Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 232/17
Data wyroku: 2017-07-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek-Bocian
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 438 § 4 kpk

Warszawa, dnia 11 lipca 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 232/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Anita Jarząbek - Bocian
Protokolant:  sekretarz sądowy Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Jerzego Kopcia
po rozpoznaniu dnia 11 lipca 2017 r.
sprawyS. P.synaT.iH.ur. (...)wW.
oskarżonego o czyn zart. 178 a § 4 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 29 grudnia 2016 r.    sygn. akt V K 108/15
uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Wołominie do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt VI Ka 232/17

UZASADNIENIE

S. P.został oskarżony o to, że w dniu 18 lutego 2015 roku około godziny 11:45 naulicy (...)w miejscowościS.gminyJ.powiatu(...)województwa(...)kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej samochodem osobowym markiO. (...)onr. rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przeprowadzone na urządzeniu typuA.(...)wykazało kolejno 1,06 mg/l; 1,18 mg/l; 1,18 mg/l oraz 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, przy czym był uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie o sygn. akt V K 336/12 oraz nie zastosował się do orzeczonego tymże wyrokiem zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku w okresie od 30 marca 2014 roku do 30 marca 2015 roku, tj. o czyn zart. 178a § 4 k.k.
Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt V K 108/15 uznał oskarżonegoS. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym wyeliminował z jego opisu okoliczność, iż oskarżony był prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości przez Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie V K 336/12 i tak przypisany czyn zakwalifikował jako występek zart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., a na mocyart. 178a § 4 k.k.w zw. zart. 58 § 3 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny wskazany przez Sąd w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Orzekł ponadto wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.
Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator i zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie przez Sąd kary ograniczenia wolności, podczas gdy przy prawidłowej ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz uwzględniając sposób zachowania się sprawcy, cele wychowawcze i zapobiegawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa zasadnym byłoby orzeczenie wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie, skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W ocenie Sądu Okręgowego kara 10 miesięcy ograniczenia wolności za czyn zarzucany oskarżonemuS. P.jest karą rażąco niewspółmierną. Sąd Rejonowy niedostatecznie ocenił dyrektywy wymiaru kary określone wart. 53 k.k., w szczególności społeczną szkodliwość czynu, jak również w nieuzasadniony sposób zastosował przepisart. 58 § 3 k.k.w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 roku. Przepis ten nie formułuje wprawdzie żadnych kryteriów, którymi miałby się kierować sąd, podejmując tę decyzję, jednakże wynikają one zart. 53 k.k.Oznacza to, że zamiana jest możliwa tylko wówczas, gdy kara grzywny lub ograniczenia wolności (ujęta ewentualnie wraz z orzekanym równocześnie środkiem karnym) jest karą adekwatną w świetle dyrektyw wymiaru kary (Kłączyńska N., Giezek J. (red.), Łabuda G.,Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, WKP, 2012). Wysoka zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego, jak również pora dnia i miejsce, w którym prowadził on pojazd w stanie nietrzeźwości wskazują, że szkodliwość społeczna tego czynu jest na tyle wysoka, że zastosowanieart. 58 § 3 k.k.jest nieuzasadnione, zaś łagodna kara, jaką jest 10 miesięcy ograniczenia wolności, nie spełni w wystarczającym stopniu celów kary.
Sąd Okręgowy nie był uprawniony do wydania reformatoryjnego orzeczenia w zakresie kary z uwagi na treśćart. 454 § 2 k.k.w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 roku, zgodnie z którym Sąd odwoławczy może orzec surowszą karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy nie zmienia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Wynika to nie tylko z tego, że redukowanie katalogu okoliczności obciążających lub łagodzących jest taką zmianą ustaleń faktycznych, a zdaniem Sądu Okręgowego należało większą wagę przyłożyć do okoliczności obciążających, w tym pory dnia, w jakiej oskarżony popełnił zarzucany mu czyn oraz bardzo wysokie stężenie alkoholu w jego organizmie ale przede wszystkim dlatego, że w warunkach cytowanego przepisu niedopuszczalne jest także wymierzenie w instancji apelacyjnej kary pozbawienia wolności, jeśli takiej kary w I instancji w ogóle nie wymierzono (por. Kodeks postępowania karnego z komentarzem, pod red. J. Bratoszewskiego, Dom Wydawniczy ABC, 2004, tom III, str. 289; post. SN z 11.10. 2002r., V KKN 121/01, OSNKW 2002, nr 2002, nr 11-12, poz. 101).
Z tych względów, uwzględniając apelację prokuratora, Sąd II Instancji uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę przekazał w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Takie rozstrzygniecie, dopuszczalne w świetle dyspozycjiart. 442 § 1 k.p.k., było celowe w sytuacji, gdy żadna ze stron nie kwestionowała prawidłowego (także w ocenie Sądu Odwoławczego) rozstrzygnięcia o winieS. P.w odniesieniu do zarzucanego mu czynu.
Przy ponownym, rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy ograniczy się, zatem do kwestii mających wpływ na wymiar kary, chyba, że ujawnią się okoliczności podważające orzeczenie o winie oskarżonego (videart. 442 § 1zd. drugiek.p.k.). Sąd ten przede wszystkim winien rozstrzygnąć, czy w przedmiotowej sprawie w stosunku do oskarżonego zachodzą przesłanki, o których mowa wart. 69 § 4 k.k.
W tym miejscu godzi się podkreślić, że jeżeli nie ujawnią się okoliczności podważające dotychczasowe ustalenia o winie oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu, nietrafne byłoby zamieszczanie w wyroku sformułowania odnośnie uznaniaS. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Prawidłowa będzie, zatem redakcja wyroku wskazująca, że Sąd Rejonowy w Wołominie po rozpoznaniu sprawyS. P.uznanego za winnego wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie II Wydział Karny z dnia 29 grudnia 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt V K 108/15 tego, że: (opisy czynu) na podstawie art. ... skazuje go na karę... Także ewentualne uzasadnienie wyroku winno się ograniczyć do kwestii związanych z wymiarem kary (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2002 roku w sprawie AKa 114/02 niepubl., jak również postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 02 marca 2011 roku w sprawie IIKK 244/10 - Lex 817608).
Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.