Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 80/17
Data wyroku: 2017-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Pietraszko, Lech Lewicki, Grażyna Jakubowska, SSA Lech Lewicki
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko życiu, Przestępstwo przeciwko zdrowiu
Podstawa prawna: art. 148 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 80/17

Lublin, dnia 27 kwietnia 2017 roku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - sędzia

SA Lech Lewicki (sprawozdawca)

Sędziowie:

SA Grażyna Jakubowska
SA Leszek Pietraszko

Protokolant

sekretarz sądowy Agnieszka Muszyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Puławach Eleonory Gnyś
po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 roku
sprawyK. J.synaL.iL. z domu G.
urodzonego (...)wP.
oskarżonego o czyn zart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 12 stycznia 2017 roku, sygn. akt IV K 181/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
na poczet orzeczonej wobecK. J.kary pozbawienia wolności zalicza okres jego tymczasowego aresztowania również od dnia 13 stycznia 2017 roku do dnia 27 kwietnia 2017 roku;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. K.prowadzącego Kancelarię Adwokacką wP.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

IV
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
K. J.został oskarżony o to, że:
w nocy z 18/19 stycznia 2016 roku, wO., woj.(...), działającw bezpośrednim zamiarze pozbawienia życiaT. P.ugodził go nożem w okolicę małżowiny usznej lewej, czym spowodował ranę cięta przebiegającą przez małżowinę uszną lewą w kierunku wyrostka sutkowego, powodującą uszkodzenie żyły szyjnej lewej, w następstwie czego doszło do utraty krwi z łożyska naczyniowego i w konsekwencji do zgonuT. P., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu ostatniej kary pozbawienia wolności i będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64 § 1 k.k., tj. wyrokiem Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia 10 kwietnia 2015 roku, w sprawie o sygn. akt II K 1058/14, za czyn zart. 207 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywałw okresach od 7 sierpnia 2014 roku do 8 października 2014 roku, od13 października 2014 roku do 10 kwietnia 2015 roku i od 21 czerwca 2015 roku do 20 lipca 2015 roku i uprzednio wyrokiem Sądu RejonowegoII Wydział Karny w Puławach z dnia 24 kwietnia 2008 roku, w sprawieo sygn. akt II K 1/08, za umyślne przestępstwo podobne zart. 160 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 18 czerwca 2009 roku do 18 grudnia 2010 roku,
tj. o czyn zart.  148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2  k.k.
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2017r. Sąd Okręgowy w Lublinie w sprawie sygn. akt IV K 181/16:

1
K. J.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu przyjmując, że przewidując możliwość pozbawienia życiaT. P., godził się na to, czym wyczerpał dyspozycjęart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za to skazał go, zaś na mocyart. 148 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wymierzyłK. J.karę 14 (czternastu) lat pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 19 stycznia 2016 roku do dnia 12 stycznia 2017 roku;

3
zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw.J. K., Kancelaria Adwokacka wP.,ul. (...), kwotę 3690 (trzech tysięcy sześciuset dziewięćdziesięciu) złotych tytułem nieopłaconego wynagrodzenia za obronęK. J.świadczoną z urzędu;

4
zwolniłK. J.od ponoszenia kosztów sądowych, zaś wydatki postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.

Od powyższego orzeczenia apelację wniósłobrońca oskarżonegozaskarżając wyrok w całości.
Na zasadzieart. 427 § 2 kpkw zw. zart. 438 pkt 2 i 3 kpkzaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku tj.:

-art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w szczególności zeznań świadkaB. K.i obdarzenie ich wiarą w sytuacji, gdy świadek ten jest w sposób oczywisty zainteresowany nieujawnieniem prawdziwych okoliczności zdarzenia, a ponadto jego zeznania nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem;
-art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkprzez oparcie ustaleń faktycznych na dowolnie wybranych fragmentach materiału dowodowego, jedynie niekorzystnych dla oskarżonego, w szczególności pominięcie opinii biegłych z zakresu badań daktyloskopijnych, osmologicznych i genetycznych oraz opinii biegłych z Katedry Zakładu Medycyny Sądowej UM wL.;
-art. 170 § 1pkt 2 kpkprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu psychiatrii na okoliczność potwierdzenia deklaracji składanych przez oskarżonego, ze jest on leworęczny i uznanie, iż okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podczas gdy w opinii biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM wL.jako najbardziej prawdopodbny wariant działania osoby zadającej cios przyjęto, że sprawca zajmował pozycję wyprostowaną (stojącą – wychyloną ku przodowi) nad głowaB. K.i trzymał nóż prawą ręką początkiem rękojeści na wysokości kciuka, zaś oskarżony jest osobą leworęczną;
-art. 170 § 1 pkt 2 kpkprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodów uzupełniających opinii biegłych z zakresu badań genetycznych oraz osmologicznych na okoliczność ustalenia czy zabezpieczone ślady mogą pochodzić od innych osób niż oskarżony, w szczególnościB. K., podczas gdy w toku postępowania kwestia ta w ogóle nie była brana pod uwagę, a przedmiotem opinii z zakresu badań genetycznych było jedynie stwierdzenie, czy na nożu znajduje się krew pokrzywdzonego i ślady biologiczneK. J.;
-art. 170 § 1 pkt 2 kpkprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu daktyloskopii na okoliczność ustalenia przyczyn braku śladów linii papilarnych na nożu, podczas gdy przedmiotem opinii wywołanej przez organy ścigania było wyłącznie stwierdzenie, czy pozostawione na nożu ślady linii papilarnych należą doK. J.;

2
będący konsekwencją obrazy wyżej wymienionych przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku , który mógł mieć wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyK. J.popełnił zarzucany mu czyn, co w konsekwencji doprowadziło do uznania go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o sprawstwie oskarżonego.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Sąd Odwoławczy, po dokonaniu kontroli wyroku Sądu I instancji w aspekcie zarzutów postawionych w środku odwoławczym uznał je za niesłuszne, a w następstwie takiej ich oceny wywiedzione z nich alternatywne żądania za nietrafne. W rezultacie należało stwierdzić, że apelacja jest bezzasadna, to zaś skutkowało utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku w zakresie ustaleń co do faktów, winy, kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu oraz wymiaru kary.
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonego w pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie, nie dopuszczając się istotnej, mogącej rzutować na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, zwłaszcza tych wskazanych w środku odwoławczym.
Skarżący w złożonej apelacji postawił trzy zarzuty obrazyart. 170 § 1 pkt 2 kpk. Zwrócić należy uwagę na to, że w postępowaniu karnym nie muszą być przeprowadzone wszystkie dowody, których przeprowadzenia domaga się strona. Słusznie też uznał Sąd Okręgowy wydając w dniu 4 stycznia 2017r. na rozprawie rozstrzygnięcie o oddaleniu wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego z zakresu badań genetycznych oraz osmologicznych na okoliczność ustalenia, czy zabezpieczone ślady mogą pochodzić od innych osób, niż oskarżony, z zakresu daktyloskopii na okoliczność ustalenia przyczyn braku śladów linii papilarnych na nożu i z zakresu psychiatrii na okoliczność potwierdzenia deklaracji składanych przez oskarżonego, iż jest leworęczny, że dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podzielić należy pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2016r. (III KK 173/16, LEX nr 2057624), iż niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego niejako „na wszelki wypadek” dla sprawdzenia, czy za pomocą kolejnych dowodów da się wysnuć alternatywne, choćby najbardziej nieprawdopodobne wersje zdarzenia. Do wykazania zaś takiej wersji zdarzeń dążyły wnioski skarżącego, który usiłuje dowieść, że sprawcą zabójstwaT. P.może byćB. K.pomimo, iż żaden z przeprowadzonych w postępowaniu dowodów – w tym również wyjaśnienia samego podejrzanego - nie wskazuje chociażby w sposób pośredni na jej sprawstwo.
Przechodząc zaś szczegółowo do analizy wyżej wskazanych zarzutów w pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że bezcelowe było wykazywanie leworęcznościK. J., gdyż ta jego cecha nie została zakwestionowana przez Sąd Okręgowy, o czym świadczy treść uzasadnienia. Zauważyć też należy, że na ten temat zeznawałaB. K., która wskazywała, że oskarżony jadał lewą ręką, a podpisywał się w różny sposób, raz lewą, raz prawą ręką (k. 16 – zbiór B), co już przesadza o tym, że w odniesieniu do oskarżonego jednoznaczne stwierdzenie dominacji posługiwania się jedną ręką mogłoby być utrudnione. Zaznaczenia również wymaga, że w opinii Uniwersytetu Medycznego wL.wskazane zostały cztery warianty działania sprawcy czynu, z których dwa wskazywały na posługiwanie się lewą ręką. Co prawda według biegłych za najbardziej zgodną z dowodami osobowymi należało uznać wersję wskazującą na to, że sprawca zajmował pozycję wyprostowaną nad głowąB. K.i trzymał nóż prawą ręką. Podkreślić jednak należy, że nawet stwierdzenie leworęczności oskarżonego, nie wykluczałoby tej wersji zdarzeń w odniesieniu doK. J.. Wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego przekonują o tym, że większość ludzi posługuje się zamiennie obydwoma rękami. Cechę leworęczności lub praworęczności odnieść należy do czynności wymagających dużej precyzji i powtarzalności takich, jak pisanie i jedzenie. Zadanie jednorazowego ciosu, nawet jeżeli spowodowało poważne obrażenia ciała, do takich czynności nie należy. W tym stanie rzeczy nie można uznać, by wywołanie opinii biegłego psychiatry mogło mieć jakiekolwiek znaczenie dla kształtu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Jeżeli zaś chodzi o drugi z zarzutów dotyczący obrazyart. 170 § 1 pkt 2 kpk, wskazać należy skarżącemu, że przeprowadzenie wskazanych w nim dowodów nie tylko nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia, ale i było niemożliwe.
Podkreślenia wymaga, że w opinii genetycznej (k.171 akt Ds.) wskazano, iż w próbce pobranej z wymazu z całej powierzchni rękojeści noża, stwierdzono obecność ludzkiego materiału biologicznego. Z powyższej próbki wyizolowano mieszaninę DNA pochodzącą od co najmniej trzech osób, której wyodrębniony, ilościowo większy składnik stanowi męski DNA. Profil ten uznano za zgodny z profilem DNAT. P.. Jednocześnie w opinii zawarto konkluzję, iż składnik mniejszościowy mieszaniny DNA z uwagi na złożoność oraz niewielką ilość oznaczonych cech, nie kwalifikuje się do analizy porównawczej. Do powyższej konkluzji odwołał się również biegły przy sporządzaniu notatki urzędowej w związku ze zwróceniem się Sądu z zapytaniem do Laboratorium Kryminalistycznego KWP wL., czy możliwe jest ustalenie pochodzenia zabezpieczonych śladów genetycznych od innej osoby niżK. J.( k. 129).
Z kolei w notatce urzędowej z dnia 26 października 2016r. stanowiącej odpowiedź na żądanie Sądu o udzielenie informacji, czy możliwe jest ustalenie pochodzenia zabezpieczonych śladów osmologicznych od innej osoby niż oskarżony, biegły specjalista daktyloskopii i osmologii podkreślił, że dokonanie takich ustaleń jest w chwili obecnej mało prawdopodobne z uwagi na długi czas opóźnienia pomiędzy zdarzeniem, a zabezpieczeniem śladu osmologicznego, który w tym przypadku wynosił 17 dni. Odwołał się w tej kwestii do złożenia przyjętego w badaniach osmologicznych, iż w sprzyjających warunkach niezabezpieczony ślad osmologiczny na przedmiotach może utrzymywać się jedynie kilka dni. Podkreślił również, że tampony zapachowe, na które zabezpieczono ślad osmologiczny, były w całości wykorzystywane w trakcie prowadzonych badań ( k. 128).
Odnosząc się zaś do zarzutu wskazującego na niezasadność oddalenia wniosku dowodowego o opinię uzupełniającą z zakresu daktyloskopii na okoliczność przyczyn braku śladów linii papilarnych, podkreślić należy, że na nożu rzeczywiście ujawniono fragmentaryczne ślady linii papilarnych (k. 97). Zważyć jednakże należy na to, że nawet ustalenie mechanizmu ich usunięcia, nie pozwalałoby na stwierdzenie, kto tego dokonał. Zaakcentowania wymaga, że w mieszkaniu, w którym miało miejsce stanowiące przedmiot postępowania zdarzenie po śmierci pokrzywdzonego znajdowała się liczna grupa osób.
W toku kontroli odwoławczej uznano również, że uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przez wskazany przepis elementy. Sąd Okręgowy przedstawił, jakie fakty i na podstawie jakich dowodów uznał za udowodnione oraz nieudowodnione, a w tym dlaczego obdarzył wiarą poszczególne dowody. Ocena zarówno wyjaśnień oskarżonego, jak i zeznań świadków, a także pozostałych dowodów nieosobowych poprzedzona została należytym ich ujawnieniem. Stwierdzić przy tym należy, iż Sąd Okręgowy swe stanowisko co do oceny poszczególnych dowodów (ich wiarygodności lub niewiarygodności) uargumentował w uzasadnieniu, uwzględniając tak okoliczności korzystne dla oskarżonego, jak i przemawiające na jego niekorzyść. Dlatego ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji podlega ochronie zart. 7 kpk. Było to niewątpliwie działanie w ramach swobodnej oceny dowodów, przez co Sąd Odwoławczy nie stwierdził, by ramy tejże oceny zostały przekroczone.
Przechodząc zaś do szczegółowego omówienia wyeksponowanej w dwóch pierwszych zarzutach obrazyart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkw pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że nie stanowi naruszeniaart. 410 kpkdokonanie oceny materiału dowodowego w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych ( por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2017r., III KK 71/17, LEX nr 2255323), do tego zaś dąży skarżący konstruując zarzuty. Pierwszy z tych zarzutów dąży wszakże do podważenia wiarygodności zeznańB. K.poprzez wykazanie, iż jej zeznania nie zostały potwierdzone żadnym innym dowodem. W drugim zaś skarżący akcentuje pominięcie opinii biegłych z zakresu badań daktyloskopijnych, osmologicznych i genetycznych oraz opinii biegłych z Katedry Medycyny Sądowej UM wL., gdy do opinii tych w szeroki sposób odniósł się Sąd Okręgowy w uzasadnieniu, a treść ich nie wskazuje na to, że sprawstwoK. J.w zakresie przypisanego mu w wyroku czynu winno być wykluczone.
Sąd Apelacyjny dostrzega okoliczność, że rozstrzygnięcie wyroku Sądu Okręgowego zostało oparte przede wszystkim na zeznaniachB. K., jako że była ona jedynym bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a przekazywane przez nią treści nie mogły zostać zweryfikowane dowodami nieosobowymi, gdyż żaden z nich nie wskazywał na sprawstwoK. J.w sposób kategoryczny.
Zaznaczyć należy, że w procedurze karnej obowiązuje jedna zasada oceny dowodów, a to ujęty wart. 7 k.p.k.obowiązek kształtowania przekonania sądu na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Przytoczone kryteria oceny mają zastosowanie do wszystkich dowodów, przy czym w przypadku szeroko rozumianego pomówienia wymagają uwzględnienia motywacji pomawiającego, sposobu relacjonowania przez niego zdarzeń, w szczególności tego, w jaki sposób siebie w nich sytuuje, wreszcie wymagają analizy, czy jego relacji nie wykluczają inne dowody, które choć w części stanowią podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2016r., II AKa 190/16, LEX nr 2208428). Wyżej wskazane reguły oceny dowodu z pomówienia zostały przez Sąd Okręgowy zrealizowane. Znamiennym jest przy tym to, iż skarżący stawiając zarzuty obrazyart. 7 k.p.k.nie wskazuje, jakich konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się sąd rozpoznający w ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jedynie wchodzi w polemikę z dokonanymi przez sąd ustaleniami przedstawiając własną ocenę dowodów, co przesądza o ich bezzasadności.
Odwołując się zaś szczegółowo do argumentacji apelacji wskazać należy, żeB. K.zeznawała tylko dwa razy w toku postępowania – jednokrotnie na etapie śledztwa i jednokrotnie przed sądem. Gdy się zatem zważy na upływ czasu pomiędzy tymi przesłuchaniami – 10 miesięcy, zawarte w jej zeznaniach rozbieżności co do usytuowania oskarżonego w chwili zadania ciosu, nie mogą przesądzać o braku wiarygodności jej przekazu informacji, gdyż rzeczą całkowicie naturalną i zgodną z wskazaniami wiedzy i logiki jest to, że zdolność prawidłowego odtworzenia faktów jest najlepsza bezpośrednio po zdarzeniu. Zwrócić przy tym uwagę należy na to, że świadek ten podkreślała zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i przed sądem, że zdarzenie miało bardzo szybki przebieg, co naturalnie wskazuje, iż mogła nie dostrzec wszystkich jego szczegółów. Jednocześnie pokreślenia wymaga okoliczność, żeB. K.w postępowaniu przygotowawczym kategorycznie wypowiadała się odnośnie pozycjiK. J.tylko w momencie poprzedzającym zadanie ciosu. Stwierdziła jedynie, że stół stał w odległości około pół metra od łóżka, więcJ.nie musiał wstawać. Wskazała też, że nie widziała, jak oskarżony sięgał po nóż, ale dostrzegła jak ten nóż leżał na stole iK. J.nim uderzyłT. P.. W świetle wyżej przytoczonych wypowiedzi nie można uznać, by istotnie wersja zdarzeń przedstawiona przezB. K.wykluczała najbardziej prawdopodobny wariant zdarzenia wynikający z opinii uzyskanej z Katedry Zakładu Medycyny Sądowej tym bardziej, że biegli przyznając jej taki przymiot odwołali się właśnie do dowodów osobowych (a więc zeznańB. K., jako żeK. J.w toku całego postępowania twierdził, że z uwagi na stan upojenia alkoholowego zdarzenia nie pamięta).
Jeżeli zaś skarżący kwestionując wiarygodność zeznańB. K.odwołuje się do jej stanu nietrzeźwości w momencie dokonania zabójstwa, to wskazać należy, że również Sąd Okręgowy miał w polu widzenia tę okoliczność dokonując oceny jej zeznań. W uzasadnieniu zawarto bowiem stwierdzenie, że jej stan nietrzeźwości nie był tak głęboki jak stanK. J., a ponadto opisywane przez nią jej własne zachowanie nie jawiło się jako nieracjonalne, czy zdominowane spożytym alkoholem. Zwrócić przy tym należy uwagę na to, że również przesłuchana w charakterze świadka siostra pokrzywdzonego, która na miejscu zdarzenia zjawiła się bezpośrednio po dokonaniu zbrodni, wskazywała, żeB. K.nie była bardzo pijana, gdyż „można było się z nią dogadać” (k. 51).
Autor apelacji w uzasadnieniu środka odwoławczego akcentuje także sprzeczności, jakie w jego ocenie wynikają przy porównaniu zeznańB. K.z zeznaniamiD. P.. Istotnie obie wskazane wyżej kobiety podczas przesłuchania wskazywały, że szły powiadomić sąsiadów. Przy czymB. K.podała, że po zdarzeniu udała się do sąsiada, ale gdy nikt jej nie otworzył, wróciła do domu i powiedziałaD. P., by ta poszła do swojej córki, aD. P.zeznawała, że jak wychodziła z domu drzwi były zamknięte na klucz. Zważyć należy jednak na to, że kwestia dotycząca poinformowania o zdarzeniu sąsiadów nie miała znaczenia dla ustalenia okoliczności samego zabójstwa. Zaznaczenia też wymaga i to, że na opis przebiegu zdarzeń po śmierciT. P.mogło mieć wpływ także towarzyszące niewątpliwie temu zajściu zdenerwowanie obu kobiet. Zamknięcia wreszcie drzwi na klucz przezB. K.po powrocie do mieszkania nie można wykluczyć także w świetle wskazań doświadczenia życiowego. Była ona wszakże w stanie upojenia alkoholowego, a więc niekoniecznie działała racjonalnie.
Samo natomiast wskazywanie przezB. K., iż pomimo utrzymywania znajomości z oskarżonym, nie wiedziała, czy jest on praworęczny, czy leworęczny, nie może być poczytywane jako okoliczność, która powinna przesądzać o niewiarygodności jej zeznań. Wskazania doświadczenia życiowego przekonują o tym, że ludzie dosyć często posługują się zamiennie obydwoma rękami przy podejmowaniu różnych czynności, a na taką sytuacje odnośnieK. J.wskazują jej zeznania.
Jeżeli zaś skarżący akcentuje brak korelacji ze stanem faktycznym zeznańB. K.odnośnie wyglądu noża, którym został zadany cios, to podnieść należy, że w kwestii tego, czy nóż posiadał ząbki, wypowiedziała się ona po raz pierwszy dopiero na rozprawie 5 października 2016r. Tymczasem zdarzenie stanowiące przedmiot postępowania miało miejsce 19 stycznia 2016r. Uprawnione jest zatem wnioskowanie, że tego rodzaju szczegółów mogła już nie pamiętać. Tym samym okoliczność, iż wskazała, że nóż miał ząbki, w sytuacji gdy rozpoznała nóż o gładkim ostrzu, nie mogła mieć zasadniczego znaczenia dla oceny jej zeznań.
W świetle wyżej wskazanych argumentów nie można także podzielić wnioskowania skarżącego odnośnie istnienia błędu w ustaleniach faktycznych, tym bardziej, że błąd ten wywodzi on właśnie z dowolnej – jego zdaniem – oceny dowodów (przede wszystkim wyjaśnieńB. K.) – do czego Sąd Apelacyjny szeroko już odniósł się w niniejszym uzasadnieniu i niewłaściwego odniesienia się do wydanych w sprawie opinii biegłych, które wszakże nie tylko nie wskazują na sprawstwo oskarżonego, ale go również nie wykluczają.
Z tych względów nie było też podstaw do zakwestionowania opisu czynu. To zaś determinuje uznanie, że oba alternatywne żądania zawarte w apelacji o wydania wyroku reformatoryjnego jak i kasatoryjnego nie mogły zostać uznane za zasadne.
Taka konstatacja uprawniała też do zajęcia stanowiska, iż nie ma podstaw do zakwestionowania kwalifikacji prawnej czynu, którego tyczy się apelacja.
Zaskarżony wyrok nie budzi większych zastrzeżeń również w części dotyczącej orzeczenia o karze, do której odnieść się należy ze względu na zakres zaskarżenia (art. 447 § 1 kpk). Rodzaj i wymiar orzeczonej kary, przekonuje o tym, że Sąd Okręgowy miał w polu widzenia wszystkie okoliczności decydujące o karze, we właściwych proporcjach je uwzględnił, czym sprostał wymaganiom dyrektyw sędziowskiego wymiaru kary przewidzianym wart. 53 kk.
Zaznaczyć przede wszystkim należy, że rażąca niewspółmierność kary może zachodzić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych wkodeksie karnymoraz ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. Przy czym na gruncie uregulowaniaart. 438 pkt. 4 kpknie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę wymierzoną w pierwszej instancji można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa - nazwać rażąco niewspółmierną tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować.
Takiej zaś różnicy w odniesieniu doK. J.zważywszy na dotychczasową karalność oskarżonego za przestępstwa stypizowane wrozdziale XIX Kodeksu karnegooraz okoliczności popełnienia czynu szczegółowo przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dostrzec nie sposób.
Z przytoczonych wyżej względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji oraz wobec braku okoliczności, o których mowa wart. 439 § 1 kpki440 kpk, zaskarżony wyrok jako trafny, należało na podstawieart. 437 § 1 kpkutrzymać w mocy.
Rozstrzygnięcie odnośnie aresztu międzyinstancyjnego uzasadniaart. 63 § 1 kk, zaś odnośnie kosztów sądowych za postępowanie odwoławczeart. 624 § 1 kpk, bowiem oskarżony przebywa w warunkach izolacji i nie posiada majątku. Natomiast zasądzenie na rzecz obrońcy oskarżonego kwoty 738 zł tłumaczą przepisyart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze( Dz. U. 2015. 615 ze zm.) w zw. z§ 17 ust. 2 pkt 5w zw. z § 4 ust. 1 i 3  Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714).