Sąd Okręgowy w Warszawie
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X Ka 1507/16
Data wyroku: 2016-12-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Iwaszko

Sygn. akt X Ka 1507/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Mariusz Iwaszko
Protokolant: prot. sąd. Tobiasz Deja po rozpoznaniu w dniu 7 XII 2016 r. sprawyN. A.
obwinionej o czyn zart. 86 § 1kw w zw. zart. 19 ust. 2 pkt. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Sródmieścia w Warszawie

z dnia 19 IX 2016 r, sygn. Akt XI W 1617/15

orzeka:
zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia doponownego rozpoznania.
Sygn. aktX Ka 1507/16

UZASADNIENIE
N. A.została obwiniona o to, że:
w dniu 10 grudnia 2014 r. około godz. 17:10 wW.naul. (...)naruszyła zasady przewidziane w art. 19 ust. 2 pkt. 3 Pord w ten sposób, że kierując samochodem markiC.nr rej. (...)nie utrzymała niezbędnego odstępu od poprzedzającego ją samochodu markiM.nr rej. (...), w wyniku czego doprowadziła do zderzeniaz nim powodując jego uszkodzenia, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym,
tj. za wykroczenie zart. 86 § 1k.w. w zw. zart. 19 ust. 2 pkt. 3 Ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.)
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt XI W 1617/15:
1. obwinionąN. A.uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu;
2. na podstawieart. 118 § 2 kpw, określił, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżył w całości na niekorzyść obwinionej oskarżyciel publiczny.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
1. Błąd w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 kpkw zw. zart. 109 § 2kw) przyjętych za podstawę uznania, że
    „M.wjechał na przedmiotowe skrzyżowanie, poruszając się po prawej stronie pojazdu kierowanego przezN. A., a następnie, jadąc po powierzchni wyłączonej z ruchu, wyprzedził go i wjechał bezpośrednio przed ten pojazd. Po zakończeniu manewru, kierującyM.D. K.zahamował, redukując prędkość swojego samochodu wobec planowanego manewru skrętu w bramę(...)

2. Obrazę zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpkw zw. zart. 8kpow) polegające na przekroczeniu jej granic i dokonaniu oceny dowodów w sposób dowolny, wybiórczy i wbrew wskazaniom wiedzy, w tym wiedzy specjalnej z zakresuprawa o ruchu drogowym.
Ponadto oskarżyciel publiczny wniósł o powołanie biegłego z zakresu ruchu drogowego oraz rekonstrukcji zdarzeń drogowych, na okoliczność ustalenia czy obwiniona stosowała niewłaściwą technikę i taktykę jazdy oraz na okoliczność wypowiedzenia się w kwestii prawidłowości manewrów wykonywanych przez uczestników zdarzenia jak również czy miejsce, w którym zabezpieczono elementy pojazdów na jezdni potwierdza okoliczności zaistnienia zdarzenia wskazywane przez uczestników.
Wskazując powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do rozpatrzenia przez Sąd I Instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się zasadna, o ile doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Na wstępie należy przypomnieć, iż błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjęty za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów, wynikających zart. 7 k.p.k.
Jedynie wówczas przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeśli tylko: - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, - stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, - jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.07.2006 roku sygn. II KK 12/06 LEX nr 193084).
W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji nie ustrzegł się przede wszystkim błędu dowolności, nie dokonując w należyty sposób (bądź w ogóle) oceny niektórych z dowodów,co następnie doprowadziło do poczynienia co najmniej przedwczesnych ustaleń faktycznych.
Sąd meriti przy ustalaniu stanu faktycznego uwzględnił jedynie nagrania z kamer monitoringu, które nagrywały sytuację drogową patrząc od stronyul. (...)w stronęAl. (...), pomijając jednocześnie nagranie z kamery operującej od stronyB.. Kamera ta zerejestrowała obszar na którym , zdaniem obwinionej,m.miał ją wyprzedzić od prawej strony , ergo nielegalnie. Obszar ten , znany także ze zdjęć zawartych w aktach jest jedynym obszarem gdzie dojść mogło do takiego manewru. Obraz z rzeczonej kamery choć oczywiście nie jest ostry jak film HD to jednak pozwala bez wiedzy specjalnej zaobserwować, czy tempore criminis samochody jechały jeden za drugim ( jak twierdzi oskarżyciel w tym oskarżyciel posiłkowy- co skutkuje ustaleniem winy obwinionej) czy może doszło do manewrum., o którym mówi obwiniona- co zdaniem sądu I instancji skutkuje jej niewinnością.
Reasumując Sąd Okręgowy stwierdza, iż Sąd Rejonowy nie dokonał gruntownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czyniąc ustalenia faktyczne, którym można przedstawić zarzut dowolności- nie dostrzeżono części z nagrań będących dowodem w tym postępowaniu . Powyższe uchybienie bez wątpienia miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia i dlatego Sąd Okręgowy uznał, iż wyrok ten należy uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy winien dokonać samodzielnej analizy dowodów w postaci wszystkich nagrań z kamer monitoringu i jeżeli stwierdzi że istnieją podstawy do uniewinnienia przeprowadzić rozprawę (nie jest przy tym konieczne ponowne przesłuchiwanie świadków i biegłego), a jeżeli Sąd Rejonowy stwierdzi że nie ma przesłanek umożliwiających uniewinnienie obwinionej wyda stosowne orzeczenie mając na uwadze przepis art. 45 k.w.