Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 983/16
Data wyroku: 2017-02-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Bańkowska, Zenon Stankiewicz, Anna Zawadka
Słowa kluczowe: Mienie
Podstawa prawna: art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk

Sygn. akt VI Ka 983/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 lutego 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
Sędziowie:  SO Małgorzata Bańkowska
SO Anna Zawadka (spr.)
protokolant: protokolant sądowy - stażysta Wioletta Gumienna
przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dnia 8 lutego 2017 r.
sprawyM. M. (1), synaC.iK.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II K 503/14
wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu doM. M. (1)zmienia w ten sposób, że uchyla rozstrzygnięcie zpkt VIIIi na podstawieart. 630 kpkkosztami procesu w części uniewinniającej obciąża Skarb Państwa oraz zasądza od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonegoM. M. (1)kwotę 504 złotych tytułem zwrotu połowy kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji; na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 633 kpkzasądza od oskarżonegoM. M. (1)na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 300 (trzysta) złotych oraz kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu połowy wydatków; w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty za II instancję oraz pozostałe koszty sądowe za postępowanie odwoławcze.
SSO Małgorzata Bańkowska  SSO Zenon Stankiewicz SSO Anna Zawadka
Sygn. akt VI Ka 983/16

UZASADNIENIE
M. M. (1)został oskarżony o to, że:

I
W dniu 30 listopada 2011 roku wW.w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy złożył fałszywe zeznania mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym w sprawie o sygnaturze I C 1004/11 dotyczące przebiegu kolizji drogowej zaistniałej w dniu 13 października 2010 roku w miejscowościK., podczas której uszkodzeniu uległ samochód osobowy markiM. (...)onr rej. (...)kierowany przez powoda i samochód markiF. (...)onr rej. (...)kierowany przezR. J.tj. o czyn zart. 233 § 1 kk

II
W dniu 21 października 2010 roku wW.usiłował wyłudzić od(...) S.A.z siedzibą wW.odszkodowanie w kwocie 20.899,50 zł w ten sposób, że zgłosił szkodę w swoim pojeździe tj. samochodzie osobowym markiM. (...)onr rej. (...)w związku z kolizją z dnia 13 października 2010 roku w miejscowościK.z samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)kierowanym przezR. J., wprowadzając w błąd pracownika zakładu ubezpieczeń co do faktu zdarzenia i jego przebiegu to jest o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Wołominie w sprawie o sygn. akt II K 503/14

I
uniewinnił oskarżonegoM. M. (1)od popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt 1.

II
w ramach czynu zarzucanego mu w pkt 2 uznałM. M. (1)za winnego tego, że w dniu 21 października 2010 roku wW.usiłował wyłudzić od(...) S.A.z siedzibą wW.odszkodowanie w kwocie 20 899,50 zł w ten sposób, że zgłosił szkodę w swoim pojeździe tj. samochodzie osobowym markiM. (...),nr rej. (...), w związku z kolizją jaka miała zaistnieć z udziałem ww. pojazdu oraz samochodu osobowego markiF. (...)onr rej. (...), kierowanego przezR. J., w dniu 13 października 2010r. w miejscowościK., wprowadzając w błąd pracownika zakładu ubezpieczeń co do faktu zdarzenia i jego przebiegu i za tak opisany czyn wypełniający dyspozycjęart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkskazał oskarżonego, zaś na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 33 § 2 i 1 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 20 (dwudziestu) stawek dziennych grzywny, na podstawieart. 33 § 3 kkustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 zł (trzydziestu złotych);

III
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej względem oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 (dwóch) lat próby;

IV
na podstawieart. 72 § 1 pkt 1 k.k.nałożył na oskarżonego obowiązek informowania Sądu w formie pisemnej o przebiegu okresu próby;

V
na podstawieart. 627 kpkzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w części od niego przypadających tj. kwotę 300 zł tytułem opłaty oraz 160 zł tytułem wydatków.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył powyższy wyrok w zakresie czynu z pkt II w całości na korzyść oskarżonego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :

a
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mających wpływ na jego treść polegający na dowolnej i jednostronnej ocenie materiału dowodowego, dokonanej z pominięciem lub zbagatelizowaniem dowodów bezsprzecznie przemawiających na korzyść oskarżonego, przy jednoczesnym nadmiernym uwypukleniu dowodów niekorzystnych, w szczególności w niezasadnym odmówieniu waloru wiarygodności prywatnej opinii rzeczoznawcyP. B.przy jednoczesnym obdarzeniu wiarygodnością pozaprocesowych opinii sporządzonych przezJ. F.iM. M. (2)– biegłych sądowych powołanych przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy do sprawy o sygn. I C 1004/11;

b
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj.:

-art. 167 kpkw zw. zart. 193 kpkpolegającą na zaniechaniu dopuszczenia z urzędu dowodu w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych w celu ustalenia czy uszkodzenia samochoduM. (...)mogły powstać w wyniku kolizji drogowej z dnia 13.10.2010r. zF. (...), choć stan sprawy tego wymagał, co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść,
-art. 630 kpkpoprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji skutkowało brakiem rozstrzygnięcia w zakresie zwrotu od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego poniesionych przez niego wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru, a także poprzez obciążenie oskarżonego na podstawieart. 627 kpkkosztami procesu w całości w sytuacji, gdy oskarżony został uniewinniony w zakresie czynu z pkt I zaskarżonego wyroku;
c) obrazę prawa materialnego tj.art. 286 § 1 kkpoprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż oskarżony popełnił zarzucany mu czyn poprzez usiłowanie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem(...) S.A.z siedzibą wW.po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracownika zakładu ubezpieczeń co do faktu zdarzenia i jego przebiegu, w sytuacji gdy pod pojęciem „innej osoby” ustawodawca wart. 286 §1 kksytuuje jedynie osobę fizyczną mającą uprawnienie do rozporządzenia własnym lud cudzym mieniem a nadto osoba fizyczna, której błąd wyzyskano musi być tą samą osobą, którą doprowadzono do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, zaś brak tożsamości tych podmiotów niweczy możliwość przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa oszustwa.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu oraz zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy podnosiła w większości niezasadne zarzuty i skutkowała zmianą wyroku w zaskarżonej części wobec oskarżonegoM. M. (1)jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach sądowych, którymi oskarżony został obciążony w całości, pomimo uniewinnienia go od popełnienia jednego z dwóch zarzucanych mu czynów.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe, a swoje rozstrzygnięcie wydał po kompleksowej i wyczerpującej ocenie wszystkich dowodów ujawnionych w toku procesu, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji, właściwie oraz z zachowaniem reguł określonych wart. 4 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.ocenił cały, należycie zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy i na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie wysnuł prawidłowy wniosek, iż zarzucony oskarżonemu w pkt II czyn wypełnia znamiona przestępstwa zart. 13 § 1 k.k.w zw. 286§ 1 k.k.Wyniki swego rozumowania Sąd Rejonowy zaprezentował w wyczerpującym, w pełni odpowiadającym wymogomart. 424 k.p.k., pisemnym uzasadnieniu, w którym bardzo dokładnie przedstawił ustalony stan faktyczny oraz wskazał, w jaki sposób powyższy stan faktyczny ustalił. Sąd I instancji wskazał również, które dowody uznał za wiarygodne, a którym dowodom tej wiarygodności odmówił.
W ocenie Sądu I instancji, sposób działania oskarżonego dobitnie wskazywał na wolę wprowadzenia w błąd pracownika zakładu ubezpieczeń co do faktu zdarzenia drogowego (kolizji) i jego przebiegu i usiłował w ten sposób wyłudzić od(...) S.A.odszkodowanie w kwocie 20 899,50 złotych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na odmowę wypłaty odszkodowania. Wprawdzie sąd w opisie czynu, za który oskarżony został skazany, pominął jedno ze znamion czynu zabronionego w postaci działania oskarżonego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ale analiza opisu czynu przypisanego oskarżonemu wskazuje, że zostały w nim zawarte takie sformułowania, które mieszczą się w znaczeniu znamienia „w celu osiągnięcia korzyści majątkowej”. Zestawienie takiego pojęcia charakteryzującego działanie oskarżonego jako "działanie w celu wyłudzenia odszkodowania" nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że celem działania oskarżonego było osiągnięcie korzyści majątkowej (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach 2014-12-12, II AKa 346/14). Rozważając czy w opisie czynu przypisanego oskarżonemu znajdują się wszystkie znamiona strony przedmiotowej przestępstwa zart. 286 § 1 k.k.należy także zauważyć, iż Sąd meriti nie wskazał wprost, że oskarżony usiłował doprowadzić ubezpieczyciela do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Tym niemniej w ocenie Sądu Okręgowego zawarte w opisie przypisanego czynu znamię „usiłował wyłudzić odszkodowanie” mieści się w granicach pojęcia „usiłował doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem”. W świetle aktualnego orzecznictwa SN należy uznać, iż obowiązująca procedura karna nie ma charakteru formułkowego, co oznacza, że przepisart. 413 § 2 pkt 1 kpknie zawiera wymogu, aby w opisie czynu przytoczono dosłownie wszystkie ustawowo określone znamiona czynu zabronionego. Pominięcie ustawowego określenia znamienia przestępstwa w opisie czynu przypisanego nie stanowi przeszkody w uznaniu, że wypełnia on znamiona konkretnego przestępstwa, jeżeli opis ten mieści się w granicach pojęć, którymi przepis prawa materialnego określa te znamiona (por. wyrok SN z dnia 2 lipca 2015r., V KK 138/15).
Odnosząc się do zarzutu zpkt 2aapelacji obrońcy wskazać należy, iż wbrew podnoszonym argumentom Sąd I Instancji nie dopuścił się w tym zakresie uchybieniaart. 7 k.p.k.ani błędnego ustalenia stanu faktycznego.
Skarżący podniósł, iż jego zdaniem Sąd niezasadnie odmówił waloru wiarygodności prywatnej opinii rzeczoznawcyP. B.przy jednoczesnym obdarzeniu wiarygodnością pozaprocesowych opinii sporządzonych przezJ. F.iM. M. (2)– biegłych sądowych powołanych przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy do sprawy I C 1004/11. Opinie biegłych z zakresu badań i rekonstrukcji wypadków sporządzone na potrzeby sprawy cywilnej (z powództwa oskarżonego przeciwko(...) SAo zapłatę kwoty 20 899,50 zł), których wnioski Sąd Rejonowy podzielił, bezsprzecznie i wprost wskazują, iż przeprowadzona analiza porównawcza, geometryczna i sytuacyjna pozwala na wnioskowanie, iż nie jest prawdopodobne aby uszkodzenia jakie zostały udokumentowane podczas procesu likwidacji szkody w pojeździeM. (...)nr rej. (...)powstały w wyniku kolizji drogowej w dniu 13.10.2010r. Podczas tej kolizji samochód osobowyF. (...)nr rej. (...)kierowany przezR. J.miał uderzyć przodem w prawy bok samochodu osobowego kierowanego przezM. M. (1). Skarżący podniósł, iż końcowe wnioski zawarte w obu opiniach wzajemnie się wykluczają. Powyższe nie jest prawdą, albowiem biegłyM. M. (2)wprawdzie nie wykluczył, że uszkodzenia w samochodzie oskarżonegoM. (...)powstały w wyniku kontaktu z samochodemF. (...). Tym niemniej na podstawie wyników analizy ruchowej przebiegu kolizji, mechanizmu zderzenia, zakresu i miejsca powstania uszkodzeń można wnioskować, że uszkodzenia w samochodzie oskarżonego nie powstały w okolicznościach deklarowanych przez uczestników zdarzenia. Obaj biegli przeprowadzili szczegółową analizę uszkodzeń obydwu pojazdów i wyciągnęli identyczne wnioski, że udokumentowane uszkodzenia prawego boku nadwozia samochoduM. (...)nie wykazują kryminalistycznych cech wspólnych z uszkodzeniami wskazanymi na przedniej części nadwozia samochoduF. (...). W szczególności obaj biegli zwrócili uwagę na charakterystyczne uszkodzenia płaszczyzny progu, które miały powstać od haka holowniczegoF. (...), a który to hak nie jest elementem wystającym poza pionową przednią płaszczyznę zderzaka przedniego tego pojazdu. Z opinii biegłegoJ. F.wynika, że uderzenie przedniej części haka holowniczego wykonanego z pręta w prawy próg samochoduM.powinno pozostawić ślady w postaci wgniecenia na pionowej przedniej części zderzaka przedniego. Brak takich śladów oraz uszkodzeń haka wskazuje, iż nie jest możliwego aby uszkodzenia progu prawego samochoduM.powstały w deklarowany sposób wynikający z opisu znajdującego się w aktach szkody. BiegłyM.porównał położenie i kształt uszkodzeń z wysokością na jakiej umocowany jest hak i stwierdził, że tylko jedno uszkodzenie odpowiada tej wysokości. Pozostałe dwa uszkodzenia widoczne na prawym progu pojazduM. (...)tj. kształt i charakter tych uszkodzeń, nie koreluje w żaden sposób z kształtem zaczepu holowniczego samochoduF..
Sąd Rejonowy słusznie więc uznał obie opinie za zgodne i rzetelne czyniąc je kluczowymi dowodami, które legły u podstaw poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych. Tymczasem opinia prywatna rzeczoznawcy samochodowegoP. B.pozostaje w oczywistej sprzeczności z opiniami biegłych sądowych, albowiem rzeczoznawca stwierdził, iż uszkodzenia obu pojazdów mogły powstać w wyniku zderzenia się tych pojazdów w miejscu i okolicznościach opisanych przez uczestników zdarzenia. Na potwierdzenie tej hipotezy rzeczoznawca dokonał porównania położenia elementów charakterystycznych samochoduF.z pojazdemM.z użyciem linii odniesienia i stwierdził wyraźną korelację geometryczną. Należy jednak zauważyć, że na rys. 21 rzeczoznawca przedstawił zdjęcia powypadkowe przedniej części samochoduF. (...)oraz drzwi przednich i tylnych samochoduM.w różnej skali, co zafałszowało poziom uszkodzeń według narysowanych linii. Sąd Rejonowy słusznie więc nie dał wiary tej prywatnej opinii uznając, że jej wnioski zostały w sposób skuteczny podważone przez dwie opinie biegłych sądowych, a dodatkowo także wsparte przez dwie opinie wykonane przez biegłego sądowegoJ. K.na zleceniespółki (...). BiegłyJ. K.także wnioskował na podstawie analizy porównawczo - geometrycznej położenia, kształtu i rodzaju uszkodzeń obu samochodów i stwierdził, że uszkodzenia pojazduM. (...)nie powstały w deklarowanych okolicznościach z udziałem jako pojazdu sprawcy samochoduF. (...).
W świetle powyżej wskazanych trzech zgodnych opinii biegłych sądowych oraz sprzecznej z nimi jednej opinii prywatnej rzeczoznawcy, wbrew zarzutom skarżącego stan sprawy nie wymagał dopuszczeniem z urzędu kolejnej opinii innego biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowych w celu ustalenia czy uszkodzenia samochoduM. (...)mogły powstać w wyniku kolizji drogowej w dniu 13.10.2010r. zF. (...). Sąd Okręgowy nie dopatrzył się więc obrazy przepisów postępowania tj.art. 167 kpkw zw. zart. 193 kpkmającej wypływ na treść wyroku.
Sąd Rejonowy dysponował trzema opiniami biegłych, które uwzględniając wszelkie okoliczności sprawy, wyczerpująco odpowiedziały na pytania w wątpliwych kwestiach. Zlecenie kolejnej ekspertyzy w sposób oczywisty zmierzało do przedłużenia postępowania w sprawie i spowodowałoby zbędne koszty, zaś jej wynik, mając na uwadze wnioski z wcześniejszych opinii, nie wniósłby nic istotnego dla końcowego rozstrzygnięcia.
Obrońca oskarżonego podnosi także zarzut, że opinie biegłych sądowychJ. F.iM. M. (2)mają charakter pozaprocesowy gdyż zostały dopuszczone w sprawie cywilnej i zdaniem skarżącego nie mogą stanowić tzw. „dowodu ścisłego” w sprawie. Podkreślić należy, iż warunkiem koniecznym do uznania pisemnej wypowiedzi za „opinię biegłego” jest poprzedzenie jej postanowieniem organu procesowego o zasięgnięciu opinii tej osoby jako biegłego. Postanowienie organu procesowego jakim był niewątpliwie Sąd w sprawie cywilnej sygn. akt I C 1004/11 jest zdaniem Sądu Okręgowego wystarczające do tego aby sporządzone w tej sprawie dwie opinie zyskały walor czynności procesowych, choć sporządzonych na potrzeby innego postępowania. Tym samym nie można zgodzić się ze skarżącym, że te dwie opinie mają charakter prywatny tylko dlatego, że podstawą do powołania obu biegłych nie były przepisykodeksu postępowania karnego, lecz przepisy postępowania cywilnego. Jedynie opinia będąca w istocie pisemnym opracowaniem zleconym przez uczestnika postępowania, a nie przez uprawniony organ procesowy, nie jest opinią w rozumieniuart. 193 kpki nie może stanowić dowodu w sprawie, a należy ją uznać za oświadczenie, zawierające informację o potrzebie przeprowadzenia tego rodzaju dowodu. Taki charakter jedynie informacji o dowodzie ma w tej sprawie opinia prywatna sporządzona na zlecenie oskarżonego przez rzeczoznawcęP. B., a także opinia wykonana na zleceniespółki (...)przezJ. K.(figurującego na liście biegłych sądowych). Cytowane przez skarżącego orzeczenia Sądu Najwyższego (V KK 388/04 i II K 290/07) dotyczą zaś wyłącznie opinii prywatnych sporządzonych nie na zlecenie organu procesowego, lecz uczestników postępowania. Nie odnoszą się więc do opinii biegłych sądowych zleconych przez uprawniony organ procesowy choć na użytek innego postępowania w sprawie cywilnej, która miała ścisły związek z tą sprawą.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż to po oddaleniu powództwaM. M. (1)o zapłatę w sprawie przeciwko(...) SA(poprzednio(...) SA) sygn. akt I C 1004/11, z uwagi na wynik tego postępowania i treść opinii biegłych, przez Prezesa Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie zostało skierowane zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa usiłowania oszustwa do Prokuratury Rejonowej(...)wW.(k.1-2 akt).
Niezasadny jest także zarzut skarżącego dotyczący obrazy prawa materialnego tj.art. 286 § 1 kkpoprzez jego błędną wykładnię. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż skarżący nie ma racji podnosząc, iż osoba fizyczna, której błąd wyzyskano musi być tą samą osobą, którą doprowadzono do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem, a brak tożsamości tych podmiotów niweczy możliwość przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa oszustwa. W przypadku oszustwa na szkodę osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej bez osobowości prawnej wprowadzenie w błąd (lub inne oszukańcze metody) dotyczy osób fizycznych wchodzących w skład organu tej jednostki, o czym mowa m.in. w wyroku SN z 5.12.2006r. WA 32/06 na który powołuje się skarżący. Jak stwierdził SN, w takiej sytuacji nie jest konieczna tożsamość tej osoby fizycznej, działającej w imieniu osoby prawnej, która została wprowadzona w błąd (której błąd wyzyskano) i tej osoby fizycznej, która – jako upoważniona do podejmowania decyzji majątkowych- dokonała niekorzystnego rozporządzenia mieniem (post. SN z 06.05.2014r. IV KK 12/14, OSNKW 2014, Nr 11, poz. 84) ponieważ „jeżeli pokrzywdzonym jest osoba prawna” tak jak w tej sprawie, to w istocie niekorzystnego rozporządzenia mieniem dokonuje ta osoba prawna i wprowadzana w błąd jest również ta osoba prawna, dlatego nie jest niezbędne, aby osobę prawną na każdym ze wskazanych etapów (od wprowadzenia w błąd do niekorzystnego rozporządzenia mieniem) reprezentowały te same osoby fizyczne. Nie jest też konieczne zastosowanie oszukańczej metody wobec wszystkich członków kolegialnego organu osoby prawnej. Zarzut skarżącego jest więc całkowicie chybiony z uwagi na występująca tożsamość obu podmiotów.
Na uwzględnienie zasługiwał jedynie zarzut dotyczący obrazy przepisuart. 630 k.p.k.poprzez obciążenie oskarżonego kosztami procesu w całości w sytuacji gdy oskarżony został uniewinniony od popełnienia czynu zarzucanego w pkt 1 aktu oskarżenia. Niewątpliwie rację ma skarżący kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu I instancji w tym zakresie. Wobec uniewinnienia oskarżonego od jednego z dwóch zarzuconych mu czynów Sąd Rejonowy powinien w części uniewinniającej obciążyć kosztami postępowania Skarb Państwa. Na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 633 kpkmożna obciążyć oskarżonego opłatą sądową oraz wydatkami sądowymi tylko w zakresie skazania za czyn przypisany w pkt II wyroku.
Z powyższych względów Sąd Odwoławczy zmienił wyrok w zaskarżonej części zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę sądową na podstawieart 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychoskarżony jest zobowiązany do uiszczenia kwoty 180 zł plus 20 % od kwoty wymierzonej grzywny czyli łącznie kwoty 300 zł tytułem opłaty. Natomiast odnośnie wydatków to Sąd Okręgowy obciążył go połową wydatków, ale tylko tej części na niego przypadającej, czyli kwotą 80 złotych za postępowanie przed Sądem I instancji. Zgodnie bowiem z treściąart. 630 k.p.k.w sprawach z oskarżenia publicznego, jeżeli oskarżonego nie skazano za wszystkie zarzucane mu przestępstwa, wydatki związane z oskarżeniem w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa. W skład tych wydatków wchodzą również wydatki poniesione przez oskarżonego w związku z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy z wyboru. W wypadku więc częściowego uniewinnienia oskarżonego może on zatem domagać się od Skarbu Państwa w tej części zwrotu tych kosztów (uchwała SN z 28.01.2016r. I KZP 16/15).
Należy więc przyznać rację skarżącemu, który domaga się zwrotu od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego poniesionych przez niego wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru z uwagi na uniewinnienie od jednego z dwóch zarzutów. Sąd Okręgowy wobec uniewinnienia oskarżonego do połowy zarzutów uznał, że w takim wypadku uzasadniony jest zwrot połowy poniesionych przez oskarżonego kosztów ustanowienia w sprawie jednego obrońcy.
Wobec braku udokumentowania wysokości poniesionych przez oskarżonego kosztów (faktury, rachunku lub innego dokumentu potwierdzającego w jakiej wysokości należność na rzecz adwokata została uiszczona), wysokość kosztów za postępowanie przed Sądem I instancji została ustalona w oparciu o zasadę z§14 ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U. z 2013r. poz. 461). Wobec faktu, iż sprawa została wszczęta przed dniem 1 stycznia 2016r. (akt oskarżenia wpłynął do Sądu 23.05.2014r.), zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r. poz. 1800), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy zmienił w wyżej wskazany sposób zaskarżony wyrok, w pozostałej zaskarżonej części tenże wyrok utrzymał w mocy.
O opłacie oraz pozostałych wydatkach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 636 § 1 kpkw związku zart. 634 kpk, nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od opłaty sądowej oraz pozostałych wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w toku postępowania odwoławczego. Apelacja obrońcy okazała się być co do zasady (istoty) środkiem odwoławczym niezasadnym, albowiem Sąd Odwoławczy podzielił stanowisko sądu niższej instancji co do winy oskarżonego. W tej sytuacjiart. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnychnie zwalniał oskarżonego od ponoszenia opłaty za postępowanie odwoławcze. Żaden z przepisów tej ustawy nie daje żadnych podstaw do zaniechania pobierania opłaty. Podobnie wykładniaart. 636 § 1 kpknie stwarza takich podstaw w odniesieniu do kosztów procesu. Nie można bowiem uznać, że w wypadku uwzględnienia w jakimkolwiek zakresie środka odwoławczego wniesionego przez oskarżonego, nie ponosi on już kosztów postępowania odwoławczego, zwłaszcza jeżeli rozpoznanie apelacji nie spowodowało nawet złagodzenia zaskarżonego wyroku.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
SSO Anna Zawadka SSO Zenon Stankiewicz SSO Małgorzata Bańkowska