Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 1056/16
Data wyroku: 2017-02-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Jarosz, Aneta Łatanik, Rafał Olszewski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk
Teza: to Sąd I instancji  bezpośrednio styka się z dowodami,wyrabiając sobie w ten sposób swe przekonanie o ich wiarygodności bądź niewiarygodności.

Sygn. akt VII Ka 1056/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 lutego 2017 r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Rafał Olszewski
Sędziowie:   SSO Beata Jarosz
SSO Aneta Łatanik (spr.)
Protokolant: st.sekr.sądowy Joanna Stefańczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w ZawierciuG. T.
po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017r. sprawy
M. Z. (1)c.J.iH.,ur. (...)wM.
oskarżonej zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
T. Z. (1)s.W.iM.,ur. (...)wM.
oskarżonego zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zawierciu
z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II K 1091/15
orzeka:

1
uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonejM. Z. (1)i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zawierciu;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzeczT. Z. (1)kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w postępowaniu przed Sądem II instancji, przy czym kwota ta obejmuje również należny podatek VAT.

Sygn. akt VII Ka 1056/16

UZASADNIENIE
A. P.został oskarżony o to, że:

1
W dniu 26.02.2010 roku wZ.działając wspólnie i w porozumieniu zP. K.zabrali w celu przywłaszczenia bramę stalową wartości ogólnej, co najmniej 2000 złotych na szkodęPrzedsiębiorstwa Usług Budowlanych i (...) Sp.z.o.o.z/s wZ., przy czymA. P.czynu tego dopuścił się będąc skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Zawierciu sygn. akt VII K 365/05 z dnia 06.07.2005 roku za czyn zart. 278§1kkna karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres 3 lat, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 5.12.2006 roku, a którą to karę objęto wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Zawierciu z dnia 07.05.2007 roku sygn. akt II K 107/07, którym to wyrokiem wymierzono karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a którą to karę odbył on w okresie od 24.11.2008 roku do 20.11.2009 roku, warunkowo przedterminowo zwolniony,

tj. o czyn zart. 278§1kkw zw. zart. 64§1kk
M. Z. (1)orazT. Z. (1)zostali oskarżeni o to, że:
2. W okresie od 21.02.2010 roku do dnia 01.03.2010 roku wZ., działając wspólnie i w porozumieniu w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru nabyli odP. M.,R. M.,A. P.,K. W.,J. R.iP. L.różnego rodzaju przedmioty ze stali w tym bramy stalowe ogólnej wartości co najmniej 13.582 złotych wiedząc, iż pochodzą one z przestępstwa,
tj. o czyn zart. 291§1kkw zw. zart. 12 kk
Sąd Rejonowy w Zawierciu wyrokiemz dnia 7 maja 2015r. w sprawie II K 568/13 orzekł:

I
Z mocyart. 414§kpkw zw. zart. 45§1kw umorzył postępowanie karne przeciwko oskarżonemuA. P.o zarzucany mu czyn, wyżej opisany w punkcie 1 części wstępnej niniejszego wyroku wobec ustalenia wartości przedmiotu przywłaszczenia opisanego tym czynem na kwotę 135,61 zł, to jest wobec przedawnienia karalności tego czynu, jako stanowiącego obecnie wykroczenie o kwalifikacji prawnej zart. 119§1kw, zaś kosztami postępowania w tej części go dotyczącej z mocy przepisuart. 632 pkt. 2 kpkobciążył Skarb Państwa.

II
OskarżonąM. Z. (1)uznał za winną tego, że w okresie od 21.02.2010 roku do dnia 1.03.2010 roku włącznie, wZ.przyulicy (...), prowadząc punku skupu złomu pod szyldemP.H.U. (...)M. Z. (1), działając w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nabyła od osób o nazwiskachP. M.,R. M.,J. R.,K. W.,P. L.oraz od osobyA. P.różnego rodzaju przedmioty ze stali, w tym bramy metalowe, wartości szacunkowej nie mniejszej niż 2.502 zł wiedząc, iż pochodzą one z czynu zabronionego, przy czym ustala, że w odniesieniu do części tego mienia o wartości szacunkowej nie mniejszej niż 1.016 zł w dziewięciu przypadkach jego nabycia w tym punkcie skupu złomu w dniach 23.02.2010 roku 1.03.2010 roku działała ona wspólnie i w porozumieniu ze swym synemT. Z. (1), czym wyczerpała oskarżona ustawowe znamiona występku zart. 291§1kkw zw. zart. 12 kk, za który to czyn z mocyart. 291 § 1 kkiart. 33§2i 3kkwymierzył oskarżonejM. Z. (1)karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych.

III
z mocyart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt. 1 kkwarunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej jak wyżej wobec oskarżonejM. Z. (1)kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat próby.

IV
oskarżonegoT. Z. (1)uznał za winnego tego, że w dniach 23.02.2010 roku i 1.03.2010 roku, wZ.przyulicy (...), w punkcie skupu złomu prowadzonym pod szyldemP.H.U. (...)M. Z. (1), działając w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru wspólnie i w porozumieniu ze swą matkąM. Z. (1)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dziewięciokrotnie nabył od osób o nazwiskachP. M.,J. R.,K. W.orazP. L.różnego rodzaju przedmioty ze stali, wartości szacunkowej nie mniejszej niż 1.016 zł wiedząc, iż pochodziły one z czynu zabronionego, czym wyczerpał oskarżony ustawowe znamiona występku zart. 291§1kkw zw. zart. 12 kk, za który to czyn z mocyart. 291 § 1 kkiart. 33§2i 3kkwymierzył oskarżonemuT. Z. (1)karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 (trzydziestu) złotych

V
z mocyart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt. 1 kkwarunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej jak wyżej wobec oskarżonegoT. Z. (1)kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby.

VI
na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzei§ 14 ust. 1 pkt. 2, § 14 ust. 2 pkt. 3w zw. z§16 i § 2 ust. 1,2 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z 2002r., z późn. zm.) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataJ. G.kwotę 1.903,20 zł (jeden tysiąc dziewięćset trzy złote i 20 groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu udzielonej przezeń oskarżonemuA. P.w tej sprawie w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem;

VII
Z mocyart. 2 ust. 1 pkt. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r.(Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późn. zm.) iart. 627 kpkw zw. zart. 624§1kpkzasądził od oskarżonejM. Z. (1)na rzecz Skarbu Państwa część kosztów sądowych w tej sprawie w części jej dotyczącej, obejmujące opłatę w kwocie 420 zł (czterysta dwadzieścia złotych) oraz część wydatków Skarbu Państwa w kwocie 650 zł (sześćset pięćdziesiąt złotych) z jednoczesnym zwolnieniem jej z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w pozostałej części jej dotyczącej, którymi obciążył Skarb Państwa.

VIII
z mocy art. 2 ust. 1 pkt. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy w sprawach karnych iart. 627 kpkw zw. zart. 624§1kpkzasądził od oskarżonegoT. Z. (1)na rzecz Skarbu Państwa część kosztów sądowych w tej sprawie w części go dotyczącej, obejmujące opłatę w kwocie 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz część wydatków Skarbu Państwa w kwocie 350 zł (trzysta pięćdziesiąt złotych) z jednoczesnym zwolnieniem go z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania w pozostałej części go dotyczącej, którymi obciążył Skarb Państwa.

Od powyższego wyroku apelację wywiodła obrońca oskarżonychM. Z. (2)iT. Z. (1)zarzucając:
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżeni dopuścili się czynu zarzucanego im w punkcie II I IV zaskarżonego wyroku, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie.
Wskazując na powyższe wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 20 października 2015 roku w sprawie o sygn. akt VII Ka 744/15 uchylono zaskarżony wyrok i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zawierciu.
Wyrokiem z dnia 22 września 2016 r. w sprawie o sygn. akt II K 1091/15 Sąd Rejonowy w Zawierciu:
1. OskarżonychM. Z. (2)iT. Z. (1)uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego im aktem oskarżenia stanowiącego występek zart. 291§l kkw zw. zart. 12 kk
2. na podstawieart. 632 pkt 2 2 kpkkosztami postępowania obciążył Skarbu Państwa,
3. na podstawieart. 632 pkt 2 kpkzasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonychM. Z. (1)iT. Z. (1)kwoty po 826,56 (osiemset dwadzieścia sześć 56/100) złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w postępowaniu sądowym.
Od powyższego orzeczenia apelację wywiódł Prokurator, zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonychM. Z. (2)iT. Z. (1), zarzucając mu:
- obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 k.p.k., poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na dowolnej ocenie dowodów zgromadzonych na rozprawie, a w szczególności wyjaśnień oskarżonych, a nadto zeznań świadkaP. L.oraz wyjaśnień zmarłychJ. R.iP. M., z pominięciem zasady logicznego wnioskowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego co spowodowało uniewinnienie oskarżonychM. Z. (1)iT. Z. (1),
- obrazę przepisów postępowania, a toart. 410 kpk. poprzez nie ujawnienie na rozprawie wyjaśnień zmarłychJ. R.iP. M., przy jednoczesnym powołaniu się na te dowody przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sadowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez Prokuratora okazała się częściowo zasadna albowiem spowodowała uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonejM. Z. (1)i w tym zakresie przekazano sprawę Sądowi Rejonowemu w Zawierciu do ponownego rozpoznania. Natomiast w pozostałej części zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
W pierwszej kolejności należało odnieść się do apelacji Prokuratora odnoszącej się do oskarżonegoT. Z. (1). Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd Rejonowy prawidłowo, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego ustalił stan faktyczny, dokonując wnikliwej i rzetelnej oceny dowodów zgodnej z dyspozycjąart. 4 i 7 kpkw odniesieniu do czynu zarzucanegoT. Z. (1). Ocena ta jest logiczna, zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz mieści się w granicach swobody Sądu, lecz nie można jej przypisać cech dowolności. Wskazać należy, że to Sąd Pierwszej Instancji bezpośrednio styka się z dowodami, wyrabiając sobie w ten sposób swe przekonanie o ich wiarygodności bądź niewiarygodności. Również uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie ustaleń faktycznych, oceny dowodów należy uznać za prawidłowe. Sąd Rejonowy odniósł się bowiem do każdego z przeprowadzonych dowodów i wskazał jakie fakty uznał za udowodnione, na jakich w tym względzie oparł się dowodach, którym z dowodów odmówił wiarygodności i dlaczego. Sąd Okręgowy uznał, że podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku została ukształtowana w sposób prawidłowy i nie ma żadnych wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie niniejszej wobec oskarżonegoT. Z. (1). SądM.w sporządzonym uzasadnieniu wskazał przy tym, na jakich dowodach oparł swe ustalenia, a także, które dowody i z jakich przyczyn zakwestionował, a wywody przedstawione w pisemnym uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, znajdują pełną aprobatę Sądu Odwoławczego.
Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, iż brak jest podstaw do uznania, aby oskarżonyT. Z. (1)swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu występku zart. 291 § l kkw zw. zart. 12 kk.
Przechodząc do analizy treści środka odwoławczego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zarzuty Prokuratora w sprawie niniejszej stanowią jedynie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez Sąd.
Sąd Pierwszej Instancji oceniając zarówno wyjaśnienia oskarżonegoT. Z. (2)jak i zeznania świadków:P. L.,J. R.iP. M.czynił to w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w toku całego postępowania. Ponadto Sąd Rejonowy bardzo szczegółowo i wnikliwie ocenił postawę i zachowanie oskarżonego przez pryzmat całokształtu okoliczności ujawnionych w sprawie. W toku przeprowadzonego postępowania trafnie przyjął Sąd, że brak było jakichkolwiek podstaw do uznania wyjaśnień oskarżonegoT. Z. (1)za niewiarygodne. Składane przez niego wyjaśnienia w trakcie postępowania przygotowawczego jak i sądowego były logiczne.T. Z. (2)wyjaśnił, że nie przyjmował żadnego złomu albowiem nie pracował już wtedy w firmie należącej do jego matki -M. Z. (1). Jednakże jego dane osobowe nie zostały niezwłocznie usunięte z komputera tym samym widniały na komputerowych wydrukach umowy. Prawidłowo Sąd uznał, że wersja prezentowana przez oskarżonego jest logiczna i zbieżna ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w tym również z zeznaniami świadkaP. L.. Świadek bowiem w żadnych swoich zeznaniach nie potwierdził kategorycznie, że oskarżonyT. Z. (1)brał udział w transakcjach zakupu złomu. Podał natomiast, że znał „T.zM.”, który znał źródło pochodzenia złomu jaki oferował do zakupuM. Z. (2). Jednakże w kolejnych zeznaniach bezspornie wykluczył udziałT. Z. (1)w transakcjach dotyczących zakupu i sprzedaży złomu. Zeznał, że transakcje przeprowadzała kobieta, której rysopis odpowiadał wyglądowi oskarżonejM. Z. (1). Odnosząc się do zeznań złożonych przez świadkówJ. R.iP. M.należało stwierdzić, że z uwagi na zgon obu mężczyzn wyeliminowanie wątpliwości ujawnionych w zeznaniach obu świadków nie było możliwe a zatem słusznie Sąd uznał, że powinny być interpretowane zgodnie ze wskazaniami umieszczonymi wart. 5§2 kpk, zatem na korzyść oskarżonego. Świadkowie nie wskazali jednoznacznie osobyT. Z. (1)jako osoby nabywającej od nich złom.P. M.zeznał, że nikt go nie pytał skąd pochodzi złom co jednak przeczy zapisom treści umowy, z których wynikało, że to sprzedający jest właścicielem złomu i nie pochodzi on z kradzieży. Natomiast świadekJ. R.podał, że zarówno właścicielka jak i jej syn znali pochodzenie złomu czemu również przeczy treść sporządzonych umów sprzedaży złomu. W zeznaniach świadka zachodzi istotna rozbieżność co do osoby przyjmującej złom bowiem świadek przedstawiał odmienne wersje przebiegu zdarzenia w tym zakresie, uniemożliwiając ustalenie rzeczywistego jego przebiegu w oparciu o jego relację. Tym samym trafnie przyjął Sąd Rejonowy zastosowanie treściart. 5§2 kpkw zakresie zeznań świadków:P. M.iJ. R.. Sąd Okręgowy akceptuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę zeznań wszystkich świadków przesłuchanych w sprawie oraz ich znaczenie dla przedmiotu rozpoznawanej sprawy w pełni podzielając zaprezentowane w uzasadnieniu wywody w tym zakresie.
Przechodząc do analizy kolejnego zarzutu Prokuratora a mianowicie naruszenia treściart. 410 k.p.k.należało uznać go za bezpodstawny. Sąd Rejonowy wydając zaskarżony wyrok nie dopuścił się obrazy przepisów prawa karnego procesowego a mianowicie treściart. 410 k.p.k.Istotą powyższego przepisu jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na rozprawie, jak również i to, że wyroku nie wolno wydawać jedynie na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego.
W sprawie niniejszej Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 8 września 2016 roku postanowił w trybieart. 394 § 3 kpkna zgodny wniosek stron uznać za ujawnione w celach dowodowych bez odczytywania dowody wymienione w akcie oskarżenia do przeprowadzenia na rozprawie oraz załączone w toku postępowania (k. 1184v.). Analiza treści aktu oskarżenia pozwala bezspornie stwierdzić, że Prokurator w jego treści wskazał jako dowody w sprawie: dowód z zeznań świadkaP. M.orazJ. R.(k. 457). W związku z tym, wbrew twierdzeniom skarżącego, należało stwierdzić, że w sprawie nastąpiło ujawnienie powyższych dowodów w toku rozprawy głównej, a więc postępowanie Sądu nie może stanowić obrazy treści zart. 410 k.p.k.
Reasumując, Sąd Rejonowy dysponując kompletnie zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiałem dowodowym, dokonał na jego podstawie trafnych ustaleń faktycznych, które odzwierciedlają rzeczywisty przebieg zdarzenia. Skrupulatna analiza akt przez Sąd Odwoławczy doprowadziła do wniosków całkowicie odmiennych aniżeli tych forsowanych przez Prokuratora. Wobec powyższego, nie sposób ponad wszelką wątpliwość wykazać, a tylko takie ustalenie mogłoby skutkować przypisaniem oskarżonemu sprawstwa i winy, że oskarżonyT. Z. (1)popełnił zarzucany mu czyn. Jednocześnie stwierdzić należy, iż materiał dowodowy nie zawiera żadnych istotnych luk, które wymagałyby uzupełnienia.
W następnej kolejności należało odnieść się do twierdzeń zawartych w apelacji Prokuratora względem oskarżonejM. Z. (1). Analiza akt przedmiotowej sprawy w tym zakresie prowadzi bowiem do wniosku, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane przedwcześnie. Sprawa nie dojrzała jeszcze do ostatecznego rozstrzygnięcia.
Nie przesądzając wyniku rozpoznawanej sprawy nie można odmówić słuszności zarzutom skarżącego, iż brak jest podstaw do kategorycznych ustaleń, że oskarżonaM. Z. (1)nie popełniła zarzucanego jej czynu. Sąd Rejonowy dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego całkowicie pominął treść wyjaśnień złożonych przez oskarżoną w początkowej fazie trwania postępowania przygotowawczego. Jak wynika z protokołu przesłuchania z dnia 8 września 2010 rokuM. Z. (1)wyjaśniła, że początkowo wyganiała mężczyzn, którzy przyszli do niej celem sprzedaży złomu z uwagi na wątpliwości jakie posiadała co do źródła pochodzenia towaru (k. 398-399). Uważała bowiem, że„…nikt nie ma takich bram, jakie oni przywozili na wózku…”. Ostatecznie mężczyźni przekonali ją, że ich szef kazał im wywieźć ten złom z posesji obawiając się złodziei. Zgodnie z brzmieniemart. 292 § 1 k.k., który obejmuje paserstwo zarówno w warunkach niedbalstwa, jak i lekkomyślności, należy przyjąć, że skoro ustawa przewiduje odpowiedzialność za nieświadomą winę nieumyślną, to tym bardziej jest ona uzasadniona w wypadku świadomej winy nieumyślnej, która jest cięższą postacią winy. Typ podstawowy paserstwa nieumyślnego (art. 292 § 1 k.k.) różni się od występku paserstwa umyślnego zart. 291 § 1 k.k.stroną podmiotową, która charakteryzuje się nieumyślnością w odniesieniu do znamienia pochodzenia rzeczy. Sprawca tego przestępstwa nie zdaje bowiem sobie sprawy, chociaż mógł i powinien przypuszczać na podstawie towarzyszących okoliczności, że nabywa lub pomaga do zbycia albo przyjmuje lub pomaga do ukrycia rzeczy, która pochodzi z czynu zabronionego(zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06.12.2012r., V KK 401/12). Treść wyjaśnień złożonych przezM. Z. (2)oraz wnioski wypływające z towarzyszących czynowi okoliczności wskazują, że oskarżona mogła przypuszczać, że złom pochodzi z czynu zabronionego. Okolicznościami towarzyszącymi przemawiającymi za przypisaniem sprawcy popełnienia czynu zart. 292 § 1 k.k.są zarówno: wygląd rzeczy, jej cena, okoliczności wejścia w posiadanie rzeczy, jak i osoba, od której sprawca rzecz otrzymał itd. Na tej płaszczyźnie należy dokonać analizy, czy gdyby sprawca postąpił w danym układzie obiektywnych okoliczności wystarczająco starannie, to powziąłby przypuszczenie o przestępnym pochodzeniu rzeczy, czego można oczekiwać od „wzorowego obywatela”. W sprawie bowiem bezspornym, iż wszyscy w okolicy wiedzieli, że będący w upadłości zakład nie jest w żaden sposób zabezpieczony, więc wejście na jego teren jest łatwe. Świadkowie wchodzili na teren zakładu bez żadnych przeszkód i zabierając przedmioty metalowe w sposób przestępczy, sprzedali je w punkcie skupu prowadzonym przez oskarżonych, pomimo że składali oświadczenie, że zbywane przedmioty są rzekomo z legalnego źródła.
Zatem należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dopełnił powinności wnikliwego przeprowadzenia postępowania i rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i z tych względów koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku co do oskarżonejM. Z. (1)i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tym zakresie. Z uwagi na powyższe Sąd Odwoławczy uznał, że sprawa nie dojrzała do jej zakończenia. Sąd Rejonowy wydając zaskarżone rozstrzygnięcie nie odniósł się do treści wyjaśnień złożonych przez oskarżoną w sposób wnikliwy i nie dokonał ich oceny poprzez ewentualne wyczerpanie przezM. Z. (2)znamion czynu zart. 292 § 1 k.k.W tym miejscu należało zauważyć, że Sąd Odwoławczy orzekający w sprawie o sygn. akt VII Ka 744/15, wydając orzeczenie uchylające poprzedni zapadły wyrok w sprawie niniejszej, zawarł w swoich wytycznych konieczność rozpoznania sprawstwa oskarżonych również w zakresie ewentualnego wyczerpania przez nich znamion czynu zart. 292 k.k.Stwierdzić więc należy kategorycznie, iż w sprawie nadal istnieją niejasności, które winny być w toku ponownego postępowania przed Sądem wyjaśnione. Zdaniem Sądu Odwoławczego w związku z powyższymi ujawnionymi uchybieniami należało stwierdzić, że ocena i wnioski zaprezentowane przez Sąd Rejonowy w treści uzasadnienia co do powyższego zebranego materiału dowodowego są wysoce nieuprawnione i nie zasługują na uznanie.
W toku ponownego badania sprawy Sąd rozważy czyM. Z. (1)swoim zachowaniem w świetle złożonych przez nią wyjaśnień, okoliczności sprawy oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego mogła wypełnić znamiona czynu zart. 292 § 1 k.k.W związku z tym koniecznym będzie dokonanie wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. W razie potrzeby Sąd przeprowadzi z urzędu inne dowody, których potrzeba może wyłonić w toku ponownego rozpoznania sprawy. Następnie Sąd Rejonowy dokona rzetelnej oceny wniosków wypływających z poczynionych ustaleń i podejmie stosowne czynności.
Reasumując zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę oskarżonejM. Z. (1)przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Zawierciu. Natomiast w pozostałej części zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Podstawę orzeczenia Sądu Okręgowego stanowią przepisyart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.
Podstawą zasądzenia od Skarbu Państwa na rzeczT. Z. (1), kwoty 516,60 zł tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru w postępowaniu przed Sądem II instancji, przy czym kwota ta obejmuje również należy podatek VAT był przepis § 17 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.