Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 374/16
Data wyroku: 2016-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Janicz, Maria Mrozik-Sztykiel, Dorota Tyrała
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art.552a§1 kpk

Sygn. akt II AKa 374/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA Maria Mrozik-Sztykiel (spr.)
Sędziowie: SA Małgorzata Janicz
SA Dorota Tyrała
Protokolant: sekr.sąd. Łukasz Jachowicz
przy udziale prokuratora Gabrieli Marczyńskiej-Tomali
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016 r.
sprawy z wnioskuP. K.
o odszkodowanie za szkodę i zadośćuczynienie za krzywdę wynikłe z wykonywania tymczasowego aresztowania
na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

z dnia 30 czerwca 2016 r. sygn. XVIII Ko 84/15
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na mocyart. 17 § 1 pkt 11 kpkpostępowanie umarza, obciążając wydatkami sądowymi w sprawie Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy wW.wyrokiem z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie XVIII Ko 84/15 oddalił wniosekP. K.z dnia 30 listopada 2015 r. o zasądzenie na jego rzecz od Skarbu Państwa kwoty 860 tys.zł. tytułem odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę spowodowane zatrzymaniem i tymczasowym aresztowaniem stosowanym w dniach 14-27 listopada 2014 r. w sprawie o czyn zart. 207 § 1 kk.
Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając obrazę przepisów postępowania, a mianowicieart. 22 § 1 kpkw zw. zart. 552a § 1 kpkoraz w zw. z art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2016.437), polegającą na odmowie zawieszenia na wniosek wnioskodawcy postępowania karnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania przed Sądem Rejonowym dlaW. M.w sprawie XIV K 162/15, nie dając przez to wnioskodawcy możliwości zasądzenia dochodzonego przez niego zadośćuczynienia i odszkodowania w oparciu o dyspozycjęart. 552a § 1 kpk, w zależności od sposobu tego rozstrzygnięcia, sytuacji gdyby został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu w sprawie XIV K 162/15, albo gdyby postępowanie w tej sprawie zostało umorzone, co miało wpływ na treść orzeczenia.
Podnosząc powyższy zarzut skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu wW..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja nie jest zasadna.
Apelacja nie powołuje argumentów, które podważałyby co do zasady stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd ten trafnie wykazał, iż w niniejszej sprawie ze względu na datę złożenia wniosku przezP. K.mają zastosowanie przepisykodeksu postępowanie karnegoobowiązujące od dnia 1 lipca 2015 r. do 14 marca 2016 r. Bezspornym w sprawie jest, że postępowanie karne przeciwkoP. K.o czyn zart. 207 § 1 kknie zostało zakończone i obecnie nadal toczy się postępowanie przygotowawcze w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego dlaW. M.sygn. XIV K 162/16 wydanym w trybieart. 337 §1a kpk(k 52v, 111).
W powyższej sytuacji Sąd Okręgowy słusznie uznał, iż zgodnie z treścią obowiązującego wówczasart. 552a kpkroszczenie o odszkodowanie i zadośćuczynienie z tytułu niezasadnego wykonywania środków zapobiegawczych przysługuje wobec uniewinnienia oskarżonego, umorzenia postępowania czy warunkowego umorzenia postępowania. Sformułowanie przez ustawodawcę tego przepisu wyklucza orzekanie o tych roszczeniach przed prawomocnym zakończeniem postępowania, w którym stosowane było tymczasowe aresztowane. Skoro do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do dochodzenia przedmiotowych roszczeń to w konsekwencji brak jest podstaw do uznania, iż zachodzi podstawa prawna do zawieszenia postępowania w trybieart. 22 § 1 kpk.
Powyższe okoliczności nie uprawniają jednak do oddalenia wnioskuP. K., bowiem tego rodzaju orzeczenie jest rozstrzygnięciem merytorycznym powodującym stan rzeczy osądzonej, a w niniejszej sprawie o kształcie ostatecznego rozstrzygnięcia nie decydowały względy merytoryczne. Dlatego Sąd odwoławczy uznał, iż zasadnym jest uznanie, że w powyższej sytuacji mamy aktualnie do czynienia z ujemną przesłanką procesową w postaci okoliczności wyłączających dochodzenie przedmiotowych roszczeń i w związku z tym na mocy art. 17 § 1 pkt 11 postępowanie podlegało umorzeniu.
Jeżeli zaś chodzi o podnoszone we wniosku okoliczności związane z działaniami funkcjonariuszy policji w czasie zatrzymania wnioskodawcy i jego tymczasowego aresztowania to słusznie Sąd I instancji wskazuje, iż dla tego rodzaju roszczeń właściwa jest droga postępowania cywilnego. Jednak nie tylko te okoliczności są przedmiotem wniosku, bowiem dotyczy on również roszczeń dochodzonych w trybie przepisów postępowania karnego związanych z niezasadnym zatrzymaniem i wykonywaniem tymczasowego aresztowania. W tym ostatnim zakresie przy spełnieniu ustawowych warunków wnioskodawca będzie nadal uprawniony do ich dochodzenia w postępowaniu karnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 2 kpkorzekł jak w wyroku.