Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 36/17
Data wyroku: 2017-03-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Majka
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 437 § 2 kpk

Sygn. akt IV Ka 36/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 3 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Waldemar Majka

Protokolant:

Magdalena Telesz

przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r.
sprawyZ. P.
synaK.iZ.z domuP.(...)r. wmiejscowości Z.zart. 286 § 3 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 8 listopada 2016 r. sygnatura akt III K 580/16
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sygnatura akt IV Ka 36 /17

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Wałbrzychu wniósł akt oskarżenia przeciwkoZ. P.oskarżając go o to, że:
w dniu 03 kwietnia 2016r. wS., woj.(...)w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na terenie sklepu, po uprzednim włożeniu torby na komputer typu laptop o wartości 61,40 zł do pustego opakowania kartonowego torby na komputer typu laptop o wartości 13,30 zł wprowadził w błąd pracownika sklepu co do wartości zakupionego towaru, czym doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 48,10 zł działając na szkodęfirmy (...), przy czym jest to wypadek mniejszej wagi, tj. o czyn zart. 286 § 3 k.k.
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 roku (sygn. akt III K 580/16) Sąd Rejonowy w Wałbrzychu:

I
na podstawieart. 17 § 1 pkt. 3 kpkw zw. zart. 1 § 2 kkumorzył postępowanie wobec oskarżonegoZ. P.o czyn opisany w części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 286 § 3 k.k.;

II
wydatki powstałe od chwili wszczęcia postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Apelację od wyroku wywiódł prokurator zaskarżając wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego zarzucając:
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na dokonaniu przez Sąd sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego oceny zgromadzonego materiału dowodowego, skutkującej uznaniem stopnia społecznej szkodliwości zarzuconego oskarżonemu czynu jako znikomy, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku, że sposób i okoliczności tego czynu, postać zamiaru, a w szczególności motywacja oskarżonego, niekierowana bynajmniej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych wespół przede wszystkim z rozmiarem szkody, przemawiają za uznaniem zarzuconegoZ. P.występku jako wypadku mniejszej wagi określonego wart. 286§3 kk, lecz nie jako czynu zabronionego o znikomym stopniu społecznej szkodliwości,
a podnosząc wskazany zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd okręgowy zważył:

apelacja odniosła ten skutek, iż koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrokując w sprawie sąd rejonowy umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego na podstawieart. 17 § 1 pkt 3 kpkuznając, iż zachowaniu oskarżonego nie sposób przypisać większego niż znikomy stopień społecznej szkodliwości. Argumentując przyjętą koncepcję odwołał się przede wszystkim do zakresu wyrządzonej szkody oraz rodzaju i charakteru naruszonego dobra. Jednak zgodnie zart.115 § 2 kkprzy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę nie tylko rodzaj i charakter naruszonego dobra oraz rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, ale takżesposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Właśnie te pozostałe przesłanki oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu nie dają podstaw do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego cechował znikomy stopień społecznej szkodliwości.
Oskarżony podjął „wiele trudu” rozłożonego w czasie aby osiągnąć zamierzony cel, przemieszczał się celem znalezienia miejsca, w którym proceder nie będzie dostrzeżony, a następnie ze swoistym pietyzmem podejmował oszukańcze zabiegi, nie działał zatem spontanicznie ale miał czas na refleksję, która jednak nie pojawiła się w psychice oskarżonego, a zatem sposób i okoliczności popełnienia czynu przemawiają na jego niekorzyść. Również postać zamiaru i motywacja sprawcy w aspekcie powyższego jawią się jako zasługujące na potępienie biorąc pod uwagę również co było przedmiotem przestępstwa (zdecydowanie nie była to rzecz pierwszej potrzeby) oraz fakt popełnienia czynu nie z motywacji uwarunkowanej ubóstwem ale z chęci pozyskania rzeczy droższej i lepszej jakości – w niższej cenie. Przyjęcie zatem wypadku mniejszej wagi uwzględnia w wystarczającym stopniu okoliczności wzięte pod uwagę przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Gdyby oskarżony dopuścił się czynu z art.119§1 kw w podobnych okolicznościach, wyrządzając szkodę w tożsamej wysokości, sąd I instancji zapewne nie miałby wątpliwości, iż należałoby wymierzyć co najmniej grzywnę.
W świetle powyższego podzielić należy argumentację apelującego, zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, a sprawa wymaga ponownego rozpoznania (art.437§2 kpk)..