Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 3189/16
Data wyroku: 2017-08-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Łukasz Biliński

Sygn. akt XI W 3189/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 sierpnia 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Łukasz Biliński
Protokolant: Beata Jaworska, Karolina Szczęsna
przy udziale oskarżyciela posiłkowego -Spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 12 grudnia 2016 roku, 24 stycznia 2017 roku, 9 marca 2017 roku, 24 kwietnia 2017 roku, 6 czerwca 2017 roku i 2 sierpnia 2017 roku wW.
sprawyW. K.
synaC.iZ.
urodzonego dnia (...)wL.
obwinionego o to, że:
w dniu 12 listopada 2015 roku około godziny 09:30 kierując pojazdemA. (...)nr rej. (...)naul. (...)(na wysokości pomiędzyulicą (...)aulicą (...)), nie zachował należytej ostrożności i zajechał drogę poruszającemu się równolegle pojazdowiO. (...)prowadzonemu przezG. P.i w efekcie doprowadził do kolizji obu pojazdów, czym spowodował szkodę wmieniu spółki (...) sp. z o.o.w wysokości 1.556,82 złotych, tj. za wykroczenie zart. 86 § 1kw w zw. zart. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, zm.),

I
obwinionegoW. K.uznaje za winnego tego, że w dniu 12 listopada 2015 roku około godziny 09:30 kierując pojazdemA. (...)nr rej. (...)naulicy (...), na odcinku pomiędzyulicą (...)-W.aulicą (...), nie zachowując należytej ostrożności, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zajechał drogę poruszającemu się prawidłowo pojazdowiO. (...), prowadzonemu przezG. P., w następstwie czego doprowadził do kolizji obu pojazdów i ich uszkodzenia, wyrządzając w ten sposób szkodę wmieniu Spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR., tj. czynu stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na tej podstawie skazuje go, a na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkoraz624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1130 (tysiąc sto trzydzieści) złotych tytułem kosztów sądowych, zaś w pozostałym zakresie zwalnia obwinionego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych

III
na podstawieart. 118 § 1 kpworazart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwzasądzaod obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego,Spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR., kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem wydatków oskarżyciela posiłkowego związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika.

Sygn. akt XI W 3189/16

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 12 listopada 2015 roku około godziny 09:30W. K.kierował pojazdem markiA. (...)nr rej. (...). Dojeżdżając do wlotowejulicy (...)jezdniul. (...), zatrzymał się na lewym pasie ruchu przed sygnalizatorem świetlnym nadającym sygnał czerwony, aby po zmianie sygnału przejechać przez to rondo na wprost w wylotową z tego ronda jezdnięul. (...), prowadzącej w stronęul. (...). W tym samym czasie naRondzie (...), kierujący pojazdemO. (...)nr rej. (...)(należącym doSpółki (...) sp. z o.o.) zatrzymał się przed linią warunkowego zatrzymania na prawym pasie ruchu, oczekując na zmianę sygnalizacji świetlnej, tuż przed wschodnią krawędzią jezdniul. (...)w stronęul. (...), celem wjechania na prawy pas ruchu jezdniul. (...)prowadzącej w kierunkuul. (...). Po zmianie sygnału świetlnego dla obu kierujących, obwiniony ruszył energicznie i kontynuował jazdę lewym pasem ruchu jezdni w kierunkuul. (...). Następnie ominął pojazdG. P., który zajmował prawy pas ruchu jezdni i poruszał się dalej na wprost. Na czterdziestym czwartym metrze jezdniaul. (...), prowadząca w kierunku odRonda (...)doul. (...), ulega zwężeniu. Na tym odcinku drogi kierujący samochodemO. (...)jechał prawym nieoznaczonym pasem ruchu, który był kontynuowany do jazdy na wprost dalej w miejscu, w którymul. (...)była drogą jednojezdniową i posiadała dwa pasy, po jednym w każdym kierunku ruchu, jako pojedynczy oznaczony pas ruchu tej jezdni. W tym samym czasie kierujący samochodemA.na odcinku około czterdziestu czterech metrów zwężenia jezdniul. (...)jechał z lewej strony kierującego samochodemO. (...)i w przybliżeniu na jego wysokości lewym nieoznaczonym pasem ruchu, który przylegał do prawego nieoznaczonego pasa ruchu tej jezdni, którym jednocześnie poruszał się kierowca samochoduO. (...).W. K., pomimo, iż widział, że nieoznaczony lewy pas ruchu, którym jechał zanika kontynuował jazdę i przejechał przez linię podwójną ciągłą oddzielającą przeciwległe pasy ruchuul. (...). Następnie obwiniony poruszając się w przybliżeniu do samochoduO. (...), który cały czas poruszał się przy prawej krawędzi jezdni, w miejscu gdzie występował już tylko jeden oznaczony pas ruchu (pomiędzy krawędzią jezdni i linią pojedyncza przerywaną - wyznaczającą oś jezdni, na odcinku pomiędzyul. (...)-W.aul. (...)) znajdując się na wysokości części przedniej lewego boku samochoduI., zjechał swoim pojazdemA.na pas ruchu zajęty przez kierowcęO., zajeżdżając mu drogę, w następstwie czego doprowadził do kolizji obu pojazdów i ich uszkodzenia.
Po zdarzeniu obaj kierujący się zatrzymali. WówczasG. P.poprosił obwinionego o spisanie oświadczenia. Z uwagi na to, że obwiniony odmówił kierowcaO.powiedział, że dzwoni na Policję, na co obwiniony wyraził zgodę. W trakcie prowadzonej przezG. P.rozmowy z dyspozytorem numeru alarmowego, obwiniony poinformował go, że musi na krótko odjechać i wróci za pięć minut (co spowodowane było pilnymi potrzebami fizjologicznymi). Dyspozytorka numeru alarmowego powiedziałaG. P. (1), że skoro drugi uczestnik odjechał, nie może ona wezwać na miejsce patrolu policji i w tej sytuacji zdarzenia trzeba zgłosić osobiście udając się na komisariat naulicę (...).G. P.odjechał z miejsca zdarzenia. Po kilku minutach na miejsce kolizji powrócił obwiniony. Z uwagi na nieobecność na miejscu kierowcyO.zadzwonił na Policję, a po uzyskaniu takich samych informacji jakG. P.udał się na komendę policji naulicę (...)

Obwiniony złożył na komendzie zawiadomienie o wykroczeniu jaki miało w jego ocenie zostać popełnione przezG. P.wcześniej niżG. P.zawiadomił o wykroczeniu spowodowanym przez obwinionego. Podczas przyjmowania zawiadomić funkcjonariusze policji dokonali oględzin obu pojazdów. W samochodzie markiO. (...)kierowanym przezG. P.ujawniono następujące uszkodzenia: odkształcona i zdarta powłoka lakiernicza na lewym przednim błotniku, zdarta powłoka lakiernicza w lewej bocznej części zderzaka przedniego; zarysowanie przebiegu na odcinku od obrzeża wnęki koła do lewej przedniej lampy zespolonej. W pojeździe markiA.kierowanym przezW. K.ujawniono uszkodzenie w postaci: zarysowania powłoki lakierniczej w części tylnej obrzeża wnęki koła, zarysowanie powłoki lakierniczej w prawej bocznej części przy obrzeżu wnęki koła zderzaka tylnego.

    Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:częściowo wyjaśnień obwinionegoW. K.(k. 108-109, zapis audiowizualny rozprawy z dnia 24 stycznia 2017 roku znajdujący się na płycie CD k. 145, zapis audiowizualny rozprawy z dnia 24 kwietnia 2017 roku znajdujący się na płycie CD k. 136), zeznań świadkaG. P.(k. 49-50, 109v-110), faktury (k. 1), wydruku zdjęcia dowodu rejestracyjnego (k. 4-5), odpisu KRS (k. 6-9), protokołu przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu (k. 35-37), odręcznego szkicu (k. 38), protokołu oględzin (k. 42-42v), kopii dowodu rejestracyjnego (k. 43), szkicu odręcznego (k. 52), protokołu oględzin (k. 56), wydruków zdjęć (k. 106-107), pisma Komendy Wojewódzkiej PSP (k. 114), projektu stałej organizacji ruchu (k. 117), pisma(...) W.(k. 118), płyty CD-R (k. 120), pisma KSP (k. 131), raportu historii działania (k. 132-136), wydruku zrzutów ze strony Google Maps (k. 137-140), wydruków zdjęć z samochoduO.(k. 141-141v), pisma KSP (k. 148), płyty CD-R (k. 149), pisma obwinionego (k. 175), szkicu (k. 189), wydruków zdjęć (k. 190-191), opinii biegłego z załącznikami (k. 210-254), wydruków z Google Maps (k. 263-265), KRK (k. 275), informacji z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 276).
Obwiniony w toku postępowania sądowego nie przyznał się do popełniania zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że dokładnie pamięta zdarzenie i wyglądało to tak, że ruszył energicznie, będąc na lewym pasie z rondaul. (...). Jechał jako pierwszy, zaś kierującyO. (...)znajdował się za nim i w niego uderzył i tak doszło do całego zajścia. W ocenie obwinionego to drugi kierujący nie zachował należytej ostrożności, ponieważ uderzył w tył jego auta. Powstałe szkody były minimalne. Wyjaśnił, że zdarzenie miało miejsce w okolicach godz. 09:30. Obwiniony miał czystą drogę przed sobą i nie było opadów. Obwiniony twierdził, żeO. (...)jechał za nim i nie wie, czy próbował go wyprzedzać, czy zepchnąć. Z relacji obwinionego wynika, że jechał swoim pasem ruchu w miejscu gdzie był jeden pas ruchu. Do zdarzenia doszło między rondem a skrzyżowaniem. Obwiniony twierdził, że wyjechał pierwszy z ronda, jechał swoim pasem przy osi jezdni i jego samochód został uderzony w prawy tylni błotnik. Następnie skręcił w prawo na skrzyżowaniu, zatrzymał się i zapytał „co pan zrobił?”. Wtedy kierującyO.oznajmił, żeby obwiniony napisał mu oświadczenie, na co obwiniony się nie zgodzi. Wtedy kierującyO.stwierdził, że w tej sytuacji dzwoni na Policję. Kiedy kierowcaO.wykonywał telefon, obwiniony powiedział, że za 5 min wróci. Obwiniony tłumaczył, że chciał przestawić samochód w lepsze miejsce bo stał jakby pod prąd, dlatego umiejscowił pojazd w bezpieczniejszym miejscu, był w zasięgu wzroku. Obwiniony nie wie czy kierowcaO.widział, że obwiniony poszedł dalej na piechotę, a potem zobaczył miejsce, gdzie mógł się oddalić i załatwić „co miał do załatwienia”. Trwało to około 5 minut. Później wrócił na miejsce zdarzenia aleO.już nie było. Przyjechała Policja, obwiniony ich zatrzymał, wtedy funkcjonariusze powiedzieli, że jak nie ma sprawcy to obwiniony musi jechać na komendę naul. (...). Kiedy zadzwonił na komendę okazało się, że zdarzenie to jest zgłoszone.
Sąd zważył, co następuje:
Za zgodną z prawdą uznano tę część wyjaśnień obwinionego, z której wynika, że w dniu zdarzenia kierował on pojazdem markiA.nr rej. (...). Nadto na wiarę zasługuje wskazanie trasy, jaką obwiniony się poruszał oraz fakt, iż doszło do kontaktu obu pojazdów a także miejsca zaistnienia zdarzenia. W tej części wyjaśnienia obwinionego korespondują z uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym w postaci zeznań świadkaG. P..
W pozostałym zakresie wyjaśnienia obwinionego, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie zasługują na obdarzenie wiarą. W ocenie Sądu, stanowią one przyjętą linię obrony sprzeczną z pozostałym wiarygodnym materiałem dowodowym, w szczególności zeznaniami świadkaG. P.oraz opinią biegłegoA. A.i zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie.
Rozbieżności w relacji obwinionego i świadkaG. P.dotyczyły głównie przyczyn zaistnienia kolizji, nie zaś samego jej przebiegu. W jednakowy bowiem sposób opisali oni tor jazdy prowadzonych przez nich pojazdów. Obaj twierdzili, że poruszali się zgodnie z przepisami ruchu drogowego i wzajemnie obwiniali się o przyczynę zaistnienia zdarzenia. Obwiniony twierdził, iż jadąc swoim pasem ruchu, znajdując się przy lewej krawędzi jezdni kierującyO.próbował go wyprzedzić, bądź zepchnąć z prawej strony i to spowodowało przedmiotowe zdarzenie. Z relacji zaś świadkaG. P.wynika, iż podczas, gdy poruszał się on przy prawej krawędzi jezdni, obwiniony znajdując się przed nim z jego lewej strony zjechał na prawą stronę, prawdopodobnie chcąc wjechać przed jego samochód i tak doszło do zetknięcia obu pojazdów.
Sąd po analizie materiału dowodowego, obdarzył walorem wiarygodności zeznania świadkaG. P., bowiem korespondują one z innymi wiarygodnymi dowodami w sprawie, w tym opiniią biegłegoA. A.. Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności poddających w wątpliwość zeznaniaG. P.albowiem świadek, co do toru ruchu pojazdówO.iA.oraz zaistnienia samego zdarzenia i jego skutków opisał sekwencję zdarzeń z dnia 12 listopada 2015 roku w sposób jasny, logiczny i konsekwentny nadto zgodny z zasadami doświadczenia życiowego.
Z uwagi na to, że do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niezbędne były wiadomości specjalne, Sąd w toku postępowania dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych.
Pierwszą opinię w przedmiotowej sprawie sporządziłA. N.(k.161-171). W ocenie Sądu część merytoryczna i metodyczna opinii jest niewystarczająca dla ustalenia i oceny stanu faktycznego. Wnioski tego biegłego i prezentowana wersja zdarzenia oraz wynikające z niej założenia nie znajdują potwierdzenia w osobowym materiale dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie, który sąd uznał za wiarygodny. Biegły błędnie przyjął, że obwiniony wykonywał manewr wyprzedzania świadkaG. P.i na tej podstawie dokonał analizy zdarzenia, w sytuacji gdy na wykonywanie takiego manewru nie wskazują w swoich uznanych za wiarygodne zeznaniachG. P., ani nawet też sam obwiniony. Przyjęcia zaś takich oderwanych od materiału sprawy okoliczności doprowadziło do wadliwości ustaleń co do przebiegu zdarzenia i roli jego uczestników.
Jednocześnie biegłyA. N.w swojej ustnej opinii uzupełniającej (zapis audiowizualny rozprawy z dnia 24 kwietnia 2017 roku znajdujący się na płycie CD k. 196) podtrzymał wnioski z opinii pisemnej i nie rozwiał płynących wątpliwości i zastrzeżeń codo wskazanych wyżej okoliczności. W takiej sytuacji zasadne stało się dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego.
Biegły mgr. inż.A. A.w swojej opinii pisemnej (k. 210-254) dokonał pełnej rekonstrukcji zdarzenia drogowego z dnia 12 listopada 2015 r. Biegły przeanalizował obydwie wersje zdarzenia wynikające z wyjaśnień obwinionego i zeznań świadkaG. P.. Dokonując analizy zdarzenia opisanego przez jego uczestników, uwzględniając przebieg pasów ruchu i ich oznaczenia w miejscu analizowanego zdarzenia, lokalizację stref uszkodzeń ujawnionych w obu samochodach w swoich końcowych wnioskach stwierdził, że taktyka i technika jazdy obwinionego kierującego samochodemA.nie były prawidłowe, nadto zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego w miejscu analizowanego zdarzenia zostało stworzone przez obwinionego i to jego zachowanie w konsekwencji doprowadziło do zderzenia aut.
BiegłyA. A.ustalił i wyjaśnił, że samochódO.jechał najpierw prawym nieoznaczonym pasem ruchu (na odcinku drogi około 44 m zwężania jezdniul. (...), prowadzącej w kierunku odRonda (...)doul. (...)), który to pas był kontynuowany do jazdy na wprost dalej w miejscu gdzieul. (...)posiada dwa pasy ruchu, po jednym w każdym kierunku ruchu, jako pojedynczy pas ruchu tej jezdni. Samochód obwinionego na tym wskazanym odcinku 44 m zwężenia jezdniul. (...)jechał z lewej strony kierującego samochodemO., w przybliżeniu na jego wysokości, lewym nieoznaczonym pasem ruchu. Obwiniony pomimo, że wiedział, iż lewy nieoznaczony pas ruchu zanika, nie zmienił tego lewego pasa ruchu na prawy nieoznaczony, w sytuacji gdy warunki na to pozwoliły by, czyli po umożliwieniu przejechania tym prawym psem samochodowiO.. Obwiniony winien był ustąpić pierwszeństwa przejazdu samochodowiO., który poruszał się przy prawej krawędzi jezdni (nieoznaczonym prawym pasem). Technika i taktyka jazdy obwinionego nie były prawidłowe, ponieważ zanim obwiniony zaczął zjeżdżać na prawo, winien był upewnić się, czy po tej stronie pasa ruchu nie porusza się inny pojazd, a jeżeli tak to zwolnić albo zatrzymać się i przepuścić taki pojazd, z oczywistym pierwszeństwem przejazdu. Obwiniony tak nie postąpił i w ten sposób stworzył stan zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co następnie doprowadziło do kolizji aut.
BiegłyA. A.wskazał również, że obaj uczestnicy zdarzenia, podejmując określone manewry mieli możliwość uniknięcia zderzenia. Obwiniony mógł i powinien ustąpić pierwszeństwa jadącemu po jego prawej stronie samochodowiO.. Także kierowcaO., widząc niezgodne z zasadami ruchu drogowego zachowanie obwinionego, który zbliżając się do końca linii przerywanej (za którą zaczynała się linia podwójna ciągła i skrzyżowanie) konturował jazdę i nie zwalniał, winien był utracić zaufanie i sam zwolnił lub zatrzymała się, nie doszłoby do kolizji.
W ocenie Sądu opinia biegłegoA. A.została sporządzona w sposób fachowy, w zgodzie z obowiązującymi zasadami i regulacjami prawnymi dotyczącymi sporządzania opinii. Została sporządzona przez biegłego z listy biegłych Sądu Okręgowego w Warszawie, osobę kompetentną i obcą dla stron oraz niezainteresowaną kwestią rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podzielił płynące z opinii wnioski, jako logicznie wynikające z przedstawionego toku rozumowania popartego wiedzą specjalną i przepisamiprawa o ruchu drogowym. Uzasadnienie stawianych twierdzeń zostało sformułowane w sposób przystępny i zrozumiały także dla osób nieposiadających wiadomości specjalnych, a biegły nie nadużywał terminologii fachowej. Powyższe uzasadnia stwierdzenie, że opinia została sporządzona w sposób rzetelny, zgodnie ze stanem wiedzy i stanowi przydatny i istotny dowód w niniejszej sprawie.
Podnoszone przez obwinionego wątpliwości co do treści opinii są zdaniem Sądu nieuzasadnione i nie podważają jej rzetelności, tym bardziej, iż wszelkie ewentualne niejasności czy zawiłości opinii biegły w sposób wyczerpujący wyjaśnił w opinii ustnej, odpowiadając na wszelkie pytania stawiane przez obwinionego, starannie i rzeczowo tłumacząc zasady, jakie doprowadziły go do wyciągnięcia końcowych wniosków opinii. Wywód biegłego był wyczerpujący i przekonujący.
Sąd dał wiarę dowodom ujawnionym na rozprawie w postaci: faktury (k. 1), wydruku zdjęcia dowodu rejestracyjnego (k. 4-5), odpisu KRS (k. 6-9), protokołu przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu (k. 35-37), odręcznego szkicu (k. 38), protokołu oględzin (k. 42-42v), kopii dowodu rejestracyjnego (k. 43), szkicu odręcznego (k. 52), protokołu oględzin (k. 56), wydruków zdjęć (k. 106-107), pisma Komendy Wojewódzkiej PSP (k. 114), projektu stałej organizacji ruchu (k. 117), pisma(...) W.(k. 118), płyty CD-R (k. 120), pisma KSP (k. 131), raportu historii działania (k. 132-136), wydruku zrzutów ze strony Google Maps (k. 137-140), wydruków zdjęć z samochoduO.(k. 141-141v), pisma KSP (k. 148), płyty CD-R (k. 149), pisma obwinionego (k. 175), szkicu (k. 189), wydruków zdjęć (k. 190-191), opinii biegłego z załącznikami (k. 210-254), wydruków z Google Maps (k. 263-265), informacji z KRK (k. 275), informacji z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (k. 276). Sąd z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby odmówić im wiarygodności i mocy dowodowej. Obok osobowych źródeł dowodowych i opinii biegłegoA. A.służyły one Sądowi jedynie pomocniczo dla dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie. Pismo złożonego przez obwinionego podpisane prze mgr inż.H. S.(k. 261-262), Sąd ocenił tylko jako subiektywną ocenę okoliczności sprawy, która nieprzekonująco potwierdzać miała twierdzenia samego obwinionego i jego linię obrony.
Czyn z art. 86 § 1 kw popełnia ten, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Karą przewidzianą w treści w/w przepisu za popełnienie tego wykroczenia jest kara grzywny.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W niniejszej sprawie kluczową kwestią było zatem ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie pozwala zarzucić obwinionemu czyn, będący wykroczeniem z art. 86 § 1 kw.
Stosownie do treściart. 3 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymuczestnik ruchu jest obowiązany zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Obowiązek zachowania szczególnej ostrożności konkretyzuje się zawsze w określonych warunkach czasowo - przestrzennych. Zgodnie z treściąart. 2 pkt 23 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ,,ustąpienie pierwszeństwa" oznacza powstrzymanie się od ruchu, jeżeli ruch mógłby zmusić innego kierującego do zmiany kierunku lub pasa ruchu albo istotnej zmiany prędkości, a pieszego - do zatrzymania się, zwolnienia lub przyspieszenia kroku.
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż obwiniony w sytuacji jak powstała na drodze, gdy jechał obokG. P., z lewej strony, po jednym pasie ruchuul. (...), miał obowiązek powstrzymania się od wjeżdżania przed samochód kierowany przezG. P.i ustępując mu pierwszeństwa pozwolić aby wjechał on pierwszy na skrzyżowanie zul. (...). Nie postępując właśnie w ten sposób obwiniony stworzył stan zagrożenia w ruchu drogowym, na drodze publicznej, tym samym dopuszczając się czynu z art. 86 § 1 kw. Obwiniony mógł i powinien był przewidzieć, że swoim zachowaniem, nie ustępując pierwszeństwa pojazdów który prowadziłG. P.i starając się jako pierwszy wjechać na skrzyżowanie, sprowadza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu. Czyn ten popełniony został więc umyślnie, w zamiarze ewentualnym.
Sąd, nie wychodząc poza granice zarzutu, zmodyfikował nieznacznie opis przypisanego obwinionemu we wniosku o ukaranie czynu, uznając go za winnego tego, że w dniu 12 listopada 2015 roku około godziny 09:30, kierując pojazdemA. (...)nr rej. (...)naulicy (...)na odcinku pomiędzyulicą (...)aulicą (...), nie zachowując należytej ostrożności, spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i zajechał drogę poruszającemu się prawidłowo pojazdowiO. (...), prowadzonemu przezG. P., w następstwie czego doprowadził do kolizji obu pojazdów i ich uszkodzenia, wyrządzając w ten sposób szkodę wmieniu Spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR..
Wymierzając obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 zł, Sąd miał na uwadze okoliczności wymienione w art. 33 § 2 kw, tj. właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem wykroczenia. W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem, w odniesieniu do okoliczności tej konkretnej sprawy. Sąd zważył w pierwszej kolejności, że czyn którego dopuścił się obwiniony jest społecznie szkodliwy, albowiem zostały naruszone zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a skutkiem było uszkodzenie pojazdu innego uczestnika ruchu i w konsekwencji powstanie szkód materialnych w pojazdach. Sąd zważył także na potrzebę zdecydowanej reakcji wymiaru sprawiedliwości wobec osób dopuszczających się takiego typu wykroczeń. Wymierzając karę Sąd wziął pod uwagę cele zapobiegawcze, w tym także wychowawcze jakie kara ma w stosunku do sprawcy osiągnąć. W ocenie Sądu wymierzona kara spowoduje, że obwiniony, karany już za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji będzie w przyszłości z większą ostrożnością i rozwagą podejmował manewry podczas kierowania pojazdem.
Sąd uznał, że orzeczona kara grzywny należycie wyważa wszystkie okoliczności sprawy i sytuację majątkową obwinionego.
Na podstawieart. 118 § 1 kpw,art. 627 kpkorazart. 624 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw, Sad obciążył obwinionego częściowo kosztami sądowymi uznając, że uiszczenie kosztów postępowania w kwocie 1130 złotych leży w granicach możliwości finansowych obwinionego i nie będzie stanowiło dla niego zbyt dużego obciążenia. Na koszty te składają się opłata w wysokości 30% od orzeczonej kary grzywny ustalona na podstawieart. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.), zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 100 zł których wysokość ustalono na podstawie§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. nr 118, poz. 1269). Nadto Sąd obciążył obwinionego częściowo kosztami opinii biegłegoA. A., do kwoty 1000 zł , na której oparł się Sąd. Jednocześnie Sąd nie obciążył obwinionego pozostałymi kosztami sądowymi, uznając iż w ten sposób doszłoby do istotnego pogorszenia warunków utrzymania obwinionego i jego rodziny.
Na podstawieart. 118 § 1 kpworazart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwSąd zasądził od obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego,Spółki (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnościąz siedzibą wR.kwotę 720 zł tytułem wydatków oskarżyciela posiłkowego związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika.