Sąd Okręgowy w Lublinie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 310/16
Data wyroku: 2017-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn.akt IVK 310/16

UZASADNIENIE
Na podstawie zgromadzonych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny.

T. M.był konkubentemN. L. (1)– ciotkiŁ. P. (1). Pokrzywdzony mieszkał uN. L. (2)w jej mieszkaniu wŚ.. Od około miesiąca mieszkał tam takżeD. K.(ps.M.). UN. L. (1)niekiedy nocował takżeŁ. P. (2), który jest osobą bezdomną. W dniu 20 marca 2016Ł. P. (1)iD. C.(ps.L.) przyjechali do mieszkaniaN. L. (1), która w tym czasie przebywała w szpitalu. W mieszkaniu przebywaliT. M.iD. K.. Do następnego dnia mężczyźni razem pili alkohol. W dniu 21 marca w mieszkaniu pojawiły sięA. C.(córkaN. L. (1)) iB. P. (1)(babka oskarżonego). Na ich żądanie mężczyźni opuścili mieszkanie (wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80, zeznania:A. C.k.380, 750vB. P. (2)k.324, 749v,D. C.k.473,D. K.k. 62).
Ł. P. (1)iD. K.pojechali doL.. W okolicyulicy (...)spotkaliT. M.iD. C., którzy również przyjechali doL.po opuszczeniu mieszkaniaN. L. (1)(wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80).
W godzinach okołopołudniowych w okolicach garaży przyul.(...)mężczyźni spotkaliK. Ż. (1). Mężczyźni chodzili w rejonie miasteczka akademickiego, pili alkohol, także w towarzystwie innych, napotkanych osób.K. Ż. (1)odganiałT. M., wyzywał go (zeznaniaD. K.k.62).K. Ż. (2)był skonfliktowany zT. M.. Pokrzywdzony wypominał oskarżonemu, że gdy ten przebywał w więzieniu przestał grypsować, co wywoływało złość uK. Ż. (2)(wyjaśnieniaK. Ż. (1)k.93). W pewnym momencie, szarpiąc za kurtkę,K. Ż. (1)wywróciłT. M., co spotkało się z reakcjąD. C.iD. K.. Po ich interwencjiK. Ż. (1)zostawiłT. M.w spokoju. Niedługo potemD. C.opuścił towarzystwo (zeznaniaD. C.k.473).
Około godz.17 – 18 przy sklepie nocnym przy ul.W.Ł. P. (1)spotkałE. O..Ł. P. (1)przyszedł tam wtowarzystwie (...).Ł. P. (1)opowiedział jej o wyrzuceniu z mieszkania wŚ.. Twierdził, że został wyrzucony z powoduT. M., gdyż w mieszkaniu był bałagan.Ł. P. (1)był bardzo zdenerwowany. Mówił, że uderzy ze dwa razyM..D. K.prosiłE. O., aby udostępniła im piwnicę, aby mogli tam przenocować.E. O.odmówiła (zeznaniaE. O.k.216 – 217, 902v 903).
Po spotkaniu zE. O.Ł. P. (1),D. K.iT. M.pili alkohol w pobliżu garaży przyul.(...), nieopodal bloku nr(...). Towarzyszył imK. Ż. (1). W pewnym momencieD. K.opuścił towarzystwo i nie był obecny przy późniejszym pobiciuT. M.(zeznaniaD. K.k. 62, 315).
GdyŁ. P. (1),K. Ż. (1)zostali sam na sam z pokrzywdzonym, dali upust swojej złości, którą odczuwali wobecT. M..Ł. P. (1)uderzył pokrzywdzonego dwa razy pięścią w bark (wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80v, 86).K. Ż. (2)uderzyłT. M.dwa razy pięścią oraz kopnął w szczękę. Na skutek jednego z uderzeń pokrzywdzony upadł (wyjaśnieniaK. Ż. (1)k.93).
PobicieT. M.nie ograniczyło się dwukrotnego uderzenia pięścią w bark przezŁ. P. (1)oraz dwukrotnego uderzenia pięścią i kopnięcia w szczękę przezK. Ż. (2). Wskutek ciosów zadanych pokrzywdzonemu w głowę, brzuch i inne części ciała,T. M.doznał złamania kości nosa, licznych otarć naskórka, podbiegnięć krwawych i wylewów krwawych w tkankach miękkich twrzy, rany warg, wylewów krwawych w tkankach miękkich kończyn górnych i grzbietu, izolowanego wylewu krwawego w okolicy podżebrowej lewej. Uraz, który spowodował powstanie wylewu krwawego w okolicy podżebrowej lewej, spowodował także pęknięcie śledziony i krwawienie do jamy otrzewnej, które stały się przyczyną wstrząsu i nieodwracalnej niewydolności narządowej, wiodącej do zgonu (protokół badań pośmiertnych i opinia k.144 – 154). Uraz ten – godzący w podbrzusze – ominął dolne żebra. Miał energię wystarczającą do przełamania obrony mięśniowej powłok jamy brzusznej. Wystarczające dla spowodowania pęknięcia śledziony było uderzenie zadane pięścią przez dorosłego, sprawnego mężczyznę. Energia towarzysząca uderzeniu pięścią była także wystarczająca dla spowodowania złamania nosa. Opisane obrażenia mogły także powstać w wyniku kopnięcia obutą stopą, gdyż takie kopnięcie ma najczęściej większą energię niż uderzenie pięścią (opinia k.553 -557).
Mieszkanka bloku przyul.(...)A. S., będąc w mieszkaniu, usłyszała męskie głosy dobiegające z miejsca zdarzenia, m.in. wypowiedź „zostawcie go, nie ruszajcie go” (zeznaniaA. S.k.207, 751).
Około godz.20.40 koło bloku przyul.(...)przechodziłaP. N.. Zauważyła ona pokrzywdzonego, który leżał na trawniku.T. M.dawał oznaki życia, jednak kobieta nie mogła się z nim porozumieć.P. N.wezwała pogotowie ratunkowe (zeznaniaP. N.k.4).
Pokrzywdzony został przewieziony do SOR SPSK – 4 wL.. Po ujawnieniu pęknięcia śledziony został poddany w trybie pilnym operacji usunięcia śledziony i ewakuacji krwi. Pomimo ponownej operacji niewydolność wielonarządowa narastała. O godzinie 22 – ej nastąpił zgonT. M.(opinia k.553).
Wieczorem, po pobiciu pokrzywdzonego,Ł. P. (1)udał się do mieszkaniaK. K. (1)(wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80v).
Tam oskarżony spędził noc. Razem zN. K.,K. K. (1)iD. K.pił alkohol (wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80v, zeznania:D. K.k.313,K. K. (1)k.312v,N. K.k.).
Następnego dniaŁ. P. (1)w godzinach wieczornych ponownie przebywał w mieszkaniuK. K. (1). Razem z gospodarzem, jego synemN.iD. K.pił alkohol. W rozmowie zD. K.Ł. P. (1)powiedział, żeT. M.został pobity przez niego iK. Ż. (1). Stwierdził, że uderzył pokrzywdzonego dwa razy, aK. Ż. (1)kopał go, nie pozwalając wstać (zeznaniaD. K.k.63, częściowo wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80v). Również w rozmowie zK. K. (1)Ł. P. (1)przyznał, że „poszarpał się” zT. M., nie precyzując jednak przebiegu zdarzenia, ani nie wspominając o udziale innych osób (zeznaniaK. K. (1)k.31).
Tej samej nocyŁ. P. (1)został zatrzymany w mieszkaniuK.(zeznaniaD. K.k.63,K. K. (1)k.31, wyjaśnieniaŁ. P. (1)k.80v).Ł. P. (1)oświadczył policjantom dokonującym zatrzymania, że uderzyłT. M.dwa razy, a resztę zrobiłK. Ż. (3)(k.65v).
Po pobiciuT. M.K. Ż. (1)opuścił miejsce zdarzenia. Kupił alkohol, który wypił razem zD. C.na jednej z klatek schodowych bloku przyul.(...). Tam również nocował. Do czasu zatrzymania przez policjantów oskarżony pił alkohol w towarzystwie spotkanych osób (wyjaśnieniaK. Ż. (1)k.93v).
Oskarżeni w toku całego postępowania nie przyznali się do popełnienia zarzuconego przestępstwa.
Ł. P. (1)w toku pierwszego przesłuchania podał w szczególności, że gdy w dniu 21 marca 2016 roku około godz.15 – ej pił zK. Ż. (1)iT. M.alkohol w okolicy garaży naul.(...), razem z pokrzywdzonym zastanawiali się, gdzie będą nocować, skoro nie mogą wrócić do mieszkaniaN. L. (3). Oskarżony zdenerwował się i dwa razy uderzyłT. M.dwa razy pięścią w bark. Pokrzywdzony powiedział, aby oskarżony dał spokój, wyjął drugą butelkę spirytusu i mężczyźni dalej pili alkohol. Około godziny 17 – ej rozmowa zeszła na temat więzienia. MiędzyT. M.aK. Ż. (1)doszło do dyskusji na temat grypsowania.Ż.zaczął szarpać się zM.. Obydwaj się kłócili i szarpali. Chwiali się na nogach, byli „wypici”. W trakcie szarpaniny przeszli w okolice klatki schodowej bloku przyul.(...).Ż.uderzyłM.kilka razy, może 4-5, pięścią w klatkę piersiową i brzuch.M.stracił równowagę, jakby usiadł. Oskarżony krzyknął do nich, że idzie pod sklep. Gdy odchodził,Ż.nie bił jużM., który próbował wstać.Ł. P. (1)wrócił w to miejsce po upływie około godziny. Zobaczył pokrzywdzonego leżącego na ziemi. Nie podchodził do niego, bo myślał, żeM.śpi pijany na trawniku. W pobliżu nie byłoŻ.(k.80). Relację tę potwierdził w trakcie drugiego przesłuchania (k.86). W toku kolejnych przesłuchań w postępowaniu przygotowawczymŁ. P. (1)przedstawiał nieco odmienną sekwencję zdarzeń oraz częściowo inaczej opisał zachowanieK. Ż. (1)i swoje.
Skonfrontowany zK. Ż. (1)Ł. P. (1)zaprzeczył, aby kopałT. M.. Po uderzeniu pokrzywdzonego mógł wpaść w furię lub „delirkę” i dlatego nie pamięta, co się z nim potem działo. Odnośnie zachowania konfrontowanego podał, żeK. Ż. (1)nie kopał pokrzywdzonego, a jedynie ze trzy razu uderzył go pięścią w bark albo twarz (k.228).
W toku kolejnego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczymŁ. P. (1)wyjaśnił, że do szarpaniny doszło przed klatką schodową bloku.Ż.iM.o coś się pokłócili.K. Ż. (1)najpierw uderzył pokrzywdzonego dwa razy w głowę i raz kopnął go. Gdy pokrzywdzony wywrócił się,Ł. P. (1)rzucił się na niego. UderzałM.pięścią w bark, w głowę. Nie pamięta ile razy. Nie pamięta, czy kopał pokrzywdzonego (k.504).
Na rozprawieŁ. P. (1)oświadczył, że pobił się zT. M.. Skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień, potwierdzając wszystkie uprzednio złożone wyjaśnienia (k.702).
K. Ż. (1)składając wyjaśnienia w trakcie pierwszego przesłuchania podał m.in., że nie przyczynił się do śmierciT. M., chociaż nie kwestionował tego, iż pobił pokrzywdzonego.M.wypominał i złośliwie docinał, że gdy oskarżony był w więzieniu początkowo grypsował, a potem przestał. Inną przyczyną istniejącego między nimi konfliktu było to, że pokrzywdzony pożyczył od niego konsolę do gier, której nie oddał oskarżonemu, ale sprzedał. W dniu zdarzenia, od południa oskarżony pił alkohol ze spotkanymi na ulicy znajomymi m.in. zŁ. P. (1). Gdy było już ciemno oskarżony szedł doK.. Pod jego blokiem spotkałT. M.,Ł. P. (1)iD. K.. Oskarżony podszedł od razu do pokrzywdzonego i uderzył go pięścią w szczękę. Następnie kopnął go w szczękę. Po tym kopnięciu zadał kolejne uderzenie pięścią w szczękę. Po tym uderzeniu pokrzywdzony upadł na plecy na ziemię. WówczasŁ. P. (1)wpadł w furię – uderzał pokrzywdzonego łokciami po ciele i twarzy. Oskarżony krzyczał doP., aby przestał, dał spokój pokrzywdzonemu.P.nie reagował. Pokrzywdzony zaczął tracić przytomność. Oskarżony odszedł, gdyż się przestraszył. Odchodząc odwrócił się i zobaczył, żeP.– który w tym czasie znalazł się w odległości kilku metrów odT. M.– wraca do pokrzywdzonego (k.93). Podczas kolejnego przesłuchaniaK. Ż. (1)potwierdził wcześniejsze wyjaśnienia. Podał, że uderzył pokrzywdzonego jako pierwszy. Dwa lub trzy razy uderzył pięścią w twarz i raz kopnął, także w twarz. Gdy oskarżony odszedł odT. M., na pokrzywdzonego rzucił sięŁ. P. (1).P.położył się na pokrzywdzonym i uderzał go pięściami i łokciami po całym ciele, brzuchu.P.chyba nie kopał pokrzywdzonego. Bił go do momentu, gdy pokrzywdzony stracił przytomność. Trwało to 2, 3 minuty.K. Ż. (1)widząc, w jaki sposóbP.bije pokrzywdzonego, przestraszył się tej sytuacji i odszedł (k.100).
Skonfrontowany zŁ. P. (1)K. Ż. (1)wyjaśnił, że po drugim uderzeniu pięścią w twarz pokrzywdzony upadł. Gdy próbował się podnieść, oskarżony uderzył go wewnętrzną częścią obuwia w lewą część nosa. Następnie pokrzywdzony wstał, oparł się o ścianę bloku. Między obecnymi mężczyznami – oskarżonym,Ł. P. (1),T. M.,D. K.– zaczęła się dyskusja. W jej trakcieŁ. P. (1)wpadł w furię. Oskarżony odszedł od klatki schodowej.P.iM.przewrócili się.P.zaczął uderzać łokciami pokrzywdzonego po całym ciele, gdzie popadło.Ż.iK.krzyczeli doP., aby zostawił pokrzywdzonego. NastępnieD. K.podniósłŁ. P. (2), który w tym czasie jeszcze dwa razy kopnął pokrzywdzonego.K. Ż. (1)odprowadził następnieŁ. P. (1)iD. K.na przystanek MPK przyAl.(...). Po drodze wypili jeszcze trochę alkoholu. Po rozstaniu z nimiK. Ż. (1)spotkałD. C.(k.228).
W trakcie konfrontacji zD. K.,K. Ż. (1)podał m.in., że nie pamięta, w którą stronę odeszli z miejsca zdarzeniaŁ. P. (1)iD. K.(k.314v).
W trakcie przesłuchania w dniu 6 lipca 2016 rokuK. Ż. (1)wyjaśnił m.in., że kłótnię między nim aT. M.sprowokowałD. K.. Zasugerował on, żeT. M.powiedział, iż oskarżony jest konfidentem.K. Ż. (1)podszedł do pokrzywdzonego, zaczęła się dyskusja o grypsowaniu. Oskarżony uderzył pokrzywdzonego pięścią w nos. Pokrzywdzony poleciał do tyłu, oparł się ręką o ziemię. GdyM.się podnosił, oskarżony kopnął go zewnętrzną stroną buta.M.zachwiał się i poleciał na ścianę bloku, nie upadł. Oskarżony odszedł na parking, aby ochłonąć. Na parkingu odwrócił się i – z odległości 4-5 metrów - zobaczył, żeŁ. P. (1)leży na trawniku, a obok niego, przed nim,T. M..P.uderzał pokrzywdzonego łokciami po całym ciele. Oskarżony krzyknął doP., żeby zostawił pokrzywdzonego.D. K.podszedł doP.i zaczął go podnosić – podał rękę i chciał go odciągnąć od pokrzywdzonego.P., gdyK.go podnosił, jeszcze parę razy kopnąłM.. NastępnieP.iK.odeszli chyba w stronę przystanku. Oskarżony na chwilę dołączył do nich. Gdy oskarżony przechodził obok bloku, aby dołączyć doP.iK.widział, że pokrzywdzony leży nieprzytomny na trawie. Oskarżony nie pomógł mu, nie wezwał pogotowia, bo nie miał telefonu. Nie pamięta, gdzie się rozstał zP.iK.(k.494).
Na rozprawie (k.703)K. Ż. (1)skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i potwierdził uprzednio składane wyjaśnienia. Następnie, odpowiadając na pytania, podał, że nie było takiej sytuacji, iżT. M.sprzedał jego konsolę. Powiedział tak, bo „to był tylko pretekst”. Nie wiedział co powiedzieć. Oskarżony oświadczył, że nie wie, czy było tak jak wyjaśnił na k.93v, żeP.zaatakował pokrzywdzonego bezpośrednio po tym jak oskarżony kopnąłT. M., czy tak jak podał w trakcie konfrontacji na k. 229, że po jego kopnięciu pokrzywdzony wstał i zaczęła się dyskusja między obecnymi osobami. To była wymiana zdań. Na rozprawieK. Ż. (1)podał ponadto, że nie widział, żebyŁ. P. (1)po odejściu od pokrzywdzonego jeszcze raz podchodził do niego. Odnosząc się do wyjaśnień z postępowania przygotowawczego (k.93) oskarżony stwierdził, że nie wie, czyP.wrócił do pokrzywdzonego. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego w postępowaniu przygotowawczym podał, że taka sytuacja miała miejsce. W dalszej części rozprawy oskarżony stwierdził, iż mówiąc, żeP.wrócił do pokrzywdzonego, chodziło mu o to, że jakP.został odciągnięty, to chciał wrócić do pokrzywdzonego, ale nie wrócił, bo dał sobie spokój. Na rozprawieK. Ż. (1)zaprzeczył ponadto, aby widział, jakŁ. P. (1)leżał na pokrzywdzonym. Ustosunkowując się do odmiennych wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, oskarżony stwierdził, że nie wie, skąd w protokole przesłuchania wzięło się stwierdzenie, żeP.leżał na pokrzywdzonym.K. Ż. (1)stanowczo stwierdził, żeP.na pewno kopnął pokrzywdzonego w tym momencie, gdy ktoś go podnosił. Początkowo nie wspominał o tym, żeP.kopnął pokrzywdzonego, bo był zmęczony całą tą procedurą, „dołkiem”.
Opisując swoje zachowanieK. Ż. (1)wyjaśnił, że uderzał pokrzywdzonego stojąc. Uderzył go „z prostej ręki” w nos. Po ciosie w nos pokrzywdzony się zachwiał i podparł ręka. Gdy chciał wstać, oskarżony „uderzył go otwartą stopą w twarz”. GdyM.wstał, dostał od oskarżonego jeszcze raz w twarz. Oparł się o blok i trzymał się za twarz czy za nos. Oskarżony odszedł kawałek, stał obok klatki. Gdy oskarżony zadawał ciosy,P.nie reagował, stał kawałek dalej, może coś mówił, ale nie wie co.
W ocenie Sądu wyjaśnienia oskarżonych zasługują na wiarę w zakresie, w jakim stały się podstawą do ustalenia stanu faktycznego. Nie zasługują one natomiast na wiarę w zakresie, w jakim oskarżeni przedstawiają swoje zachowania jako odrębne, nie związane ze sobą akty agresji wobecT. M.. W ocenie Sądu złożenie wyjaśnień tej treści wynika wyłącznie z przyjętej przez obydwu oskarżonych linii obrony. Wyjaśnienia żadnego z oskarżonych nie mogą być ocenione jako szczere, w pełni odtwarzające rzeczywisty przebieg zdarzenia. Dokonując takiej oceny, Sąd miał na uwadze przytoczone wyżej szczegółowo niekonsekwencje i sprzeczności w relacjach:
-Ł. P. (2)– w szczególności co do tego: czy to on jako pierwszy zaatakował pokrzywdzonego, czy zrobił toK. Ż. (1); między atakiem jednego oskarżonego, a atakiem drugiego była dłuższa przerwa, w czasie której mężczyźni pili alkohol, czy jeden oskarżony zaatakował pokrzywdzonego bezpośrednio po ataku drugiego; czy oskarżony pamiętał przebieg całego zdarzenia i jego zachowanie ograniczało się do dwukrotnego uderzenia pokrzywdzonego pięścią w bark, a z całą pewnością nie kopał pokrzywdzonego, czy też nie pamięta przebiegu zdarzenia i nie wyklucza, że zadał więcej ciosów i kopał pokrzywdzonego; czyK. Ż. (1)uderzał pokrzywdzonego w twarz lub bark, czy w klatkę piersiową i brzuch; czyK. Ż. (1)zadał pokrzywdzonemu 4-5 ciosów pięścią, czy ciosów było 3 czy też 2; czyK. Ż. (1)w ogóle nie kopał pokrzywdzonego, czy kopnął go niezależnie od uderzeń zadanych pięściami;
-K. Ż. (1)– w szczególności co do tego: czyŁ. P. (1)zaatakował pokrzywdzonego bezpośrednio po tym, jak oskarżony uderzeniem w szczękę przewrócił pokrzywdzonego na ziemię, czy też po zakończeniu ataku przezK. Ż. (1)miała miejsce dyskusja, po której zakończeniuŁ. P. (1)zaatakował pokrzywdzonego; czyŁ. P. (1)zaatakował pokrzywdzonego, gdyK. Ż. (1)odszedł na parking, aby ochłonąć, czy też oskarżony odszedł na parking dopiero wtedy, gdy pokrzywdzony zaczął tracić przytomność wskutek bicia przezŁ. P. (1); czy gdy oskarżony odszedł z miejsca zdarzenia widział, żeŁ. P. (1)wrócił do pobitego pokrzywdzonego; czyŁ. P. (2)położył się na leżącymT. M.i w tej pozycji zadawał mu uderzenia pięściami i łokciami po całym ciele w tym brzuchu, czy teżŁ. P. (1)leżał obok pokrzywdzonego, bijąc go; czyŁ. P. (1)chyba nie kopał pokrzywdzonego, czy na pewno kopnął pokrzywdzonego parę razy, gdy podnosił goD. K..
ZeznaniaA. S., wbrew stanowiskuK. Ż. (1), nie potwierdzają wersji przedstawionej przez tego oskarżonego. Z zeznań świadka nie wynika bowiem, że głos mężczyzny, apelującego o pozostawienie pokrzywdzonego w spokoju, należał doK. Ż. (1). Świadek stwierdziła, że nie stanie rozpoznać tego głosu (k.207v).
ZeznaniaA. S.wykluczają natomiast wersję oskarżonych, że nie atakowali pokrzywdzonego wspólnie, a zachowanie jednego nie było powiązane z zachowaniem drugiego. Przytoczona przezA. S.treść wypowiedzi mężczyzny, wskazuje na to, że była adresowana do więcej niż jednej osoby, a w konsekwencji świadczy o tym, że pokrzywdzony był atakowany równocześnie przez co najmniej dwóch napastników.
Sąd nie dał wiary zeznaniomD. C., żeK. K. (1)poinformował go, że relacji naocznego świadka – sąsiadki z bloku – wie, iżK. Ż. (1)skakał po pokrzywdzonym (k. 472). ZeznaniaD. C.w tym zakresie są bowiem sprzeczne z zeznaniamiK. K. (1)(który zaprzeczył, aby przekazywałC.takie informacje – k.533), jak również niekonsekwentne. W trakcie konfrontacji zK.K.,D. C.wycofał się z prezentowanej wcześniej wersji. Zeznał, że wcześniej pomylił się, z powodu zdenerwowania i niewyspania, a w rzeczywistościK. K. (1)mówił jedynie o tym, że sąsiadka widziała karetkę pogotowia , która podjechała pod klatkę bloku (k.533).
Sąd nie dał wiary zeznaniomD. K., że odszedł odŁ. P. (1),K. Ż. (1)iT. M.już około godziny 13 – ej. W tym zakresie jego relacja jest bowiem sprzeczna z niebudzącymi wątpliwości zeznaniamiE. O., która widziałaD. K.wtowarzystwie (...)około godz.17 – 18. Sąd nie znalazł natomiast wystarczających podstaw do kwestionowania zeznańD. K., iż nie był obecny przy pobiciuT. M., nie odciągałŁ. P. (1)od pokrzywdzonego. Zeznania świadka są w tym zakresie stanowcze i konsekwentne, korespondują z wyjaśnieniamiŁ. P. (2), z których wynika, iżD. K.nie było w pobliżu, gdy pokrzywdzony był bity. Odmienne w tym zakresie wyjaśnieniaK. Ż. (1)nie są wystarczające, aby zakwestionować prawdziwość zeznańD. K..
Sąd nie dał wiary zeznaniomD. C., iż przed pobiciem pokrzywdzonego opuścił towarzystwo razem zD. K.. W tym zakresie jego relacja jest bowiem sprzeczna z zeznaniamiD. K., który twierdził, iż odszedł sam.
Nie znajdując podstaw do ich kwestionowania, Sąd ocenił jako wiarygodne zeznania:
-A. C.( k.380, 750v) iB. P. (2)(k.324, 749v) co do okoliczności opuszczenia mieszkaniaN. L. (1)przezT. M.,Ł. P. (2),D. K.w dniu 21 marca 2016 roku;
-A. S.(k.207, 751) odnośnie tego, ze słyszała męskie głosy dobiegające z miejsca zdarzenia, m.in. wypowiedź „zostawcie go, nie ruszajcie go”
-M. M.(k.11,748v) co do trybu życia pokrzywdzonego, jej relacji z bratem
-P. N.(k.4), odnośnie okoliczności wezwania przez nią pogotowia ratunkowego
-E. O.(k.216, 902v) co do okoliczności spotkania w dniu zdarzeniaŁ. P. (1),T. M.iD. K.w okolicy sklepu nocnego przyul.(...)
-D. K.(k. 61, ) odnośnie wyrzucenia z mieszkaniaN. L. (1), przyjazdu doL.zT. M., ponownego spotkania zŁ. P. (1)iD. C., spotkania zK. Ż. (1), zachowaniaK. Ż. (1)wobecT. M.w okresie poprzedzającym pobicie, uspokajaniaK. Ż. (1)przez niego iD. C., spędzenia nocy w mieszkaniuK. K. (1), wypowiedziŁ. P. (1)na temat pobicia pokrzywdzonego
-D. C.(k.472, 903), co do okoliczności opuszczenia mieszkania wŚ., spotkania wL.zŁ. P. (1),D. K.,T. M.,K. Ż. (1), zachowaniaK. Ż. (1)wobecT. M.w okresie poprzedzającym pobicie,
-K. K. (1)(k.31, 46, 312,478, 533, 807 ), iżŁ. P. (1)przed zatrzymaniem mówił mu o szarpaniu się z pokrzywdzonym w dniu przedmiotowego zdarzenia
-N. K.(k. 26, 65, 310, 806), iż w trakcie zatrzymaniaŁ. P. (1)oświadczył policjantom, że uderzył pokrzywdzonego dwa razy, a dokończyłK. Ż. (3).
Sąd obdarzył w całości wiarą opinie biegłych z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej UM w Lublinie (k.144 – 154, 553 -557). Została sporządzone przez biegłych, którzy dysponują wymaganą wiedzą specjalistyczną. Opinie została wyczerpująco i logicznie uzasadnione. Ich wydanie zostało poprzedzone przeprowadzeniem koniecznych badań pośmiertnych pokrzywdzonego. Te same względy zadecydowały o obdarzeniu wiarą w całości opinii z zakresu badań genetycznych (k.418 - 422;
Opinie z zakresu badań genetycznychnie pozwalają na weryfikację wyjaśnień oskarżonych co do sposobu działania poszczególnych uczestników pobicia. Z opinii wynika bowiem m.in., że:
- na kurtce pokrzywdzonego ujawniono ślady krwi. W pobranych próbek wyizolowano DNA, które z ekstremalnie mocnym prawdopodobieństwem należy doT. M.. Z kolei w próbce pobranej z zabrudzenia o wymiarach ok. 0,3 na 1,0 cm, zlokalizowanego w górnej części kurtki (w odległości ok.12,5 cm od szwu wszycia lewego rękawa i 64,5 cm od dolnej krawędzi kurtki), wyizolowano DNA, które z ekstremalnie mocnym prawdopodobieństwem należy doK. Ż. (1)(k.422);
- ujawnione w miejscu zdarzenia zabrudzenia (wymazy pobrane w miejscu zdarzenia (substancja koloru brunatnego oraz zaschnięte plamy) zawierają krew ludzką. Wyizolowane z próbek DNA z ekstremalnie mocnym prawdopodobieństwem pochodzi odT. M.(k.311v-312).
Wyjaśnienia oskarżonych nie są sprzeczne z treścią cytowanych opinii z zakresu badań genetycznych, gdyż nie kwestionowali oni faktu, iż pokrzywdzony został pobity w pobliżu bloku przyul.(...), aK. Ż. (1)przyznał, że atakował pokrzywdzonego.
Jako w pełni wiarygodną Sąd oceniłopinię sądowo – psychiatryczną i psychologicznądotyczącąŁ. P. (1). Wynika z niej w szczególności, iż oskarżony w czasie objętym zarzutem miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swoich czynów i pokierowania swoim postępowaniem.Ł. P. (1)nie jest upośledzony umysłowo. Zaburzenia w jego funkcjonowaniu wynikając z głęboko zaburzonej osobowości i alkoholizmu. Nie ma podstaw do wnioskowani, że oskarżony kiedykolwiek przechodził chorobę psychiczną – psychozę czy endogenne wahania nastroju. Padaczka dowodzi, że u oskarżonego występują już organiczne uszkodzenia mózgu, ale nie mają one rozmiarów powodujących zaburzenia poznawcze lub charakterologiczne. Alkoholizm spowodował u oskarżonego głęboką degradację psychospołeczną. Jego uzależnienie jednak w niczym nie redukuje poczytalności. Oskarżonego cechuje osobowość o dominujących rysach dyssocjalnych. Jego psychopatia przejawia się brakiem internalizacji norma moralnych i prawnych. Nie jest zdolny do doznawania poczucia winy czy skruchy. Biegli nie stwierdzili niczego, co sugerowałoby upicie patologiczne czy stan w jakikolwiek inny sposób (poza działaniem alkoholu) zmienionej świadomości (k.425 - 452, 900v -902).
W ocenie Sądu cytowana opinia nie budzi wątpliwości. Została sporządzona przez biegłych, którzy dysponują wymaganą wiedzą specjalistyczną. Opinia została wyczerpująco i logicznie uzasadniona. Jej wydanie zostało poprzedzone przeprowadzeniem koniecznych badań. Na rozprawie biegli odnieśli się do zastrzeżeń podniesionych przez obrońcę i wykazali w sposób przekonywujący ich bezzasadność.
Dokonując oceny prawnej czynu przypisanego oskarżonym Sąd zważył co następuje.
Występek udziału w pobiciu opisany w przepisieart. 158 § 1kkpolega na świadomym połączeniu działania jednego ze sprawców z działaniem drugiego człowieka lub większej grupy osób przeciwko innemu człowiekowi lub grupie osób. Udział w pobiciu oznacza zarówno wszelkie działania fizyczne polegające na zadawaniu innej osobie uderzeń, przytrzymywanie lub obezwładnianie osoby, którą inni sprawcy biją, werbalne zachęcanie innych osób do zadawania uderzeń, a nawet sam fakt obecności przy zajściu, stanowiący zgodnie z zamiarem sprawcy moralne poparcie i fizyczne zabezpieczenie jednego z uczestników na wypadek, gdyby sytuacja rozwinęła się dla niego niekorzystnie. Udziałem w pobiciu jest zatem każda forma kierowanego wolą udziału w grupie napastniczej, bowiem obecność każdego jej uczestnika zwiększa przewagę napastników, przez to ułatwia im dokonanie pobicia, zadawanie razów, a wzmaga niebezpieczeństwo nastąpienia skutków na zdrowiu ofiar (wyrok Sądu Aplelacyjengo w Krakowie z dnia 1 marca 2001 roku w sprawie IIAKa 227/2000 KZS 2001/4/25). Skutkiem uczestniczenia w pobiciu jest narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu w znaczeniuart. 156 § 1 kklubart. 157 § 1 kk. Występek opisany wart.158 § 1kkjest przestępstwem konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo. Dla bytu przestępstwa nie jest istotny stopień naruszenia czynności określonych narządów ciała, a zaistnienie bezpośredniego niebezpieczeństwa narażenia pokrzywdzonego na skutek, o jakim mowa w tym przepisie. Występek opisany w przepisieart. 158 § 1 kkmoże być popełniony umyślnie. Sprawca bierze umyślnie udział w pobiciu ze świadomością, że pobicie zagraża bezpośrednio życiu lub w poważnym stopniu zdrowiu człowieka i tego chce lub przynajmniej na to się godzi.
Przepisart. 158 § 3 kkprzewiduje typ kwalifikowany z uwagi na nieumyślne następstwo pobicia w postaci śmierci ofiary. Na podstawie tego przepisu odpowiadają ci sprawcy, którzy umyślnie uczestniczyli w pobiciu o charakterze niebezpiecznym i można im zarzucić nieumyślność co do takiego następstwa czynu. Przepis ten ma zastosowanie do sprawcy biorącego udział w bójce lub pobiciu wówczas, gdy nie można stwierdzić, że pomiędzy indywidualnym działaniem, a śmiercią pokrzywdzonego zachodzi związek przyczynowy.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności sprawy stwierdzić należy, że oskarżeni w sposób świadomy, działając z zamiarem bezpośrednim, połączyli swoje działania, polegające na agresji fizycznej, przeciwkoT. M.. Agresja ta przejawiała się między innymi na zadawaniu pokrzywdzonemu ciosów, które z uwagi na swą intensywność, energię spowodowały u pokrzywdzonego szereg obrażeń. Poczynione przez Sąd ustalenia nie pozwoliły na ustalenie, który z oskarżonych zadał cios, którego skutkiem było obrażenie w postaci pęknięcia śledziony z krwawieniem do jamy otrzewnej, co było przyczyną śmierci pokrzywdzonego. Urazy zadawane były m.in. w newralgiczne części ciała pokrzywdzonego - głowę, brzuch. Z uwagi na umiejscowienie ciosów, ich intensywność, wielokrotność urazów oskarżeni powinni przewidzieć skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego.
Swoim zachowaniem oskarżeni wyczerpali zatem przedmiotowe i podmiotowe znamiona występku zart. 158 § 3 kk.
K. Ż. (1)dopuścił się przypisanego w niniejszej sprawie udziału w pobiciu tj. umyślnego przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu - w ciągu 5 lat po odbyciu łącznie co najmniej roku kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym w warunkachart. 64 § 1 k.k.za przestępstwo rozboju (wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 15 lutego 2012 roku w sprawie o sygn. III K 1630/11 za czyny zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 1152 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i zart. 190 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.), którą odbywał w okresie od dnia 18 lipca 2011 roku do dnia 8 lutego 2012 roku i od dnia 19 kwietnia 2012 roku do dnia 28 maja 2014 roku (dane o karalności k.170 -171, wyroki z informacją o okresie odbycia kar k.289, 290 – 291, 318 – 320, 321 – 322, 323). Przypisanego czynu oskarżony dopuścił się więc w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych wart. 64 § 2 kk.
Wymierzając oskarżonym karę, Sąd miał na uwadze, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy oskarżonych oraz by uwzględniała zasady i dyrektywy wymiaru kary określone w przepisieart.53 § 1 i 2 kk.
Oceniając stopień zawinienia oskarżonych, Sąd miał na uwadze, że w sprawie nie zachodziły okoliczności ograniczające ich swobodę wyboru i realizacji zachowania zgodnego z prawem. W szczególności oskarżeni ( uwzględniając ich poziom rozwoju intelektualnego, emocjonalnego, społecznego, stan wiedzy, doświadczenia, zdolność odbioru bodźców, informacji oraz ich analizy) nie mieli ograniczonej możliwości rozpoznania faktycznego i społecznego znaczenia czynu; nie mieli ograniczonej możliwości podjęcia decyzji zgodnego z prawem zachowania.
W ocenie Sądu stopień szkodliwości społecznej przestępstwa przypisanego oskarżonym jest wysoki. Dokonując takiej oceny, Sąd miał na uwadze: rodzaj i charakter naruszonego dobra; sposób i okoliczności popełnienia czynu; działanie z zamiarem bezpośrednim (w zakresie udziału w pobiciu pokrzywdzonego); motywację sprawców, których podłożem zachowania było dążenie do wyrządzenia krzywdyT. M.i danie w ten sposób wyraz negatywnym odczuciom żywionym wobec pokrzywdzonego; rażące naruszenie podstawowych reguł ostrożności chroniących życie i zdrowie drugiego człowieka (które doprowadziło do następstwa w postaci śmierci pokrzywdzonego).
Przy wymiarze kary Sąd uwzględnił ponadto, iż w przedmiotowe przestępstwo skutkowało nieodwracalnymi następstwami dla najcenniejszego dobra prawnie chronionego – życia człowieka. Sprawcy działali bez istotnego powodu. Zachowanie pokrzywdzonego nie dawało pretekstu do takiego postępowania oskarżonych.
Jako okoliczność obciążającą Sąd miał na uwadze, iżK. Ż. (1)był uprzednio kilkakrotnie karany, w tym za przestępstwo przeciwko zdrowiu. Przypisanego przestępstwa dopuścił się w warunkachart. 64 § 4 kk. Powrót do przestępstwa wykazał nieskuteczność wcześniej wykonywanej wobecK. Ż. (1)kary pozbawienia wolności. Po opuszczeniu zakładu karnego w 2011 roku oskarżony w miejscu pobytu zachował się nagannie, nadużywał alkoholu, był agresywny, atakował rodzinę (wywiad środowiskowy kuratora k.257 ). W warunkach pozbawienia wolności jego zachowanie jest przeciętne ( opinia penitencjarna k. 295).
Ł. P. (1)przed popełnieniem przedmiotowego przestępstwa nie był karany (k.168). W warunkach izolacji zachowanie oskarżonego jest poprawne (opinia penitencjarna k.293). Na wolności oskarżony przebywał w środowisku osób zdemoralizowanych, nadużywających alkoholu, uważanych za tzw. element przestępczy. Matka kazała mu opuścić mieszkanie z uwagi na nagminne nadużywanie alkoholu (wywiad środowiskowy kuratora k. 220). Fakt, że oskarżony nie był karany przed popełnieniem przedmiotowego przestępstwa nie świadczy o tym, że takie zachowanie miało charakter incydentalny w życiuŁ. P. (1). Oskarżony dopuścił się go w czasie, gdy toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, które zakończyło się prawomocnym skazaniem za przestępstwo zart. 158 § 1 kk, popełnione w dniu 6 marca 2010 rokuo (k.911). W tym kontekście do okoliczności uprzedniej niekaralności oskarżonego nie można przywiązywać nadmiernej wagi. W świetle opinii sądowo- psychiatrycznej i psychologicznej oskarżony ma osobowość psychopatyczną, która przejawia się brakiem internalizacji norma moralnych i prawnych. Nie jest on zdolny do doznawania poczucia winy czy skruchy.
Fakt, że czyn przypisany m oskarżonym w niniejszej sprawie nie ma charakteru incydentalnego, odbiegającego od dotychczasowego sposobu życia – w kontekście przytoczonych wyżej okoliczności – wskazuje na potrzebę poddania oskarżonych długotrwałemu oddziaływaniu w warunkach zakładu karnego, celem wdrożenia ich do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego, ukształtowania w nich przekonania o nieopłacalności popełniania przestępstw oraz zasadność izolowania oskarżonych dla uniemożliwienia im popełniania przestępstw. Wymierzenie oskarżonym kary pozbawienia wolności trwającej kilka lat jest celowe także po to, aby utrwalić w społeczeństwie przekonanie, iż popełnienie tego rodzaju przestępstwa, jakiego dopuścili się oskarżeni, spotykać się będzie ze zdecydowaną reakcją.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart.624 § 1 kpk, mając na uwadze , iż z uwagi na aktualną sytuację majątkową – oskarżeni są pozbawieni wolności, nie pracują, nie posiadają majątku –uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla nich zbyt uciążliwe.