Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 250/17
Data wyroku: 2017-08-02 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Elżbieta Sadowska-Augustyniak (), Joanna Składowska, Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 176 kc i art. 175 kc

Sygn. akt I Ca 250/17

POSTANOWIENIE
Dnia 2 sierpnia 2017 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
Sędziowie SSO Joanna Składowska
SSR Elżbieta Sadowska-Augustyniak (del.)
Protokolant st. sekr. sąd. Beata Krysiak
po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 roku w Sieradzu
na rozprawie
sprawy z wnioskuP. R. (1)
z udziałemK. P.,G. S.iR. W.
o zasiedzenie
na skutek apelacji uczestnika postępowaniaR. W.
od punktu 1 postanowienia Sądu Rejonowego w Łasku
z dnia 27 lutego 2017 roku, sygn. akt I Ns 437/16
postanawia:

1
oddalić apelację,

2
zasądzić odR. W.na rzeczP. R. (1)120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postepowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 250/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2017r. Sąd Rejonowy w Łasku,w sprawie z wnioskuP. R. (1)z udziałemR. W.,K. P.,G. S.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie stwierdził między innymi, żeA. R.nabyła z dniem 4 stycznia 2004 r. przez zasiedzenie udział w 1/2 (jedna druga) części prawa własności nieruchomości położonej wŁ.stanowiącejdziałkę nr (...)o pow. 0,0175 ha, dla której prowadzona jestksięga wieczysta nr (...)– w miejsceR. W.oraz ustalił, ze każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu ustalenia i wnioski, które Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne, a których istotne elementy przedstawiają się następująco:

Nieruchomość stanowiącadziałkę nr (...)położona jest wŁ.przyul. (...). Dla nieruchomości prowadzona jestksięga wieczysta nr (...). W księdze wieczystej jako właściciele nieruchomości ujawnieni są:R. W.w 1/2 części,J. J. (1)w 8/256 części,K. P.w 2/256 części,G. P.(S.) w 2/256 części iP. R. (1)w 116/256 części.
Działka nr (...)stanowiła pierwotnie jedną nieruchomość z leżącą obokdziałką nr (...). W 1954 r. założono w Sądzie Powiatowym wŁ.dla tej nieruchomości księgę wieczystąnrKW (...). Jej właścicielami byliW. N.iJ. N..
6 maja 1957 r.W. N.iJ. N.umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego sprzedaliC. B.udział w ½ nieruchomości.
12 marca 1960 r.W. N.iJ. N.umową sprzedaży zawartąw formie aktu notarialnego sprzedaliT. J.iJ. J. (1)udział w 1/2 części w/wym. nieruchomości.
3 stycznia 1974 r.C. B.umową sprzedaży zawartą w formie aktu notarialnego sprzedał uczestnikowiR. W.udział w 1/2 części nieruchomości.
Już w tym momencie nieruchomość była w praktyce podzielona na dwie oddzielne części, z których jedną odulicy (...)posiadałR. W., a część odulicy (...)posiadali małżonkowieT.iJ. J. (1).
ZarównoR. W.jak i małżonkowieJ.nie ingerowali w posiadanie swoich części nieruchomości i samodzielnie nimi władali.
A. R.objęła w posiadanie część nieruchomości odulicy (...)zajmowaną wcześniej przez małżonkówJ..
ZarównoA. R.jak iR. W.nie ingerowali wzajemniew posiadane przez siebie samodzielnie części nieruchomości.
A. R.dokonała inwestycji na swojej części nieruchomości,min. przebudowano wnętrze domu, zrobiono CO.
W wyniku uwidocznionych w 1995 r. zmian w rejestrze gruntów nieruchomość objętaksięgą wieczystą nr (...)została geodezyjnie podzielona nadziałkę nr (...)położoną odulicy (...)idziałkę nr (...)położoną odulicy (...). Zmiany powyższe zostały odnotowane w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości.
Wnioskiem z 26 czerwca 1999 r.A. R.wniosła do Sądu RejonowegowŁ.o zniesienie współwłasności nieruchomości objętejksięgą wieczystą nr KW (...). Sprawa została zarejestrowana pod sygn. I Ns 402/99. Postanowieniem z 8 marca 2000 r. postępowanie zostało zawieszone, a postanowieniem z 8 kwietnia 2003 r. umorzone.
10 października 2005 r. zmarłaA. R.. Spadek po niej nabył w całości wnioskodawcaP. R. (1).
W okresie wcześniejszym małżonkowieJ.a po nichA. R.iP. R. (1)podobnie jakR. W.opłacali podatek od przedmiotowej nieruchomości w stosunku do zajmowanych przez siebie części.
Wnioskiem z 9 stycznia 2012 r.R. W.oraz jego żonaJ. W.wnieśli o nabycie przez zasiedzenie udziałów należących doP. R. (1),J. J. (1),K. P.iG. P.w nieruchomości oznaczonej jakodziałka nr (...)położonej wŁ..
Postanowieniem z 7 marca 2013 r. (I Ns 10/12) Sąd Rejonowy w Łasku stwierdził,żeR. W.iJ. W.nabyli do wspólności majątkowej małżeńskiej z dniem4 stycznia 2004 r. przez zasiedzenie własność udziału 1/2 przysługującegoJ. J. (1),K. P.,G. P.,P. R. (1), synowiJ.iA.w nieruchomości położnej wŁ., oznaczonej jakodziałka nr (...).
Sąd Rejonowy ustalił min., iż po uzyskaniu postanowienia o możliwościachi warunkach realizacji inwestycji w postaci budowy budynku mieszkalnego na działceod stronyul. (...)wzniósł prowizoryczne ogrodzenie części nieruchomości, gdzie znajdowały się pozostałości drewnianego budynku mieszkalnego opartego na betonowych fundamentach.
W części oddzielającej część nieruchomości użytkowaną przezR. W.od części użytkowanej przez małżonkówJ.ogrodzenie z płyt betonowych zostało wzniesione przy murze, stanowiącym dawną ścianę komórek, znajdujących sięna części nieruchomości od stronyul. (...).
Sąd zaznaczył również, że samoistne posiadanieR. W.tej części nieruchomości miało ten charakter najpóźniej od daty zawarcia umowy przeniesienia udziału we własności nieruchomości, co nastąpiło w dniu 3 stycznia 1974 r.
Sąd Rejonowy powołując się na regulacje prawne zart. 172 k.c.,art. 336 k.c.oraz stanowisko Sądu Najwyższego dotyczące możliwości nabycia przez współwłaściciela nieruchomości przez zasiedzenie udziału we współwłasności innego współwłaściciela, stwierdził, że zasadniczo kwestia możliwości nabycia przez zasiedzenie udziałóww wydzielonej części nieruchomości nie powinna być sporna pomiędzy stronami, skorote same założenia legły u podstaw zasiedzenia udziałów przezR. W.odnośniedziałki nr (...), których co oczywiste wówczas on nie kwestionował, a na które obecnie powołuje sięP. R. (1).
Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, że kwestią sporną było czy w odniesieniu do udziałów uczestników istotnie zaszły okoliczności uzasadniające ich zasiedzenie. W szczególnościR. W.podnosił, że w sprawie nie można mówić o upływie odpowiednio długiego czasu, bowiem wnioskodawca może doliczyć sobie okres posiadania lecz jedynie swego bezpośredniego poprzednika tj. matki –A. R., a nadtoA. R.poprzez swój wniosek o zniesienie współwłasności z 1999 r. przerwała bieg terminu zasiedzenia.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji , mając na względzie regulację prawną zart. 176 k.c., nie ulega wątpliwości, żeT. J.iJ. J. (5)samoistnie posiadali część nieruchomości, dla której prowadzona byłaksięga wieczysta nr (...), znajdującej się odulicy (...), która obecnie jestdziałką gruntu nr (...). Fakt ten jest zasadniczo był niesporny pomiędzy stronami, sam bowiemR. W.zeznał, że nie ingerował w część małżonkówJ., którzy zarządzali i władali nią samodzielnie, co sprawia, ze w tym wypadku mamy do czynienia zarówno z wolą władania całą tą częścią jako właściciele, z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli oraz z uzewnętrznianiem tej woli. Przy czym za datę początkową stanu samoistnego posiadania obecnejdziałki nr (...)z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli Sąd przyjął konsekwentnie datę 3 stycznia 1974 r., tj datę nabycia udziałów w nieruchomości przezR. W.. Wówczas bowiem, jak należy przyjąć, ostatecznie utrwalił się podział gruntu na dwie części: odul. (...)we władaniuT.iJ. J. (6)i odul. (...)we władaniuR. W.. Data ta jest skorelowana z ustaleniami Sądu Rejonowego w sprawie I Ns 10/12.
Sąd wskazał również, że objęcie w samodzielne posiadanie przez małżonkówJ.udziałów pozostałych współwłaścicieli w przedmiotowej części nieruchomości nastąpiło w złej wierze, bowiem w drodze swego rodzaju nieformalnej, ustnej, a właściwie dorozumianej umowy pomiędzy nimi aR. W.. Mając na uwadze treśćart. 172 k.c., która uległa zmianie w czasie upływu czasu koniecznego do stwierdzenia zasiedzenia Sad rejonowy uznał, ze zastosowanie muszą mieć przepisy po nowelizacji a więc konieczny był upływ 30 do nabycia własności przez zasiedzenie.
Sąd podał, iż w niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że kupującaA. R.objęła w samodzielne władanie, a więc w posiadanie samoistne całość obecnejdziałki nr (...), także udziały pozostałych współwłaścicieli, nie stawających do aktu notarialnego. PonownieR. W.nie kwestionował, a wręcz potwierdził, że nie ingerował we władztwoA. R.na jej części nieruchomości.
W świetle powyższych faktów Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że samoistne posiadanie udziałów w przedmiotowej części nieruchomości zapoczątkowane przez małżonkówJ.było następnie przenoszone czy to w wyniku spadkobrania czy też w związku z umową sprzedaży z 1996 r. na kolejne osoby, aż ostatecznie doA. R..
Sąd zauważył także, żeR. W.kwestionował fakt, żeA. R.objęła nieruchomość w posiadanie tuż po śmierciJ. J. (6)a przed samą sprzedażąz 1996 r., jednak nie jest to okoliczność istotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia.
Do przeniesienia posiadania doszło niewątpliwie, według Sądu, w wykonaniu tejże umowy, a bezspornym jest, że przed tym momentem samoistnie i z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli posiadały udziały w działce osoby, które stanęły wówczas do aktu notarialnego. Świadczy o tym to, żeM. R. (1)w ich imieniu prowadziła negocjacje dotyczące sprzedaży oraz, że ostatecznie doszło do tej sprzedaży i przekazania działki nabywcy. Takie zachowanie niewątpliwie jest przejawem samoistności posiadania.
Sąd wskazał, że trzydziestoletni termin zasiedzenia, liczony od 3 stycznia 1974 r. upływał 4 stycznia 2004 r.R. W., jak już wskazano, podnosił, że doszłodo przerwania jego biegu wskutek wnioskuA. R.o zniesienie współwłasnościz 1999 r.
Sąd powołując sięart. 175 k. c.w zw. zart. 123 § 1 pkt 1 k.c., a takżeart. 180 k.p.c.zaznaczył, że postępowanie z wnioskuA. R.o zniesienie współwłasności zostało umorzone, a więc zniweczyło skutki jakie mogło za sobą nieść złożenie takiego wniosku. Nadto wystąpienie skutku przerywającego wymagałoby, żeby ze stosowną akcją procesową wystąpił ten, przeciwko któremu termin biegnie, co oczywiście w tym przypadku nie miało miejsca.
Tym samym Sad uznał, że nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu zasiedzenia.
W tych warunkach zdaniem SąduA. R.nabyła przez zasiedzenie udziałyR. W.we własności nieruchomości stanowiącejdziałkę nr (...)z dniem 4 stycznia 2004 r.
O kosztach orzeczono na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.zaznaczając, że uczestnikR. W.nie wykazał, że istotnie podniósł jakiekolwiek koszty związane z niniejszym postępowaniem.
Apelacjęod powyższego rozstrzygnięcia złożył uczestnik postępowaniaR. W..
W treści apelacji wskazał, że Sąd w swoim uzasadnieniu w swoistym kalendarium historiidziałki nr (...)nie zauważył, że małż.J.po 20 latach posiadania tej działki z mocy prawa z dniem. 20 marca 1980 r. nabyli ją przez zasiedzenie , a więc nie można zaliczyć jakiegokolwiek okresu z ich posiadania ich następcom prawnym.
Skarżący podał także, powołując się naart. 176 § 1 k.c., że wada prawna orzeczenia występuje przy wyliczeniu zasiedzenia dlaA. R., a także w pozostałych przypadkach przy uzyskiwaniu zasiedzenia przezP. R. (2), gdyż Sąd nie uwzględnia zasiedzenia małż.T.iJ. J. (6).
Apelujący zwrócił uwagę, że nie ingerował, gdyż nie brał udziału w prowadzonych postępowaniach i taki zarzut wydaje mu się dziwnym. Ponadto w wyliczeniu Sąd nie podaje wszystkich spadkobierców. Brak tych, po których p.P. R. (1)przejął udziały tj.J. J. (1),K. P.,G. S.z d.P.
Stwierdził także, żeA. R.weszła w posiadanie nieruchomościprzyul. (...)w złej wierze, zdając sobie sprawę, że posiada udział mniejszościowy w niej i zgodnie zksięgą wieczystą KW (...)((...)) jest kilku innych współwłaścicieli. Potwierdzał to również jej synP. R. (1).
Skarżący zwrócił uwagę, iż w okresie po śmierciT. J.15 grudnia 1995 r. nieruchomością przyul. (...)władała jego żonaJ. J. (1).Po jej śmierci 19 kwietnia 1994 r. żadnego z jej spadkobierców - a także jej męża - nie można uznać zgodnie zart. 336 k.c.za czynnego samoistnego posiadacza nieruchomości (częśćz nich nie widziała działki), po którymA. R.mogłaby przejąć samoistne posiadanie, aby później zaliczać je do zasiedzenia.
Zdaniem apelującego, trudno też ustalić dokładną datę od kiedyA. R.objęła w samoistne posiadaniedziałkę nr (...)przyul. (...).
Wskazał, że Sąd Rejonowy w tej sprawie stwierdza – odwołując się do treści uzasadnienia na s. 4- że trudno jest ustalić ile czasu po ich otrzymaniu kluczy – jeżeli to były klucze –A. R.bądź jej. syn weszli faktycznie w samoistne posiadanie wspomnianej nieruchomości, tym bardziej, że stwierdzali iż wcześniej była podpisana wstępna umowa sprzedaży, której nie mogli przedstawić przed Sądem bo prawdopodobnie została zniszczona.
Według skarżącego, termin rozpoczęcia samoistnego posiadania przezA. R.winien być konkretny i oparty na faktach, a jest nim umowa sprzedaży swoich udziałów przez część spadkobierców małż.J.iT. J.A. R.z 15 stycznia 1996 r. Ponieważ Sąd w uzasadnieniu często powołuje się na jego zasiedzeniedziałki (...)przyul. (...)stwierdził, że jego poprzednik prawny tą nieruchomość również zasiedział i wobec tego nie zaliczał jego posiadania do swojego, a liczone ono było dopiero od dnia nabycia całości jego udziałów.
Wobec tego nie widzi też uzasadnienia aby zasiedzenieA. R.- automatycznie - biegło równocześnie z jego zasiedzeniemdziałki (...).
Skarżący nie zgadza się także z argumentacją Sądu odnośnie przerwania zasiedzenia, Uważa, że Sąd błędnie uznał, że postępowanie o zniesienie współwłasności jest tożsamez postępowaniem dotyczącym zasiedzenia działki. Uważa, że w tym przypadku przerwanie samoistnego posiadania przezA. R.działki nr (...)było skuteczne.
W uzupełnieniu apelacji skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i odrzucenie pozwu oraz o zwrot kosztów jego udziału w postępowaniu. Podniósł kolejny argument, że został przerwany bieg zasiedzenia wnioskodawcy poprzez wystąpienie przez niego z wnioskiem o powołanie go na zarządcę zwykłego nieruchomości objętej zasiedzeniem.
W odpowiedzi na apelację wnioskodawca wniósł o jej oddalenie i zasądzenieod skarżącego w oparciu oart. 520 § 2 k.p.c.zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy w całości podziela i uznaje za własne - bez potrzeby powtarzania - zarówno poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia w zakresie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak i przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia ocenę prawną. Wbrew bowiem zarzutom apelującego Sąd Rejonowy rozstrzygnął prawidłowo wniosek o stwierdzenie zasiedzenia jego udziału wdziałce (...)na rzeczA. R.i odniósł się do podnoszonych przez uczestnika postępowania w trakcie postępowania zarzutów, które były istotne dla rozstrzygnięcia.
Apelujący ponawia w apelacji swe zarzuty nie odnosząc się do argumentacji Sądu Rejonowego, a tylko poprzestając na przedstawieniu swego poglądu prawnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sądart. 176 § 1 i 2 k.c.należy stwierdzić, że jest on chybiony. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego Sad trafnie ustalił i uzasadnił początkową datę samoistnego posiadaniadziałki (...)przez małżonkówJ.z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli na 3 stycznia 1974 r. Data ta wynika z faktu zamanifestowania przezR. W.objęcia w wyłączne posiadaniedziałki (...), poprzez postawienie ogrodzenie po zawarciu umowy sprzedaży. Okoliczność tak wynika wprost z zeznań apelującego w sprawie I Ns 10/12 ( k 104 – 104 verte), który dodatkowo stwierdził że po wyjściu murów z ziemi zamienił prowizoryczne ogrodzenie na trwałe. W tych okolicznościach słusznie Sąd pierwszej instancji ustalił, że od tej daty małżonkowieJ.zarządzali samodzielnie i władalidziałką (...).
Sam fakt, że działki te rozdzielał mur ze starych komórek, nie może stanowić dowodu na wcześniejsze zamanifestowanie przez małżonkówJ.samodzielnego i wyłącznego posiadaniadziałki (...), zważywszy na fakt, że tak stan rzeczy zastali i był to podział do używania, a nie samoistne posiadanie.
Sąd Rejonowy ustalając początkową datę biegu zasiedzenia uczynił to w oparciu o zebrane dowody i ocenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Natomiast apelujący wskazuje tylko na te okoliczności, które mają uzasadniać jego tezę.
Nie ma także racji apelujący, że Sąd błędnie nie ustalił konkretnej daty od kiedyA. R.weszła w posiadanie nieruchomości. Nie ma to istnego znaczenia, ponieważ niesporne jest, że to ona objęta nieruchomość w posiadanie po śmierciJ. J. (6), otrzymując klucze odM. R. (2), jeszcze przed zawarciem aktu notarialnego. Jak wynika z zeznańA. K.( 96 v czas 00;24:42) było to rok przed zawarciem umowy u notariusza, w niedługim czasie po śmierciJ.( d. zeznaniaB. K.k 94 v czas 00;12;46,B. R.k 97 czas 00;47:25 i wnioskodawcy k 97 czas 01;05:19). Sam fakt, że po śmierciJ. J. (6)przez jakiś okres czasu nikt nie zamieszkiwał w nieruchomości nie stanowi przerwy w posiadaniu nieruchomości , czy też utraty posiadania przez spadkobierców małżonkówJ..
Nawet gdyby przyjąć jak chce tego apelujący, że objęcie w posiadanie nieruchomości przez matkę wnioskodawcy nastąpiło dopiero po zawarciu aktu notarialnego w dniu 19 stycznia 1996 r., wbrew treści aktu notarialnego, to okoliczność ta nie stanowi o przerwaniu biegu zasiedzenia, czy niemożliwości doliczenia sobie posiadania poprzedników prawnych przezA. R.
Sąd Rejonowy prawidłowo także ustalił charakter posiadania zarównoJ.jak iA. R., jako posiadanie w złej wierze i przyjął 30 letni termin koniczny do nabycia własności przez zasiedzenie.
Chybiony jest także zarzut naruszeniaart. 175 k.c.polegający na nieuwzględnieniu przez Sąd przerwania biegu terminu zasiedzenia nieruchomości poprzez złożenie przezA. R.wniosku o zaniesienie współwłasności.
Ze względu na nakazanie odpowiedniego stosowania przepisów o biegu przedawnienia roszczeń do biegu zasiedzenia, ocena przerwania biegu zasiedzenia opiera się na odpowiednim zastosowaniu, zwłaszczaart. 123 § 1 k.c.W okolicznościach rozpoznawanej sprawy rozważenia wymagapunkt 1tego przepisu. Stanowi on, że bieg przedawnienia, a więc odpowiednio - zasiedzenia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia, ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia.
W odniesieniu do zasiedzenia nieruchomości, które prowadzi do uzyskania prawa własności przez posiadacza samoistnego, a do utraty tego prawa przez podmiot, który wprawdzie jest dotąd właścicielem, ale nie posiada nieruchomości, przerwę zasiedzenia spowoduje tylko takie działanie właściciela, które bezpośrednio będzie zmierzać do przerwania posiadania przez obecnego posiadacza (art. 123 § 1 pkt 1w związku zart. 175 KC). Według ustalonego orzecznictwa i wspierającej taki pogląd doktryny, działanie właściciela musi stanowić z jego strony akcję zaczepną wymierzoną przeciwko posiadaczowi po to, aby go pozbawić posiadania. Chodzi zatem o wniesienie powództwa lub wniosku, skierowanego przeciwko posiadaczowi, na rzecz którego biegnie termin zasiedzenia, mający na celu bezpośrednio pozbawienie go posiadania rzeczy i odzyskania posiadania przez właściciela (tak zwłaszcza postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2002 r., V CKN 587/00, oraz wcześniejsze orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1960 r., II CR 182/60, OSN 1961, nr 3, poz. 83, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1968 r., III CZP 46/68, OSNC 1969, nr 4, poz. 62 i postanowienie Sądu Najwyższego z 8 marca 2016 r. IV CSK 303/16 ).
Jak już zwrócił na to uwagę Sąd Rejonowy wystąpienie skutku przerywającego wymagałoby, żeby ze stosowną akcją procesową wystąpił ten, przeciwko któremu termin biegnie, czyli w rozpoznawanej sprawie apelujący oraz musiałoby zapaść orzeczenie merytoryczne, a nie umorzenie postępowania. Zarzut zrównania wniosku zaniesienia współwłasności z wnioskiem o zasiedzenie stanowi o niezrozumieniu istoty przerwania biegu zasiedzenia. Skarżący prawidłowo przywołuje treść przepisuart. 182 § 2 k.p.c.(błędnie wskazując na §3), ale zapełnienie błędnie rozumie jego treść.
Nie stanowi także o przerwaniu biegu zasiedzenia wystąpienie przez apelacyjnego z wnioskiem o ustanowieniu go zarządca nieruchomościdziałki (...), ponieważ akcja taka nie jest skierowana przeciwko właścicielowi czy posiadaczowi nieruchomości , ale zmierza do zachowania wspólnego prawa. Nadto zapoznając się z treścią tego dokumentu należy zwrócić uwagę na miał on na celu zapobieżenie wystąpieniu przez wnioskodawcę ze sprawą o zasiedzenie nieruchomości.
Podsumowując należy stwierdzić, że wbrew zarzutom apelacji Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń i trafnej wykładni prawa materialnego, a apelacja stanowi tylko nieuzasadnioną polemikę z ustaleniami i wnioskami Sądu.
Dlatego też apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawieart. 385w zw. zart. 13 §2 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 520 § 3 k.p.c.obciążając uczestnika postępowania kosztami zastępstwa prawnego poniesionymi przez wnioskodawcę .