Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1384/16
Data wyroku: 2017-06-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anita Jarząbek – Bocian, Zenon Stankiewicz, Marek Wojnar
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art.278 § 1 kk

Warszawa, dnia 19 czerwca 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1384/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz (spr.)
Sędziowie:  SO Marek Wojnar
SO Anita Jarząbek – Bocian
protokolant: sekretarz sądowy Monika Oleksy
przy udziale prokuratora: Anny Radyno - Idzik
po rozpoznaniu dnia 19 czerwca 2017 r. w Warszawie
sprawyA. P.synaW.iM.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 278 § 1 kk,art. 245 kkw zw. zart. 12 kk,art. 286 § 1 kk,
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 13 czerwca 2016 r. sygn. akt II K 380/13

I
wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że:

1
uchyla rozstrzygnięcia o wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności i grzywny zawarte w punkcie VI ;

2
uniewinnia oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa zart. 278 § 1 kkopisanego w punkcie I, przejmując w tym zakresie koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa;

3
uchyla zawarte w punkcie VII rozstrzygnięcie o obowiązku naprawienia szkody w zakresie zapłaty na rzeczK. C.kwoty 5050 zł;

II
na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzeka karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy;

III
w pozostałym zakresie utrzymuje wyrok w mocy;

IV
zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa;

V
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. W.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług.

SSO Marek Wojnar   SSO Zenon Stankiewicz   SSO Anita Jarząbek - Bocian
Sygn. akt VI Ka 1384/16

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 19 czerwca 2017r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 13 czerwca 2016r. został zaskarżony przez obrońcę, w części dotyczącej skazania za występki zart. 278§1 kkorazart. 245w zw. zart. 12 kk. Apelacja ta jest zasadna w zakresie dotyczącym dokonania zaboru mienia na szkodęK. C.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że to właśnie na podstawie zeznań tego ostatniego oparł ustalenia faktyczne odnośnie owego zaboru. Najwyraźniej jednak uwadze Sądu umknęła zmiana depozycji pokrzywdzonego w trakcie przesłuchania na rozprawie głównej, kiedy to oświadczył, iż nie wie kto ukradł narzędzia, ponieważ „do blaszaka mieli dostęp wszyscy pracownicy, było ich chyba pięciu” (k. 439). W dalszym ciągu przesłuchania podaje zaś nie tylko, iż nie zawsze zamykał ten kontener z narzędziami, ale również: „Ja zeznając na policji stwierdziłem, że to panP.zrobił bo miał dużo czasu. Te narzędzia się znalazły…” (k. 440). Rozbieżności zeznań świadka winny skłonić Sąd orzekający do bardziej szczegółowej analizy zeznań świadków – pozostałych osób zatrudnionych przezK. C.. Tego Sąd nie uczynił, wskazując jedynie na k. 5 i 6 uzasadnienia, że dał im wiarę, ponieważ ich relacje sąwiarygodne. Zwraca zaś Sąd Okręgowy uwagę, iż żaden z nich nie zaobserwował zaboru, co więcej, z zeznańA. K.wynika, iż „kluczyki były tam gdzie spali pracownicy” (k. 444), a świadekT. J.zeznał: „Narzędzia były przechowywane w blaszaku, do niego mieli dostęp wszyscy, którzy tam pracowali (…) Można było pójść i wziąć” (k. 482). Konsekwencją zatem odebrania zeznań takiej treści winno być albo uniewinnienie oskarżonego, albo dokonanie logicznego wywodu, dlaczego nie dał wiary wskazanym świadkom. Stanowisko Sądu I instancji razi brakiem owej logiki, której nie można też byłoby się dopatrzeć odmawiając wiarygodności zeznaniomK. C.złożonym na rozprawie. W przypadku bowiem uznania, że zmiana zeznań na korzyść oskarżonego determinowana była innymi względami niż przyznaniem się do zbyt pochopnego oskarżenia, to nie sposób byłoby zrozumieć, dlaczego pokrzywdzony nie zmienił również na jego korzyść zeznań w zakresie zarzutu zart. 245 kk(o czym niżej). Zważyć wreszcie należy na treść zeznańB. C.– syna pokrzywdzonego, który zeznał na rozprawie, iż dowiedział się od ojca : „…że w firmie skradzione zostały narzędzia(…) i żepodejrzanymbył panA., bo nikt inny u nas nie mieszkał” (k. 443). W konkluzji przyjąć należało, że materiał sprawy nie daje podstaw do nie budzącego wątpliwości przypisania oskarżonemu dokonania zaboru, co implikuje uniewinnienie go od zarzutu zart. 278§1 kk.
Bezzasadne jest natomiast żądanie skarżącej, by uniewinnić oskarżonego od zarzutu używania gróźb bezprawnych wobecK. C.. Depozycje pokrzywdzonego są w tym zakresie konsekwentne; o ile można byłoby tłumaczyć oskarżenie o kradzież dążeniem do odzyskania skradzionych narzędzi, bądź ich równowartości, to nie miał on jakiegokolwiek interesuw obciążaniu oskarżonego zarzutem gróźb. Co więcej, jego depozycje znajdują potwierdzenie w zeznaniuB. C., który na rozprawie oświadczył min.: „…mówił tata, że oskarżony dzwonił do niego, że nibyw nocy do niego dzwonił i mu groził (…) Jak tata mówił mi o groźbach to był wystraszony i powiedział, że zgłosi to na policję…” (k. 443). Również i ten świadek nie ma interesu prawnego w obciążaniu oskarżonego; słusznie zatem Sąd Rejonowy obdarzył jego zeznania walorem wiarygodności, uznając winę oskarżonego w zarzucanym mu zakresie za udowodnioną. Odmienne wywody apelacji mają wyłącznie charakter polemiczny, ograniczając się do deprecjonowania odczuwanego przez pokrzywdzonego zagrożenia, przy nie dostrzeżeniu jego zeznań, kiedy to – przykładowo - mówił, że z obawy przed zapowiedzianym spaleniem samochodu parkował pojazd poza miejscem zamieszkania. Należało zatem w tym zakresie utrzymać wyrok w mocy.
Odnosząc się – po myśliart. 447§1 kpk– do surowości orzeczonych kar jednostkowych uznać należało, że nie jest ona nadmierna, zwłaszcza gdy zważy się na uprzednią wielokrotną karalność sądową oskarżonego oraz działaniew warunkach określonychart.12 kk. Skierowanie go do odbycia kary łącznej,w wysokości orzeczonej przez Sąd Okręgowy, winno wdrożyć oskarżonego do przestrzegania zasad porządku prawnego w przyszłości, umożliwiając przewartościowanie dotychczasowej nagannej postawy życiowej.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania w II instancji uzasadnione jest ustaloną przez Sąd Rejonowy trudną sytuacją materialną oskarżonego.