Sąd Okręgowy w Radomiu
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 1049/16
Data wyroku: 2017-05-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jarosław Łuczaj

Sygn. akt VI U 1049/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 maja 2017 roku
Sąd Okręgowy w Radomiu VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Jarosław Łuczaj
Protokolant st. sekr. sąd. Marta Gackiewicz
po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 roku w Radomiu
sprawyA. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.
o wysokość emerytury
na skutek odwołaniaA. M.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.z dnia 25 sierpnia 2016 roku, nr(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że do ustalenia wysokości emerytury przyjmuje wynagrodzenia w wysokości: 10.175,80 zł (dziesięć tysięcy sto siedemdziesiąt pięć złotych osiemdziesiąt groszy) za okres od 1 stycznia do 30 czerwca 1972 roku, 51.163,20 zł (pięćdziesiąt jeden tysięcy sto sześćdziesiąt trzy złote dwadzieścia groszy) za okres od 1 lipca 1972 roku do 30 czerwca 1974 roku, 38.433,60 zł (trzydzieści osiem tysięcy czterysta trzydzieści trzy złote sześćdziesiąt groszy) za okres od 1 lipca 1974 roku do 30 czerwca 1975 roku, 36.864 zł (trzydzieści sześć tysięcy osiemset sześćdziesiąt cztery złote) za okres od 1 lipca 1975 roku do 30 kwietnia 1976 roku, 27.360 zł (dwadzieścia siedem tysięcy trzysta sześćdziesiąt złotych) za okres od 1 maja do 30 listopada 1976 roku i 4.500 zł (cztery tysiące pięćset złotych) za okres od 1 do 31 grudnia 1976 roku;

2
oddala odwołanie dalej idące.

SSO Jarosław Łuczaj
Sygn. akt VI U 1049/16

UZASADNIENIE
A. M.pismem z dnia 7 września 2016 roku odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.z dnia 25 sierpnia 2016 roku, nr(...), o przeliczeniu emerytury podnosząc, że ZUS nieprawidłowo nie ujął lat 1972-1976 (odwołanie – k. 3).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.wniósł o jego oddalenie. Wskazano, że od dnia(...)roku wnioskodawca jest uprawniony do emerytury. W dniu 8 sierpnia 2016 roku zgłosił wniosek o doliczenie stażu i przeliczenie podstawy wymiaru. Organ rentowy za okresy nieudokumentowanych wynagrodzeń przyjął kwoty minimalnego wynagrodzenia proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu i wymiaru czasu pracy: od 2 lipca do 28 grudnia 1963 roku, od 16 maja do 18 lipca 1964 roku, od 24 lipca 1964 roku do 26 kwietnia 1965 roku, od 7 czerwca 1971 roku do 31 grudnia 1976 roku, od 2 kwietnia do 13 kwietnia 1979 roku, od 28 czerwca 1988 roku do 23 lutego 1989 roku i od 4 października do 30 grudnia 1994 roku. Po uwzględnieniu minimalnych wynagrodzeń organ rentowy zaskarżoną decyzją ustalił wskaźnik podstawy wymiaru emerytury z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniom w wysokości 85,66 %. Dołączone do wniosku angaże w ocenie organu rentowego nie mają wpływu na wysokość wskaźnika podstawy wymiaru emerytury, ponieważ część tych angaży nie zawiera kwoty wynagrodzenia, a część zawiera wynagrodzenie określone stawką godzinową. Ustalenie zaś wysokości osiąganego wynagrodzenia określonego stawką godzinową jest możliwe w sytuacji, gdy istnieje dokumentacja pracownicza pozwalająca na ustalenie ilości faktycznie przepracowanych godzin (tygodniowo, miesięcznie), a wnioskodawca takich dokumentów nie przedłożył (odpowiedź na odwołanie – k. 4).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
A. M.urodził się w dniu (...)(okoliczność bezsporna).
W okresie od 7 czerwca 1971 roku do 30 września 1976 rokuA. M.zatrudniony był w Zarządzie(...)w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora sprzętu zmechanizowanego, a od dnia 1 października 1976 roku do 20 sierpnia 1978 roku na stanowisku operatora sprzętu zmechanizowanego – brygadzisty. Pracował w systemie trzyzmianowym, po 8 godzin, przez 6 dni w tygodniu. Od dnia 7 czerwca 1971 roku otrzymywał wynagrodzenie według IV kategorii osobistego zaszeregowania ze stawką godzinową 8,30 zł. Z dniem 1 lipca 1972 roku został zaszeregowany według VI kategorii ze stawką godzinową 9,50 zł plus 10 % dodatku. Z dniem 1 lipca 1974 roku został zaszeregowany według VIII kategorii ze stawką 15,70 zł na godzinę. Z dniem 1 lipca 1975 roku przeszeregowano go do IX kategorii zaszeregowania ze stawką 18 zł na godzinę. Od dnia 1 maja 1976 roku otrzymywał wynagrodzenie według IX kategorii zaszeregowania, tj. 19 zł na godzinę. Ze świadectwa pracy wynika, iż otrzymywał wynagrodzenie w IV kategorii zaszeregowania - 22,50 zł na godzinę oraz premię regulaminową, dodatek brygadierski w wysokości 15 % i dodatek za wysługę lat pracy w porcie w wysokości 5 % (świadectwo pracy, angaże w aktach osobowych – k 13, angaże – k. 65-73 akt ZUS, zeznania wnioskodawcy – zapis na płycie CD – k. 10, 15).
W dniu 25 listopada 2003 rokuA. M.złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Odział wR.wniosek o emeryturę (k. 1-2 akt ZUS).
Decyzją z dnia 17 grudnia 2003 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.przyznałA. M.emeryturę od dnia(...)roku, tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego, w wysokości 1.102,97 zł, przyjmując wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na poziomie 84,33 % (decyzja – k. 38 akt ZUS).
W dniu 8 sierpnia 2016 rokuA. M.złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Odział wR.wniosek o doliczenie stażu pracy i przeliczenie podstawy wymiaru, załączając angaże (wniosek z załącznikami – k. 62-73 akt ZUS).
Decyzją z dnia 25 sierpnia 2016 roku, nr(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.przeliczył emeryturę od dnia złożenia wniosku, przyjmując wskaźnik wysokości podstawy wymiaru na poziomie 85,66 %. Do wyliczenia wysokości wskaźnika przyjęto wynagrodzenie minimalne za okresy: od 2 lipca do 28 grudnia 1963 roku, od 16 maja do 18 lipca 1964 roku, od 24 lipca 1964 roku do 26 kwietnia 1965 roku, od 7 czerwca 1971 roku do 31 grudnia 1976 roku, od 2 kwietnia do 13 kwietnia 1979 roku, od 28 czerwca 1988 roku do 23 lutego 1989 roku i od 4 października 1994 roku do 30 grudnia 1994 roku (decyzja – k. 84 akt ZUS, załącznik do decyzji – k. 86 akt ZUS).
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych dokumentów, których prawdziwość nie była kwestionowana przez strony i nie budziła żadnych wątpliwości Sądu. Częściowo Sąd oparł się również na zeznaniach wnioskodawcy, ale tylko w zakresie, w jakim znajdowały one oparcie we wskazanych dokumentach. Sąd nie podzielił twierdzeńA. M.odnośnie jego pracy w niedziele i święta oraz wykonywania pracy w spornym okresie w wymiarze po 200 godzin miesięcznie. W tej części brak jest jakichkolwiek obiektywnych dowodów, dlatego też w tej mierze Sąd nie dał wiary zeznaniom wnioskodawcy.
Zgodnie z przepisamiart. 15 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 887 ze zm.), podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę. Przy czym, zgodnie z art. 15 ust. 6 tej ustawy, na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2a w/w ustawy, za okresy nieudokumentowanych wynagrodzeń przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
W myślart. 116 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości, określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Także art. 117 ustawy emerytalnej wskazuje, iż okresy składkowe, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2-9 i ust. 2 pkt 1 lit. b-d, pkt 2 lit. d i pkt 4-17, mogą być uwzględnione, jeżeli zostały udowodnione dokumentami (zaświadczeniami) lub wpisami w legitymacji ubezpieczeniowej, bądź uznane orzeczeniem sądu.
Zgodnie natomiast z§ 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznejz dnia 11 października 2011 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe(Dz. U. Nr 237, poz. 1412), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania oraz spółdzielczej umowy o pracę jest świadectwo pracy, zaświadczenie płatnika składek lub innego właściwego organu, wydane na podstawie posiadanych dokumentów lub inny dokument, w tym w szczególności:
1)legitymacja ubezpieczeniowa;
2) legitymacja służbowa, legitymacja związku zawodowego, umowa o pracę, wpisw dowodzie osobistym oraz pisma kierowane przez pracodawcę do pracownikaw czasie trwania zatrudnienia.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostawały przyjęte przez ZUS wysokości zarobków stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczneA. M.w latach 1972-1976, kiedy to pracował w Zarządzie(...).
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu rentowego jest częściowo nieprawidłowa.
Organ rentowy do ustalenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru m.in. za okres od 7 czerwca 1971 roku do 31 grudnia 1976 roku przyjął wynagrodzenia minimalne.
W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wKodeksie postępowania cywilnego. Zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów nie budzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 9 stycznia 1998 roku, II UKN 440/97, OSNP 1998/22/667; 4 lipca 2007 roku, I UK 36/07, LEX nr 390123).
Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych wnioskodawcy, w kwestionowanym okresie nie zarabiał on, jak to przyjął ZUS - minimalnego wynagrodzenia, tylko znacznie wyższe.
Zgodnie z § 1 uchwały Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1970 roku w sprawie podwyżki najniższych płac, wprowadzenia dodatków do płac dla niektórych grup pracowników, podwyżki zasiłków rodzinnych oraz niektórych emerytur i rent (Monitor Polski Nr 44, poz. 352) w okresie od 1 grudnia 1970 roku do 31 lipca 1974 roku minimalne wynagrodzenie wynosiło 1.000 zł. Zgodnie zaś z § 1 uchwały nr 162 Rady Ministrów z dnia 5 lipca 1974 roku w sprawie podwyżki najniższych wynagrodzeń (Monitor Polski Nr 26, poz. 154) w okresie od 1 sierpnia 1974 roku do 30 kwietnia 1977 roku minimalne wynagrodzenie wynosiło 1.200 zł. W związku z powyższym ZUS przyjął, iż wynagrodzenieA. M.w latach 1972 i 1973 wyniosło po 12.000 rocznie, w roku 1974 13.000 zł, zaś w latach 1975 i 1976 po 14.400 zł.
Jak zaś wynika z akt osobowych wnioskodawcy, od dnia 1 stycznia 1972 roku do 30 czerwca 1972 roku otrzymywał on wynagrodzenie według IV kategorii osobistego zaszeregowania ze stawką godzinową 8,30 zł, co przyjmując sześciodniowy, ośmiogodzinny tydzień pracy daje w tym okresie kwotę 10.175,80 zł. Z dniem 1 lipca 1972 roku wnioskodawca został zaszeregowany według VI kategorii ze stawką godzinową 9,50 zł plus 10 % dodatku (tj. 10,45 zł), co w okresie od 1 lipca 1972 roku do 30 czerwca 1974 roku daje kwotę 51.163,20 zł. Z dniem 1 lipca 1974 roku wnioskodawca został zaszeregowany według VIII kategorii ze stawką 15,70 zł na godzinę, co w okresie od 1 lipca 1974 roku do 30 czerwca 1975 roku daje kwotę 38.433,60 zł. Z dniem 1 lipca 1975 roku został przeszeregowany do IX kategorii zaszeregowania ze stawką 18 zł na godzinę, co w okresie od 1 lipca 1975 roku do 30 kwietnia 1976 roku daje kwotę 36.864 zł. Od dnia 1 maja 1976 roku wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie według IX kategorii zaszeregowania, tj. 19 zł na godzinę, co w okresie od 1 maja 1975 roku do 30 listopada 1976 roku daje kwotę 27.360 zł. Ponieważ ze świadectwa pracy wynika, iż wnioskodawca otrzymywał wynagrodzenie w IV kategorii zaszeregowania 22,50 zł na godzinę, za grudniu 1976 roku Sąd przyjął taką stawkę godzinową, co po przyjęciu sześciodniowego, ośmiogodzinnego tygodnia pracy dało w tym miesiącu 4.500 zł.
Liczba dni w poszczególnych latach została pomniejszona o następujące dni ustawowo wolne od pracy: 1 stycznia, Poniedziałek Wielkanocny, 1 maja, 22 lipca, 1 listopada i dwa dni Świąt Bożego Narodzenia.
Powyższe pozwala na przyjęcie do ustalenia wysokości emerytury wyżej omówionych wynagrodzeń. W związku z czym, na podstawieart. 47714§ 2 kpc, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji.
W konsekwencji odwołanie w pozostałej części, tj. odnośnie pracy wnioskodawcy w niedziele i święta oraz wykonywania przez niego pracy w spornym okresie w wymiarze po 200 godzin miesięcznie - podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w punkcie 2. wyroku.
SSO Jarosław Łuczaj