Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1403/16
Data wyroku: 2017-01-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Piotrzkowska

Sygn. akt II K 1403/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 stycznia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Agnieszka Piotrzkowska
Protokolant: Katarzyna Nowopolska
przy udziale Prokuratora Prokuratury RejonowejG.-Ś.wG.E. S.
po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 roku na rozprawie
sprawyM. W. (1),synaM.iM. z domu P., urodzonego dnia12 czerwca 1991 roku wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 02 września 2016 r. wG.przyul. (...), po uprzedniej kradzieży mienia w postaci pieniędzy w kwocie 200 zł z kasy salonu kosmetycznegoT.(...)W., w celu utrzymania się w posiadaniu zabranych pieniędzy bezpośrednio po dokonaniu kradzieży, użył przemocy poprzez podepchnięcie wobec starającej się zapobiec kradzieży pracownicy w/wym.salonu (...)
- tj. o przestępstwo zart. 281 k.k.
o r z e k a:

I
oskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu oskarżeniem czynu, z tym ustaleniem, iż wartość mienia wynosiła nie mniej niż około 180 zł i nie więcej niż 300 zł, czyn ten kwalifikuje jako występek zart. 281 k.k.i za to, na mocyart. 281 k.k., skazuje oskarżonego na karę roku i 4 (cztery) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.zobowiązuje oskarżonegoM. W. (1)do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz „T.for wax”G.,ul. (...), kwoty 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych);

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawiew dniach od 15 listopada 2016 roku do 17 stycznia 2017 roku, przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

IV
zasądza tymczasowo od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. K.kwotę 516 zł 60 gr. (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemuM. W. (1)w postępowaniu sądowym;

V
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 1 , art. 2 ust. 4 i art. 16 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(t. jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonegoM. W. (1)na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania w całości oraz wymierza opłatęw wysokości 300 zł (trzysta złotych).

Sygn. akt II K 1403/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy:
W dniu 2 września 2016 roku, po godzinie 19:00, na około 30-40 minut przed zamknięciem salonu kosmetycznego „T.for wax” przyul. (...)wG., pokrzywdzonaA. G.wraz z drugą pracownicąN. O.zaczęły sprzątać salon. ChłopakA. G.wyrzucał śmieci na tyłach budynku, idąc wyszedł przez główne drzwi salonu, potem udał się do samochodu. W tym czasie oskarżonyM. W. (1)obserwował salon, do którego wchodziło się wprost z ulicy, zaglądał przez szybę, lecz nie wzbudzał niczyich podejrzeń, gdyż przechodnie często zaglądali w ten sposób do pomieszczenia.A. G., która w tym czasie była na zewnątrz, widziałaM. W. (1), po powrocie do salonu zapytała nawet koleżankę, czy ktoś na nią czeka, uzyskując negatywną odpowiedź.A. G.iN. O.poszły się przebrać na zaplecze, pozostawiając salon bez nadzoru, jedynie w drzwiach wejściowych zamontowany był brzęczyk, który uaktywniał się przy ich otwieraniu. Oskarżony, ubrany w czarną koszulkę z krótkimi rękawami i szare spodnie dresowe wszedł do salonu, uaktywniając brzęczyk. Wymieniony nie miał przy sobie żadnej torby. Podszedł do biurka od strony drzwi i wziął wizytówkę salonu ze stojaka za komputerem, następnie obszedł biurkoi stanął za nim, otwierając szufladę. WówczasA. G.szybko pobiegła do salonu, słyszała też szum otwieranej szuflady biurka i woreczków, w których przechowywane były pieniądze i dokumenty, umieszczonych we wnętrzu szuflady. Szuflada zamykana była na kluczyk, który tkwił w zamku. W tym czasie oskarżonyM. W. (1)wyjął z szuflady pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 180 zł i nie większej niż około 300 zł, szuflady już nie zamknął, gdyż w pospiechu udał się w kierunku drzwi, widząc pracownicę salonu.A. G.zdenerwowana, chcąc bronić mienia firmy, napierając przedramieniem popchnęła oskarżonego na ścianę przy drzwiach wejściowych, próbując uniemożliwićM. W. (1)ucieczkę. Mężczyzna, wyższy od pokrzywdzonej, odepchnąłA. G.na tyle silnie, że kobieta upadła na podłogę około 1,5 metra dalej i zaczęła krzyczeć,a oskarżony uciekł, zabierając pieniądze.
(dowód: protokół ustnego zawiadomienia o przestępstwie – k. 4-7
zeznania świadkaA. G.– k. 4-7, 55-56v, 57,
protokół okazania – k. 55-56v,
nagranie z monitoringu – k. 97,
protokół oględzin miejsca – k. 11-12,
protokół oględzin - k. 20-22, 59-60,
dokumentacja fotograficzna – k. 30, 61-96,
protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych – k. 46-48,
komunikat – k. 13,
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)– k.  114-116, 121-122)
OskarżonyM. W. (1)został zatrzymany w dniu 5 listopada 2016 roku,w dniach od 5 do 15 listopada 2016 roku odbywał karę orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku w sprawie o sygn. akt II W 1940/14.
(dowód: protokół zatrzymania osoby – k. 41,
potwierdzenie tożsamości – k. 101,
informacja o odbyciu kary - k. 133)
M. W. (1), przesłuchany w charakterze podejrzanego w postępowaniu przygotowawczym, przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że do salony kosmetycznego wszedł z ulicy i zobaczył, że za ladą nikogo nie ma. Z szufladyz kluczykiem zabrał banknoty, około 150 zł. Kobieta chwyciłaM. W. (1)za ramię,a on się jej wyszarpnął i wybiegł, zabierając pieniądze. Wymieniony rozpoznał siebie na fotogramach i zdjęciach z monitoringu.
Przed Sądem, w toku posiedzenia w przedmiocie rozpoznania wniosku Prokuratora o zastosowani środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowaniaM. W. (1)podobnie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i oświadczył,iż żałuje tego, co zrobił, nie chciał używać przemocy ani robić nikomu krzywdy, tylko wziąć pieniądze. Zaprzeczył, aby wcześniej obserwował salon.
OskarżonyM. W. (1)nie wnosił o doprowadzenie na rozprawę główną i nie składał wyjaśnień.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (1)– k. 114-116, 121-122)
OskarżonyM. W. (1)był uprzednio dwukrotnie karany sądownie, za przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.oraz zart. 278 § 1 k.k., po raz ostatni w dniu 26 września 2016 roku.
(dowód: dane o karalności – k. 176,
odpis wyroku – k. 171-174)
Z uwagi na uzasadnione wątpliwości co do poczytalności oskarżonego, został on poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.W złożonej opinii pisemnej biegli stwierdzili, żeM. W. (1)nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Oskarżony zna podstawowe normy moralno-etycznei prawidłowo je rozumie. Warunki zart. 31 § 1 i § 2 k.k.nie mają zastosowania.
(dowód: opinia sądowo – psychiatryczna – k. 185-186)
Sąd zważył, co następuje:
Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonejA. G., a nadto uwzględnił wyjaśnienia oskarżonego w części,w jakiej korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd wziął również pod uwagę wnioski opinii biegłych, wyniki oględzin monitoringu oraz liczne dokumenty, z których dopuszczono dowód. W ocenie Sądu taki materiał dowodowy jawi się jako spójny i logiczny, pozwalający w sposób pełny i wiążący określić podstawy oraz rozmiar odpowiedzialności karnej oskarżonegoM. W. (1).
Nie sposób zakwestionować wartości dowodowej logicznych i konsekwentnych zeznań świadkaA. G., przede wszystkim odnośnie przebiegu dnia pracy w salonie kosmetycznym, okoliczności dotyczących sposób i miejsca przechowania pieniędzy, ilości osób obsługi i ich zachowania bezpośrednio przed kradzieżą, a także co do wartości poniesionej przez pokrzywdzony salon straty i – co najważniejsze – zachowania sprawcy. Świadek nie starała się w swoich zeznaniach nikogo niesłusznie obciążać, wyraźnie sygnalizowała, których okoliczności nie pamiętała, czego nie widziała, bądź których przebiegu nie była pewna. Relacja świadka koresponduje z nagraniem z monitoringu salonu.
Ojciec oskarżonego,M. W. (2), jako osoba najbliższa, skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań w sprawie.
Wobec szczegółowych i konsekwentnych zeznań świadkaA. G.oraz nagrania monitoringu salonu kosmetycznego, w którym doszło do zdarzenia, Sąd nie uwzględnił tej części wyjaśnieńM. W. (1), w której wskazywał on, że nie stosował przemocy względem pokrzywdzonej, a także zaprzeczał, aby obserwował salon. Brak było natomiast podstaw do kwestionowania relacji oskarżonego w zakresie powodów dokonania zaboru mienia i sposobu jego rozdysponowania.
Analizując ustalony w sprawie stan faktyczny, Sąd uznał, że oskarżonyM. W. (1)w dniu 2 września 2016 roku dopuścił się czynu zabronionego, opisanego w akcie oskarżenia, to jest występku kradzieży rozbójnicze na szkodę salonu kosmetycznego „T.for wax” wG.przyul. (...)orazA. G., z tym ustaleniem, iż wartość mienia wynosiła nie mniej niż 180 zł i nie więcej niż 300 zł.
Przestępstwo kradzieży rozbójniczej, o którym mowa wart. 281 k.k., określane jestw literaturze jako tzw. graniczny typ czynu zabronionego, leżący pomiędzy kradzieżąa rozbojem. Zachowanie karalne obejmuje sytuację zwykłej kradzieży, po dokonaniu której sprawca używa środków typowych dla rozboju, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Strona podmiotowa kradzieży rozbójniczej charakteryzuje się zatempodwójną kierunkowościązamiaru. Sprawca bowiem, dokonując zaboru rzeczy, działaw celu jej przywłaszczenia, a następnie stosuje określone wart. 281środki rozbójniczew celu utrzymania się w posiadaniu skradzionej rzeczy. Zasadnicza różnica między kradzieżą rozbójniczą a rozbojem związana jest z kolejnością zastosowania przez sprawcę specyficznych środków oddziaływania. W przypadku rozboju służą one do dokonania zaboru rzeczy, są więc stosowane przed lub w trakcie dokonywania zaboru, zaś w kradzieży rozbójniczej sprawca najpierw dokonuje zaboru rzeczy bez zastosowania środków przemocy, a następnie posługuje się tymi środkami po dokonaniu zaboru, w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy. Ustawa wyraźnie eksponuje cel działania sprawcy dopuszczającego się kradzieży rozbójniczej. Cytowany przepis na początku opisu przestępstwa zawiera wyraźne sformułowanie celu działania sprawcy, przyjmujące postać formuły „kto w celu utrzymania się w posiadaniu zabranej rzeczy”. Różnica międzyart. 281 k.k.a jego poprzednikiem określonym wart. 209 k.k. z 1969 r.polega na wyraźnym wskazaniu celu działania sprawcy, przesądzającym jednoznacznie o tym, iż kradzież rozbójnicza należy do kategorii tzw. przestępstw kierunkowych. Wysunięcie celu działania na początek opisu typu czynu zabronionego oznacza objęcie tym celem wszystkich elementów strony przedmiotowej, w tym także specyficznych, wymienionych wart. 281 k.k., sposobów oddziaływania przez sprawcę na osobę. Osobą, w stosunku do której sprawca używa przemocy, grozi natychmiastowym jej użyciem lub którą doprowadza do stanu nieprzytomności lub bezbronności, może być zarówno pokrzywdzony kradzieżą, jak i każda inna osoba, bez względu na stosunek, jaki łączy ją z pokrzywdzonym, i bez względu na zamiary, jakie ma ona w rzeczywistości w stosunku do sprawcy. Z punktu widzenia znamion przestępstwa kradzieży rozbójniczej obojętne jest, czy osoba, w stosunku do której sprawca stosuje opisane w tym typie czynu zabronionego sposoby oddziaływania, stanowi w rzeczywistości przeszkodę dla niego w utrzymaniu skradzionej rzeczy, czy też nie przedstawia ona żadnego zagrożenia dla sprawcy, który jedynie mniema, że taka okoliczność zachodzi, istotny jest zamiar sprawcy.
Choć podkreśla się, że możliwa jest kwalifikacja zachowania sprawcy na podstawieart. 281 k.k.w sytuacji, w której utrzymanie się w posiadaniu zabranej rzeczy nie jest jedynym celem działania sprawcy, lecz towarzyszy mu także chęć udaremnienia pościgu(por. wyrok SN z 28 listopada 1990 r., II KR 97/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 40), gdy sprawca używa przemocy wobec osoby biorącej udział w pościgu, to jednak kradzież rozbójnicza charakteryzuje się podwójną kierunkowością działania sprawcy. Wyraża się ona w tym, że sprawca podejmuje działania zmierzające do zaboru cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia, a po osiągnięciu tego celu, podejmuje działania polegające na używaniu przemocy wobec osoby, grożeniu natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, przy czym działania te są także ukierunkowane celowo na zapewnienie utrzymania się sprawcy w posiadaniu zabranej rzeczy. W rozpoznawanej sprawie zachodziło uzyskanie przez oskarżonego władztwa nad skradzionymi pieniędzmi znajdującymi się w szufladzie biurka pomieszczenia salonu kosmetycznego, a nadto przemoc fizyczna względemA. G.miała na celu utrzymanie się w posiadaniu zabranych rzeczy, wniosek taki wynika z zachowania oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonej. Bliskie powiązanie czasowe działania oskarżonego dodatkowo świadczy o zamiarze – poprzez godzenie w nietykalność cielesnąA. G.– utrzymania się w posiadaniu zabranych pieniędzy tym bardziej, że sprawca sprawował bezpośrednie władztwo nad rzeczą. Z jednej strony istniały podstawy do przypisania oskarżonemu zamiaru w celu utrzymania się w posiadaniu uprzednio skradzionych rzeczy, a tym samym został spełniony wymóg podwójnej kierunkowości działania sprawcy, a dodatkowo celem działaniaM. W. (1)była chęć uniknięcia zatrzymania i udaremnienia ewentualnego pościgu, w dalszej zaś kolejności - uniknięcia oddania w ręce Policjii ewentualnej odpowiedzialności za czyn zabroniony. Sąd doprecyzował opis czynu przypisanego oskarżonemu poprzez wskazanie wartości skradzionego mienia, zgodnie z relacjąA. G., która podała, iż dokładnie nie jest w stanie określić, ile pieniędzy skradziono, nie było to mniej niż 180 zł i nie więcej niż około 300 zł, gdyż choć w salonie utrzymywano pogotowie kasowe w stałej wysokości, w tym czasie z powodu wydatków na remont, zostało ono uszczuplone.
Za występek zart. 281 k.k.Sąd wymierzyłM. W. (1)na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Przestępstwo zart. 281 k.k., zagrożone jest karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności, zatem wymierzona kara mieści się zdecydowanie w dolnych granicach zagrożenia ustawowego. Orzekając karę pozbawienia wolności w tym wymiarze Sąd wziął pod uwagę stosunkowo znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, jakiego dopuścił sięM. W. (1), wyrażający się przede wszystkim w godzeniu w nietykalność cielesną, wolność psychiczną, a nadto mienie będące w posiadaniu pokrzywdzonej, jako pracownika salonu kosmetycznego. Sprawca w sposób jaskrawy wystąpił przeciwko obowiązującym normom prawnym oraz społecznym, dopuścił się popełnienia czynu działając w sposób przemyślany, zdeterminowany, nacechowany zuchwałością, wykorzystując niewątpliwą fizyczną przewagę nad pokrzywdzoną, nadto w okolicznościach świadczących o poczuciu bezkarności sprawcy, tym bardziej, że czyny o podobnej motywacji, obliczone na łatwe zdobycie mienia, są popełniane stosunkowo często. Zdarzenie miało nadto miejsce w okolicy uczęszczanej, w centrum miasta, okolicy zamieszkałej, wczesnym wieczorem. Dodatkową okolicznością było działanie sprawcy w sposób zdeterminowany, nagły, z niskich pobudek, z chęci zysku oraz skierowanie działań przestępczych przeciwko kobiecie, osobie słabszej fizycznie. Jednocześnie stopień winy oskarżonego należy uznać za znaczny. Zdarzenie z dnia 2 września 2016 roku nie pozostało bez ujemnych skutków dla pokrzywdzonej, dla jej wolności i poczucia bezpieczeństwa, o czym świadczyły chociażby zeznania świadkaA. G.opisujące jej stan psychofizyczny bezpośrednio po zdarzeniu. OskarżonyM. W. (1)po raz kolejny wszedł w konflikt z prawem, przedmiotowego czynu dopuścił się będąc uprzednio karanym za zbrodnię oraz przestępstwo umyśle przeciwko mieniu. Powyższe świadczy o postępującej demoralizacji oskarżonego, jego niepoprawności, braku poszanowania dla norm prawnych i zasad współżycia społecznego, a pośrednio także o nieskuteczności stosowanych środków represji karnej. Istnieje więc znaczny rozdźwięk pomiędzy zachowaniem powinnym, a przedsięwziętym przezM. W. (1). Analizując cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do sprawcy Sąd nie znalazł okoliczności przemawiających na korzyść wymienionego, Sąd zważył też na potrzeby w zakresie świadomości prawnej społeczeństwa, a to w celu unaocznienia, że za czyny o tak wysokiej społecznej szkodliwość, tym bardziej popełnione przez sprawcę uprzednio karanego, zasługują na przykładne ukaranie i orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności.
Sąd zobowiązał oskarżonegoM. W. (1)do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego salonu kosmetycznego kwoty 180 zł. Zwrot pokrzywdzonemu wskazanej kwoty wyrówna stratę, jakiej doznał pokrzywdzony w wyniku przestępstwa. Podejmując decyzję w tym przedmiocie Sąd kierował się względami celowości, a przede wszystkim jednymz głównych zadań prawa karnego, jakim jest kompensowanie szkód poniesionych przez pokrzywdzonego przestępstwem.
Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemuM. W. (1)okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w sprawie w dniach od 15 listopada 2016 roku do 17 stycznia 2017 roku.
W punkcie IV wyroku, Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. K.koszty obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu w postępowaniu sądowym wedle norm przepisanych i przy uwzględnieniu zaliczki na poczet podatku od towarówi usług, albowiem nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Sąd wymierzył oskarżonemu na rzecz Skarbu Państwa stosowną opłatę oraz obciążył pozostałymi kosztami sądowymi, nie znajdując podstaw do zwolnienia go od tego obowiązku tym bardziej, żeM. W. (1)jest osobą młodą, zdrową, nieobciążoną obowiązkiem alimentacyjnym i jest w stanie nie tylko uzyskać środki na własne utrzymanie, ale i na uiszczenie kosztów należnych Skarbowi Państwa.