Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 393/16
Data wyroku: 2017-10-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji
Podstawa prawna: art. 86§1 kw

Sygn. akt II W 393/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 13 lipca 2016 r około godz. 09.00 nadrodze krajowej nr (...)obwinionyP. S.jechał samochodemR. (...)nr rej. (...)na odcinkuR. N.–P..P. S.spieszył się . Jechał z prędkością znacznie przekraczającą dopuszczalną prędkość w obszarze niezabudowanym. W tym czasie padał deszcz . Przed pojazdem obwinionego jechały w tym samym kierunku dwa ciągniki siodłowe z naczepami. Obwiniony dostrzegł , że pierwszy z samochodów ciężarowych wykonał manewr skrętu w lewo na teren parkingu leśnego położonego w pobliżu stacji kolejowej wS.. W związku z tym, że z przeciwka nie nadjeżdżał żaden pojazd , obwiniony rozpoczął manewr wyprzedzania jadącego przed nim pojazdu ciężarowego. Był to pojazd markiM.onr rej. (...)z naczepąK.nr rej. (...), który kierowałM. K. (1). GdyP. S.zjechał na lewy pas i był w trakcie manewru wyprzedzania , jadący przed nim w odległości około 100 metrówM. K. (1)rozpoczął manewr skrętu w lewo na parking leśny. Choć kierowca ciężarówki zawczasu sygnalizował zamiar skrętu , rozpoczął ten manewr bez należytego upewnienia się czy jest wyprzedzany przez inny pojazd. Jadący lewym pasem obwiniony rozpoczął gwałtowne hamowanie. W związku z tym, że obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności jadąc z prędkością przekraczającą dopuszczalny limit , nie zdołał zatrzymać swego pojazdu przed skręcającą ciężarówką. W ostatniej chwili skierował swój samochód na prawy pas licząc na to , że zdoła ominąć tył naczepy. Na prawym pasie ruchu pojazd kierowany przez obwinionego uderzył przodem w tylne elementy naczepy. W wyniku zderzenia się pojazdów obwinionyP. S.doznał obrażeń ciała w związku z czym został przewieziony doSzpitala (...)wP.. Przód samochoduR. (...)kierowanego przezP. S.został niemal całkowicie zniszczony. Uszkodzeniu uległy elementy tyłu naczepy samochodu ciężarowego kierowanego przezM. K. (1).
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:
- zeznańM. K. (1)k. 32 oraz na rozprawie
- zeznańM. K. (2)k. 29-29v oraz na rozprawie
- zeznańK. Ś.na rozprawie
- zeznańW. P.na rozprawie
- zeznańA. R.na rozprawie
- wyjaśnień obwinionego k. 13-15
- notatki urzędowej k.1,27,40
- protokołów użycia alkomatu k. 2,3
- protokołu oględzin naczepyK.nr(...)38EE k.4-5
- protokołu oględzin samochoduR.nr WE 730KU k.6-7
- protokołu oględzin samochoduM.nr(...)k.8-9
- szkicu miejsca kolizji k.10
- protokołu oględzin miejsca wypadku k.11-21
- opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 104-121 oraz na rozprawie
- informacjifirmy (...)k.139
- ekspertyzy przybliżonych warunków atmosferycznych k.141-142
- materiału zdjęciowego k.143-144,166-168
- wydruków tachografów k.182-187
ObwinionyP. S.nie przyznał się do stawianego mu zarzutu. Składając wyjaśnienia w trakcie postępowania wyjaśniającego podał , że po tym jak pierwszy z jadących przed nim samochodów ciężarowych ukończył manewr skrętu w lewo , przystąpił do wyprzedzania jadącego przed nim zestawu pojazdów. W odległości około 100-200 metrów kierowca ciężarówki bez uprzedniej sygnalizacji przystąpił do skrętu w lewo. Obwiniony rozpoczął hamowanie. W nieznacznej odległości od poprzedzającego go samochodu ratował się ucieczką w prawo . W trakcie rozprawy sądowej obwiniony zaprzeczył temu , że jechał szybko. Podał ,że w chwili gdyM. K. (1)w sposób nagły rozpoczął manewr skrętu w lewo , jechał lewym pasem ruchu z prędkością 90 km/h i znajdował się w odległości około 100 m od poprzedzającego go samochodu ciężarowego (wyjaśnienia obwinionego k. 39 oraz na rozprawie).
Sąd zważył, co następuje:
Sąd w znacznej mierze dał wiarę wyjaśnieniom obwinionegoP. S.. Obwiniony opisał manewr wyprzedzania , który wykonywał kierując samochodem m-kiR. (...)nr rej. (...). WyjaśnieniaP. S.odnośnie podejmowanych manewrów na drodze nie są sprzeczne z innymi dowodami , którym dano wiarę. W szczególności wypadkowe usytuowanie obu pojazdów na drodze, potwierdza słowa obwinionego o tym , że w obliczu nagłego zagrożenia zdecydował przemieścić się na prawy pas aby ominąć tył naczepy. Jako nieszczere oceniono depozycjeP. S., że na drodze doP.poruszał się z prędkością nie większą od dozwolonej administracyjnie . Wyjaśnieniom obwinionego w tym zakresie przeczą słowa świadkówM. K. (1),M. K. (2)orazK. Ś.. Według ich oceny obwiniony poruszał się z nadmierną prędkością. Nadto biegły z zakresu ruchu drogowegoJ. K.w wydanej przez siebie opinii ustalił , że prędkość samochodu kierowanego przez obwinionego była najprawdopodobniej znacznie większa od dozwolonej administracyjnie. Masywne uszkodzenia przodu pojazduR. (...)potwierdzają jedynie , że w momencie zderzenia obwiniony rozwijał znaczną prędkość. W ocenie sądu obwiniony będąc świadom tego ,że jedną z przyczyn zaistniałej kolizji było kierowanie przez niego pojazdem z nadmierną prędkością , celowo podawał nieprawdę aby wykazać ,że osobą wyłącznie winną zderzeniu jest kierowca ciężarówki -M. K. (1). Zauważyć należy , że obwiniony bagatelizował również okoliczność podkreślaną przez świadków , iż w chwili kolizji mocno padał deszcz. Najwyraźniej złe warunki atmosferyczne oraz rozwijana przezP. S.nadmierna prędkość , były powodem tego że nie dostrzegł świateł lewego kierunkowskazu włączonego w samochodzieM. K. (1)bezpośrednio przed wykonywanym przez niego skrętem .
Jako wiarygodne oceniono również zeznanie świadkaM. K. (1)(k. 32 oraz na rozprawie). Zeznanie świadka odnośnie podejmowanych manewrów koresponduje w znacznej mierze z wyjaśnieniami obwinionegoP. S.oraz innymi dowodami w szczególności protokołami oględzin dokonanych na miejscu zdarzenia. Jako nieszczere uznano stwierdzenie świadka , że do momentu skrętu obserwował w lusterku sytuację za kierowanym przez siebie zestawem pojazdów. Jak ustalono w czasie gdyM. K. (1)skręcił w lewo , pojazd obwinionego znajdował się na lewym pasie drogi , około 100 metrów za kierowaną przez świadka ciężarówką. Gdyby świadek rzeczywiście bacznie obserwował drogę, zdołałby dostrzec , że jest wyprzedzany przez inny pojazd. Według sądu świadek celowo zeznał w tym zakresie nieszczerze aby odsunąć od siebie współwinę za zaistniałe zdarzenie drogowe.
Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych świadkówM. K. (2)(k. 29-29v oraz na rozprawie),K. Ś.(na rozprawie)orazW. P.(na rozprawie). W ocenie sądu świadkowie zeznawali odnośnie okoliczności , które dostrzegli i zapamiętali. Sąd dostrzegł , że zeznania świadków korespondują wzajemnie oraz korespondują z innymi wiarygodnymi dowodami. Należy zauważyć , że żadna ze wskazanych osób nie była w stanie dokładnie zaobserwować przebiegu zderzenia się obu pojazdów.
Jako niewiarygodne sąd ocenił zeznanie świadkaA. R.. Z miejsca w którym znajdował się świadek nie można było zaobserwować przebiegu kolizji , co wykazał biegłyJ. K.w swej opinii . Zdaniem sądu świadek będąc dobrym znajomym obwinionego , celowo zeznawał nieprawdziwie aby wspomóc go w jego obronie w toczącym się procesie.
Jako fachową i obiektywną uznano opinię biegłego z zakresu ruchu drogowegoJ. K.(k. 104-121 oraz na rozprawie). Z uwagi na brak charakterystycznych śladów na jezdni , biegły nie był w stanie określić w sposób dokładny pozycji zderzeniowych pojazdów biorących udział w kolizji.J. K.określił tę pozycję na podstawie dostępnych dowodów w sposób przybliżony. Głównie na podstawie obrazu uszkodzeń obu pojazdówJ. K.oszacował prędkość zderzeniową samochodu kierowanego przezP. S.na 80 km/h. Należy zgodzić się z biegłym , który zestawiając tę wartość z wyjaśnieniamiP. S., ocenił , że prędkość samochoduR.bezpośrednio przed kolizją była najprawdopodobniej znacząco większa od dozwolonej administracyjnie. GdybyP. S.kierował pojazdem z prędkością dozwoloną administracyjnie , zdołałby zatrzymać się przed skręcającym w lewo samochodem ciężarowym kierowanym przezM. K. (1). W czasie gdyM. K. (1)podjął manewr skrętu , obwiniony znajdował się w odległości pozwalającej mu na wybór manewru obronnego. Ponadto duża prędkość w trudnych warunkach pogodowych mogła powodować utrudnioną widoczność kierunkowskazów naczepy kierowanej przezM. K. (1). Zdaniem sądu opinia biegłego w sposób jasny i przekonywający udziela odpowiedzi na zadane pytania.
Sąd dał wiarę pozostałym dowodom ujawnionym podczas rozprawy głównej albowiem nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość.
W obliczu zebranych dowodów sąd nie miał wątpliwości co do przyczynienia sięP. S.do zaistniałej kolizji pojazdów. Zgodnie z treściąart.20 ust.3 pkt 1 d ustawy z dn. 20.06.1997r Prawo o ruchu drogowym(j.t.Dz.U. z 2012 r poz. 1137) prędkość dopuszczalna samochodu osobowego na drogach poza autostradami i drogami ekspresowymi wynosi 90 km/h. Jak ustalono obwiniony w czasie podejmowanego manewru wyprzedzania samochodu ciężarowego kierowanego przezM. K. (1), poruszał się samochodemR. (...)nr rej. (...)z prędkością znacznie wyższą od dopuszczalnej. Zauważyć należy , że zgodnie z treściąart.24 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierujący pojazdem obowiązany jest przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność. Jadąc z nadmierną prędkością obwiniony do tej reguły się nie zastosował. Gdyby jechał z prędkością dopuszczalną - 90 km/h , zdołałby wyhamować przed skręcającą w lewo naczepą i do kolizji by nie doszło . Droga potrzebna do zatrzymania się wynosiła ok. 85 m (str. 17 opinii biegłego). Jak wyżej zauważono do zderzenia się pojazdów przyczynił się również kierujący zestawem pojazdówM. K. (1). Bezpośrednio przed zmianą kierunku jazdy , wymieniony nie zachował szczególnej ostrożności i nie zaobserwował poruszającego się lewym pasem ruchu pojazdu kierowanego przez obwinionego , który wykonywał manewr wyprzedzania. GdybyM. K. (1)bezpośrednio przed skrętem spojrzał w lusterko , dostrzegłby zapewne nadjeżdżający samochód obwinionego. W związku z tym zaniechałby manewru skrętu i do kolizji by nie doszło.M. K. (1)postąpił wbrew regułom zawartym w treści art. 22 ustawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest jednak czyn zarzucony wyłącznie obwinionemu. W ocenie sądu między brakiem zachowania przezP. S.szczególnej ostrożności a skutkiem w postaci spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym istnieje związek przyczynowo skutkowy. Czyn obwinionego wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w treści art. 86 § 1 kw.
Wymierzając obwinionemuP. S.karę sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 kw. Sąd dostrzegł ,że stopień jego winy jest znaczny. Poruszając siędrogą krajową nr (...)obwiniony mocno spieszył się i dlatego zlekceważył obowiązujący poza obszarem zabudowanym limit prędkości. Obwiniony bez zachowania szczególnej ostrożności podjął manewr wyprzedzania , który nie bez przyczyny zaliczany jest do manewrów najbardziej niebezpiecznych,. LekkomyślnośćP. S.była jednym z powodów zaistniałej kolizji drogowej. Sąd dostrzegł , że nieprawidłowe zachowanie kierowcyM. K. (1)było również przyczyną kolizji. Zauważyć należy ,że obwinionyP. S.był już karany mandatami za przekroczenie prędkości(k. 40). Sąd uznał, że orzeczona kara grzywny w wysokości 300 złotych jest karą adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu oraz do stopnia jego zawinienia. Sąd uznał ,że kara w takim wymiarze zadziała wychowawczo naP. S.i skłoni go do respektowania zasad ruchu drogowego. Orzeczona kara grzywny nie jest wysoka i obwiniony będzie w stanie ją zapłacić mając na względzie jego sytuację majątkową .
Sąd z mocy art. 86 § 3 kw orzekł wobecP. S.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Obwiniony podkreślał, że jest doświadczonym kierowcą i bardzo dużo czasu spędza za kierownicą. W ocenie sądu doświadczony kierowca winien raczej stanowić przykład dla innych , zwłaszcza młodszych użytkowników dróg. Tymczasem obwiniony okazał lekceważący stosunek wobec zasad ruchu drogowego. W następstwie jego zbyt szybkiej jazdy doszło do groźnie wyglądającej kolizji.P. S.może mówić o wyjątkowym szczęściu , że z tak poważnie wyglądającego wypadku uszedł z życiem oraz zdrowiem. Sąd uznał , że czasowe wyeliminowanie obwinionego z grona kierowców będzie miało walor wychowawczy.
Na podstawie art. 29 § 4 kw na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy obwinionego od dn.13.07.2016 r do 13.01.2017 r i orzeczony środek karny uznano za wykonany.
O kosztach postępowania sąd orzekł w myśl przepisów powołanych w pkt. IV wyroku i obciążył nimi obwinionego w części. Kierując się zasadą słuszności kosztami opinii biegłego sąd obciążyłP. S.w połowie. W pozostałej części z kosztów opinii go zwolnił .

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

-(...)

3
(...)

2017.10.09