Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 152/17
Data wyroku: 2017-05-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 178§1kk

Sygn. akt VI Ka 152/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 maja 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli
Protokolant    Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej GórzeB. R.
po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r.
sprawyG. K.ur. (...)wG., s.J.,M.z domuM.
oskarżonego zart. 178a § 1 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II K 856/16

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoG. K.w ten sposób, że:

- w pkt II części dyspozytywnej obniża okres na który orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 4 (czterech) lat,
- w pkt III części dyspozytywnej obniża wysokość świadczenia pieniężnego do 6 000 (sześciu tysięcy) złotych,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 620 złotych.

Sygn. akt VI Ka 152/17

UZASADNIENIE
G. K.oskarżony został o to że:
w dniu 4 maja 2016 r. wP.woj.(...)w ruchu lądowym naulicy (...)prowadził samochód markiB.onr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości – wynik badania na urządzeniu kontrolno - pomiarowymA.(...)na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wyniósł: I – 0,61 mg/l, II – 0,59 mg/l
tj. o czyn zart. 178a § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. w sprawie II K 856/16:
I.uznał oskarżonegoG. K.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku tj. czynu zart. 178a § 1 k.k.i za to na podstawieart. 178a § 1 k.k.wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych każda;
II.na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat;
III. na podstawieart. 43a § 2 k.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 8.000 zł;
IV. na podstawieart. 63 § 4 k.k.na poczet orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 4 maja 2016 r. do dnia 18 stycznia 2017 r.;
V. na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził w całości od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 700 zł. w tym na podstawieart. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu 600 zł. opłaty.
Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonegoG. K.zarzucając:
1.błąd w ustaleniach faktycznych będący wynikiem swobodnej oceny dowodów mającej wpływ na treść orzeczenia który doprowadził do obrazy przepisów postępowania ( zwłaszczaart. 4 ,art. 5 § 2 k.p.k.,art.7 k.p.k.) który to błąd wyraża się w przyjęciu tezy że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie iż oskarżonyG. K.dokonał przestępstwa zart. 178a § 1 k.k.podczas gdy oskarżony nie dopuścił się tego czynu;
2.obrazę prawa procesowego a toart.170 § 1 pkt 2 i 4 k.p.k.orazart. 4 k.p.k.poprzez oddalenie wniosków dowodowych o przeprowadzenie oględzin miejsca w którym zarzuca się oskarżonemu popełnienie przestępstwa oraz przeprowadzenie eksperymentu procesowego w celu ustalenia czy możliwe jest wyminięcie się samochodów poruszających sięulicą (...)wP.oraz rozpoznanie osoby kierującej pojazdem markiB.co uniemożliwiło Sądowi dokonanie pełnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie w postaci zeznań świadków oraz dokumentacji fotograficznej z miejsca zdarzenia;
3.obrazęart.42 § 2 k.k.poprzez orzeczenia wobec oskarżonego będącego osobą znacznie zaawansowaną wiekowo środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat podczas gdy ustawodawca w w/w przepisie określił minimalny okres 3 lat;
4. obrazęart.43a § 2 k.k.poprzez zasądzenie od oskarżonegoG. K.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego w kwocie 8.000 zł wobec oskarżonego będącego inwalidą i osobą schorowaną , podczas gdy ustawodawca w w/w przepisie określił minimalną kwotę w wysokości 5.000 zł.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony , ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja okazała się zasadna jedynie w części, w szczególności co do okresu na który orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i co do wysokości świadczenia pieniężnego.
Niezasadnie skarżący kwestionuje ustalenia co do sprawstwa i winy oskarżonego w niniejszej sprawie. Rozważania Sądu I instancji zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku w których Sąd ten dokonał analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przekonują, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu ( str. 2-3 uzasadnienia, k. 96 odwrót – 97 akt ). Dysponując na rozprawie głównej walorem bezpośredniości, opierając się na zasadzie swobodnej oceny dowodów Sąd I instancji władny był dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w których przyznawał, że wypił w dniu zdarzenia w godzinach popołudniowych „kilka piw” a następnie po kłótni z konkubiną wsiadł do swojego samochodu markiB.i przejechał ok. 200 – 300 metrów zanim zobaczyli go policjanci którzy przejeżdżali radiowozem ( k.17 ), oraz zeznaniom świadków – policjantówP. K.iM. K.którzy zatrzymali oskarżonego ( k.8, k.69 ) , odmówić zaś wiarygodności dowodom przeciwnym , w szczególności zmienionym wyjaśnieniom oskarżonego z rozprawy i zeznaniom świadkaE. B.. Wprawdzie oskarżony w wyjaśnieniach twierdził że nie odpalał silnika w samochodzie i jedynie „stoczył się nim drogą”, policjanci zaś konsekwentnie zeznawali że oskarżony jechał z włączonym silnikiem i zapalonymi światłami mijania , jednakże ta rozbieżność nie ma decydującego znaczenia, w jednym i drugim wypadku bowiem oskarżony swoim zachowaniem wyczerpywał znamiona przypisanego mu czynu. Sprawstwo oskarżonego potwierdza protokół badania jego stanu trzeźwości ( k.2 ). Gołosłowne i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego są twierdzenia skarżącego że „..policjanci mogli błędnie ocenić iż pojazd w którym przebywał oskarżony…pozostawał w ruchu”. Nie sposób uznać że policjanci – nawet mając na uwadze nocną porę kiedy miało miejsce zdarzenie – nie potrafili odróżnić samochodu stojącego, zaparkowanego, od samochodu będącego w ruchu. W tym kontekście nie było uchybieniem Sądu I instancji oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego o dokonanie oględzin miejsca zdarzenia i przeprowadzenie eksperymentu procesowego jako że dowody te nie miałyby rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie i jedynie przedłużyłyby postępowanie.
Nie budzi wątpliwości wymierzenie oskarżonemu kary grzywny będącej karą nieizolacyjną, oraz orzeczenie środków karnych o których mowa w zaskarżonym wyroku. Zasadnie natomiast skarżący kwestionował okres na który orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i wysokości świadczenia pieniężnego. Oskarżony nie był dotychczas karany przez sąd, utrzymuje się z emerytury w wysokości 800 euro. W ocenie Sądu Okręgowego 5 letni okres zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych był dla oskarżonego rażąco surowy tak mając na uwadze okoliczności zdarzenia, jego wiek jak i uprzednią niekaralność i zważywszy na powyższe Sąd zmieniając wyrok ograniczył ten okres do 4 lat. Mając z kolei na uwadze w szczególności wysokość dochodów oskarżonego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w zakresie świadczenia pieniężnego obniżając je z 8.000 do 6.000 złotych. Zmieniając zaskarżony wyrok w sposób wyżej wskazany Sąd Okręgowy w pozostałej części utrzymał go w mocy wobec oskarżonegoG. K..
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 620 zł. ( 600 zł opłata za II instancję + 20 zł. ryczałt za doręczenia ).