Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 417/16
Data wyroku: 2017-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gensikowski

Sygn. akt II W 417/16
.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 marca 2017 roku
Sąd Rejonowy w Grudziądzu - Wydział II Karny w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR Piotr Gensikowski
Protokolant: Wioletta Fabińska
po rozpoznaniu w postępowaniu zwyczajnym na rozprawie w dniu 24.6.2016 r., 25.8.2016 r., 11.10.2016 r., 17.11.2016 r., 10.1.2017 r., 27.2.2017 r.
sprawy z oskarżenia Urzędu Skarbowego wG.przeciwko

M. G.,
s.M.iM. z d. D.,ur. (...)wG., bez stałego miejsca pobytu, ostatnio zam.(...)-(...) G.,ul. (...),PESEL (...)

oskarżonego o to, że:

wbrew przepisomart. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych(Dz. U. z 2014, poz. 849 z późń. zm), w okresie od dnia 16.02.2015 roku do dnia 26.06.2015 roku, uchylając się od opodatkowania nie ujawnił właściwemu organowi przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od środków transportowych na 2015 rok i nie złożył deklaracji DT-1 na 2015 rok, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie w kwocie 3.984,00 zł, kwota uszczuplonego podatku nie przekracza ustawowego progu, z tym ustaleniem, że do dnia wszczęcia dochodzenia wpłacono 0,00 złtj. o wykroczenie skarbowe zart. 54 § 3 kksw zw. zart. 54 § 1 kks

orzeka

1
OskarżonegoM. G.uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, z tym ustaleniem, że wysokość należności publicznoprawnej MiastaG.narażonej na uszczuplenie wynosiła 1920 złotych, stanowiącego wykroczenie skarbowe zart. 54 § 3 kksw zw. zart. 54 § 1 kksi za to, na podstawieart. 54 § 3 kksw zw. zart. 48 § 1, 3 i 4 kkswymierza mu karę grzywny w wysokości 300 zł (trzysta złotych 00/100),

2
Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.R. K.kwotę 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) + 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku postępowania sądowego,

3
Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W 2015 r.M. G.był właścicielem następujących pojazdów mechanicznych onr rej. (...)oraz onr rej. (...).
dowód:pismo UM (k. 110)
Dnia 26 czerwca 2015 r. Prezydent MiastaG.wydał decyzję nr:(...).(...).2.321.2015, w której określił wysokość zobowiązania podatkowegoM. G.z tytułu podatku od środków transportowych za pojazd onr rej. (...)w wysokości 960 złotych.
dowód:kopia decyzji (k. 37-38)
Dnia 26 czerwca 2015 r. Prezydent MiastaG.wydał decyzję nr:(...).(...).2.248.2015, w której określił wysokość zobowiązania podatkowegoM. G.z tytułu podatku od środków transportowych za pojazdy onr rej. (...)oraz onr rej. (...)w wysokości 3024 złotych.
dowód:kopia decyzji (k. 41-42)
Dnia 14 grudnia 2016 r. Prezydent MiastaG.uchylił w całości decyzję z dnia 26 czerwca 2015 r. nr:(...).(...).2.248.2015 i określił wysokość zobowiązania podatkowegoM. G.z tytułu środków transportowych w postaci samochodu onr rej. (...)za 2015 r. w kwocie 960 złotych. Decyzja została uznana za ostateczną z dniem 14 stycznia 2017 r.
dowód:kopia decyzji (k. 127-128), pismo UM (k. 126)
M. G.został oskarżony o to, że wbrew przepisomart. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych(Dz. U. z 2014, poz. 849 z późń. zm), w okresie od dnia 16.02.2015 roku do dnia 26.06.2015 roku, uchylając się od opodatkowania nie ujawnił właściwemu organowi przedmiotu i podstawy opodatkowania w podatku od środków transportowych na 2015 rok i nie złożył deklaracji DT-1 na 2015 rok, przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenie w kwocie 3.984,00 zł, kwota uszczuplonego podatku nie przekracza ustawowego progu, z tym ustaleniem, że do dnia wszczęcia dochodzenia wpłacono 0,00 złtj. o wykroczenie skarbowe zart. 54 § 3 k.k.s.w zw. zart. 54 § 1 k.k.s.
OskarżonyM. G.w toku postępowania nie złożył wyjaśnień, gdyż w toku postępowania nie ustalono jego aktualnego miejsca pobytu i w efekcie postępowanie toczyło się w stosunku do nieobecnych (k. 67). Z tego powodu sąd ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie na podstawie dowodu z dokumentów (k. 110, k. 37-38, k. 41-42, k. 126-128), którym Sąd dał wiarę albowiem żadna ze stron, a także sąd z urzędu nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich autentyczności, czy prawdziwości. Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie dał także wiarę zeznaniom świadkaA. K.(k. 116) orazA. G.(k. 120) na okoliczność pojazdów, których właścicielem w 2015 r. był oskarżony. Oceniając przytoczony materiał dowodowy należało dojść do wniosku, że oskarżonyM. G.popełnił czyn przewidziany wart. 54 k.k.s.Wymieniony oskarżony w 2015 r. był właścicielem następujących pojazdów mechanicznych onr rej. (...)oraz o nr(...). Mając na względzie dyspozycjęart. 8 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych(t.j. z 2014 r. Dz. U. poz. 849 ze zm.) oskarżony był zobowiązany w terminie do 15 lutego 2015 r. do złożenia deklaracji podatkowej i uiszczenia podatku od środków transportowych, a mianowicie pojazdów mechanicznych onr rej. (...)oraz o nr(...), w wysokości określonej w aktach prawa miejscowego wydanych przez radę miejskąG.. Oskarżony mimo upływu ustawowego terminu nie ujawnił przedmiotu oraz podstawy opodatkowania i nie złożył deklaracji podatkowej. W efekcie jego zachowania doszło do narażenia należności MiastaG.w podatku od środków transportowych w łącznej wysokości 1920 złotych. Wymieniona kwota nie przekraczała ustawowego progu w rozumieniuart. 53 § 6 k.k.s., dlatego też zachowanie oskarżonego należało traktować jako wykroczenie skarbowe określone wart. 54 § 3 k.k.s.w zw. zart. 54 § 1 k.k.s.
Wykroczenie skarbowe określone wart. 54 § 3 k.k.s.jest zagrożone karą grzywny od 1/10 do 20-krotności minimalnego wynagrodzenia. Rozważając wymiar kary wobec oskarżonegoM. G.w tych granicach Sąd miał na względzie następujące okoliczności. W ramach dyrektywy odwołującej się do stopnia społecznej szkodliwości Sąd miał na uwadze wartość należności publicznoprawnej narażonej na uszczuplenie, która nie przekraczała ustawowego progu w rozumieniuart. 53 § 6 k.k.s.Z kolei z punktu widzenia dyrektywy prewencji indywidualnej na korzyść oskarżonego bez wątpienia przemawiała jego uprzednia niekaralność (k. 50). W świetle powyższych okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary Sąd uznał, że oskarżonemu należy wymierzyć karę 300 złotych grzywny, a więc karę grzywny w dolnych granicach ustawowych. Zdaniem Sądu kara wymierzona oskarżonemu stanowi zadośćuczynienie dyrektyw przewidzianych wart. 13 § 1 k.k.s.Przede wszystkim jest ona, z uwagi na jej wysokość, odpowiednia do niezbyt znacznego stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu zabronionego. Zdaniem Sądu kara ta nie przekracza stopnia winy oskarżonego, a także odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej i uprzedniej niekaralności oskarżonego. Z tych wszystkich względów należało orzec jak w punkcie 1-szym wyroku.
O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu orzeczono na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801) jak w punkcie 2-gim wyroku.
Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.orazart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. zart. 624 § 1 k.p.k.Sąd w punkcie 3-cim wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia opłaty, zwolnił także go od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa, mając na uwadze, że brak jest dowodów świadczących o tym, że oskarżony jest w stanie uiścić te należności.