Sąd Rejonowy w Kętrzynie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 2/16
Data wyroku: 2017-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Matkiewicz
Słowa kluczowe: Wynagrodzenie za pracę
Podstawa prawna: art.151^1^§1pkt 2 kp w zw. z art. 322kpc
Teza: brak

Sygn. akt IV P 2/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2017 r.
Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy wK.
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Andrzej Matkiewicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Elżbieta Marciniak

po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r.
sprawyZ. O.
przeciwkoMiejskim (...). z o. o wK.
o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych, wyrównanie odprawy rentowej,

I
zasądza od pozwanegoMiejskie (...). z o. o wK.na rzecz powodaZ. O.kwotę 268,86 zł (dwieście sześćdziesiąt osiem złotych 86/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 11.01.2016r. do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III
nie obciąża powoda kosztami procesu;

IV
wyrokowi w pkt I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

V
nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kętrzynie kwotę 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem kosztów sądowych od których strona powodowa jest zwolniona z mocy ustawy.

Sygn. akt IV P 2/16

UZASADNIENIE
PowódZ. O.wniósł pozew o zasądzenie od pozwanego kwoty 1521,68 zł.
W uzasadnieniu pozwu podał, że pracując na nocnej zmianie, która trwała od 22-giej do 6-stej rano, pozostawał na stanowisku do momentu, kiedy przyszedł tam kierownik, który rozpoczynał pracę od godziny 7-mej. Powód przepracował w okresie od grudnia 2012r. do sierpnia 2014r. 50 godzin nadliczbowych, za które nie otrzymał ani dni wolnych od pracy ani wynagrodzenia.
Ponadto w dniu 6 kwietnia 2014r. powód przebywał w szpitalu, a zastępował goM. W. (1). Za tę przysługę powód odpracował dzień 6.04.2014r. w innym dniu, za który nie otrzymał wynagrodzenia.
PozwanyMiejskie (...) Spółka z o.o.wK.w odpowiedzi na pozew wniósł o jego oddalenie i zarzucił, że powodowi nie były wydawane polecenia wykonania pracy po zakończeniu tzw. zmiany nocnej. Powód nie zgłaszał pozwanemu, że świadczy pracę w godzinach nadliczbowych, a kierownik powoda od lat stawia się do pracy ok. godziny 615. Ponadto bezpodstawne jest żądanie zapłaty wynagrodzenia za dzień 6 kwietnia 2014r., albowiem w tym dniu nieobecność powoda w pracy była obecnością usprawiedliwioną i powód nie musiał w żaden sposób jej odpracowywać.
Pismem procesowym z dnia 12 kwietnia 2016r. powód rozszerzył żądanie pozwu wnosząc o wyrównanie wypłaconej odprawy rentowej podnosząc, że powodowi winna być wypłacona odprawa rentowa zgodna z załącznikiem Nr 13 do porozumienia Nr 1/92 z dnia 2 listopada 1992r.
Pozwana spółka wniosła o oddalenie powództwa w tym zakresie podnosząc, że w dniu 1 kwietnia 2015r. porozumienie Nr 1/92 przestało obowiązywać w związku z wprowadzeniem nowego Regulaminu Wynagradzania, a pozwany 15 lutego 2016r. wyraził zgodę na nowe warunki wynagradzania.
Zgodnie z obowiązującym od 1 listopada 1992r. Porozumieniem Nr 1/92 w sprawie zasad wynagradzania pracowników pozwanej spółki po 45 latach pracy pracownikowi przysługiwała odprawa rentowa w wysokości 700% kwoty bazowej ( d. załącznik Nr 13 porozumienia Nr 1/92 k.79-88).
14 marca 2015r. został opracowany nowy Regulamin Wynagradzania, który w sposób odmienny regulował zasady wynagradzania pracowników.
Do płacy zasadniczej został wliczony dodatek stażowy, za pracę w warunkach szkodliwych, dodatek za kierowanie brygadą, za środki czystości, równowartość za posiłki profilaktyczne oraz inne dodatki. Regulamin wynagradzania w sposób odmienny regulował wysokość odprawy rentowej, stanowiąc, iż powodowi przysługuje odprawa w wysokości określonej wart. 92 (1) kp, a podstawą naliczenia jest wynagrodzenie jednomiesięczne pracownika posiadane w dniu nabycia prawa do odprawy (d. regulamin wynagradzania k.103-106).
Wprowadzenie Regulaminu Wynagradzania poprzedziło spotkanie zarządu pozwanej spółki z przedstawicielami komisji zakładowych w dniach 16-17 marca 2015r. 17 marca 2017r. postanowiono, że Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy przestanie obowiązywać z dniem 31 marca 2015r. a Regulamin Wynagradzania z dnia 17 marca 2015r. wejdzie w życie z dniem 1 kwietnia 2015r. ( d. dokumentacja dotycząca wprowadzenia nowego Regulaminu Wynagradzania k.238 (d. zeznania świadkaB. A. (1)k.239,B. J. (1)k. 239-240).
W związku z wprowadzeniem Regulaminu Wynagradzania powód zgłosił się doB. J. (1)z wątpliwościami, czy ma wyrazić zgodę na zmianę zasad wynagradzania.B. J.odesłała powoda do radcy prawnego obsługującego pozwaną spółkę.
Powód w rozmowie z radcą prawnym miał wątpliwości, czy podpisywać nowe porozumienie, gdyż w tym czasie starał się o rentę. (d. zeznania świadkaU. B. (1)k.213).
9 kwietnia 2015r. powód wyraził zgodę na zmianę warunków wynagrodzenia od 1 kwietnia 2015r. w związku z zakończeniem obowiązywania Zakładowego UZP i wprowadzeniem Regulaminu Wynagradzania. Wynagrodzenie zasadnicze powoda wzrosło do kwoty 2700 zł ( d. porozumienie w aktach osobowych powoda, zeznania pozwanegoR. Ś.k.220v-221).
Zgody takiej nie wyraził inny pracownikL. F. (1), któremu pozwany wypowiedział warunki pracy i płacy w tym zakresie, ze skutkiem na dzień 30 lipca 2015r. W związku z rozwiązaniem stosunku pracy w związku z przejściem na rentę wypłacił mu odprawę rentową według zasad obowiązujących z porozumienia z 1992r. (d. akta osoboweL. F., zeznania pozwanegoR. Ś.k.220v-221).
Powód w okresie spornym pracował jako operator monitoringu – dyżury pogotowia wodno-kanalizacyjnego. Praca odbywała się w systemie zmianowym od 6-stej do 14-stej, od 14-stej do 22-giej i od 22-giej do 6-stej. W tygodniu mogło być, że 2, 3 razy zmiana nocna nie była obsadzona i wtedy pracownik pracujący od 22-giej do 6-stej zostawał dłużej do czasu przybycia kierownika działu usług wodno-kanalizacyjnych, którym był w tamtym okresieB. A. (1).B. A. (1)do pracy przychodził 10-20 minut po godzinie 6-stej i wtedy pracownik przekazywał zmianę , przekazywał klucze od dyżurki informując, czy coś się wydarzyło. Powód miał polecenie pozostania w pracy do czasu przyjazdu kierownika. Przekazanie informacji kierownikowi trwało 5-10 minut (d. zeznania świadkaB. A. (1)k.67v-68,L. B. (1)k.68v,L. F. (3)k.69,M. W. (1)k.69). Pracownikom, którzy zostali po godzinie 6-stej – ten czas oczekiwania na przyjazd kierownika i przekazanie kluczy, pozwany rekompensował, w tym powodowi, że w przypadku konieczności załatwienia spraw prywatnych w czasie godzin pracy byli oni zwolnieni z pracy, a czas nieobecności w pracy w tym czasie nie był nigdzie odnotowywany (d. zeznania świadkaM. W. (2)k.69,J. S. (1)k.117v-118).
Z kart drogowych , z dni w których pracował po godzinie 6-stej powód, nie wynika, aby po godzinie 6-stej powód jeździł pojazdem służbowym (d. karty drogowe k.126-176).
W tych dniach pomiędzy 6-stą a 7-mą nie było również zgłoszeń awarii k.177-211).
2 października 2015r. strony rozwiązały umowę o pracę za porozumieniem stron, w związku z przejściem powoda na rentę (d. akta osobowe powoda).
W związku z rozwiązaniem umowy o pracę w związku z przejściem na rentę powoda, pozwany w oparciu o Regulamin Wynagradzania z 2015r. wypłacił powodowi odprawę pieniężną w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia (bezsporne).
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie akt osobowych powoda, akt osobowychL. F. (3), grafików pracy k.5-17, regulaminów pracy k.43-45, 89-108, porozumienie w sprawie zasad wynagradzania k. 79-88, kart drogowych i rejestru zgłoszeń usterek k.126-211, protokołów pozwanego ze spotkania ze związkami zawodowymi k.238, opinii BiegłegoW. L.k.319-331, zeznań świadkówB. A. (1)k.67v-68, 239,B. J. (1)k.213v-214, 239v-240,U. B. (1)k.213,L. B. (1)k.68,L. F. (3)k.69,M. W. (1)k.69,J. S. (1)k.117v-118, zeznań pozwanegoR. Ś.k.220v-221).
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkówB. A.,B. J.,U. B.,L. B.,L. F.,M. W.,J. S..
Zeznania świadków co do okoliczności wprowadzenia nowego Regulaminu Wynagradzania oraz konieczności pozostawania w pracy do czasu przybycia kierownika są logiczne, spójne, wzajemnie się uzupełniają tworząc logiczną całość.
Sąd w tym zakresie – co do porozumienia w sprawie zmiany zasad wynagradzania dał wiarę pozwanemu. Zeznania pozwanego, który pełni funkcję Prezesa, od stycznia 2015r., są logiczne, uzupełniają się z zeznaniami świadków.
Sąd nie dał wiary zeznaniom świadkaM. O.k.214v. Świadek ten nie był pracownikiem pozwanego. Nie był obecny, kiedy powód faktycznie kończył pracę. To, że do domu wracał po godzinie 7-mej nie świadczy jeszcze, że do godziny 7-mej świadczył pracę.
Nie sposób pominąć faktu, że pracownik po zakończeniu pracy przynajmniej przebiera się, co nie jest czasem pracy. Z zeznań świadka wynika, że dzwoniła przed godziną 7-mą na telefon alarmowy pozwanego i otrzymywała informację, że powód już poszedł do domu. Te chociażby zeznania świadka świadczą, że nie pracował on do godziny 7-mej.
W ocenie Sądu w kontekście zebranego materiału dowodowego w sprawie nie sposób dać wiary zeznaniom powoda.
Zeznania powoda pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym w sprawie. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że powód w dni w których nie było zmiennika o godz. 6-stej nie kończył pracy o godz. 6-stej, a był zobowiązany do pozostania na terenie zakładu pracy do przyjścia kierownika. Natomiast w tym zakresie – (pracy do godz. 7-mej) nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym w sprawie. Żaden ze świadków nie potwierdził konieczności pracy do godziny 7-mej. Z zeznań świadków wynika, że był to czas maksymalnie do godziny 630.
Również w ocenie Sądu nie zasługuje na danie wiary zeznaniom powoda, co do okoliczności wyrażenia zgody na zmianę warunków wynagradzania w związku z wprowadzeniem nowego Regulaminu Wynagradzania.
Zeznania powoda w tej części są sprzeczne z zeznaniami świadków, pozwanego. Powód miał prawo nie przyjąć proponowanych mu warunków płacy, tak jak świadekL. F.. Powód w tym zakresie nie był wprowadzony w błąd, ani też w żaden sposób nie była wywierana na niego presja.
Sąd dał wiarę opinii uzupełniającej biegłegoW. L.(k.319-331) i przed Sądem. Opinia biegłego jest rzetelna, obiektywna i odpowiada na pytania postawione przez Sąd i strony.
W ocenie Sądu roszczenie powoda zasługuje jedynie na uwzględnienie, co do części roszczenia.
Nie zasługuje na uwzględnienie żądanie powoda zasądzenia wynagrodzenia za pracę za dzień 6 kwietnia 2014r.
Powód w tym dniu nie świadczył pracy, przebywał w szpitalu w związku z powyższym otrzymał wynagrodzenie z tytułu niezdolności do pracy. Nieobecność powoda w pracy w tym dniu nie była bowiem nieobecnością nieusprawiedliwioną. Fakt, że powoda (niezdolnego do pracy), w tym dniu zastąpił inny pracownik, nie powoduje, że to powód za ten dzień winien otrzymać wynagrodzenie.
Również nie zasługuje na uwzględnienie żądanie powoda zasądzenia odprawy rentowej.
Powód w związku z wprowadzeniem nowego Regulaminu Wynagradzania zawarł porozumienie na zmianę od 1 kwietnia 2015r. nowych warunków wynagradzania . Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby jego decyzja była podjęta pod wpływem błędu, groźby, czy też przymusu. Wręcz odwrotnie, z zeznań świadków wynika, że to właśnie powód w związku z wprowadzeniem nowego Regulaminu Wynagradzania miał wątpliwości, stąd też wizyta powoda u radcy prawnego obsługującego pozwanego, aby wyjaśnić wątpliwości.
Zasługuje natomiast na uwzględnienie częściowo roszczenie powoda, co do pracy w godzinach nadliczbowych.
Z zebranego materiału dowodowego w sprawie w sposób bezsporny wynika, że pracownicy, którzy kończyli pracę o godzinie 6-stej, w dni w których nie było zmiennika zobowiązani byli do przekazania swoich obowiązków kierownikowi, który rozpoczynał pracę od godziny 7-mej. Natomiast materiał dowodowy w sprawie nie pozwala na ścisłe określenie czasu pracy powoda. Z zeznań świadków wynika, że kierownik do pracy przychodził o różnych porach, ale na pewno przed godziną 630. Żaden ze świadków nie potwierdził, aby kierownik przychodził do pracy tuż przed godzina 7-mą.
Z zebranego materiału w sprawie wynika, że obowiązek pozostania pracownika do czasu przyjścia kierownika spowodowana była koniecznością przekazania kierownikowi informacji o przekazaniu dyżuru.
Zgodnie zart. 1511§ 1 i 3 kpza pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości:
- 100% wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy, w niedzielę i święta nie będące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym rozkładem pracy, w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę i święto. Wynagrodzenie stanowiące podstawę obliczenia dodatku obejmuje wynagrodzenie pracownika wynikające z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagrodzenia – 60% wynagrodzenia,
- 50% wynagrodzenia za pracę przypadającą w innym dniu niż określony w pkt.
Za pracę w godzinach nadliczbowych pracownik winien otrzymać normalne wynagrodzenie oraz dodatek. Przez normalne wynagrodzenie należy rozumieć takie wynagrodzenie, które pracownik otrzymuje stale i systematycznie, a więc wynagrodzenie zasadnicze, wynikające ze stawki osobistego zaszeregowania, jak i dodatkowe składniki wynagrodzenia o charakterze stałym, które pracownik otrzymuje ( por. wyrok SN z dnia 3 czerwca 1986r. I PRN 40/86, OSNCP 1987 nr. 9, poz. 140, uchwała SN z 30 grudnia 1986r. III PZP 42/86 OSNCP 1987 nr.8 , poz.106).
Natomiast dodatek określony w§ 1 pkt. 1 i 2 art.151 kpliczony jest ze stawki osobistego zaszeregowania, a gdy nie jest ona wyodrębniona 60% wynagrodzenia w przypadku pory nocnej to zgodnie z treściąart. 1577§ 1 kppora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21-szą a 7-mą. Wybór konkretnych 8 godzin dokonuje pracodawca, należy to do przedmiotu regulacji układu zbiorowego pracy, regulaminu lub obwieszczenia pracodawcy (art. 104 § 2, art. 1041§ 1 pkt. 4 kpiart. 150 kp.).
W niniejszej sprawie pozwany jako godziny nocne określił od godziny 22-giej do 6-stej, co wynika z UZP i Obowiązującego Regulaminu Pracy.
Dlatego też nie zasługują na uwzględnienie zarzuty zarówno powoda jak i pozwanego co do poprawności opinii uzupełniającej biegłegoW. L..
Sąd na podstawie materiału dowodowego w sprawie przyjął, że czas pracy powoda po godzinie 6-stej wyniósł 15 minut. Jak wynika bowiem z zeznań świadkaB. A. (1)kierownika działu usług wodno-kanalizacyjnych przychodził do pracy pomiędzy 6 a 620i wówczas powód mógł opuścić stanowisko pracy.
W ocenie Sądu w tym zakresie zeznania świadka są najbardziej wiarygodne.
Trudno bowiem przyjąć za wiarygodne zeznania pozostałych świadków, co do czasu przyjścia do pracyB. A., chociażby z uwagi na upływ czasu.
Trudno bowiem przyjąć, że po upływie 3-ch lat od zgłoszonych przez powoda roszczeń, świadkowie będą pamiętali, kiedy – konkretnie o której godzinie stawił się do pracy kierownikB. A.. Dlatego też w tym zakresie najbardziej wiarygodne są zeznania świadkaB. A., który nie mógł określić czasu przyjścia do pracy a zeznania którego nie stoją w tym zakresie w jaskrawej sprzeczności z zeznaniami pozostałych świadków.
Zgodnie z treściąart. 322 kpcw sprawie o naprawienie szkody, dochody, wzrost bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenia z umowy dożywocia, jeżeli Sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy.
Bez wątpienia sprawami o dochody są sprawy o wynagrodzenie za pracę (por. wyrok SN z 8.05.2007r. II PK 275/06 OSNP 2008, nr.9-10 poz.132, wyrok SN z 5.06.2007r. I PK 61/07, OSNP 2008, Nr 15-16, poz. 214).
Dlatego też Sąd przyjął w oparciu o zeznania świadkaB. A., że czas pracy powoda wyniósł 15 minut w dni w których nie było zmiennika.
Dlatego też mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na podstawieart.1511§ 1 pkt. 2 kpprzy zastosowaniuart. 322 kpcorzekł jak w pkt. I-szym wyroku.
W pozostałym zakresie, co do roszczenia za pracę w godzinach nadliczbowych Sąd powództwo oddalił.
Sąd oddalił powództwo powoda o zasądzenie wyrównania odprawy rentowej.
Powód wyraził zgodę na zmianę zasad wynagradzania w związku z wprowadzeniem nowego Regulaminu Wynagradzania. Wyrażenie zgody nie było wynikiem błędu ze strony powoda, ani też działaniem pod wpływem groźby, czy też przymusu. Wręcz odwrotnie, z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że powód miał pełna wiedzę i świadomość o podjętej decyzji. Świadczą o tym chociażby zeznania świadkaU. B., czy teżB. J. (1), z których do zeznań wynika, że powód przed podjęciem decyzji konsultował się, co do skutków zmiany przepisów dotyczących wynagrodzenia.
Również nie zasługuje na uwzględnienie żądanie powoda zasądzenia wynagrodzenia za dzień 1 kwietnia 2014. Powód w tym dniu przebywał na zwolnieniu lekarskim, za który otrzymał wynagrodzenie. Powód nie wykazał, że ten dzień, mimo, że był on dniem nieobecności w pracy dniem usprawiedliwionym (płatnym) został przez pozwanego zakwalifikowany jako dzień nieusprawiedliwiony.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 102 kpc. W ocenie Sądu charakter sprawy, subiektywne przekonanie powoda o zasadności swoich roszczeń uzasadniają zastosowanieart. 102 kpc.
O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawieart. 477 § 1 kpc.
O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawieart. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U. 2014r poz. 1025 z późn.zm.).