. (1), a samD. S. (1)opisuje wystarczająco precyzyjnie sposób i oczywisty, agresywny cel trzymania go za nogę przez oskarżonego.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zdarzenie miało miejsce około godz. 22.00. O godz. 22.30 na miejsce zdarzenia udał się patrol Policji, który po krótkim pościgu zatrzymałT. A. (1)iK. P.. O godz. 23.15T. A. (1)miał w wydychanym powietrzu 0,91mg/dm3, a o godz. 23.32 0,94 mg/dm3alkoholu. Wszyscy oskarżeni udali się do miejsca w którym znajdował sięD. S. (1)w określonym celu, tj. w celu ukaraniaD. S. (1)za „ plotki oD. C. (1)”
Zdaniem, Sądu Okręgowego zatem zarówno stan nietrzeźwości oskarżonych jak i cel w jakim udali się do miejsca zamieszkaniaK., sposób wejścia do tego mieszkania oraz prawidłowo ocenione zeznania osób, które obserwowały zdarzenie i nie mają żadnych podstaw do bezpodstawnego pomawianiaT. A. (1)o dokonanie przestępstwa, nie mogą przemawiać, tak jak to przedstawia oskarżony w apelacji, za „pokojowym” nastawieniuT. A. (1)do rozegranych wydarzeń i braku uczestnictwa w dwóch przestępstwach, które zostały mu przypisane.
Prawidłowo ustalony przez Sąd Rejonowy stan faktyczny pozwala na przyjęcie, że oskarżony dopuścił się również przestępstwa zart. 158 § 1 kk. W sposób opisany przez Sąd Rejonowy. Współdziałając zD. C. (1)naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 157 § 1 kk. Jak bezspornie ustalono, oskarżony w żaden sposób nie powstrzymywałD. C.przed agresją wobecD. S. (1), a wręcz odwrotnie współdziałał w czynnym pobiciu. Obaj oskarżeni odstąpili od ataku dopiero po interwencjiM. K.. JedynieK. P.stał i przyglądał się zdarzeniu.
Opinie sądowo lekarskie dr med.J. K.umocniły Sąd Rejonowy w słusznym przekonaniu, iż sposób i rodzaj  agresji użytej przez oskarżonych  wobecD. S. (4)naraził go na powstanie obrażeń z zakresuart. 157 §1 kk(naruszających czynności narządu ciała  lub rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni) takich jak złamanie kości twarzoczaszki, stłuczenie nadgarstka, złamanie kości śródręcza itp. – K. 90.
Sąd Odwoławczy podzielił także stanowisko Sądu Rejonowego w części dotyczącej kar wymierzonych oskarżonemuT. A. (1)za przypisane mu przestępstwa.
W ocenie Sądu Odwoławczego, wbrew stanowisku apelacji, wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe jak i kara łączna w wymiarze 7 miesięcy  pozbawienia wolności stanowić będą dla niego dolegliwość proporcjonalną do stopnia jego zawinienia i okoliczności sprawy, uwzględniającą w należytym stopniu stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego przestępstw i stanowić będą dla niego poważną, aczkolwiek nie nadmierną dolegliwość, w należytym stopniu uwzględniającą dyrektywy wskazane w ustawie w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku przedstawił uzasadnienie swojego rozstrzygnięcia co do sankcji karnej zarówno w zakresie wyboru rodzaju kary, jak też jej rozmiaru. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich ustawowych przesłanek orzekania o sankcji karnej i w sposób przekonujący wyjaśniał motywy, jakimi kierował się przy wymierzaniu oskarżonemu kar jednostkowych i kary łącznej. Sąd Rejonowy uwzględnił przede wszystkim okoliczności obciążające oskarżonego, jak  uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego za przestępstwa, rodzaj wymierzonych oskarżonemu kar, okres, w którym skazano oskarżonego prawomocnie pięciokrotnie za przestępstwa naruszające różne dobra prawne, zamiany kar wolnościowych na kary zastępcze, w tym pozbawienia wolności, odwołanie wcześniej udzielonej zgody na odbywanie kary w systemie dozoru elektronicznego. Jako okoliczność łagodzącą  Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony utrzymuje się z pracy wykonywanej na podstawie umowy zlecenia, wcześniej był bezrobotny. Sąd miał także na uwadze, że oskarżony przyznał się w postępowaniu sądowym do pierwszego stawianego mu zarzutu i w tym zakresie wyraził żal.
Wreszcie także  Sąd miał na uwadze wiek oskarżonego, który w świetle uregulowań karnoprawnych jest osobą młodocianą. Zatem wymierzając mu kary Sąd kierował się przede wszystkim dyrektywą wynikającą zart. 54 § 1 kk.
W przekonaniu Sądu Odwoławczego, tak ukształtowany wymiar kary w stopniu dostatecznym unaoczni oskarżonemu obowiązek respektowania ustalonych norm prawnych, a także ugruntuje przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw.
Pamiętać należy, iż zadanie Sądu nie sprowadza się tylko do określenia kary odpowiadającej stopniowi społecznej szkodliwości przypisanego czynu, lecz również do rozważenia celowości zastosowania kary w odniesieniu do konkretnego sprawcy. Kara powinna realizować cele w zakresie społecznego jej oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do skazanego. Kara, aby być słuszną i sprawiedliwą, powinna uwzględniać we właściwej proporcji oba wskazanie wyżej aspekty. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona oskarżonym kara łączna 7 miesięcy pozbawienia wolności pozbawienia bez warunkowego zawieszenia jej wykonania jest z całą pewnością karą surową, niemniej oceniając ją przez pryzmat czynów jakich się dopuścił, okoliczności i skutków jego działania oraz bezskuteczności dotychczas stosownych wobec oskarżonego środków represji karnej należało stwierdzić, że za takim wymiarem przemawia wzgląd na potrzebę skutecznego wdrożenia go do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego.
Słusznie także podnosi Sąd Rejonowy, iż z uwagi na treśćart. 69 § 1 kk(w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 lipca 2015 r. – czyny popełnione w dniu 22 grudnia 2015 r.) pomimo wymierzenia oskarżonemuT. A. (1)kary łącznej 7 miesięcy pozbawienia wolności, nie było możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności. W niniejszej sprawie w dacie popełnienia czynów przypisanych oskarżonemuT. A. (1)(22 grudnia 2015 r.) był on już pięciokrotnie skazany (ostatnie skazanie uprawomocniło się w dniu 23 września 2014 r.).
Podzielić należy także wskazanie Sądu I instancji na niecelowość orzeczenia wobec oskarżonegoT. A. (1)kar o charakterze wolnościowym, a to z uwagi na wcześniejsze prawomocne skazania i zamianę kar wolnościowych na kary zastępcze. Ponadto, oskarżony był już trzykrotnie skazywany na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, za każdym razem oddany pod dozór kuratora.  Oskarżony zlekceważył fakt, że objęty jest okresem próby. Wreszcie zauważyć należy także, że Sąd Okręgowy w Poznaniu uchylił oskarżonemu zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i rozważania Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 636 § 1 kpkorazart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r., nr 49, poz. 223, ze zmianami).
D. Ś.L. E.T.