Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 155/17
Data wyroku: 2017-10-03 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Leszek Dąbek
Słowa kluczowe: Koszty procesu
Podstawa prawna: art. 102 kpc

Sygn. akt III Ca 155/17

POSTANOWIENIE
Dnia 3 października 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący:

SSO Leszek Dąbek

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2017 r. w Gliwicach
sprawy z powództwaE. W.
przeciwko(...) Spółce AkcyjnejwW.
o zapłatę
na skutek apelacji powódki
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt I C 892/16
w następstwie zażalenia pozwanej
na rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 10 maja 2017 r.
postanawia:

oddalić zażalenie.

SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 155/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Gliwicachw wyroku z dnia10 05 2017r. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach w i nie obciążył powódkiE. W.kosztami postępowania, oddalił jej apelację w pozostałej części i nie obciążył jej kosztami postępowania odwoławczego, między innymi uznając, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek o którym mowa w regulacjiart. 102 k.p.c.co uzasadnia nie obciążenie jej kosztami postępowania odwoławczego.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego zaskarżyła pozwana(...) Spółka AkcyjnawW.,która wnosił o jego zmianę poprzez zasądzenie na jej rzecz od powódki zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego oraz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Zarzucała, iż przy ferowaniu rozstrzygnięcia naruszono regulacjęart. 102 k.p.c.
w sposób wskazany w zażaleniu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Prawodawca przewidując wart. 102 k.p.c.możliwość nieobciążania strony przegrywającej kosztami procesu uzależnił zastosowanie tej regulacji od wystąpienia
w sprawie „wypadków szczególnie uzasadnionych”, nie precyzując jednak bliżej,
kiedy one mają miejsce, pozostawiając to ocenie sądu.
Ocena, czy taki wypadek zachodzi w konkretnej sprawie ma charakter dyskrecjonalny i Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 05 2012r. wyraził pogląd, zgodnie z którym „w zasadzie nie podlega ona kontroli instancyjnej i może być podważona przez sąd wyższej instancji tylko wtedy, gdy jest rażąco niesprawiedliwa” (III CZ 25/12, LEX nr 1214589).
Dochodzone w niniejszej sprawie przez powódkę roszczenia mają prawne umocowanie w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 11 lutego 2004r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91.
Powódka wnosząc pozew działała w przeświadczeniu, iż roszczenia te przedawniają się w przewidzianym wart. 118 k.c.10-letnim terminie przedawnienia.
Zagadnienie przedawnienia dochodzonych przez nią roszczeń budziło kontrowersje zarówno w judykaturze jak i w doktrynie prawa, co doprowadziło do przedstawienia Sądowi Najwyższemu zapytania prawnego, a następnie podjęcia przez niego
w dniu 17 03 2017r. uchwały w której wypowiedział on pogląd, że roszczenia te przedawniają się w przewidzianym wart. 778 k.c.terminie rocznym (sygn.. akt III CZP 111/16)
Z tej zatem już tylko przyczyny sprawa niewątpliwie miała wątpliwy charakter,
Równocześnie podniesienie przez skarżącą ostatecznie uzasadnionego zarzutu przedawnienia dochodzonych roszczeń samo w sobie nie przesądzało przy tym automatycznie o bezzasadności powództwa.
Jego podniesienie przez pozwaną mogło bowiem zostać potencjalnie uznane zarówno przez Sąd pierwszej jak i drugiej instancji za sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, czy też sprzeczny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem - w rozumieniu regulacjiart. 5 zd. 1 k.c.i w oparciu o tę regulację mógł on zostać uznany
za bezskuteczny.
Z podanych względów subiektywne przekonanie powódki o zasadności powództwa było w okolicznościach sprawy co najmniej usprawiedliwione.
Dlatego podzielając także pozostałą argumentację leżącą u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia odstąpienie przez Sąd przy jego ferowaniu od zasady odpowiedzialności za wynik procesu nie może być uznane za rażąco niesprawiedliwe
i wbrew zarzutom zażalenia przy ferowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie naruszono wskazanych regulacji prawnych.
Reasumując  zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i dlatego zażalenia pozwanej jako bezzasadne oddalono na mocy regulacjiart. 385 k.p.c.
w związku zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.

SSO Leszek Dąbek