Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 461/16
Data wyroku: 2017-03-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grażyna Jaszczuk, Jerzy Kozaczuk, Dariusz Półtorak
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 437§ 1 kpk

Sygn. akt II Ka 461/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Dariusz Półtorak (spr.)

Sędziowie:

SSO Grażyna Jaszczuk
SSO Jerzy Kozaczuk

Protokolant:

st. sekr. sąd. Katarzyna Wierzejska

przy udziale Prokuratorów Marcina Ignasiaka, Pawła Denickiego
po rozpoznaniu w dniach 21 października 2016 r., 6 grudnia 2016 r. i 14 marca 2017 r.
sprawyK. O.,P. G.,M. G.iP. S.
oskarżonych zart. 159 kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonegoP. S., obrońcę oskarżonychM. G.iP. G., obrońcę oskarżonegoK. O., oskarżonegoK. O.
od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie
z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt II K 1419/13

I
wyrok uchyla w części dotyczącej zasądzenia od oskarżonegoK. O.kosztów procesu i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie;

II
w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem opłaty za II instancję od oskarżonych:P. O.300 zł,M. G.340 zł,P. G.340 zł,P. S.500 zł;

IV
zasądza na rzecz Skarbu Państwa tytułem wydatków postępowania odwoławczego od oskarżonych:M. G.,P. G.iP. S.kwoty po 5 zł oraz odK. O.596,55 zł.

Sygn. akt II Ka 461/16

UZASADNIENIE
K. O.,P. G.,M. G.iP. S.oskarżeni byli o to, że w dniu 02 sierpnia 2009 roku w miejscowościG.naul. (...)w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami wzięli udział w pobiciu używając pałek i kija baseballowego w ten sposób, że uderzali po całym cieleK. W.,M. W.iS. W., powodując uK. W.obrażenia ciała w postaci: stłuczenia głowy, rany lewego łuku brwiowego, rany tłuczonej kącika ust po stronie lewej i drobnych ran ciętych obu przedramion, co spowodowało rozstrój zdrowia trwający krócej niż 7 dni, natomiastM. W.iS. W.nie odnieśli obrażeń ciała, czym narazili w/w na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutków określonych wart. 157 § 1 kklub wart. 156 § 1 kk,
tj. o przestępstwo zart. 159 kk
Wyrokiem z dnia 31 maja 2016r. Sąd Rejonowy w Garwolinie orzekł:

I
oskarżonychK. O.,P. G.,M. G.,P. S.uznał za winnych tego, że: w dniu 02 sierpnia 2009 roku w miejscowościG.naul. (...)w woj.(...)działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wzięli udział w pobiciu, w tymP. S.używał drewnianej pałki zaśK. O.przedmiotu przypominającego pałkę i biliK. W.,M. W.iS. W., powodując uK. W.obrażenia ciała w postaci: stłuczenia głowy, rany lewego łuku brwiowego, rany tłuczonej kącika ust po stronie lewej i drobnych ran ciętych obu przedramion, co spowodowało rozstrój zdrowia trwający krócej niż 7 dni , narażającK. W.,M. W.iS. W.na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutków określonych wart. 157 § 1 kklub wart. 156 § 1 kkto jest popełnienia czynu zart. 158§1kki za ten czyn na mocyart. 158§1kkw zw. zart. 4§1kkskazał: oskarżonegoK. O.na karę jednego roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności,P. G.,M. G.na kary po jednym roku pozbawienia wolności orazP. S.na karę jednego roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 i § 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkw zw. zart. 4§1kkwykonanie orzeczonych wobec oskarżonychM. G.,P. G.iP. S.warunkowo zawiesił każdemu z oskarżonych na okres lat 3 tytułem próby;

III
na podstawieart. 71 § 1 kkw zw. zart. 4§1kkwymierzył oskarżonymP. G.,M. G.kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 20 złotych każda z nich orazP. S.karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 złotych każda z nich;

IV
na podstawieart. 46§2 kkw zw. zart. 4§1kkorzekł od oskarżonychK. O.iP. S.na rzecz pokrzywdzonegoK. W.nawiązki w kwocie po 3000 złotych, od oskarżonychP. G.iM. G.nawiązki na rzecz pokrzywdzonegoK. W.w kwocie po 1000 złotych;

V
podstawieart. 44§2 kkw zw. zart. 4§1kkorzekł przepadek pałki drewnianej z czarnym sznurkiem przechowywanej w depozycie KPPG.;

VI
zasądził na rzecz adw.M. Ż.kwotę 1549,80zł w tym VAT tytułem wynagrodzenia za obronę sprawowaną z urzędu;

VII
zasądził na rzecz Skarbu Państwa tytułem kosztów procesów od oskarżonych:K. O.kwotę 3203,52 złotych,M. G.,P. G.kwoty po 390,50 złotych i odP. S.1090,50 złotych.

Apelacje od tego wyroku wnieśli: obrońca oskarżonegoP. S., obrońca oskarżonychP. G.iM. G., oskarżonyK. O.oraz obrońcaK. O..
Apelacja obrońcyP. G.iM. G.zaskarżała wyrok w całości na korzyść tych oskarżonych i zarzucała:

1
na podstawieart. 438 pkt 3 oraz art. 427 k.p.k.błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zapadłego orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż w dniu 02 sierpnia 2009r. oskarżonyP. G.wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami brał udział w pobiciu pokrzywdzonych, gdy tymczasem z zebranego materiału dowodowego wynikaP. G.w tym dniu był u swojej dziewczynyB. B., co potwierdziła również świadekP. T.i nie brał udziału w pobiciu pokrzywdzonych;

2
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a toart. 4, art. 5 § 2, art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości, co do tego, czy oskarżonyP. G., oparcie ustaleń faktycznych na dowolnych, nielogicznych, niezgodnych z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego domniemaniach nieznajdujących potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a w szczególności zeznaniach świadków, w tymM. W.,K. W.iB. W., przy jednoczesnym bezpodstawnym odrzuceniu innych możliwych wersji przebiegu wydarzeń i ich kwalifikacji prawnej oraz sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający ustalenie toku rozumowania Sądu, a tym samym kontrolę zaskarżonego wyroku;

3
na podstawieart. 438 pkt 4 i art. 427 kpk– rażącą niewspółmierność kary wymierzonej oskarżonemuM. G.w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości oraz winy, wynikającą z orzeczenia zbyt wysokiej kary, co powoduje, że kara ta nie spełnia swej funkcji w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej i nie zaspokaja społecznego poczucia sprawiedliwości.

Podnosząc powyższe zarzuty na podstawieart. 437 § 1 kpkorazart. 454 § 1 kpkobrońca wnosiła o uniewinnienie oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu lub zmianę wyroku i wymierzenie oskarżonemuM. G.kary grzywny lub ograniczenia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania ewentualnie uchylenie wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego rozpoznania.
Apelacja oskarżonegoK. O.zawierała szereg zarzutów, w tym między innymi obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia poprzez naruszenie przepisuart. 626 § 1 kpk, a polegającą na nieuzasadnionym przyjęciu, że sytuacja materialna i majątkowa oskarżonego pozwala na poniesienie przez niego kosztów sądowych w zasądzonej wysokości oraz poprzez nie wykazanie, w jaki sposób Sąd uznał udział oskarżonegoK. O.w ponoszeniu kosztów sądowych w wysokości kilkukrotnie wyższej od pozostałych oskarżonych. W odniesieniu do tego zarzutu zgłoszony został wniosek o zwolnienie oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w całości, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jak zaznaczono wyżej apelacja ta zawierała szereg dalej idących zarzutów, niemniej z uwagi na zakres sporządzonego uzasadnienia ograniczonego do uchylonego przez Sąd Okręgowy rozstrzygnięcia o kosztach procesu, nie było potrzeby przytaczania bardzo obszernych zarzutów przedmiotowej apelacji.
Wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Odwoławczego nie złożył także oskarżonyP. S., jak również jego obrońca, dlatego Sąd Okręgowy nie widział potrzeby zamieszczać w uzasadnieniu zarzutów, ani wniosków odwoławczych zawartych w apelacji dotyczącej tego oskarżonego.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonychP. G.iM. G.stwierdzić należy jej niezasadność, co do kwestionowania sprawstwa pierwszego z oskarżonych, jak również w zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec drugiego oskarżonego.
Co do stawianego w tej apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, to stwierdzić na wstępie należy, iż może on być skutecznie podnoszony tylko wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (art. 7 kpk). Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawiania ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez Sąd błędu w ustaleniach faktycznych (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z 22.01.1975r. I KR 197/74, OSNKW 1975, z.5, poz. 58).
Analiza akt przedmiotowej sprawy i treść apelacji wywiedzionej przez obrońców oskarżonychP.iM. G.nie pozwala uznać, iż jej autor sprostał powyższym wymogom. W pierwszym rzędzie odnosi się to do zarzutów stawianych przez skarżącego, co do błędnej – jego zdaniem, oceny zeznańB. B.. Świadek ta zeznała bowiem, że oskarżonyP. G.przebywał w jej domu cały dzień 02 sierpnia 2009 roku, aż do godzin wieczornych, co wyklucza jego udział w zdarzeniu opisanym w stawianym, a następnie przypisanym mu zarzucie. Okolicznością, która, w ocenie obrony, przemawia za wiarygodnością zeznań tego świadka jest fakt, iż od 2011 roku nie jest już dziewczyną oskarżonego, nie utrzymuje z nim kontaktów, tak więc obecnie nie ma żadnego „interesu w jego ochronie”. Formułując takie zarzuty zapomina jednak obrońca, że pierwsze zeznania świadek składała 10 listopada 2009 roku, kiedy zP. G.łączyły ją więzy uczuciowe, co – jak słusznie uznał Sąd I instancji, mogło wpłynąć na treść depozycji tej osoby. Skoro w pierwszych tych zeznaniach świadek podała okoliczności zmierzające do zapewnienia oskarżonemu alibi, za w pełni „zrozumiałe’ uznać należy konsekwentne ich podtrzymywanie na dalszych etapach postępowania, nawet w czasie, gdyP. G.stał się dla świadka obcą osobą. W innym bowiem razie świadek, dokonując zmiany tych zeznań, mogła narazić się na odpowiedzialność karną za popełnienie występku zart. 233 kk.
Rację ma skarżąca jeżeli twierdzi, że to nie na oskarżonym ciąży obowiązek wykazania swojej niewinności, albowiem zadaniem oskarżyciela publicznego jest zgromadzenie takich dowodów, które dawałyby Sądowi podstawę do zakwestionowania wyjaśnień oskarżonego nieprzyznającego się do stawianego mu zarzutu. Nie można jednak już zgodzić się z zarzutem, jakoby Sąd w przedmiotowej sprawie potraktował materiał dowodowy „w sposób wybiórczy, jednostronny”, dokonując wyboru tylko tych dowodów, które pasowały do przyjętej z góry tezy, iż oskarżony popełnił zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn. Wbrew temu stanowisku, lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala bowiem uznać, że spełnia ono wymogiart. 424 kpk. Uzasadnienie to bowiem w pełni spełnia wymogi przywołanego wyżej przepisu i zawiera ocenę całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego (czego wymagaart. 410 kpk), zarówno korzystnego, jak i niekorzystnego dla oskarżonegoP. G.. W uzasadnieniu tym Sąd wskazał jakim dowodom i z jakich przyczyn dał wiarę, które z kolei uznał za niewiarygodne, w jakim zakresie i z jakich przyczyn. Swoje stanowisko Sąd I instancji we właściwy sposób umotywował z odwołaniem się do zasad logiki, doświadczenia życiowego, a więc reguł wskazanych wart. 7 kpk. Powoduje to, iż tego rodzaju ocena nie przekracza granic oceny swobodnej i nie może być skutecznie zakwestionowana przez skarżącą.
Sam fakt podnoszony w apelacji, iż żaden ze współsprawców nie potwierdza obecnościP. G.na miejscu zdarzenia nie może świadczyć o jego niewinności. Z praktyki orzeczniczej często znaną jest sytuacja – analogiczna jak w przedmiotowej sprawie – gdy sprawcy działający wspólnie i w porozumieniu nie składają wyjaśnień obciążających współoskarżonych licząc na analogiczne zachowanie z ich strony. Niewykluczone, że taka sama motywacja towarzyszyła współoskarżonymP. G.(tym bardziej, że realia sprawy wskazują, że stanowili oni grupę dobrych znajomych, jeśli nie przyjaciół), jednakże okoliczność ta nie wyklucza sprawstwa oskarżonego, ponieważ wskazują na to inne materiały zgromadzone w sprawie. Dowodami takimi są niewątpliwie zeznania pokrzywdzonych i ich matkiB. W.. Obrońca kwestionując wiarygodność zeznań tych osób, co do uczestnictwa w zdarzeniuP. G.przytacza jedynie korzystne dla tej tezy, wyrwane z kontekstu, fragmenty wypowiedzi, pomijając jednak już te, które wskazują na sprawstwo oskarżonego. I tak autor apelacji mija się z prawdą twierdząc, żeB. W.dopiero po 7 latach od zdarzenia wskazała naP. G., jako jednego ze sprawców pobicia jej synów. Z akt sprawy (k. 392 verte) wynika bowiem, że podnoszona wyżej okoliczność znalazła się w zeznaniach składanych przez świadka przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, a ponownie po uchyleniu pierwszego wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie.
Na udziałP. G.w pobiciu wskazywały także zeznania samych pokrzywdzonych.M. W.zeznał bowiem, iż pewny jest, że atakowało go 2 braciG.(k.120) – zeznania te świadek składał w postępowaniu przygotowawczym, a następnie potwierdzał przed Sądem. Na uczestnictwo w zdarzeniuP. G.niewątpliwie wskazują zeznaniaK. W., przy czym świadek – będąc przekonany, co do obecności tego oskarżonego - zmiennie już wskazywał na sposób jego zachowania. Raz bowiem podawał (k.122), że był bity przezP. G., innym razem (k.892), że nie jest w stanie powiedzieć, czy oskarżony ten zadawał mu uderzania. Niepewność ta w zeznaniach świadka może być, zdaniem Sądu Okręgowego zrozumiała, jeżeli się weźmie pod uwagę fakt, że świadek w pierwszej kolejności został zaatakowany i na nim skupiła się agresja napastników, a w wyniku pobicia doznał najpoważniejszych obrażeń. Niewątpliwym jednak jest wniosek wynikający z zeznań świadka, co do obecnościP. G.na posesji przyulicy (...), a rola jaką w całym zdarzeniu odgrywał ten oskarżony wynika z innych już dowodów.
Zgodzić się należy z twierdzeniem autorki apelacji, że sprawstwaP. G.nie potwierdzają zeznania ostatniego pokrzywdzonegoS. Z.– wielokrotnie składając zeznania nie był w stanie wskazać naP. G., jako jednego z napastników. Jednakże okoliczność ta – wbrew twierdzeniom autorki apelacji – nie może być odbierana jednoznacznie na korzyść oskarżonego i kwestionować jego sprawstwo. Fakt ten bowiem wskazuje, że nie było intencją pokrzywdzonych bezpodstawnie pomawiaćP. G.„za wszelką cenę” poprzez składanie niezgodnych z prawdą, obciążających go zeznań. Pokrzywdzeni w swoich zeznaniach przekazywali po prostu to, co zdążyli zaobserwować podczas niewątpliwie bardzo dynamicznego zdarzenia odbywającego się z udziałem znacznej liczby osób, których część do chwili obecnej nie została ustalona. Wskazane wyżej okoliczności zajścia spowodowały, że biorące w nim udział osoby - również pokrzywdzeni – mogły zauważyć i zapamiętać jedynie jego fragmenty, stąd pojawiające się w ich zeznaniach różnice. Fakt ten jednak nie może skutkować zakwestionowaniem prawidłowych ustaleń Sądu I instancji odnośnie sprawstwaP. G.w zakresie przypisanego mu przestępstwa zart. 158 § 1 kk.
Na uwzględnienie nie zasługiwała także apelacja obrońcyM. G.zaskarżająca wyrok w zakresie kary orzeczonej wobec tego oskarżonego. Sąd Rejonowy w Garwolinie orzekł wobecM. G.karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania na 3-letni okres próby, grzywnę w wysokości 80 stawek dziennych po 20 zł każda oraz nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoK. W.w wysokości 1000zł. Brak jest podstaw do podzielenia zarzutu zawartego w apelacji obrońcy, iż tego rodzaju sankcja jest rażąco niewspółmierna w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości czynu i stopnia zawinienia oskarżonego, a także nie uwzględnia właściwości i warunków osobistych sprawcy, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania się po jego popełnieniu.
Autorka apelacji nie przedstawia żadnej argumentacji odnośnie zarzutu dotyczącego stopnia społecznej szkodliwości oraz stopnia zawinienia, nie dostrzega ich także Sąd Okręgowy. Co więcej – wbrew stanowisku obrony – można mówić o znacznej społecznej szkodliwości czynu popełnionego przezM. G.. Brał on udział, wraz ze znaczną liczbą osób w pobiciu, w trakcie którego używano nie tylko rąk, czy nóg, ale także takich przedmiotów, jak pałki, czy kij basebolowy. Wprawdzie Sąd I instancji nie uznał tych narzędzi za niebezpieczne przedmioty w rozumieniuart. 159 kk, nie może być jednak wątpliwości, że używanie ich naraziło pokrzywdzonych na dużo większe ryzyko wystąpienia skutków, o których mowa wart. 158 § 1 kk, niż w przypadku pobicia jedynie z użyciem przez sprawców własnych części ciała. Nie można również zapominać o miejscu ataku, jakim była prywatna posesja, na którą w gwałtowny i brutalny sposób wtargnęła cała grupa napastników.
Nie można również zgodzić się ze skarżącą, iż Sąd I instancji nie uwzględnił właściwości i warunków osobistych oskarżonego. Orzeczona wobecM. G.sankcja uwzględnia fakt jego uprzedniej niekaralności, ustabilizowany tryb życia, co przejawia się w wyciągniętej przez Sąd meriti pozytywnej prognozie, co do jego osoby na przyszłość, stanowiącej przesłankę do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Sam wymiar tej kary 1 roku pozbawienia wolności nie może być uznany za rażąco surowy, jeśli się zważy, iż stanowi on jedynie jedną trzecią górnej wysokości ustawowego zagrożenia przewidzianego w sankcjiart. 158 § 1kk. Przy warunkowym zawieszeniu wykonania tej kary oskarżony faktycznie odczuje jedynie następstwa finansowe wynikające ze skazania tj. karę grzywny oraz nawiązkę orzeczoną na rzecz pokrzywdzonegoK. W., które zostały dostosowane do sytuacji rodzinnej i materialnej oskarżonego. Orzeczenie kar wnioskowanych w apelacji tj. kary grzywny lub ograniczenia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania byłoby nieadekwatne do wskazańart. 53 kki musiałoby zostać odebrane, jako wyraz pobłażliwości wobec sprawców przestępstw analogicznych, jakie zostało przypisane oskarżonemu. Powyższe skutkowało utrzymaniem wyroku Sądu I instancji w zakresie kary orzeczonej wobecM. G..
Apelacja oskarżonegoK. O.jedynie w części zasługiwała na uwzględnienie, a mianowicie w zakresie, w jakim kwestionowała rozstrzygnięcia o kosztach sądowych. Z uwagi na fakt, iż w stosunku do tego oskarżonego nie został skutecznie złożony wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, Sąd Okręgowy odniesie się jedynie do wskazania argumentacji, która przemawiała za uchyleniem w tej części wyroku i przekazaniem w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania.
W zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie o kosztach sądowych Sąd zawarł w pkt VII-ym wyroku, gdzie m.in. odK. O.zasądził kwotę 3203,52 zł. Podzielić jednak należy zarzut zawarty w apelacjiK. O., iż uzasadnienie wyroku nie daje żadnej wskazówki, co się składa na powyższą kwotę. Sąd w końcowym fragmencie tegoż uzasadnienia powołał jedynie szereg przepisów, w tymart. 618 § 1 pkt 1, 9, 10, 11 kpk, ale nie sprecyzował, jakie konkretnie wydatki i w jakiej wysokości związane były z udziałem tego oskarżonego w sprawie. Stosownie bowiem doart.633 kpkkoszty procesu przypadające od kilku oskarżonych Sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich. Uzasadnienie wyroku nie daje odpowiedzi, jakie to wydatki i w jakiej wysokości związane były z udziałem w przedmiotowej sprawieK. O., co uniemożliwiało merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutu dotyczącego tej kwestii.
Mając powyższe na względzie, na podstawieart. 437 § 1 i 2 kpk, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o opłatach uzasadniaart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych, natomiast o wydatkach za postępowanie odwoławczeart. 636 § 1 kpk, a w odniesieniu doK. O.nadtoart. 618 § 1 pkt 11, 12 kpkw zw. zart. 634 kpk(na zasądzoną od niego kwotę składa się oprócz części ryczałtu za doręczenia, wynagrodzenie obrońcy z urzędu oraz wynagrodzenie kuratora sporządzającego wywiad środowiskowy).
oe