Sąd Okręgowy w Łodzi
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 829/17
Data wyroku: 2017-06-30 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: B. Kempa
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art.184 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emerytrach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Teza: faktyczne wykonywanie czynności w bliskim sąsiedztwie stanowisk lakierniczych powoduje możliwość zakwalifikowania pracy jako pracy w szczególnych warunkach i daje prawo do emerytury

Sygn. akt VIII U 829/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 14 marca 2017 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział wŁ., na podstawieustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychorazrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, odmówiłP. W.prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie udowodnił 15 - letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Organ rentowy uznał za udowodnione ponad 25 lat stażu sumarycznego i nie zaliczył wnioskodawcy do stażu pracy w warunkach szczególnych żadnego okresu. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaznaczył ,że nie uznał jako pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze okresu zatrudnienia wnioskodawcy w(...)(...)wK.od 3 sierpnia 1972 r. do 31 marca 1992 r. , gdyż w okresie tym wykonywał on obowiązki pracownicze ślusarza , które nie są zaliczane do prac wykonywanych w warunkach szczególnych.
/decyzja k.33 – 33 odwrót plik I akt ZUS/
Odwołanie od ww. decyzji złożyłP. W.. Skarżący wskazał ,że podczas zatrudnienia w(...)(...)K.,w okresie od 3 sierpnia 1972 r. do 31 marca 1992 r. wykonywał obowiązki pracownicze ślusarza – zbrojarza.P. W.zaznaczył ,że jego stanowisko pracy znajdowało się bezpośrednio za malarnią , gdzie wszystkie znajdujące się tam stanowiska były zaliczane do prac wykonywanych w warunkach szczególnych ( lakierowanie ręczne lub natryskowe). Skarżący podkreślił ,że powierzone obowiązki wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
/odwołanie k.2 – 3/
W odpowiedzi na odwołanie , która wpłynęła do tutejszego Sądu w dniu 25 kwietnia 2017 r. pełnomocnik organu rentowego wniósł o jego oddalenie przytaczając argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
/odpowiedź na odwołanie k.4 - 4 odwrót/
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaP. W.urodził się (...)
/okoliczność bezsporna/
W dniu 17 lutego 2017 r.P. W.złożył wniosek o emeryturę , po którego rozpatrzeniu wydano zaskarżoną decyzję.
/wniosek k.1 - 7 odwrót plik I akt ZUS , decyzja k.33 – 33 odwrót plik I akt ZUS/
P. W.nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
/okoliczność bezsporna/
Wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 roku udokumentował 26 lat , 3 miesiące i 17 dni ogólnego stażu pracy.
/okoliczność bezsporna/
W okresie od 3 sierpnia 1972 r. do 31 marca 1992 r.P. W.zatrudniony był wFabryce (...). Z treści świadectwa pracy z dnia 26 marca 1992 r. wynika ,że w ww. okresie wnioskodawca wykonywał obowiązki pracownicze ślusarza.
/świadectwo pracy w dokumentacji osobowej wnioskodawcy k.10/
W ww. okresie wnioskodawca otrzymał angaże na następujące stanowiska pracy:
- od dnia 3 sierpnia 1972 r. na stanowisko stażysty na Wydziale Montażu.
- od dnia 3 listopada 1972 r. na stanowisko ślusarza na Wydziale Montażu.
- od dnia 1 lutego 1974 r. na stanowisko brygadzisty – ślusarza na Wydziale Montażu.
- od dnia 12 maja 1976 r. na stanowisko ślusarza , montera – zbrojarza na Wydziale Montażu.
- od dnia 1 października 1980 r. na stanowisko brygadzisty zbrojarzy na Wydziale Montażu.
- od dnia 1 lipca 1981 r. na stanowisko ślusarza – zbrojarza na Wydziale Montażu.
- od dnia 1 września 1982 r. na stanowisko ślusarza na Wydziale Montażu.
Z pozostałych otrzymanych przez wnioskodawcę angaży wynika ,że do końca pracy w ww. zakładzie , powierzano mu obowiązki pracownicze ślusarza.
/angaże w dokumentacji osobowej wnioskodawcy k.10/
W okresie od 25 kwietnia 1974 r. do 13 kwietnia 1976 r. wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową.
/książeczka wojskowa k.3 plik II akt ZUS/
W okresie od 13 grudnia 1981 r. do 1 kwietnia 1982 r.P. W.odbywał służbę wojskową.
/zaświadczenie w dokumentacji osobowej wnioskodawcy k.10/
P. W.otrzymywał dodatek za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia w następujących okresach:
- 1978 r. – od stycznia do grudnia.
- 1979 r. – od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do grudnia.
- 1980 r. – od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do listopada.
- 1981 r. – od stycznia do października oraz w grudniu.
- 1982 r. – od kwietnia do grudnia.
- 1983 r. – od stycznia do października oraz w grudniu.
- 1984 r. – od marca do grudnia.
- 1985 r. – od stycznia do października oraz w grudniu.
- 1986 r. – od stycznia do lipca oraz od września do grudnia.
- 1987 r. - od stycznia do października oraz w grudniu.
- 1988 r. – od stycznia do grudnia.
- 1989 r. - od stycznia do grudnia.
- 1990 r. - od stycznia do grudnia.
- 1991 r. – od stycznia do kwietnia.
/listy płac k.21 plik I akt ZUS/
Wnioskodawca pracował na stanowisku ślusarza – zbrojarza i przykręcał elementy siewne – redlice do siewnika ( siewnik otrzymywał z malarni tj. z kabiny natryskowej nie zhermetyzowanej) . Przez pierwsze trzy miesiące wnioskodawca pracował jako stażysta i przyuczał się do zawodu.P. W.przygotowywał nakrętki oraz śruby ( mył je w rozpuszczalniku) i malował je farbą nawierzchniową. Powierzone obowiązki wnioskodawca wykonywał na wydziale montażu. Pomimo objęcia stanowiska brygadzisty , zakres obowiązków pracowniczychP. W.nie uległ zmianie , a wnioskodawca , na koniec zmiany , informował przełożonego o ilości wykonanych przez brygadę maszyn oraz przygotowywał zabezpieczenie materiałowe dla obu zmian. Wnioskodawca nie zajmował się wykonywaniem prac administracyjnych.
/zeznania wnioskodawcy k.32 w związku z jego informacyjnymi wyjaśnieniami k.29/
Wydział montażu składał się z trzech działów: hali montażu , spawalni , oraz hali malarni i zbrojenia.
/zeznania świadkaM. D.k.30 – 31/
Wnioskodawca pracował jako ślusarz - monter na odcinku zbrojenia siewników wychodzących z malarni , w ciągu malarni zbrojeniowej. Siewniki były lakierowane farbami tlenkowymi na bazie rozpuszczalników tzw. podkładem. Po otrzymaniu siewnika , wnioskodawca zajmował się montażem redlic , który to montaż sprowadzał się do ich przykręcenia za pomocą wyczyszczonych w rozpuszczalniku śrub oraz pomalowania (w zakładzie pracy uzbrajano dziennie 44 siewniki , a w skład każdego siewnika wchodziło 27 redlic) . Wnioskodawca malował elementy za pomocą pędzla , a jego stanowisko było zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska lakierniczego.
M. D.był mistrzem malarni i spawalni oraz przełożonymP. W.. W związku z wykonywanymi obowiązkami pracowniczymi ,M. D.otrzymał świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
/zeznania świadkaM. D.k.30 – 31 , świadectwo pracy k.27/
P. W.pracował na zbrojeniu w bezpośrednim sąsiedztwie stanowiska lakierniczego zlokalizowanego w malarni ( drzwi do malarni były zawsze otwarte). Z malarni siewnik szedł na zbrojenie , a wnioskodawca zajmował się montażem redlic , a także czynił poprawki siewnika oraz skręcał śruby i nakrętki.
S. Z.otrzymał świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
/zeznania świadkaS. Z.k.31 , świadectwo pracy k.26/
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentacji osobowej wnioskodawcy ze spornego okresu zatrudnienia oraz zeznań wnioskodawcy i świadków. Zeznania świadków:M. D.iS. Z.nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności, bowiem są spójne i wzajemnie się uzupełniają, nadto stanowią konieczne uzupełnienie dla dokumentacji zawartej w aktach osobowych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości co do charakteru oraz zakresu czynności pracowniczych jakimi zajmował się wnioskodawca w okresie swojego zatrudnienia wFabryce (...).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie jest zasadne.
Postępowanie w niniejszej sprawie sprowadziło się do rozstrzygnięcia czy okres pracy wnioskodawcy wFabryce (...)był okresem pracy w warunkach szczególnych.
Zgodnie z treściąart.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity Dz.U. z 2016 roku, poz.887 z późn. zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art.32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1
okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz

2
okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

Stosownie do treści art.184 ust.2 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 roku, emerytura, o której mowa w ust.1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Prawo do emerytury na podstawie art.184 ww. ustawy przysługuje ubezpieczonemu, który na dzień wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 roku) spełnił określone w niej wymogi stażowe, a po tej dacie osiągnął wymagany wiek, niezależnie od tego czy w chwili osiągnięcia tego wieku wykonywał pracę w szczególnych warunkach, czy wykonywał inną pracę i czy pozostawał w zatrudnieniu.
Z treści przepisu art.32 ww. ustawy wynika, że możliwe jest wcześniejsze przejście na emeryturę przez pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie art.32 ust.4 ww. ustawy wiek emerytalny, o którym mowa w ust.1 rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki na podstawie którym osobom wymienionym w ust.2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Za dotychczasowe przepisy (w rozumieniu art.32 ust.4 ww. ustawy) należy uważać przepisyrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz.U. nr 8, poz.43), ale wyłącznie w zakresie regulowanym przez ww. ustawę o emeryturach i rentach, a więc co do wieku emerytalnego, rodzaju prac lub stanowisk oraz warunków, na jakich osobom wykonującym prace określone w ust.2 i ust.3 art. 32 tej ustawy przysługuje prawo do emerytury (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2002 roku, III ZP 30/01, OSNAP 2002/10/243 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2009 roku, II UK 31/09, Lex nr 559949).
Zgodnie z treścią §3 i 4 ww. rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Analiza treści wykazu A stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. wskazuje, że do prac w warunkach szczególnych należą w szczególności wymienione w dziale XIV (zatytułowanym „Prace różne”) pod poz.17 prace polegające na lakierowaniu ręcznym lub natryskowym – nie zhermetyzowanym.
Do prac tego rodzaju należy wymieniona w załączniku nr 1 do Zarządzenia Nr 3 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 30 marca 1985 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego. (Dz. Urz. MG z dnia 29 czerwca 1985 r.) , w wykazie A, w dziale XIV poz. 17 pkt 6 praca wykonywana w pomieszczeniach lakierni niezhermetyzowanych - w bezpośrednim sąsiedztwie stanowisk lakierniczych. Wykaz ten stanowi - jako, że ma charakter informacyjny, techniczno-porządkujący, uściślający ogólne pojęcia istniejące w rozporządzeniu Rady Ministrów - swego rodzaju wskazówkę, dowód, że takie a nie inne czynności były przez pracownika istotnie wykonywane w szczególnych warunkach (wyrok Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2008 roku, I UK 192/07, Lex nr 447272).
Należy także wskazać, iż prawo do emerytury przewidziane w art.184 w związku z art.32 ww. ustawy o emeryturach i rentach ma charakter wyjątkowy, jest odstępstwem od ogólnej reguły dotyczącej warunków przechodzenia na emeryturę, a zatem właściwe przepisy muszą być wykładane w sposób ścisły. Niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca, prowadząca w konsekwencji do wypaczenia idei, że emerytura w wieku wcześniejszym jest wynikiem pracy w obciążających dla zdrowia warunkach. Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy oznacza, że pracownik nie ma powierzonych innych obowiązków jak tylko te, które dotyczą pracy w szczególnych warunkach. Istotnym warunkiem przyznania świadczenia z tytułu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach jest stwierdzenie w ramach pełnego wymiaru czasu pracy oddziaływania szkodliwych warunków na organizm pracownika.R.legis instytucji przewidzianej w art.32 ww. ustawy o emeryturach i rentach opiera się na założeniu, że praca wykonywana w szczególnych warunkach przyczynia się do szybszego obniżenia wydolności organizmu, stąd też osoba wykonująca taką pracę ma prawo do emerytury wcześniej niż inni ubezpieczeni.
Stosownie zaś do treści §2 ust.1 ww. rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach w nim określonych są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, sygn. II UKN 598/00, Lex nr 79840, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2009 roku sygn. I PK 194/08, Lex nr 653420).
Nie jest natomiast dopuszczalne uwzględnianie przy ustalaniu okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika, przez co tak zatrudniony nie spełniał koniecznego warunku dla uzyskania wcześniejszych uprawnień emerytalnych, jakim było stałe wykonywanie pracy szkodliwej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na zajmowanym stanowisku pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. II UK 306/07 Lex 528599).
Środkiem dowodowym stwierdzającym okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest - w myśl §2 ust.2 - świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach wystawione według określonego wzoru lub świadectwo pracy, w którym zakład pracy stwierdza charakter i stanowisko pracy w poszczególnych okresach oraz inne okoliczności, od których jest uzależnione przyznanie emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Regulacja §2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym nawet zeznaniami świadków (uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 roku, III UZP 5/85, Lex 14635, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 roku III UZP 6/84, Lex 14625; wyrok Sądu Najwyższego z 30 marca 2000 r. II UKN 446/99, Lex 48778). Zaliczenie nieudokumentowanych okresów składkowych do uprawnień oraz wzrostu świadczeń emerytalno-rentowych wymaga dowodów niebudzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 1998 roku, II UKN 440/97, Lex 34199). W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych wyłączone jest, stosownie do treściart.473§1 k.p.c., zastosowanie przepisów ograniczających dopuszczalność dowodów ze świadków i przesłuchania stron (art.246 i 247 k.p.c.). W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dopuszczalne jest wykazywanie wszelkimi dowodami okoliczności od których zależą uprawnienia do świadczeń, z ubezpieczenia społecznego, także gdy z dokumentów wynika co innego. W orzecznictwie (wyroki Sądów Apelacyjnych: wS.z dnia 20 września 2012 roku, III AUa 374/12 Lex 1223476, wŁ.z dnia 3 kwietnia 2013 roku, III AUa 1267/12 - Lex 1312036, wB.z dnia 17 kwietnia 2013 roku, III AUa 10430/12 - Lex 1314677) przyjmuje się, że „dowód tylko z zeznań świadków, z uwagi na szczególny i wyjątkowy charakter prawa do emerytury w obniżonym wieku, nie może przesądzać o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach, zwłaszcza, gdy fakty wynikające z zeznań świadków nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji pracowniczej. Inaczej mówiąc moc dowodowa zeznań świadków, jest tak niska, że dowody z zeznań świadków nie spełniają wymogu dowodów pewnych, jednoznacznych i precyzyjnych. Z tej zatem przyczyny na takich dowodach nie można oprzeć orzeczenia pozytywnego dla strony.” W tej kategorii spraw podkreśla się, że same zeznania świadków czy ubezpieczonego, gdy nie znajdują potwierdzenia w dokumentach pracowniczych, nie stanowią miarodajnego dowodu pracy w szczególnych warunkach.
Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do ww. rozporządzenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, sygn. II UKN 598/00, Lex nr 79840, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 2009 roku sygn. I PK 194/08, Lex nr 653420). Nie jest natomiast dopuszczalne uwzględnianie przy ustalaniu okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika, przez co tak zatrudniony nie spełniał koniecznego warunku dla uzyskania wcześniejszych uprawnień emerytalnych, jakim było stałe wykonywanie pracy szkodliwej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na zajmowanym stanowisku pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. II UK 306/07 Lex 528599).
Należy również wskazać, że świadectwo pracy w warunkach szczególnych wydane pracownikowi przez pracodawcę z zachowaniem warunków przewidzianych normą §2 ww. rozporządzenia stanowi domniemanie i podstawę do przyjęcia, iż okres pracy w nim podany jest okresem pracy w warunkach szczególnych. Samo jednakże posiadanie świadectwa pracy potwierdzającego wykonywanie zatrudnienia w warunkach szczególnych organu rentowego nie wiąże i nie przesądza automatycznie o przyznaniu świadczenia emerytalnego na podstawieart.32 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach w postępowaniu sądowym traktuje się jako dokument prywatny w rozumieniuart.245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki może być więc weryfikowany pod kątem prawdziwości wskazanych w nim faktów (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 listopada 2008 roku sygn. III AUa 3113/08, Lex nr 552003; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 30 listopada 2006 roku sygn. III AUa 466/06, opubl: Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach rok 2007, Nr 3, poz. 8; wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 24 września 2008 roku sygn. III AUa 795/08, opubl: Orzecznictwo Sądów ApelacjiB.rok 2008, Nr 4, str. 60).
Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że w spornym okresie swojego zatrudnienia wFabryce (...)wnioskodawca pracował wyłącznie przy montażu redlic siewników , a montaż ten sprowadzał się do ich przykręcenia za pomocą wyczyszczonych w rozpuszczalniku śrub oraz pomalowania. Podkreślić nadto należy ,że wnioskodawca powierzone obowiązki wykonywał w bezpośrednim sąsiedztwie malarni , gdzie wykonywano prace w otwartym pomieszczeniu przy użyciu szkodliwych dla zdrowia farb. W ocenie Sądu, istotny w sprawie okazał się rodzaj pracy faktycznie wykonywanej przez wnioskodawcę , w miejscu gdzie panowały warunki pracy tożsame z warunkami pracy panującymi w malarni. Wprawdzie stanowisko ślusarza nie jest wymienione wprost w wykazie A, stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, ale charakter czynności wykonywanych przez wnioskodawcę odpowiada pracom wymienionym w tym wykazie w Dziale XIV, poz. 17.
W odniesieniu do odbywanej przez wnioskodawcę , w trakcie pracy w ww. zakładzie pracy, zasadniczej służby wojskowej , wskazać należy ,iż okres ten powinien zostać mu zaliczony do pracy w warunkach szczególnych.
Zgodnie bowiem z orzecznictwem Sądu Najwyższego okres zasadniczej służby wojskowej odbytej w czasie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze zalicza się do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), jeżeli pracownik w ustawowym terminie zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia (por. wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt III UK 5/06, OSNP 2007/7 – 8/108, M.P.Pr.(...)).
Należy rozstrzygnąć w tym stanie faktycznym o kwalifikacji prawnej okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej, który przypadł w czasie trwania stosunku pracy o szczególnym charakterze, w ramach którego pracownik – powołany następnie do odbycia tej służby wojskowej świadczył pracę w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zasadniczo przerwę w wykonywaniu zatrudnienia w ramach stosunku pracy wywołaną odbywaniem zasadniczej służby wojskowej uznaje się za zawieszenie realizacji nadal trwającego stosunku pracy z tego względu, że w okresie odbywania tej służby nie są wykonywane zobowiązania stron stosunku pracy, ponieważ pracownik doznaje przeszkód w świadczeniu pracy z powodu odbywania zasadniczej służby wojskowej, co prowadzi do zawieszenia świadczeń pracodawcy, które na ogół są ekwiwalentami za pracę wykonaną.
Równocześnie trzeba podkreślić, jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy w w/w wyroku, że obowiązkiem obywatela polskiego jest obrona ojczyzny, a zakres obowiązku służby wojskowej określa ustawa (art. 85 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Ponadto konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2), zasada równości wobec prawa i zakaz dyskryminacji z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji), wymuszają na gruncieKonstytucji, będącej najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej (art. 8 Konstytucji RP), ustanawianie takich regulacji ustawowych lub dokonywanie wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które wykluczają jakiekolwiek pokrzywdzenie obywatela z powodu wykonywania publicznego obowiązku obrony ojczyzny. W konsekwencji na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych okresy czynnej służby wojskowej w Wojsku Polskim lub okresy jej równorzędne są zawsze okresami składkowymi (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach), bez potrzeby wypełnienia jakichkolwiek dalszych warunków, a w szczególności bez względu na to, czy okresy odbytej służby były poprzedzone stosunkiem pracy lub innym stosunkiem prawnym kreującym tytuł obowiązkowego ubezpieczenia społecznego. Oznacza to, że okres czynnej służby wojskowej jest składkowym okresem ubezpieczenia dla każdego ubezpieczonego, który odbył taką służbę.
Okres odbytej czynnej (zasadniczej) służby wojskowej przez pracownika zatrudnionego poprzednio w szczególnych warunkach pracy, który po zakończeniu tej służby zgłosił swój powrót do tego zatrudnienia w terminie 30 dni od zakończenia służby wojskowej, traktuje się tak samo jak wykonywanie takiej pracy, a skoro okres ten podlega zaliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w szczególnych warunkach, to uwzględnia się go także do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym. Jak wskazał Sąd Najwyższy taką językową wykładnię zdecydowanie wzmacniają powołane wyżej dyrektywy (zasady) konstytucyjne uzasadniające i usprawiedliwiające traktowanie okresu zasadniczej służby wojskowej przypadającego w okresie trwania stosunku pracy w szczególnych warunkach zatrudnienia jako składkowego okresu pracy w szczególnych warunkach dla celów emerytalnych.
Wnioskodawca został powołany do zasadniczej służby wojskowej w czasie trwania zatrudnienia wFabryce (...). Po zakończeniu służby wojskowej (13 kwietnia 1976 r.) podjął pracę z dniem 12 maja 1976 r. i niniejszym zachował wymagany 30 dniowy termin zgłoszenia powrotu do pracy po odbyciu służby.
Biorąc zatem pod uwagę sporny okres będący przedmiotem niniejszego postępowania , wnioskodawca legitymuje się ponad 15-letnim okresem pracy w takim charakterze.
Reasumując, wnioskodawca spełnił wszystkie warunki wymagane do przyznania prawa do emerytury na podstawie art.184 ust.1 ww. ustawy o emeryturach i rentach

1
ukończył 60 lat – 13 czerwca 2014 roku,

2
do 31 grudnia 1998 roku ma ponad 25 lat stażu pracy,

3
nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego

4
do 31 grudnia 1998 roku wykazał staż pracy w szczególnych warunkach ponad 15 lat.

Zgodnie z treścią art. 129 ust. 1 ww. ustawy, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu.P. W.złożył wniosek w dniu 17 lutego 2017 r. i tym samym nabył prawo do emerytury od 1 lutego 2017 r.

ZARZĄDZENIE

1
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi ZUS.

2
Wypożyczyć pełnomocnikowi ZUS akta rentowe, zobowiązując do zwrotu w razie złożenia apelacji.

S.B.