Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1009/16
Data wyroku: 2017-01-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Jabłoński

Sygn. akt. IV Ka 1009/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 stycznia 2017r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Stanisław Jabłoński
Protokolant  Jowita Sierańska
przy udziale Tomasza Fedyka  Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniach 6 grudnia 2016r. i  19 stycznia 2017r.
sprawyB. I.,
synaZ.iE. z domu I.ur. (...)weW.
oskarżonego o czyn zart. 288 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Krzyków
z dnia 25 maja 2016 roku    sygn. akt II K 307/15
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu  dla Wrocławia-Krzyków  do ponownego rozpoznania.
Sygn. akt  IV Ka 1009 /16

UZASADNIENIE
B. I.zostały oskarżony o to, że w dniu 27 stycznia 2015 r. weW.przyul. (...)na parkingu przysklepie (...)dokonał uszkodzenia mienia w postaci samochodu osobowego markiF. (...)onr rej (...)poprzez uderzenie kolanem w tylny prawy błotnik, powodując wgniecenia karoserii tylnego prawego błotnika, powodując straty w wysokości 570 zł na szkodęG. S.
tj. o czyn zart. 288 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Krzykówwyrokiem z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II K 307/15:

I
uniewinnił oskarżonegoB. I.od zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu, opisanego w części wstępnej wyroku;

II
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Powyższy wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść oskarżonegoProkurator Rejonowy dla Wrocławia-Krzyki Zachód,zarzucając orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, poprzez stwierdzenie, iż oskarżony nie dopuścił się swym zachowaniem zarzucanego mu czynu zart. 288 § 1 k.k.i wyrażenie poglądu, iż w postępowaniu przygotowawczym i sądowym nie zgromadzono dowodów, które pozwoliłyby jednoznacznie stwierdzić, iżB. I.dokonał w dniu 27 stycznia 2015 r. weW.uszkodzenia pojazdu markiF. (...)poprzez uderzenie kolanem w tylny prawy błotnik powodując wgniecenia karoserii, podczas gdy dogłębna analiza materiału dowodowego oraz jego prawidłowa ocena prowadzi do przeciwnego wniosku.
Podnosząc tak sformułowany zarzut, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego zasługiwała na uwzględnienie.
Uznanie apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego za zasadną skutkowało, zgodnieart. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.w zw. zart. 454 § 1 k.p.k., uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji wydał wyrok uniewinniający uznając, iż w sprawie zachodzą wątpliwości natury faktycznej, których nie da się usunąć. W rezultacie Sąda quorozstrzygnął je na korzyść oskarżonego po myśliart. 5 § 2 k.p.k., stwierdzając jednocześnie brak podstaw do przypisania oskarżonemu winy i sprawstwa w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu zart. 288 § 1 k.k.
Przypomnienia w tym kontekście wymaga, że kwestia wiarygodności dowodów (przyznania tego waloru niektórym z dowodów z odmienną oceną innych), nie należy do kryteriów oceny dokonywanej przez pryzmatart. 5 § 2 k.p.k., lecz jest częścią analizy dokonywanej na podstawieart. 7 k.p.k.Kolejną regułą ograniczającą zastosowanie zasadyin dubio pro reojest konieczność uprzedniego ustalenia przez organ orzekający istnienia dwóch wersji zdarzenia, z których nie da się żadnej wyeliminować poprzez swobodną ocenę dowodów. Wówczas to organ ma obowiązek sięgnąć po przepisart. 5 § 2 k.p.k.i rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego (por. postanowienie SN z dnia 3 kwietnia 2012 r., V KK 335/11, LEX nr 1163975; wyrok SN z dnia 1 lutego 2012 r., II KK 141/11, Biul. PK 2012, nr 3, poz. 8).
Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia przez pryzmat granic zastosowaniaart. 5 § 2 k.p.k.skutkowała stwierdzeniem, że Sąd Rejonowy w sposób nieuprawniony przyjął, iż w sprawie zachodzą wątpliwości, których nie da się usunąć w drodze swobodnej oceny dowodów w myśl dyrektyw statuowanych wart. 7 k.p.k.Na aprobatę zasługuje zaś argumentacja skarżącego wykazująca uchybienia w zakresie dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny materiału dowodowego, która niewątpliwie miała wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia ujawniają, że ustalenia faktyczne leżące u jego podstawy oparte zostały przede wszystkim na wyjaśnieniach oskarżonego oraz świadkaJ. S.. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika ponadto, że Sąd za wiarygodny uznał dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków samochodowych i mechanoskopijnych badań pojazdów. Pomimo zaś braku jednoznacznej oceny w tym zakresie, już z samego faktu uniewinnienia oskarżonego wynika, że Sąd Rejonowy nie dał wiary zeznaniomK. S.. Z uwagi na fakt, że środek odwoławczy kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego orzeczenia jako sprzeczne z depozycją tego świadka, Sąd Odwoławczy zobligowany był sięgnąć powtórnie do treści spornego dowodu. W postępowaniu przygotowawczymK. S.zeznała (k. 7), że widziała jak oskarżony opierał się przodem ciała o przedmiotowy samochód od jego prawej strony, a prawym kolanem kopał w tylny błotnik na wysokości wlewu paliwa; zauważyła kilka kopnięć oskarżonego, a następnie zwróciła mu uwagę, na co ten odpowiedział, że „sobie tak tylko kopnął” i spytał się, czy mu nie wolno; gdy wkrótce na miejscu zdarzenia pojawił sięG. S., świadkowie zaobserwowali uszkodzenie karoserii pojazdu, tj. jej wgniecenie, w miejscu kopnięć oskarżonego. Podczas kolejnego przeprowadzonej w trakcie dochodzenia konfrontacji (k. 54)K. S.podtrzymała w całości swoje wcześniejsze zeznania i potwierdziła, że widziała jakB. I.uderzał kolanem w prawy tylny bok samochoduF. (...)na wysokości wlewu paliwa. Na etapie postępowania sądowego (k. 92)K. S.podtrzymała swoje wcześniejsze zeznania, przy czym skorygowała przytaczane uprzednio słowa oskarżonego, wskazując jako rzeczywistą wypowiedź „co, nie wolno mi kopać? Ja jestemP.”. Zeznała ponadto, że widziała jak oskarżony wykonywał ruchy kolanem na wysokości wlewu paliwa oraz że widziała wyraźne wgniecenie obok wlewu paliwa. Następnie poinformowała męża o szkodzie na samochodzie i o tym, że widziała jak oskarżony kopał w auto.
W oparciu o przeprowadzoną analizę całokształtu wypowiedziK. S.Sąd Okręgowy doszedł do przekonania o dopuszczeniu się przez Sąda quoistotnych uchybień w ocenie dowodów, która doprowadziła do uniewinnienia oskarżonego. Przede wszystkim wskazać należy, że świadek ten konsekwentnie podtrzymywał zeznania złożone do protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa i przesłuchania osoby zawiadamiającej (k. 7). Ponadto w trakcie każdego z kolejnych przesłuchańK. S.jednoznacznie wskazywała na fakt uszkodzenia przez oskarżonego przedmiotowego pojazdu z dokładnym określeniem jego sposobu działania. Nie powinno przy tym ulegać wątpliwości, że posłużenie się przez świadka w kolejnych zeznaniach opisujących to samo zdarzenie innymi słowami, nie oznacza jeszcze zmiany zeznań, która mogłaby negatywnie wpłynąć na ocenę wiarygodności świadka. Oczywistym w tym kontekście jest, że wypowiedźK. S.z rozprawy, gdy stwierdziła ona, że oskarżony „wykonywał ruchy kolanem” nie tylko nie stoi w sprzeczności z poprzednimi zeznaniami wskazującymi, iż „kopał” on samochód kolanem, ale wręcz je potwierdza i dowodzi konsekwencji świadka. Ocena taka znajduje ponadto uzasadnienie w dalszym fragmencie tych samych zeznań świadka z postepowania sądowego, w którychK. S.podaje, iż powiedziała mężowi, że widziała, jakB. I.kopie samochódF. (...). Niezrozumiałym jest również zdyskwalifikowanie przez Sąd Rejonowy zeznańK. S.z tej przyczyny, że oskarżony był obrócony do niej tyłem. Taka perspektywa nie wyklucza wszak możliwości zaobserwowania ruchów opisanych przez świadka. Sąda quozupełnie pominął także tę część relacjiK. S., gdzie konsekwentnie przytacza ona słowa oskarżonego, którymide factomiał się on przyznać do kopania przedmiotowego samochodu. Sąd Okręgowy podziela ponadto stanowisko skarżącego, iż przyznania przezK. S.na rozprawie, że samochód miał wcześniej uszkodzenie na tylnym błotniku nie może rzutować negatywnie na ocenę zeznań tego świadka. Nie sposób bowiem tracić z pola rozważań, że umiejscowienie owego wcześniejszego uszkodzenia i okoliczności jego powstania nie mają żadnego związku z rozpoznawaną sprawą, co samo w sobie zwalniało świadka od wcześniejszego wskazywania owego faktu.
Niezależnie od powyższego, podkreślenia wymaga, że wersja zdarzenia przedstawiona przez świadka obciążającego oskarżonego znajduje potwierdzenie w uznanej za wiarygodną opinii biegłego. Biegły stwierdził bowiem, że konkretne uszkodzenie karoserii pojazduF. (...)mogło powstać na skutek uderzenia nogą w sensie szeroko rozumianym, a zatem np. kolanem. Biegły wykluczył natomiast, aby badane uszkodzenie mogło powstać na skutek oddziaływania twardej przeszkody, od samochodu poprzez przeszkodę w postaci elementu infrastruktury, takiego jak słupek lub ogrodzenie (k. 124 v.).
Skarżący trafnie wskazuje również, że uznane przez Sąd za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego oraz zeznania świadkaJ. S.wykazują istotną rozbieżność, mianowicie świadek ten potwierdza fizyczny kontakt oskarżonego z samochodemF. (...), czemu zaprzecza oskarżony. Na ocenę wiarygodności oskarżonego rzutować winien również fakt, iż w czasie inkryminowanego zdarzenia znajdował się on pod wpływem alkoholu, która to okoliczność nie została w sposób należyty uwzględniona przez Sąd Rejonowy.
Rekapitulując stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku należało uznać za błędne, gdyż zostały one poczynione w następstwie oceny dowodów uchybiającej dyrektywom wskazanym w prawie karnym procesowym. Omówione wyżej okoliczności budzą poważne wątpliwości Sądu Odwoławczego co do zasadności wyroku uniewinniającegoB. I.. Wydaniu przez Sąd Okręgowy orzeczenia reformatoryjnego stał jednak na przeszkodzie przepisart. 454 § 1 k.p.k.Zaistniała zatem konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu, zgodnie zart. 442 § 3wyrażonych przez Sądad quemzapatrywań prawnych i wskazań co do dalszego postępowania. Stwierdzone
naruszenie winno zostać konwalidowane w ponownym postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w ramach którego Sądmeritiukształtuje swoje przekonanie z należytym uwzględnieniem całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, przemawiających tak na korzyść oskarżonego jak i przeciwko niemu, mając na uwadze wskazania wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasady prawidłowego rozumowania, a wyciągnięte wnioski uzasadni zgodnie z wymogamiart. 424 k.p.k.