Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 198/16
Data wyroku: 2017-04-10 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

UZASADNIENIE
Z. T.został oskarżony o to , że:
I.W okresie od maja 2006 roku do grudnia 2006 roku wP.i na terenie całego kraju oraz na terenie państw Unii Europejskiej, działając wbrew przepisom ustawy, wziął udział w zorganizowanej grupie przestępczej, w skład której wchodziliM. B. (1)ps. (...),M. M.ps. (...),M. W.ps. (...),D. M.ps . (...),T. F.ps. (...),T. Ł.,M. B. (2),D. G.,S. G.ps. (...)oraz inne ustalone i nieustalone osoby, mającej na celu popełnienia przestępstw polegających na przewozie i wewnątrzwspólnotowym obrocie znacznych ilości środków odurzających oraz substancji psychotropowych jak i na ich obrocie na terenie miastaP., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
tj. o czynart. 258 § 1 k.k.
II.w okresie od maja 2006 roku do grudnia 2006 roku wP., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wspólnie i w porozumieniu zM. B. (1)ps. (...),M. M.ps. (...), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pomógł w wykonaniu czynu zabronionego popełnionego przez inne osoby przewożące z Holandii poprzez Francję do Irlandii znaczne ilości środków odurzających w postaci co najmniej 10 kg marihuany i wartości co najmniej 136.000 zł. w ten sposób, że udostępnił samochód markiS. (...)onumerze rejestracyjnym (...)jako wzorca do wykonania schowka przeznaczonego do ukrycia narkotyków w samochodzie osobowym markiS. (...)onumerze rejestracyjnym (...), przy czym zarzucanych przestępstw dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szamotułach, sygnatura II K. 190/03 za przestępstwa z art. 48 ust. 1 i inne dawnej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz Sądu Okręgowego w Poznaniu, sygnatura III K. 193/05 za przestępstwa z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, które to kary odbywał w okresie od 05 czerwca 2002 roku do 30 lipca 2002 roku oraz od dnia 21 lutego 2005 roku do dnia 15 września 2005 roku, a także od dnia 11 kwietnia 2007 roku do dnia 04 września 2007 roku i aktualnie od dnia 08 września 2008 roku
tj. o czyn zart.57 ust.2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 rokuw zw. zart.55 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.64§1 kk. w zw. zart.65§1 k.k.
III.W okresie od stycznia 2006 roku do grudnia 2006 roku wP., działając w zorganizowanej grupie przestępczej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej czyniąc sobie z tego stałe źródło utrzymania, wspólnie i w porozumieniu zM. M.ps. (...),M. B. (1)ps. (...),R. B.ps. (...)uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 10 kg marihuany o wartości co najmniej 145.000 zł., przy czym zarzucanych przestępstw dopuścił się będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego w Szamotułach, sygnatura II K.190/03 za przestępstwa z art. 48 ust. 1 i inne dawnej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz Sądu Okręgowego w Poznaniu, sygnatura III K.193/05 za przestępstwa z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, które to kary odbywał w okresie od 05 czerwca 2002 roku do 30 lipca 2002 roku oraz od dnia 21 lutego 2005 roku do dnia 15 września 2005 roku, a także od dnia 11 kwietnia 2007 roku do dnia 04 września 2007 roku i aktualnie od dnia 08 września 2008 roku i tak:

⚫

w nieustalonym czasie w 2006 roku wP.uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 5 kgmarihuany o wartości co najmniej 72.500 zł w ten sposób, że sprzedał jąM. B. (1)ps. (...)iM. M.ps. (...)celem dalszej odsprzedaży;

w listopadzie bądź grudniu w 2006 roku wP.działając wspólnie i w porozumieniu zR. B.ps. (...)uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 5 kg marihuany o wartości co najmniej 72.500 zł w ten sposób, że sprzedał jąM. B. (1)ps. (...)iM. M.ps. (...)celem dalszej odsprzedaży

tj. o czyn zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kk. w zw. zart.64§1 k.k.w zw. zart.65§1 k.k.
J. Ł.został oskarżony o to, że:
IV.w okresie od połowy 2006 roku do 02 maja 2007 roku wP.wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 310 gram kokainy o wartości co najmniej 43.400 zł i tak:

⚫

w okresie od połowy 2006 roku do 11 lutego 2007 roku wP., uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 300 gram kokainy o wartości co najmniej 42.000 zł., którą nabył w kilku transzach odM. B. (1)ps. (...)iM. M.ps. (...)celem jej dalszej odsprzedaży;

w dniach 01 i 02 maja 2007 roku wP., uczestniczył w obrocie środków odurzających w postaci co najmniej 10 gram kokainy wartości co najmniej 1.400 zł. w ten sposób, że za pośrednictwemS. P.ps. (...)nabył ją odM. M.ps. (...)celem dalszej odsprzedaży, przy czym 3 gramy tej kokainy zbyłS. Z.ps. (...)

tj. o czyn zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.
M. T. (1)został oskarżony o to, że :
V.W okresie od maja 2005 roku do 14 września 2005 roku oraz od 06 stycznia 2006 roku do 23 kwietnia 2006 roku wP., działając wspólnie i w porozumieniu z mężczyzną ops. (...)wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, z góry powziętym zamiarem i w krótkich odstępach czasu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 80.000 sztuk tabletek ekstazy w cenie po 1,40 zł. za sztukę łącznej wartości co najmniej 112.000 zł w ten sposób, że nabył je w kilku transzach odM. B. (1)ps. (...)iM. M.ps. (...)celem ich dalszej odsprzedaży, przy czym 9.000 sztuk tabletek zbył mężczyźnie ops. (...)
tj. o czyn zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.
Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 lipca 2016 roku sygn. akt XVI K 187/14 orzekł:
1.na podstawie art. 17 § 1 pkt. 7 umorzył postępowanie karne w zakresie zarzutu I stawianegoZ. T..
2.OskarżonegoZ. T.uznał za winnego tego, że w drugiej połowie 2006r. w czasie bliżej nieustalonym, wP., w zamiarze aby inne osoby dokonały czynu zabronionego polegającego na przewozie z Holandii poprzez Francję do Irlandii znacznych ilości środków odurzających w postaci marihuany udostępnił ustalonej osobie samochód(...)nr rej. (...)jako wzorzec do wykonania schowka przeznaczonego do ukrycia narkotyków w innym samochodzie osobowym(...), przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 5 czerwca 2002r. do 30 lipca 2002r. części kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 14 maja 2003r. w sprawie o sygn. akt II K 190/03 m.in. za umyślne przestępstwa podobne zart.49 ust.1, art.44 ust.2 oraz art.48 ust.1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz po odbyciu w okresie dnia 21 lutego 2005r. do dnia 15 września 2005r. części kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2006r. w sprawie o sygn. akt III K 193/05 za umyślne przestępstwa podobne zart.62 ust.2 oraz art.63 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniitj. przestępstwa zart.18§3 k.k.w zw. zart.55 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.64§1 k.k.i za to na podstawieart.19§1 k.k.w zw. zart.55 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności.
3.OskarżonegoZ. T.uznał za winnego tego, że w drugiej połowie 2006r. wP., wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w postaci co najmniej 10 kg marihuany o wartości co najmniej 145.000 zł w ten sposób, że zbył ją w dwóch transzach po 5 kg dwóm ustalonym osobom celem dalszej odsprzedaży, przy czym przestępstwa tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 5 czerwca 2002r. do 30 lipca 2002r. części kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Szamotułach z dnia 14 maja 2003r. w sprawie o sygn. akt II K 190/03 m.in. za umyślne przestępstwa podobne zart.49 ust.1, art.44 ust.2 oraz art.48 ust.1 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomaniioraz po odbyciu w okresie dnia 21 lutego 2005r. do dnia 15 września 2005r. części kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2006r. w sprawie o sygn. akt III K 193/05 za umyślne przestępstwa podobne zart.62 ust.2 oraz art.63 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniitj. przestępstwa zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kk. w zw. zart.64§1 k.k.w zw. zart.65§1 k.k.i za to na podstawieart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65§1 k.k.wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych w kwocie po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda.
4.Na podstawieart.45§1 k.k.tytułem środka karnego orzekł wobec oskarżonegoZ. T.przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa tj. kwoty 145.000 złotych (sto czterdzieści pięć tysięcy złotych).
5.Na podstawieart.70 ust.4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoZ. T.nawiązkę na rzecz Poradni(...)i(...)ul. (...),(...)-(...) P.w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych.
6.Na podstawieart.85 k.k.iart.86§1 k.k.połączył kary pozbawienia wolności wymierzone oskarżonemuZ. T.i wymierzył karę łączną 5 ( pięciu) lat pozbawienia wolności.
7.OskarżonegoJ. Ł.uznał za winnego tego, że w okresie od połowy 2006r. do 11 lutego 2007r. wP., wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie stałe źródło dochodu  nabył w kilku transzach od dwóch ustalonych osób co najmniej 200 gram kokainy o wartości co najmniej 26.000 zł, którą następnie podzielił na „działki dealerskie” oraz zbył nieustalonym osobom tj. za winnego przestępstwa zart.59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.iart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart.59 ust.1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych każda.
9. Na podstawieart.63§1 k.k.na poczet wymierzonej oskarżonemuJ. Ł.kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 lutego 2009r. do dnia 20 maja 2009r. uznając grzywnę za wykonaną.
10.Na podstawieart.45§1 k.k.tytułem środka karnego orzekł wobec oskarżonegoJ. Ł.przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa tj. kwoty 26.000 złotych (dwadzieścia sześć tysięcy złotych).
11.Na podstawieart.70 ust.4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoJ. Ł.nawiązkę na rzecz Poradni(...)i(...)ul. (...),(...)-(...) P.w kwocie 3.000 (trzy tysiące) złotych.
12.OskarżonegoM. T. (1)uznał za winnego tego, że w okresie od maja 2005r. do 14 września 2005r., w czasie bliżej nieustalonym, wP., wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 80.000 sztuk tabletek ekstazy w cenie po 1,40 zł za sztukę łącznej wartości 112.000 zł w ten sposób, że nabył je w kilku transzach od dwóch ustalonych osób celem ich dalszej odsprzedaży tj. przestępstwa zart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 k.k.w zw. zart.65§1 k.k.i za to na podstawieart.56 ust.3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.65§1 k.k.wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych w kwocie po 50 (pięćdziesiąt ) złotych każda.
13.Na podstawieart.45§1 k.k.tytułem środka karnego orzekł wobec oskarżonegoM. T. (1)przepadek równowartości korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa tj. kwoty 112.000 złotych (sto dwanaście tysięcy złotych).
14.Na podstawieart.70 ust.4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoM. T. (1)nawiązkę na rzecz Poradni(...)i(...)ul. (...),(...)-(...) P.w kwocie 5.000 (pięć tysięcy) złotych.
15.Na podstawieart.624§1 k.p.k.zwolnił oskarżonych z obowiązku zwrotu kosztów postępowania i na podstawieart. 1, 2 ust. 1 pkt. 4, 5 i 6  i art. 3 ust.1, art.6 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierzył im opłaty:
-Z. T.w kwocie 3.100 złotych
-J. Ł.w kwocie 1.500 złotych,
-M. T. (1)w kwocie 1.900 złotych.
Apelacje od powyższego wyroku złożyli obrońcy wszystkich oskarżonych.
Obrońca oskarżonegoZ. T.zaskarżył wyrok w części co do punktów 2-6 co do winy i zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa procesowego tj.art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.poprzez oddalenie wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego wskazanych w apelacji a dotyczących opinii biegłego z dziedziny konstrukcji pojazdów, uzyskanie informacji z bazy(...)o pojeździeS. (...)nr rej. (...)oraz zwrócenia się doK. F.o ustalenie miejsca pobytuS. K..
-art. 7 k.p.k.która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postacie zeznańM. B. (1)a w konsekwencji uznanie zeznań wyżej wymienionego świadka za wiarygodne, pomimo że sprzeciwiały się temu zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego a także poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci zeznańB. P.,A. P.iM. T. (2), a także wyjaśnień oskarżonego, czego konsekwencją było odmówienie im wiarygodności z uwagi na sprzeczność z zeznaniamiM. B., pomimo że okoliczności sprawy nakazywały przyznanie wyżej wymienionym zeznaniom i wyjaśnieniom waloru wiarygodności.
Nadto obrońca oskarżonego podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.art. 60 § 2 k.k.poprzez niezastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary za czyn opisany w pkt 2 wyroku oraz zarzut rażącej surowości orzeczonych względem oskarżonegoZ. T.kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności będącej wynikiem nieuwzględnienia ogółu okoliczności łagodzących występujących w niniejszej sprawie.
W konsekwencji stawianych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanych mu w pkt 2 i 3 czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W wypadku uznania za zasadne zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonych kar, nadzwyczajne złagodzenie kary za czyn z pkt 2, orzeczenie kary 2 lat pozbawienia wolności za czyn z pkt 3 wyroku i orzeczenie kary łącznej na zasadach pełnej absorpcji.
Obrońca oskarżonegoJ. Ł.zarzucił wyrokowi zaskarżając go w części na korzyść oskarżonego:
- obrazęart. 442 § 2 i 3 k.p.k.poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zapatrywania i wskazówek sądu odwoławczego co do przeprowadzenia dowodów mogących pozwolić na prawidłową ocenę zeznańM. B. (1), w tym nieuwzględnienie, że w sytuacji braku możliwości powołania innych dowodów konieczne było ponowne przesłuchanie tego świadka a nie poprzestawanie na ujawieniu tych zeznań w szczególności, że konieczność weryfikacji tych zeznań stanowiła podstawę uchylenia wyroku.
-art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanieM. B. (1)jakie zmierzające do przedłużenia postępowania, podczas gdy dowód ten pozwoliłby wyjaśnić liczne wątpliwości dotycząceJ. Ł..
-art. 5 k.p.k.poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoŁ.dotyczących ilości nabytego środka odurzającego oraz jego późniejszego zbycia po podzielenia na działki dealerskie nieustalonym osobą.
-art. 424 § 1 k.p.k.w zw. zart. 4 i 7 k.p.k.poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz poprzez dokonanie ustaleń i wnioskowania w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.
W konsekwencji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku do oskarżonegoŁ.i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoM. T. (1)zaskarżyły wyrok z całości co do swojego mandanta zarzucając:
- naruszenieart. 442 § 3 k.p.k.poprzez pominięcie zapatrywań prawnych co do dalszego toku postępowania wskazanych w orzeczeniu Sądu Apelacyjnego w Poznaniu w sprawie II AKa 20/14.
-art. 410 k.p.k.poprzez pominięcie zeznańM. M.iW. S.w ustalaniu stanu faktycznego
-art. 391 § 1 k.p.k.poprzez nieodczytanie zeznańR. S.M. T. (3)iW. S.złożonych w postępowaniu przez Sądem Okręgowym w Koninie.
-art. 399 § 1 k.p.k.poprzez nie pouczenie o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej przez przyjęcie działania w warunkach wskazanych wart. 65 § 1 k.k.
-art. 167 k.p.k.poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z akt sprawy Sądu Okręgowego w Koninie na okoliczność zarzutów stawianychM. T. (3),R. S.iW. S.
Nadtoart. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k.iart. 424 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej i jednostronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego co skutkowało uznaniem oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu.
Obrońca zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów.
W konsekwencji stawianych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. T. (1)od stawianego mu zarzutu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych okazały się zasadne jedynie w zakresie orzeczeń o karze oraz konieczności eliminacji działania przez oskarżonegoŁ.iT.w warunkachart. 65 § 1 k.k.
Pozostałe zarzuty apelacyjne na uwzględnienie nie zasługiwały.
Przechodząc do szczegółów, wskazania wymaga, że niezasadne okazały się wszystkie zarzutyobrazy przepisów postępowania, wskazane w apelacjach obrońców oskarżonych.
Na wstępie podjętych przez Sąd Apelacyjny rozważań zauważenia wymaga, iż częściowa tożsamość zarzutów obrazy przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, zawartych we wniesionych przez obrońców oskarżonych środkach odwoławczych, uzasadnia łączne ich rozważenie. Niezbędnym dla uzyskania czytelności sporządzonego uzasadnienia, jego precyzyjności i możliwej zwięzłości argumentacyjnej jest bowiem odniesienie się do nich w pewnym zakresie w sposób zbiorczy, uwzględniający jednakże poszczególne rodzaje zarzutów. Nie można przy tym zapomnieć o tym, iż obowiązkiem sądu odwoławczego, odnoszącym się do sporządzenia pisemnych motywów wyroku, jest respektowanie wymogów wynikających z dyspozycji przepisówart. 433 § 2 k.p.k.orazart. 457 § 3 k.p.k., nie oznacza to jednak bezwzględnej konieczności szczegółowego odnoszenia się przez ten sąd do każdego podniesionego we wniesionym środku odwoławczym argumentu, a zwłaszcza odnoszenia się do argumentów podnoszących kwestie o marginalnym znaczeniu dla istoty skarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności, gdy sąd II instancji w pełni podziela stanowisko sądu I instancji i dokonaną przez niego ocenę dowodów. Pozbawionym jakiegokolwiek sensu jest przy tym rozpatrywanie wniesionych apelacji oddzielnie, gdyż musiałoby się to wiązać z kilkukrotnym przytaczaniem przez Sąd odwoławczy takiej samej argumentacji w odniesieniu do niektórych zarzutów, których treść wzajemnie się pokrywa.
Rozważania powyższe są niezbędne, gdy weźmie się pod uwagę, iż motywy wniesionych przez obrońców oskarżonych środków odwoławczych wskazują wprost, iż ich autorzy prezentują własny pogląd na całą sprawę, a tym samym własną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, opartą na selektywnej i jednokierunkowej analizie, polemizując jednocześnie z ustaleniami faktycznymi oraz oceną dowodów niekorzystnych dla ich mandantów, dokonaną przez Sąd I instancji.
Odnosząc się już stricte do zarzutów związanych z obrazą prawa procesowego, która miała wpływ na treść zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności ustosunkować się należy do tego, który we wszystkich apelacjach wysuwa się na plan pierwszy - a mianowicie związanego z obraząart. 7 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów.
Trzeba przypomnieć, iż to sąd I instancji jest organem właściwym do rozstrzygania sprawy i do oceny dowodów. Zgodnie zart. 7 k.p.k.kształtuje on przy tym swoje przekonanie na zasadzie swobodnej oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Co ważne - ocena swobodna nie jest równoznaczna z oceną dowolną, jako że musi ona zostać przeprowadzona z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Co więcej - przeprowadzając ocenę materiału dowodowego sąd jest z urzędu zobowiązany do tego, aby badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.). Przy tym podkreślić należy, iż możliwość nadania waloru wiarygodności jednym dowodom, przy jednoczesnym odmówieniu tego przymiotu innym, jest uprawnieniem orzekającego w sprawie sądu, wynikającym wprost ze statuowanej wart. 7 k.p.k.zasady swobodnej oceny dowodów i pozostaje pod pełną kodeksową ochroną.
Tymczasem ani oskarżeni, ani ich obrońcy - prowadząc polemikę z ustaleniami i wnioskami sądu I instancji - nie muszą kierować się powyższą zasadą obiektywizmu. Mogą bowiem całkowicie pomijać, czy też bagatelizować te dowody, które są niewygodne z punktu widzenia realizacji linii obrony oraz równocześnie podkreślać i nadawać szczególne znaczenie tym, które są z tego punktu widzenia jak najbardziej korzystne. Z taką właśnie sytuacją Sąd zetknął się w niniejszej sprawie. Obrońcy oskarżonych bowiem wskazali na szereg okoliczności, które - ich zdaniem - świadczą o dokonaniu błędnej, dowolnej oceny dowodów przez Sąd Okręgowy, a do których to okoliczności należy się odnieść w dalszej części niniejszego uzasadnienia.
Wbrew zarzutom podniesionym przez autorów wniesionych na korzyść oskarżonychZ. T.,J. Ł.iM. T. (1)środków zaskarżenia, stwierdzić należy, że Sąd meriti dokonał wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy w pisemnych motywach zapadłego rozstrzygnięcia przedstawił swój tok rozumowania, który w sposób przekonujący oraz zgodny z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego uzasadnił, co zdaniem Sądu Apelacyjnego pozostaje pod pełną ochroną statuowanej wart. 7 k.p.k.zasady swobodnej oceny dowodów. Uważna analiza rozważań Sądu I instancji zawartych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku upoważnia Sąd Apelacyjny do stwierdzenia, iż Sąd Okręgowy dokonał analizy wszystkich zaistniałych w sprawie okoliczności, przy czym, co należy z pełną mocą podkreślić, wziął pod uwagę implikacje wynikające z poszczególnych dowodów we wzajemnym powiązaniu - rozważając tym samym nie tylko każdy dowód z osobna, ale również wszystkie łącznie, jako tworzące pewną całość - wspólny i jednolity obraz stanu faktycznego w sprawie. Tego rodzaju uwag nie można zaś poczynić w wyniku analizy zarzutów podniesionych apelacjach wniesionych przez obrońców ww. oskarżonych, których autorzy, oceniając poszczególne dowody w oderwaniu od pozostałych, zgodnie zarzucają Sądowi I instancji wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zaś bezkrytyczną ocenę dowodów z zeznańM. B. (1). Tymczasem Sąd Okręgowy w sposób kompleksowy odniósł się do tych zeznań wskazując szczegółowo dlaczego uznał je za wiarygodne , przedstawiając jednocześnie te dowody , które wersjęB.uwiarygodniają. Sąd Apelacyjny w pełni podziela tę argumentację przyjmując ją za własną. Jednocześnie nie umyka uwadze Sądu odwoławczego, iż argumenty obrońców oskarżonych w głównej mierze stanowią podjęcie próby przedstawienia własnego oglądu i wartościowania zebranych dowodów, w sposób forsujący odmienne wnioski od wywiedzionych przez Sąd I instancji, a sprowadzające się do postawienia tezy, że źródłowy materiał poznawczy nie dostarczył wystarczająco stanowczych przesłanek do uznania zawinionego sprawstwa przypisanych oskarżonym czynów przestępczych.
Podnoszony we wniesionych środkach zaskarżenia zarzut naruszenia, wyrażonej wart. 7 k.p.k., jednej z naczelnych zasad procesowych sprowadzał się do próby podważenia dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny dowodu z zeznańM. B. (1). Obrońcy ww. oskarżonych zgodnie podnosili, iż powyższy dowód został oceniony w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy, zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do bezzasadnego uznania go za wiarygodny i stanowiący podstawę ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
Tymczasem analiza pisemnych motywów skarżonego rozstrzygnięcia prowadzi Sąd Apelacyjny do wniosku, iż z prezentowanym przez obrońców ww. oskarżonych stanowiskiem nie sposób się zgodzić.
Sąd Okręgowy, dając wiarę zeznaniomM. B. (1), poddał je dokładnej, wszechstronnej i krytycznej analizie, bez jakiegokolwiek naruszenia przepisów procedury karnej, w tymart. 7 k.p.k.W obszernym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku drobiazgowo i z właściwą wnikliwością opisał, w jakim zakresie i dlaczego je uznał za wiarygodne. ZeznaniaM. B. (1)traktować należy z racji faktu ,że był on uczestnikiem przestępczych działań za które odpowiadają oskarżeni w niniejszym procesie taki jak wyjaśnienia pomawiającego współoskarżonego.
Ponadto wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem kontrola dowodu z „pomówienia” współoskarżonego, podobnie jak kontrola w zasadzie każdego dowodu osobowego, polega na sprawdzeniu szeregu okoliczności takich jak:
1) „czy informacje tak uzyskane są przyznane przez pomówionego,
2) czy są potwierdzone innymi dowodami, choćby w części,
3) czy są spontaniczne, złożone wkrótce po przeżyciu objętych nimi zaszłości, czy też po upływie czasu umożliwiającego uknucie intrygi,
4) czy pochodzą od osoby bezstronnej, czy też zainteresowanej obciążeniem pomówionego,
5) czy są konsekwentne i zgodne, co do zasady oraz szczegółów w kolejnych relacjach składanych w różnych fazach postępowania, czy też zawierają informacje sprzeczne, wzajemnie się wykluczające bądź inne niekonsekwencje,
6) czy pochodzą od osoby nieposzlakowanej czy też przestępcy, zwłaszcza obeznanego z mechanizmami procesu karnego,
7) czy udzielający informacji sam siebie również obciąża, czy też tylko przerzuca odpowiedzialność na inną osobę, by siebie uchronić przed odpowiedzialnością” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt II AKa 187/98, opubl. KZS 1998/11/37).
Przeprowadzona przez Sąd odwoławczy analiza uzasadnienia sporządzonego przez Sąd I instancji prowadzi do wniosku, iż Sąd ten, oceniając wyjaśnienia ww. oskarżonego, rozważył wszystkie wskazywane w orzecznictwie okoliczności, których zbadanie doprowadziło Sąd Okręgowy do przekonania o wiarygodności tego dowodu. Tym samym przeświadczenie Sądu o sprawstwie i winie oskarżonychZ. T.,J. Ł.iM. T. (1)odnośnie przypisanych im czynów przestępczych było zatem w niniejszej sprawie w pełni uzasadnione i zostało w sposób dostateczny umotywowane, znajdując odzwierciedlenie w pisemnych motywach zapadłego rozstrzygnięcia.
Reasumując, nie było podstaw do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny ww. dowodów. Pamiętać należy i ponownie podkreślić w tym miejscu, iż żaden dowód w niniejszej sprawie nie stanowi i nie może stanowić samodzielnej podstawy ustaleń faktycznych. Dowody stanowią pewną całość, którą tylko w taki sposób (a więc całościowo, we wzajemnym powiązaniu) należało oceniać - co prawidłowo poczynił sąd I instancji, a czego, w sposób wyraźnie widoczny w treści wniesionych apelacji, nie wzięli pod uwagę obrońcy oskarżonych formułując powyższe zarzuty. Rzetelnie podjęte rozważania Sądu meriti, uwidocznione w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozwalają Sądowi odwoławczemu mieć pewność, iż Sąd I instancji w sposób niezwykle wnikliwy przeanalizował stan faktyczny w niniejszej sprawie, oceniając dowody w sposób całościowy, uwzględniając implikacje z nich płynące, jednocześnie w sposób swobodny, pozostający pod pełną ochronąart. 7 k.p.k.
Uogólniając jeszcze raz, na koniec rozważań w przedmiocie zarzutów naruszenia wyrażonej wart. 7 k.p.k.zasady swobodnej oceny dowodów, wskazać należy, że wszystkie argumenty obrońców oskarżonych sprowadzają się do polemiki z ustaleniami Sądu meriti - prób forsowania alternatywnych wersji wydarzeń, niepopartych jednakże żadnymi dowodami. W związku z tym, zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie przez Sąd odwoławczy i nie mogą skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia bądź też jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Podobnie zarzuty obrazy przepisuart. 4 k.p.k.uznać należy za w pełni chybione. Przepisart. 4 k.p.k.statuuje zasadę obiektywizmu, zgodnie z którą organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Jednakże zgodnie z jednolitym stanowiskiem prezentowanym tak w doktrynie, jak i orzecznictwie, wspomniana zasada obiektywizmu w swej istocie nie sprowadza się do obowiązku interpretowania zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego jedynie na korzyść oskarżonego, a polegać ma na obiektywnym, bezstronnym stosunku organu prowadzącego postępowanie do wszystkich stron procesowych oraz sprowadzać się ma do dokonania sprawiedliwej i nieuprzedzonej analizy i oceny zgromadzonych dowodów (tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 98/12, opubl. LEX nr 1216340). Fakt, iż dokonana przez sąd orzekający w sprawie ocena dowodów jest sprzeczna z ich subiektywną oceną dokonaną przez strony postępowania (zwłaszcza oskarżonych i ich obrońców) nie może być wyznacznikiem naruszenia przez ten sąd zasady obiektywizmu. O naruszeniu omawianej zasady może być mowa jedynie w przypadku niezachowania przez sąd obiektywizmu i dokonania oceny materiału dowodowego w sposób stronniczy, tendencyjny, biorący pod uwagę okoliczności przemawiające tylko lub w znacznej mierze na korzyść lub niekorzyść oskarżonego przy jednoczesnym nie dostrzeżeniu i pominięciu okoliczności przeciwnych. O takim procedowaniu Sądu I instancji w niniejszej sprawie nie może być mowy. Sąd meriti dokonał bowiem sprawiedliwego osądu wszystkich występujących w sprawie przesłanek, rozważając materiał dowodowy w sposób uwzględniający okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonych.
Całkowicie niezasadny okazał się też zarzut naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k.Zastosowanie reguły in dubio pro reo wchodzi bowiem w grę dopiero wówczas, gdy wątpliwości co do sposobu rozstrzygnięcia określonej kwestii faktycznej nie dadzą się usunąć, ale sąd prowadzący postępowanie podjął wszelkie dostępne czynności zmierzające do dokonania jednoznacznych ustaleń. Rzecz jednak w tym, iż do rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść oskarżonego dojść może dopiero wówczas, gdy sąd orzekający rzeczywiście wątpliwości takie powziął. Innymi słowy, dla oceny, czy nie został naruszony zakaz, o którym mowa wyżej, nie są miarodajne tego rodzaju wątpliwości, zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd je powziął i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie to, czy w świetle realiów sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku zatem, gdy określone ustalenie faktyczne zależne jest od dania wiary poszczególnym dowodom i odmówienia wiary innym dowodom, nie można mówić o naruszeniu zasady zart. 5 § 2 k.p.k., a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu rozstrzygane być mogą jedynie na płaszczyźnie wynikającej z treściart. 7 k.p.k., lub przekroczenia przez sąd tych granic i wkroczenia w sferę dowolności ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2002 r., V KKN 90/01, LEX nr 53913). Analiza wniesionych środków odwoławczych zdaje się ukazywać, że ich autorzy widzą możliwość stosowania zasady określonej wart. 5 § 2 k.p.k.nie tyle co do rzeczywiście występujących w sprawie wątpliwości „natury faktycznej”, lecz co do oceny dowodów (co wynika ze wskazania równieżart. 7 k.p.k., jako naruszonego przez Sąd I instancji). Powtórzenia wymaga jednak, że Sąd meriti nie powziął wątpliwości ani przy ocenie dowodów, ani przy ustalaniu na ich podstawie stanu faktycznego, zaś poczynione przez niego ustalenia nie budzą zastrzeżeń Sądu Apelacyjnego.
We wniesionych na korzyść oskarżonych apelacjach pojawiły się zarzuty obrazy przepisów postępowania karnego w postaciart. 424 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.
Zauważyć wypada, iż każde prawidłowo sporządzone uzasadnienie - zgodnie z wymogami zawartymi wart. 424 § 1 i 2 k.p.k.- winno wskazywać, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, winno wyjaśniać podstawę prawną oraz przytaczać okoliczności wzięte przez sąd pod uwagę przy wymiarze kary, które miały zasadniczy wpływ na jej kształt i rozmiar. Konstruując podstawę faktyczną wyroku, sąd powinien na każde ustalenie powołać dowód, na podstawie którego czyni to ustalenie a dopiero w dalszej części uzasadnienia przeprowadzić analizę wszystkich zebranych dowodów podając przyczyny uwzględnienia tych dowodów, na których oparte zostały ustalenia faktyczne i uzasadniając dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych. To dopiero czyni zadość obowiązkom sądu, wynikającym z zasady prawdy obiektywnej unormowanej w treściart. 2 § 2 k.p.k.orazart. 410 k.p.k.(por. wyrok SN z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. V KK 103/04 - Prok. i Prawo, z. 11-12 z 2004 r., poz. 6, a także orzecznictwo Sądów Apelacyjnych: w Katowicach - Biuletyn SA w Katowicach, z. 4/2001, s. 15, w Krakowie - KZS 2000 r., z. 4, poz. 47, w Lublinie - Biuletyn SA w Lublinie 1999 r., z. 2, poz. 12). Uzasadnienie wyroku niespełniające powyższych wymogów uniemożliwiałoby sądowi odwoławczemu przeprowadzenie kontroli skarżonego orzeczenia i ocenę zarzutów podniesionych we wniesionych środkach odwoławczych.
Ponadto zgodnie z wymogiem określonym treścią przepisuart. 410 k.p.k.wydając wyrok sąd, za podstawę swojego orzeczenia, powinien przyjmować całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a zatem przedmiotem jego rozważań powinny być wszystkie dowody przeprowadzone na rozprawie. W konsekwencji sąd nie tylko nie może opierać się na materiale nieujawnionym na rozprawie, ale też nie wolno mu wydać wyroku jedynie na podstawie części ujawnionego materiału dowodowego. Zawsze bowiem wydanie wyroku musi być następstwem analizy całokształtu okoliczności, w tym również i tych, które jego trafność podważają. Stąd też pominięcie przy tym istotnych dla sprawy okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w kwestii winy, stanowi oczywistą obrazę tego przepisu.
Analiza akt niniejszego postępowania oraz pisemnych motywów zapadłego rozstrzygnięcia prowadzi sąd odwoławczy do wniosku, iż Sąd I instancji procedując w niniejszej sprawie nie naruszył aniart. 424 k.p.k., aniart. 410 k.p.k.Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom statuowanym w przepisach prawa karnego procesowego, jest w pełni logiczne, zupełne oraz niezawierające wewnętrznych sprzeczności, które uniemożliwiałyby jego kontrolę instancyjną. Sąd dokładnie omówił wszystkie dowody, wskazał, którym dał wiarę, a którym przymiotu wiarygodności odmówił, podając jednocześnie powody takich, a nie innych rozważań. Ponadto podstawę wyroku w toczącym się postępowaniu stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co uniemożliwia skuteczne zarzucenie Sądowi meriti obrazy przepisuart. 410 k.p.k.
Ustosunkowując się do podniesionych przez obrońców oskarżonych zarzutówbłędu w ustaleniach faktycznychprzyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wskazać należy na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., wielokrotnie następnie cytowane w późniejszych orzeczeniach, w którym Sąd ten wskazał, iż „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego w tej mierze poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych” (sygn. akt II KR 355/75, opubl. OSNGP 9/75, poz. 84, s. 12). Ponadto zwrócić uwagę należy na wyrażony tak w judykaturze, jak i w doktrynie pogląd, zgodnie z którym „ustalenia faktyczne dokonane przez sąd meriti mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wtedy, gdy w procedurze dochodzenia do nich sąd orzekający uchybił dyrektywom zart. 7 k.p.k., to jest pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno – odwoławczej” (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II AKa 159/13, opubl. na stronie internetowej orzeczenia.ms.gov.pl). Jak wyżej wskazano, Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybienia wyrażonej wart. 7 k.p.k.zasadzie swobodnej oceny dowodów, uznając, iż rozważania Sądu meriti są prawidłowe i zgodne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a co za tym idzie, nie stwierdzono również popełnienia przez Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Argumenty skarżących obrońców podniesione we wniesionych apelacjach nie odnosiły się do okoliczności pominiętych lub niedostrzeżonych przez Sąd Okręgowy, a jedynie sprowadzały się do polemiki z ustaleniami tego Sądu i dokonaną przez niego analizą i oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. O popełnieniu błędu przy ustalaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji nie może być zatem mowy.
Sąd Apelacyjny nie podziela także zarzutów dotyczących obrazyart.170§1 pkt 2 i 3 k.p.k.polegających na oddaleniu wskazanych w apelacjach wniosków dowodowych. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo odniósł się do przesłanek , którymi kierował się podejmując takie decyzje procesowe. Dokładnie wskazał nadto przyczyny , które spowodowały ich podjęcie. Sad Apelacyjny w pełni podziela tę argumentację, uznaje ja za własną i czyni integralną częścią wywodów niniejszego uzasadnienia.
Niezasadny był także zarzut dotyczący nierespektowania wytycznych wyroku Sadu Apelacyjnego w Poznaniu w sprawie II AKa 20/14. Sąd Apelacyjny bowiem nie zobowiązał bowiem Sądu Okręgowego w sposób bezwzględny do bezpośredniego przeprowadzenia ponownie dowodu z zeznańM. B. (1), a jedynie wskazał taką możliwość w zależności od potrzeb ponawianego stepowania. Pozostawił zatem tę kwestię uznaniu Sadu Okręgowego , a ten w uzasadnieniu swojego orzeczenia dokładnie wskazał dlaczego od takiego przesłuchania odstąpił. Motywacja ta znajduje pełna akceptację Sadu Apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu apelacji obrońcy oskarżonegoT.obrazy przepisów prawa materialnego to jestart.60§2 k.k.Obrońca w żaden sposób nie wykazał na czym to uchybienie miałoby polegać .Sam fakt ,że czyn oskarżonego był pomocnictwem do popełnienia przestępstwa nie stanowi w wystarczającej podstawy do konieczności podejmowania rozważań o konieczności stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary.
Sąd Apelacyjny podzielił natomiast zarzuty obrazyart.399§1 k.p.k.odnośnie niepouczenia o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonymŁ.iT.poprzez przyjęcie działania w warunkach określonych wart.65§1 k.k.W konsekwencji wyeliminował ten przepis z podstawy skazania i podstawy prawnej czynów dokonując jednocześnie stosownych korekt w wymiarze kary.
Ponadto Sąd Apelacyjny uznał za konieczną modyfikację orzeczenia w zakresie kar jednostkowych i kary łącznej wymierzonych oskarżonemuT., a to z uwagi na niedostateczne uwzględnienie przez Sąd Okręgowy okoliczności łagodzącej związanej z postawą oskarżonego po popełnieniu przestępstwa to jest podjęcie pracy i przykładne staranie się o utrzymanie rodziny. Z uwagi na ciążące na oskarżonych obowiązki finansowe związane z treścią zaskarżonego wyroku oraz fakt konieczności odbycia bezwzględnych kar pozbawienia wolności , a co za tym idzie brak środków finansowych zwolniono oskarżonych od zapłaty kosztów procesu za drugą instancję w tym od opłat.
Jarema Sawiński Przemysław Strach Urszula Duczmal