Sąd Rejonowy w Toruniu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 755/16
Data wyroku: 2017-02-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej J. Naworski
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 822 § 1 i 4 związku z art. 415 , 436 §2, 444 §1, 445 §1 kc

Sygn. akt IC 755/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 lutego 2017r.
Sąd Rejonowy w Toruniu – Wydział I Cywilny
w składzie:
przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski
protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin
po rozpoznaniu dnia 16 lutego 2017r.,
wT.
na rozprawie
sprawy
z powództwaJ. C.(pesel (...))
przeciwko(...) S.A.wW.( KRS(...))
o zapłatę

1
zasądza od pozwanego(...) S.A.wW.na rzecz powodaJ. C.kwotę 4.107,32zł ( cztery tysiące sto siedem złotych i trzydzieści dwa grosze ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 marca 2016r. do dnia zapłaty,

2
oddala powództwo w pozostałej części,

3
zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 688,30zł ( sześćset osiemdziesiąt osiem złotych i trzydzieści groszy ) tytułem zwrotu kosztów postępowania,

4
obciąża Skarb Państwa nieopłaconymi wydatkami.

Sygn. akt IC 754/16

UZASADNIENIE
J. C.domagała się od(...) S.A.wW.10.000zł zadośćuczynienia i 607,72zł odszkodowania. Podniosła, że w 2015r. kierowca ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przez pozwanego spowodował wypadek drogowy, w czasie którego powódka uderzyła głowa w szybę i doznała urazu kręgosłupa.
Fakt, że była na zwolnieniu lekarskim, odczuwała ból, musiała przejść nieprzyjemną rehabilitację, nosić kołnierz ortopedyczny powodujący dyskomfort i zawstydzenie uzasadnia żądanie zadośćuczynienia. Jest zaś ono tym bardziej usprawiedliwione, że po kolizji powódka odczuwa silny strach uczestnicząc w ruchu drogowym; wypadek miał też negatywny wpływ na pożycie powódki z narzeczonym.
Pozwany powinien zwrócić powódce także koszty leczenia w wysokości 107,32zł oraz 500,40zł, ponieważ nie mogła uczestniczyć w zajęciach fitness, które opłaciła przed wypadkiem.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa o zadośćuczynienie, ponieważ udział w kolizji nie wywołał u powódki rozstroju zdrowia a o odszkodowanie, z uwagi na brak adekwatnego związku przyczynowego ( k. 69 ).
Sąd ustalił co następuje:
11 czerwca 2015r. kierowca ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przez(...) S.A.wW.spowodował kolizję drogową, w której uczestniczyłaJ. C..
Bezsporne.
W czasie kolizjiJ. C.doznała skręcenia kręgosłupa na wysokości szyi bez jego uszkodzenia i powierzchownego urazu głowy.
Dowód: opinia biegłego, k. 127.
J. C.dostała zwolnienie lekarskiego do 24 lipca 2015r.
Bezsporne.
J. C.korzystała z zabiegów rehabilitacyjnych do 24 lipca 2015r.
Bezsporne.
Po kolizjiJ. C.musiała nosić kołnierz ortopedyczny przez dwa tygodnie.
Dowód: opinia biegłego, k. 127.
Po kolizjiJ. C.odczuwała niewielki ból do końca lipca 2015r.,
Dowód: opinia biegłego, k. 128.
Ból ustępował uJ. C.w czasie noszenia kołnierza ortopedycznego i pod wpływem leków przeciwbólowych.
Dowód: opinia biegłego, k. 128.
Skręcenie kręgosłupa na wysokości szyi, któregoJ. C.doznała w czasie kolizji wygoiło się nie pozostawiając ograniczeń ruchomości szyi ani zespołu bólowego.
Dowód: opinia biegłego, k. 129.
Uraz głowy, któregoJ. C.doznała w czasie kolizji wygoił się nie pozostawiając żadnych następstw.
Dowód: opinia biegłego, k. 129.
Udział w kolizji nie wpłynie negatywnie na zdrowie powódki w przyszłości.
Dowód: opinia biegłego, k. 129.
Udział w kolizji wywołał uJ. C.obawę przed jazdą samochodem, która po kilku miesiącach zaczęła stopniowo zanikać; rokowanie jest pozytywne.
Dowód: opinia biegłego, k. 134.
Sąd zważył, co następuje:
I.
Stan faktyczny był co do zasady bezsporny wobec czego Sąd ustalił go na podstawie zgodnych oświadczeń stron. Spór dotyczył natomiast rozmiaru krzywdy powódki, wysokości zadośćuczynienia i związku przyczynowego poniesionych przez nią wydatkowi z kolizją.
Ustalając fakty niezbędne dla rozstrzygnięcia Sąd oparł się na opiniach biegłych, ponieważ były jasne i konkretne a wnioski ekspertów w sposób logiczny wypływały z przeprowadzonych badań i wywodów. Zarzuty powódki, stanowiące wyraz subiektywnych jej odczuć były natomiast bez znaczenia, natomiast te, dotyczące sposobu wykonania opinii, w tym braku wywiadu od niej, trafiały w próżnię. Referat biegłego obejmuje bowiem stanowisko powódki co do jej zdrowia.
Sąd nie wiary świadkom w zakresie, w jakim łączyli długotrwale występujące bóle powódki w wypadkiem. W tej części były bowiem sprzeczne z opinią biegłego zaś ustalenie stanu zdrowia i związku przyczynowego w tym zakresie z pewnością wymaga wiedzy specjalistycznej. W pozostałej części zeznania nie budziły wątpliwości, jednak z uwagi na przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie byty podstawą rozstrzygnięcia. Ekspertyza jest bowiem bardziej miarodajna.
Za wiarygodne Sąd uznał dokumenty składane przez strony do akt, ponieważ nie budziły bowiem wątpliwości i nie były kwestionowane. Podobnie jak poprzednio pierwszeństwo miała jednak opinia biegłego.
Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ ma on tylko komplementarny charakter (art. 299 k.p.c.).
II.
1. Już tylko z racji wysokości zgłoszonego żądania w pierwszej kolejności należało zastanowić się nad zadośćuczynieniem.
Zgodnie zart. 445 § 1w związku zart. 444 § 1 k.c.w razie uszkodzenia ciała sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Z kolei zobowiązanie ubezpieczyciela odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego pokrywa się z zakresem odpowiedzialności sprawcy szkody (art. 822 § 1 k.c.).
W doktrynie i w judykaturze wypracowano szereg dyrektyw pozwalających na ustalenie wysokości należnego zadośćuczynienia. W jurysprudencji słusznie podkreśla się jednak, że po pierwsze, każdy przypadek powinien być analizowany indywidualnie, po drugie, krzywda, a w konsekwencji zadośćuczynienie „jest z natury trudno wymierne", po trzecie wreszcie, pojęcia, jakimi z reguły posługuje się orzecznictwo i literatura przy formułowaniu zasad ustalania wysokości odszkodowania za szkodę niemajątkową są tak elastyczne, że niewiele wyjaśniają. ( Por. A. Szpunar,Zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową, Bydgoszcz 1999r., s. 164 i n. oraz powołane tam piśmiennictwo ).
Nie budzi jedynie wątpliwości, że zadośćuczynienie mając na celu rekompensatę krzywdy w pieniądzu powinno z jednej strony wyrównać w dostatecznym stopniu szkodę niemajątkową, z drugiej, nie może prowadzić do wzbogacenia pokrzywdzonego i przekraczać poziomu określanego przez doznany ból i cierpienie.
W tym miejscu należy też podkreślić, że w sprawie o odszkodowanie ciężar dowodu spoczywa przede wszystkim na stronie powodowej (art. 6 k.c.). Powód musi zatem wykazać, że doznał szkody w określonej postaci i rozmiarze; pozwanego obciąża jednak obowiązek wykazania faktów, na które się powołuje, jeżeli podejmuje obronę polegającą na przytaczaniu okoliczności faktycznych. Proces cywilny jest bowiemde lege latakontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej.
2. Nie podlega kwestii, że powódka w czasie kolizji nie doznała ( szczęśliwie! ) żadnych poważnych urazów. W szczególności nie została trwale okaleczona ani nawet nie powstała groźba takiego skutkiem. Nie doszło też do żadnych trwałych uszkodzeń jej organizmu. Uraz kręgosłupa uległ bowiem relatywnie szybkiemu wygojeniu a głowy ustąpił jeszcze wcześniej. W rezultacie może być mowa tylko o przemijających i niewielkich następstwach wypadku, które już ustąpiły, nie zaś o trwałym uszczerbku na jej zdrowiu. Nie ma też obaw co do wpływu wypadku na zdrowie powódki w przyszłości.
Powódka nie przeprowadziła przy tym dowodu w zakresie eksponowanych przez nią w uzasadnienie pozwu istotnych następstw natury psychologicznej. Opinia biegłego nie pozostawia przecież w tym zakresie żadnych wątpliwości.
Równocześnie jednak nie może umykać z pola widzenia, że powódka odczuwała ból przez okres dwóch tygodni musiała nosić kołnierz ortopedyczny, brać leki, poddać się rehabilitacji.
Także stres wynikający z udziału w wypadku, a zrozumiały dla każdego człowieka, nie może być zupełnie pominięty. Oczywiste jest bowiem, że udział w zdarzeniu drogowym wywołuje silne zdenerwowanie i rodzi obawę przed udziałem w ruchu drogowym, której nie jest prosto się pozbyć.
3. W konsekwencji, pomimo tego, że zwykle ustalenie odszkodowania za szkodę niemajątkową jest niezmiernie trudne z uwagi na nieuchwytność samej szkody polegającej przecież na negatywnych doznaniach psychicznych oraz problem wyrażenia jej w pieniądzu w przedmiotowej sprawie nie zachodziły zasadnicze wątpliwości w tej materii. Rozmiar szkody niemajątkowej, którego doznała powódka usprawiedliwiał żądanie zadośćuczynienia.
Problem dotyczył zatem wysokości roszczenia.
Mając na uwadze opinię biegłych, które pozwoliła ocenić w sposób miarodajny stan zdrowia powódki należy stwierdzić, że dochodzona kwota przewyższa uzasadnione pretensje powódki i była nieadekwatna do doznanej krzywdy. Równocześnie odmowa wypłaty świadczenia także nie była uzasadnione.
W rezultacie Sąd przyjmując, że należne powódce zadośćuczynienie wynosi 4.000zł zasądził na jej rzecz od pozwanego na rzecz tę sumę na podstawieart. 822w związku zart. 436, 445 § 1 i 444 § 1 k.c.i oddalił powództwo w pozostałym zakresie.
III.
1. Powódka domagała się od pozwanego także 107,72zł tytułem kosztu leków przeciwbólowych, kołnierza ortopedycznego i gazy niezbędnej na rehabilitacji, które kupiła po kolizji i przedstawiła dowody zapłaty.
Stanowisko pozwanego kwestionującego związek przyczynowy wydatków z kolizją tak w świetle złożonych faktur, opinii biegłego ortopedy jak i zasad doświadczenia życiowego było oczywiście nietrafne wobec czego prowadzenie w tym zakresie szerszych rozważań jest zbędne.
Sąd uwzględnił zatem powództwo na podstawieart. 444 § 1 k.c.i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 102,72zł.
2. Powódka żądała od pozwanego także 500,40zł, ponieważ po kolizji nie była w stanie chodzić na zajęcia gimnastyczne, za które zapłaciła z góry. Poniosła zatem stratę, którą pozwany powinien zrefundować.
Pozwany trafnie jednak zwrócił uwagę na brak związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem drogowym, za które ponosił odpowiedzialność a wydatkiem powódki. Wyasygnowanie przez nią dochodzonej kwoty miało bowiem źródło w umowie a nie w kolizji. Z punktu widzenia obowiązku zapłaty za lekcje gimnastyki, kolizja była więc irrelewantna.
Trzeba też podkreślić, że pozwany nie może ponosić odpowiedzialności za wyjątkowo niekorzystne warunki umowy, którą powódka zawarła z klubem fitness. Zobowiązała się przecież do zapłaty za zajęcia, w których nie brała udziału z powodu stanu zdrowia.
Brak związku przyczynowego jest zatem oczywisty.
Z kolei przyjęcie, że chodzi o wartość usługi, której powódka nie uzyskała nie uzyskała nic nie zmienia. Usługa miała bowiem postać niemajątkowa i niematerialną i sprowadzał się w istocie do zapewnienia komfortu psychicznego i fizycznego. Rekompensata za tego typu następstwa kolizji mieści się zaś w przyznanym powódce zadośćuczynieniu.
W tej części powództwo podlegało więc oddaleniu.
IV.
Sąd zasądził od pozwanego odsetki ustawowe zgodnie z żądaniem, ponieważ znajdowało usprawiedliwienie wart. 481 § 1w związku zart. 817 § 1 k.c.a pozwany go nie kwestionował.
V.
1. O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 100w związku zart. 98 § 1 i 3 i 99 k.p.c.przyjmując, że powódka wygrała sprawę w 38 a pozwany w 62 setnych. Celowe koszty dochodzenia roszczenia wyniosły zaś 6.048zł i obejmowały 531zł opłaty od pozwu, 4.800zł wynagrodzenia pełnomocnika, 17zł podatku od pełnomocnictwa i 700zł i podatek od pełnomocnictwa. Pozwany powinien zatem zwrócić powódce 2.298,24zł ( 38 setnych z 6.048zł ) a powódka pozwanemu 2.986,54zł ( 62 setne z 4.817zł ); po potraceniu na korzyść pozwanego przypadała zatem suma 688,30zł.
2. Nieopłaconymi wydatkami w wysokości 11,37zł Sąd obciążył Skarb Państwa, ponieważ ich pobieranie od stron nie było racjonalne.