Sąd Okręgowy w Gliwicach
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1254/16
Data wyroku: 2016-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Dąbek, Maryla Majewska-Lewandowska, Henryk Brzyżkiewicz
Słowa kluczowe: Eksmisja
Podstawa prawna: art. 222 § 1 kc

Sygn. akt III Ca 1254/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący - Sędzia SO Henryk Brzyżkiewicz
Sędzia    SO Leszek Dąbek (spr.)
SR (del.) Maryla Majewska - Lewandowska
Protokolant    Aleksandra Sado-Stach
po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawy z powództwaT. K.,B. K.iM. K.
przeciwkoR. M.
o eksmisję
na skutek apelacji powodów
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II C 1295/15

1
oddala apelację;

2
zasądza solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.

SSR (del.) Maryla Majewska-Lewandowska SSO Henryk Brzyżkiewicz SSO Leszek Dąbek
Sygn. akt III Ca 1254/16

UZASADNIENIE
PowodowieT. K.,B. K.iM. K.żądali nakazania pozwanemuR. M.aby opróżnił z rzeczy i wydał im lokal mieszkalny położony wR.przyul. (...)orazi zasądzenia na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu.
Uzasadniając żądanie twierdzili, że są właścicielami nieruchomości na której położony jest sporny lokal. Pozwany zamieszkując w tym lokalu w sposób uporczywy utrudnia im korzystanie z ich nieruchomości uniemożliwiając im spokojne korzystanie z niej.
W wyroku wydanym w dniu 10 06 2015r. przez Sąd Rejonowy w Rybniku pozwany został uznany za winnego popełnienia na ich szkodę występku zart. 199 § 1 k.k.
i skazany na karę pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy, która została warunkowo zawieszona na okres próbny wynoszący trzy lata.
PozwanyR. M.wnosił o oddalenie powództwa oraz zasądzenie
na jego rzecz od powódki zwrotu kosztów procesu.
Zarzucał, że od sierpnia 2014r. pracuje w Holandii, gdzie zamieszkuje oraz ma swoje rzeczy i w spornym lokalu przebywa jedynie okazjonalnie kiedy odwiedza swoją matkę.
Sąd Rejonowy w Rybnikuw wyroku z dnia 20 04 2016r. oddalił powództwo
i orzekł o kosztach procesu.
W ustalonym stanie faktycznym w motywach wyroku przywołał regulacjęart. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego. Stwierdził, że przeprowadzone postepowanie dowodowe wykazało, iż pozwany opuścił nieruchomość powodów
i obecnie mieszka i pracuje za granicą. Od ogłoszenia wyroku skazującego na nierucho-mości powodów przebywał jedynie w lutym i marcu 2016r. w czasie urlopu i w tym czasie jego zachowanie wobec powodów było prawidłowe. Ocenił, że w chwili obecnej pozwany nie uniemożliwia powodom wspólne z nim zamieszkiwanie i uznał powództwo za nieuzasadnione.
O kosztach procesu orzekał w oparciu o regulacjęart. 98 k.p.c.
Orzeczenie zaskarżylipowodowieT. K.,B. K.iM.-sławK., którzy wnosili o jego zmianę przez uwzględnienie powództwa oraz za-sądzenie na ich rzecz od pozwanego zwrotu kosztów procesu, bądź uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do pono-wnego rozpoznania.
Zarzucali, że przy ferowaniu zaskarżonego wyroku naruszono przepisy prawa procesowego, regulacje:
-art. 227 k.p.c.poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w ograniczonym zakresie i w konsekwencji tego nie zbadanie istoty sprawy,
-art. 233 k.p.c.poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie
i przyjęcie, że pozwany przebywa na nieruchomości powodów wyłącznie grzeczno-ściowo.
Ponadto zarzucali, że naruszono prawo materialne, regulacje:
-art. 222 § 1 k.c.poprzez jej niezastosowanie i w następstwie tego oddalenie powództwa,
-art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 06 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnegoi przyjęcie, iż pozwany jest lokatorem posiadającym tytuł prawny do korzystania z nieruchomości należącej do powodów.
W uzasadnieniu apelacji między innymi podnosili, że doręczenie pozwanemu odpiosu pozwu prowadziło do wypowiedzenia mu udzielonego mu grzecznościowo prawa do korzystania z lokalu oraz że jego pobytu na terenie nieruchomości w okresie lutego-kwietnia 2016r. nie można łączyć z pobytem urlopowym. Ponadto podnosili, że Sąd Rejonowy zaniechał zbadania czy „miejsce zamieszkania powoda na terenie Holandii można za takowe uznać” oraz ustalenia czy w spornym lokalu znajdują się jego rzeczy.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje
Sprawa jest rozpoznawana w postępowaniu cywilnym procesowy, w którym obowiązuje zasada kontradyktoryjności a powodowie w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji byli reprezentowani przez fachowego pełnomocnika.
Sąd Rejonowy rozpoznając sprawę nie był zatem obowiązany przeprowadzać z urzędu nie zaoferowanych mu przez strony dowodów w celu wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (stosownie do regulacjiart. 217 k.p.c.obowiązek zaoferowania dowodów spoczywa na stronach postępowania cywilnego i Sąd rozpoznający sprawę może dopuścić je z urzędu tylko w wyjątkowych sytuacjach, które w niniejszej sprawie nie zachodziły).
Z tej przyczyny zarzut naruszenia w toku rozpoznania sprawy regulacjiart. 227 k.p.c.jest nieuasadaniony
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną orzeczenia mają podstawę w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu orzeczenia wiarygodnych źródłach dowodowych, których ocena jakkolwiek lakoniczna mieści w granicach swobodnej oceny dowodów i wbrew temu co zarzuca apelacja Sąd Rejonowy przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia nie naruszył regulacjiart. 233 § 1 k.p.c.
Z tych też względów Sąd odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji
Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalonego stanu faktycznego
w swym zasadniczy zarysie o bezzasadności powództwa jest prawidłowa i Sąd odwoławczy z poniższymi modyfikacjami ją podziela i przyjmuje za własną (orzecz. SN z dn. 26 04 1935r. C III 473/34, Zb. U.z 1935r. poz. 496).
Powództwo zostało oparte na twierdzeniu, że powodowie są współwłaścicielami nieruchomości na której położony jest sporny lokal a pozwany mieszkając w należącym do nich w tym lokalu - na skutek swego wadliwego zachowania - utracił tytułu prawny do przebywania w nim.
Słusznie zatem apelacja podnosi, iż podstawą dochodzonych roszczeń jest regulacjaart. 222 § 1 k.c.
Z poczynionych przez Sąd Rejonowy prawidłowych ustaleń wynika,
że w chwili obecnej pozwany nie mieszka w spornym lokalu (przebywa na stałe w Holandii, gdzie pracuje i ma miejsce zamieszkania) a powodowie reprezentowani przez fachowego pełnomocnika - wbrew dyrektywieart. 6 k.c.- nie wykazali w toku postępowania, iż w spornym lokalu znajdują się jego rzeczy (na te okoliczność nie zgłoszono żadnego wniosku dowodowego).
W konsekwencji tego przyjąć zatem należy, iż pozwany nie narusza obecnie przynależnego powodom prawa własności nieruchomości i tym w świetle regulacjiart. 222 § 1 k.c.skarżącym nie przysługuje skuteczne względem niego roszczenie o opuszczenie, opróżnienie i wydanie im spornego lokalu.
Znalazło to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku i apelacja powodów jest bezzasadna w rozumieniu regulacjiart. 385 k.p.c., co z mocy tej regulacji prowadziło do jej oddalenia.
Reasumując zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację powodów jako bezzasadną oddalono na mocy regulacjiart. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o regulację art. 98
§ 1 i 2 k.p.c.biorąc pod uwagę, iż powodowie ulegając w postepowaniu odwoławczym powinni zwrócić pozwanemu poniesione przez niego w tym postępowaniu koszty zastępstwa przez fachowego pełnomocnika.
SSR (del.) Maryla Majewska-Lewandowska SSO Henryk Brzyżkiewicz SSO Leszek Dąbek