Sąd Rejonowy w Toruniu
XII Wydział Karny
Sygnatura akt: XII W 849/16
Data wyroku: 2016-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

sygn. akt XII W 849/16

UZASADNIENIE
W dniu 5 marca 2015 roku w godzinach 15:15-21:20 Straż Miejska wT.dokonywała pomiaru prędkości pojazdów poruszających się drogą dwupasmową naul. (...)z kierunkuul. (...)w kierunkuul. (...). Na odcinku tym obowiązywało administracyjne ograniczenie prędkości do 50 km/h (obszar zabudowany). Pomiaru dokonywał przeszkolony w tym zakresie strażnikJ. W.przy użyciu urządzeniaM.6F, nr fabryczny 07-08-2855. Posiadało ono ważną legalizację. Przed urządzeniem tym ustawiony był znak drogowy D-51 informujący o kontroli prędkości przy użyciu fotoradaru na odcinku 1,2 km. Fotoradar ustawiony był na trójnogu stojącym na twardym podłożu, pod kątem 22 stopni. W miejscu tym nie znajdowały się reklamy, ani żadne inne obiekty mogące zakłócić pomiar urządzenia. Przed jego użyciemJ. W.wykonał zdjęcie testowe. W okresie pracy urządzenia temperatura powietrza nie spadła poniżej 0 stopniC..
Dowód: Zeznania świadkaJ. W.(k. 92 - 00:06:40 - 00:14:30)
Świadectwo legalizacji ponownej (k. 7v-8, 108v)
CertyfikatJ. W.(k. 8v, 108v)
Dokumentacja fotograficzna z miejsca zdarzenia (k. 91, 108)
Notatka urzędowa (k. 5, 108v)
Protokół uzgodnienia czasu i miejsca wykorzystania fotoradaru (k. 6, 108v)
Tego dnia o godz. 18:31 wT.naul. (...)G. G., kierował pojazdem markiM.onumerze rejestracyjnym (...), poruszając się z prędkością 72 km/h, tj. o 22 km/h przekraczającą prędkość administracyjnie dopuszczalną w tym miejscu. Fakt ten zarejestrował i utrwalił na zdjęciu ustawiony przezJ. W.fotoradar. Na drugim pasie jezdni nie znajdował się wówczas żaden inny pojazd.
Dowód: Zeznania świadkaJ. W.(k. 92 - 00:06:40 - 00:14:30)
Zdjęcie utrwalone przez fotoradar zapisane na płycie CD (k. 63, 108)
Raport z fotoradaru wraz ze zdjęciem (k. 7, 108v)
WizerunekG. G.udostępniony przez Urząd MiastaT.(k. 25, 108v)
Notatka urzędowa (k. 5, 108v)
G. G.od 2014 roku był sześciokrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym, w tym trzykrotnie za przekraczanie dopuszczalnej prędkości.
Dowód: Informacja o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu
drogowego (k. 86, k. 108v)
G. G.został obwiniony o to, że w dniu 5 marca 2015 roku o godz. 18:31 wT.naul. (...), będąc kierowcą pojazdu markiM.onumerze rejestracyjnym (...)przekroczył dozwoloną prędkość 50 km/h o 22 km/h, tj. o wykroczenie zart. 92akw w zw. zart. 20 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Obwiniony nie złożył wyjaśnień w toku postepowania sądowego. Trzykrotnie wezwany nie stawił się na wezwanie Sądu. Zgromadzony materiał dowodowy pozwolił jednak ustalić w sprawie niepozostawiający wątpliwości stan faktyczny i, po przeprowadzeniu rozprawy, wydać wyrok zaoczny.
ŚwiadekJ. W.(k. 92 - 00:06:40 - 00:14:30) zeznał, w jaki sposób przygotował fotoradar do pracy w dniu zdarzenia. Opisał także miejsce pracy urządzenia, potwierdzając, że żadne okoliczności zewnętrzne nie mogły wpłynąć na poprawność pomiaru, a fotoradar mógł być ustawiony w miejscu, z którego dokonywał pomiaru. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, ponieważ były one spójne i logiczne oraz znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Lokalizacja znaku D-51 oraz ustawienie fotoradaru znajduje odzwierciedlenie w dostarczonej przez Straż Miejską dokumentacji fotograficznej (k. 91). Instrukcja obsługi urządzenia (k. 91) wraz z świadectwem legalizacji (k. 8) potwierdziły poprawność pomiarów dokonywanych w dniu zdarzenia. CertyfikatJ. W.(k. 8v) świadczył natomiast o tym, że był on właściwie przeszkolony w zakresie używania tego typu urządzeń. Zeznania świadka były zbieżne ze sporządzoną przez niego notatką urzędową (k. 5). Fakt zaistnienia wykroczenia potwierdziła dokumentacja fotograficzna utrwalona przez fotoradar (k. 63) wraz z raportem z jego pracy (k. 6-7). Wszystkie te dowody nie były kwestionowane w toku procesu, a w ocenie Sądu ich autentyczność również nie budzi zastrzeżeń. W związku z powyższym Sąd dał wiarę wszystkim tym zgromadzonym dowodom.
Zdaniem Sądu nie pozostawia żadnych wątpliwości fakt, iż wizerunek mężczyzny kierującego pojazdem uwieczniony na zdjęciu wykonanym przez fotoradar odpowiada wizerunkowi twarzy z wniosku o wydanie dowodu osobistego złożonego w Urzędzie MiastaT.przezG. G.(k. 25). Autentyczność pisma pochodzącego z UM wT.nie była kwestionowana w toku postępowania, w związku czym Sąd uznał dowód ten za wiarygodny i zarazem pozwalający uznać, że sprawcą przedmiotowego wykroczenia był obwiniony.
Obrońca wnosił nadto o przesłuchanie w charakterze świadkaM. M.na okoliczność ustawienia fotoradaru i reklam metalowych w miejscu zdarzenia oraz obecności innego pojazdu na drugim pasie ruchu. W ocenie Sądu okoliczności te zostały ustalone w oparciu o wyżej omówione dowody, a wobec dwukrotnego niestawiennictwa świadka, oczywistym było, że wniosek ten zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania. W konsekwencji Sąd wniosek ten oddalił, a zgromadzony materiał dowodowy uznał za kompletny i pozwalający przypisać obwinionemu sprawstwo czynu zabronionego z art. 92a kw.
W myśl art. 92a kw, kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny. Zgodnie natomiast z treściąart. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 500-2300wynosi 50 km/h. Prowadząc samochód na obszarze zabudowanym z prędkością 72 km/h, obwiniony nie zastosował się zatem do ograniczenia prędkości określonego ustawą. Tym samym zrealizował znamiona zarzucanego mu czynu. W sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość winęG. G.. W związku z tym Sąd uznał go za winnego wykroczenia z art. 92a kw i na podstawie art. 92a kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 złotych. W ocenie Sądu kara ta jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu i uwzględnia cele w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do obwinionego. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował fakt, iż w okresie od 2014 roku obwiniony był sześciokrotnie karany za wykroczenia drogowe, w tym trzykrotnie za przekroczenie prędkości.
W punkcie II wyroku Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty sądowej i obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 złotych. Wysokość opłaty stanowi 10 % wymierzonej obwinionemu kary grzywny, co wynika zart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. Nr 49, poz. 223 ze zm.). Wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania w sprawach o wykroczenia ustalona została w oparciu o§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r.w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 118, poz. 1269).