Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 1293/17
Data wyroku: 2017-09-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Smulewicz

Sygn. akt: I C 1293/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 września 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie w I Wydziale Cywilnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Małgorzata Smulewicz
Protokolant: Joanna Puchalska, Laura Głowacka
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 roku, 26 czerwca 2017 roku oraz 13 września 2017 roku w Warszawie
sprawy z powództwa Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji
przeciwko pozwanemuW. E. (1)
o zapłatę

I
oddala powództwo;

II
zasądza od powoda Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji na rzecz pozwanegoW. E. (1)kwotę 900 ( dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt I C 1293/17

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 23 grudnia 2016 roku Skarb Państwa – Komendant Społeczny Policji wniósł o zasądzenie odW. E. (1)kwoty 4.401,89 złotych z odsetkami ustawowymi od dnia 11 sierpnia 2016 roku, do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za zniszczenia dokonane w celi Komendy Powiatowej Policji wP.oraz o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych.
(pozew k. 3-5)
W dniu 20 marca 2017 roku referendarz sądowy tutejszego sądu pod sygnaturą akt I Nc 4685/16 wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym nakazałW. E. (2)zapłatę kwot w całości zgodnie z żądaniem pozwu.
(nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 marca 2017 roku k. 53)
W dniu 14 kwietnia 2017 roku pełnomocnik procesowyW. E. (1)wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
(sprzeciw od nakazu zapłaty k. 57-61)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 sierpnia 2015 roku dokonano zniszczenia pomieszczenia dla osób zatrzymanych Komendy Powiatowej Policji wP., w której we wskazanym czasie przebywał zatrzymanyW. E. (1).
(

    dowód: protokół szkody k. 10, notatka służbowa st. Post.R. B.k. 16v, protokół oględzin k. 17-18, notatka służbowa sierż. sztab.M. G.k. 24v, notatka służbowa podkom.A. A.k. 30, zeznania świadkaR. B.k. 93-94).
W związku z dokonanymi zniszczeniami przeciwkoW. E. (1)w Prokuraturze Rejonowej w Piasecznie toczyło się postępowanie karne w sprawie o czyn zart. 288 § 1 k.k., które zostało zakończone postanowieniem o umorzeniu dochodzenia z dnia 29 lutego 2016 roku, na podstawieart. 17 § 1 pkt 2 k.p.c.w zw. zart. 31 § 1 k.k., tj. z uwagi na brak zdolnościW. E. (1)do rozpoznania znaczenia czynu oraz brak jego zdolności pokierowania swoim postępowaniem w czasie jego popełniania.
(dowód: kopia postanowienia o umorzenia dochodzenia z dnia 18 lutego 2016 roku k. 41-43).
W. E. (1)prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Nie ma stałej pracy. Jego miesięczne przychody pochodzące z wykonywania pracy w oparciu o umowy zlecenia lub umowy o dzieło wynoszą od ok. 2.100 złotych do 2.500/2.600 złotych netto. Miesięczne wydatki obejmują zaś spłatę raty kredytu w wysokości ok. 1.200 złotych oraz koszty mieszkania i wyżywienia.
(dowód: zeznaniaW. E. (1)w charakterze strony k. 93-95).
Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie wymienionych powyżej dokumentów, załączonych do akt sprawy przez strony postępowania, w zakresie w jakim nie zostały skutecznie zaprzeczone przez stronę pozwaną. Sąd uwzględnił również zeznania świadkaR. B.orazW. E. (1)złożone przed sądem w charakterze strony postępowania, które okazały się logiczne, spójne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.
Sąd odmówił, natomiast wiarygodności wydrukom z faksu zawierającym informacje pochodzące z Wydziału Inwestycji i Remontów Komendy Powiatowej Policji wP., wedle których powstałą szkodę i koszt koniecznej do przeprowadzenia naprawy, wyceniono na kwotę około 3.700 złotych (k. 26), kserokopii protokołu szkody sporządzonemu przez Komendę Stołeczną Policji wP.w dniu 7 października 2015 roku, określającego wysokość szkody na poziomie 4.401,83 złotych (k. 10), jak również kserokopiom kosztorysu budowlanego złożonego do akt sprawy przez stronę powodową, celem wykazania kosztów naprawy powstałych szkód (k. 71-72).
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, niepoświadczona podpisem strony kserokopia, nie jest bowiem dokumentem, a moc dowodowa kserokopii uzależniona jest od uprzedniego poświadczenia zgodności kserokopii z oryginałem (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 1994 r., III CZP 37/97, wyrok SN z dnia 10 lipca 2009 r., II CSK 71/09, wyrok SN z dnia 29 kwietnia 2009 r., II CSK 557/08). Jednocześnie Sąd zważył, że uznanie niepoświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii za podstawę ustaleń faktycznych, mimo powyższego stanowiska, byłoby co do zasady możliwe, o ile przemawiałby za tym pozostały materiał dowodowy lub gdyby prawdziwości informacji wynikających z kserokopii nie przeczyła strona przeciwna. Okoliczności te nie miały miejsca w przedmiotowej sprawie. W toku postępowania strona pozwana zakwestionowała, bowiem prawidłowość sporządzenia i wiarygodność wskazanych wydruków i kserokopii kosztorysu budowlanego przedstawiającego koszty poniesione w związku z usunięciem skutków zdarzenia z dnia 24 sierpnia 2015 roku, niepoświadczonych za zgodność z oryginałem. Do materiału dowodowego nie został przedłożony ponadto, żaden inny dokument przemawiający za uznaniem prawdziwości danych związanych z zakresem i wysokością powstałej szkody. Ponadto, Sąd zważył, że okoliczność, jaka w zamierzeniu powoda miała zostać wykazana poprzez przedłożone kserokopie i wydruki, tj. wysokość poniesionej szkody, miała kluczowe znaczenie dla wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie. Konieczna była, wobec tego rygorystyczna ocena wiarygodności dowodów przedłożonych w tym zakresie przez stronę postępowania, dowodzącą powyższej okoliczności. Mając powyższe na uwadze, Sąd odmówił wiarygodności dowodowej przedłożonej kserokopii i nie uznał jej za wystarczającą podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.
Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd oparł się również na przepisieart. 229 k.p.c.iart. 230 k.p.c.i uznał za udowodnione zgodne twierdzenia stron oraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie przeczył.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zasadność żądania sformułowanego w pozwie Sąd ocenił w oparciu o przepisart. 415 k.c., zgodnie z którym, ten, kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przywołany przepis statuuje deliktową odpowiedzialność odszkodowawczą, której przesłankami jest fakt powstania szkody pozostającej w adekwatnym związku (art. 361 k.c.) z działaniem osoby, która doprowadziła do jej powstania oraz zawiniony charakter działania, które spowodowało szkodę.
W trakcie postępowania niekwestionowany przez strony był fakt powstania szkody w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych Komendy Powiatowej Policji wP., w czasie, w którym przebywał w nim pozwany.
W świetle przedstawionego materiału dowodowego nie ulegało wątpliwości Sądu, że przyczyną powstania szkody było zachowanie się pozwanego, które pozostawało w adekwatnym związku przyczynowym z powstałą szkodą.
Wątpliwości wzbudzała jednakże możliwość przypisania winy pozwanemu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury i doktryny, wina łączy się z koniecznym wystąpieniem dwóch elementów: obiektywnego, czyli bezprawności zachowania rozumianego, jako działanie sprzeczne z określoną normą prawną lub z zasadami współżycia społecznego, oraz elementu subiektywnego, umożliwiającego postawienie zarzutu z punktu widzenia powinności i możliwości przewidywania szkody oraz przeciwdziałania jej wystąpieniu. Możliwość przypisania winy sprowadza się zatem, do oceny stanu psychicznego sprawcy względem popełnianego czynu, jak i względem istniejącej normy.
W ocenie Sądu nie budziło wątpliwości, że zniszczenia dokonane w pomieszczeniu zatrzymań było działaniem bezprawnym. Jednocześnie w ocenie Sądu strona powodowa skutecznie wskazała na okoliczności, które uniemożliwiły przypisanie pozwanemu winy w znaczeniu subiektywnym. Powołała się przy tym na wskazywane powyżej postanowienie o umorzeniu dochodzenia toczące się w związku z rozpatrywanym również w niniejszej sprawie zachowaniem pozwanego, które zostało oparte na stwierdzonym braku jego poczytalności w trakcie czynu. W odpowiedzi na twierdzenia pełnomocnika pozwanego o braku jego winy i niemożliwości przypisania mu odpowiedzialności za powstałą szkodę, powód powołał się na treść przepisyart. 428 k.c., zgodnie z którym – gdy sprawca z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego nie jest odpowiedzialny za szkodę, a brak jest osób zobowiązanych do nadzoru albo gdy nie można od nich uzyskać naprawienia szkody, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego naprawienia szkody od samego sprawcy, jeżeli z okoliczności, a zwłaszcza z porównania stanu majątkowego poszkodowanego i sprawcy, wynika, że wymagają tego zasady współżycia społecznego. Tym samym, należało uznać, że powód w istocie przyznał, że w momencie powodowania szkody stan psychiczny pozwanego nie pozwalał na stwierdzenie jego winy, warunkującej jego odpowiedzialność odszkodowawczą.
W niniejszej sprawie nie stwierdzono tym samym wystąpienia przesłanek odpowiedzialności wypływających z treściart. 415 k.c.Roszczenie powoda w ocenie Sądu pozostawało zatem nieudowodnione co do zasady.
Sąd nie stwierdził również, że zastosowanie w niniejszej sprawie miał przywołany powyżej przepisart. 428 k.c.Dyspozycja wskazanego przepisu zezwala, bowiem na obciążenie obowiązkiem naprawienia szkody osoby nieponoszącej odpowiedzialności odszkodowawczej, jedynie w przypadkach, gdy wymagają tego zasady współżycia społecznego, w szczególności z uwagi na porównanie stanu majątkowego poszkodowanego i sprawcy. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy powyższa podstawa nie zaistniała, w szczególności nie wskazywała na to sytuacja osobowa i materialna pozwanego, przedstawiona przez pozwanego, której prawdziwości powód skutecznie nie zakwestionował.
Należało mieć ponadto na uwadze, że w toku postępowania, nie udowodniono zakresu ani wysokości dochodzonego świadczenia. Ze względów przedstawionych powyżej, Sąd odmówił wartości dowodowej wyliczeniom wysokości szkody przedłożonym przez powoda. W ocenie Sądu wyliczenia potwierdzone kserokopiami niepoświadczonymi za zgodność z oryginałem zostały skutecznie zakwestionowane przez stronę pozwaną. W materiale dowodowym nie znalazła się, zatem podstawa do uznania zasadności kwoty dochodzonej w pozwie. Tymczasem zgodnie z zasadą rozkładu ciężaru dowodu, zarówno w ujęciu materialnym (art. 6 k.c.), jak i formalnym (art. 232 k.p.c.), to powoda obciążał ciężar dowodowy we wskazanym zakresie. Zgodnie, bowiem z treściąart. 232 k.p.c.strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Stosownie zaś do przepisuart. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W świetle powyższego, to strona powodowa ponosiła ujemne skutki braku udowodnienia wskazywanych przez siebie okoliczności, zarówno w odniesieniu do zaistnienia po stronie pozwanego przesłanek ponoszenia odpowiedzialności, jak i co do prawidłowości wskazania należnej wysokości dochodzonego roszczenia.
O kosztach Sąd orzekł w oparciu oart. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na wysokość zasądzonych kosztów złożył się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 900 złotych, ustalonej na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).