Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1082/16
Data wyroku: 2017-08-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Piotrzkowska

Sygn. akt II K 1082/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 sierpnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSR Agnieszka Piotrzkowska
Protokolant:   Katarzyna Nowopolska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 21 lutego 2017 roku i 24 sierpnia 2017 roku
sprawyP. B., synaK.iA. z domu K., urodzonego dnia10 sierpnia 1982 roku wG.
podejrzanego o to, że:
W dniu 13 maja 2016 r. wG.nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, tj.art. 25 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiO.onumerze rejestracyjnym (...)jadąc drogą dojazdową w kierunkuulicy (...).W.po zatrzymaniu pojazdu, nie zachował szczególnej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa przed rozpoczęciem dalszej jazdy, w następstwie czego potrącił pieszą poruszającą się po chodniku z prawej stromy do kierunku jazdy, w wyniku czego obrażeń naruszających czynności narządów ciała na okres powyżej siedmiu dni w postaci wielołamowego złamania końca bliższego kości piszczelowej lewej, złamanie kostki przyśrodkowej mnogie otarcia skóry podudzia doznała pieszaG. B.
tj. o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.
o r z e k a:

I
ustalając, że podejrzanyP. B.dopuścił się popełnienia zarzuconego mu czynu, stanowiącego występek zart. 177 § 1 k. k.oraz uznając, że wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, na podstawieart. 66 § 1 k.k.w zw. zart. 67 § 1 k.k., postępowanie karne wobec oskarżonegoP. B.warunkowo umarza na okres próby wynoszący rok;

II
na podstawieart. 67 § 3 k.k.zobowiązuje oskarżonegoP. B.w okresie próby do uiszczenia na rzecz pokrzywdzonejG. B.nawiązki w kwocie 5.000 zł (pięć tysięcy złotych);

III
na podstawieart. 67 § 3 k. k.w zw. zart. 43a § 1 k. k.orzeka wobec oskarżonegoP. B.świadczenie pieniężne w wysokości 1.000 zł (tysiąc złotych) na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

IV
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.,art. 629 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 1 i art. 7 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. jedn. Dz. U.z 1983 r., nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądza od oskarżonegoP. B.na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania w całości w kwocie 952 zł 90 gr. (dziewięćset pięćdziesiąt dwa złote dziewięćdziesiąt groszy), oraz wymierza opłatę w wysokości 80 zł (osiemdziesiąt złotych).

Sygn. akt II K 1082/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
OskarżonyP. B.w dniu 13 maja 2016 roku około godziny 11:45 jako kierujący pojazdem markiO.onr rej. (...)poruszał się drogą dojazdową doul. (...).W.wG., na wysokościposesji nr (...). Na tym obszarze drogi obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h. Natężenie ruchu było umiarkowane, pogoda była dobra, zachmurzenie niewielkie, nie padało. Chodnikiem po lewej stronie, w kierunkuP., wzdłuż jezdniul. (...).W.szła pokrzywdzonaG. B.. Po przejściu obok gospodarstwa ogrodniczego, zbliżała się do wyjazdu z terenuposesji nr (...). W tym samym czasie oskarżonyP. B.wyjeżdżał z terenu tejże posesji, po wjechaniu na chodnik zatrzymał się przed jezdniąul. (...).W., gdzie oczekiwał na możliwość bezpiecznego włączenia się do ruchu. W trakcie oczekiwania kierowcy samochodu markiO.onr rej. (...)na możliwość bezpiecznego wykonania manewru, poruszająca się chodnikiem pieszaG. B.doszła do samochoduO.kierowanego przez oskarżonegoP. B.. Z uwagi na to, że stojący samochód tarasował całą szerokość chodnika,G. B.zdecydowała się przejść obok pojazdu przed jego przednią częścią i w tym celu doszła do krawędzi jezdni. W trakcie omijania samochoduO., gdy piesza znajdowała się w okolicy przedniego prawego narożnika pojazdu, oskarżonyP. B.ruszył, wjeżdżając na jezdnięul. (...).W.z zamiarem skrętu w prawo w kierunku śródmieściaG.. Wcześniej kierujący spojrzał w stronę jezdni odP., czy ma możliwość bezpiecznego wykonania manewru. W czasie ruszania, samochódO.oskarżonego poruszający się po łuku w prawo, najechał na idącą wzdłuż jezdni pokrzywdzonąG. B.. Kontakt z samochodem spowodował,iż pokrzywdzona została pchnięta w prawą stronę w odniesieniu do wcześniejszego jej kierunku ruchu, co spowodowało utratę przez nią równowagi i upadek na twarde podłoże w okolicy krawędzi jezdni. Po upadku pieszej, obie nogi kobiety znajdowały się przed przednim prawym kołem samochodu, a poruszający się pojazd zaczął najeżdżać na dolne kończyny pieszej. Pokrzywdzona w chwili zdarzenia byłą trzeźwa. OskarżonyP. B.zatrzymał pojazd, wysiadł z samochodu, wezwał na pomocW.iM. Z., którzy pracowali nieopodal, by przesunąć samochód i uwolnić pokrzywdzoną.G. B.była w szoku, nie pamiętała momentu uderzenia, ani nie wiedziała, jaki pojazd ją potrącił i kiedy to nastąpiło.
(dowód: szkic sytuacyjny – k. 2,
protokół badania trzeźwości – k. 3, 4 ,
protokół oględzin pojazdu - k. 5-6 ,
protokół oględzin miejsca wypadku drogowego - k. 7-8,
dokumentacja fotograficzna – k. 31-35,
zeznania świadkaG. B.– k. 21-24, 94-95,
zeznania świadkaW. Z.– k.44-46, 96-98.
zeznania świadkaM. Z.– k. 49-51, 98-99,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. B.– k. 56-58, 95-96),
PokrzywdzonaG. B.w wyniku zdarzenia doznała wieloodłamowego złamania końca bliższego kości piszczelowej lewej, złamania kostki przyśrodkowej, mnogich otarć skóry podudzia, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała (narządu ruchu) na okres powyżej siedmiu dni.
(dowód: opinia sądowo-lekarska – k. 27,
dokumentacja medyczna - k. 30)
P. B., przesłuchany w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił,iż zatrzymał się przed jezdniąulicy (...).W., by włączyć się do ruchu, spojrzałw lewo i gdy miał wolne miejsce, wolno ruszył do przodu. Wówczas zauważył pokrzywdzoną upadającą na wysokości przedniego prawnego narożnika samochodu. Zatrzymał pojazd i pobiegł po pomoc.P. B.był bardzo zdenerwowanym. Był w szoku, kobieta mogła znajdować się za słupem betonowym, dlatego jej nie widział.
Na rozprawie głównej, przesłuchany w charakterze oskarżonegoP. B.podobnie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu występku i wyjaśnił, że nie zauważył skąd nadchodziła pokrzywdzona, a zasadą jest, że pieszy na chodniku ma pierwszeństwo.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoP. B.– k. 56-58, 95-96)
P. B.nie był dotychczas karany sądownie.
(dowód: dane o karalności – k. 70 )
Sąd zważył, co następuje:
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości pozwala na przypisanie oskarżonemuP. B.popełnienia przestępstwa kwalifikowanego zart. 177 § 1 k.k.
Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach świadkówW.iM. Z.oraz pokrzywdzonejG. B., dowodach z opinii biegłych, na wyjaśnieniach oskarżonego oraz na dokumentach, z których dopuszczono dowód, w tym dokumentacji medycznej. W ocenie Sądu taki materiał dowodowy jawi się jako spójny i logiczny, pozwalający w sposób pełny i wiążący określić podstawy oraz rozmiar odpowiedzialności karnej oskarżonegoP. B..
Sąd uznał za w pełni wiarygodne i szczere zeznania świadkówW. Z.iM. Z., dotyczące udzielenia pomocy pokrzywdzonej oraz informacji od oskarżonego na temat jego zachowania jako kierującego pojazdem mechanicznym poprzedzającego wypadek komunikacyjny.
Z ostrożnością należy odnieść się do relacji pokrzywdzonejG. B.,w zakresie przyczyn i przebiegu wypadku. Wymieniona nie pamiętała bowiem momentu uderzenia przez samochód, nie byłą w stanie wskazać, gdzie doszło do zdarzenia, nie widziała pojazdu, a jedynie wskazała, iż w czasie poprzedzającym wypadek poruszała się chodnikiem i nie była zajęta np. rozmową przez telefon komórkowy. W tym zakresie nie sposób odmówić zeznaniom pokrzywdzonej waloru wiarygodności.
Wyjaśnienia oskarżonegoP. B.Sąd jedynie w części przyjął za podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, mając na względzie, iż wyjaśnienia te – odnośnie jego techniki i taktyki jazdy – pozostają w częściowej sprzeczności z ustaleniami biegłegoz zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i zmierzają do umniejszenia odpowiedzialności za zaistnienie i skutek wypadku drogowego i własne nieostrożne zachowanie. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego co do zachowaniaP. B., który oświadczył, iż pokrzywdzoną ujrzał dopiero w momencie jej upadku po potrąceniu. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach wskazywał na kwestię obserwacji drogi, prędkościz jaką poruszał się jego samochód czy własnego zachowania podczas jazdy w tym wpływu ukształtowania otoczenia na możliwość obserwacji drogi. W świetle wyników oględzin należy stwierdzić, iż to oskarżony, wprawdzie nieumyślnie, spowodował zaistnienie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania, a to z uwagi na nienależytą obserwację drogi po prawej stronie pojazdu, prawdopodobnie z powodu nadmiernego koncentrowania się na sprawnym włączeniu się do ruchu naulicy (...).W.. Powyższe zdają się potwierdzać wyjaśnieniaP. B., wedle których pokrzywdzoną zobaczył on dopiero gdy upadła pod samochodem, co było przyczyną nieustąpienia pierwszeństwa pieszej znajdującej się na chodniku, pomimo istnienia takiego obowiązku po stronie kierującego samochodem osobowym. Pokrzywdzona z kolei nie pamiętała momentu zderzeniaz pojazdem.
Sąd uznał za wiarygodne dokumenty zgromadzone w aktach sprawy,a w szczególności protokoły oględzin, pisemną opinię biegłego, dokumentację lekarskąi inne, a to z uwagi na okoliczność, iż zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, prawidłowo pod względem formalnym, a ich treść koresponduje z zeznaniami świadków oraz wyjaśnieniami oskarżonego. Przede wszystkim uwzględniono wnioski jasnych i wyczerpujących opinii biegłych z zakresu medycyny sądowej oraz rekonstrukcji wypadków drogowych, dotyczących rodzaju i mechanizmu powstania obrażeń stwierdzonych u pokrzywdzonejG. B.oraz odtworzenia przebiegu inkryminowanego zdarzenia, które zostały oparte na aktualnej wiedzy w wymienionych dziedzinach, analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Opinie te zawierają zgodne z wiedzą fachową i precyzyjne konkluzje, znajdujące oparcie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym i nie zostały skutecznie zakwestionowane przez strony postępowania.
Wypadek stypizowany wart. 177 § 1 k.k.– to tzw. średni wypadek w komunikacji. Skutkiem tego czynu jest uszczerbek na zdrowiu określony wart. 157 § 1 k.k.Przestępstwo to należy do przestępstw nieumyślnych. Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. „Sposób naruszenia zasad nie rzutuje na stronę podmiotową całego przestępstwa, ale wpływa na zawartość bezprawia; jest ono większe w razie umyślnego naruszenia zasad bezpieczeństwa, a mniejsze w wypadku ich nieumyślnego naruszenia”(M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, Odpowiedzialność za spowodowanie wypadku komunikacyjnego w świetle nowego Kodeksu karnego z 1997 r. Cz. I, Palestra 1999, Nr 1-2, s. 23).Naruszenie zasad bezpieczeństwa polega na zachowaniu się w sposób sprzeczny z tymi zasadami. Są to przede wszystkim reguły wyrażone wprost w przepisach, między innymi wUstawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Nie ma też wątpliwości, iż do zdarzenia doszło na drodze publicznej, jaką jestulica (...).W.wG..
Artykuł 177 Kodeksu karnegozawiera dwie klauzule nieumyślności – jedną odnoszącą się do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu, wyrażoną sformułowaniem „naruszając chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa” i drugą dotyczącą skutku. Oba typy przestępstwa mają jednak charakter nieumyślny, niezależnie do tego, czy sprawca naruszył zasady ruchu drogowego umyślnie, czy też nieumyślnie.
Umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym zachodzi wtedy, gdy sprawca świadomie postępuje wbrew zakazom czy nakazom, co w konsekwencji staje się przyczyną spowodowania skutków opisanych wart. 177 k.k.W literaturze i orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmowano, iż umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym ma miejsce w razie: świadomego i wyraźnego przekroczenia dozwolonej prędkości pojazdu, wyprzedzania pojazdów w miejscu niedozwolonym oraz niezachowania ostrożności przy omijaniu(Ryszard A. Stefański, Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu i w komunikacji. Rozdział XX i XXI Kodeksu karnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 224-225). Przestępstwo spowodowania wypadku komunikacyjnego ma charakter skutkowy, konieczne więc jest ustalenie, że pomiędzy stwierdzonym naruszeniem zasad bezpieczeństwa w ruchu a zaistniałym wypadkiem zachodzi związek przyczynowy.
Skutkiem wypadku określonego wart. 177 § 1 k.k.są obrażenia ciała skutkujące naruszeniem czynności narządu ciała lub rozstrojem zdrowia na czas przekraczający7 dni. Sąd nie miał wątpliwości przy ocenie skutków rozpatrywanego wypadku komunikacyjnego w odniesieniu do zdrowia i życia pokrzywdzonejG. B.. W tej mierze oparł się na jasnej, pełnej i należycie umotywowanej opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, gdzie biegły dysponował zarówno szczegółową dokumentacją medyczną dotyczącą leczenia i stanu zdrowia pokrzywdzonej, ale i zeznaniami świadków. Gdyby zatem oskarżonyP. B.nie podjął zachowania nieostrożnego z punktu widzenia taktyki i techniki jazdy, nie nastąpiłyby u pokrzywdzonej skutki w opisane w art. 157 § 1, to jest obrażenia skutkujące naruszeniem czynności narządów ciała (narządu ruchu) na czas trwający dłużej niż siedem dni.
Przedmiotem ochronyart. 177 k.k.są najbardziej fundamentalne z wartości, za jakie należy uznać życie i zdrowie człowieka. Nie jest natomiast przedmiotem ochrony bezpieczeństwo w komunikacji, które stanowi jedynie pewien specyficzny stan, charakteryzujący się brakiem zagrożeń dla wspomnianych dóbr(G. Bogdan, Komentarz do art. 177 kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II, LEX).
P. B.spowodował wypadek komunikacyjny w ruchu lądowym nieumyślnie. Charakterystyczne dla tego typu naruszeń, co zresztą stanowi istotę powyższego przestępstwa, jest nieostrożne zachowanie się sprawcy. Oskarżony bowiem nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym zawarte wart. 25 Ustawy z dnia20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ze zm.) na skutek nienależytej obserwacji drogi po której się poruszał bądź błędnej oceny sytuacji drogowej, w konsekwencji nie ustępując pierwszeństwa pieszejG. B..Wartykule 3 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowymwyrażona jest ogólna zasada ostrożności, która polega na dyrektywie unikania wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić czy narazić kogokolwiek na szkodę, przy czym chodzi o obiektywne reguły ostrożności, zgeneralizowane w stopniu pozwalającym na sprostanie im modelowego uczestnika ruchu. W sytuacjach związanych z większym niż przeciętne niebezpieczeństwem, ustawa wymaga zachowania szczególnej ostrożności, zatem chodzi tu o wyższy stopień zaangażowania uwagi kierującego. Zgodnie z obowiązującymi regułami kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Dodatkowo pieszy znajdujący się na przejściu dla pieszych, a tym bardziej na chodniku, ma pierwszeństwo przed pojazdem. Do zdarzenia rozpatrywanego w niniejszej sprawie doszło w wyniku nieprawidłowej oceny przez kierującego pojazdem mechanicznym obszaru drogi, co było spowodowane nienależytą obserwacją otoczenia przez kierującego po prawej stronie pojazdu, bądź błędną oceną sytuacji drogowej. Gdyby oskarżony uważnie obserwował drogę, miałby możliwość dostrzeżenia pieszej, a następnie powinien był ustąpić jej pierwszeństwa, a w każdym razie kontynuować manewr – z odpowiednią prędkością, tylko wówczas, gdy w sposób szczególnie staranny upewniłby się, czy może kontynuować jazdęi nie istniałyby żadne ku temu przeszkody. W świetle wyjaśnień oskarżonego i pozostałych zgromadzonych dowodów nie można wykluczyć, żeP. B.skupił swoją uwagę na obserwacji drogi przed sobą i po lewej stronie.P. B.dysponował możliwością uniknięcia wypadku, w taki sposób, że po zatrzymaniu samochodu nie powinien był rozpoczynać dalszej jazdy bez wcześniejszego upewnienia się, czy przed samochodem oraz w jego pobliżu nie przechodzi osoba piesza, której znalezienie się w tym miejscu było uzasadnione położeniem chodnika.
Wedle ustawy karnej, za przestępstwo kwalifikowane zart. 177 § 1 k.k., Sąd wymierza karę pozbawienia wolności do lat trzech. Z uwagi jednak na spełnienie przesłanek zart. 66 § 1 k.k., Sąd po zbadaniu wszelkich okoliczności sprawy, które ostatecznie nie budziły wątpliwości, uznał, iż pierwotnie skierowany przez Prokuratora wniosek zasługuje na uwzględnienie i zasadne jest warunkowe umorzenie postępowania karnego toczącego się przeciwkoP. B.. Warunkowe umorzenie jest szczególnym środkiem odpowiedzialności karnej, polegającym na poddaniu próbie sprawcy przestępstwa, co zakłada stwierdzenie jego popełnienia, a więc i winy sprawcy. Niewątpliwie opisana instytucja w większym stopniu sprzyja likwidacji konfliktu wywołanego przestępstwem i znajduje zastosowanie tam, gdzie nie ma potrzeby – ze względu na cele kary – jej wymierzania, a nawet kontynuowania postępowania karnego i doprowadzania do wyroku skazującego.
Wobec oskarżonego nie zachodzą żądne przesłanki wyłączające jego winę w zakresie czynu, jakiego się dopuścił. Zdaniem Sądu wina ta nie jest jednak znaczna. Oskarżony wprawdzie jest osobą dorosłą, o dużym doświadczeniu życiowym, a w chwili zdarzenia nie znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej, jednakże działał nieumyślnie, poprzez nieostrożność doprowadził do zaistnienia wypadku drogowego, którego skutkiem były obrażenia ciała u pokrzywdzonej. OskarżonyP. B.naruszył nieumyślnie podstawowe zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Swoim zachowaniem wystąpił przeciwko istotnemu dobru prawnemu, jakim jest zdrowie i życie innej osoby, pośrednio również bezpieczeństwo w komunikacji, wykazał się brakiem należytej rozwagi i nierespektowaniem powszechnie znanych zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Oskarżony spowodował przy tym nieumyślnie tzw. średnie obrażenia ciała uG. B.. Nadto zachowanie oskarżonego można określić mianem nieprawidłowego, charakteryzującego się niezachowaniem szczególnej ostrożności i nieustąpieniem pierwszeństwa pieszej.P. B.zdał sobie sprawę ze skutków i przyczyn swego nieostrożnego zachowania i wyraził skruchę. Postawa oskarżonego wskazuje, iż zdarzenie opisane w akcie oskarżenia było czymś jednorazowym w jego dotychczasowym życiu, nie był nigdy karany za żadne przestępstwo, cieszy się pozytywną opinią środowiskową w miejscu zamieszkania, zatem jego warunki osobiste oraz dotychczasowy nienaganny sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Mając powyższe okoliczności na względzie, Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne przeciwkoP. B., wyznaczając minimalny okres próby, gdyż dla zweryfikowania prawidłowej prognozy kryminalistycznej wobec oskarżonego będzie on wystarczający.
Sąd orzekł również od oskarżonegoP. B.na rzecz pokrzywdzonejG. B.nawiązkę w kwocie 5.000 zł. Przepisart. 67 § 3 k.k.zezwala na orzeczenie nawiązki zamiast środka karnego w postaci zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Ustawodawca nie precyzuje bliżej racji, dla których sąd może odstąpić od orzeczenia naprawienia szkody na rzecz nawiązki, ma to jednak zwykle miejsce, gdy zaistnieją trudności w ustaleniu szkody,a pokrzywdzony złożył wniosek o jej naprawienie. W takiej sytuacji nawiązka pełni funkcję zryczałtowanego odszkodowania. W realiach niniejszej sprawy, skoro charakter zdarzeniai przypisanego oskarżonemu czynu dotyczą szkody na sobie, orzeczona nawiązka ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie doznanej w wyniku przestępstwa krzywdy. kwota 5.000 zł w sposób uwzględnia i rodzaj i rozmiar naruszenia przez oskarżonego reguł ostrożności, jak również z całą pewnością nie przekracza doznanej przez pokrzywdzonąG. B.krzywdy, tym bardziej, iż oskarżycielka posiłkowa oczekiwała kwoty dwukrotnie niższej i dochodzi ona stosownych roszczeń od ubezpieczyciela.
Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonegoP. B.środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Środek ten będzie wystarczający do wzmocnienia wychowawczego oddziaływania wobec oskarżonego, uzmysłowi mu nieopłacalność popełniania przestępstw i szkodliwość podjętego postępowania, a uiszczenie wskazanej kwoty leży w możliwościach płatniczych oskarżonego.
Sąd wymierzyłP. B.na rzecz Skarbu Państwa stosowną opłatę oraz obciążył pozostałymi kosztami sądowymi, nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od tego obowiązku.