Sąd Okręgowy w Ostrołęce
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 434/17
Data wyroku: 2017-10-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Łaszczych
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 k.k.

Sygn. akt II Ka 434/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia19 października 2017 r.
Sąd Okręgowy w Ostrołęce  II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący SSO. Anna Łaszczych
Protokolant Irena Dawid
w obecności Prokuratora Okręg. Adama Kolbusa

po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r.
sprawyS. Ś.
oskarżonego o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce
z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II K 143/17
o r z e k a :
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
3. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 złotych tytułem kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 100 złotych tytułem opłaty.
Sygn. akt II Ka 434/17

UZASADNIENIE
S. Ś.został oskarżony o to, że:
w dniu 5 stycznia 2017 r. około godz. 7.50 w miejscowościŚ.gminaM., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym –art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)na drodze publicznej, jadąc od strony miejscowościM.w kierunku miejscowościC., na prostym odcinku drogi pokrytej śniegiem, nie dostosował prędkości do panujących warunków na drodze, zjechał na prawe pobocze drogi, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem, zjechał na przeciwległy pas ruchu, gdzie doprowadził do zderzenia bocznego z prawidłowo jadącym z przeciwnego kierunku samochodem m-kiV. (...)onr rej. (...)w wyniku czego pasażerka samochoduF.,K. S., doznała rany tłuczonej głowy i złamania kości kulszowej prawej oraz kości łonowej lewej, co spowodowało naruszenie czynności narządów na czas powyżej siedmiu dni w myślart. 157 § 1 k.k.,
to jest o czyn zart. 177 § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Ostrołęcewyrokiem z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie sygn. akt II K 143/17:
1. na podstawieart. 66 § 1 k.k.w zw. zart. 67 § 1 k.k.postępowanie karne wobecS. Ś.warunkowo umorzył na okres 1 (jednego) roku próby;
2. na podstawieart. 67 § 3 k.k.orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejK. S.nawiązkę w kwocie 1.000 (jednego tysiąca) złotych;
3. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 411,91 złotych w tym 100 złotych opłaty.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoS. Ś., zaskarżając wyrok w całości i zarzucił rażące naruszenie przepisów o pstępowaniu:
- dokonanie przez Sąd I instancji dowolnej i sprzecznej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która to ocena kolejno nie podawała przekonujących przesłanek do wydania skarżonego orzeczenia, a także nie odnosiła się do wszystkich istotnych faktów i dowodów, które miały znaczenie merytoryczne dla rozstrzygnięcia, zaś koncentrowała się jedynie na wykazaniu okoliczności, które mogły świadczyć o tym, żeS. Ś.dopuścił się czynu przypisanego aktem oskarżenia, co w konsekwencji doprowadziło do oceny materiału dowodowego z naruszeniem zasady określonej wart. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 § 1 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.
-art. 193 k.p.k.wobec nie zasięgnięcia opinii biegłego w sytuacji, gdy stwierdzenia istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia wymagało powyższego przez co nie doszło do zebrania całego materiału dowodowego.
W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i uniewinnienie oskarżonego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonegoS. Ś.jest oczywiście bezzasadna i nie została uwzględniona.
Nietrafny jest podnoszony w apelacji przez obrońcę zarzut obrazy przepisów postępowania, a mianowicieart. 5 § 2 k.k.,art. 7 § 1(powinno byćart. 7)k.p.k.,art. 424 k.p.k.Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy bardzo starannie przeprowadził postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie. W myślart. 7 k.p.k.organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenionych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem prawidłowej oceny materiału dowodowego w sprawie jest wzięcie pod uwagę i dokonanie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Przy czym zwrot „wszystkie” dowody odnosi się oczywiście tylko do dowodów istotnych w sprawie. Wbrew temu, co twierdzi obrońca oskarżonegoS. Ś.w apelacji, wszystkie istotne dowody zostały poddane przez Sąd wnikliwej analizie oraz należytej, zgodnej z wymogami określonymi wart. 7 k.p.k.ocenie. Wynika to jednoznacznie z uzasadnienia wyroku. Sąd Rejonowy wyczerpująco uzasadnił, którym dowodom i dlaczego dał wiarę, a które z nich i z jakich przyczyn uznał za niewiarygodne. Ocena dowodów dokonana przez Sąd jest swobodna, ale z pewnością nie jest dowolna i przeprowadzona została z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., gdy: 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy; 2) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego; 3) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (wyroki SN z dnia 9.11.1990 r., OSNKW 1991, Nr 7, poz. 41 oraz z dnia 3.09.1998 r., V KKN 104/98; postanowienie SN z dnia 1.09.2010 r., IV KK 78/10, OSNwSK 2010, nr 1, poz. 1653).
Podnosząc zarzut obrazyart. 7 k.p.k.obrońca oskarżonego ogranicza się do polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego w kwestii oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz do odmiennej oceny tych dowodów. Dotyczy to w szczególności wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadkówB. W.,M. P.,T. S.iK. S.. Wyjaśnienia oskarżonego są tylko jednym z dowodów przeprowadzonych w sprawie i jak każdy dowód podlegają analizie i ocenie. Sąd Rejonowy takiej analizy i oceny wyjaśnień oskarżonegoS. Ś.dokonał. Należytej i zgodnej z wymogamiart. 7 k.p.k.Sąd pierwszej instancji dokonał także oceny zeznań wskazanych wyżej świadków. Obrońca oskarżonego w sposób wybiórczy traktuje dowody przeprowadzone w sprawie, eksponując te, które są dla oskarżonego korzystne. Kwestionuje natomiast w apelacji zeznania świadków, nie przedstawiając żadnych logicznych i przekonywających argumentów, które w sposób skuteczny mogłyby podważyć stanowisko Sądu w kwestii oceny i wiarygodności tych dowodów, a z których jednoznacznie wynika, że to zachowanie oskarżonego polegające na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, doprowadziło do wypadku w dniu 5 stycznia 2017 r. W przeciwieństwie do oskarżonego Sąd Rejonowy wszystkie dowody wnikliwie przeanalizował, a nie tylko pewne kwestie z nich wynikające. Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko Sądu Rejonowego w kwestii oceny materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie.
Całkowicie niezasadny jest podnoszony w apelacji przez obrońcę oskarżonego zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że nie można łącznie postawić zarzutu naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczyart. 5 § 2, leczart. 7. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów - w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia - to wówczas należy postawić zarzut naruszeniaart. 5 § 2. Jednakże naruszenie tego przepisu jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne są zależne, np. od dania wiary lub odmówienia jej określonym dowodom, to nie można mówić o naruszeniuart. 5 § 2, aewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treściart. 7 k.p.k.(wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11.10.2002 r., V KKN 251/01 i 8.09.2009 r., WA 26/09).
Niezasadny jest zarzut obrazyart. 424 k.p.k.Uzasadnienie wyroku w niniejszej sprawie zostało sporządzone przez Sąd Rejonowy w sposób szczegółowy i w pełni odpowiada wymogom określonym w tym przepisie. Podnosząc ten zarzut obrońca w zasadzie nie wskazał w jaki sposób Sąd uchybiłart. 424 k.p.k.
Nietrafny jest także podnoszony przez obrońcę w apelacji zarzut obrazyart. 193 k.p.k.Zgodnie z przepisemart. 193 § 1 k.p.k., jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego lub biegłych. W niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia takiego dowodu, gdyż sytuacja na drodze stworzona przez oskarżonegoS. Ś.była jasna i jednoznaczna. Sąd Okręgowy w całości podziela stanowisko i argumenty Sądu pierwszej instancji w tej kwestii.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że oskarżony na prostym odcinku stosunkowo wąskiej drogi, pokrytej śniegiem, przy ujemnej temperaturze powietrza, poruszając się samochodem markiF. (...)na letnich oponach, nie dostosował prędkości do panujących warunków na drodze, zjechał na prawe pobocze drogi, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem. Następnie zjechał na przeciwległy pas ruchu, gdzie doprowadził do zderzenia bocznego z prawidłowo jadący z przeciwka samochodem markiV. (...), w wyniku czego pasażerka samochodu oskarżonego doznała obrażeń ciała w postaci złamania kości kulszowej prawej i kości łonowej prawej oraz rany tłuczonej głowy, które spowodowały naruszenia czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni. Swoim zachowaniem oskarżonyS. Ś.w pełni wyczerpał dyspozycjęart. 177 § 1 k.k.Wersja oskarżonego i jego obrońcy, że winę za wypadek ponosi kierowca autobusu nie wytrzymuje konfrontacji z dowodami przeprowadzonymi w sprawie i jest nie do przyjęcia.
Z tych względów z mocyart. 437 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.
O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, w tym opłacie orzeczono na zasadzieart. 636 § 1 k.p.k.iart. 12w zw. zart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychz późniejszymi zmianami.