Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 301/17
Data wyroku: 2017-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Tokarczyk
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 7 kpk

Sygnatura akt VI Ka 301/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia19 maja 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grażyna Tokarczyk
Protokolant Barbara Szkabarnicka
przy udzialeM. M. (1)
przedstawiciela(...)Urzędu Skarbowego wG.
po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2017 r.
sprawyW. L.ur. (...)wJ.
synaM.iA.
oskarżonego zart. 77§3 kks,art. 57§1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 16 stycznia 2017 r. sygnatura akt III W 1129/16
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 636 § 1 kpkw zw. zart. 113 § 1 kks

1
zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że jako podstawę wymiaru kary grzywny przyjmujeart. 57 § 1 kksprzy zast.art. 50 § 1 kks;

2
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 400 zł (czterysta złotych).

sygn. akt VI Ka 301/17

UZASADNIENIE
W. L.oskarżony został o to, że:
1. jako płatnik dopuścił wG.do niewpłacania w obowiązującym terminie na Rachunek(...)Urzędu Skarbowego wG.obliczonych i pobranych zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w oparciu o umowy o pracę w okresie od 20 lutego 2015 do 20 stycznia 2016 w łącznej kwocie 5 442,00 zł wbrew przepisomart. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26.07.1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz.U. z 2012 poz. 361 ze zm.);
tj. o wykroczenie zart. 77 § 3 k.k.s.,
2. będąc podatnikiem podatku od towarów i usług , wG., w okresie od 25 września 2015 do 25 listopada 2015 uporczywie nie wpłacał na rachunek(...)Urzędu Skarbowego wG.podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 130 235,00 zł, czym naruszyłart. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004r. o podatku od towarów i usług(Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.),
tj. o wykroczenie zart. 57 § 1 k.k.s.
Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 stycznia 2017r . sygn. akt III W 1129/16 oskarżonegoW. L.uznał za winnego popełnienia wykroczeń skarbowych opisanych w części wstępnej wyroku wyczerpujących znamiona zart. 77 § 3 k.k.s.i zart. 57 § 1 k.k.s.- i za to na podstawieart. 57 § 1 k.k.s.przy zast. art. wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 4.000,00 złotych.
Apelację od wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:
- obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to naruszenieart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nie nadanie właściwej doniosłości, potwierdzonej zeznaniami oskarżonego i świadka, okoliczności, które wskazywały na brak zamiaru popełnienia wykroczenia i deklarację zapłaty podatku przez oskarżonego oraz nieuwzględnienie, iż oskarżony do dnia dzisiejszego ma zajęte rachunki bankowe i ustanowiony został dla jego przedsiębiorstwa nadzorca sądowy,
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść polegający na nieuwzględnieniu, iż oskarżonemu zajęto rachunki bankowe oraz ustanowiony został nadzorca bankowy, w wyniku czego oskarżony nie mógł uiścić należnych podatków, pomimo iż oskarżony miał taki zamiar,
- obrazę prawa materialnego, konkretnie przepisuart. 77 § 3 kk, polegającą na uznaniu, że oskarżony wypełnił znamiona czynu opisanego w wyżej wymienionym przepisie,
- obrazę prawa materialnego, konkretnie przepisuart.57 § 3 kk, polegającą na uznaniu, że oskarżony wypełnił znamiona czynu opisanego w wyżej wymienionym przepisie,
Z ostrożności procesowej obrońca zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej kary.
Apelujący wniósł o uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź orzeczenie kary grzywny w dolnych granicach zagrożenia ustawowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Po pierwsze przypomnieć wypada apelującemu, że w postępowaniach o wykroczenia skarbowe nie znajdują zastosowania przepisyKodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, leczKodeksu karnego skarbowegoi to od lat niemal osiemnastu.
W drugiej kolejności trzeba również podkreślić, że utrwalonym jest stanowisko doktryny i orzecznictwa, iż strona kwestionująca ustalenia faktyczne taki zarzut winna sprecywzować, gdyż obraza prawa materialnego ma miejsce przy niekontrowersyjnych ustaleniach faktycznych.
Wreszcie nie sposób zgodzić się z tezą o wadliwości postępowania tak w procesie gromadzenia, jak i oceny dowodów, której nie sposób zarzucić niezgodności z zasadami wiedzy, logicznego rozumowania, czy doświadczenia życiowego, argumenty obrońcy są w tej mierze gołosłowne, a oparte na życzeniowym postrzeganiu sylwetki oskarżonego.
Jak trafnie wykazał to Sąd I instancji, oskarżony jako płatnik w wypadku podatku dochodowego, zobowiązany do obliczenia i pobrania zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w oparciu o umowy o pracę oraz podatnik podatku od towarów i usług, we wskazanych w zarzutach okresach, nie wykonywał swoich obowiązków, mając świadomość spoczywających na nim obowiązków podatkowych, pomimo powoływanej sytuacji reprezentowanej spółki.
W zakresie pierwszego ze zobowiązań nie budzi wątpliwości i jest to utrwalone w orzecznictwie sądowym, że pobranie podatku to wypłacenie pracownikowi wynagrodzenia po odliczeniu uprzednio obliczonej zaliczki ( wyrok SN z dnia 19 sierpnia 1999 r., sygn. akt III KKN 434/97, Prok. i Pr. 2000/1/16 ) zaś niewpłacenie na rachunek organu podatkowego obliczonego i pobranego podatku nie musi polegać na fizycznym przejęciu przez płatnika kwoty stanowiącej jego równowartość (por. wyrok SN z 2 sierpnia 2002 r., IV KKN 426/98, LEX nr 55193).
Jak trafnie wskazał to Sąd orzekający, zarówno w wypadku omawianych zaliczek na podatek dochodowy, jak i podatku od towarów i usług, już z samej okoliczności wypłacania wynagrodzeń oraz realizowania transakcji stanowiących podstawę VAT- u wynika, że oskarżony środkami finansowymi dysponował, a zatem sam decydował w jaki sposób niemi dysponować, świadomie i z zamiarem bezpośrednim nie realizując zobowiązań podatkowych, a tym samym wypełniając znamiona norm karnych.
Oskarżony wręcz, w trudnej sytuacji firmy znajdował pretekst dla ignorowania obowiązku uiszczania daniny państwowej. Co więcej powołując się na potrzebę utrzymywania zatrudnienia, ignorował, że takie kontynuowanie działalności, wprowadza dalsze zadłużenia, a z pewnością rzutowało to również na sytuację kontrahentów, którzy przecież także przysparzali środków utrzymania swoim pracownikom. Nie można tak bezkrytycznie, jak chciałby apelujący, szukać usprawiedliwienia w pogrążaniu w długach „swojej” działalności w imię obrony sytuacji pracowników, bez oderwania od konsekwencji, które taka postawa może wywoływać na inne podmioty i tam zatrudnionych.
W takiej sytuacji ocenić należy, jako gołosłowne twierdzenia oskarżonego o woli realizacji zobowiązań podatkowych, przy bierności postawy oskarżonego względem Urzędu Skarbowego, braku próby skorzystania z instrumentów prawnych przewidzianych właśnie dla podatników/płatników, którzy znaleźli się w trudnej, a przemijającej sytuacji finansowej oraz podobnej bezczynności w postawie wobec komornika i możliwości wystąpienia z wnioskiem o zwolnienie spod egzekucji zajętych na rachunkach bankowych środków.
Podobnie jedynie, jako próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej, ocenić należy odwoływanie się do ustanowienia nadzorcy sądowego, który przecież nie zarządza majątkiem, a jedynie we wstępnym etapie postępowania o ogłoszenie upadłości kontroluje przedsiębiorstwo i podejmowane czynności.
Podsumowując apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe, zaprezentowanej w należyty sposób ocenie dowodów nie sposób przypisać obrazy zasad wyrażonych wart. 7 kpk.
Sąd Okręgowy podzielił prawidłowość zastosowanej kwalifikacji prawnej, w rozstrzygnięciu o karze nie upatrując nie tylko rażącej surowości, ale i surowości, gdy zważy się już chociażby odniesienie z jednej strony do wysokiej społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego, takiegoż stopnia zawinienia oraz odniesienia jej wymiaru do wysokości minimalnego wynagrodzenia w chwili orzekania, co nakazuje ocenić rozmiar grzywny jako symboliczny. Apelujący też nie wskazał w czym owej surowości upatruje, bo sam wniosek apelacyjny jest enigmatyczny, a uzasadnienie środka odwoławczego nie przynosi żadnych argumentów.
Sąd Okręgowy z urzędu dostrzegł potrzebę korekty wyroku w zakresie pozostającym bez wpływu na prawa oskarżonego, a koniecznym dla nadania wyrokowi treści zgodnej z ustawą poprzez wskazanie, jako podstawy wymiaru grzywnyart. 57 § 1 kksprzy zast.art. 50 § 1 kks, gdyż ta właśnie norma prawna wskazuje, że jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych, sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok we wskazanym zakresie, w pozostałej części utrzymując orzeczenie w mocy.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśliart. 636 § 1 kpk. Przepis ten stanowi, że w sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy (…).
Zgodnie z art. 616. § 1. Do kosztów procesu należą: koszty sądowe i uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Apelację wniósł obrońca oskarżonego, zatem to oskarżony winien ponieść koszty sądowe postępowania odwoławczego, na które składają się: wydatki w kwocie 20 złotych, a także opłata w kwocie 400 złotych od orzeczonej grzywny.