Sąd Rejonowy w Grudziądzu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 949/14
Data wyroku: 2017-05-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Gensikowski

Sygn. akt II K 949/14

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 maja 2017 r.
Sąd Rejonowy wG.II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:  Sędzia SR Piotr Gensikowski
Protokolant:  Wioletta Fabińska
Przy udziale przedstawiciela(...)wT.J. P.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20.3.2015 r., 13.5.2015 r., 7.7.2015 r., 18.9.2015 r., 27.11.2015 r., 27.2.2017 r., 16.5.2017 r.
sprawy karnej

P. G.
synaJ.iA. z domu R.,ur. (...)wC.,PESEL: (...), zam.(...)-(...) C.ul. (...), nie karanego

oskarżonego o to, że:
w okresie od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 19 lutego 2014 roku, pełniąc obowiązki Prezesa Zarządu(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., w lokalu o nazwie i adresie:(...),(...)-(...) G.,ul. (...), urządzał gry na automatachH. (...)nr(...)iH.S.nr(...), wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) bez wymaganego zezwolenia

    tj. o przestępstwo skarboweart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.

o r z e k ł :

1
Oskarżonego

P. G.
uznaje za winnego tego, że w okresie od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 19 lutego 2014 roku, pełniąc obowiązki Prezesa Zarządu(...) Sp. z o.o.z siedzibą wW., w lokalu o nazwie i adresie:(...),(...)-(...) G.,ul. (...), prowadził gry na automatachH. (...)nr HS(...)iH.S.nr(...), wbrew przepisowiart. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowychw brzmieniu obowiązującym do 2.9.2015 r. (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), a więc bez wymaganej koncesji na ich prowadzenie, tj. przestępstwa skarbowego zart. 107 § 1 kksw brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) w zw. zart. 2 § 2 kksw zw. zart. 9 § 3 kksi za to na podstawieart. 107 § 1 kkswymierza mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując jedną stawkę za równoważną kwocie 67 (sześćdziesięciu siedmiu) złotych,

2
Na podstawieart. 30 § 1 i 5 k.k.s.orazart. 31 § 5 k.k.s.orzeka przepadek automatów do gierH. (...)nr(...)iH.S.nr(...), przechowywanych w magazynie depozytowym Urzędu Celnego wT., pod pozycją mag.(...), zarządzając ich zniszczenie,

3
Na podstawieart. 30 § 1 i 5 k.k.s.orzeka przepadek kwoty 40 zł (czterdziestu) złotych znajdujących się w automatach do gierH. (...)nr(...)iH.S.nr(...), przechowywanych na koncie sum depozytowych Izby Celnej wT.,

4
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 335 zł (trzysta trzydzieści pięć) złotych opłaty,

5
Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Dnia 8 października 2013 r.P. G., prezes zarządu(...) sp. z o.o., zakupił dwa automaty do giero nazwie H. (...)(...)orazH. (...)(...).
dowód:kopia faktury (k. 66), wyciąg z KRS-u (k. 62-65)
Dnia 1 listopada 2013 r. wG.M. L.podpisał zP. G., prezesem zarządu(...) sp. z o.o., umowę najmu 3 m2powierzchni użytkowej w barze przyulicy (...). Wynajmujący podpisał tę umowę w celu prowadzenia działalności w zakresie udostępnienia urządzeń służących do rozgrywania gier.
dowód:kopia umowy najmu (k. 12-14)
Po podpisaniu umowy do lokalu zostały wstawione dwa automaty. Do automatów co pewien czas przyjeżdżał przedstawiciel(...) sp. z o.o.
dowód:zeznania świadkaM. L.(k. 309)
Za wynajem powierzchni(...) sp. z o.o.płaciła regularnie czynsz wynajmującemu.
dowód:zeznania świadkaM. L.(k. 309)
Wynajmującemu powierzchnię użytkową lokalu nie okazywano dokumentów, opinii potwierdzających legalność gier prowadzonych na automatach wstawionych do lokalu.
dowód:zeznania świadkaM. L.(k. 309)
Dnia 19 lutego 2014 r. funkcjonariusze Służby Celnej przeprowadzili kontrolę w lokalu(...)mieszczącym się wG.przyulicy (...). W trakcie kontroli ujawnili oni dwa automaty do giero nazwie H. (...)(...)orazH. (...)(...)
dowód:zeznania świadkaJ. W.(k. 73v.), protokół kontroli (k. 2-4)
Gry na automatacho nazwie H. (...)(...)orazH. (...)(...)miały charakter losowy, w przypadku których końcowy układ symboli na bębnach nie zależał od zręczności gracza.
dowód:opinie biegłegoW. K.(k. 159-165, k. 166-172)

(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...)lokal (...)nie posiada koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, w tym gier na automatach. Automaty do gierH. (...)(...)orazH. (...)(...)nie figurują w Komputerowym Rejestrze Automatów do Gier.
dowód:pismo Departamentu Podatków od Gier Ministerstwa Finansów (k. 296)
W automatach zabezpieczonych w lokalu(...)przyulicy (...)wG.zabezpieczono łącznie 40 złotych, które zostały wpłacone na rachunek depozytowy Urzędu Celnego wT..
dowód:protokoły oględzin (k. 187-190), dowody wpłaty (k. 191-192)
P. G.nie był do tej pory karany za przestępstwa.
dowód:zapytanie o karalność (k. 302)
OskarżonyP. G.w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego (k. 181-182). Wyjaśnień oskarżonego nie podważały zeznania świadkaE. S.(k. 11v., k. 308v.), gdyż nie miała ona wiedzy o automatach znajdujących się w lokalu i zasadach ich użytkowania oraz serwisowania, a sądowi nie przedstawiono dowodów podważających wiarygodność tego świadka. Wiarygodności wyjaśnień oskarżonego sprzeciwiała się natomiast umowa najmu powierzchni użytkowej lokalu (k. 12-14), z treści której wynikało, że oskarżony, podpisując tę umowę, zobowiązał się do zapłaty czynszu za wynajem powierzchni tego lokalu w celu wstawienia automatów do gier. W toku postępowania nie zanegowano autentyczności podpisu oskarżonego na tej umowie. Wiarygodności wyjaśnień oskarżonego sprzeciwiały się również zeznania świadkaM. L.(k. 38-39, k. 308v.-309), z treści których wynikało, że w wykonaniu tej umowy do jego lokalu zostały wstawione dwa automaty do gier, a nadto, że spółka, której prezesem zarządu był oskarżony, regularnie płaciła czynsz najmu za wynajem powierzchni użytkowej lokalu. Wiarygodności wyjaśnień oskarżonego kwestionującego swe sprawstwo i winę sprzeciwiała się również treść opinii biegłego mgr inż.W. K.(k. 159-165, k. 166-172). Sąd podzielił wnioski tych opinii, gdyż opinie zostały przeprowadzone na podstawie analizy ich konfiguracji oraz empirycznej poprzez przeprowadzenie gier testowych. Wnioski opinii były kategoryczne. Przytoczone opinie pozwalały na dokonanie ważnych ustaleń w sprawie co do losowego charakteru gier prowadzonych na zabezpieczonych w sprawie automatach. Przytoczona opinia biegłego znajdowała wsparcie w zeznaniach świadkaJ. W.(k. 73), którym Sąd dał wiarę. Wiarygodność tych zeznań odnosiła się do przebiegu i wyników kontroli w dniu 19 lutego 2014 r., gdyż w tym zakresie były zgodne z treścią protokołu kontroli (k. 2-4), a brak było innych przyczyn podważających wiarygodność zeznań tego świadka. Sąd dał wiarę temu dokumentowi, a także innym dokumentom zgromadzonym w sprawie, gdyż z urzędu, a także na wniosek stron nie zakwestionowano ich autentyczności oraz prawdziwości.

P. G.
został oskarżony o to, że w okresie od dnia 1 listopada 2013 roku do dnia 19 lutego 2014 roku, pełniąc obowiązki prezesa zarządu(...) sp. z o.o.z siedzibą wW., w lokalu o nazwie i adresie:(...),(...)-(...) G.,ul. (...), urządzał gry na automatachH. (...), nr(...)iH.S.nr(...), wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych(Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) bez wymaganego zezwolenia,

    tj. o czyn zart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 9 § 3 k.k.s.

Biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w okresie zarzucanym w akcie oskarżenia, a więc od
    1 listopada 2013 r. do 19 lutego 2014 r.sąd, stosując regułę przewidzianą wart. 2 § 2 k.k.s., ocenił zasadność zarzutu z punktu widzenia treściart. 107 § 1 k.k.s.orazustawy o grach hazardowychw brzmieniu obowiązujących w tym czasie. Z tego punktu widzenia należy wskazać, że odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe przewidziane wart. 107 § 1 k.k.s.podlegał ten, kto wbrew
    przepisomustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządzał lub prowadził grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony w sprawie należało przyjąć, że oskarżony, wbrew przepisom ustawy, prowadził gry na automatach wymienionych w akcie oskarżenia. Oskarżony

P. G.
w swych wyjaśnieniach nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu w świetle materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu przestępnego nie ulegało jednak wątpliwości. Wniosek ten wynikał w pierwszej kolejności z umowy najmu powierzchni użytkowej lokalu (k. 12-14), której autentyczności i prawdziwości Sąd dał wiarę. Na tej podstawie sąd przyjął, że oskarżony, jako prezes zarządu spółki z o.o., zawarł umowę, w wykonaniu której do lokalu zostały wstawione dwa automaty. W dalszej kolejności sprawstwo i wina oskarżonego wynikało z zeznań świadka

M. L.
(k. 38-39, k. 308-309), który podał, że automatami wstawionymi do jego lokalu zajmowały się osoby będące przedstawicielami spółki z o.o., której prezesem zarządu był oskarżony. Z zeznań tego samego świadka wynikało w dalszej kolejności, że wspomniana spółka, której prezesem zarządu był oskarżony, terminowo i regularnie regulowała czynsz najmu wynikający z zawartej umowy. Sprawstwo i wina oskarżonego wynikały także z opinii biegłego mgr inż.

W. K.
co do tego, że gry na automatacho nazwie H. (...)(...)orazH. (...)(...)miały charakter losowy, w przypadku których końcowy układ symboli na bębnach nie zależał od zręczności gracza (k. 159-165, k. 166-172). Zdaniem sądu zawarcie przez oskarżonego umowy najmu lokalu w celu urządzania gier, a następnie wstawienie w jej wykonaniu do tego lokalu automatów do gier mających charakter losowy, opłacanie czynszu na najem lokalu, serwisowanie tych automatów stanowi prowadzenie gier na automatach w rozumieniu użytym wart. 107 § 1 k.k.s.
Ustalenie, że oskarżonyP. G.prowadził gry na automatach w dalszej kolejności powodowało konieczność rozważenia, czy jego zachowanie miało miejsce wbrew przepisom ustawy. Przytoczone wymaganie przewidziane wart. 107 § 1 k.k.s., aby prowadzenie gier na automatach miało miejsce „wbrew przepisom ustawy” powoduje, że warunków prowadzenia tego typu gier należy poszukiwać w przepisachustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Oceniając spełnienie przez oskarżonegoP. G.tych warunków sąd odwołał się wyłącznie do treściart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, z pominięciem treści art. 14 ust. 1 tej ustawy. Wniosek ten wynikał z aprobaty poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 stycznia 2017 r., I KZP 17/16, OSNKW 2017, nr 2, poz. 7. Wedle najwyższej instancji sądowej kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji, norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 204, s. 37 ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo zart. 107 § 1 KKSprzepisuart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 KKS, o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony.
Stosując przytoczony pogląd do stanu faktycznego niniejszej sprawy należało przyjąć, że oskarżonyP. G., jako prezes zarządu spółki z o.o., nie spełnił wymagania przewidzianego wart. 6 ust. 1 cytowanej ustawy o grach hazardowych. Wedle dyspozycji tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. do dnia 2 września 2015 r.działalność w zakresie gier na automatachmogła być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Jak wynika z informacji Ministerstwa Finansów(...) sp. z o.o.z siedzibą wW.przyul. (...)lokal (...), której prezesem zarządu był oskarżony, nie posiadała koncesji lub zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych, w tym gier na automatach. Automaty do gierH. (...)(...)orazH. (...)(...)nie figurują wszakże w Komputerowym Rejestrze Automatów do Gier (k. 296).
Mając na względzie stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie należało przyjąć, że oskarżonyP. G.prowadził gry na automatach bez wymaganej koncesji, czym wyczerpał znamionaart. 107 § 1 k.k.s.Brak było natomiast podstaw do przyjęcia, że oskarżony urządzał gry na automatach do gier wbrew przepisom ustawy, gdyż warunki urządzania tych gier zostały przewidziane wart. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a przepis ten jak wynika z powyższych uwag, aprobujących pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w uchwale z dnia 19 stycznia 2017 r., I KZP 17/16, OSNKW 2017, nr 2, poz. 7, w okresie objętym aktem oskarżenia nie mógł być zastosowany wobec oskarżonego.
W toku postępowania sąd nie doszukał się okoliczności ograniczających lub wyłączających winę oskarżonego. W szczególności w tej sprawie brak było okoliczności odwołujących się do tego, że oskarżony działał pod wpływem błędu. W tym kontekście należy wskazać, że przy nabyciu przez oskarżonego automatów do gier zabezpieczonych przez funkcjonariuszy Służby Celnej brak jest opinii pozwalającej na potraktowanie gier prowadzonych na automatach jako gier zręcznościowych (k. 66). Podobna opinia nie została również dołączona przez oskarżonego do umowy najmu powierzchni użytkowej lokalu (k. 12-14). Uzasadnieniem błędu oskarżonego nie mogą być również orzeczenia nadesłane przez niego w toku postępowania, jako że wszystkie z nich pochodzą z okresu kwiecień 2015 – lipiec 2015, a więc znacznie późniejszego od okresu wymienionego w akcie oskarżenia. Zdaniem Sądu oskarżony nie może zatem zasadnie twierdzić, że z powodów tych orzeczeń wydanych w 2015 r. działał w błędzie prowadząc działalność w okresie listopad 2013 – luty 2014 r.
Przestępstwo skarbowe określone wart.107 § 1 k.k.s.jest zagrożone karą grzywny od 10 do 720 stawek dziennych, karą pozbawienia wolności albo obu karom łącznie. Rozważając wymiar kary wobec oskarżonegoP. G.w tych granicach Sąd miał na względzie następujące okoliczności. W ramach dyrektywy odwołującej się do stopnia społecznej szkodliwości Sąd na niekorzyść oskarżonego wziął pod uwagę, że gry były prowadzone na dwóch automatach. Z kolei na korzyść oskarżonego sąd potraktował stosunkowo krótki czasookres prowadzenia gier na tych automatach, a więc od 1 listopada 2013 r. do 19 lutego 2014 r. Na korzyść oskarżonego Sąd wziął pod uwagę jego uprzednią niekaralność za przestępstwa, a także przestępstwa skarbowe. W świetle powyższych okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary Sąd uznał, że wniosek oskarżyciela o wymierzenie 120 stawek dziennych kary grzywny nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewaga przytoczonych okoliczności łagodzących przemawiała wszakże – zdaniem Sądu - za wymierzeniem oskarżonemu kary 50 stawek dziennych grzywny, tym bardziej, że taka kara grzywny została wymierzona w wyroku nakazowym, a po rozpoznaniu sprawy na rozprawie nie ujawniły się nowe okoliczności uzasadniające surowszy wymiar kary. Zdaniem Sądu kara wymierzona oskarżonemu stanowi zadośćuczynienie dyrektyw przewidzianych wart. 13 § 1 k.k.s.Przede wszystkim jest ona, z uwagi na jej wysokość, odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu przestępnego. Sądu kara ta nie przekracza stopnia winy oskarżonego, a także odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej i uprzedniej niekaralności oskarżonego. Wymierzona kara nie pomija również względów związanych z potrzebą realizacji prewencji generalnej. W ocenie Sądu stanowi ona wszakże sygnał dla środowiska oskarżonego, że popełnienie wymienionego czynu nie jest bezkarne, lecz związane z określoną dolegliwością finansową. Określając wysokość jednej stawki dziennej kary grzywny Sąd miał, na podstawieart. 23 § 3 k.k.s., na uwadze, że oskarżony ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci, zarabiając miesięcznie około 2000 złotych (k. 180-182). Dlatego też Sąd ustalił wysokość jednej stawki kary grzywny za równoważną kwocie 67 zł, a więc wyższą od 1/30 minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z tych względów orzeczono jak w punkcie 1-szym wyroku.
O przepadku automatów do gier oraz środków pieniężnych znajdujących się w automatach orzeczono na podstawieart. 30 § 1 i 5 k.k.s.jak w punkcie 2-gim i 3-cim wyroku.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.orazustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądzono w punkcie 4-tym wyroku od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 335 złotych. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że oskarżony utrzymuje się z prac zarobkowych, których wysokość pozwala mu na jej uiszczenie (k. 181v.). Na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.sąd w punkcie 5-tym wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, obciążając nimi Skarb Państwa. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że oskarżony ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci (k. 181v.).