Sąd Rejonowy dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
XVI Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XVI C 718/17
Data wyroku: 2017-08-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt XVI C 718/17

UZASADNIENIE
wyroku z dnia 28 czerwca 2017 roku
Pozwem z dnia 23 lutego 2016 roku strona powodowa -F. S.Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wW.wniosła o zasądzenie od pozwanegoK. Z.kwoty 141,22 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 kwietnia 2014 roku od kwoty 91,22 zł do dnia zapłaty i od kwoty 50 zł od dnia 22 lipca 2014 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 19 września 2016 roku nabyła na podstawie umowy przelewu wierzytelności wierzytelność przysługującą(...) S.A.względem pozwanego z tytułu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wskazała, że zobowiązanie pozwanego stwierdzone jest dokumentami księgowymi wystawionymi przez poprzedniego wierzyciela. Jednocześnie podniosła, że wezwała pozwanego do dobrowolnej zapłaty spornej kwoty, jednakże bezskutecznie (pozew k. 1-6).
Na rozprawie w dniu 29 maja 2017 roku strona pozwana oświadczyła, że nie uznaje powództwa i wnosi o jego oddalenie. Potwierdziła, iż w przeszłości była stroną umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z(...)Polska. W ocenie strony umowa została jednak rozwiązana, związany z jej wykonywaniem sprzęt technicznych zwrócony i kwestia ta nie była w ogóle przedmiotem sporu. Tym samym z tytułu w/w umowy nie istnieją jakiekolwiek zobowiązania pozwanego (protokół rozprawy k. 63v).
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 11 stycznia 2012 roku pomiędzyK. Z.a(...) sp. z o.o.wW.została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Z tytułu zawartej umowy(...) sp. z o.o.wW.wystawiła na jego rzeczfakturę VAT nr (...)oraz rozliczenia nr(...)i nr(...). Rozliczenie nr(...)z dnia 2 lipca 2014 roku opiewające na kwotę 141,22 zł, obejmowało niedopłatę za usługę dostarczenia internetu w wysokości 91,22 zł i opłatę za brak zwrotu sprzętu w terminie w wysokości 50 zł (umowa o świadczenie usług k. 19-20, dokumenty księgowe k. 44-47).
Usługi były świadczone przez(...)Polska do 1 kwietnia 2014 roku. Sprzęt został zwrócony w dniu 18 czerwca 2014 roku. Od daty wystawienia ostatniego rozliczenia(...)Polska nie żądała odK. Z.zapłaty (zeznaniaE. Z.k. 63-63v, odpowiedź na korespondencję k. 56).
W dniu 16 września 2016 roku pomiędzy(...) sp. z o.o.wW.aF. S.Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą wW.została zawarta umowa cesji wierzytelności mającej przysługującej wobecK. Z.w wysokości 141,22 zł (umowa cesji wierzytelności k. 21-30).
Pismem z dnia 31 stycznia 2017 rokuF.(...)wezwałK. Z.do zapłaty w/w kwoty wraz z odsetkami w wysokości 32,96 zł (wezwanie do zapłaty k. 49). Żądana kwota nie została uiszczona.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów złożonych do akt przez strony. W odniesieniu do dokumentów, które zostały przedłożone w formie zwykłych kserokopii, strony nie zakwestionowały rzetelności ich sporządzenia ani nie żądały złożenia przez stronę przeciwną ich oryginałów (zgodnie zart. 129 kpc). Również i Sąd badając te dokumenty z urzędu, nie dopatrzył się w nich niczego, co uzasadniałoby powzięcie jakichkolwiek wątpliwości co do ich wiarygodności i mocy dowodowej, dlatego stanowiły podstawę dla poczynionych w sprawie ustaleń. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą razem zasadniczo spójny i nie budzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy.
Podstawą ustalenia stanu faktycznego stały się także zeznania świadkaE. Z., matki pozwanego, którym Sąd dał wiarę w całości. Dodatkowo czyniąc ustalenia faktyczne Sąd uwzględnił zgodne twierdzenia stron w trybieart. 229 kpcoraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie zaprzeczył w trybieart. 230 kpc.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo jako nieudowodnione nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, iż podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia każdej sprawy cywilnej stanowi materiał procesowy (tzn. fakty i dowody) zebrany w toku postępowania, o czym przesądza treśćart. 316 § 1 i art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 roku – Kodeks postępowania cywilnego(tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1822 ze zm., powoływany dalej w skrócie jakokpc). Jednak zgodnie zart. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny(tj. Dz. U. z 2017 roku, poz. 459, powoływany dalej w skrócie jakokc) orazart. 232 kpcto strony obowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powyższe przepisy stanowią normatywną podstawę zasady kontradyktoryjności, zgodnie z którą ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania, do nich należy gromadzenie materiału i wreszcie to one ponoszą odpowiedzialność za jego wynik (vide:uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6–7, poz. 76, z glosą A. Zielińskiego, Palestra 1998, nr 1–2, s. 204; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1997 roku, II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113).
Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że strona powodowa nie sprecyzowała w pozwie przedmiotu swego żądania, a więc z czego wywodzi roszczenie zapłaty kwot 141,22 złotych. Na podstawie złożonych przez nią dokumentów Sąd jedynie może się domyślać, że kwota ta wynika z dokumentu księgowego – rozliczenia nr(...)z dnia 2 lipca 2014 roku, obejmującego kwoty z tytułu niedopłaty za abonament i opłatę za brak zwrotu sprzętu w terminie. Okoliczności te dodatkowo uprawomocnił pozwany, składając oświadczenia i dokumenty w sprawie.
Tym niemniej nie zmienia to konkluzji, iż strona powodowa, na której spoczywał ciężar udowodnienia żądania zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, nie wykazała powyższych okoliczności. Nie można bowiem uznać, że złożenie do akt sprawy umowy o świadczenie usług, regulaminu oraz dokumentów księgowych wystawionych na rzecz pozwanego, jest dostatecznym wywiązaniem się z obowiązku wynikającego zart. 6 kc.Przede wszystkim powodowy Fundusz nie udowodnił w ogóle, że pozwany nie wywiązał się z umowy łączącej go z pierwotnym wierzycielem. Należy pokreślić, że zachodzi zasadnicza różnica między oświadczeniem o istnieniu faktu, a dowodzeniem faktu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że faktura stanowi powszechnie przyjęty dokument rozliczeniowy. Jej doręczenie umożliwia dłużnikowi podjęcie czynności mających na celu sprawdzenie, czy świadczenie jest zasadne, tak co do istnienia, jak i co do wysokości. Umożliwia też podjęcie czynności zmierzających do spełnienia świadczenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1987 roku, IV CR 461/86, LEX nr 8802, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 1992 roku, III CZP 56/92, OSNC 1992/12/219, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2001 roku, I CKN 323/99, OSNC 2002/7-8/94).Faktura, jako dokument rozrachunkowy, nie stanowi jednak dowodu wykonania umowy w sposób uzasadniający żądanie zapłaty wynagrodzenie. Dłużnik zobowiązany jest świadczyć to, co stwierdzono w dokumencie rozliczeniowym, gdy wynika to z istniejącego stosunku zobowiązaniowego.
Ponadto, strona powodowa nie wykazała w żaden sposób wysokości dochodzonego roszczenia. Wskazać należy, że zgodnie z § 1 Ogólnych Warunków Umowy Abonenckiej, usługi świadczone były zgodnie z Regulaminem świadczeniausług i (...), stanowiącymi jej integralną część. Dokumentów tych, z których wynikałaby wysokość domniemanego zadłużenia pozwanego, strona powodowa nie przedłożyła. Sąd nie był zatem w stanie zweryfikować wysokości żądania powoda dochodzonego niniejszym pozwem – ani w zakresie ewentualnej niedopłaty za świadczone usługi telekomunikacyjne, jak w zakresie opłaty za brak zwrotu sprzętu w terminie. Nie przedstawiono dokumentu z którego wynikałoby, iż opłata za brak zwrotu sprzętu w terminu to właśnie 50 złotych. Tym bardziej nie ma dowodów na to, iż tego rodzaju postanowienie zaakceptował pozwany.
Wziąwszy pod uwagę braki w materiale dowodowym przedstawionym przez stronę powodową i uchybienie przez powoda w/w obowiązkom w zakresie ciężaru dowodu, nie zostało wykazane by istniało ze strony pozwanego jakiekolwiek zadłużenie wobec wierzyciela pierwotnego, a zatem również wobec powodowego Funduszu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd oddalił powództwo (pkt I sentencji). O kosztach postępowania (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawieart. 98 kpc, zgodnie z wyrażoną w nim zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i treść przepisów prawa, Sąd orzekł jak w sentencji.
Zarządzenie:(...).