Sąd Apelacyjny w Katowicach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 293/16
Data wyroku: 2017-05-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wiesław Kosowski, Marcin Ciepiela, Aleksander Sikora
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu

Sygn. akt: II AKa 293/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 maja 2017 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący

SSA Aleksander Sikora (spr.)

Sędziowie

SSA Wiesław Kosowski
SSO del. Marcin Ciepiela

Protokolant

Agnieszka Przewoźnik

przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Beaty Salamon
po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 roku sprawy

1
A. S.c.J.iH.,ur. (...)wC.

oskarżonej zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kki inne

2
B. C.c.(...),ur. (...)wO.

oskarżonej zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kki inne

3
P. H.s.W.iA.,ur. (...)wW.

oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kki inne

4
T. K.s.M.iL.,ur. (...)wZ.

oskarżonego zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kki inne

5
L. R.s.Z.iH.,ur. (...)wC.

oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 294 § 1 kki inne

6
T. P.s.B.iJ.,ur. (...)wM.

oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kki inne
na skutek apelacji obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 14 grudnia 2015 roku
sygn. akt II K 44/10

I
zmienia zaskarżony wyrok:

-

w odniesieniu do oskarżonejA. S.wpunkcie 5w ten sposób,że w opisie czynu sformułowanie „spowodowała wystawienie” zastępuje sformułowaniem „nakłaniała i udzielała pomocy do wystawienia”,do kwalifikacji prawnej przypisanego czynu dodaje przepisart. 18 § 2 kki18 § 3 kkw zw. zart. 271 § 3 kk;

w odniesieniu do oskarżonych:B. C.w punkcie 25,T. K.w punkcie 30 orazT. P.w punkcie 33 w ten sposób, że sformułowanie „po spowodowaniu wystawienia” zastępuje sformułowaniem: w odniesieniu do oskarżonejB. C.„udzieliła pomocy do”, a w stosunku do oskarżonych,T. K.orazT. P.„udzielił pomocy do”, a nadto w odniesieniu do oskarżonejB. C.sformułowanie „posłużyła się” zastępuje sformułowaniem „usiłowała się posłużyć”, a w odniesieniu do pozostałych oskarżonych sformułowanie „posłużył się” zastępuje sformułowaniem „usiłował się posłużyć”, w kwalifikacji prawnej przypisanych wszystkim tym oskarżonym czynów przepisart. 271 § 3 kkzastępuje przepisemart. 18 § 2 kkw zw.art. 271 § 3 kk, zaś przepisart. 273 kkzastępujeart. 13 § 1 kkw zw. zart. 273 kk, a w podstawie wymiaru kary przepisart. 271 § 3 kkzastępujeart. 19 § 1 kkw zw. zart. 271 § 3 kk;

w odniesieniu do oskarżonychP. H.w punkcie 26 iL. R.wpunkcie 31w ten sposób, że sformułowanie „po spowodowaniu wystawienia” zastępuje sformułowaniem „udzielił pomocy do”, a nadto w kwalifikacji prawnej przypisanych tym oskarżonym czynów przepisart. 271 § 3 kkzastępuje przepisemart. 18 § 2 kkw zw.art. 271 § 3 kk, a w podstawie wymiaru kary przepisart. 271 § 3 kkzastępujeart. 19 § 1 kkw zw. zart. 271 § 3 kk;

w odniesieniu do oskarżonegoT. K.wpunkcie 30w ten sposób, że eliminuje z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego temu oskarżonemu oraz z podstawy prawnej wymiaru kary przepisart. 65 kk(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.04.2004 roku);

II
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Częstochowie) na rzecz adwokataJ. D.– Kancelaria Adwokacka wC.kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy) złotych, w tym 23 % VAT, z tytułu obrony z urzędu udzielonej oskarżonejB. C.w postępowaniu odwoławczym;

IV
zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa opłaty za drugą instancjęw kwotach:

-

odA. S.2.100 zł;

odP. H.1.200 zł;

odT. K.460 zł;

odB. C.380 zł;

odL. R.320 zł;

odT. P.220 zł;

oraz obciąża ich wydatkami za postępowanie odwoławcze w częściach dotyczących każdego z nich.
SSO del. Marcin Ciepiela  SSA Aleksander Sikora SSA Wiesław Kosowski
Sygn. akt II AKa 293/16

UZASADNIENIE

wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 maja 2017 roku w części dotyczącej całości rozstrzygnięć odnośnie oskarżonychA. S.,P. H.,T. K.iL. R., z uwagi na złożenie wniosków przez obrońców tych oskarżonych
Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2015 roku w sprawie o sygnaturze II K 44/10, w zakresie objętym niniejszym uzasadnieniem orzekł następująco:

(5.
oskarżonąA. S.w ramach zarzutu opisanego w punkcie IV aktu oskarżenia, uznał za winną tego, że w okresie od stycznia 2002 r. do października 2004 r. wC.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi, w zorganizowanej grupie przestępczej, spowodowała wystawienie przezM. M., właściciela podmiotu gospodarczegoPPHU (...)iB. K.właściciela podmiotu gospodarczegoPPHU (...), niżej wymienionych faktur, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia operacji gospodarczych uzasadniających naliczenie podatku VAT i wykazanie poniesienia kosztów przy uzyskaniu przychodu w podatku dochodowym, w następstwie podżegania tych osób do wystawienia faktur i udzielenia im pomocy w ich wystawieniu, poprzez przekazanie niezbędnych danych, dotyczących nabywcy, przedmiotu sprzedaży lub usługi, sposobu płatności i jej terminu, a następnie posłużyła się nimi, poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej podmiotów o nazwach:(...),(...),(...),(...) Sp. z o.o.,(...),(...),(...), a także wystawiła niżej wymienione faktury, jako wystawione przez(...),(...), poświadczające nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych, uzasadniające naliczenie podatku VAT i wykazanie poniesienia kosztów przy uzyskaniu przychodu w podatku dochodowym, w następstwie podżegania przez inne osoby do wystawienia tych faktur i udzielenia jej pomocy w ich wystawieniu, poprzez przekazanie niezbędnych danych, dotyczących nabywcy, przedmiotu sprzedaży lub usługi, sposobu płatności i jej terminu, po czym posłużyła się nimi, poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej szczegółowo wyliczonych podmiotów podczas, gdy w rzeczywistości takie operacje gospodarcze nie miały miejsca, to jest za winną przestępstwa zart. 271 § 3 k.k.iart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za tak przypisany czyn na postawieart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.iart. 65 § 1 k.k.iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał ją na karę 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;

(6.
na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpk, orzekając w ramach zarzutu opisanego w punkcie V aktu oskarżenia, umorzył postępowanie wobec oskarżonejA. S.o przestępstwo zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 56 § 1 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.iart. 6 § 2 k.k.s.i w tej części na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.poniesionymi wydatkami obciążył Skarb Państwa;

(7.
uznał oskarżonąA. S.za winną czynu opisanego w punkcie VI aktu oskarżenia, polegającego na tym, że w okresie od stycznia 2002 r. do października 2004 r. wC.i innych miejscowościach, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw karnoskarbowych i przestępstw przeciwko mieniu to jest o przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i na mocy tego przepisu wymierzył jej karę 1 roku pozbawienia wolności;

(8.
na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do 01 lipca 2015 toku orzekł wobec oskarżonejA. S.karę łączną 2 lat pozbawienia wolności;

(26.) oskarżonegoP. H.w ramach zarzutu opisanego w punkcie XX aktu oskarżenia, uznaje za winnego tego, że w okresie od 27 lutego 1999 r. do 22 września 1999 r. od 08 lipca 2003 r. do 23 października 2003 r. i od 27 kwietnia 2004 r. do 28 sierpnia 2004 r. wC.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po spowodowaniu wystawienia przez inne osoby niżej wymienionych faktur, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych, uzasadniających naliczenie podatku VAT i wykazanie poniesienia kosztów przy uzyskaniu przychodu w podatku dochodowym, w następstwie podżegania tych osób do wystawienia tych faktur i udzielenia im pomocy w ich wystawieniu, poprzez przekazanie niezbędnych danych, dotyczących nabywcy, przedmiotu sprzedaży lub usługi, sposobu płatności i jej terminu, posłużył się nimi, poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej szczegółowo wyliczonych podmiotów podczas, gdy w rzeczywistości takie zdarzenia gospodarcze nie miały miejsca, to jest za winnego przestępstwa zart. 271 § 3 k.k.iart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za tak przypisany czyn na podstawieart. 271 § 3 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.iart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;
(27.) na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpk, orzekając w ramach zarzutu opisanego w punkcie XXI aktu oskarżenia, umorzył postępowanie wobec oskarżonegoP. H.o przestępstwo zart. 56 § 2 k.k.s.w zw. zart. 37 § 1 pkt 5 k.k.s.iart. 6 § 2 k.k.s.i w tej części na mocyart. 632 pkt 2 k.p.k.poniesionymi wydatkami obciążył Skarb Państwa;
(28.) uznał oskarżonegoP. H.za winnego czynu opisanego w punkcie XXII aktu oskarżenia, polegającego na tym, że w okresie od lutego 1999 r. do 20 grudnia 2004 r. wC.i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw karnoskarbowych i przestępstw przeciwko mieniu to jest przestępstwa zart. 258 § 1 k.k.i na mocy tego przepisu wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
(29.) na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do 01 lipca 2015 toku orzekł wobec oskarżonegoP. H.karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;
(30.) oskarżonegoT. K.w ramach zarzutu opisanego w punkcie XXIII aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w okresie od 10 kwietnia 1999 r. do 17 listopada 1999 r. wZ.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po spowodowaniu wystawienia przez inne osoby niżej wymienionych faktur, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych, uzasadniających naliczenie podatku VAT i wykazanie poniesienia kosztów przy uzyskaniu przychodu w podatku dochodowym, w następstwie podżegania tych osób do wystawienia faktur i udzielenia pomocy, poprzez przekazanie niezbędnych danych, dotyczących nabywcy, przedmiotu sprzedaży lub usługi, sposobu płatności i jej terminu, posłużył się nimi, poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej podmiotów o nazwach:(...) S.C.zZ., podczas, gdy w rzeczywistości takie zdarzenia gospodarcze nie miały miejsca, to jest za winnego przestępstwa zart. 271 § 3 k.k.iart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 12 k.k.iart. 65 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.04.2004 r.) i za to na mocyart. 271 § 3 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.iart. 65 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.04.2004 r.) w zw. zart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 1 roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 20 złotych;
(31.) oskarżonegoL. R.w ramach zarzutu opisanego w punkcie XXIV aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że w okresie od 14 października 1999 r. do 30 listopada 1999 r. i od 16 stycznia 2002 r. do 17 lutego 2002 r. wC.i innych miejscowościach, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, po spowodowaniu wystawienia przez inne osoby niżej wymienionych faktur, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych, uzasadniających naliczenie podatku VAT i wykazanie poniesienia kosztów przy uzyskaniu przychodu w podatku dochodowym, w następstwie podżegania tych osób do wystawienia faktur i udzielenia pomocy, poprzez przekazanie im niezbędnych danych, dotyczących nabywcy, przedmiotu sprzedaży lub usługi, sposobu płatności i jej terminu, posłużył się nimi, poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej podmiotów o nazwach:(...) Sp. z o.o.zC., podczas, gdy w rzeczywistości takie zdarzenia gospodarcze nie miały miejsca, to jest za winnego przestępstwa zart. 271 § 3 k.k.iart. 273 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.przy zast.art. 12 k.k.iart. 65 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.04.2004 r.) i za to na mocyart. 271 § 3 k.k.przy zast.art. 11 § 3 k.k.iart. 65 k.k.(w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.04.2004 r.) iart. 33 § 2 i § 3 k.k.skazał go na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 70 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 10 złotych;
(36.) na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt. 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 01.07.2015 r. warunkowo zawiesił wykonanie kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych:A. S.iP. H.na okres 3 lat tytułem próby, zaś wobecT. K.iL. R.na okres 2 lat tytułem próby;
(37.) na podstawieart. 73 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym do dnia 01.07.2015 r. oddano oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;
Oskarżonych obciążono kosztami procesu w częściach ich dotyczących oraz orzeczono o kosztach obrony z urzędu.
Obrońca oskarżonejA. S.zaskarżył wyrok co do tej oskarżonej w całości i zarzucił orzeczeniu:

1
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj.:art. 7 k.p.k.poprzez dowolną, jednostronną oraz sprzeczną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodów z wyjaśnień oskarżonych, zeznań świadków a także opinii z zakresu pisma ręcznego i przyjęcie, iżA. S.działała w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, wiarygodności dokumentów oraz karnoskarbowych;

podczas, gdy:

⚫

wyjaśnienia oskarżonejA. S., którym Sąd odmówił wiary, były spójne i korespondowały z zeznaniami świadkówZ. N.,Z. D.oraz oskarżonychK. S.czyT. P., w szczególności w zakresie udziału i świadomości oskarżonejA. S.co do działania w zorganizowanej grupie przestępczej;

oświadczenia o częściowym przyznaniu się do winy oskarżonegoM. M.,B. K.czyA. M.nie mogą automatycznie przesądzać o wiarygodności ich wyjaśnień i odmowie przyznania waloru tejże wiarygodności wyjaśnieniom pozostałych oskarżonych oraz zeznaniom świadków w zakresie korzystnym dlaA. S.;

wyjaśnienia oskarżonychM. M.,B. K.czyA. M.były składane w perspektywie uzyskania korzystniejszej sytuacji procesowej i stanowiły realizacje przyjętej linii obrony w toku postępowania polegającej między innymi na umniejszaniu swej roli w procederze wystawiania zakwestionowanych faktur pomiędzy poszczególnymi podmiotami gospodarczymi;

brak jest pozaosobowych dowodów pozwalających na przypisane oskarżonejA. S.sprawstwa zarzucanych przestępstw, a nawet współdziałanie kilku osób w popełnieniu przestępstwa nie decyduje samo w sobie o istnieniu przesłanek uzasadniających przypisanie im udziału w grupie przestępczej;

sporządzona w toku postępowania opinia z zakresu pisma ręcznego jest niejasna i niepełna, w zasadniczej części wnioski zostały wywiedzione przez biegłego na podstawie badań przeprowadzanych na kserokopiach bez wskazania przy tym szczegółów dotyczących metodologii tychże badań i przyjętych przez biegłego kryteriów ocen próbek pisma.

W konsekwencji powyższego obrońca zarzucił nadto:

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżona działając w zorganizowanej grupie przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dopuściła się czynów opisanych w punktach 5 i 6 części wstępnej wyroku, przy czym uczyniła sobie z popełniania tychże przestępstw stałe źródło dochodu, w sytuacji, gdy:

⚫

oskarżonaA. S.nie miała świadomości istnienia zorganizowanej grupy przestępczej oraz zamiaru działania w jej ramach;

oskarżonaA. S.w żaden sposób nie identyfikowała się z przedmiotową grupą przestępczą i nie miała żadnej wiedzy o podejmowanych przez nią działaniach;

w okresie objętym aktem oskarżenia oskarżonaA. S.prowadziła działalność gospodarczą, tj. biuro rachunkowe i jedynie z racji wykonywanego zawodu miała kontakt z wieloma osobami - przedsiębiorcami, w tym z pozostałymi oskarżonymi w niniejszej sprawie;

nawet ewentualna obecność oskarżonej przy popełnianiu tych czynów nie może jeszcze skutkować przypisaniem jej realizacji znamion zarzucanych przestępstw;

a z ostrożności procesowej w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, obrońca rzucił:

3
rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonej kar jednostkowych zdecydowanie powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a następnie kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata w sytuacji, gdy wysokość tejże kary przekracza - zdaniem obrony - stopień winy i tym samym nie realizuje celów kary, a nadto rozmiar represji zastosowanej wobec oskarżonej jest w sposób oczywisty nieproporcjonalny w stosunku do dolegliwości wymierzanej podobnym sprawcom w podobnych sprawach;

4
rażącą niewspółmierność kary grzywny, bez uwzględnienia dochodów sprawcy, jego warunków osobistych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych.

Mając na uwadze powyższe zarzuty obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzucanych jej czynów;

ewentualnie o

2
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

a w przypadku uwzględnienia zarzutu rażącej niewspółmierności kary wniósł o

3
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonej kar jednostkowych za przestępstwa przypisane w punktach 5 i 7 zaskarżonego wyroku w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a następnie kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji i warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata;

4
zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez wymierzenie grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 30 złotych;

5
zwolnienie oskarżonej od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.

Obrońca oskarżonegoL. R.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postepowania karnego mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a
art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.orazart. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jednoznacznie ukierunkowanej na poniesienie odpowiedzialności karnej przez oskarżonegoL. R., analizie materiału dowodowego i wywiedzenie na tej podstawie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, w szczególności ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy na podstawie dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonegoM. M., w sytuacji gdy wyjaśnienia te stanowią jedynie dowód z pomówienia, który winien być oceniany ze szczególną ostrożnością, który nadto nie znajduje oparcia w żadnym innym, zebranym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniachM. B., który zaprzeczył aby pośredniczył w działalności polegającej na obrocie pustymi fakturami, a także, wobec spójnych i stanowczych wyjaśnień oskarżonego, którym Sąd bezzasadnie odmówił wiarygodności;

b
art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k.wobec nienależytego i niewystarczającego przedstawienia okoliczności wyjaśniających zamiar popełnienia przestępstw przez oskarżonego oraz braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności w sprawie m.in. poprzez brak zwrócenia się do(...) Sp. z o.o.ul. (...),W.- właściciela(...), z którym współpracował oskarżonyL. R.w okresie wskazanym w akcie oskarżenia w ramach wspólnego programu działań reklamowych i promocji, o przesłanie dokumentacji potwierdzającej świadczenie usług reklamowych m.in. przez oskarżonegoM. M.;

a w konsekwencji:

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony w okresie wskazanym w akcie oskarżenia, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami spowodował wystawienie przez inne osoby opisanych w wyroku faktur VAT, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych uzasadniających naliczenie należności podatkowych, w następstwie podżegania tych osób do wystawienia faktur VAT i udzielenia pomocy poprzez przekazanie im niezbędnych danych, a następnie posłużył się nimi poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie daje podstaw do przyjęcia takiego stanowiska.

Mając na uwadze powyższe, obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

2
ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonegoT. K.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postepowania karnego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.orazart. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jednoznacznie ukierunkowanej na poniesienie odpowiedzialności karnej przez oskarżonegoT. K., analizie materiału dowodowego i wywiedzenie na tej podstawie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, polegającego między innymi na wprowadzeniu do księgowościfirmy (...) S.c.nierzetelnych faktur VAT, pomimo, iż przeczy temu materiał dowodowy w szczególności wyjaśnienia skarżącego i zeznania świadkaM. N., które Sąd uznał za wiarygodne;

a w konsekwencji:

2
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony w okresie wskazanym w akcie oskarżenia, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, spowodował wystawienie przez inne osoby opisanych w wyroku faktur VAT, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych uzasadniających naliczenie należności podatkowych, w następnie podżegania tych osób do wystawienia faktur VAT i udzielenia pomocy poprzez przekazanie im niezbędnych danych, a następnie posłużył się nimi poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie daje podstaw do przyjęcia takiego stanowiska.

Mając na uwadze powyższe, obrońca ten wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;

2
ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Obrońca oskarżonegoP. H.zaskarżył wyrok odnośnie tego oskarżonego w punktach 26, 28, 36, 37, 38 i 39 i orzeczeniom tym zarzucił:

1
obrazę prawa materialnego, a mianowicieart. 18 § 2 k.k.i18 § 3 k.k.poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, iż charakter zachowań oskarżonego daje podstawy do ustalenia, iż oskarżony dopuścił się sprawstwa, w sytuacji, gdy żadną miarą nawet w przypadku przyjęcia teorii obiektywno - materialnej sprawstwa, nie można uznać, iż czynności oskarżonego były na tyle istotne, iż stanowiły o racji bytu zachowania przestępnego współoskarżonych, tym bardziej, iż w świetle opisu czynu wskazanego w wyroku, Sąd uznał, iż działania oskarżonego miały polegać na nakłanianiuM. M.do wystawienia faktur VAT i na przekazywaniu mu danych potrzebnych do ich sporządzenia, co przesądza o podżeganiu i pomocnictwie, nie zaś realizacji swoim zachowaniem, znamion czynu zabronionego określonego wart. 271 par 3 k.k., a w konsekwencji naruszenia przez Sądart. 19 § 2 k.k.poprzez nierozważenie i nieskorzystanie z prawem przewidzianej możliwości nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz obrazę przepisu prawa materialnego tj.art. 65 par 1 k.k.co do czynu opisanego w pkt. 26 wyroku, poprzez jego niezasadne zastosowanie pomimo braku ku temu podstaw;

2
obrazę przepisów postępowania karnego, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia tj.art. 7, 424 § 1 pkt 1 k.p.k.orazart. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jednoznacznie ukierunkowanej na poniesienie odpowiedzialności karnej przez oskarżonegoP. H., analizie materiału dowodowego i wywiedzenie na tej podstawie, że oskarżony dopuścił się zarzucanego przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje ku temu podstaw;

a w konsekwencji obrońca sformułował zarzut:

3
błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony w okresie wskazanym w akcie oskarżenia, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami spowodował wystawienie przez inne osoby opisanych w wyroku faktur VAT, poświadczających nieprawdę, co do zaistnienia zdarzeń gospodarczych uzasadniających naliczenie należności podatkowych, w następnie podżegania tych osób do wystawienia faktur VAT i udzielenia pomocy poprzez przekazanie im niezbędnych danych, a następnie posłużył się nimi poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej, a także uznania, iż w okresie od lutego 1999 roku do 20 grudnia 2004 roku wC.i innych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie nie daje podstaw do przyjęcia takiego stanowiska;

Mając na uwadze powyższe, obrońca wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego w pkt. 28 wyroku przestępstwa określonego wart. 258 par 1 k.k.;

2
zmianę opisu czynu przypisanego w pkt. 26 wyroku poprzez wyeliminowanie z niej ustaleń co do popełnienia przez oskarżonego przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej;

3
zmianę kwalifikacji prawnej czynu przypisanego w pkt. 26 wyroku poprzez przyjęcieart. 18 par 2 i 18 par 3 k.k.w zw. zart. 271 par 3 k.k.oraz wyeliminowanieart. 65par

4
k.k., a tym samym zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary wskazanej w pkt. 26 wyroku;

5
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuję:

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoP. H.
Apelacja ta okazała się częściowo uzasadniona. Odnośnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na bezzasadnym przypisaniu oskarżonemu popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 kkstwierdzić należy, że zarzut ten nie był uzasadniony. Oskarżony w toku całego postępowania przygotowawczego będąc kilkakrotnie przesłuchiwany przyznawał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, w tym również tego zart. 258 § 1 kk. Dopiero w postępowaniu sądowym zaprzeczył swojemu sprawstwu, co do tego czynu, tłumacząc zmianę swojego stanowiska procesowego tym, iż prokurator proponował mu dobrowolne poddanie się karze. Sąd I instancji całość wyjaśnień oskarżonego poddał ocenie i mieszcząc się w pełni w rygorachart. 7 kpkdał wiarę temu, co oskarżony wyjaśniał w postepowaniu przygotowawczym. Zostało to również odpowiednio uzasadnione. Podkreślić trzeba, że Sąd Okręgowy uwypuklił powiązanie tych wyjaśnieńP. H., w których przyznawał się on do popełnienia czynu zart. 258 § 1 kkz treścią uwzględnionych przez Sąd I instancji wyjaśnień prawomocnie skazanychM. M.iB. K.. Co więcej, analiza wyjaśnieńP. H.złożonych w postępowaniu przygotowawczym wskazuje na to, że wbrew jego twierdzeniom owe przyznanie się nie było tylko czystą deklaracją wychodzącą naprzeciw sugerowanym propozycjom poddania się karze, ale przedstawione w tychże wyjaśnieniach okoliczności potwierdzają działania oskarżonegoP. H.w ramach funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej. Należy zatem stwierdzić, że przypisanie oskarżonemu zarzucanego mu czynu zart. 258 § 1 kkznajdowało pełne oparcie w prawidłowo ocenionym materiale dowodowym i takiej treści ustalenie Sądu I instancji było trafne. Twierdzenia obrońcy, iż na stronie 114 pisemnego uzasadnienia wyroku Sąd I instancji nie wymienił oskarżonegoP. H.jako osoby, która brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest trafne. Zapis w tej części uzasadnienia jednoznacznie wskazuje naP. H.jako na jedną z osób, która brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej. Kolejne fragmenty tej części uzasadnienia stanowią szczegółowe rozwinięcie opisu roli jaką pełniłP. H.w tejże grupie. Wbrew zatem twierdzeniom obrońcy Sąd I instancji nie naruszył w omawianym zakresie norm procedury karnej ani w postaci czynienia dowolnej oceny dowodów, ani oparcia rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Pisemne uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje na to, iż w polu widzenia Sądu I instancji były wszystkie dowody, mające związek z postawionym oskarżonemu zarzutem zart. 258 § 1 kk. Przeprowadzona przez Sąd I instancji zgodnie z dyrektywamiart. 7 kpkocena dowodów doprowadziła do prawidłowych i pozostających pod ochronąart. 7 kpkkonkluzji, co do tego, które dowody bądź jakie ich części spełniają kryteria bycia podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Jednocześnie wbrew podniesionemu zarzutowi naruszeniaart. 424 § 1 pkt 1 kpknależy stwierdzić, że sporządzone uzasadnienie na piśmie odpowiada wymogom stawianym temu dokumentowi przez odpowiednie przepisy procedury karnej. Pisemne motywy pozwalają bowiem na pełną ocenę przez Sąd Odwoławczy prawidłowości procesu oceny dowodów i czynienia ustaleń faktycznych w sprawie. Takie ustalenia Sądu Apelacyjnego w zakresie prawidłowości przypisania oskarżonemu przestępstwa zart. 258 § 1 kkpowoduje logicznie uznanie za nieuzasadniony kolejnego zarzutu odwoławczego, a to obrazy prawa materialnego w postaciart. 65 § 1 kk. Na wstępie tej części rozważań trzeba zauważyć, że tak sformułowany zarzut nie jest do końca prawidłowy. Skoro bowiem autor apelacji kwestionował ustalenia faktyczne, będące podstawą przypisania oskarżonemuP. H.popełnienia przestępstwa zart. 258 § 1 kkto pozostające z tą okolicznością w bezpośrednim związku włączenie do kwalifikacji prawnej czynu przypisanego temu oskarżonemu w punkcie 26 wyroku zart. 271 § 3 kki inne odczytywać należy jako kwestionowanie tej części ustaleń faktycznych, które stały się przesłanką poszerzenia kwalifikacji prawnej czynu oart. 65 § 1 kk. Prawidłowe zaś formułowanie apelacji nie pozwala na łącznie, co do tych samych okoliczności, zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych z zarzutem naruszenia prawa materialnego. Jest to bowiem nielogiczne jako, że dopiero akceptując ustalenia faktyczne można rzeczowo kwestionować prawidłowość dokonanej subsumpcji. Niezależnie jednak od tych mankamentów warsztatowych środka odwoławczego należy stwierdzić, przez pryzmat tego, co wcześniej wskazano w zakresie oceny zarzutu skierowanego przeciwko przypisaniu oskarżonemu czynu zart. 258 § 1 kk, iż ustalenie zawarte w punkcie 26 zaskarżonego wyroku w części obejmującej wskazanie, iż oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej, a więc w warunkachart. 65 § 1 kkbyło prawidłowe. Zbędne byłoby powtarzanie wcześniej wskazanych argumentów w części niniejszego uzasadnienia. Zasadne okazały się jednak wywody apelacji dotyczące prawnej oceny przypisanego oskarżonemuP. H.działania odnośnie czynu opisanego w punkcie 26 części rozstrzygającej wyroku. Rzeczywiście jest tak, że w granicach czynu przypisanego, w celu prawidłowego oddania dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, konieczne było zmodyfikowanie opisu czynu, a w konsekwencji dokonanie tzw. wtórnej zmiany kwalifikacji prawnej czynu. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w tej części w ten sposób, że zastąpił sformułowanie „po spowodowaniu wystawienia” sformułowaniem „udzielił pomocy do” oraz wyeliminował z opisu czynu przypisanego oskarżonemu sformułowanie „w następstwie podżegania tych osób do wystawienia tych faktur i udzielenia pomocy”. Taka zmiana opisu czynu prawidłowo oddaje bowiem to, co w zakresie ustaleń faktycznych w tej części rozstrzygnięcia poczynił Sąd I instancji. Odpowiada to zatem historycznemu przebiegowi działań oskarżonego. Konsekwencja takiej zmiany opisu czynu było zastąpienie w podstawie prawnej skazania przepisuart. 271 § 3 kkprzepisamiart. 18 § 2 kkw zw. zart. 271 § 3 kk, a w podstawie wymiaru kary przepisuart. 271 § 3 kkprzepisamiart. 19 § 1 kkw zw. zart. 271 § 3 kk. Wbrew intencjom autora apelacji dokonanie tejże zmiany przez Sąd Apelacyjny nie implikowało jednak konieczności zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary przewidzianego przez dyspozycjęart. 19 § 2 kk. Wymierzona oskarżonemu za zakwalifikowane w wyroku Sądu I instancji przestępstwo zart. 271 § 3 kki inne w postaci 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 złotych każda, mimo zmiany w instancji odwoławczej opisu i kwalifikacji prawnej czynu w dalszym ciągu odpowiada ładunkowi społecznej szkodliwości czynu i nie przekracza stopnia winy oskarżonego, które to okoliczności przedmiotowe i podmiotowe stanowią odbicie wielości działań oskarżonego w ramach przypisanego czynu ciągłego. W tej sytuacji należało uznać, iż zmianie kwalifikacji prawnej poprzez przyjęcie zjawiskowej formy przestępstwa nie musi towarzyszyć złagodzenie wymiaru kary wymierzonej oskarżonemuP. H.w zaskarżonym wyroku. Również kara 1 roku pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemuP. H.za popełnienie przypisanego mu przestępstwa zart. 258 § 1 kknie nosi cech rażącej surowości. Taki poziom represji karnej prawidłowo uwzględnia bowiem czas trwania przestępstwa pomiędzy lutym 1999 roku, a grudniem 2004 roku, a jednocześnie także rolę jaką oskarżony pełnił w strukturach tejże grupy. Kara ta mieści się dolnej połowie zagrożenia ustawowego, a jej podniesienie ponad 3-miesięczny próg minimalny było w pełni uzasadnione. Wymierzona oskarżonemuP. H.łączna kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności stanowi wyraz przyjęcia zasady pełnej absorpcji przy kształtowaniu kary łącznej. Stanowi zatem najniższą z możliwych kar łącznych, jakie można było orzec w niniejszej sprawie. Reasumując należy stwierdzić, że poza wskazaną częścią, podlegającą zmianie w instancji odwoławczej, pozostałe rozstrzygnięcia, dotyczące oskarżonegoP. H.pozbawione były uchybień, o których istnieniu twierdził obrońca w apelacji i brak było również przesłanek do ingerencji w treść zaskarżonego wyroku odnośnie tego oskarżonego z urzędu.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoT. K.
Wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonegoT. K.ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji w pełni mieści się w swobodzie zagwarantowanej temu organowi przez dyspozycjęart. 7 kpk. Przypomnieć należy, iż wyjaśnienia oskarżonego były zmienne w toku postępowania. Początkowo oskarżony ten nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, następnie jeszcze w postępowaniu przygotowawczym dwukrotnie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. Następnie na rozprawie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wskazując jedynie, iż wyjaśnienia w których przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu złożył z uwagi na propozycję prokuratora dobrowolnego poddania się karze. Wszystkie te depozycje były w polu widzenia Sądu I instancji. Sąd Okręgowy wskazał w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na znaczenie wyjaśnień prawomocnie skazanego w chwili obecnejM. M.dla prawidłowej oceny wyjaśnień oskarżonegoT. K.. Nie sposób zgodzić się z tym, co stwierdza obrońca w uzasadnieniu apelacji, iż przyznanie prymatu wyjaśnieniomM. M.miało bezkrytyczny charakter, a w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie czynu zarzucanegoT. K.. Ocena wyjaśnień prawomocnie skazanegoM. M.zawarta na kartach od 80 do 86 pisemnego uzasadnienia przekonuje o tym, iż treść poszczególnych przesłuchań została poddana szczegółowej i wnikliwej analizie. Przejawia się to w tym, że nie wszystkie depozycje procesoweM. M.zostały przez Sąd I instancji uwzględnione. Istotne jest to, iżM. M.przekazał w swoich wyjaśnieniach informacje dotyczące nie tylko przestępnych działańT. K., ale również wielu innych osób. Wyjaśnienia te znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniach tych oskarżonych, którzy przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów. Znamienne jest i to, że ta część wyjaśnień oskarżonegoT. K., w których potwierdził on swoje sprawstwo również pozostaje w logicznym i rzeczowym związku z odpowiadającymi tym wyjaśnieniom depozycjamiM. M.. Nie sposób zatem potwierdzić zasadności zarzutu odwoławczego obejmującego twierdzenie, że wyjaśnieniaM. M., stanowiące dowód z pomówienia nie zostały ocenione ze szczególną ostrożnością. Trafnie i w pełni w granicachart. 7 kpkocenił również Sąd I instancji jako nieprzekonujące powody, dla których według twierdzeń oskarżonego, miał on zmieniać treść swoich wyjaśnień. Istotne jest to, że oskarżony w czasie tych przesłuchań, kiedy potwierdzał swoje sprawstwo nie deklarował tego jedynie w sposób blankietowy, ale podawał w wyjaśnieniach konkretne okoliczności. Te zaś okoliczności, opisujące treść przestępnego procederu, komponowały się logicznie z relacjąM. M.. Co więcej, takie postępowanie Sądu I instancji było w pełni zgodne również z dyspozycjąart. 410 kpk, nakazującą oparcie rozstrzygnięcia na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że, tak jak to uczynił Sąd Okręgowy, w polu widzenia organu orzekającego powinny pozostawać wszystkie dowody, dotyczące danej okoliczności, a więc zarówno te które potwierdzają tezę oskarżenia, jak i te które wspierają linię obrony nie przyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu oskarżonego. Prawidłowo przeprowadzony, jak w niniejszej sprawie, proces oceny dowodów prowadzi następnie do takiego ich uporządkowania, że jedne stają się podstawą ustaleń faktycznych, inne zaś treściowo i logicznie nie do pogodzenia z tymi pierwszymi. nie mogą być uwzględnione przy rekonstrukcji stanu faktycznego. Nie sposób bowiem, w sprawie w której występują dowody treściowo sprzeczne ze sobą, oprzeć rozstrzygnięcia na wszystkich nich równocześnie. Przedstawiona wcześniej akceptacja działań Sądu w zakresie oceny dowodów spowodowała logicznie taki efekt, że pośród nich część wyjaśnień oskarżonego została uwzględniona, część zaś nie podlegała uwzględnieniu przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie. Nie potwierdził się zatem zarzut naruszenia dyspozycjiart. 410 kpk. Sporządzone odnośnie tego oskarżonego pisemne uzasadnienie rozstrzygnięcia w pełni realizuje dyrektywy zawarte wart. 424 § 1 pkt 1 kpk. Sąd I instancji przedstawił przy jakiej treści dowodów dokonał określonych ocen ich wiarygodności i w jaki sposób wywiódł wnioski, co do okoliczności faktycznych. Sporządzone pisemne uzasadnienie wyroku przedstawia zatem w prawidłowy i jasny sposób tok rozumowania sądu orzekającego, umożliwiając pełną kontrolę odwoławczą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Apelacja obrońcy uzasadniona była jednakże w tej części, w której kwestionowała ona prawidłowość kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w zakresie wprowadzenia do podstawy skazaniaart. 65 kk. Słusznie podniósł autor apelacji, że przypisany oskarżonemuT. K.w punkcie 30 części rozstrzygającej wyroku występek zart. 271 § 3 kki inne nie zawiera pośród wskazanych znamion czynu działania oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej. Opis ten nie zawiera również żadnego innego znamienia kwalifikującego wprowadzenie do kwalifikacji prawnej przepisuart. 65 kk. W tej sytuacji, uwzględniając układ procesowy wywołany złożeniem apelacji wyłącznie na korzyść oskarżonego, zbędne było badanie w instancji odwoławczej ewentualnego odzwierciedlenia tak zastosowanegoart. 65 kkw materiale dowodowym sprawy. Nie było by bowiem i tak możliwości wprowadzenia tego znamienia do opisu czynu przypisanego. Sąd Apelacyjny zmienił zatem zaskarżony wyrok w punkcie 30 części rozstrzygającej w ten sposób, że wyeliminował z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego temu oskarżonemu oraz z podstawy prawnej wymiaru kary przepisart. 65 kk. Sąd Apelacyjny działając poza granicami środka odwoławczego w trybieart. 440 kpk, na korzyść oskarżonego, dokonał kolejnej jeszcze zmiany w odniesieniu do oskarżonegoT. K.. Uznano, iż ustalenia faktyczne Sądu I instancji i materiał dowodowy, dotyczący zarzutu stawianego oskarżonemu, powodują konieczność zmiany opisu czynu w ramach tożsamości zarzucanego mu występku, a w konsekwencji również zmianę kwalifikacji prawnej w odniesieniu do przestępstwa zart. 271 § 3 kk. W opisie czynu przypisanego oskarżonemuT. K.w punkcie 30 sformułowanie „po spowodowaniu wystawienia” zastąpiono sformułowaniem „udzielił pomocy do” oraz wyeliminowano z opisu czynu sformułowanie „w następstwie podżegania tych osób do wystawienia faktur i udzielenia pomocy”. Dopiero bowiem taki opis czynu w pełni oddaje w sposób historyczny rodzaj działania oskarżonego podjętego w ramach przypisanego mu przestępstwa. Kolejna zmiana dokonana przez Sąd Apelacyjny w opisie czynu i kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanegoT. K.w punkcie 30 polegała na zastąpieniu sformułowania „posłużył się” sformułowaniem „usiłował się posłużyć”. Sąd Apelacyjny stwierdził bowiem, za wywodami apelacji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że tzw. „puste faktury” zostały wprowadzone do księgowości firmy przez oskarżonego. Uznano jednak, że materiał dowodowy sprawy pozwala na przyjęcie, iż działaniem swoim oskarżonyT. K.zmierzał do osiągnięcia celu w postaci wprowadzenia omawianych dokumentów do dokumentacji firmy, co jednak ostatecznie nie nastąpiło. Takie zachowanie należało ocenić jako usiłowanie posłużenia się omawianymi fakturami. Konsekwencją było dokonanie kolejnej zmiany w obrębie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 30, polegającej na zastąpieniu przepisuart. 273 kkprzepisamiart. 13 § 1 kkw zw. zart. 273 kk. Wszystkie te zmiany czynione poza granicami środka odwoławczego dokonane były na korzyść oskarżonego, albowiem miast przypisanych form przestępstwa w postaci sprawstwa wprowadzono do czynu przypisanego niewątpliwie łagodniejsze formy zjawiskową i stadialną. Mimo takich zmian w opisie czynu i jego kwalifikacji prawnej Sąd Apelacyjny uznał, iż kara 1 roku pozbawienia wolności i 70 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda w dalszym ciągu jest karą adekwatną w świetle dyrektyw wymiaru kary zart. 53 kk. Trzeba bowiem mieć w polu widzenia czas działania oskarżonego i wielość elementów mających zaostrzający wpływ na wymiar kary, która to orzeczona w oparciu o sankcję zart. 271 § 3 kkdaje możliwość kształtowania reakcji karnej od 6 miesięcy do 8 lat. Nie sposób zatem uznać, iż kara jednego roku, a więc nieznacznie jedynie podniesiona ponad dolny próg zagrożenia, orzeczona nadto z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, powinna zostać złagodzona z uwagi na wprowadzone przez Sąd Apelacyjny do opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej zmiany. Kara grzywny uwzględnia zaś w sposób prawidłowy sytuację materialną i możliwości finansowe oskarżonego.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoL. R.
Apelacja ta okazała się skuteczna jedynie w takim zakresie, w jakim kwestionowała prawidłowość ustalenia, iż oskarżony był współsprawcą czynu zart. 271 § 3 kki inne. Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów w części dotyczącej tego oskarżonego, wbrew twierdzeniom obrońcy mieści się w swobodzie zagwarantowanej sądowi orzekającemu przez dyspozycjęart. 7 kpk. Chodzi tu przede wszystkim o ocenę dowodu z wyjaśnień prawomocnie skazanegoM. M., które stały się dla Sądu podstawowym źródłem ustaleń w zakresie odpowiedzialnościL. R.. Podobnie jak już wcześniej wskazano w niniejszym uzasadnieniu należy stwierdzić, że ocena wyjaśnieńM. M.dokonana została w sposób wnikliwy i przekonujący i nie sposób dopatrzeć się w niej naruszenia zasad logiki i doświadczenia życiowego. Świadczy o tym zarówno treść pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jak i to, żeM. M.składając wyjaśnienia w niniejszej sprawie, wbrew zastrzeżeniom apelującego, nie dążył do bezpodstawnego obciążania innych osób, w tym oskarżonegoL. R., tak aby poprawić własną sytuację procesową. OskarżonyL. R.w toku całego postępowania nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i taką treść jego depozycji skonfrontował Sąd I instancji z wyjaśnieniamiM. M., który spójnie i konsekwentnie przedstawiał okoliczności dotyczące odpowiedzialności oskarżonegoL. R.. Przypomnieć trzeba, że wyjaśnieniaM. M.w wielu istotnych elementach dotyczących innych osób, znajdowały odzwierciedlenie w zabezpieczonych w sprawie dokumentach, a nadto potwierdzały się wyjaśnieniami innych osób, w tym również tych oskarżonych i prawomocnie skazanych, którzy przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów. W takim układzie procesowym trudno w sposób rzeczowy i logiczny przyjmować, żeM. M.w sposób bezpodstawny wybrał właśnie oskarżonegoL. R., aby pomówić go o takie zachowania, które nie byłyby zgodne z rzeczywistością. W polu widzenia Sądu I instancji były również zeznania świadkaM. B., na które powołuje się obrońca traktując je jako argument dla wykazania dowolności dokonanych przez Sąd I instancji ocen dowodów. Sąd Okręgowy, oceniając zeznania świadkaM. B., przedstawił logiczną i rzeczową ocenę tego dowodu i powody, dla których nie dał wiary części tych zeznań. Z ocenami tymi należy się zgodzić i zaakceptować je przez pryzmat dyrektyw zart. 7 kpk. Nie może być rzeczowym argumentem dla podważenia sposobu oceny dowodów, dotyczących odpowiedzialności oskarżonegoL. R.to, że wyjaśnieniaM. M.stanowią pomówienie, a więc zawierają w swojej treści relacje dotyczące odpowiedzialności innego współoskarżonego. Specyfika odpowiedzialności osób współdziałających w popełnieniu przestępstwa i to w warunkach dążenia do zachowania dyskrecji jest to, że istotnym źródłem dowodowym stają się depozycje tych współsprawców, którzy decydują się na ujawnienie prawdy o popełnionym przestępstwie. Istotnym jest to, aby taki właśnie dowód został odpowiednio przez organ procesowy zweryfikowany i tak też stało się w niniejszej sprawie. W konsekwencji nie był zasadny również zarzut odwoławczy podnoszący naruszenie dyspozycjiart. 410 kpk. Sąd I instancji miał bowiem w polu widzenia wszystkie dowody zebrane w sprawie i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia odpowiedzialności oskarżonegoL. R.. Po dokonaniu oceny tych dowodów, bazując na zasadach logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego wyłonił te dowody, którym nadał walor wiarygodności i uczynił podstawą ustaleń faktycznych w sprawie oraz z drugiej strony te, które z tych samych powodów ocenione zostały jako nieprzekonujące i nie zasługujące na oparcie na nich ustaleń faktycznych w sprawie. Równocześnie cały ten proces oceny dowodów i dokonywania ustaleń odzwierciedlony został w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób, który wbrew twierdzeniom skarżącego, w pełni realizuje warunki zawarte w dyspozycjiart. 424 kpk. Dokonywanie ustaleń, o których mówi obrońca w apelacji w zakresie uzyskania dokumentów odfirmy (...)nie było konieczne. Sąd I instancji uprawniony był bowiem wywieść swoje ustalenia z wyjaśnień oskarżonegoM. M., którym dał wiarę i które były wystarczające dla zweryfikowania wyjaśnień oskarżonego. Wbrew twierdzeniom autora apelacji materiał dowodowy sprawy upoważniał Sąd I instancji do przypisania oskarżonemu działania w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej. W polu widzenia Sądu Apelacyjnego było to, co wskazano w uzasadnieniu apelacji odnośnie użytych przez Sąd I instancji sformułowań na stronie 114 pisemnego uzasadnienia wyroku. Przypomnieć trzeba, iż uzasadnienia na piśmie nie można odrywać od opisu czynu przypisanego w części rozstrzygającej wyroku i pisemne motywy analizowane muszą być jako całość. Zgodzić można się jedynie z tym, iż na stronie 114 pisemnego uzasadnienia Sąd I instancji użył niefortunnego sformułowania o tym, że z grupą przestępczą współpracowało szereg osób w tym oskarżonyL. R.. Nie oznacza to jednak, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu w sposób sprzeczny z częścią dyspozytywną wyroku opisał zakres odpowiedzialności oskarżonegoL. R.. Już bowiem na stronie 116 pisemnego uzasadnienia Sąd I instancji wyjaśnił powody użycia określonych sformułowań, kiedy to wskazał na te osoby, którym przypisano w niniejszej sprawie popełnienie przestępstw zart. 258 § 1 kkoraz tych oskarżonych, których odpowiedzialność za działanie w zorganizowanej grupie przestępczej spowodowało jedynie wzbogacenie kwalifikacji prawnej przypisanych im czynów o przepisart. 65 § 1 kk. Istotne jest jednak to, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał Sąd I instancji do przypisania oskarżonemuL. R.działania w warunkachart. 65 kk. WyjaśnieniaM. M.dawały podstawy do ustalenia, w jaki sposób działały osoby zorganizowane w strukturę, w której następowała realizacja przestępstwa zart. 271 § 3 kki inne. W przypadku grup zajmujących się tego typu przestępnymi działaniami powiązania między osobami mają inny charakter niż te, które charakteryzują grupy parające się popełnianiem przestępstw typowo kryminalnych. W przypadku grup zorganizowanych po to, aby popełniać przestępstwa gospodarcze, związane z obiegiem dokumentów nie jest konieczne, aby wszyscy członkowie grupy znali się osobiście bądź byli w bezpośrednim kontakcie. Dla objęcia zamiarem przez sprawcę działania w zorganizowanej grupie przestępczej wystarczy jego świadomość, że dla popełnienia przestępstwa konieczne jest zharmonizowane działanie co najmniej kilku osób. Takim właśnie schematem postępowania i rodzajem powiązań pomiędzy współdziałającymi członkami grupy przestępczej cechują się popełnione w ramach takiej grupy przestępstwa, polegające na wystawianiu tzw. pustych faktur i włączaniu ich do dokumentacji księgowej firm. Te właśnie elementy, wynikające również z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, stanowiły przesłankę przyjęcia odpowiedzialności oskarżonegoL. R.w ramach dyspozycjiart. 65 kkw części odnoszącej się do działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Ustalenia faktyczne Sądu I instancji, zawarte na stronie 72 pisemnego uzasadnienia wskazują na schemat działania osób w tej części zorganizowanej grupy, sposób zharmonizowania przekazywania danych niezbędnych do wystawienia faktur i powtarzalność takich sytuacji w określonej jednostce czasu. Sąd Apelacyjny stwierdził jednocześnie, że rację ma skarżący, iż poczynione przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne powinny były prowadzić co najwyżej do takiej konkluzji, iż zachowanie oskarżonegoL. R.nie stanowiło współsprawstwa w dokonaniu przestępstwa zart. 271 § 3 kk, ale stanowiło formę zjawiskową w postaci udzielenia pomocy do wystawienia opisanych faktur. Sąd Apelacyjny w ramach tożsamości czynu przypisanego temu oskarżonemu zmodyfikował opis przestępstwa zawarty w punkcie 31 części rozstrzygającej wyroku w ten sposób, że sformułowanie „po spowodowaniu wystawienia” zastąpił sformułowaniem „udzielił pomocy do” oraz wyeliminował z tego opisu sformułowanie „w następstwie podżegania tych osób do wystawienia faktur i udzielenia pomocy”. W konsekwencji również dokonano zmiany w obrębie podstawy prawnej skazania poprzez zastąpienie przepisuart. 271 § 3 kkprzepisemart. 18 § 2 kkw zw. zart. 271 § 3 kk, a w podstawie wymiaru kary przepisart. 271 § 3 kkzastąpiono przepisemart. 19 § 1 kkw zw. zart. 271 § 3 kk. Mimo dokonania opisanych zmian, wymierzona oskarżonemu kara 10 miesięcy pozbawienia wolności i 70 stawek dziennych grzywny po 10 złotych nie wymagała złagodzenia, w dalszym ciągu jest to bowiem kara adekwatna do wszystkich dyrektyw zawartych w dyspozycjiart. 53 kk.

Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonejA. S.
Kontrola odwoławcza zaskarżonego orzeczenia, w części dotyczącej tej oskarżonej wykazała, iż wbrew twierdzeniom apelacji nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji zasad swobodnej oceny dowodów, wynikających zart. 7 kpk. Argumenty zawarte w środku odwoławczym maja polemiczny charakter, proponując inną, korzystną dla oskarżonej, ocenę poszczególnych dowodów, co jednak nie może stanowić przesłanki uznania, że ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd miała dowolny charakter. Sąd Apelacyjny już we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia wskazywał na argumenty, które przemawiały przeciwko tym wywodom, które w intencji skarżących miały wykazywać, iż wyjaśnienia prawomocnie już skazanych osób, a toM. M.,B. K.iA. M.w zakresie, w jakim obciążały one innych oskarżonych, w tym równieżA. S., były jedynie wynikiem dążenia do uzyskania przez tychże skazanych korzystniejszej sytuacji procesowej poprzez umniejszanie swojej roli w przestępnym procederze. Powtórzyć trzeba, że analiza wyjaśnień zwłaszczaM. M.iB. K.wskazuje na to, że wbrew twierdzeniom autora tej apelacji, depozycje te nie są tak sformułowane, aby kosztem własnego interesu bezpodstawnie obciążać inne osoby. Za ocenami dokonanymi przez Sąd I instancji powtórzyć trzeba, że oskarżeni ci przyznawali się do popełnienia zarzucanych im czynów, składali wyjaśnienia, w których przedstawiali zarówno okoliczności, które ich samych obciążały, jak i takie które stanowiły podstawę oskarżenia innych osób. Nie można zatem zgodzić się z tym, co twierdzi obrońca, iż Sąd I instancji posłużył się swoistym automatyzmem w ocenie dowodów, nadając prymat wyjaśnieniom tych oskarżonych, którzy przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów. Wniosku takiego nie sposób wysnuć z analizy pisemnego uzasadnienia wyroku. Sąd I instancji przedstawił w tym dokumencie rzeczowe, a nie dogmatyczne argumenty, które doprowadziły do określonych decyzji w sferze oceny dowodów. Zauważyć trzeba, że z uwagi na specyfikę powiązań osób, występujących w niniejszej sprawie,M. M.iB. K.mieli największą wiedzę na temat sposobu działania poszczególnych części grupy i byli w stanie przekazać najwięcej na ten temat informacji. Inaczej rzecz ma się z tymi osobami, które nie miały tak szerokiego wglądu w powiązania, istniejące między działającymi w sprawie osobami. Ponownie trzeba przytoczyć również to, że wyjaśnieniaM. M.iB. K.logicznie komponowały się z szeregiem innych wyjaśnień, w tym oskarżonych prawomocnie już skazanych w niniejszej sprawie. Sąd I instancji przedstawił szczegółowe argumenty, które zdecydowały o odmowie uwzględnienia wyjaśnień oskarżonejA. S., na stronach 87-88 pisemnego uzasadnienia. Nie sposób podważyć logicznego uzasadnienia tej decyzji, a wysuwane przez obrońcę argumenty mają jedynie charakter nieskutecznej polemiki. W polu widzenia Sądu I instancji były również te okoliczności, dotyczące treści opinii z zakresu badania pisma ręcznego, które podniósł w apelacji obrońca oskarżonejA. S.. Podzielić należy ocenę Sądu Okręgowego, przeciwną do tej, jakiej dokonał autor apelacji, że dokument ten nie cechował się niejasnością i niepełnością, co mogłoby powodować jego kwestionowanie przez pryzmat dyspozycjiart. 201 kpk. Przyznać rację należy również Sądowi I instancji, iż co do zasady możliwe jest ze względów metodologicznych wypowiadanie się przez biegłego z zakresu badania pisma ręcznego w oparciu o kopie dokumentów. Oczywistym jest w takiej sytuacji to, że inaczej kształtuje się możliwość kategorycznego wypowiadania się biegłego. Przypomnieć jednak trzeba, że w niniejszej sprawie układ dowodowy, w części dotyczącej zarzutów stawianych oskarżonejA. S., złożony był zarówno z wniosków tejże opinii, jak i osobowych źródeł dowodowych, które wnioski te wspierały. Wszystkie naprowadzone dokumenty pozwalały zatem stwierdzić, że ocenę dowodów Sąd I instancji przeprowadził w sposób zgodny z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego i nie naruszył tym samym dyspozycjiart. 7 kpk. W konsekwencji zaakceptowania przez Sąd Odwoławczy oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd I instancji stwierdzono dalej, że z tak prawidłowo ocenionych dowodów wysnuł Sąd Okręgowy logiczne wnioski przy konstruowaniu stanu faktycznego. Dowody ocenione przez Sąd I instancji jako wiarygodne, w tym w szczególności wyjaśnieniaM. M.,B. K.,A. M.,M. S.oraz częściowo treść opinii z zakresu badania pisma ręcznego, dawały pełną podstawę do dokonania takich ustaleń faktycznych w sprawie, które pozwalały na przypisanie oskarżonejA. S.w punktach 5 i 7 przestępstw zarzucanych tej oskarżonej w punktach IV i VI części wstępnej wyroku. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zaakceptowane przez Sąd I instancji dowody dawały pełne podstawy do tego, aby uznać, że oskarżonaA. S.miała świadomość istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, sposobu jej działania oraz celów, jakie mają być osiągnięte. Co więcej, rację ma Sąd I instancji, kiedy stwierdza, żeA. S.pełniła ważną rolę w omawianej grupie przestępczej. Przeczy to tym samym argumentowi obrońcy o tym, że oskarżona nie identyfikowała się z tą grupą. WyjaśnieniaM. M.iB. K.przekonują o tym, że oskarżona była w pełni zaangażowana w czynności niezbędne dla wykonywania działań w ramach obrotu tzw. pustymi fakturami. W tym świetle nie można również uznać za przekonujące twierdzeń obrońcy, iż kontakty oskarżonej z osobami, które występowały w niniejszej sprawie wynikały jedynie z tego, że prowadziła ona biuro rachunkowe. Stwierdzić można jedynie, że prowadzenie biura rachunkowego nie wyklucza ustaleń Sądu I instancji, co do tego na czym polegały przestępne działania tej oskarżonej. W tym świetle, jako oderwane od realiów niniejszej sprawy, ocenić należy wywody obrońcy o tym, że nawet ewentualna obecność oskarżonej przy popełnianiu omawianych czynów nie może przesądzać jeszcze o przypisaniu jej ich sprawstwa. Nie podzielając zatem argumentów apelacji, w części dotyczącej zarzutów naruszenia prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych, Sąd Apelacyjny stwierdził jednak, że wychodząc poza granice środka odwoławczego i działając na korzyść oskarżonej w oparciu o dyspozycjęart. 440 kpknależy zmienić zaskarżony wyrok poprzez modyfikację opisu czynu oraz kwalifikacji prawnej. Działając w granicach tożsamości czynu przypisanego oskarżonej przez Sąd I instancji, a jednocześnie w celu oddania historycznego opisu zachowań oskarżonej, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 5 w ten sposób, że w opisie czynu sformułowanie „spowodowała wystawienie” zastąpił sformułowaniem „nakłaniała i udzielała pomocy do wystawienia”, a jednocześnie do kwalifikacji prawnej przypisanego czynu dodano przepisart. 18 § 2 kkiart. 18 § 3 kkw zw. zart. 271 § 3 kk. Oznacza to, iż co do tych zachowań oskarżonej, które przez oskarżyciela ocenione zostały jako współsprawstwo w wystawieniu faktur, a co do których to dokumentów oskarżona nie była osobą usprawnioną do ich wystawienia przypisano jej jedynie nakłanianie i ułatwienie takiego działania innych uprawnionych osób. Zastosowano zatem opis i kwalifikację prawną charakteryzujące zamiast współsprawstwa, formy zjawiskowe popełnienia przestępstwa. Ponieważ co do części elementów czynu ciągłego kwalifikacja obejmowała popełnione przez oskarżoną jako sprawcę czyny zart. 271 § 3 kkSąd Apelacyjny nie wprowadzał do podstawy wymiaru kary przepisuart. 19 § 1 kkuznając, iż podstawą jej wymiaru pozostaje powołany przez Sąd I instancjiart. 271 § 3 kki inne wskazane w zaskarżonym wyroku przepisy. Zmiana ta jednak nie spowodowała konieczności złagodzenia wymierzonych oskarżonej kar. Wiąże się to z kolejnymi zarzutami apelacji sformułowanymi przez obrońcę z ostrożności procesowej, a obejmującymi twierdzenia o rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności oraz kary grzywny. Kara pozbawienia wolności w wysokości 2 lat wymierzona za przypisane oskarżonej przestępstwo zart. 271 § 3 kkw prawidłowy sposób oddaje stopień społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu ciągłego oraz nie przekracza stopnia winy. Zakres przestępnej aktywności oskarżonej był szeroki zarówno jeżeli chodzi o czas, jak i mnogość podmiotów, między którymi następowała wymiana tzw. pustych faktur oraz wielość w taki sposób spreparowanych dokumentów. Stopień winy zaś podwyższony determinacją i powtarzalnością działania oskarżonej, która przestępne czynności wykonywała obok formalnego prowadzenia biura rachunkowego. Kara pozbawienia wolności tak orzeczona nie może być zgodnie z intencją skarżącego za rażąco surową. Zwrócić uwagę należy na to, iż w sprawie występuje szereg okoliczności, które implikują konieczność istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad dolny ustawowy próg zagrożenia. Próg ten wynosi 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przypisany oskarżonej występek stanowi wieloelementowy czyn ciągły, wyczerpujący znamiona innych jeszcze niż podstawa wymiaru kary przepisów szczególnychkodeksu karnego, a nadto popełniony został w warunkachart. 65 § 1 kk. Jest to zatem tak istotna kumulacja elementów, które muszą być uwzględnione jako wpływające zaostrzająco na wymiar kary, która w pełni uzasadnia wymierzenie kary pozbawienia wolności na poziomie 2 lat. Pamiętać należy również o tym, że realna dolegliwość tak orzeczonej kary modulowana jest w sposób istotny tym, że jej wykonanie zostało warunkowo zawieszone. Kara grzywny orzeczone za to przestępstwo w ilości 300 stawek dziennych po 30 złotych każda, również nie jest rażąco niewspółmierna. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji w prawidłowy sposób uwzględnił przy jej orzekaniu wszystkie okoliczności objęte dyspozycjąart. 33 § 3 kk. Zważyć trzeba na to jakich kwot dotyczyły faktury będące przedmiotem przestępstwa, zwłaszcza uwzględniając ilość tych dokumentów. Jednocześnie w polu widzenia Sądu I instancji była sytuacja rodzinna i materialna oskarżonej, która na chwilę orzekania prowadząc działalność gospodarczą osiągała stały miesięczny dochód w wysokości około 5 tys. złotych, ma wyższe wykształcenie, poszukiwany na rynku zawód księgowej i dorosłe już dzieci. Takie zestawienie okoliczności mających znaczenie dla kształtowania zarówno stawki dziennej grzywny, jak i ilości tychże stawek w pełni uprawniało Sąd I instancji do wymierzenia tej kary w wysokości 300 stawek po 30 złotych. Wnioskowane przez obrońcę do wymierzenia w ramach ewentualnej zmiany wyroku kary należy ocenić w tym świetle jako wnioski o wymierzenie kar rażąco łagodnych. Za przestępstwo zart. 258 § 1 kkwymierzono oskarżonejA. S.karę 1 roku pozbawienia wolności. Również i ta kara nie jest nadmiernie surowa. Oskarżonej przypisano branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie ponad dwóch i pół roku, co musi mieć znaczenie dla istotnego podniesienia kary ponad dolny ustawowy próg zagrożenia. Ustalenia Sądu I instancji wskazują również na istotną rolę, jaką pełniła oskarżona w działaniach grupy, co także wpływa intensyfikująco zarówno na stopień winy, jak i społecznej szkodliwości przypisanego jej czynu. Łączna kara pozbawienia wolności orzeczona została z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, co zwalnia w istocie Sąd Apelacyjny od rozważań nad tym czy nosi ona cechy niewspółmierności. W efekcie poza dokonaniem opisanej wyżej zmiany Sąd Apelacyjny nie znalazł ani w treści apelacji, ani w zakresie możliwych działań z urzędu przesłanek by uwzględnić wnioski odwoławcze tej apelacji, bądź dokonać korekty wyroku innej niż wskazana poza granicami środka odwoławczego.
W polu widzenia Sądu Apelacyjnego były uchybienia w zakresie powołanych przepisów jako podstawy warunkowego zawieszenia wykonania kar pozbawienia wolności, a w efekcie i okresu próby zawarte w punkcie 36 zaskarżonego wyroku.A. S.,P. H.iL. R.skazani zostali za popełnienie przestępstw w warunkachart. 65 kkco powodowało, iż podstawą orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary winien był być przepisart. 70 § 2 kknie zaś powołany przez Sąd I instancji przepisart. 70 § 1 pkt 1 kk. Nadto w przypadku oskarżonegoL. R.określono okres próby na dwa lata wbrew dyspozycjiart. 70 § 2 kk. Z uwagi jednak na to, że wyrok został zaskarżony wyłącznie na korzyść oskarżonych nie było możliwości korygowania tych uchybień w instancji odwoławczej.
Zaznaczyć należy również, iż Sąd Apelacyjny dokonując opisanych wyżej zmian zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonychP. H.,L. R.iT. K.omyłkowo powołał przepisart. 18 § 2 kkzamiast przepisuart. 18 § 3 kkdla oddania wprowadzonego do opisu czynów pomocnictwa. Niezależnie jednak od tego w podstawach wymiaru kary powołano prawidłowo przepisart. 19 § 1 kk.
Poza opisanymi wyżej zmianami zaskarżonego wyroku w pozostałej części utrzymano zaskarżone orzeczenie w mocy.
Apelacje wszystkich obrońców okazały się nieuzasadnione w najistotniejszych swoich elementach, a w związku z tym, biorąc pod uwagę treść rozstrzygnięcia odwoławczego, na podstawieart. 636 § 1 kpkzasądzono od wszystkich oskarżonych opłaty za drugą instancję wyznaczone dyspozycjąart. 2 ust. 1 i 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnychoraz obciążono oskarżonych wydatkami postępowania karnego w częściach dotyczących każdego z nich. Tym samym nie uwzględniono wniosku apelacji obrońcy oskarżonejA. S.w zakresie zwolnienia oskarżonej od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego ponieważ omówiona wyżej jej sytuacja materialna nie uzasadnia zastosowaniaart. 624 § 1 kpk. Również sytuacja materialna pozostałych oskarżonych pozwala im na poniesienie kosztów wywołanych złożonymi przez obrońców apelacjami bez zbytniej uciążliwości.
SSO del. Marcin Ciepiela SSA Aleksander Sikora SSA Wiesław Kosowski