Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 715/17
Data wyroku: 2017-08-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt VII Ka 715/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski
Protokolant: stażysta Małgorzata Serafińska
przy udziale oskarżyciela publicznego asp. szt. Joanny Śmilgin Lis
po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r.
sprawyP. R.,ur. (...)wO., synaW.iT. z domu M.
obwinionego zart. 92 akw w zw. zart. 20 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie IX W 597/17
I utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
II zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 ( pięćdziesiąt ) zł tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków za postępowanie odwoławcze oraz kwotę 50 ( pięćdziesiąt ) zł tytułem opłaty za II instancję.
Sygn. akt VII Ka 715/17

UZASADNIENIE
P. R.został obwiniony o to, że w dniu 21 stycznia 2017 r. wO.naul. (...)kierując samochodem markiD. (...)onr rej. (...)przekroczył dozwoloną prędkość o 45 km/h jadąc z prędkością 45 km/h na ograniczeniu do 50 km/h
tj. o wykroczenie zart.92 akw w zw. zart.20 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym
Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie IX W 597/17
I obwinionego uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie zart.92 a kw w zw. zart.20 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowymskazał g, wymierzając mu na podstawieart.92 akw karę 500 zł grzywny,
II na podstawieart.118§1 kpwiart.3 ust.1w zw. z Zart.21pkt.2 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postepowania w kwocie 100 zl i oplata w kwocie 50 zł.
Powyższy wyrok zaskarżył obwiniony i zarzucił mu naruszenie przepisów postepowania poprzez mało wnikliwa analizę zgłoszonych dowodów i tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie może być podzielona.
Na wstępie zauważyć należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, czemu dał wyraz w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Przedstawiony w nich tok rozumowania jest zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i w żadnym wypadku nie wykracza poza granice przyznanej Sądowi swobody. Stąd też odnosząc się w pierwszym rzędzie do podnoszonych zarzutów obrazy przepisów postępowania należy stwierdzić, że są one chybione. Takim samym są formułowane w dalszej kolejności zarzuty dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych. Zauważyć trzeba, że podnosząc tego rodzaju zarzuty skarżący faktycznie polemizuje z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji, faktycznie nie wykazując jakich to uchybień w zakresie logicznego rozumowania, prowadzących do błędnych wniosków w zakresie stanu faktycznego dopuścił się Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody rozstrzygnięcia o winie obwinionego, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację.Apelacja w istocie nie wskazuje na takie okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. W tej sytuacji nie ma potrzeby ponownego przytaczania całości argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, którą Sąd Okręgowy podziela i należy jedynie zaakcentować podstawowe elementy, które przemawiają za odmową podzielania stanowiska skarżącego.
Podkreślić zatem należy, ze Sąd I instancji w pełni zasadnie nie uznał za wiarygodne tych twierdzeń obwinionego, w których wskazał, że nie przekroczył dozwolonej prędkości naul. (...). Trafnie w tym zakresie Sąd I instancji wskazał na zmienność w tym przedmiocie relacji samegoP. R.- k.120.
Przede wszystkim w ocenie Sądu Okręgowego nie ma żadnych podstaw do zakwestionowania twierdzeńP. N.co do dokonanego przez niego pomiaru prędkości pojazdu obwinionego. Świadek ten był uprawniony w zakresie wykonywania pomiarów prędkości pojazdów a przedmiotowego pomiaru prędkości samochodu kierowanego przez obwinionego dokonał z odległości 142,8 m, przy czym samochódD.nie był zasłaniany. Wskazać przy tym należy, że miernik był sprawny- k.4.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów obwinionego podnieść należy, że Sąd I instancji trafnie uznał, że urządzenie(...)przed rozpoczęciem pomiarów prędkości zostało prawidłowo zkalibrowane. Co przy tym istotne przeprowadzenie prawidłowości działania miernika laserowego znajduje potwierdzenie w odpowiednim zapisie w notatniku służbowym- k.104 odw. a brak jest podstaw do przyjęcia aby takie potwierdzenie poprzez stosowną służbową adnotację nie było wystarczające. Tym samym całkowicie chybione jest odwoływanie się przezP. R.do dyspozycji §12ust.2 Rozporządzenia jak na k.128-131 i wskazywanie przy tym, że pomiar w takiej sytuacji nie powinien być przeprowadzany. Tymczasem przed podjęciem czynności na drodze dokonano sprawdzenia stanu urządzenia, które było dopuszczone do użycia i zarazem potwierdzono w notatniku służbowym przeprowadzenie testu.
Nie może być uwzględniony również zarzut obwinionego co do rzekomo błędnego przeprowadzenia testu skoro funkcjonariusz nie użył taśmy ze skalą w stopach ale wózka pomiarowego mierzącego odległość w metrach.P. R.w tym zakresie odwołał się do tekstu instrukcji jak na k.57 akt, Jednakże zwrócić należy uwagę, że ta sama instrukcja na stronie 48 ( k.56 odw. akt ) stwierdza, żekontrola kalibracji instrumentu może być przeprowadzona na kilka sposobów, wskazuje na często stosowane metody pomiaru oraz przedstawia metody zalecane. Tym samym analiza treści instrukcji w tym zakresie w żaden sposób nie pozwala na skuteczne podważenia metody testu przeprowadzonego przezP. N., przy czym co istotne instrukcja posługuje się zamiennie jednostkami pomiaru odległości ( np.50 stop, około 15 m ).
Wreszcie nie może być uznane za zasadne wskazywanie przez obwinionego, że dokonany pomiar prędkości jego pojazdu nie mógł być prawidłowy z uwagi na to w jakim miejscu został on zatrzymany do kontroli. Sąd I instancji prawidłowo odniósł się także i do tej kwestii- k.120-120 odw. Dodatkowo zatem wskazać należy, że analiza przeprowadzonych dowodów, w tym rodzaju pojazdu i rozwijanej przez niego prędkości, stanu drogi i warunków pogodowych przy uwzględnieniu odległości z jakiej pomiar był dokonywany w żaden sposób nie może podważyć wyniku pomiaru między innymi z uwagi na czas reakcji kierowcy i drogę hamowania pojazdu.
Potwierdzeniem zeznań wymienionego świadka była relacja drugiego funkcjonariusza.G. M.nie on dokonywał pomiaru prędkości pojazdu obwinionego, lecz widział miejsce zatrzymania pojazdu obwinionego a przede wszystkim potwierdził przeprowadzenie testu urządzenia.
W konsekwencji nie sposób przyjąć aby zeznania wskazanych osób stanowiły pomówienie obwinionego Funkcjonariusze byli osobami obcymi dlaP. R.i nie mieli żadnego powodu aby składać nieobiektywne zeznania.
Okoliczności sprawy wynikające z przeprowadzonych dowodów pozwalają także na uznanie, że grzywna określona przez Sąd Rejonowy odpowiada stopniowi społecznej szkodliwości czynu, którego obwiniony się dopuścił oraz stopniowi jego zawinienia, a także spełnia cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej.
Mając powyższe na uwadze zaskarżony wyrok jako prawidłowy utrzymano go w mocy-art.437 § 1 kpk,art. 438 pkt.2-3 kpkw zw. zart.109§1 kpw.
Na podstawieart.118§1 kpww zw. zart.3ust.1, art.8 i art.21pkt.1 ustawy o opłatach w sprawach karnychzasądzono od obwinionego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę za II instancję uznając, że jego sytuacja osobista i majątkowa pozwala na ich poniesienie.