Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 429/16
Data wyroku: 2016-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Kaniok, Jerzy Leder, Dorota Tyrała
Słowa kluczowe: Odszkodowanie Za Niesłuszne Skazanie, Tymczasowe Aresztowanie Lub Zatrzymanie
Podstawa prawna: art. 552 § 4 kpk

Sygn. akt II AKa 429/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 grudnia 2016r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie, II Wydział Karny
Przewodniczący: SA - Jerzy Leder (sprawozdawca)
Sędziowie: SA   - Rafał Kaniok
SA  - Dorota Tyrała
Protokolant  sekr. sąd. Anna Grajber
przy udziale Prokuratora Hanny Gorajskiej - Majewskiej
po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r.
sprawy z wnioskuA. W.o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę z tytułu niesłusznego pozbawienia wolności
na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 21 września2016r. sygn. akt XII Ko 32/16
- utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części,
-- kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
We wniosku z dnia 24 maja 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcyA. W.wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzeczA. W.kwoty 22 000 zł tytułem odszkodowania i kwoty 220 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłe z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania, zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 27 stycznia 2006 r. sprawa o sygn. akt III Kp 327/06. Powyższy środek zapobiegawczy Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Północ zastosował na wniosek Prokuratora Prokuratury Okręgowej Warszawa-Praga w Warszawie, wobec podejrzanegoA. W.w sprawie o sygn. Akt VI Ds 75/05.
Na rozprawie w dniu 21 września 2016 r. pełnomocnik wnioskodawcy poparł powyższy pisemny wniosek w całej rozciągłości.
Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie sygn. akt XII Ko 32/16 wyrokiem z dnia 21 września 2016 r. na podstawieart. 552 § 4i art.§ 4 k.p.k.zasądził od Skarbu Państwa na rzeczA. W.kwotę 11 000 zł (słownie: jedenaście tysięcy 00/100 złotych) tytułem odszkodowania za poniesioną szkodę oraz 154 000 zł (sto pięćdziesiąt cztery 00/100 złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, w pozostałej części wniosek oddalił, kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.
Apelację od wyroku złożył pełnomocnik wnioskodawcy. Na podstawieart. 425 § 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył na korzyśćA. W., wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 12 września 2016 r. w części oddalającej wniosek (punkt II wyroku).
Na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt 2 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił: obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a mianowicie:
-art. 2 § 1 pkt 3 i § 2, art. 4, art. 7, art. 410 i 424 § 1 k.p.k., a wynikającą z pominięcia części dowodów wskazujących na rzeczywisty rozmiar cierpień, upokorzeń doznanych przezA. W.w rezultacie niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania.
Na podstawieart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.wniósł:
o zmianę zaskarżonego wyroku w części oddalającej wniosek, poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzeczA. W.tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę dodatkowo kwotę 66 000 zł, tj. łącznie 220.000 zł.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Z uwagi na charakter orzeczenia sądu ad guem, wynikający z wzorowego wręcz procedowania a następnie bezbłędnego, bo spełniającego wszystkie wymogiart. 424 § 1 k.p.k., uzasadnienia sądu ad guo, rozważania sądu apelacyjnego mogą ograniczyć się do kilku kwestii o charakterze podstawowym, odnoszących się do istoty zarzutów skargi apelacyjnej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie poruszano problematykę wymogów, jakie w świetleart. 457 § 3 k.p.k.musi spełniać uzasadnienie sądu odwoławczego oraz skutków, jakie wywołuje nieprawidłowe sporządzenie tego dokumentu (zob. np. wyrok z dnia 8 marca 2007r., V KK 167/06, LEX nr 260705). W szczególności wskazywano, że w zakresie szczegółowości uzasadnienia sąduad guemobowiązek ten jest zależny, z jednej strony, od zawartości uzasadnienia sąduad guo, z drugiej zaś, od wartości argumentacji skargi apelacyjnej. Dopuszczalne jest w praktyce (a w niektórych przypadkach wręcz pożądane) postępowaniesądu guem, polegające na odwoływaniu się w motywach orzeczenia do stanowiska zawartego w uzasadnieniu wyroku sąduad guo(zwłaszcza wówczas, gdy zarzuty apelacji i uzasadniające je wywody stanowią dowolną polemikę ze stanowiskiem sądumeriti), nie oznacza to jednak całkowitej rezygnacji z przytoczenia jakichkolwiek konkretnych argumentów, w tym choćby mających odniesienie do wywodów sądu pierwszej instancji.
Po tej uwadze o charakterze porządkowym, odnosząc się do skargi obrończej, wskazać należy, że argumenty zawarte w apelacji pełnomocnika wnioskodawcy uznać należy za nietrafne a apelację za niezasadną. Na wstępie stwierdzić należy, że sąd okręgowy w staranny i wnikliwy sposób przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie, a każdy z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poddany został wszechstronnej analizie. Ocena ta uwzględnia wzajemnie odniesienia poszczególnych dowodów, czy wręcz zmieniający się kształt dowodu w trakcie trwania postępowania, respektuje jednocześnie dyrektywy zawarte wart. 7 k.p.k., biorąc pod uwagę każdorazowo wskazania wiedzy, reguły logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Ocena dokonana przez sąd I instancji, której szczegółowy wyraz znalazł się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, uznana być zatem musi za ocenę swobodną, o której mowa wart. 7 k.p.k.i jako taka pozostaje pod ochroną tego przepisu. Kontrola apelacyjna nie wykazała, aby sąd okręgowy przekroczył granice swobodnej oceny dowodów w kierunku oceny dowolnej; nie stwierdzono też w rozumowaniu tego sądu, przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób odpowiadający wymogom określonym wart. 424 k.p.k.luk lub błędów o charakterze logicznym lub faktycznym, które mogłyby stanowić podstawę ewentualnych korekt wyroku.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że w postępowaniu apelacyjnym zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalania tego zadośćuczynienia, a więc gdy uwzględniono niewłaściwe lub nie uwzględniono niezbędnych elementów mających istotne znaczenie dla określenia wysokości kwoty zadośćuczynienia; zatem, generalnie rzecz ujmując, zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny wtedy, gdy przyznano zadośćuczynienie symboliczne zamiast stanowiącego rekompensatę doznanej krzywdy, (por.postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 grudnia 2006 r., IV KK 291/06, Lex nr 324705; z dnia 8 listopada 2007 r„ II KK 197/07, Lex nr 476527; z dnia 19 października 2010 r., II KK 196/10, Lex nr 612478; z dnia 9 lipca 2014 r., II KK 166/14, Lex nr 1488900).
Należy przy tym mieć na względzie – jak trafnie uznał sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na s. 6 – że, stosownie doart. 445 § 1 i 2 k.c., zadośćuczynienie za doznaną krzywdę ma być „odpowiednie”. Konsekwencją tego kryterium jest przyjęcie, że w konkretnych sprawach nie chodzi tylko o ustalenie, czy zasądzona kwota zadośćuczynienia jest symboliczna, lecz o to, czy jest ona „odpowiednia”, a więc naprawiająca w miarę możliwości krzywdę wyrządzoną niesłusznie aresztowanemu. Chociaż użyte wart. 445 § 1 k.c.pojęcie „sumy odpowiedniej” ma charakter niedookreślony, to jednak w orzecznictwie wypracowano kryteria, którymi należy kierować się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Wskazuje się zatem, że musi ono mieć charakter kompensacyjny, a więc winno przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, nie będącą jednakże wartością nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy. Indywidualny charakter zadośćuczynienia przesądza o tym, że ostateczne ustalenia, jaka konkretnie kwota jest „odpowiednia”, z istoty swej należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Nie oznacza to jednak, że może to być uznanie dowolne. Wysokość kwoty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą między innymi z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania, nie jest oczywiście łatwa do precyzyjnego ustalenia. Dokonując ustaleń w tym zakresie, nie można opierać się na jednoznacznych i porównywalnych kryteriach, które różne sądy mogłyby stosować w odmiennych stanach faktycznych. Jest rzeczą oczywistą, że takich jednakowych kryteriów nie można wypracować i wprowadzić do stosowania przez niezawisłe sądy, gdyż każda sprawa o zadośćuczynienie krzywdy jest indywidualna i specyficzna, a nadto każdy człowiek inaczej reaguje na krzywdy.
Skoro jednak przyznane zadośćuczynienie powinno być „odpowiednie”, to musi odzwierciedlać rozmiar doznanej krzywdy, na którą składają się fizyczne i psychiczne cierpienia pokrzywdzonego, zaś ich rodzaj, czas trwania i natężenie, należy każdorazowo określić w kontekście materiału dowodowego sprawy. Bez wątpienia „odpowiednia” kwota zadośćuczynienia, to wartość utrzymana również w granicach odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, a jego wysokość powinna stanowić realną wartość ekonomiczną. Innymi słowy, przy ustalaniu przez sądy, w ramach swobodnego uznania, wysokości zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną niesłusznym pozbawieniem wolności, w tym przez tymczasowe aresztowanie, należy brać pod uwagę wszystkie ustalone w sprawie okoliczności rzutujące na określenie rozmiaru krzywdy wyrządzonej osobie pozbawionej wolności, w tym zwłaszcza okres izolowania jej od społeczeństwa, który w miarę rozciągania się w czasie w naturalny sposób wzmaga poczucie krzywdy. Należy nadto mieć na względzie również te ustalone okoliczności, które wiążą się z aktualną sytuacją dochodzącego zadośćuczynienia i wskazują, że niesłuszne pozbawienie go wolności oddziałuje wyraźnie na jego osobistą sytuację życiową oraz aktualny status społeczny i zawodowy, gdyż stanowi to element pokrzywdzenia go niesłusznym pozbawieniem wolności. Winny również uwzględniać aktualną stopę życiową społeczeństwa oraz dochody poszkodowanego,
     {por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 października 2011 r., IV KK 137/11, OSNKW 2011, z. 11, poz. 105; z dnia 29 maja 2008 r., II CSK 78/08, Lex nr 420389; z dnia 4 lutego 2008 r., III KK 349/07, Lex nr 395071; z dnia 18 sierpnia 2000 r., II KKN 3/98, Lex nr 50900; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010 r., II KK 196/10, R-OSNKW 2010, Nr 1, poz. 1973; wyroki Sądów Apelacyjnych: w Rzeszowie, z dnia 29 stycznia 2015 r., II AKa 1/15, Lex nr 1651938; w Katowicach, z dnia 2 sierpnia 2007 r., II Aka 235/07, Lex nr 370385).

W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji wszystkie te elementy wziął pod uwagę i należycie rozważył, za czym bez reszty przemawia uzasadnienie zaskarżalnego wyroku s. 6 – 7 a w konsekwencji bardzo wysoka kwota zadośćuczynienia, wynosząca aż 154. 000 zł. Także i te, które tak silnie podkreśla autor apelacji w jej uzasadnieniu, a związane z długotrwałością całego postępowania, co wywołało u wnioskodawcy uczucie niższości, upokorzenia i poniżenia, co w orzecznictwie ETPCz jest równoznaczne – jak wywodzi skarżący z poniżającym traktowaniem, naruszającym art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Nie sposób wreszcie nie dostrzec i tego, że kontestowanie wysokości uzyskanego zadośćuczynienia jest, co do zasady, zbliżone do kwestionowania - w zwykłym procesie karnym - rozmiaru zastosowanej represji karnej. Ta zaś z istoty swej, jakkolwiek podlega kontroli i ocenie przez sąd odwoławczy, to wkracza każdorazowo w ramy swobodnego, lecz nie dowolnego, uznania sędziowskiego.
Mając na uwadze wszystkie podniesione okoliczności orzeczono, jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawieart. 554 § 1 k.p.k.