Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 298/16
Data wyroku: 2017-03-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Współsprawstwo
Podstawa prawna: art. 13§1 kk w zw. z art. 282 kk

Sygn. akt II K 298/16

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 lipca 2013 r około godz.16.00 do altanki na działce ogrodniczej pokrzywdzonegoR. I.weszło dwóch mężczyzn. Jednym z nich był oskarżonyK. A., natomiast personaliów drugiego z mężczyzn nie ustalono. Jeden z przybyszów zapytał pokrzywdzonego czy zastanowił się nad ich propozycją . Należy nadmienić ,że około tydzień wcześniej ci sami mężczyźni odwiedziliR. I.w jego altance i namawiali go wówczas aby na swój dowód osobisty wziął dla nich telefon komórkowy. Wówczas to pokrzywdzony odmówił natomiast oskarżony i jego towarzysz odchodząc powiedzieli aby się jeszcze zastanowił. W dniu 15 lipca 2013 r pokrzywdzony ponownie oświadczył ,że nie jest zainteresowany ich propozycją a następnie wstał z wersalki na której siedział. Wówczas jeden z mężczyzn uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz.K. A.i jego towarzysz opuścili altankę a wychodząc jeden z nich powiedział aby pokrzywdzony zastanowił się , gdyż spalą mu altankę. W wyniku uderzenia w twarzR. I.doznał skaleczenia w obrębie jamy ustnej. Przypisanego mu usiłowania wymuszenia rozbójniczego oskarżonyK. A.dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności orzeczonej z umyślne przestępstwo podobne na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 20.11.2008 r w sprawie sygn. V K 252/08 . Wyrokiem tym orzeczono między innymi kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart.278 § 1 kkoraz 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn zart.289 § 2 kk. Kary orzeczone powyższym wyrokiem zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 16.06.2010 r w sprawie sygn. II K 384/10, którym orzeczono karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. . Kary łączne pozbawienia wolności orzeczone wspomnianym wyrokiem łącznym oskarżony odbywał w okresie od 17.10.2010 r do 14.10.2012 r z zaliczeniem okresów od 26.04.2008 r do 27.04.2008 r oraz od 18.03.2009 r do 19.10.2009 r.
/dowód: zeznanieR. I.k. 16v-17,20v-21,35v,18v-19,237v,717-718,917-917v; zeznanieJ. N.k.16v-17,748-748v,917v-918 ; zeznanieR. B.k.  959v; protokół użycia alkometru wobecR. I.k.4; dokumentacja fotograficzna k.5-6; protokół przeszukania pomieszczeńK. A.k.24-28; protokół zatrzymaniaK. A.k.30; protokół przeszukania osobyK. A.k.31; odpisy wyroków k. 224-230, 298-299; wyjaśnienia oskarżonego k.42-42v,50,329,715,916v-917/

    OskarżonyK. A.
nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. W swych wyjaśnieniach przyznał ,że był u pokrzywdzonego razem z drugą osobą , której nazwiska nie pamięta. Proponował pokrzywdzonemu zakup telefonu komórkowego na abonament. Telefon miał być sprzedany a pokrzywdzony miał mu z tego tytułu przekazać jakieś pieniądze . Oskarżony zaprzeczył temu , że pokrzywdzony był bity lub mu grożono. WedługK. A.R. I.był tak pijany ,że nie można było się z nim porozumieć
    (k.42-42v,50,329,715,916v-917).

Sąd zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części w której przyznał ,że był w dn.15 lipca 2013 r na działceR. I.. Prawdziwe jest również podawany przez oskarżonego powód wizyty u pokrzywdzonego. W tym zakresie wyjaśnieniaK. A.przystają do zeznań pokrzywdzonego . Bezspornym jest zatem ,żeK. A.wraz z innym nieustalonym mężczyzną wpływali naR. I.aby zawarł na swe nazwisko umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych i tą drogą otrzymał nowy telefon komórkowy. Po sprzedaży telefonu , oskarżony miał otrzymać od pokrzywdzonego „jakieś pieniądze”. Nie są prawdziwe wyjaśnieniaK. A.w których zaprzeczył , że pokrzywdzony został uderzony w twarz oraz grożono mu. Odmiennie okoliczności te opisał pokrzywdzonyR. I.oraz sąsiadka wymienionegoJ. N.. Również wezwani na miejsce policjanci zastaliR. I.ze śladami krwi na twarzy , co zostało uwidocznione na zdjęciach w aktach sprawy
    (k.5,6).
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonegoR. I.(16v-17,20v-21,35v,18v-19,237v,717-718,917-917v). Jak wyżej zauważono relacja wymienionego koresponduje w znacznej mierze z wyjaśnieniami oskarżonego. Poza tym zeznanieR. I.nie jest sprzeczne z zeznaniemJ. N.. Analizując zeznanie pokrzywdzonego na tle innych dowodów ustalono , że padł on ofiarą wymuszenia rozbójniczego. Świadczą o tym przede wszystkim ujawnione w obrębie jego twarzy powierzchowne obrażenia pochodzące od uderzenia pięścią przez jednego ze sprawców. W czasie zdarzenia pokrzywdzony był pod znacznym działaniem alkoholu(zob protokół użycia alkometru k.4). Mimo tego nie można zgodzić się z twierdzeniami oskarżonego ,że zR. I.nie można było nawiązać kontaktu słownego. Po zaistniałym zdarzeniu opowiedział o nim sąsiadce oraz przybyłym na miejsce funkcjonariuszom Policji. Należy zauważyć ,że pokrzywdzony nie zapamiętał wiernie wszystkich okoliczności. Nie wiedział który ze sprawców stosował przemoc i wypowiadał słowa groźby. Nie był również pewien tożsamości drugiego ze sprawców.R. I.szczerze to przyznał , co wzmacnia zaufanie do jego prawdomówności. Sąd dał również wiarę zeznaniuJ. N.(k.16v-17,748-748v,917v-918).Zeznanie świadka koresponduje z dowodami , którym dano wiarę.
ZeznanieR. B.(k. 959v)nie miało znaczenia dla ustaleń w sprawie.
Sąd dał wiarę informacjom utrwalonym w pozostałych dokumentach. Nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość .
Ustalony stan faktyczny uprawnia do przyjęcia , że oskarżonyK. A.dopuścił się zarzuconego mu czynu działając wspólnie i w porozumieniu z inną nieustaloną osobą. WprawdzieR. I.nie był w stanie wskazać , który z napastników uderzył go w twarz oraz groził spaleniem jego altanki , okoliczność ta nie wyklucza jednak przyjęcia przestępnego współdziałania .K. A.wraz z nieustalonym współsprawcą dwukrotnie przychodzili do altanki pokrzywdzonego w tym samym celu. Jak widać porozumieli się aby posłużyć się pokrzywdzonym a ściśle mówiąc jego danymi osobowymi w celu uzyskania korzyści majątkowej. W związku z tym, że obaj sprawcy dwukrotnie spotkali się z odmową ze strony pokrzywdzonego, zastosowali wobec niego przemoc oraz groźbę spalenia mienia. Wypowiedziane na odchodnym przez jednego ze sprawców słowa groźby wskazują ,że kwestię podpisania przez pokrzywdzonego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych , pozostawili nadal otwartą. Nawet jeżeliK. A.nie zastosował osobiście przemocy wobecR. I.ani nie wypowiedział wobec niego groźby , z ustalonego przebiegu zdarzeń wynika ,że akceptował działanie drugiego sprawcy i w nim uczestniczył ,co przesądza o współsprawstwie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17.09.2008 r sygn. III KK 274/08 , KZS 2009, nr 1 poz.19, Legalis nr 175044). Należy zauważyć , że pokrzywdzony opisując zachowanie sprawców posługiwał się liczbą mnogą : „przyszli” , „zagrozili” itp. Na odchodne jeden z napastników powiedział aby przemyślał swoją decyzję, bo jak nie to „spalimy twoją altankę”. Podobnie relacjonowałaJ. N.. Świadek zeznawała ,że pokrzywdzony mówił ,że grozili że go spalą i w kontekście tych gróźb wymieniałA.(k.748). Zdaniem sądu prokurator zachowanie oskarżonego słusznie zakwalifikował jako usiłowanie popełnienia przestępstwa wymuszenia rozbójniczego. Oskarżony i jego wspólnik założyli, że przekonająR. I.do zawarcia przez niego umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych na jego nazwisko. Otrzymany przy zawarciu umowy telefon komórkowy miał być sprzedany , zaś sprawcy mieli otrzymać ze sprzedaży „jakieś pieniądze”. Zatem ich działaniu przyświecał cel osiągnięcia korzyści majątkowej. Wobec odmowy ze strony pokrzywdzonego , sprawcy zastosowali przemoc oraz groźbę gwałtownego zamachu na mienie . Założonego przez siebie celu nie osiągnęli z uwagi na postawęR. I.. Z wypowiedzianych na odchodne słów aby pokrzywdzony „zastanowił się” wynika ,że sprawcy od swego zamiaru nie odstąpili i zapowiadali swój powrót . Czyn oskarżonego należało zatem zakwalifikować jako występek zart.13 § 1 kkw zw. zart.282 kkw zw. zart.64 § 1 kk.
Wymierzając karę oskarżonemu sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart.53 § 1 i 2 kk. Sąd dostrzegł ,że sprawcy jako swoją ofiarę obraliR. I.- osobę niezamożną , utrzymującą się z prac interwencyjnych(k.21). Pokrzywdzony przyznał ,że gdyby zmuszono go do zawarcia umowy nie byłby w stanie płacić , gdyż nie ma pieniędzy. Pod uwagę wzięto również sposób użycia przemocy , wywołującej powierzchowny uraz u pokrzywdzonego jak również wypowiedzianą pod jego adresem groźbę. Oceniając okoliczności czynu sąd doszedł do wniosku , że nie zachodzą podstawy do przyjęcia wypadku mniejszej wagi w rozumieniuart.283 kk. Wymierzając karę wzięto pod uwagę również dotychczasowy sposób życia oskarżonego oraz jego wielokrotną karalność przekładającą się na przyjęcie recydywy określonej wart.64 §1 kk(karta karna k.913-914). Biorąc pod uwagę powyższe sąd wymierzyłK. A. (1)z mocyart. 14 § 1 kkw zw. zart.282 kkkarę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uznał ,że kara w takim wymiarze jest odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego oraz stopnia jego winy, którą oceniono jako znaczną. Oskarżony nie zdobył się na przeproszenie pokrzywdzonego i przejawiał raczej obojętny stosunek wobec własnego zachowania będącego przedmiotem osądu.K. A.nie wyjawił również personaliów drugiego sprawcy.
O kosztach obrony świadczonej z urzędu orzeczono w pkt II wyroku.
W oparciu o przepisart.624 § 1 kpksąd zwolniłK. A.od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych albowiem oskarżony nie posiada środków pozwalających na ich zapłatę Aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności , której koniec przypada na dzień 24.01.2019r(k.883).

ZARZĄDZENIE
-(...)
-(...)
-(...)
(...)