Sąd Rejonowy w Bełchatowie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 44/16
Data wyroku: 2016-12-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zofia Szumigaj-Grochocka, Beata Grabiszewska, Katarzyna Piotrowska

Sygn. akt IV P 44/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 grudnia 2016 roku
Sąd Rejonowy w Bełchatowie Wydział IV Pracy
w składzie następującym:
Przewodniczący : Sędzia SRB. G.
Ławnicy:K. P.,Z. G.
Protokolant: Wiesława Rudzka
po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 roku w Bełchatowie
na rozprawie
sprawy z powództwaS. J. (1)
przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwP.
o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, wynagrodzenie za czas choroby, ustalenie istnienia stosunku pracy i sprostowanie świadectwa pracy

1
ustala, iż powodaS. J. (1)w okresie od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku łączył z pozwanym -(...)Spółkaz ograniczoną odpowiedzialnością wP.stosunek pracy, na podstawie umowy o pracę, w ramach którego powódS. J. (1)był zatrudniony na stanowisku pracownika ochrony w pełnym wymiarze czasu pracy;

2
oddala powództwo w pozostałej części.

Sygn. akt IV P 44/16

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 15 kwietnia 2016 roku, skierowanym przeciwko(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąwP., powódS. J. (1)wnosił o zasądzenie na jego rzecz kwoty 5.550 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu, ustalenie, że z pozwaną Spółką łączył go stosunek pracy w okresie od 1.05.2006 roku do 4.04.2016 roku, zasądzenie kwoty 600 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego za okres od 25.03.2016 roku do 4.04.2016 roku z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia odpisu pozwu oraz sprostowanie wydanego mu świadectwa pracy w punkcie 1, poprzez wpisanie, że był zatrudnionyw okresie od dnia 1.05.2006 roku do 4.04.2016 roku.
W uzasadnieniu podnosił, że pismem z dnia 25 marca 2016 roku pozwana rozwiązała z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia z dniem 24 marca 2016 roku, wskazując jako przyczynę niezdolność do pracy po długiej chorobie, to jest na podstawieart. 53 § 1 pkt 1b Kodeksu pracy. Zdaniem powoda rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów, bowiem w dniu 24 marca 2016 roku nie upłynął jeszcze okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności powoda do pracy.
Dalej powód wskazywał, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy otrzymał w dniu 4 kwietnia 2016 roku, zatem do tej daty był pracownikiem pozwanej. Dlatego też świadectwo pracy wymaga sprostowania, a za okres od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku powodowi przysługuje wynagrodzenie chorobowe.
W odpowiedzi na pozew z dnia 16 maja 2016 roku pozwana Spółka wniosła o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu podnosiła, że niezdolność do pracy powoda wynosiła 182 dni, a umowa o pracę została rozwiązana bez zachowania okresu wypowiedzenia, bowiem powód po 182 dniach choroby przedstawił zaświadczenie o dalszej niezdolności do pracy. PonieważS. J. (1)posiada prawo do renty, bezprzedmiotowe było dalsze wypłacanie zasiłku chorobowego.
W toku postępowania strona powodowa popierała powództwo i wnosiła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
PowódS. J. (1)został zatrudniony w pozwanej(...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnościąod dnia 1 maja 2006 rokuw wymiarze 0,95 etatu na stanowisku pracownika ochrony – pracownika gospodarczego. Początkowo pracował na podstawie umów o pracę na czas określony. Od 1 stycznia 2008 roku został zatrudniony na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy, ostatnio za wynagrodzeniem w wysokości 5,20 zł za godzinę. Powód został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a od 1992 roku posiada prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Obecnie pobiera emeryturę, do której prawo uzyskał w toku procesu.
(dowód: umowy o pracę, orzeczenia o niepełnosprawności – akta osobowe powoda, część B, zeznania powodaS. J. (1)– k. 34-35 w zw. z k. 36, k. 36, 44)
W okresie od 25 września 2015 roku do 24 marca 2016 roku (182 dni)S. J. (1)był niezdolny do pracy z powodu choroby. Za ten okres otrzymał przysługujące mu świadczenia.
(dowód: karta zasiłkowa – k. 10-10v; okoliczności bezsporne)
Po upływie okresu zasiłkowego powód nie otrzymał zaświadczenia o zdolności do pracy i przedstawił zaświadczenie lekarskie o dalszej niezdolności do pracy na okres od 25 marca do 28 kwietnia 2016 roku.
(dowód:zaświadczenie lekarskie – k. 11; zeznania powodaS. J. (1)– k. 34-35 w zw. z k. 36, k. 36, 44; zeznania pozwanegoZ. W.– k. 35 w zw. z k. 36, k. 36, 44)
Oświadczeniem z dnia 25 marca 2016 roku pozwana Spółka rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia na podstawieart. 53 § 1 pkt 1b kpz powodu niezdolności do pracy po długotrwałej chorobie. Tego samego dnia pozwana wystawiła powodowi świadectwo pracy za okres zatrudnienia od 1 maja 2006 roku do 24 marca 2016 roku. Oświadczenieo rozwiązaniu umowy o pracę wraz ze świadectwem pracy zostało powodowi doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku. Świadectwo pracy zawierało pouczenie o terminie i sposobie sprostowania.S. J. (1)nie występował do pracodawcy z wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy.
(dowód:  zeznania powodaS. J. (1)– k. 34-35 w zw. z k. 36, k. 36, 44; oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, świadectwo pracy – w aktach osobowych powoda, część C)
Za okres od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku powód nie otrzymał żadnych świadczeń wynikających z zatrudnienia, ani od pracodawcy, ani z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
(dowód: okoliczności bezsporne)
Ustalenie, że w okresie od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku łączył powoda z pozwaną Spółką stosunek pracy jest potrzebneS. J. (1)do potwierdzenia stażu pracy w celu ewentualnego przeliczenia wysokości emerytury.
(dowód:  zeznania powodaS. J. (1)– k. 44)
Stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd ustalił na podstawie zeznań stron, głównie powodaS. J. (2), a także na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach osobowych powoda. W zakresie niezbędnym do wydania orzeczenia stan faktyczny jestw zasadzie bezsporny.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
W przedmiotowej sprawieS. J. (1)wystąpił z szeregiem roszczeń, które zostaną kolejno omówione.
Powód wnosił o zasądzenie odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia na podstawieart. 53 § 1 pkt 1b kp, podnosząc, że rozwiązanie z nim stosunku pracy nastąpiło przedwcześnie.
Zgodnie zart. 56 §1 kppracownikowi, z którym rozwiązano umowęo pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
Wskazaną w oświadczeniu pozwanej Spółki podstawą prawną rozwiązania umowy o pracę był przepisart. 53 § 1 pkt 1b kp. Zgodnie z jego treścią pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące, gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową.
Z literalnego brzmienia powołanego przepisu wynika, że ochrona pracownika przed rozwiązaniem stosunku pracy nie wykracza poza łączny okres pobierania wynagrodzenia i zasiłku z tytułu choroby (oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące po ustaniu okresu zasiłkowego.
Pomiędzy stronami bezspornym było, żeS. J. (1)w 2015roku pobierał wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy, po czym uzyskał prawo do zasiłku z tytułu niezdolności do pracy z powodu choroby, przewidzianego wart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r.o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie chorobyi macierzyństwa(Dz.U.2016.372 t.j.) i pobierał go przez maksymalny okres zasiłkowy określony w art. 8 powołanej ustawy. Przepis ten stanowi, że zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych wart. 6 ust. 2-nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.
Z kolei z treści art. 18. ust. 1 wynika, że świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. W ust. 7 postanowiono, żeświadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub rentyz tytułu niezdolności do pracy, zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego oraz do urlopu dla poratowania zdrowia, udzielonego na podstawie odrębnych przepisów.
W przedmiotowej sprawie powód był niezdolny z powodu choroby od dnia 25 września 2015 roku i wyczerpał okres zasiłkowy – 182 dni – w dniu 24 marca 2016 roku.S. J. (1), jako osobie uprawnionej do renty z tytułu niezdolności do pracy nie przysługiwało świadczenie rehabilitacyjne.
Wskazane powyżej okoliczności spowodowały zatem, że pozwanemu pracodawcy od dnia 25 marca 2016 roku przysługiwało uprawnienie do rozwiązania stosunku pracy w omawianym trybie.
Równocześnie przepisart. 53 § 3 k.p.zakazuje rozwiązania umowyo pracę z powołanych przyczyn, jeśli pracownik stawi się do pracy w związku z ustaniem przyczyny nieobecności. Tymczasem w sprawie bezspornym było, że po upływie okresu zasiłkowego powód nie otrzymał zaświadczeniao zdolności do pracy i przedstawił zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy na dalszy okres od 25 marca do 28 kwietnia 2016 roku. Pracodawca prawidłowo sporządził oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę następnego dnia po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, wskazującw oświadczeniu i świadectwie pracy, że rozwiązanie stosunku pracy następuje z upływem ostatniego dnia okresu zasiłkowego, tj. 24 marca 2016 roku. Samo doręczenie oświadczenia nastąpiło w dniu 4 kwietnia 2016 roku, ale okoliczność ta nie daje podstaw do zasądzenia odszkodowania powodowi na niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Ma ona wpływ na inne roszczenia powoda.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawieart. 56 kp, oddalił powództwo w części dotyczącej odszkodowania.
Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesieniu do żądania zasądzenia wynagrodzenia za czas choroby w okresie od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku. Zgodnie z przepisem art. 8 powołanej ustawy zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni. Do tego okresu, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.
Powód wyczerpał okres zasiłkowy i otrzymał w tym czasie przysługujące mu świadczenia. Dalszy okres niezdolności do pracy stanowi nieobecność usprawiedliwioną, jeżeli pracownik pozostaje w zatrudnieniu, ale bez wypłaty świadczeń pieniężnych. Dlatego też powództwo o zasądzenie wynagrodzenia za czas choroby w okresie od 25 marca do 4 kwietnia 2016 roku podlegało oddaleniu.
S. J. (1)wystąpił również z żądaniem sprostowania świadectwa pracy poprzez wpisanie w punkcie 1, że był zatrudnionyw okresie od 1.05.2006 roku do 4.04.2016 roku.
Zgodnie z treściąart. 97 § 21kppracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcyo sprostowanie świadectwa. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy.
S. J. (1)przyznał, że nie do końca przeczytał pouczenie zamieszczone na świadectwie. Przepisart. 97 § 21kpstanowi, iż pracownik może w ciągu 7 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa. Dopiero w razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 7 dni od zawiadomieniao odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy.
W przedmiotowej sprawie powód nie dochował trybu określonegow powołanym przepisie, nie wystąpił do pozwanego pracodawcyz wnioskiem o sprostowanie świadectwa pracy. Skierował pozew do Sąduz pominięciem wniosku do pracodawcy.
Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania Sąd oddalił powództwo, jako bezzasadne, a to na podstawieart. 97 § 21kp.
S. J. (1)wystąpił również z żądaniem ustalenia istnienia stosunku pracy pomiędzy nim a pozwaną Spółką w okresie od 1 maja 2006 roku do 4 kwietnia 2016 roku.
Warunkiem merytorycznego rozpoznania powództwa o ustalenie istnienia stosunku pracy jest istnienie po stronie powoda interesu prawnego w rozumieniuart. 189 kpc. Powód uzasadniał istnienie interesu prawnegow żądanym ustaleniu możliwością przeliczenia wysokości emeryturyw związku z wydłużeniem stażu pracy.
Wskazać należy, iż interes prawny pracownika w ustaleniu istnienia stosunku pracy nie może być ograniczony wyłącznie do żądania świadczeń należnych ze stosunku pracy. Ustalenie istnienia stosunku pracy warunkuje prawo do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a także rzutuje na ich wysokość. Może mieć także znaczenie w ramach kolejnych stosunków pracy dla przyszłych świadczeń, uzależnionych od okresu zatrudnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2004 roku, I PK 521/03, opubl.L.).
Reasumując należy stwierdzić, iż powód posiada interes prawnyw ustaleniu istnienia stosunku pracy, bowiem takie ustalenie może mieć znaczenie w zakresie przez niego wskazanym - przeliczeniu wysokości emerytury.
W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawał okres zatrudnienia powoda od 1 maja 2006 roku do 24 marca 2016 roku. Sporny był tylko okres od 25 marca 2016 roku do 4 kwietnia 2016 roku. Było to związane z faktem, że oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z dnia 25 marca 2016 roku zostało powodowi doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku.
Zgodnie z treściąart. 61 § 1 kcw zw. zart. 300 kpoświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niejw taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Oznacza to, że oświadczenie woli wywiera jakiekolwiek skutki prawne z chwilą dojścia do adresata. „Pisemne oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia nie musi wskazywać terminu ustania stosunku pracy, ponieważ skutek ten następuje zawsze w dacie dojścia oświadczenia do adresata w sposób umożliwiający mu realne zapoznanie się z jego treścią” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2007 r., II PK 158/2006,L..pl nr(...)).
W przedmiotowej sprawie oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu stosunku pracy z powodem bez wypowiedzenia zostało mu doręczone w dniu 4 kwietnia 2016 roku, co oznacza, że dopiero z tą datą mogło wywołać skutek w postaci rozwiązania stosunku pracy.
Mając powyższe na uwadze Sąd ustalił, że w okresie od 25 marcado 4 kwietnia 2016 roku strony łączył stosunek pracy i oddalił powództwow części niespornej - dotyczącej okresu zatrudniania do 24 marca 2016 roku.