Sąd Rejonowy w Słupsku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1973/15
Data wyroku: 2017-10-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Lidia Staśkiewicz

Sygn. akt I C 1973/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 października 2017 r.
Sąd Rejonowy w Słupsku, I Wydział Cywilnyw składzie:
Przewodniczący: SSR Lidia Staśkiewicz
Protokolant:P. M.
po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. w Słupsku
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. W.
przeciwkoTowarzystwu (...) spółce akcyjnejwW.

o zapłatę

1
oddala powództwo,

2
zasądza od powódkiJ. W.na rzecz pozwanegoTowarzystwa (...) spółki akcyjnejwW.kwotę 1.717,00 zł(tysiąc siedemset siedemnaście złotych, 00/100)tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.200 zł(tysiąc dwieście złotych, 00/100)tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

3
nakazuje pobrać od powódkiJ. W.na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Słupsku kwotę 167,77 zł(sto sześćdziesiąt siedem złotych, 77/100)tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sygn. akt I C 1973/15

UZASADNIENIE

PowódkaJ. W.wniosła o zasądzenie od pozwanegoTowarzystwa (...) Spółki AkcyjnejwW.kwoty5.122,10 złwraz z ustawowymi odsetkami od dnia 07 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty i kosztami postępowania.
W uzasadnieniu powódka podała, że stanowiący jej własność samochód osobowy markiV. (...)onr rej. (...)uległ uszkodzeniom w wyniku kolizji drogowej z dnia 06 marca 2015 r., zaś sprawca kolizji ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Pozwany na podstawie sporządzonej kalkulacji ustalił koszty naprawy uszkodzonego pojazdu na kwotę 3.290,13 zł i taką kwotę wypłacił powódce tytułem odszkodowania. W ocenie powódki pozwany bezpodstawnie zaniżył odszkodowanie poprzez obniżenie wartości części zamiennych o 60%, zastosowanie części alternatywnych zamiast oryginalnych, pominięcie lakierowania listwy zderzaka tylnego oraz zaniżenie stawek za roboczogodziny. Powódka oszacowała koszty naprawy na kwotę 8.412,23 zł. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany podtrzymał swoje stanowisko, odmawiając dopłaty odszkodowania.
PozwanyTowarzystwo (...) Spółka AkcyjnawW.w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Nie kwestionując faktu uszkodzenia samochodu powódki, ani nie negując, że z tytułu umowy OC zawartej ze sprawcą zdarzenia zobowiązany jest do naprawienia powstałej szkody, pozwany podniósł, iż wypłacona kwota odszkodowania w wysokości 3.290,13 zł pozwala na przywrócenie pojazdu powódki do stanu sprzed kolizji i wypłacone powódce odszkodowanie w pełni zrekompensowało szkodę w pojeździe na skutek zdarzenia z dnia 06 marca 2015 r. Pozwany podtrzymał nadto swoje stanowisko w zakresie braku związku przyczynowego między uszkodzeniem wzmacniacza a kolizją. Zakwestionował również datę początkową, od której powódka domagała się naliczania odsetek ustawowych.
W piśmie procesowym z dnia 24 marca 2016 r. (k. 62 i nast.) pozwany podniósł, że w świetle ujawnienia faktu zbycia pojazdu przez powódkę, rzeczywista szkoda, jaką poniosła wyraża się w różnicy pomiędzy wartością pojazdu w stanie sprzed zdarzenia a kwotą uzyskaną z tytułu jego zbycia.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 06 marca 2015 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd markiV. (...)onr rej. (...)należący doJ. W.. Sprawca kolizji był ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej wTowarzystwie (...) S.A.z siedzibą wW., gdzie powódka zgłosiła szkodę.
Bezsporne.
Ubezpieczyciel sporządził kosztorys wysokości szkody w pojeździe, ustalając koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody na kwotę 3.290,13 zł brutto.
Bezsporne.
Decyzją z dnia 26 marca 2015 r. ubezpieczyciel przyznał powódce odszkodowanie w wysokości 3.290,13 zł.
Bezsporne, nadto dowód: decyzja z dnia 26.03.2015 r. – k. 37.
W piśmie z dnia 08 kwietnia 2015 r. pełnomocnikJ. J.S.– wezwał(...) S.A.do dopłaty odszkodowania w kwocie 5.122,10 zł wskazując, że ustalone odszkodowanie zostało bezpodstawnie zaniżone.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2015 r. ubezpieczyciel podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Bezsporne, nadto dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 08 kwietnia 2015 r. k. 8-13, kalkulacja naprawy 100-(...)– k. 14-18, pismo(...) S.A.z dnia 29.04.2015 r. – k. 19.
Z uwagi na okoliczność, iż samochódJ. W.był wyposażony w lakierowaną lewą listwę zderzaka tylnego, celowe i uzasadnione koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody z dnia 06 marca 2015 r. wyniosły 8.691,93 zł brutto.
Wartość rynkowa samochodu bezpośrednio przed szkodą była zbliżona do kwoty 13.900 zł brutto.
Dowód: pisemna opinia biegłego sądowegoJ. Z.k. 82-101, pisemna opinia uzupełniająca biegłego sądowegoJ. Z.k. 125-134, dokumentacja fotograficzna – k. 108.
Po kolizji z dnia 06 marca 2015 r. pojazdV. (...)onr rej. (...)został sprzedany w dniu 16 czerwca 2015 r. za kwotę 11.500 zł.
Dowód: umowa komisowa nr(...)– k. 60,faktura Nr (...)– k. 61.
Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zebranych w aktach sprawy dokumentów, którym dał wiarę w pełni wobec niekwestionowania ich przez strony i braku podstaw do zakwestionowania ich prawdziwości przez Sąd z urzędu.
Sąd oparł się na opinii podstawowej i uzupełniającej biegłegoJ. Z., które zasługują na wiarę w całości. Opinie zostały sporządzone przez biegłego, będącego specjalistą dysponującym odpowiednim wykształceniem i praktyką w zakresie będącym przedmiotem opinii. Analiza treści opinii biegłego pozwala na uznanie, że są one wyczerpujące, spójne i rzetelne. Biegły w sposób przekonujący uzasadnił swoje stanowisko wskazując przeprowadzone czynności i przesłanki, na których się oparł. Proces dochodzenia biegłego do wniosków stanowiących konkluzje opinii był przedstawiony w sposób logiczny i nie budzący wątpliwości Sądu.
Sąd nie dał wiary zeznaniom powódkiJ. W.na okoliczność naprawy pojazdu i poniesionych w związku z tym kosztów. W ocenie Sądu zeznania te są niewystarczające, by wykazać fakt naprawy pojazdu oraz jej koszt.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo podlegało oddaleniu.
W niniejszej sprawie powódka dochodziła uzupełniającego odszkodowania za szkodę majątkową w postaci uszkodzenia pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)w wyniku wypadku z dnia 06 marca 2015 r.
Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za przedmiotowe zdarzenie co do zasady, kwestionując dochodzone przez powódkę roszczenie co do wysokości. W świetle ujawnienia w toku sprawy faktu zbycia pojazdu przez powódkę, powód podnosił, że rzeczywista szkoda, jaką poniosła powódka, wyraża się w różnicy pomiędzy wartością pojazdu w stanie sprzed zdarzenia a kwotą uzyskaną z tytułu jego zbycia. Przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było zatem ustalenie wysokości należnego powódce odszkodowania.
Przystępując do oceny poruszanych w niniejszym postępowaniu kwestii należało w pierwszej kolejności zważyć, iż stosownie do treściart. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony.
Zakres odpowiedzialności ubezpieczyciela z umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odpowiada co do zasady ogólnej konstrukcji zart. 822 kciart. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. 2013, poz. 392 z późn. zm.). W ustawie tej postanowiono, że odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej.
Sąd zważył także, że wysokość odszkodowania powinna być ustalona według reguł określonych wart. 363 k.c.Określenie pojęć „szkody” i „odszkodowania” w razie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń za szkody wyrządzone ruchem pojazdów mechanicznych, następuje na grunciekodeksu cywilnego, bowiem zakład ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu ponosi co do zasady odpowiedzialność w granicach odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody.
Zgodnie z przepisemart. 361 § 1 k.c., zobowiązany do naprawienia szkody ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego wynikła szkoda, co oznacza, że zakres jego odpowiedzialności wyznaczają granice tzw. adekwatnego (normalnego, typowego) związku przyczynowego między zdarzeniem wyrządzającym szkodę a samą szkodą. W myśl przepisuart. 361 § 2 k.c., statuującego zasadę kompensacyjnego charakteru odszkodowania, w tychże granicach naprawienie szkody obejmuje straty, które poniósł poszkodowany oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
Dla spełnienia swej roli wysokość odszkodowania powinna pokrywać wszelkie celowe i uzasadnione ekonomicznie wydatki niezbędne dla przywrócenia stanu poprzedniego uszkodzonego pojazdu. Podkreślenia wymaga fakt, iż dla ustalenia wysokości odszkodowania i jego wypłaty irrelewantnym jest fakt, czy poszkodowany w rzeczywistości dokonał naprawy. Utrwalony w orzecznictwie jest pogląd przesądzający o tym, iż szkoda do której naprawienia zobowiązany jest sprawca, istnieje niezależnie od dokonania naprawy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 maja 2012 r., V CKN 1273/00, LEX 55515).
Ustalając w niniejszej sprawie zakres uszkodzeń pojazdu powódki, koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed kolizji oraz wartość pojazdu przed kolizją, Sąd oparł się na dowodzie z pisemnej opinii biegłegoJ. Z.. Biegły zaopiniował, że – z uwagi na okoliczność, iż samochódJ. W.był wyposażony w lakierowaną lewą listwę zderzaka tylnego – celowe i uzasadnione koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody z dnia 06 marca 2015 r. wyniosły 8.691,93 zł brutto. Wartość rynkowa samochodu bezpośrednio przed szkodą była zbliżona do kwoty 13.900 zł brutto.
Jednocześnie Sąd ustalił – na podstawie dokumentu w postaci umowy komisowej z dnia 02 maja 2015 r. (k. 60) i faktury VAT z dnia 16 czerwca 2015 r. (k. 61) – że w krótkim czasie po kolizji, powódka sprzedała auto za kwotę 11.500 zł. Rację ma przy tym strona pozwana twierdząc, że powódka nie wykazała w toku niniejszego postępowania, że pojazd naprawiła i jaką kwotę zapłaciła z tego tytułu. Ciężar dowodu powyższych okoliczności spoczywał na stronie powodowej, która – oprócz dowodu z przesłuchania powódki – nie zaoferowała żadnych innych dowodów.
Ustalenia te doprowadziły Sąd do powzięcia przeświadczenia, iż wysokość szkody w tej konkretnie sprawie, rozumianej jako różnica między obecnym stanem majątkowym a tym stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę, określała kwota2.400 zł(13.900 zł – 11.500 zł). Skoro powódka sprzedała auto (nie wykazując przy tym, iż auto naprawiła) i uzyskała kwotę 11.500 zł, to nie można było przyjąć – zdaniem Sądu – że wysokość szkody w tej sprawie winna być mierzona kosztem przywrócenia auta do stanu sprzed kolizji. Wypłata tych kosztów w kwocie 8.691,93 zł brutto powiększona o kwotę 11.500 zł uzyskaną już przez powódkę ze sprzedaży uszkodzonego po kolizji samochodu prowadziłaby do zwiększenia stanu majątku powódki w stosunku do stanu niezakłóconego kolizją, a określonego wartością auta przed szkodą na kwotę 13.900 zł.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd przyjął, że odszkodowanie należne powódce w tym stanie faktycznym wynosi 2.400 zł brutto. Skoro jednak ubezpieczyciel wypłacił powódce kwotę 3.290,13 zł powództwo podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.
O kosztach procesu orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawieart. 98 k.p.c.
Na koszty poniesione przez pozwanego składały się: kwota 1.200,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wynagrodzenia radcy prawnego w stawce minimalnej za prowadzenie niniejszej sprawy, określonej na podstawie obowiązującego w dacie wniesienia pozwu (10.09.2015 r.) § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. Nr 1804 z późn. zm.); kwota 17,00 zł tytułem uiszczonej przez powoda opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 600 zł wydatkowana na wynagrodzenie biegłego; tj. łącznie 5.924,00 zł.
Na koszty poniesione przez pozwanego składały się: kwota 4.800,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w wysokości wynagrodzenia radcy prawnego w stawce minimalnej za prowadzenie niniejszej sprawy, określonej na podstawie obowiązującego w dacie wniesienia pozwu (17.05.2016 r.)§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2013 r. Nr 490 z późn. zm.); kwota 17,00 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wydatkowana w całości zaliczka na poczet opinii biegłego w kwocie 500 zł, tj. łącznie 1.717,00 zł.
Skarb Państwa poniósł tymczasowe koszty sądowe w sprawie w kwocie 167,77 zł. Na kwotę tą złożyła się część wynagrodzenia biegłego sądowego nie mająca pokrycia w zaliczkach uiszczonych przez strony.
Zgodnie zart. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(t.j. Dz. U. 2016, poz. 623 ze zm.) w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisyart. 113. Zgodnie zaś zart. 113 ust. 1kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu.
Na podstawie wskazanych przepisów Sąd w pkt 3 sentencji wyroku, zgodnie z wynikiem procesu, nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa od powódki kwotę 167,77 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych pokrytych tymczasowo ze Skarbu Państwa.