Sąd Rejonowy w Giżycku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 88/17
Data wyroku: 2017-03-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Kurzynowska-Drzażdżewska

Sygn. akt: I C 88/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 marca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska

Protokolant:

st. sekr. sądowy Urszula Szyszka

po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. w Giżycku na rozprawie
sprawy z powództwaU.Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.
przeciwkoS. K.,M. K.
o zapłatę

I
Zasądza od pozwanychM. K.iS. K.solidarnie na rzecz powodaU.Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.kwotę 33.074,66 zł (trzydzieści trzy tysiące siedemdziesiąt cztery złotych 66/100) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18.10.2016 r. do dnia zapłaty z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanych do nieruchomości położonej wW.dla której Sąd Rejonowy w Giżycku VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą wW.prowadziksięgę wieczystą o numerze (...)obciążonej wpisem ograniczonegoprawa rzeczowegow postaci hipoteki umownej zwykłej w kwocie 12.010,00 EURO

II
Zasądza solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwotę 5.231,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 4.817,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

SSR Anna Kurzynowska - Drzażdżewska
Sygn. akt. I C 88/17

UZASADNIENIE
PowódU.Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wW.domagał się orzeczenia nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym, aby pozwani zapłacili solidarnie na jego rzecz kwotę 33.074,66 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i kosztami procesu. Nadto wniósł o ograniczenie odpowiedzialności pozwanych do nieruchomości obciążonej hipoteką umowną zwykłą w kwocie 12.010,00 euro, ustanowionej na nieruchomości pozwanych, dla której Sąd Rejonowy w Giżycku VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą wW.prowadziksięgę wieczystą nr (...). W uzasadnieniu wskazał, że pozwani zawarli umowę kredytu mieszkaniowego, którego spłata została zabezpieczona w/w hipoteką. W związku z niedotrzymaniem warunków spłaty kredytu bank wypowiedział umowę, zaś w dniu 18.05.2009 r. na mocy umowy cesji zbył wierzytelność na rzecz powoda.
Zarządzeniem z dnia 29.11.2016 r. tut. Sąd stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, kierując sprawę do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym.
Nakazem zapłaty z dnia 29.11.2016 r. wydanym w postępowaniu upominawczym tut. Sąd zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 33.074,66 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 18.10.2016 r. do dnia zapłaty z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanych do w/w nieruchomości wraz z kosztami procesu.
PozwaniM. K.iS. K.w sprzeciwie od nakazu zapłaty wnieśli o oddalenie powództwa wraz z kosztami procesu. Wprawdzie nie kwestionowali zadłużenia powstałego wobec niedotrzymywania postanowień umowy kredytu. W ich ocenie jednak doszło do przedawnienia roszczenia, a posiadanie przez powoda zabezpieczenia w postaci hipoteki nie ma w realiach tej sprawy wpływu na upływ terminu przedawnienia.

Sąd ustalił, co następuje:
PozwaniM. K.iS. K.są właścicielami nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem gospodarczym o pow. 0,0447 ha, położonej wW.przyul. (...), dla której VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Giżycku z siedzibą w Węgorzewie prowadziksięgę wieczystą (...).

(dowód: okoliczności bezsporne)

W dniu 10.10.2001 r. pozwaniM. K.iS. K.zawarli z(...) Bankiem (...) Spółką Akcyjnąz siedzibą wW.umowę kredytu mieszkaniowego nr 203-(...). Spłata kredytu została zabezpieczona hipoteką umowną zwykłą w kwocie 12.010,00 euro, ustanowioną na w/w nieruchomości stanowiącej własność pozwanych. Na podstawie umowy pozwani zobowiązali się spłacać kredyt w comiesięcznych ratach.

(dowód: umowa kredytu mieszkaniowego- k. 6-9)

W dniu 12.03.2008 r. kredytodawca wypowiedział umowę kredytu pozwanym w części dotyczącej warunków spłaty kredytu z powodu zaległości w spłacie kredytu i odsetek. Jednocześnie wezwał pozwanych do dokonania spłaty należności z tytułu wykorzystanego kredytu do dnia 21.04.2008 r.

(dowód: wypowiedzenie umowy kredytu- k. 10-10v)

W dniu 18.05.2009 r.(...) Bank (...) S.A.na mocy umowy cesji wierzytelności zbyła wierzytelność wynikającą z tytuły w/w umowy kredytu na rzeczU.Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.. Bank powiadomił pozwanych o przedmiotowej cesji wierzytelności.

(dowód: umowa cesji wierzytelności- k. 11-14, wyciąg z załącznika do umowy cesji- k. 15, zawiadomienie- k. 16-18)

Sąd Rejonowy w Giżycku VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą wW.na podstawie wyciągu z ksiąg rachunkowychU.Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wW.w dniu 31.08.2009 r. dokonał zmiany wpisu w dziale IVksięgi wieczystej nr (...), poprzez ujawnienie zmiany wierzyciela hipotecznego na przedmiotowej nieruchomości, tj. zamiast(...) S.A.wpisanoU.Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wW..
Pomimo kierowanych do pozwanych wezwań o dobrowolne uregulowanie zaległości, pozwani nie zaspokoili aktualnego wierzyciela.

(dowód: odpis zwykły księgi wieczystej- k. 26-29, wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda- k. 20-22, wezwania do zapłaty- k. 31-36)

Sąd zważył, co następuje:
Żądanie powoda jest zasadne i w całości zasługiwało na uwzględnienie.
Stan faktyczny między stronami Sąd ustalił na podstawie przedłożonych przez strony dokumentów, w szczególności umowy o kredyt mieszkaniowy, wypowiedzenia umowy kredytowej, umowy cesji wierzytelności, odpisu z księgi wieczystej na okoliczność zobowiązań pozwanych wobec powoda i zabezpieczenia kredytu. Wobec tego, że Sąd z urzędu nie powziął wątpliwości co do prawdziwości tych dokumentów, a żadna ze stron ich nie kwestionowała, należało uznać je za podstawę ustaleń w sprawie.
W przedmiotowej sprawie poza sporem było istnienie zobowiązania pozwanych wobec powoda, zabezpieczonego hipoteką na nieruchomości, stanowiącej własność pozwanych. Pozwani co do zasady nie kwestionowali roszczenia zasądzonego zaskarżonym w sprawie nakazem zapłaty. Nie kwestionowana w sprawie była również zmiana wierzyciela w drodze umowy cesji wierzytelności. Istota sporu sprowadzała się natomiast do ustalenia zasadności podnoszonego przez pozwanych zarzutu przedawnienia roszczenia zabezpieczonego hipoteką. Twierdzenia bowiem stron w tym zakresie różniły się.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie zart. 65 ustawy z dn. 06.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece(Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości, bez względu na to czyją stała się własnością i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisyustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotecew brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanejustawą z dnia 26 czerwca 2009 roku o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. z 2009 roku, Nr 131, poz. 1075). Hipoteka umowna zwykła na nieruchomości pozwanych powstała w roku 2001, a zgodnie zart. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 2009 roku o zmianie ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz niektórych innych ustawdo hipotek umownych zwykłych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a więc przed dniem 20 lutego 2011 roku, stosuje się przepisyustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece, w dotychczasowym brzmieniu.
Przepisy powyższe oznaczają, że przez ustanowienie hipoteki powstaje odpowiedzialność rzeczowa, która polega na tym, że wierzyciel może dochodzić zaspokojenia swojej wierzytelności z przedmiotu zabezpieczenia w wysokości jego wartości, do tej wysokości, bowiem ogranicza się odpowiedzialność dłużnika hipotecznego.
Analizując podnoszony przez pozwanych zarzut przedawnienia, Sąd miał na względzie treśćart. 77 zd. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. I ACa 593/13, Lex nr 1402852).Jednocześnie wskazać należy, że przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pociąga za sobą skutki w sferze obligacyjnej, nie pozbawia natomiast wierzyciela hipotecznego uprawnienia do zaspokojenia się z nieruchomości, co oznacza, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie przysługuje zarzut przedawnienia. Odpowiedzialność rzeczowa jest wyłączna i w niniejszej sprawie pozwani odpowiadają wobec powoda tylko rzeczowo, co powoduje, że zgodnie zart. 319 k.p.c.jej odpowiedzialność jest ograniczona do obciążonej nieruchomości. ( wyrok SA we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2012 r. I ACa 1374/11 )
W kontekście powyższego, właściciel nieruchomości obciążonej hipoteką, niezależnie od tego, czy jest też dłużnikiem osobistym, czy tylko rzeczowym, nie może bronić się zarzutem przedawnienia roszczenia wierzyciela hipotecznego o zaspokojenie się z nieruchomości, oznaczałoby to bowiem, że przedawnieniu ulega hipoteka(por. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. I ACa 1374/11, Lex nr 1120014).Podkreślić tu trzeba, że w procesie wytoczonym przez wierzyciela przeciwko dłużnikowi rzeczowemu niebędącemu dłużnikiem osobistym w celu uzyskania tytułu egzekucyjnego umożliwiającego zaspokojenie się z nieruchomości, przedmiotem procesu nie jest jakaś odrębna wierzytelność istniejąca tylko w relacji między wierzycielem, a dłużnikiem rzeczowym, lecz wierzytelność zabezpieczona hipoteką. Możliwość jej dochodzenia od podmiotu innego niż dłużnik osobisty wynika wyłącznie z istoty ustanowienia tego zabezpieczenia, które, jako ograniczoneprawo rzeczowe, nie podlega przedawnieniu. Dlatego dłużnik rzeczowy w procesie, będącym w istocie jednym z elementów prawa zaspokojenia się z nieruchomości określonego wart. 65 ust. 1u.k.w.h., a więc jednym z elementów hipoteki, nie może bronić się zarzutem przedawnienia.
Omawiana regulacja wzmacnia pozycję prawną wierzyciela hipotecznego w stosunku do właściciela obciążonej nieruchomości. Jeżeli bowiem dojdzie do przedawnienia wierzytelności zabezpieczonej hipoteką, to wierzyciel hipoteczny jest uprawniony do zaspokojenia się z nieruchomości obciążonej, niezależnie od tego, czy jej właścicielem jest dłużnik osobisty, czy rzeczowy.
Podsumowując powyższe rozważania należy wskazać, iż pozwanym nie służy skuteczny zarzut przedawnienia roszczenia z uwagi na dochodzenie przez powoda wierzytelności zabezpieczonej hipoteką. Z tej przyczyny zbędne jest odnoszenie się do takich kwestii jak ustalenie daty, od jakiej biegnie termin przedawnienia oraz jego długość (art. 118 k.c.w zw. zart. 120 k.c.). Podobnie nie ma potrzeby rozważania, czy i w związku ewentualnie z jakim zdarzeniem doszło do przerwania terminu przedawnienia (art. 123 k.c.). Zarzut przedawnienia nie jest skuteczny, dlatego też nie ma potrzeby dokonywania oceny, czy jego podniesienie nie stanowiło nadużycia prawa w rozumieniuart. 5 k.c.(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 maja 2015 r., sygn. I ACa 151/15, Lex nr 1770669).
W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji wyroku, na podstawie powołanych przepisów. Odsetki Sąd zasądził na podstawieart. 481 § 1 k.c.w zw. zart. 455 k.c.– tj. od daty wniesienia pozwu. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie zart. 319 k.p.c., jeżeli pozwany ponosi odpowiedzialność z określonych przedmiotów majątkowych albo do wysokości ich wartości, sąd może, nie wymieniając tych przedmiotów ani ich wartości, uwzględnić powództwo zastrzegając pozwanemu prawo do powołania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności. Zgodnie z tym przepisem Sąd ograniczył odpowiedzialność pozwanych wobec powoda z tytułu dochodzonej wierzytelności, przyznając im prawo do powoływania się w toku egzekucji na ograniczenie odpowiedzialności do przedmiotowej nieruchomości, mając na uwadze charakter odpowiedzialności pozwanych.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.c., zgodnie z ogólną zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sprawę w całości przegrali pozwani. Wobec tego, Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 5.231,00 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 4.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.