Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV W 453/17
Data wyroku: 2017-09-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Nowak-Januchta

Sygn. akt IV W 453/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08 września 2017 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Małgorzata Nowak - Januchta
Protokolant: Karolina Jeżowska
przy udziale oskarżyciela publicznego ---------------
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 18.05.2017r., 20.06.2017 r., 04.08.2017r. i 08.09.2017r.
sprawyB. K.
synaS.iE. z d. D.
ur. (...)wP.
obwinionego o to, że:
w dniu 05/06 listopada 2016 r. w godz. 21:00-11:00 wW., w ruchu lądowym, na drodze publicznejul. (...), naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt. 2 PoRD, w ten sposób, że kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiV.onr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie
tj. o czyn zart. 97k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dn. 20.06.1997 r.„Prawo o ruchu drogowym” (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.).
orzeka:

I
obwinionegoB. K.od popełnienia zarzucanego mu czynu uniewinnia;

II
na podstawieart. 118 § 2 kpwkosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV W 453/17

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 03 listopada 2016 r. w godzinach popołudniowych,M. P.zaparkował swój pojazd markiV.onr rej. (...)na niestrzeżonym parkingu, usytuowanym wzdłużul. (...)wW., na wysokościposesji oznaczonej numerem (...). Samochód ustawił prostopadle, tyłem do osi jezdni. Upewniwszy się, że auto jest zamknięte, ww. udał się następnie do swego miejsca zamieszkania przyul. (...). Z okien swego domu mężczyzna nie widział pojazdu, nie korzystał z niego również przez kilka kolejnych dni.M. P.po raz ostatni widział auto w stanie nienaruszonym w dniu 05 listopada 2016 r. około godz. 21:00.
Dnia 05 listopada 2016 r. w godzinach wieczornych, nieustalony sprawca, poruszający się autem nieustalonej marki, wykonując manewr parkowania przodem, nie zachował bezpiecznego odstępu od stojącego na sąsiednim miejscu postojowym pojazdu markiV.onr rej. (...)i prawą stroną przedniego zderzaka dokonał zarysowania jego powłoki lakierniczej. Wskutek kontaktu obu pojazdów, w samochodzie markiV.powstały uszkodzenia w postaci: otarcia prawego tylnego błotnika oraz zderzaka, a nadto pęknięcia i zadrapania klosza prawej, tylnej lampy. Świadkiem zdarzenia byłaG. D., zamieszkująca na czwartym piętrzebudynku mieszkalnego nr (...), zlokalizowanego przyul. (...)wW.. Kobieta – usłyszawszy odgłosy kolizji – wyjrzała przez okno swego mieszkania i zauważyła niewielki samochód osobowy koloru jasnego i kierującego nim mężczyznę, który po nieudanej próbie parkowania tuż obok pojazduM. P., pospiesznie oddalił się z miejsca zdarzenia, jadącul. (...)niezgodnie z ustalonym na tym odcinku drogi kierunkiem jazdy.G. D.nie odnotowała cech szczególnych kierującego pojazdem, ani numeru rejestracyjnego auta, nie rozpoznała również jegomarki .. (...)chwili zdarzenia na zewnątrz było już ciemno, ulice były doświetlone światłem emitowanym przez latarnie.
Po upływie około 10-15 minutG. D.wyszła na zewnątrz z zamiarem udania się do sklepu. W momencie, w którym znalazła się naPlacu (...), spostrzegła zaparkowany tam samochód markiS. (...)onr rej. (...)koloru żółtego, będący własnościąJ. K., a stale użytkowany przez jej wnuka –B. K.. Pojazd, zaparkowany we wskazanym miejscu od godziny 19:00, posiadał na przednim zderzaku od strony kierowcy liczne zarysowania, zasadniczo odpowiadające uszkodzeniom pojazdu markiV.onr rej. (...), choć faktycznie powstałe w roku 2012, w związku z innym zdarzeniem drogowym. W związku z powyższym, kobieta pomyślawszy, że być może odnalazła sprawcę kolizji, zrobiła telefonem komórkowym zdjęcie ujawnionego pojazdu, a nadto spisała jego dane identyfikujące – model oraz numer rejestracyjny. Wskazane informacje ww. pozostawiła na przedniej szybie pojazduM. P., wskazując jednocześnie, że pojazd jest koloru białego.
W dniu 06 listopada 2016 r. około godz. 11:00,M. P.ujawnił uszkodzenia prawej tylnej strony swojego pojazdu. Za wycieraczką auta, na przedniej szybie mężczyzna znalazł dwie kartki, a na nich odręczne zapiski, wskazujące na sprawcę wykroczenia, o treści: „BiałyS. (...)o nr(...)uderzył w Pana samochód” oraz „Zaparkował naPl. (...)v/wiSalonu (...)”. Tego samego dniaM. P.udał się we wskazane miejsce, jednak przedmiotowego auta nie odnalazł.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:
częściowo wyjaśnień obwinionegoB. K.(k. 32, 89-90), zeznań świadkaM. P.(k. 5), częściowo zeznań świadkaG. D.(k. 141-143), protokołu przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu (k. 2-2v), kopii polisy dowodu rejestracyjnego oraz informacji pozostawionej przez świadka (k. 7-8), protokołu oględzin pojazdu wraz z kopią dokumentacji fotograficznej (k. 9-13), wydruku z bazy(...)(k. 14-15), protokołów z oględzin pojazdu (k. 27-28, 3-33v), wydruków z bazy(...)(k. 34), wydruku zdjęć (k. 63-67), informacji z(...)(k. 77-78), informacji od(...) sp. z o.o.(k. 81).
ObwinionyB. K.w toku prowadzonych czynności wyjaśniających nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, był jedynym użytkownikiem zarejestrowanego na jego babcię -J. K.- pojazdu markiS. (...)onr rej. (...). W dniu 05 listopada 2016 r. około godz. 19:00 ww. pojazd zaparkował naPl. (...)wW., wjeżdżając na Plac od stronyul. (...). Obwiniony stanowczo zaprzeczył jednak, ażeby tego dnia był naul. (...). Jak wskazał, nie posiadał żadnej wiedzy na temat uszkodzenia samochodu markiV.. Przyznał jedynie, iż w dniu 08-09 listopada 2016 r. zauważył za wycieraczką swojego auta karteczkę z prośbą o kontakt w sprawie zarysowania samochodu markiV.na parkingu przyul. (...). Na kartce nie było jednak żadnego numeru telefonu.B. K.wyjaśnił również, iż w tamtym czasie miał popękany lakier na plastikowej części przedniego zderzaka – było to efektem zderzenia, w którym pojazd uczestniczył w 2012r. Nadto, w dniu 30 listopada 2016 r. mężczyzna oddał auto do naprawy z uwagi na kolizję, w której to uczestniczyło tego samego dnia (k. 32). Na potwierdzenie swoich wyjaśnień obwiniony złożył do akt wydruk zdjęć, przedstawiających pojazd markiS. (...)onr rej. (...)z widocznymi, licznymi zarysowaniami przedniego zderzaka po jego lewej stronie, a nadto płytę z zapisem zdjęć w formie elektronicznej (k. 63-67).
W toku postępowania jurysdykcyjnego obwiniony ponownie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił, w dniu 05 listopada 2016 r. około godz. 09:00 udał się wraz z rodzicami do(...), około godz. 15:00 wyruszył w drogę powrotną, następnie o godz. 17:30 był wP., zaś około godz. 19:00 zaparkował swoim pojazdem naPl. (...)wW..(...)pozostawił tam na całą noc, tj. do godziny 11:00-12:00 dnia następnego. Sam udał się na nocleg do swojej narzeczonej.
Jak zrelacjonowałB. K., o uszkodzeniu pojazdu należącego doM. P.został poinformowany w dniu 06-07 listopada 2016 r. Za wycieraczką swojego auta znalazł wówczas karteczkę, a na niej zapisek o treści: „proszę o kontakt w sprawie zarysowania samochoduV.na parkingu przyul. (...)”. Na kartce nie było nr rejestracyjnego pojazdu markiV., ani nr telefonu do osoby, która kartkę pozostawiła. Obwiniony dopiero w rozmowie telefonicznej z narzeczoną powziął informację, gdzie dokładnie znajduje sięul. (...)– sam nie znał na tyle dobrzeW.. Stwierdziwszy następczo, iż na ww. ulicy nie był w przypuszczalnej dacie zdarzenia, prośbę o kontakt pozostawił bez odpowiedzi. Jak wskazałB. K., po znalezieniu ww. kartki początkowo sądził, że jest to kontynuacja złośliwości mieszkańców tamtejszej okolicy, albowiem dwa tygodnie wcześniej, kiedy zaparkował auto naPl. (...)od strony podwórza, ktoś przebił mu 2 opony. Z tego też powodu obwiniony kartkę wyrzucił. Jak wskazał, gdyby na kartce znajdował się nr telefonu albo nr rejestracyjny pojazduV., sam z pewnością skontaktowałby się z właścicielem numeru bądź odszukał przedmiotowy pojazd po jego wyróżniku.B. K.wskazał także, że w dniu 30 listopada 2016 r. brał udział w kolizji drogowej, podczas której kierowany przez niego pojazd markiS. (...)został uderzony przez dwa inne, jadące za nim auta. Kolizja miała miejsce wW., nieopodalS.(...)W jej następstwie, obwiniony zmuszony był dokonać wymiany obu zderzaków, stąd podczas czynności oględzin pojazdu, dokonanej w dniu 27 grudnia 2016 r. przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji wP.na przedmiotowym aucie nie stwierdzono żadnych uszkodzeń, ani zarysowań. W dniu 05-06 listopada 2016 r. rzeczony samochód posiadał jeszcze zderzaki stare. Na przednim z nich, brakowało fragmentu lakieru, widoczne były też szramy, będące efektem stłuczki drogowej z 2012 r. Obwiniony proponował funkcjonariuszom Policji, ażeby ci zwrócili się do warsztatu samochodowego przyul. (...)wP., w którym znajdował się ów stary zderzak. Funkcjonariusze nie wykazali jednak zainteresowania całym zdarzeniem (k. 89-90).
Sąd zważył co następuje:
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, iż brak jest jakichkolwiek obiektywnych i jednoznacznych dowodów wskazujących na to, że obwiniony w dniu 05/06 listopada 2016 r. w godz. 21:00-11:00 wW., naruszył w ruchu lądowym, na drodze publicznejul. (...)zasady przewidziane wart. 23 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymw ten sposób, że kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiV.onr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie Wina obwinionego oraz okoliczności popełnienia zarzuconego mu czynu budzą bowiem wątpliwości, których nie udało się usunąć w toku postępowania, mimo wykorzystania wszelkich dostępnych i mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy źródeł dowodowych.
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się w głównej mierze na zeznaniachG. D., albowiem jako jedyna była ona naocznym świadkiem zdarzenia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Wskazać należy, iż nie budziła wątpliwości Sądu okoliczność, iż ww. faktycznie widziała zdarzenie, w wyniku którego uszkodzony został pojazd, stanowiący własnośćM. P.. Świadek rzeczowo, a przede wszystkim spójnie z treścią pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego opisała sposób, w jaki doszło do zarysowania pojazdu pokrzywdzonego, wskazała na wzajemne usytuowanie względem siebie obu pojazdów biorących udział w zdarzeniu oraz powstałych w jego następstwie uszkodzeń. Zeznania świadka pokrywały się w tym zakresie zarówno z treścią zeznań pokrzywdzonego, jak i protokołem oględzin samochodu markiV.onr rej. (...). Samo jednak wskazanie na powstałe zarysowania, nie mogło być przez Sąd analizowane w oderwaniu od pozostałych poczynionych ustaleń faktycznych. Co bowiem istotne – z punktu widzenia możności przypisania obwinionemu zarzuconego mu czynu­ – świadek nie widziała dokładnie sprawcy uszkodzenia pojazduV., do którego doszło w dniu 05/06 listopada 2016 r. przyul. (...)wW.. Ww. zeznała wprawdzie, iż kierującym pojazdem i winnym całego zdarzenia był młody mężczyzna, zeznanie to obarczone było jednak dozą niepewności, której świadek nie była w stanie wyeliminować, pomimo bezpośredniego przesłuchania jej podczas rozprawy głównej w dniu 08 września 2017 r.G. D.nie rozpoznała wówczas w osobie obwinionego sprawcy zdarzenia, mimo iż ten obecny był naS.rozpraw. Wskazać należy, iż świadek nie potrafiła w sposób kategoryczny opisać nie tylko osoby sprawcy, ale również pojazdu, którym ten poruszał się w dacie zdarzenia. Jak wskazałaG. D., wyraźnie widziała jedynie kolory obydwu samochodów biorących udział w kolizji, choć i te sklasyfikowała ogólnikowo jako „jasny” i „ciemny”, bez przypisania im, żadnej konkretnej barwy. Zupełnie niewidoczne były dla niej natomiast numery rejestracyjne pojazdów, świadek nie potrafiła również określić ich marek, albowiem zwyczajnie się na tym nie znała. Należy zważyć, iż kobieta początkowo nie uświadamiała sobie w ogóle, że auto, które uległo zarysowaniu stanowi własność jej sąsiada,M. P.. Powyższe wynikało w ocenie Sądu z faktu, iż kobieta obserwowała przedmiotową kolizję ze znacznej odległości, tj. z okna swego mieszkania, zlokalizowanego na czwartym piętrze budynku mieszkalnego przyul. (...)wW.. Czynnikiem dodatkowo zaburzającym odbiór sytuacji, była dla świadka z pewnością i pora dnia, w której zaistniały opisywane zdarzenia. Jakkolwiek jednakG. D.wskazywała, iż zdarzenie nastąpiło, gdy na zewnątrz zmierzchało, Sąd nie dał temu wiary. Wszak pokrzywdzony jeszcze ok. 21.00 w dniu 06.11.2016r. widział pojazd w stanie nieuszkodzonym. Uwzględniając wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego stwierdzić należy, że bardziej prawdopodobne jest, iż w momencie ujawnienia wykroczenia, na zewnątrz panował już zmrok, albowiem w porze jesiennej, po godz. 21:00 brak jest już jakiegokolwiek źródła światła dziennego. Świadek musiała zatem obserwować zdarzenie w świetle ulicznych latarni oraz – przypuszczalnie – reflektorów parkującego pojazdu. Z obserwacji poczynionych przezG. D., uznanych przez Sąd za pewne, wynikało jedynie, że sprawca wykroczenia poruszał się niedużym samochodem koloru jasnego. Bezpośrednio po nieudanej próbie parkowania ww. pospiesznie oddalił się z miejsca zdarzenia, jadącul. (...)niezgodnie z obowiązującym kierunkiem jazdy.
W świetle powyższego, za niczym niepoparte należy uznać następcze rozpoznanie przez świadka pojazdu markiS. (...)onr rej. (...), użytkowanego przez obwinionegoB. K., jako pojazdu biorącego udział w zdarzeniu. Stwierdzić należy, iżG. D.wytypowała samochód obwinionego, jedynie na podstawie jego zbliżonych gabarytów oraz widocznych na przednim zderzaku zarysowań, które to zarysowania odpowiadały w jej ocenie uszkodzeniom powstałym w pojeździe markiV.onr rej. (...). Świadek spisała więc na kartce dane identyfikacyjne pojazdu, w tym jego markę oraz numer rejestracyjny. Ponadto w odręcznej notatce podała – zgodnie ze swoimi wcześniejszymi spostrzeżeniami – kolor samochodu, określając go jako „biały”. Wspomnianą kartkę ww. umieściła za wycieraczką pojazduM. P.. Co zasługuje na uwagę, czyniąc powyższe świadek zupełnie zignorowała fakt, że pojazd obwinionegoB. K.był barwy żółtej. Intensyfikacja barwy (widoczna na załączonych do akt wydrukach zdjęć pojazdu – k. 63-66) wyłączała zdaniem Sądu możliwość wystąpienia pomyłki w zakresie określenia koloru auta, w szczególności poprzez wskazanie, że pojazd ten był biały, czy nawet jasny – nie zaś żółty, co pozostawało w zgodzie ze stanem rzeczywistym. Z ostrożności procesowej, celem wyeliminowania wszelkich wątpliwości w tym zakresie, Sąd zwrócił się do świadka o zdefiniowanie sformułowania „jasny kolor”. W odpowiedzi na powyższe,G. D.wskazała, że kolor „jasny to na pewno nie czerwony, to może być biały, to może być szary, kremowy”. W ocenie Sądu, już samo powyższe poddaje pod wątpliwość dokonane przez świadka rozpoznanie samochodu obwinionego, jako biorącego udział w kolizji. Sąd miał jednak na uwadze, że pojazd użytkowany przezB. K., w zależności od kąta padania światła (w tym światła jarzeniowego pochodzącego z latarni ulicznych), mógł wydawać się świadkowi jaśniejszy, aniżeli był w rzeczywistości – na co wskazywać może przedstawiająca go fotografia, znajdująca się na k. 64 przedmiotowych sprawy. I tę dwuznaczność udało się jednak wyeliminować. ŚwiadekG. D.okazała bowiem na rozprawie zdjęcie pojazduS. (...)onr rej. (...), wykonane przez nią osobiście telefonem komórkowym na krótko po zdarzeniu, tj. w momencie, w którym pojazd zaparkowany był naPlacu (...). Świadek przedkładając ww. dowód, nie miała najmniejszych obiekcji, iż pojazd uwieczniony na zdjęciu był barwy żółtej. Ostatecznie więc kobieta odstąpiła od wcześniejszego rozpoznania, jeszcze raz podkreślając, że auto sprawcy wydawało się być jasne, kremowe. Świadek zasłaniała się w zakresie tejże okoliczności niepamięcią oraz tym, że uważała, że w dalszej kolejności to Policja powinna ustalić czy to ten pojazd brał udział w zdarzeniu, czy tez nie. Okoliczność ta zdyskredytowała świadka, jako wiarygodne źródło dowodowe.
Powyższe zrodziło niemożliwe do usunięcia wątpliwości, co do sprawstwa i winy obwinionego, których nie sposób było usunąć w jakikolwiek inny sposób. Po pierwsze bowiem, poza relacją świadka brak było jakichkolwiek innych, wiarygodnych dowodów, wskazujących na udział obwinionego w przedmiotowym zdarzeniu. W szczególności, w toku postępowania nie zabezpieczono nagrania z monitoringu, którego zapis jednoznacznie mógłby wyjaśnić kwestię odpowiedzialnościB. K.z tytułu zarzucanego mu czynu. Sąd nie miał możliwości uzupełnienia tego braku na etapie postępowania jurysdykcyjnego. Jak bowiem ustalono, jedyna kamera obejmująca swoim zasięgiem miejsce zdarzenia, znajdowała się na gmachu budynkuM.P., usytuowanego przyul. (...)wW.. Zarządca budynku, w piśmie datowanym na dzień 8 maja 2017 r. jednoznacznie wskazał, iż nagrania zarejestrowane przy pomocy ww. kamery przechowywane są jedynie przez okres 6 dni, stąd w chwili obecnej brak jest możliwości uzyskania nagrań z okresu 05-06 listopada 2016 r. (k. 81).
Uwzględniając powyższe, Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionegoB. K.uznając, iż częściowo znajdują one potwierdzenie w pozostałym, zgromadzonym materiale dowodowym - przy równoczesnym braku innych dowodów, na podstawie których obalić można byłoby ich prawdziwość. W ocenie Sądu obwiniony zgodnie z prawdą zrelacjonował przebieg dnia 05 listopada 2016 r. wskazując, że pojazd markiS. (...)onr rej. (...)zaparkował i pozostawił przyPlacu (...)około godz. 19:00, a więc na co najmniej dwie godziny przed tym, jak uszkodzeniu uległ pojazd pokrzywdzonego. Równocześnie ww. wyjaśnił, że w dacie zdarzenia w ogóle nie przebywał naul. (...), nie uzmysławiał sobie, która to konkretnie ulica, albowiem wcale nią nie uczęszczał. Wyjaśnienia obwinionego Sąd uznał za przekonujące. Po pierwsze bowiem, obwiniony wyjaśniał w tym zakresie w sposób niezwykle szczegółowy, wskazując dokładnie trasę przejazdu swego pojazdu. Po wtóre, mało prawdopodobne jest, że obwiniony – mając świadomość tego, iż doprowadził do zarysowania autaM. P.– pozostawiłby swój pojazd w stosunkowo niewielkiej od niego odległości, bo zaledwie ulicę dalej. Mężczyzna musiał się liczyć z tym, że właściciel samochodu, albo przypadkowy świadek zdarzenia mógłby wyruszyć na poszukiwania sprawcy kolizji i stosunkowo łatwo odnaleźć uczestniczący w niej pojazd, szczególnie jeśli ten nosiłby świeże ślady wgnieceń, czy zarysowań. Jeśli więc obwiniony rzeczywiście usiłowałby uniknąć odpowiedzialności z tytułu popełnionego wykroczenia, w ocenie Sądu oddaliłby się z miejsca zdarzenia, a nie jedynie przeparkował pojazd na równoległy, doul. (...).
Podobnie za wiarygodne Sąd uznał wyjaśnienia obwinionego w części odnoszącej się do okoliczności, w jakich powstały zarysowania na przednim zderzaku pojazdu markiS. (...)onr rej. (...). Obwiniony wskazywał w tym zakresie na kolizję drogową z 2012 r. Podnosił również, że otarcia na jego pojeździe na pierwszy rzut oka wyglądały na stare, co możliwe byłoby do zweryfikowania, poprzez zabezpieczenie przedmiotowego zderzaka – czemu jednak zaniechali przesłuchujący funkcjonariusze Policji, pomimo jego wyraźnych sugestii. Obwiniony wyjaśnił również, że w chwili oględzin jego pojazdu w dniu 27 grudnia 2016 r., auto było po kompleksowej naprawie, której konieczność zaistniała w związku ze zdarzeniem drogowym, w jakim ww. uczestniczył jako pokrzywdzony w dniu 30 listopada 2016 r. Wyjaśnienia obwinionego potwierdziła treść pisma Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji z dnia 15 maja 2017 r., z którego bezspornie wynikało, iż kierowany przez obwinionegoS. (...)onr rej. (...)brał udział w zderzeniu pojazdów, wywołanym przez innego uczestnika ruchu wskutek niedostosowania prędkości do warunków ruchu. Powyższe przesądza w ocenie Sądu o tym, że obwiniony dokonał jedynie niezbędnych napraw pojazdu, celem dalszego jego użytkowania. Działania naprawcze nie miały natomiast żadnego związku ze zdarzeniem z dnia 05/06 listopada 2016 r. i nie stanowiły próby ukrycia śladów przedmiotowej kolizji.
Sąd nie dał natomiast wiary tej części wyjaśnieńB. K., w której wskazywał on, iżM. P., na kartce pozostawionej przy pojeździe obwinionego, nie wskazał swoich danych kontaktowych, w tym choćby numeru telefonu. Pozostawienie kartki z prośbą o kontakt bez wskazania możliwego sposobu jego nawiązania, jest w ocenie Sądu zupełnie pozbawione sensu i kłóci się z zasadami logicznego rozumowania.M. P.z pewnością nie zakładał, że sprawca wykroczenia odnajdzie go jedynie na podstawie rzekomo wskazanej marki uszkodzonego pojazdu, przy jednoczesnym braku jakichkolwiek innych danych identyfikujących pojazd, bądź jego właściciela. Zdaniem Sądu obwiniony, nie mający niczego wspólnego z przedmiotowym zdarzeniem, zignorował prośbę pokrzywdzonego uznając, iż niczego do sprawy nie wniesie, albowiem nie dysponuje żadną wiedzą w przedmiocie wskazanego zdarzenia drogowego.
Za wiarygodne, choć nie mające żadnego znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności obwinionego, Sąd uznał zeznania pokrzywdzonegoM. P.. Świadek ten szczegółowo opisał w jakiej dacie, oraz w jakim miejscu zaparkował pojazd markiV.onr rej. (...), a następnie kiedy odkrył jego uszkodzenie i jakich rozmiarów poniósł w związku z tym szkodę. Zeznania świadka korespondowały w tym zakresie zarówno z zeznaniamiG. D., protokołem oględzin pojazduV.z dnia 06 listopada 2016 r. oraz załączoną kopią dokumentacji fotograficznej pojazdu (k. 9-13). Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż pokrzywdzonyM. P.nie miał żadnej wiedzy w przedmiocie personaliów potencjalnego sprawcy wykroczenia, nikogo również o uszkodzenie swojego pojazdu nie podejrzewał. Podobnie też, nie widział auta przy użyciu którego dokonano zarysowania jego samochodu. Wszelkie depozycje ww., odnoszące się do osoby obwinionego były wynikiem mylnego wyobrażenia o przebiegu zdarzenia, wytworzonego w świadomości pokrzywdzonego na skutek otrzymanej odG. D.pisemnej informacji. W żadnym stopniu nie potwierdziły się też przypuszczeniaM. P., dotyczące obecności śladów żółtego lakieru na jego pojeździe – co jednoznacznie wynika z protokołu oględzin samochodu markiV..
Reasumując, przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, nie dały w ocenie Sądu podstaw by przypisać obwinionemu sprawstwo bądź winę w zakresie zarzucanego mu czynu. Zdaniem Sądu, brak było bowiem obiektywnych przesłanek uzasadniających przyjęcie stanowiska, jakobyB. K.zachowaniem swym wypełniał znamiona czynu zabronionego stypizowanego wart. 97k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r.„Prawo o ruchu drogowym”.
Zgodnie z treściąart. 97k.w., uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany. Jak wynika z samego już brzmienia komentowanego przepisuustawy Kodeks wykroczeń,art. 97k.w. jest przepisem blankietowym, odsyłającym do unormowań szczególnych, zawartych w przepisach ustawy „Prawo o ruchu drogowym”. Ustawa ta - w art. 23 ust.1 pkt 2. - wprowadza zasady dotyczące wykonywania manewru omijania. Zgodnie z nimi, kierujący pojazdem jest obowiązany przy omijaniu zachować bezpieczny odstęp od omijanego pojazdu, uczestnika ruchu lub przeszkody, a w razie potrzeby zmniejszyć prędkość. Omijanie pojazdu sygnalizującego zamiar skręcenia w lewo może odbywać się tylko z jego prawej strony.
Pociągnięcie do odpowiedzialności sprawcy wykraczającego przeciwko przepisom ustawy „Prawo o ruchu drogowym” wymaga jednak, wszechstronnego zbadania sprawy, a przede wszystkim kategorycznego dowiedzenia, iż obwiniony jest winnym zdarzenia, przy jednoczesnym wykluczeniu możliwości zaistnienia jakiejkolwiek innej, alternatywnej wersji zdarzeń. Stwierdzić należy, iż sytuacja taka nie miała miejsca w sprawie niniejszej. Jak już bowiem wskazano na wstępie, jedyny naoczny świadek zdarzenia, wskazujący na sprawstwo obwinionego, w istocie nie był w stanie opisać ani rozpoznać kierowcy, nie potrafił wskazać marki pojazdu, którym się poruszał, nie widział nr rejestracyjnych tego pojazdu, a i wskazany kolor był zasadniczo różny od koloru pojazdu obwinionego. Nie można w ocenie Sądu budować linii oskarżenia na przypuszczeniach świadka, z pominięciem istotnych faktów, w tym okoliczności, że pojazd obwinionego miał w chwili zdarzenia kolor żółty, nie zaś biały - jak wskazywałaG. D.bezpośrednio po ujawnieniu wykroczenia i nie został przemalowany, na co bezzasadnie wskazywała świadek. Istnienie poszlaki w postaci obecności pojazdu należącego do obwinionego w bezpośredniej okolicy zdarzenia, a nadto fakt, że pojazd markiS. (...)nosił ślady uszkodzeń, potencjalnie odpowiadające uszkodzeniom pojazduM. P., nie może prowadzić do wiążącego ustalenia, iż obwiniony w dniu w dniu 05/06 listopada 2016 r., kierując samochodem markiS. (...)onr rej. (...), nie zachował bezpiecznego odstępu od omijanego samochodu markiV.onr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim, powodując jego uszkodzenie, albowiem brak jest potwierdzających powyższe, niepodważalnych dowodów. Należy jednocześnie podnieść, iż w przedmiotowej sprawie wyczerpane zostały możliwości dowodowe, tym samym Sąd nie był w stanie uzupełnić materiału dowodowego poprzez dopuszczenie kolejnych dowodów, które mogłyby mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a przy tym zezwoliłyby na usunięcie istniejących wątpliwości i doprowadzenie do ustalenia prawdy materialnej. Złożony przez obrońcę obwinionego wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania wypadków komunikacyjnych, w obecnym stanie rzeczy uznać należało za bezprzedmiotowy, a to wobec faktu, że obwiniony dokonał już po zdarzeniu kompleksowej naprawy auta.
W świetle poczynionych ustaleń podkreślić należy, że obwiniony jest tą stroną procesu, która zgodnie z obowiązującą zasadą domniemania niewinności (wynikającą wprost zart. 5 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.) nie ma obowiązku dowodzenia swojej niewinności ani dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Co więcej, obwiniony nie ma obowiązku składać wyjaśnień, ani wyjaśnień zgodnych z rzeczywistością. Okoliczność, iż wersja zdarzeń przedstawiona przez obwinionego niezgodna jest z treścią zeznań świadkaG. D.automatycznie ich nie dyskredytuje i nie może przesądzać o jego winie, albowiem to nie obwiniony jest zobowiązany do udowadniania swojej niewinności. Ciężar dowodu każdorazowo spoczywa na oskarżycielu publicznym, który powinien podjąć się wszelkich możliwych czynności, mających na celu udowodnienie winy obwinionemu, w zakresie zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu.
Reasumując Sąd uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający, aby przypisaćB. K.winę odnośnie popełnienia zarzucanego czynu. Brak jest bowiem jednoznacznych dowodów bezpośrednich, istniejące zaś poszlaki nie pozwalają na wyłączenie możliwości innych wersji zdarzenia. W związku zatem z istniejącymi wątpliwościami, których nie udało się usunąć, Sąd w myśl zasadyin dubio pro reo,wyrażonej wprost wart. 5 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., zobowiązany był rozstrzygnąć je na korzyść obwinionego i uniewinnić go od zarzutu popełnienia czynu zart. 97kw. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r.„Prawo o ruchu drogowym”.
O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawieart. 118 § 2 k.p.w., obciążając nimi Skarb Państwa.