Sąd Okręgowy w Kaliszu
II Wydział Cywilny
Sygnatura akt: II Ca 389/17
Data wyroku: 2017-11-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Henryk Haak, Paweł Warczyński, Wojciech Vogt

Sygn. akt II Ca 389/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
K., dnia 2 listopada 2017 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Wojciech Vogt (spr.)

Sędziowie:

SSO Henryk Haak
SSO del. Paweł Warczyński

Protokolant:

st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt

po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2017 r. w Kaliszu
na rozprawie
sprawy z powództwaR. M.
przeciwko(...) S.A.z siedzibą wS.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim
z dnia 22 listopada 2016r. sygn. akt I C 2617/15

1
oddala apelację,

2
zasądza od pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wS.na rzecz powódkiR. M.kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSO del. Paweł Warczyński SSO Wojciech Vogt  SSO Henryk Haak
Dnia 14 listopada 2017 roku
II Ca 389/17

UZASADNIENIE
PowódkaR. M.w pozwie z dnia 26 listopada 2015 roku wniosła o zasądzenie od pozwanego(...) S.A.z siedzibą wS.na swoją rzecz kwoty 7.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 28 sierpnia 2015r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wypadku komunikacyjnym z dnia 8 grudnia 2014r. oraz kwotę 1.787,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 28 sierpnia 2015r. do dnia zapłaty tytułem skapitalizowanej renty za zwiększone potrzeby w związku z koniecznością sprawowania opieki nad powódką w okresie powypadkowym przez osoby trzecie, a także zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na pozew wniesionej dnia 30 grudnia 2015 roku pozwany(...) S.A.z siedzibą wS.wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskichwyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r. zasądził od pozwanego(...) S.A.z siedzibą wS.na rzecz powódkiR. M.kwotę 7.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 28 sierpnia 2015 r. a od 01 stycznia 2016 r z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty; w pozostałym zakresie powództwo oddalił i orzekł o kosztach postępowania.
Apelacjędo powyższego rozstrzygnięcia złożył pozwany zaskarżając wyrok w części , to jest co do kwoty 3500 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 sierpnia 2015 r., a od 1 stycznia 2016 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty i co do punktów 3 i 4. Zarzucił:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza:

⚫

art. 445 § 1 ko poprzez błędne uznanie, iż uwzględnienie roszczenia powódki o zadośćuczynienie w kwocie zasądzonej wyrokiem Sądu I instancji stanowi kwotę odpowiednią w sytuacji gdy jest ono oczywiście zawyżone,

art. 6 kcprzez założenie, iż powódka udowodniła wysokość dochodzonego roszczenia;

2
istotne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym zwłaszcza:

⚫

art. 233 § 1 kpcpolegające na wydaniu orzeczenia bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy dowolną oraz błędną ocenę dowodów poprzez przyjęcie, że roszczenie powódki o zadośćuczynienie zasługuje na uwzględnienie w sytuacji gdy roszczenie to nie zostało udowodnione co do wysokości.

W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Skarżący podnosi w swojej apelacji zarzut naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.Zarzut ten nie jest uzasadniony.
W myślart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Sąd Rejonowy dokonując tej oceny nie naruszył reguł oznaczonych w powołanym tu unormowaniu, dającym wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów.
Cechą istotną swobodnej oceny dowodów jest ich bezstronna ocena (por. np. K. Piasecki, w:Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz do artykułów 1 – 505, pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2006, t. I, s. 1026). Takiej właśnie – tj. bezstronnej oceny – dokonał Sąd I instancji.
Wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (por. W. Siedlecki,Realizacja zasady swobodnej oceny dowodów w polskim procesie cywilnym,NP. 1966, nr 4, s. 20). Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał. Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił.
Należy podkreślić, że brak stwierdzenia trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu nie oznacza, że za doznaną w zdarzeniu krzywdę nie należy się zadośćuczynienie.
Skarżący w swojej apelacji eksponuje te elementy opinii biegłych, w których biegli stwierdzili jakich obrażeń powódka nie doznała, ewentualnie w jakim zakresie wyolbrzymiała zakres doznanej przez siebie krzywdy. Tego typu ocena jest oceną dowolną, krzywdzącą i w żadnym razie nie może decydować o rzeczywistym zakresie cierpień fizycznych i psychicznych doznanych przez powódkę w zdarzeniu szkodzącym.
Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny powyższe elementy również wyeksponował ale wskazał także czym polegała krzywda doznana przez powódkę, jakiego była rodzaju i jakiej intensywności oraz jakie niedogodności w związku z tym powódka musiała znosić.
Należy stwierdzić, że zakres i rodzaj krzywdy doznanej przez powódkę uzasadniają wysokość zasądzonego zadośćuczynienie. Zasądzone zadośćuczynienie nie jest nadmierne.
Wbrew zarzutom zawartym w apelacji Sąd I instancji nie naruszył prawa materialnego – w szczególnościart. 445 k.c.Zasądzona przez Sąd Rejonowy kwota zadośćuczynienia jest odpowiednia do krzywdy jakiej doznał powód w wypadku komunikacyjnym.
Mając powyższe na uwadze należało, zgodnie zart. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie zart. 98 k.p.c.
Paweł Warczyński Wojciech Vogt Henryk Haak