Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 488/16
Data wyroku: 2016-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, Klara Łukaszewska, del do Jarosław Staszkiewicz
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 17§1 pkt 7 kpk

Sygn. akt VI Ka 488/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Tomasz Skowron
Sędziowie  SO Klara Łukaszewska
SR del do SO Jarosław Staszkiewicz (spr.)
Protokolant   Małgorzata Pindral
przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej GórzeD. K.
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 roku
sprawyS. Z.ur. (...)wL., s.F.iD. z domu S.
o wyrok łączny
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 8 lipca 2016 r. sygn. akt II K 157/16

I
uchyla zaskarżony wyrok wobec skazanegoS. Z.i na podstawieart. 17§1 pkt 7 kpkpostępowanie w sprawie umarza, obciążając kosztami postępowania Skarb Państwa,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. S.kwotę 147,60 zł w tym 27,60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym.

Sygnatura akt VI Ka 488/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Lubaniu z 8 lipca 2016 roku w sprawie II K 157/16:
- na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.orazart. 86 § 1 k.k.połączono skazanemuS. Z.kary pozbawienia wolności orzeczone w sprawach II K 222/10 i II K 424/15 Sądu Rejonowego w Lubaniu i wymierzono mu karę łączną 5 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności;
- na podstawieart. 574 k.p.k., pozostałe rozstrzygnięcia w połączonych wyrokach pozostawiono do odrębnego wykonania;
- na podstawieart. 577 k.p.k.w zw. zart. 63 § 1 k.k.zaliczono na poczet kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie II K 222/10 Sądu Rejonowego w Lubaniu od 17 IX 2014 roku do 8 VII 2016 roku;
- na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturzezasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. S.koszty nieopłaconej obrony z urzędu w kwocie 295,20 złotych, w tym podatek VAT w kwocie 55,20 złotych;
- na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.iart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zwolniono skazanego od ponoszenia kosztów sądowych i nie wymierzono mu opłaty.
Z wyrokiem tym nie zgodził się Prokurator Prokuratury Rejonowej w Lubaniu. Zarzucił obrazęart. 85 § 1 k.k.w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawą z 20 II 2015 roku o zmianie ustawy – kodeks karny i niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2015 roku poz. 396 ) oraz art. 19 ustawy o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż łączeniu w wyroku łącznym podlegają także kary orzeczone wyrokiem łącznym, jeżeli wyrok łączny został wydany po dniu 1 lipca 2015 roku, podczas gdy prawidłowa interpretacjaart. 85 § 1 k.k.w zw. z art. 19 ustawy o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw prowadzi do wniosku, iż łączeniu na zasadzieart. 85 § 1 k.k.w brzmieniu po nowelizacji przeprowadzonej ustawą z 20 II 2015 roku o zmianie ustawy – kodeks karny i niektórych innych ustaw podlegają jedynie wyroki skazujące, jeżeli choćby jeden z nich został prawomocnie wydany po dniu 1 lipca 2015 roku. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania.

Sąd zważył, co następuje:
Apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie zarówno, co do podniesionego zarzutu, jak i sformułowanego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia sądu I instancji powołano się na art. 19 ustawy z 20 II 2015 roku o zmianie ustawy – kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, jako umożliwiający orzeczenie w niniejszej sprawie kary łącznej przy zastosowaniu przepisówkodeksu karnegoobowiązujących od 1 VII 2015 roku. Przepis ten w ust. 1 stanowi, iż przepisów rozdziału IX ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Słusznie wywodzi apelujący, iż wspomniany przepis nie odnosi się do sytuacji, gdy po 30 VI 2016 roku uprawomocnił się jedynie wyrok łączny, gdyż nie jest to skazanie, o którym tam mowa. Wyrok łączny nie jest bowiem wyrokiem skazującym – nie stwierdza się w nimi winy, nie rozstrzyga o odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa. Oznacza to w niniejszej sprawie, że do orzekania o karze łącznej należało zastosować, na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z 20 II 2015 roku, wyłącznie przepisy w brzmieniu sprzed 1 VII 2015 roku, gdyż wszystkie wyroki skazująceS. Z.uprawomocniły się do 30 VI 2015 roku. Zgodzić się należy, iż w realiach tej sprawy nie można na podstawie poprzedniego stanu prawnego orzec nowej kary łącznej – czyny, których dotyczyły wyroki w sprawach II K 219/14 i II K 381/14 Sądu Rejonowego w Lubaniu popełniono w 2014 roku, już po wydaniu wyroku w sprawie II K 222/10 tego Sądu. Wszystkie te występki nie pozostawały zatem w zbiegu, o którym była mowa wart. 85 § 1 k.k.w poprzednim brzmieniu.
Umknęło uwadze apelującego, iż w tej konfiguracji skazań i kar, orzeczonych wobecS. Z.rozstrzygano już w przedmiocie wydania wyroku łącznego – w sprawie II K 424/15 Sądu Rejonowego w Lubaniu.Art. 85 k.k.w brzmieniu sprzed 1 VII 2015 roku nie przewidywał możliwości objęcia karą łączną poprzednio orzeczonej kary łącznej, a więc rozważania przy wydawaniu zaskarżonego wyroku musiały dotyczyć, jak w sprawie II K 424/15, kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa skazanego. Wszystkie wyroki skazujące przeciwko skazanemu uprawomocniły się przed 1 VII 2015 roku, a więc, zgodnie z powołanym wcześniej art. 19 ust. 1 ustawy z 20 II 2015 roku, do orzekania o karze łącznej w tej poprzedniej sprawie zastosowano przepisyrozdziału IX kodeksu karnegow brzmieniu sprzed 1 VII 2015 roku. Skoro wyrok łączny w tej sprawie uprawomocnił się, to przy niezmienionej sytuacji faktycznej, powtórne rozstrzyganie w tym samym przedmiocie było niedopuszczalne. Wyrok łączny korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jeżeli żadne z orzeczeń nie ulega zmianie po jego wydaniu i nie zapada nowy wyrok skazujący wobec tej samej osoby. Takie stanowisko wielokrotnie zajmował Sąd Najwyższy, między innymi w wyroku z 15 IV 2008 roku w sprawie II KK 28/08.
W realiach niniejszej sprawy wyrok sądu I instancji, przy wydawaniu którego należało zastosować przepisykodeksu karnegow wersji sprzed 1 VII 2015 roku, dotyczył tej samej materii, co wyrok łączny w sprawie II K 424/15 Sądu Rejonowego w Lubaniu. Niedopuszczalne było zatem powtórne wyrokowanie w tej samej sprawie. Wniosek apelującego o uchylenie wyroku sądu rejonowego i umorzenie postępowania okazał się zasadny, choć podstawą do umorzenia procesu musiał byćart. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
W tej sytuacji, zgodnie zart. 632 pkt 2 k.p.k.w zw. zart. 635 k.p.k.należało stwierdzić, iż koszty procesu ponosi Skarb Państwa. Na podstawieart. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 V 1982 roku prawo o adwokaturzeoraz § 4 ust. 1 i § 17 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. S.kwotę 147,60 złotych, w tym 27,60 jako podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony skazanego w postępowaniu odwoławczym

  Klara Łukaszewska   Tomasz Skowron   Jarosław Staszkiewicz