Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1651/16
Data wyroku: 2017-06-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 445 k.c.

Sygn. akt III Ca 1651/16

UZASADNIENIE
W` sprawie z powództwaA. R.przeciwko(...)Towarzystwu (...)wW.o zapłatę, Sąd Rejonowy w Zgierzu wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 roku 1. oddalił powództwo, 2. nie obciążył powódki obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej poniesionych kosztów postępowania i 3. nie obciążył powódki nieuiszczonymi kosztami sądowymi.
[wyrok k.369]
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał kwestionowany wyrok, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji. W tej sytuacji nie istnieje potrzeba ich powtarzania, bowiem - jak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy - w wypadku orzeczenia oddalającego apelację, wydanego na podstawie materiału zgromadzonego w postępowaniu w pierwszej instancji, bez uzupełniania postępowania dowodowego, sąd odwoławczy nie musi powtarzać dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych; wystarczy stwierdzenie, że ustalenia sądu pierwszej instancji podziela i przyjmuje za swoje, tak m. in. Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 13.12.1935 r., C III 680/34, Zb. Urz. 1936, poz. 379; z dnia 14.02.1938 r., C II 2613/37, Przegląd Sądowy z 1938 r., poz. 380; z dnia 10.11.1998 r., III CKN 792/98, OSNC z 1999 r., nr 4, poz. 83; z dnia 6 lipca 2011 r., I CSK 67/11, nie publ.; z dnia 14.02.2013r., II CSK 292/12, Lex 1318346).
[uzasadnienie k.374-378]
Powódka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

a
art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dokonanie dowolnej w miejsce swobodnej oceny dowodów, co skutkowało sprzecznością istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego przez nieprawidłowe przyjęcie, że powódka nie poniosła w wyniku wypadku żadnej szkody, która skutkowałaby doznaniem uszczerbku na zdrowiu,

b
art. 217 k.p.c.poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy,

c
art. 233 § 1 k.p.c.w zw. zart. 278 §1 k.p.c.poprzez nierozważenie w sposób wszechstronny opinii biegłych z zakresu neurologii.

W konkluzji apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości.
[apelacja k.381-383]
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Większość zarzutów apelacyjnych sprowadza się do stwierdzenia naruszenia przepisuart. 233 § 1 k.p.c.Jak wielokrotnie już podkreślano w orzecznictwie – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął Sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normyart. 233 § 1 k.p.c.przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji, tak jak uczyniła to powódka w swej apelacji. Strona skarżąca ma bowiem obowiązek wykazania naruszenia przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego zart. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że Sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów.
W rozpoznawanej sprawie powódka dochodziła zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku wypadku z dnia 8 grudnia 2011 r. Zgodnie z umową łączącą strony zakres ubezpieczenia obejmował trwały uszczerbek na zdrowiu. W toku procesu opinię wydawało trzech biegłych różnej specjalizacji. Żaden z nich nie orzekł trwałego uszczerbku na zdrowiu. Pełnomocnik powódki – jako kontr dowody – złożył opinie biegłych sądowych wydane w toku innego postępowania toczącego się z udziałem powódki w związku z przedmiotowym wypadkiem.
W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego oparł się wyłącznie na opiniach biegłych sądowych, które zostały wydane w niniejszym procesie, a pominął opinie z drugiego postępowania. BiegłyM. S.wyjaśnił, że podstawą istnienia trwałego uszczerbku na zdrowiu nie jest sam fakt doznania urazu ale upośledzenie funkcji narządu dotkniętego urazem.
W tym miejscu należy podkreślić, że biegłyM. N., wydający opinię w sprawie I C 175/13 toczącej się przed Sądem Rejonowym w Zgierzu, orzekł długotrwały uszczerbek na zdrowiu powódki, który jest irrelewantny dla rozstrzygnięcia sprawy w niniejszym procesie.
Jeśli chodzi o opinię w zakresie ortopedii, to podkreślić należy, że w toku niniejszego procesu opinię wydało dwóch różnych biegłych ortopedów, którzy nie stwierdzili u powódki trwałego uszczerbku na zdrowiu. Dopuszczenie zatem dowodu z opinii biegłegoJ. F.jako trzeciego biegłego ortopedy stało się zbędne. Sąd I instancji wskazał również, że wydanie opinii przez biegłegoJ. F.i wydanie opinii przez biegłegoM. S.dzieli pół roku, co może tłumaczyć odmienne wnioski obu opinii.
Sąd nie naruszył też przepisuart. 217 k.p.c., albowiem wnioski o dopuszczenie dowodu z opinii biegłychJ. F.iM. N.nie zostały oddalone z uwagi na prekluzję dowodową.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
O kosztach w pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 108 § 1 k.p.c.iart. 391 § 1 k.p.c.oraz § 2 ust. 1 i 2, § 8 pkt 3 § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801).