Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 954/15
Data wyroku: 2017-08-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Węcławik
Słowa kluczowe: Sprzedaż
Podstawa prawna: art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej

Sygnatura akt I C 954/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 02 sierpnia 2017r.
Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze I Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący: SSR Zenon Węcławik
Protokolant: Aneta Bącal
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017r. wK.
sprawy z powództwaJ. K. (1),J. K. (2)
przeciwkoR.K.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanejR.K.solidarnie na rzecz powodówJ. K. (1)iJ. K. (2)kwotę 5.715,00 zł ( słownie złotych: pięć tysięcy siedemset piętnaście i 00/100 ) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 05.02.2015r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanejR.K.solidarnie na rzecz powodówJ. K. (1)iJ. K. (2)kwotę 1.467,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1.217,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

sygn. aktI C  954/15

UZASADNIENIE
PowodowieJ. K. (2)iJ. K. (1), reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli o zasądzenia od pozwanejR.K.kwoty 5.715,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5.02.2015 r. Wnieśli też o zwrot kosztów procesu. W uzasadnieniu naprowadzili, że w dniu 23.09.2014 r. kupili wC.u prowadzącej komisową sprzedaż samochodów używanych pozwanej, na współwłasność, samochód osobowy markiF. (...), rok. Produkcji 2000, za cenę 5.100,00 zł, przy zapewnieniu, że pojazd jest w pełni sprawny technicznie do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem. Po usunięciu drobnej usterki przez pozwaną, samochód przeszedł pomyślnie badania techniczne w stacji diagnostycznej. Następnego dnia jednak w warsztacie samochodowym wK.stwierdzono, że stan przedmiotowego auta wyklucza jego normalne użytkowanie na drogach publicznych. Powodowie zawiadomili pozwaną o usterkach sprzedanego przez nią auta i ta wyraziła wolę usunięcia usterek w swoim warsztacie. Powodowie jednak nie zgodzili się na naprawę auta w prowizorycznym warsztacie pozwanej i zlecili zbadanie pojazdu biegłemu. Ten kilka dni później potwierdził negatywną ocenę o stanie samochodu. O tym fakcie powodowie powiadomili następnie pozwaną, która ponownie zadeklarowała wolę naprawy sprzedanego auta. Powodowie jednakże nie chcieli naprawy w skromnym warsztacie pozwanej. Pismem z dnia 30.09.2014 r. pozwana uznała reklamację powodów. Pismem z dnia 4.10.2014 r. powodowie odstąpili od umowy sprzedaży pojazdu i zażądali zwrotu zapłaconej za niego ceny. Pozwana odmawiała wezwaniu. Ostatecznie, w dniu 7.01.2015 r. powodowie przekazali pozwanej pojazd celem jego naprawy w ciągu 3 dni. Ta jednak na prawy nie dokonała w umówionym terminie i dopiero w dniu 9.02.2015 r. zwróciła pojazd powodom, wystawiając fakturę za naprawę. Powodowie odmówili pozwanej zapłaty faktury za naprawę. Dochodzona pozwem kwota 5.715,00 zł stanowi sumę ceny zakupionego samochodu wynoszącą 5.100,00 zł i kosztów rzeczoznawcy powołanego przez powodów wynoszących 615,00 zł.
PozwanaR. K., działająca również przez profesjonalnego pełnomocnika, w pisemnej odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Wywiodła, że sprzedany powodom samochód był sprawny, co potwierdziły jego badania diagnostyczne. Poza tym, powodowie dokonując zakupu auta zapoznali się z jego stanem.
Ustalono w sprawie następujący stan faktyczny:
Bezsporne było, że pozwanaR. K.prowadziła wC.podfirmą (...)działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży samochodów używanych. Sprowadzała używane samochody z zagranicy. W ramach swojej działalności wystawiła na sprzedaż samochód osobowy markiF. (...), rok prod. 2000. Pojazd poddany był wcześniej za granicą badaniom technicznym i przeszedł badania pozytywnie, uzyskując zaświadczenie o czasowej możliwości używania go w ruchu drogowym. Samochód został wystawiony do sprzedaży za cenę 5.100,00 zł. Okoliczności te potwierdzają zaświadczenie z(...)na k. 13 akt i faktura na k. 14 akt.
Poza sporem było też, że w dniu 23.09.2014 r. powodowie spędzili w komisie pozwanej przed zakupem samochoduF. (...)kilka godzin. W tym czasie mąż pozwanej i mechanik u nich zatrudniony wymienili filtr powietrza i przepływomierz oraz zapewniali powodów, że auto jest w pełni sprawne. Odbyli także w pobliżu komisu jazdę próbną na dystansie kilkuset kilometrów.
( dowód: zeznania świadkaD. K.z dnia 21.03.2016 r. na k. 102-102v. akt, zeznania powodaJ. K. (2)z dnia 26.07.2017 r. na k. 124-125v. akt, zeznania powodaJ. K. (1)z dnia 26.07.2017 r. na k. 125v.-126 akt i zeznania pozwanejR.K.z dnia 26.07.2017 r. na k. 126-127 akt )
Po południu w dniu zakupu samochodu, to jest 23.09.2014 r. przedmiotowy pojazd przeszedł pomyślnie badania techniczne na stacji diagnostycznejR. Z.wK.. Nazajutrz jednak powodowie, zamierzając dokonać drobnych napraw auta wskazanych przez diagnostę, przyjechali nim na warsztatJ. M.wK.. Ten po pobieżnym obejrzeniu pojazdu stwierdził, że jego stan wyklucza użytkowanie na drogach publicznych z powodu uszkodzonych reflektorów przednich i różnych opon. Stwierdził też nietypowe wycieki pod samochodem. Jeszcze tego samego dnia powodowie, będąc u diagnosty, który wcześniej badał auto, spotkali pozwaną i powiedzieli jej o stwierdzonych usterkach samochodu oraz zażądali zwrotu pieniędzy, lecz pozwana odmówiła uznania reklamacji odsyłając ich na drogę sądową.
( dowód: zaświadczenie o badaniu technicznym z 24.09.2014 r. na k. 15-16 akt, zeznania świadkaS. Z.z dnia 23.11.2015 r. na k. 89-89v. akt, zeznania świadkaG. J.z dnia 23.11.2015 r. na k. 89v.-90 akt, zeznania świadkaJ. M.z dnia 23.11.2015 r. na k. 90 akt, zeznania świadkaD. K.( mąż pozwanej )z dnia 21.03.2016 r. na k. 102-102v. akt, zeznania świadkaG. K.z dnia 23.11.2015 r. na k. 90-90v. akt oraz zeznania powodaJ. K. (2)z dnia 26.07.2017 r. na k. 124-125v. akt i zeznania powodaJ. K. (1)z dnia 26.07.2017 r. na k. 125v.-126 akt )
W dniu 26.09.2014 r. biegłyD. R.zbadał kupione przez powodów auto w warsztacie samochodowym wK., należącym doJ. M.i w dniu 3.10.2014 r. wydał opinię w której potwierdził zły stan samochodu stwierdzony wcześniej przez mechanika samochodowego. Stan licznika przedmiotowego samochodu wynosił 167.734 km, a powodowie przejechali nim tylko 22 km i nie zmieniali przy tym jego opon. Rzeczoznawca wystawił powodom za ekspertyzę fakturę na kwotę 615,00 zł, którą powodowie zapłacili.
( dowód: opinia technicznaD. R.na k. 17-28 akt i faktura na k. 50 akt )
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30.09.2014 r. pozwana uznała reklamację powodów i zadeklarowała wolę naprawy pojazdu w swoim warsztacie.
( dowód: pismo na k. 29-30 akt oraz zeznania powodaJ. K. (2)z dnia 26.07.2017 r. na k. 124-125v. akt i zeznania powodaJ. K. (1)z dnia 26.07.2017 r. na k. 125v.-126 akt )
Pismem z dnia 4.10.2014 r. powodowie złożyli pozwanej reklamację kupionego samochodu wskazując na jego usterki wykluczające normalną eksploatację pojazdu i odstąpili od umowy sprzedaży z dnia 23.09.2014 r. powołując się na art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej.
( dowód: pismo na k. 32-34 akt )
Powiatowy Rzecznik Konsumentów wK.pismem z dnia 13.10.2014 r. wezwał pozwaną do ustosunkowania się na reklamację powodów.
( dowód: pismo z załącznikami na k. 35-38 akt )
W dniu 7.01.2015 r. powodowie odwieźli auto pozwanej, która zobowiązała się do jego naprawy w ciągu 3 dni.
( dowód: pokwitowanie na k. 49 akt oraz zeznania powodaJ. K. (2)z dnia 26.07.2017 r. na k. 124-125v. akt i zeznania powodaJ. K. (1)z dnia 26.07.2017 r. na k. 125v.-126 akt )
Pismem z dnia 26.01.2015 r. powodowie odstąpili od umowy sprzedaży samochodu z powodu nienaprawienia go przez pozwaną w umówionym terminie 3 dni i wezwali do zwrotu ceny auta.
( dowód: pismo na k. 40 akt oraz zeznania powodaJ. K. (2)z dnia 26.07.2017 r. na k. 124-125v. akt i zeznania powodaJ. K. (1)z dnia 26.07.2017 r. na k. 125v.-126 akt )
Pismem z dnia 3.02.2015 r. pozwana odmówiła roszczeniom powodów, twierdząc że znali oni stan auta w chwili jego sprzedaży, który był dobry i potwierdzony przez stację diagnostyczną.
( dowód: pismo na k. 42 akt )
Pismem z dnia 5.02.2015 r. powodowie wezwali pozwaną do zwrotu ceny auta wynoszącej 5.100,00 zł i kosztów biegłego w wysokości 615,00 zł.
( dowód: pismo z dowodami nadania na k 43-47 akt )
W dniu 9.02.2015 r. pozwana zwróciła powodom samochód, w którym po przywiezieniu na lawecie nie mógł zapalić silnik. Za naprawę pojazdu pozwana wystawiła fakturę na kwotę 540,00 zł Pismem z dnia 13.02.2015 r. powodowie odmówili zapłaty za naprawę auta i zwrócili pozwanej fakturę bez zapłaty.
( dowód: faktura na k. 48 akt, pismo na k. 51 akt, zeznania świadkaG. J.z dnia 23.11.2015 r. na k. 89v.-90 akt i zeznania pozwanejR.K.z dnia 26.07.2017 r. na k. 126-127 akt )
W sprawie zakupu przedmiotowego samochodu przez powodów u pozwanej toczyło się postępowanie przygotowawcze 1Ds 827/14, RSD 799/14 , które ostatecznie umorzono.
( dowód: zawiadomienie o przestępstwie na k. 31 akt, kserokopia protokołu przesłuchania pozwanej na k. 52-53 akt i zeznania pozwanejR.K.z dnia 26.07.2017 r. na k. 126-127 akt )
Sąd zważył:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Odpowiedzialność pozwanej należało rozważyć na gruncie art. 8 ust. 4 Ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej (…) – Dz.U. Nr 141, poz.1176 z późniejszymi zmianami. Co prawda, na mocy art. 52 ust. 2 Ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta ( Dz.U.2014.827 ) wspomniana ustawa straciła moc, jednak - zgodnie z art. 51 Ustawy o prawach konsumenta, do umów zawartych przed wejścia jej w życie z dniem 25 grudnia 2014 r. - należy stosować przepisy dotychczasowe.
Zostały spełnione w sprawie warunki odpowiedzialności pozwanej określone w art. 1 ust. 1 ustawy o sprzedaży konsumenckiej ( u.s.k. ) - pozwana jako przedsiębiorca (art. 431k.c.) sprzedała samochód w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, powodowie zaś będąc konsumentami (art. 221k.c.) nabyli go w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą ( towar konsumpcyjny ).
Po myśli art. 4 ust. 1 u.s.k. sprzedawca odpowiada wobec kupującego, jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. Towar konsumpcyjny jest zgodny z umową, gdy nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle używany oraz gdy jego właściwości odpowiadają właściwościom cechującym towar tego rodzaju ( art. 4 ust. 3 u.s.k. ).W świetle ustaleń Sądu poczynionych w niniejszej sprawie uznać należało, że kupiony samochód w chwili jego wydania powodom był - w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.s.k. - niezgodny z umową. Stwierdzone w nim usterki nie pozwalały na normalną i zgodną z przeznaczeniem rzeczy eksploatację, której można i należy oczekiwać, biorąc pod uwagę rodzaj i stan pojazdu oraz jego wiek. Co więcej - z powodu stwierdzenia niezgodności samochodu z umową przed upływem sześciu miesięcy od jego wydania - obowiązywała w sprawie presumpcja istnienia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową już w chwili jego wydania. Pozwana jej nie obaliła. Podnieść też trzeba, że okoliczności sprawy nie pozwalały na przyjęcie, że powodowie w chwili zawarcia umowy wiedzieli o niezgodności nabywanego przez niego towaru konsumpcyjnego z umową lub – oceniając rzecz rozsądnie – powinni byli o tym wiedzieć ( art. 7 u.s.k. ). Nie było wątpliwości, że powodowie nie mogli zauważyć w trakcie zakupu samochodu stwierdzonych później usterek auta i uchronić się przed jego zakupem. Nie mieli oni zresztą żadnego obowiązku sprawdzania nabywanego samochodu przed zawarciem umowy. Poza tym, otrzymali od męża pozwanej i ich mechanika ustne zapewnienia o sprawności auta.
Warto zauważyć, że po myśliart. 1 ust. 4u.s.k. do sprzedaży konsumenckiej nie stosuje się przepisów o rękojmi za wady i o gwarancji (art. 556-581 k.c.).
W ocenie Sądu zgłoszone przez powodów usterki nabytego pojazdu były istotne.
Najpierw ustnie w dniu 24.09.2014 r., a następnie pismami z dnia 4.10.2014 r., 26.01.2015 r. i 5.02.2015 r. powodowie składali pozwanej reklamację kupionego samochodu wskazując na jego usterki wykluczające normalną eksploatację pojazdu i odstępowali od umowy sprzedaży z dnia 23.09.2014 r. powołując się na art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Ponadto, Powiatowy Rzecznik Konsumentów wK.pismem z dnia 13.10.2014 r. wezwał pozwaną do ustosunkowania się na reklamację powodów. Wobec bezskuteczności swoich działań, powodowie w dniu 7.01.2015 r. odwieźli auto pozwanej, która zobowiązała się do jego naprawy w ciągu 3 dni. Pozwana natomiast odmówiła uznania reklamacji zgłoszonej ustnie, z kolei pismami z dnia 30.09.2014 r. i 3.02.2015 r. pozwana początkowo uznawała reklamacje pisemne powodów i deklarowała wolę naprawy pojazdu w swoim warsztacie, następnie jednak odmówiła ostatecznie uznania reklamacji.
Powodowie dokonali zgłoszenia reklamacyjnego w trybie art. 8 ust. 1 u.s.k. ( art. 9 ust. 1 zd. drugie ). Ustnie i w swoich pismach wskazali na istotne usterki nabytego pojazdu oraz odstąpili od umowy sprzedaży samochoduF. (...), a także żądali zwrotu zapłaconej pozwanej ceny pojazdu. Zachowane zostały w ten sposób przez powodów terminy zawite reklamacji przewidziane treściąart. 9 ust. 1u.s.k. ( dwa miesiące od stwierdzenia niezgodności towaru z umową ) iart. 10 ust. 1u.s.k. ( dwa lata od wydania towaru kupującemu ). W świetleart. 61 § 1 k.c.oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Ustawodawca przyjmuje tutaj tzw. kwalifikowaną teorią doręczenia zakładając, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (M. Wojewoda (w:) M. Pyziak-Szafnicka,Komentarz, 2009, s. 643 i n.). Z tego punktu widzenia dla skuteczności oświadczenia woli nieistotne jest to, czy i kiedy adresat zapoznał się z jego treścią. Wystarczające jest, że oświadczenie woli doszło do niego w sposób stwarzający mu realną możliwość zapoznania się z treścią oświadczenia (por. wyr. SN z 19 października 1976 r., I PR 125/76, Lex nr 14332; wyr. SN z dnia 6 listopada 1980 r., I PRN 109/80, PiZS 1982, nr 5, s. 53; wyr. SN z dnia 15 stycznia 1990 r., I CR 1410/89, Lex nr 9006; post. SN z dnia 5 października 1995 r., I CR 9/95, Palestra 1996, z. 11-12, s. 218 i n., z glosą J.P. Naworskiego; wyr. SN z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKU 44/96, Prok. i Pr. 1997, nr 6, poz. 30; uchw. SN z dnia 6 października 1998 r., III ZP 31/98, OSNP 1999, nr 3, poz. 80; wyr. SN z dnia 18 marca 2008 r., IV CSK 9/08, Lex nr 371831; post. SN z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, Lex nr 519963). Dla prawidłowego stosowaniaart. 61 k.c.nie wymaga się zatem badania, czy adresat rzeczywiście zapoznał się z oświadczeniem woli, ale weryfikuje się, czy istniała taka możliwość (wyr. SN z dnia 23 kwietnia 2010 r., II PK 295/09, Lex nr 602254). Oświadczenie woli uznaje się za skutecznie złożone również wtedy, gdy adresat, mogąc zapoznać się z jego treścią, celowo tego nie uczynił (wyr. SN z dnia 16 marca 1995 r., I PRN 2/95, OSNP 1995, nr 18, poz. 229), odmówił zapoznania się z nim (wyr. SN z dnia 23 stycznia 1998 r., I PKN 501/97, OSNP 1999, nr 1, poz. 15) lub z własnej woli nie podjął przesyłki pocztowej zawierającej to oświadczenie (wyr. SN z dnia 11 grudnia 1996 r., I PKN 36/96, OSNP 1997, nr 14, poz. 251). Odmowa przyjęcia oświadczenia woli lub zaniechanie zapoznania się z nim nie wywołuje bowiem żadnych skutków prawnych (por. J. Strusińska-Żukowska,Rozwiązanie stosunku pracy, Prawo Pracy 1995, nr 10, s. 6 i n.). Zgodnie z ogólną regułą wynikającą zart. 6 k.c.na adresacie oświadczenia spoczywa ciężar wykazania, że nie miał on rzeczywistej możliwości zapoznania się z jego treścią.
W powyższej sytuacji należało uznać zgłoszone przez powodów roszczenie za uzasadnione, albowiem pozwana – będąc zawiadomiona o niezgodności towaru z umową – uznała reklamację, jednak – pomimo odstąpienia od umowy przez powodów – nie zwróciła im ceny pojazdu ( art. 8 ust. 3 u.s.k. ).
Rekapitulując uznać należało, że pozwana nie zadośćuczyniła żądaniu powodów we
właściwym czasie, wskutek czego nabyli oni prawo do odstąpienia od umowy. Odstąpienie powodów od umowy było skuteczne i strony umowy obowiązane były wzajemnie do zwrotu wszystkiego co otrzymały na jej podstawie i przyjęcia świadczeń drugiej strony (art. 494 § 1 k.c.). W realiach niniejszej sprawy skuteczne oświadczenie powodów o odstąpieniu od umowy złożone po zapłacie ceny umówionej skutkowało powstaniem roszczenia o zwrot ceny.
Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c., zgodnie z ostatecznym żądaniem pozwu od dnia 5.02.2015 r.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadkówJ. M.,G. K.,S. Z.,G. J.iD. K.. Ich zeznania co prawda nieco się różniły, ale tylko odnośnie okoliczności obojętnych dla rozstrzygnięcia. Poza tym, zeznania świadków były logiczne, spójne i korelowały ze sobą oraz pozostałym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z treścią zeznań stron. Okoliczność związków rodzinnych niektórych świadków ze stronami pozostała - w ocenie Sądu - bez wpływu na treść ich zeznań. W oparciu o zeznania świadków oraz złożone do akt sprawy dokumenty okazało się możliwe odtworzenie istotnych okoliczności w sposób nie budzący wątpliwości. Powyższe względy zdecydowały także o wiarygodności zeznań powodów i pozwanej.
Mając na uwadze ustalone w sprawie okoliczności oraz przywołane wyżej motywy, należało - na podstawie art. 8 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej w związku zart. 6 kodeksu cywilnego- orzec jak w pkt I wyroku.
O kosztach procesu poniesionych przez powodów orzeczono w punkcie II wyroku na podstawieart. 98 k.p.c.( opłata sądowa 250,00 zł i koszty zastępstwa procesowego 1.217,00 zł ).