Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 35/17
Data wyroku: 2017-03-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jacek Myśliwiec
Słowa kluczowe: Znieważenie
Podstawa prawna: 437§1 kpk

Sygn. akt V .2 Ka 35/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  30 marca 2017  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Jacek Myśliwiec
Protokolant:  Justyna Napiórkowska
w obecności  ---
po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2017 r.
sprawy:

L. W./W./

c.S.iS.

ur. (...)weW.

oskarżonej o przestępstwo zart. 216 § 1 kk,art. 212 § 1 i 2 kk

na skutek apelacji  wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu
z dnia 25 października 2016r. sygn. akt II K 653/14
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatM. B.kwotę
420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych
(dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III.zwalnia oskarżoną od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

SSO Jacek Myśliwiec
Sygn.akt V.2 Ka 35/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 25 października 2016 r. sygn.. akt II K 653/14 w sprawie dotyczącej oskarżonejL. W.uznał za winną tego, że: w dniach 10.09.2014 t. oraz 20.09.2014 r. wR.znieważyłaR. N.słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwie tj. o czyn zart. 216 § 1 kk, przyjmując, że popełniła je w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności i za to na podstawieart. 216 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kkprzy zast.art. 33 § 1 i 3 kki za to skazał ją na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Sąd uznał oskarżonąL. W.za winną tego, że w okresie od 11.09.2014 r. do 13.10.2014 r. wR.poprzez umieszczenie na portalu(...)ogłoszenia w którym ostrzegała przed oszustem komputerowym wskazując na nazwę firmy i telefonR. N.przez co pomówiła go o takie właściwości, które mogły narazić go na utratę zaufania potrzebnego dla prowadzonej działalności gospodarczej tj. o czyn zart. 212 § 1 i 2 kki za to na podstawieart. 212 § 2 kkw zw. zart. 33 § 1 i 3 kkskazał ją na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Sąd na podstawieart. 91 § 2 kkiart. 86 § 2 kkpołączył wymierzone oskarżonej kary grzywny i orzekł karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 złotych.
Na podstawieart. 43 b kkSąd orzekł podanie treści wyroku do publicznej wiadomości poprzez jej publikację w gazetowym wydaniu tygodnika(...)oraz na stronie internetowej(...).pl.
Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz prywatnej Kancelarii Adwokackiej adw.M. B.kwotę: 708,48 złotych a tym podatek VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
Sąd na podstawieart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżoną od ponoszenia kosztów sądowych i od opłaty w sprawie.
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonej, który na zasadzieart. 444 kpkw zw. zart. 425 § 1,2,3zaskarżył powyższe orzeczenie w całości na korzyść oskarżonej.
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2,3 kpkwyrokowi zarzucił:
1.obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpk,167 kpki170 kpkpolegającą na:
a) naruszeniu swobodnej oceny dowodów – uznanie zeznań świadkaM. S.za drugorzędnych, podczas świadekM. S.profesjonalnie zajmuje się naprawą komputerów i oprogramowania oraz przywracał sprzęt oskarżonej do stanu używalności i przydatności po serwisie wykonywanym przez pokrzywdzonego;
b) uznaniu, że zeznania oskarżyciela prywatnego oraz świadkówZ.iA. N.są spójne i konsekwentne oraz znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, podczas gdy świadkowieA.iZ. N. (1)nie potwierdzili by słyszeli jakiekolwiek przekleństwa i wyzwiska kierowane przez oskarżoną wobec ich syna – oskarżyciela prywatnego oraz zaprzeczyli by widzieli ogłoszenia zamieszczone na stronie internetowej, które szkalować miały opinię oskarżyciela ;
c) oddaleniu wniosków dowodowych o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadkówD. W.,B. Z.iJ. U.jako niemających znaczenia dla rozstrzyganej sprawy, podczas gdy wskazani świadkowie mieli dostarczyć informacji o obrażeniach, jakie odniosła oskarżona wskutek użycia przemocy przezR. N.podczas spotkania w jego mieszkaniu, w konsekwencji dowieść, że oskarżyciel prywatny odpowiedział naruszeniem odpowiedzialności cielesnej;
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę ww. wyroku, który miał wpływ na jego treść, wyrażający się w przyjęciu, że:
a) oskarżona w dniu 10 i 20 września 2014 r. znieważyłaR. N.słowami powszechnie uznawanymi za obraźliwe podczas gdy przesłuchiwani w charakterze świadkówA. N.iZ. N. (1)nie potwierdzili by oskarżona używała podczas spotkań zR. N.jakichkolwiek słów obraźliwych lub wulgarnych;
b) rzekome znieważenie przez oskarżoną nie zostało spowodowane wyzywającym zachowaniemR. N., podczas gdy wskutek spotkania zR. N.oskarżona została poturbowana i miała na ciele liczne zadrapania;
c) zarzuty stawiane przez oskarżoną w ogłoszeniu ukazującym się w okresie od 11 września 2014r. do 13 października 2014r. nie były prawdziwe i nie służyły obronie interesu, podczas gdy:
- z zeznań świadkaM. S.oraz dokumentów wydanych przez serwis w którym pracował świadek wynika, że komputer uprzednio naprawiany przezR. N.po wykonaniu przez niego usługi był niesprawny, niezdatny do wykonywania przez oskarżoną prac i wykonywania podjętych zleceń i wymagał wykonani dalszych czynności programujących oraz wymiary sprzętowej;
- z zeznań oskarżyciela prywatnego wynika, że w chwili wykonywania napraw w sprzęcie oskarżonej nie posiadał on wykształcenia informatycznego i nie mógł przedstawić jakiegokolwiek dyplomu ukończenia szkoły średniej lub wyższej o specjalności informatycznej, a mimo powyższego reklamował swoje usługi sprawiając wrażenie profesjonalisty i specjalisty w zakresie informatyki;
- oskarżona zamieściła ogłoszenie po ponad tygodniu od dnia wykonania usługi przez oskarżyciela i po tym, jak uzyskała informację o brakach i błędach popełnionych przez oskarżyciela (brak zainstalowania certyfikowanego programuW., usterki sprzętowe – przepalona dioda), a więc miała sprawdzoną i precyzyjną informację o stanie wiedzy i umiejętności oskarżyciela.
Zaś z ostrożności procesowej działając na podstawieart. 427 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 4 kpkzarzucił ww. wyrokowi orzeczenie wobec oskarżonej rażąco niewspółmiernie surowej kary łącznej grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych każda oraz środka karnego w postaci podania treści wyroku do publicznej wiadomości poprzez publikację w gazetowym wydaniu tygodnika(...)oraz na stronie internetowej(...)wyrażające się w pominięciu takich okoliczności prawnie relewantnych na podstawieart. 53 kkjak: motywacja oskarżonej oraz sposób zachowania się pokrzywdzonego, a także brak precyzyjnego określenia terminu ewentualnej publikacji wyroku.
Podnosząc te zarzuty na podstawieart. 437 § 1 kpkwnosił o:

a
zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej od czynów opisanych w punktach I,II i III części wstępnej zaskarżonego wyroku;

b
w przypadku nie podzielenia stanowiska obrony wnosił o wymierzenie oskarżonej kary łagodniejszego rodzaju i zaniechania orzekania środka karnego w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości lub odstąpienie od wymierzenia kary.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonej na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie, w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku całkowicie pozbawiona była słuszności . Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej zaprzeczającej aby dopuściła się przypisanych jej przestępstw i ustalenia oparł na zeznaniach świadków (R. N.,Z. N. (1),A. N.) , które zdaniem skarżącej budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Apelująca kwestionowała nadto ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granice swobodnej oceny dowodów. Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia, należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające zart. 7 kpkprawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu , a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy gdy zostanie wykazane , że Sąd orzekający oceniając dowody – naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy , gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody , na których oparł swoje ustalenia co do przebiegu zajść i zachowania się w ich trakcie oskarżonej a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji – mając do wyboru przeciwstawne relacje dotyczące przebiegu zajść - poczynił ustalenia opierając się na zeznaniach pewnej grupy świadków uznając je za wiarygodne zaś wyjaśnieniom oskarżonej tego waloru odmówił. Z faktu , że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów, do czego zresztą był zobowiązany , nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania zwłaszcza zaś wart. 4 i 7 kpk. W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego , a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.
Przechodząc zaś do kolejnych zarzutów apelacji stwierdzić należy, iż część z nich jest efektem ewidentnych przekłamań prezentowanych przez skarżącego. Istotnie zeznaniaM. S.nic nie wnoszą do opisu przebiegu zajścia z udziałem oskarżonej i w tym znaczeniu Sąd meriti określił je jako drugorzędne. Wbrew wywodom skarżącego świadek ten naprawiając sprzęt oskarżonej nigdy nie stwierdził, że sprzęt ten przez poprzedniego naprawiającego czyliR. N.został zdewastowany . Świadek ten stwierdził jedynie, iż naprawa została przeprowadzona nierzetelnie i niewiązana się z destrukcją tego sprzętu jak w swoim ogłoszeniu podnosiła to skarżąca. Trudno zatem uznać, iż ogłoszenie oskarżonej miało na celu obronę społecznie uzasadnionego interesu. Wyrażone w nim zostały jedynie subiektywne i emocjonalne odczucia oskarżonej , które z prawdą nie miały nic wspólnego. Przekłamaniem jest stwierdzenie skarżącego, iż świadekZ. N. (1)zaprzeczył aby słyszał przekleństwa i wulgaryzmy kierowane przez oskarżoną wobec ich syna. Z treści jego zeznań ( k.131) wynika, iż przez system głośnomówiący słyszał kierowane obraźliwe sformułowania. Można natomiast zgodzić się, iżA. N.faktycznie w swoich zeznaniach w żadnym z jego aspektów nie wspomina o włączeniu przez syna zestawu głośno mówiącego umożliwiającego słyszenie przebiegu rozmowy. Należy zwrócić uwagę, iż co do treści rozmowy telefonicznej z oskarżoną zeznaniaZ. N. (2)iR. N.są wsparte treścią nagrania , z którego jednoznacznie wynika, iż oskarżona epatowała swojego rozmówcę, takimi określeniami jak : „bydlak, szmaciarz, zasraniec i skur…syn”. W tym zakresie trudno uznać za przekonujące wyjaśnienia oskarżonej, która zaprzecza, aby w trakcie rozmowy miała używać wobec pokrzywdzonego określeń obraźliwych . Także kolejny zarzut , a to zdaniem skarżącego bezzasadnego oddalenia wniosków dowodowych na okoliczność obrażeń, jakie odniosła oskarżona wobec użycia przemocy przezR. N.w tym zakresie teza ta jest sprzeczna z treścią wyjaśnień samej oskarżonej ( k.130). Z wyjaśnień tych jednoznacznie wynika, iż w trakcie zajścia w dniu 10 września 2014r.R. N.stał z tyłu i zachowywał się biernie . Tego dnia jedyny kontakt oskarżona miała de facto z rodzicami pokrzywdzonego ( zdaniem oskarżonej nietrzeźwymi) . I to w wyniku ich działania a nie pokrzywdzonego miała zostać naruszona jej nietykalność cielesna. W świetle tych słów nie sposób zrozumieć wywody skarżącego tłumaczącego, iż oskarżonej przysługiwała wobec pokrzywdzonego swoista retorsja. Wszak do naruszenia nietykalności cielesnej oskarżonej miało dojść w wyniku działania ojca pokrzywdzonego a nie jego samego. W tej sytuacji ocena obrażeń oskarżonej , na którą to okoliczność mieli być powołani świadkowie nie ma żadnego znaczenia, gdyż nie dotyczy relacji oskarżona-pokrzywdzony. Pozostałe zarzuty de facto są powieleniem poprzednich i odpowiedź na nie jest zawarta we wcześniejszych wywodach Sądu Odwoławczego. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny i jak wykazano w wielu fragmentach miały formę przekłamań sprowadzając się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd Rejonowy materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżona dopuściła się przypisanych jej przestępstw.
Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Wymierzoną oskarżonej karę grzywny tak jednostkowej jak i łączną nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową, dlatego też i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Potrzeba orzeczenia środka karnego publikacji orzeczenia wynika ze sposobu działania sprawcy i jest praktycznie jedynym realnym sposobem mogącym w minimalnym chociaż stopniu zadość uczynić pokrzywdzonemu.
Z tych powodów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymał w mocy.
SSO Jacek Myśliwiec