Sąd Rejonowy w Słupsku
V Wydział Pracy i Ubezpieczęń Społecznych
Sygnatura akt: V U 335/16
Data wyroku: 2017-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Kołodziej Michałowicz
Słowa kluczowe: Zasiłek chorobowy
Teza: Słuszny interes ubezpieczonego polega na tym, że powinien otrzymać zasiłek, w sytuacji gdy z dowodu z opinii biegłego wynika, że odwołanie ubezpieczonego jest oczywiscie uzasadnione, a zatem powinno zostać uwzględnione poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie ubezpieczonemu prawa do świadczenia pieniężnego rekompensującego utratę możliwości zarobkowania.

Sygn. akt V U 335/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 maja 2017r.
Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSR Joanna Kołodziej Michałowicz
Protokolant:  st. sekr. sąd. Beata Stankiewicz
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2017r. wS.
sprawy z odwołaniaH. B.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.z dnia 05.10.2016r., nr(...)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wS.
o zasiłek chorobowy
zmienia w całości zaskarżoną decyzję i przyznaje ubezpieczonemuH. B.prawo do zasiłku chorobowego od dnia 09.08.2016r. do 06.09.2016r.

Sygn. akt V U 335/16

UZASADNIENIE
H. B.wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wS.z 05.10.2016 r. odmawiającej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 09.08.2016 r. do 06.09.2016 r.
Wniósł o przyznanie zasiłku chorobowego, gdyż był niezdolny do pracy, z powodu choroby, która nie pozostawała w związku z wcześniejszym zachorowaniem. Argumentował, że nie wyczerpał okresu zasiłkowego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.(ZUS)wniósł o oddalenie odwołań.
W uzasadnieniu stanowiska co do decyzji z sierpnia wskazał, że ubezpieczony wyczerpał okres zasiłkowy z dniem 11.11.2015 r., następnie do dnia 08.07.2016 r. korzystał ze świadczenia rehabilitacyjnego. Kolejna niezdolność do pracy powstała 09.08.2016 r. i ma onazwiązek przyczynowyz wcześniejszymi zachorowaniami, a przerwa między zachorowaniami była zbyt krótka.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny.
W dniach od 14.05.2015 r. do 11.11.2015 r. tj. przez 182 dniH. B.był niezdolny do pracy i pobierał w tym okresie zasiłek chorobowy.
W okresie od 12.11.2015 r. do 08.07.2016 r.H. B.był niezdolny do pracy i pobierał w tym okresie świadczenie rehabilitacyjne.
Wyłącznymi przyczynami niezdolności do pracy w okresie od14.05.2015 r. do 08.07.2016 r.była rana szarpanauda lewego.
Kolejne zachorowanie wystąpiło uH. B.w okresie od09.08.2016 r. do 06.09.2016 r.
Wyłączną przyczyną niezdolności do pracy w tym okresie był stłuczenieklatki piersiowej- żeber po lewej stronie.
Dowód: opinia biegłego ortopedy k. 24, zaświadczenie k. 13, 17, historia zdrowia i choroby k. 19 – 20, dokumentacja w aktach ZUS.
Przerwa między zachorowaniami wynosiła 31 dni.
W dniu 05.10.2016 r. ZUS wydał decyzję odmawiającąH. B.prawa do zasiłku chorobowego za okres od 09.08.2016 r. do 06.09.2016 r., wskazując w uzasadnieniu, że „niezdolność do pracy od dnia 09.08.2016 r.(…) ma onazwiązek przyczynowyz niezdolnością do pracy od dnia 14.05.2015 r. do 11.11.2015 r. i świadczeniem rehabilitacyjnym”.
Dowód : decyzja w aktach ZUS.
Sąd zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 25.06.1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego co do zasady zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby, nie dłużej jednak niż przez 182 dni.
Zgodnie z art. 9 ustawy świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego do okresu, zasiłkowego, wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy. Jeżeli okresy niezdolności do pracy są przerywane, to do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni.
Oznacza to, że, jeżeli okresy niezdolności do pracy są przerwane, to do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresów poprzedniej niezdolności do pracy spowodowanej inną chorobą.
Nie było kwestionowane przez strony, żeH. B.był zdolny do pracy w dniach od 09.07.2016 r. do 08.08.2016 r. tj. przez 31 dni. Oznacza to, że między niezdolnościami do pracy wystąpiła przerwa. Skoro okresy niezdolności do pracy były przerwane i przerwa wynosiła 31 dni, to do okresu zasiłkowego należy wliczyć okresy poprzedniej niezdolności do pracy spowodowanej tą samą chorobą i nie należy wliczać okresów spowodowanych inną chorobą.
Zadaniem Sądu było ustalenie,czy niezdolności ubezpieczonego do pracy były spowodowanetą samą chorobą.
Należy zauważyć, że pojęcia "ta sama choroba" użyte wart. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa(jednolity tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 ze zm.) było analizowane przez Sąd Najwyższy (I BU 14/11, postanowienie SN, 2012-01-26, LEX nr 1215397; II UK 86/09, wyrok SN, 2008-11-06, OSNP 2010/9-10/124). Jego rozumienie jest w orzecznictwie sądów powszechnych i organów rentowych jednolite.
Przyjmuje się, że przesłanki „tej samej choroby” nie należy odnosić do tych samych numerów statystycznych, zgodnych z Międzynarodową Klasyfikacją Chorób i Problemów Zdrowotnych(...)10, gdyż nie chodzi o identyczne objawy odpowiadające numerom statystycznym, lecz o opis stanu klinicznego konkretnego układu lub narządu, który - choć daje różne objawy, podpadające pod różne numery statystyczne - stanowi tę samą chorobę, skoro dotyczy tego samego narządu lub układu.
Dla rozstrzygnięcia powyższego spornego zagadnienia niezbędne było posiadanie wiadomości specjalnych, dlatego też Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych z zakresu ortopedii.
Oceniając opinię Sąd stwierdził, że spełnia ona wymogi fachowości, rzetelności i logiczności. Wnioski zawarte w opinii zostały uzasadnione w sposób jasny i przekonywujący. Ponadto opinia została sporządzona przez lekarza specjalistę, a zatem zawarte w niej twierdzenia są poparte specjalistyczną wiedzą na wysokim poziomie. Opinia jest jednoznaczna i stanowcza.
Dlatego została przyjęta za podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych co do stanu zdrowia ubezpieczonego.
Zważyć też należy, że zgodnie zart. 233 § 2 k.p.c.opinia biegłych podlega ocenie sądu, ale w zakresie mocy przekonywującej rozumowania biegłych i logicznej poprawności wyciągniętych wniosków. Sąd natomiast nie może wchodzić w zakres merytorycznej wiedzy biegłych. Sąd nie może nie podzielać merytorycznych poglądów biegłego (biegłych), czy zamiast nich wprowadzać własne stwierdzenia. Stanowisko Sądu w tym zakresie zgodnie jest z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia19.12.1990r., I PR 149/90,OSP 1991, nr 11-12, poz. 300.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że niezdolności do pracy w dwu badanych okresach (14.05.2015 r. - 08.07.2016 r. i 09.08.2016 r. - 06.09.2016 r.) były spowodowane innymi chorobami. W pierwszym okresie przyczyną choroby był uraz – rana szarpana uda lewego. W drugim okresie przyczyna choroby był inny uraz – stłuczenie klatki piersiowej. Urazy dotyczyły innych części ciała i innych narządów.
Z tych względów na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.Sąd zmienił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w sentencji wyroku.
W piśmie z dnia 27.04.2017 r. (k. 33) ubezpieczony oświadczył, że cofa odwołanie, bo nie stać go na dojazdy do siedziby sądu.
Postanowieniem z dnia 12.02.(...). (k. 34) Sąd uznał cofnięcie odwołania za niedopuszczalne na podstawieart. 469 kpc.
Z przepisu tego wynika, że Sąd ma obowiązek kontrolować, czy cofnięcie odwołania narusza słuszny interes ubezpieczonego, a jeżeli stwierdzi takie naruszenie, to ma obowiązek zakwestionować dopuszczalność cofnięcia.
Oświadczenie ubezpieczonego wpłynęło do akt sprawy, gdy dowód z opinii biegłego był już przeprowadzony i Sąd znał treść opinii. Z dowodu tego wynika, że odwołanie ubezpieczonego jest oczywiście uzasadnione, a zatem powinno zostać uwzględnione poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie ubezpieczonemu prawa do świadczenia pieniężnego rekompensującego utratę możliwości zarobkowania.
Ubezpieczony w oświadczeniu z 27.04.2017 r. wskazał, że jedyną przyczyną cofnięcia odwołania jest trudna sytuacja finansowa.
Gdyby Sąd uznał cofnięcie odwołania za skuteczne i umorzył postępowanie, to doprowadziłoby to do sytuacji, że ubezpieczony znajdujący się w trudnej sytuacji finansowej, nie uzyskałby prawa do świadczenia pieniężnego, co do którego Sąd pozostaje w przekonaniu, że mu się sprawiedliwie należy. Słuszny interes ubezpieczonego polega na tym, że powinien otrzymać zasiłek.
Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie w charakterze świadkaM. P.na okoliczność „choroby powoda w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego, jej przyczyn oraz związku z zachorowaniem w okresie od 14.05.2015 r. do 08.07.2016 r.”, gdyż fakt zaistnienia chorób nie był sporny w niniejszej sprawie i zgodnie zart. 229 kpcnie wymagał dowodzenia. Związek obu urazów w świetleart. 227 kpci przesłanek opisanych w art. 9 ustawy z dnia 25.06.1999 r. nie był faktem mającym jakiekolwiek znaczenie w niniejszej sprawie i dlatego również nie mógł być przedmiotem dowodu.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie konsekwentnie uważa, że wykładnia art. 9 ustawy z dnia 25.06.1999 r. nie pozwala na przyjęcie, że istnienie lub nieistnienie związku przyczynowego między chorobami ma jakiekolwiek znaczenie prawne. Ustawodawca posługuje się pojęciem „niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą”. Milczy na temat, czy między tymi chorobami ma istnieć związek przyczynowy.

Sędzia Sądu Rejonowego Joanna Kołodziej Michałowicz