Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 149/17
Data wyroku: 2017-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: do Małgorzata Tabor-Leszkowicz, Tomasz Skowron, Karin Kot
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286§1kk

Sygn. akt VI Ka 149/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 czerwca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron
Sędziowie   SO  Karin Kot
SR del.  do  SO Małgorzata Tabor- Leszkowicz  ( spr .)
Protokolant Anna Potac zek
przy udziale Prokuratora Prokuratury  Rejonowej w Jeleniej GórzeM. S.
po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2017 r.
sprawyM. P.ur. (...)wI., s.S.,A. z domu S.
oskarżonego zart. 286 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 2 grudnia 2016 r. sygn. akt II K 468/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. P.,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 1920 złotych.

Sygn. akt  VIKa 149/17

UZASADNIENIE
Prokuratura Rejonowa w Jeleniej Górze skierowała do Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze akt oskarżenia przeciwkoD. R.iM. P.o popełnienie czynu polegającego na tym, że  w lutym i marcu 2009 roku wJ., działając ze z góry powziętym zamiarem i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu, pełniąc funkcję członków zarządu(...) Sp. z o.o.z siedzibą weW., doprowadzilifirmę (...)P. P.z siedzibą wJ.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w ten sposób, że zawarli ustną umowę kupna - sprzedaży 80 sztuk automatów do gier video marki(...), wprowadzającP. P.w błąd co do zamiaru wywiązania się z zaciągniętego zobowiązania i pobierając od wymienionego tytułem zapłaty kwotę 123.200 złotych i pomimo wielokrotnych zapewnień nie dostarczyli zamówionych automatów do gier video, przy czymD. R.zarzucanego mu czynu dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, będąc uprzednio karanym wyrokiem Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2002 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 224/01 m.in. za czyn zart. 282 kkna karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności objętą karą łączną 10 lat pozbawienia wolności, a który to wyrok objęty został wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 23 maja 2005 roku w sprawie o sygnaturze akt III K 24/05, na mocy którego wymierzono mu karę łączną 10 lat pozbawienia wolności, którą odbył częściowo w okresie od 06 października 2000r. do 18 października 2006 roku, to jest o czyn zart. 286 §1 k.k, zaś wobecD. R.o czyn zart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny wyrokiem z dnia 02.12.2016 roku roku w sprawie IIK 468/12 uznał oskarżonegoM. P.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. występku zart. 286 §1 k.k., przyjmując, że oskarżony przypisanego mu czynu dopuścił się bez udziałuD. R., którego uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu- i za to na podstawieart. 286 §1 k.k.w zw. zart. 4§1 kkwymierzył mu karę 1 (jednego ) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 69 §1 i § 2 k.k.iart. 70 §1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunków zawieszono wobec oskarżonegoM. P.na okres próby wynoszący 4 ( cztery ) lata.
Na podstawieart. 33§2 k.k.Sąd orzekł wobec oskarżonegoM. P.karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając wysokość stawki na kwotę 40 złotych.
Na podstawieart. 46 §1 k.k.zobowiązano oskarżonegoM. P.do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoP. P.kwoty 123.200 (stu dwudziestu trzech tysięcy dwustu ) złotych.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądzono od oskarżonegoM. P.na rzecz Skarbu Państwa 1/2 kosztów sądowych, w tym opłatę w kwocie 1900 złotych, zaś na podstawieart. 632 ust 2 kpkkosztami procesu związanymi z udziałemD. R.obciążono Skarb Państwa.
Obrońca oskarżonegoM. P.zaskarżył powyższy wyrok na podstawie art.art. 444 kpkw zw. zart. 425 § 1, 2 i 3 kpkw całości na korzyść oskarżonego.
Wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na jego treść:
1) tj.art. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie niedających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego: w ten sposób, że w sytuacji, gdzie Sąd nie dysponuje dowodem, co do niedostarczenia przez oskarżonego maszyn do gier pokrzywdzonemu -Sąd ustalił, że oskarżony ponad wszelką wątpliwość nie dostarczył tych urządzeń pokrzywdzonemu i tym samym doszło do oszustwa, co stanowi poważne naruszenie przepisów procedury karnej i zasad rzetelnego i bezstronnego procesu,
2) tj.art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności zeznań świadkaM. O., którym Sąd bezpodstawnie odebrał walor wiarygodności tylko na tej podstawie, że świadek nie pamiętał konkretnych szczegółów, jak np. dokładnego adresu, z którego odbierał automaty czy też wskazał, że w Niemczech i Polsce nikt nie kwitował wydania i odbioru automatów do gier, czy też odmiennie wskazywał co do pory, w których miał kursować, gdzie powyższe wskazania nie mają aż tak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a fakt, że świadek zeznawał odmiennie spowodowany był znacznym upływem czasu od zdarzenia, które opisywał, czemu Sąd umniejszył podnosząc, że świadek realizował partykularny interes oskarżonego i tylko na tej podstawie zdecydował się odebrać świadkowi przymiot wiarygodności, co zostało uczynione wbrew doświadczeniu życiowemu w sposób całkowicie dowolny, gdzie świadek nie karany uprzednio za składanie fałszywych zeznań i którego relacji nie przeczą bezpośrednio żadne inne dowody, winien być traktowany jako wiarygodny,
3) tj.art. 6 kpkw zw. zart. 376 § 2 kpkpoprzez pozbawienia oskarżonego prawa do obrony w ten sposób, że w sytuacji przebywania oskarżonego na zwolnieniu lekarskim oraz wobec jego woli wskazującej na chęć wzięcia udziału w ostatniej rozprawie, jak również brak możliwości umówienia wizyty u lekarza sądowego przed terminem rozprawy (najbliższy termin był wskazany przez lekarza sądowego - specjalisty z zakresu ortopedii na 2 dni po rozprawie) nie odroczono terminu rozprawy z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność oskarżonego, gdzie procedowanie w tych okolicznościach przez Sąd stanowiło istotne uchybienie mające wpływ na wynik ostatecznego rozstrzygnięcia,
4)art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów w zakresie oceny stanu zdrowia oskarżonego, gdzie ocena Sądu była oczywiście sprzeczna z treścią przedłożonej dokumentacji medycznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadzono do pozbawienia oskarżonego prawa do obrony oraz możliwości uczestniczenia w rozprawie,
5)art. 7 kpkprzez dokonanie dowolnych ocen w zakresie możliwości uzyskania przez oskarżonego zwolnienia od lekarza sądowego, która to ocena była wynikiem powołania się przez Sąd na oświadczenia lekarza neurologa w sytuacji, w której oskarżonego winien przyjmować lekarz chirurg ortopeda, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w wyniku błędnej oceny Sąd pozbawił oskarżonego prawa do obrony w postaci wzięcia udziału w rozprawie oraz możliwości wygłoszenia mowy końcowej,
6) art. 170 § 1 pkt 4 poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadkaA. S.w obecności oskarżonegoD. R..
Kolejno skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kk, w tym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanego czynu bez udziału oskarżonegoD. R..
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się całkowicie chybiona.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów proceduralnych mających mieć w ogólności wpływ na prawo oskarżonego do obrony, wynik końcowy rozstrzygnięcia Sądu, a to poprzez procedowanie wbrew woli uczestnictwa w rozprawie, przebywającego na zwolnienie lekarskim oskarżonego, który nie miał możliwości umówienia wizyty u lekarza sądowego przed terminem rozprawy (najbliższy termin był wskazany przez lekarza sądowego - specjalisty z zakresu ortopedii na 2 dni po rozprawie). Skutkiem powyższego Sąd pozbawił oskarżonego prawa do obrony w postaci wzięcia udziału w rozprawie oraz możliwości wygłoszenia mowy końcowej.
W powyższej materii stwierdzić należy, że dla właściwej realizacji podstawowego prawa oskarżonego, jakim jest prawo do obrony, konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa oskarżonego do udziału w rozprawie (materialne prawo do obrony) oraz jego obrońcy (formalne prawo do obrony). Przepisy prawa przewidują formy właściwe dla wnioskowania o odroczenie rozprawy, które muszą znaleźć akceptację Sądu, w oparciu o regulacje przewidziane prawem- co do ich prawidłowości, celem zapobieżenia choćby przewlekłości postępowania czy  załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Stwierdzić należy, że żadna niedyspozycja zdrowotna jak i niezdolność do wykonywania pracy, nie jest automatycznie jednoznaczna z niezdolnością do stawiennictwa w Sądzie.

Art. 117 § 2 kpknie pozwala na przeprowadzanie czynności bez udziału strony z powodu ujawnionych przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn jej niestawiennictwa, a także gdy osoba należycie usprawiedliwi niestawiennictwo i wniesie o nieprzeprowadzanie czynności bez jej obecności ( chyba, że ustawa stanowi inaczej). Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby oskarżonych, których obecność była obowiązkowa lub którzy wnosili o dopuszczenie do czynności, będąc uprawnieni do wzięcia w niej udziału, wymaga jednak przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie, wystawionego przez lekarza sądowego (art. 117§2a kpk).Kodeks postępowania karnegonie formułuje całokształtu warunków formalnych dla skuteczności zaświadczenia. Kwestie związane z uzyskaniem zaświadczenia od lekarza sądowego regulujeustawa z 15 czerwca 2007 r. o lekarzu sądowym(Dz. U. Nr 123, poz. 849 z późn. zm. – dalej u.l.s.) statuująca, że „właściwy do wystawienia zaświadczenia jest lekarz sądowy objęty wykazem lekarzy sądowych dla obszaru danego sądu okręgowego, właściwego dla miejsca pobytu uczestnika postępowania” (art. 12 ust. 2u.l.s.). W przedmiotowej sprawie Sąd zdecydowanie dopełnił wszelkich obowiązków zmierzających do weryfikacji niestawiennictwa. Jak wynika z akt sprawy, złożony wniosek o odroczenie rozprawy z dnia 24 listopada 2016 roku nie był połączony z przedłożeniem zaświadczenia od lekarza sądowego, a jako załącznik posiadał zaświadczenie lekarskie, kartę pobytu pacjenta wydaną przez lekarza ortopedę i skierowanie wraz z odpisem wyniku TK dotyczące schorzenia powstałego na tydzień przed, o schorzeniu kręgosłupa w postaci zwichnięcia  odcinka kręgosłupa szyjnego , oraz informacją, iż nie było możliwe uzyskanie zaświadczenia zgodnego z wymogami prawa, z uwagi na brak wolnych terminów wizyt u określonego lekarza ortopedy ( do terminu rozprawy). Podstawowa weryfikacja złożonego wniosku ujawniła, niezgodną ze stanem faktycznym sytuację, albowiem jeden z pierwszych biegłych z listy wskazał na dostępność do wydania zaświadczeń tego samego dnia co rejestracja wizyty. Oznacza, to, iż wnioskodawca nie dopełnił obowiązku w złożeniu zaświadczenia pomimo obowiązku i możliwości uzyskania takowego. Sąd nie podzielił stanowiska apelującego, że zaświadczenie winno zostać wydane przez biegłego o innej specjalności (chirurg ortopeda), a nie neurologa, albowiem nie ma wymogów, aby zaświadczenia do Sądu wydawali specjaliści właściwi do określonego rodzaju schorzenia, takowy może wydać podstawowe zaświadczenie lekarskie lub zwolnienie lekarskie, a lekarz z listy niezależnie od specjalizacji wydaje zaświadczenie dla potrzeb Sądu. Na marginesie natomiast należy podnieść, iż ortopeda wypowiedział się o możliwości poruszania się pacjenta, bez wskazań co do leżenia pacjenta, braku możliwości poruszania, a co do schorzeń kręgosłupa - neurolog ( zwłaszcza II -go stopnia specjalizacji który deklarował możliwości w wystawianiu zaświadczeń ) posiada wiedzę specjalistyczną, wykonuje właściwe badania neurologiczne dotyczące schorzeń kręgosłupa, a tym samym jest osobą w pełni upoważnioną do wystawienia zaświadczenia dla potrzeb Sądu. Na marginesie należy wskazać, że wskazanie , że „chory może chodzić” potwierdza nieznaczną niedyspozycję, przy czym zaświadczenie o niezdolności do pracy, nawet z zaleceniem

„chory powinien leżeć” nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem niemożności stawiennictwa w sądzie z powodu choroby. Jest faktem notoryjnym, że zalecenie takie wydawane jest także osobom, których stan zdrowia nie wyklucza pewnej okresowej aktywności - także w postaci uczestnictwa w czynności procesowej. Tak więc nawet posiadanie i przedłożenie formalnego zaświadczenia o niezdolności do pracy nie powoduje jeszcze uzasadnionego przypuszczenia, że niestawiennictwo wynikło z „innych wyjątkowych przyczyn” w rozumieniuart. 117 § 2 kpk.

Jednocześnie należy dodać, że o nieuwzględnieniu wniosku o odroczenie rozprawy został poinformowany wnioskodawca i nie skorzystał z możliwości uzyskania zaświadczenia od innego lekarza czy z przyjazdu do Sądu, co słusznie zostało uznane przez Sąd jako rezygnację z udziału osobistego przez oskarżonego z poprzestaniem na udziale obrońcy. Jak wynika z treści akt, oskarżonego reprezentował w sprawie substytut obrońcy z wyboru, który posiadał niezbędną wiedzę wyniesioną z osobistych udziałów w przedmiocie sprawy i on ostatecznie złożył mowę końcową, przy czym obrońca z wyboru swoją absencję we wniosku tłumaczył jedynie uprzednim wnioskiem oskarżonego, który nie został uwzględniony przez Sąd, o czym obrońca wiedział i nie skorzystał z osobistego udziału.
Nie pozostaje niezauważonym, iż skoro wolą oskarżonego było aktywne uczestnictwo w postępowaniu, złożenie mowy końcowej, ewentualne złożenie wyjaśnień, wniosków dowodowych- to mógł on stawić się na rozprawę odwoławczą i uczynić powyższe, czego jednak nie zrobił.
W tym stanie rzeczy należało uznać, iż niezasadnym jest podniesiony zarzut dotyczący w ogólności nie zapewnienia oskarżonemu udziału w rozprawie końcowej wraz z możliwością złożenia mowy końcowej, a tym samym naruszenia przepisówart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkart. 6 kpkw zw. zart. 376 § 2 kpk, albowiem absencja oskarżonego została spowodowana jego decyzją, wobec tego nie sposób więc uznać, że naruszone zostało prawo do obrony.
Odnosząc się do kolejnych postawionych przez obrońcę zarzutów, a to naruszeniaart. 5 § 2 kpkpoprzez rozstrzygnięcie niedających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego: w ten sposób, że w sytuacji, gdzie Sąd nie dysponował dowodem, co do niedostarczenia przez oskarżonego maszyn do gier pokrzywdzonemu a ustalił, że oskarżony ponad wszelką wątpliwość nie dostarczył tych urządzeń pokrzywdzonemu orazart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności zeznań świadkaM. O., którym Sąd bezpodstawnie odebrał walor wiarygodności tylko na tej podstawie, że świadek nie pamiętał konkretnych szczegółów, a nadto błędu w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przestępstwa zart. 286 § 1 kk, w tym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przypisanego czynu bez udziału oskarżonegoD. R.uznać należało podniesione zarzuty za całkowicie nie zasługujące na uwzględnienie.
Sąd odwoławczy zapoznając się z treścią rozważań Sądu I instancji oraz zgormadzonym materiałem dowodowym nie odnalazł sytuacji wskazywanej przez skarżącego, a to powzięcia stanu wątpliwości przez Sąd, który nie zostałby usunięty. Zdaniem Sądu Odwoławczego w ślad za orzeczeniem Izby Karnej IVKK 435/16 z dnia 5 stycznia 2017 roku dla oceny czy nie została naruszona zasada in dubio pro reo o jakiej mowa wart. 5§2 kpknie są istotne wątpliwości formułowane w apelacji czy kasacji, ale jedynie to czy orzekające sądy rzeczywiście powzięły wątpliwość co do ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnęły je na niekorzyść oskarżonego. Nie wystarczy zatem dla zasadności zarzutu zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów, a tak miało to miejsce w zawisłej przed Sądem odwoławczym sprawie i to dość gołosłownie. Tak więc zasada ta nie dotyczy wątpliwości stron, po wtóre ma zastosowanie tylko wówczas, gdy po przeprowadzeniu w zgodzie z regułami prawa procesowego wszystkich istotnych dowodów, a następnie ich wszechstronnej ocenie w zgodzie z zasadami logiki i życiowego doświadczenia (art. 7 kpk) zaistnieją co najmniej dwie równie możliwe wersje w zakresie ustaleń faktycznych, to dopiero w tej ostatniej sytuacji sąd winien za podstawę ustaleń wybrać wersję najbardziej korzystną dla oskarżonego ( tak też IVKK 378/16 Postanowienie SN Izba Karna z 09.12.2016 roku). Zdaniem Sądu Odwoławczego, Sąd Rejonowy prawidłowo dokonał zgromadzenia materiału dowodowego, ale i jego analizy w oparciu o wzajemne powiązania dowodów, wykazując spójny tok rozumowania, opierający się o zasady doświadczenia życiowego i logiczne rozumowanie. Powielanie w tym miejscu prawidłowych rozważań Sądu I instancji staje się zbędnym, albowiem Sąd odwoławczy ocenę dowodów w sprawie przyjmuje  i przedstawia jako własną.
Nieprawdziwym jest tym samym zarzut braku dowodów na niewykonanie umów, a wręcz przeciwnie należy za Sądem Rejonowym stwierdzić, iż w sprawie wystąpiły prawidłowo ocenione wzajemnie uzupełniające się i spójne dowody o wydźwięku negatywnym, że dostawy automatów nie miały miejsca, co potwierdzają poza zeznaniami pokrzywdzonego, zeznania złożone m.in. przezR. H.iA. N.korelujące z dokumentacją finansową (zwłaszcza w sferze nierozliczonego podatku Vat z uwagi na brak dostawy towaru), świadkówM. K.iJ. D.o nie przyjmowaniu wskazywanych automatów w takich ilościach, świadkaT. R., którego to zeznania zanegowały zakup towarów (uwiarygadnianie sfałszowanym dokumentem). Zweryfikowanie dokumentu jak zasadnie wykazał Sąd byłoby wbrew logice i doświadczeniu życiowemu w sytuacji dostarczenia towaru. Kolejno potwierdzają zeznania świadkaD. M., które  stanowiły wiarygodny dowód na okoliczność, że właścicielfirmy (...)nie posiadał własnych środków transportu, działalność zamiesił w 2008 roku,  a następnie zmarł w czerwcu 2009.
Zdaniem Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy prawidłowo uznał za wiarygodne zeznania świadkaK. S.w zakresie w jakim świadek nie miała wątpliwości, że według jej wiedzy, nie doszło do dostarczenia przedmiotowych automatów, zaś wnioskowany zarzut nieprzeprowadzenia konfrontacji w/w świadka z współoskarżonym jest całkowicie niezasadny skoro dowód nie jest możliwy do przeprowadzenia, a oczekiwanie na nieznaną czasowo zmianę miejsca pobytu ( przebywa poza granicami kraju w miejscu nieznanym z adresu) zdecydowanie wpływa na przewlekanie postępowania.
Ostatecznie Sąd podzielił przedstawioną przez Sąd Rejonowy analizę wyjaśnień oskarżonych, a w tym oskarżonegoM. P.w zakresie w jakim nie nadał mu wiary jak również zeznań świadkaM. O.- nie podzielając zarzutów apelacji. Jak słusznie wykazał Sąd I instancji świadek który został ujawniony dopiero po czterech latach od rozpoczęcia postępowania sądowego, twierdząc że po automaty jeździł 15 do 20 razy do dwóch - trzech miejsc wB., nie potrafił nawet w przybliżeniu wskazać położenia magazynów z których pobierał towar, osób wydających, danych charakterystycznych, abstrahując, iż nie ma wiarygodnego potwierdzenia ze strony kontrahentów w Niemczech o dojściu w ogóle do transakcji. Świadek nie był w stanie wskazać żadnej firmy, danych właściciela, w której wynajmował samochody w ramach „spontanicznych” ruchów, potwierdzić usług dokumentem w tym z własnym podpisem na dokumentacji w firmach wydających czy przyjmujących. Nie uszło uwadze Sądu, iż mimo posługiwania się kartami płatniczymi na co dzień, akurat w tych transakcjach nie skorzystał z karty płatniczej mogącej wskazać daty i uwiarygodnić realizacje zagraniczne, jak i nie istnieje dokumentacja, że sam otrzymał odpłatność za usługę dla oskarżonych. Jednoznacznie należy stwierdzić, że świadek złożył zeznania, które całkowicie nie pozwalają na ich pozytywną weryfikację i słusznie Sąd Rejonowy w całokształcie logicznej analizy pozbawił je wiarygodności. Sąd Rejonowy uwypuklił w treści uzasadnienia wewnętrzne sprzeczności wynikające z zeznań świadka, które zdaniem Sądu Odwoławczego zostały wykazane rzeczowo i logicznie- pozbawiając wiarygodności świadka i jednoznacznie jawią się one jako dopasowywane „spontanicznie" do treści zadawanych pytań tak, „by w danej chwili brzmieć rozsądnie”. Zdecydowanie tym samym wielość przeciwstawnych wersji zdarzeń wynikająca z zeznań świadka  przy szeregu wątpliwości co do zidentyfikowania usługi jako mającej związek ze zdarzeniem - odbiera im przymiot wiarygodnego dowodu pozwalającego na czynienie na jego podstawie jakichkolwiek ustaleń w sprawie.
Zdaniem Sądu II instancji -Sąd rozpoznający sprawę w toku przeprowadzonego przewodu sądowego ujawnił cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny i ustalił stan faktyczny nie zawierający błędów. Oceniając postawione przez obronę zarzuty, to w ocenie Sądu Okręgowego miały one wymiar polemiczny i dość wybiórczo traktowały zebrany materiał dowodowy, uwypuklając okoliczności korzystne dla oskarżonego, dokonując nadinterpretacji, dotkniętej dowolnością. Zdecydowanie prawem skarżącego jest przedstawienie swoich racji i ocen przy czym możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu, nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych, które nie są dotknięte dowolnością (tak też Kodeks postępowania karnego. Komentarz pod redakcją P. Hofmańskiego, tom II, Warszawa 1999, s. 546 i przywołane orzecznictwo). W niniejszej sprawie o dowolności mowy być nie może , a Sąd przeprowadził solidnie postępowanie dowodowe, szczegółowo uzasadniając przyjętą logicznie i spójnie analizę. Trafna ocena materiału dowodowego z dojściem do prawidłowych wniosków, że sprawstwo i wina oskarżonegoM. P.- nie budzą wątpliwości, zaś brak jest dowodów winy na udziałD. R.. Kwalifikacja czynu również nie budzi zastrzeżeń, albowiem fakt doprowadzeniaP. P.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podobnie jak wprowadzenie w błąd co do zamiaru wywiązania się z zaciągniętego
zobowiązania z przyjęciem od w/w tytułem zapłaty kwoty 123.200 złotych uzasadnia przyjęcie wypełnienia znamion zart. 286§1 kki to w brzmieniu z daty czynu, z uwagi na możliwe skutki w postaci sądowego wymiaru kary -na podstawie przyjętych przepisów względniejszych, a te w uprzednim brzmieniu, choćby w zakresie warunków warunkowego zawieszenia wykonania kary czy obowiązków naprawienia szkody na podstawieart. 46§1 kksą względniejsze.
Ostatecznie stanąć należy na stanowisku, że wymierzona oskarżonemuM. P.kara1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby -przy orzeczeniu kary grzywny 200 stawek po 40 złotych z obowiązkiem naprawienia szkody o równowartości uiszczonych „zaliczek” - co do której apelacja nie została skierowana - nie jest rażąco surowa, zważywszy na istniejące w sprawie okoliczności przedmiotowo-podmiotowe.
W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 636§1 kpkwobec nieuwzględnienia apelacji wniesionej na korzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie odpowiadającej opłacie od kary ( za karę pozbawienia wolności 300 złotych i 20% grzywny-1600 złotych)  z ryczałtem za doręczenia.