Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 689/16
Data wyroku: 2017-01-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariola Krajewska-Sińczuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437§ 2 kpk

Sygn. akt II Ka 689/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 stycznia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariola Krajewska - Sińczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Marzena Głuchowska

po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017 r.
sprawyM. K.
oskarżonego zart. 157 §2 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt II K 1172/15
zaskarżony wyrok uchyla i na podstawieart. 17§1 pkt 6 kpkw zw. zart. 101§2 kkiart. 102 kkpostępowanie w sprawie umarza wobec przedawnienia karalności przestępstwa; stwierdza, że koszty procesu w sprawie ponosi Skarb Państwa.
Sygn. II Ka 689/16

UZASADNIENIE
M. K.został oskarżony o to, że w dniu 22 września 2010 r., około godz. 18:30, na odcinku remontowanej trasy(...)M.–W., w miejscowościC., powiatu(...), województwa(...), uderzył pokrzywdzonegoŁ. W.prawą pięścią w twarz, a następnie zadawał mu ciosy po całym ciele, czym spowodował u niego uraz głowy i wstrząśnienie mózgu, co skutkowało rozstrojem jego zdrowia trwającym krócej od 7 dni,
tj. o czyn zart. 157 § 2 kk
Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 06 września 2016 r., sygn. II K 1172/15:

I
oskarżonegoM. K.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 22 września 2010 r. w miejscowościC., powiatu(...), spowodował uŁ. W.uszczerbek na zdrowiu w ten sposób, że uderzał go ręką oraz przytrzymywał go w pozycji leżącej, w następstwie czegoŁ. W.doznał urazu głowy bez obrażeń wewnętrznych oraz lekkiego wstrząśnienia mózgu, które to obrażenia spowodowały u niego rozstrój zdrowia trwający krócej niż 7 dni, tj. czynu stanowiącego występek zart. 157 § 2 kki za ten czyn na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując na podstawieart. 33 § 3 kk, iż jedna stawka dzienna jest równoważna kwocie 20 (dwadzieścia) złotych;

II
zasądził od oskarżonegoM. K.kwotę 300 (trzysta) złotych na rzecz oskarżyciela prywatnegoŁ. W.tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżyciela zryczałtowanych kosztów postępowania, a także zasądził od oskarżonegoM. K.kwotę 6.135 (sześć tysięcy stu trzydzieści pięć złotych) na rzecz oskarżyciela prywatnegoŁ. W.tytułem częściowego zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego, wykonywanego przez adw.A. L., w pozostałym zakresie kosztami ustanowionego pełnomocnictwa obciążył oskarżycielaŁ. W.;

III
zasądził od oskarżonegoM. K.na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty kwotę 100 (sto) złotych oraz tytułem częściowego zwrotu wydatków postępowania kwotę 946 (dziewięćset czterdzieści sześć złotych), w pozostałym zakresie wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając go w całości.
Wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na jego treść, a będący następstwem przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów (art. 7 kpk), poprzez bezpodstawne przyjęcie, żeM. K.jako pierwszy zaatakowałŁ. W., uderzając go pięścią w twarz i „kontynuując atak”, aŁ. W.„zasłaniając się przed atakiem, trzymanym w ręku sygnalizatorem – tzw. lizakiem, uderzył oskarżonego w głowę”, zamiast prawidłowo, że „w tracie zajściaM. K.udzielił, w związku z dostrzeżonymi uchybieniami w wykonywaniu obowiązków pracowniczych,Ł. W.reprymendy słownej oraz poinformował go o pozbawieniu premii, na co ten zareagował uderzeniemM. K.trzymanym w ręku sygnalizatorem w głowę i ramię. NastępnieM. K., broniąc się przed dalszym zamachem na swoje zdrowie, uderzyłŁ. W.pięścią w twarz, po czym doszło do dalszego, wzajemnego szarpania i wspólnego upadku do pobliskiego rowu przydrożnego”.
Podnosząc powyższy zarzut, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- uniewinnienie oskarżonego, na podstawieart. 25 § 1 kkw zw. zart. 17 § 1 pkt 2 kpkw zw. zart. 414 § 1 zd. 2 kpk,
- zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonego kosztów procesu za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz pierwszy w kwocie 3.800 zł (zgodnie ze złożonym rachunkiem), jak również za rozpoznanie sprawy przez Sąd Odwoławczy po raz pierwszy, za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz drugi, za rozpoznanie sprawy przez Sąd Odwoławczy po raz drugi, za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz trzeci – wg norm przepisanych.
Nadto, już po sformułowaniu w/w postulatów, obrońca oskarżonego zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił uchybienie, o którym mowa wart. 439 § 1 pkt 8 kpk, tj. wydanie orzeczenia pomimo, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone.
W następstwie tak sformułowanego zarzutu obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego przeciwkoM. K., przy przyjęciu za podstawę prawnąart. 17 § 1 pkt 7 kpkw zw. zart. 414 § 1 zd. 1 kpk,
- zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonego kosztów procesu za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz pierwszy w kwocie 3.800 zł (zgodnie ze złożonym rachunkiem), jak również za rozpoznanie sprawy przez Sąd Odwoławczy po raz pierwszy, za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz drugi, za rozpoznanie sprawy przez Sąd Odwoławczy po raz drugi, za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz trzeci – wg norm przepisanych.
Na wypadek stwierdzenia przedawnienia karalności czynu zarzucanego oskarżonemu, jego obrońca wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego przeciwkoM. K., przy przyjęciu za podstawę prawnąart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 414 § 1 zd. 1 kpk,
- zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonego kosztów procesu za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz pierwszy w kwocie 3.800 zł (zgodnie ze złożonym rachunkiem), jak również za rozpoznanie sprawy przez Sąd Odwoławczy po raz pierwszy, za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz drugi, za rozpoznanie sprawy przez Sąd Odwoławczy po raz drugi, za rozpoznanie sprawy przez Sąd I instancji po raz trzeci – wg norm przepisanych.
Obrońca oskarżonego wniósł także o zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonego kosztów procesu za II instancję na skutek rozpoznania niniejszej apelacji – wg norm przepisanych.
Na rozprawę apelacyjną nie stawili się oskarżony i jego obrońca – o terminie zawiadomieni prawidłowo. Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, wniósł także o nieobciążanie oskarżyciela prywatnego kosztami postępowania w sprawie, a obciążenie nimi oskarżonego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się o tyle zasadna, o ile doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania w sprawieM. K.wobec stwierdzenia przedawnienia karalności zarzucanego mu przestępstwa.
W zależności od tego, czy skutki na zdrowiu pokrzywdzonego wywołane czynem zabronionym trwały dłużej niż 7 dni, czy też tego okresu nie przekroczyły, wyróżnić można średni (art. 157 § 1 kk) oraz lekki (art. 157 § 2 kk) uszczerbek na zdrowiu. W przedmiotowej sprawie dokonując ustaleń, iż naruszenie czynności narządów ciała pokrzywdzonegoŁ. W.trwało poniżej 7 dni, Sąd I instancji oparł się na niekwestionowanej przez strony procesowe, pełnej i jasnej opinii sądowo-lekarskiej. Mamy zatem do czynienia z obrażeniami pokrzywdzonego, o jakich stanowi przepisart. 157 § 2 kk.
Przestępstwo penalizowane przez ustawodawcę wart. 157 § 2 kkjest ścigane z oskarżenia prywatnego, a zatem zgodnie z dyspozycjąart. 101 § 2 kkjego karalność ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy, natomiast w myślart. 102 kk, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność tego przestępstwa przedawnia się upływem 5 lat od zakończenia tego okresu. W związku z tym, że pokrzywdzonyŁ. W.znał personalia sprawcy w dniu zdarzenia, tj. w dniu 22 września 2010 r., karalność czynu zarzuconego oskarżonemuM. K.w ramach niniejszego postępowania ustała z dniem 22 września 2016 r. Z całą stanowczością wskazać przy tym należy, iż w dacie wydania wyroku przez Sądu I instancji, tj. w dniu 06 września 2016 r., przedawnienie karalności jeszcze nie nastąpiło, stało się to jednak przed uprawomocnieniem orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, w związku z okolicznością, iż w realiach tej sprawy doszło do zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności (art. 17 § 1 pkt 6 kpk), stanowiącej zarazem bezwzględną podstawę uchylenia orzeczenia, określoną wart. 439 § 1 pkt 9 kpk, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok uchylił i na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkw zw. zart. 101 § 2 kkiart. 102 kkpostępowanie w sprawie umorzył.
Powyższe sprawiło, że bezprzedmiotowym stało się poddanie analizie argumentacji wysuniętej przez apelującego.
Rozstrzygnięcie o kosztach procesu uzasadnia przepisart. 632a §1 kpkzgodnie z brzmieniemart. 632 ust. 1 kpkjeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie umorzenia postępowania w sprawach z oskarżenia prywatnego koszty procesu ponosi oskarżyciel prywatny, jednakże w niniejszej sprawie zastosowanie ma dodany przez art. 1 ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. (Dz. U. 2006. 95.659) zmieniający ustawę z dnia 21 czerwca 2006 r.art. 632 a §1 kpk, który stanowi, iż w wyjątkowych wypadkach, w razie umorzenia postepowania, Sąd może orzec , że koszty procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego ponosi oskarżony lub Skarb Państwa. W niniejszej sprawie uzasadnione jest skorzystanie z tej wyjątkowej regulacji obciążenie Skarbu Państwa kosztami procesu, gdyż długotrwałe prowadzenie postępowania i generowanie kosztów nie wynikało z zachowania oskarżyciela ani też oskarżonego, a było rezultatem błędów Sądu I instancji, które w konsekwencji doprowadziły do przedawnienia. Zaznaczyć należy, iż przepisart. 632 kpkma zastosowanie w sytuacji, gdy umorzenie postępowania nastąpiło w wyniku wadliwego zachowania podmiotu innego niż ten, który według przepisów miał ponieść koszty umorzonego postępowania (Grzegorczyk, Kodeks 2008, s. 1371).
Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, Sąd Okręgowy w Siedlcach orzekł jak w wyroku.