Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 516/16
Data wyroku: 2017-04-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Jabłoński

Sygn. akt II K 516/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 kwietnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:  SSR Tomasz Jabłoński
Protokolant: Katarzyna Nowopolska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 10 listopada i 22 grudnia 2016 roku oraz 23 lutego i 11 kwietnia 2017 sprawy
M. R.,synaD.iE., z domuN.,
urodzonego (...)wG.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 30 stycznia 2016 roku wG.poprzez uderzenieR. Z. (1)z pieści w twarz spowodował u niego obrażenia ciała w postaci stłuczenia twarzy, uraz zębów przednich wymagający replantacji, repozycji, unieruchomienia, stłuczenia prawej ręki, co spowodowało naruszenie czynności narządu ciała (żucia) na czas dłuższy niż siedem dni,
tj. o czyn zart. 157 §1 k.k.,

I
oskarżonego uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu i za to przy zastosowaniuart. 37a k.k.na podstawieart. 157 §1 k.k.,art. 33 §1 i 3 k.k.wymierza oskarżonemu karę 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 15 zł (piętnaście złotych);

II
na podstawieart. 46 §1 k.k.zasądza od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonegoR. Z. (1)kwotę:

a
3040 zł (trzy tysiące czterdzieści złotych) tytułem częściowego naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem,

b
5000 zł (pięć tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia;

III
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 529,28 zł (pięćset dwadzieścia dziewięć złotych dwadzieścia osiem groszy) tytułem kosztów sądowych, w tym opłata w kwocie 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych).

Sygn. akt II K 516/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 29 stycznia 2016 roku przed północąR. Z. (1)iA. D.udali się do swojej znajomejW. K.. W domu, w którym mieszkała, odbywała się wówczas rodzinna impreza. W spotkaniu uczestniczyli, między innymi, jej rodziceK.iA. K., siostraD. K., a także jej kolegaM. R.. Obecne na imprezie osoby (w tym takżeR. Z. (1)iA. D., którzy nie mieli jeszcze wówczas ukończonego 18-go roku życia) spożywały alkohol.
Po północy, to jest w dniu 30 stycznia 2016 roku około godziny 3.00,A. D.zaczął zasypiać na kanapie.R. Z. (1)położył się natomiast na łóżkuD. K.. Wzbudziło to złośćK. K. (2), która kazała mężczyznom opuścić dom.R. Z. (1)iA. D.spełnili żądanie i udali się do wyjścia. Wraz z nimi dom opuścił takżeM. R., który postanowił udać się do swego mieszkania przyul. (...).
Gdy mężczyźni przechodzili przez furtkę,R. Z. (1)powiedział głośno do stojącej na balkonieK. K. (2): „Jak tak można?! Chuj ci w dupę!”K. K. (2)podeszła wówczas do niego i zapytała, dlaczego się tak do niej odzywa. Pokrzywdzony odpowiedział, że nie mówił do niej, lecz do swego kolegi. Po chwili stojący obokM. R.zwrócił się doK. K. (2)z pytaniem, czy chce, aby uderzyłR. Z. (1)za obraźliwe słowa. Odpowiedziała mu wówczas, żeby zostawił go w spokoju, a następnie wróciła do domu. Oskarżony zaproponował wówczas, że odprowadziR. Z. (1)iA. D.i udał się z nimiul. (...)w kierunkuul. (...).
W drodze do domu,R. Z. (1)obawiał sięM. R.. W związku z tym, na wysokości obwodnicy południowejT., obaj skręcili w prawo, a następnie przeskoczyli przez rów melioracyjny i udali się ścieżką w stronęul. (...).M. R.pożegnał się wówczas z nimi i doszedł doul. (...). nNastępnie przebiegł do miejsca, w którym krzyżuje się ona zul. (...).
Po upływie kilku minut, idący wzdłużul. (...)zauważyli przed sobą mężczyznę. Gdy podeszli bliżej, zauważyli, że toM. R.. Oskarżony podszedł wówczas do nich i wyprowadził nagły cios pięścią, uderzającR. Z. (1)w twarz. Na skutek uderzenia, doszło do wybicia przedniego górnego zębaR. Z. (1). Pokrzywdzony upadł.M. R.podszedł do niego z zamiarem zadania kolejnych ciosów. Następnie oskarżony przewrócił się aA. D.usiadł na niego. Złapał go za ręce chcąc uniemożliwić mu dalsze bicieR. Z. (1). Widząc to,R. Z. (1)stwierdził omyłkowo, że toA. D.jest bity przez oskarżonego. Podszedł wówczas bliżej i zaczął zadawać koledze ciosy w plecy.A. D.krzyknął wówczas: „Co robisz?!” Pokrzywdzony przestał go wówczas uderzać. GdyA. D.wstał,M. R.udał się w kierunkuul. (...). Natomiast pokrzywdzony poszedł zA. D.do domu, który znajduje się przyul. (...). Około godziny 9:00 obaj udali się do szpitala, gdzie pokrzywdzony został poddany badaniom oraz skierowany na konsultację chirurgiczną.
Dowody:
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoM. R.– k. 28v-29 zał. 1, 47v-48 akt głównych; zeznania świadkaR. Z. (1)– k. 2 zał. 1, 48-49 akt głównych; zeznania świadkaR. D.– k. 15v-16, 24v zał. 1, 49v-50 akt głównych; zeznania świadkaK. K. (2)– k. 21v-22 zał. 1, 50v-51 akt głównych; częściowo zeznania świadkaK. R.– k. 61 akt głównych; częściowo zeznania świadkaD. K.– k . 62 akt głównych; dokumentacja medyczna – k. 3-8 zał. 1; mapka ze szkicem sytuacyjnym – k. 113 akt głównych;
W związku z uderzeniem zadanym przezM. R.,R. Z. (1)doznał stłuczenia twarzy i stłuczenia ręki, a także urazów zębów przednich: wybicia tzw. górnej prawej jedynki, zwichnięcia oraz złamania koron w obrębie tkanek twardych tzw. górnej prawej i lewej dwójki. Obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała (żucia) na czas dłuższy, niż 7 dni.
Dowody:
dokumentacja medyczna – k. 3-8 zał.1 ; opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – k. 20 zał. 1;
W związku z odniesionymi obrażeniami ciała,R. Z. (1)zmuszony był podjąć leczenie stomatologiczne. Łączny koszt leczenia do dnia wydania wyroku wyniósł 3.040 złotych.
Dowody:
faktury VAT – k. 100, 111-112 akt głównych; rozliczenia wizyt stomatologicznych – k. 101-110 akt głównych;
M. R.nie był dotąd karany.
Dowód:
karta karna – k. 83 akt głównych;
Sąd zważył, co następuje:
Ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd oparł się na zeznaniach świadkówR. Z. (1),A. D.,K. K. (2)iW. K., opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, a także na dokumentach urzędowych i prywatnych. Wyjaśnienia oskarżonegoM. R., a także zeznania świadkaK. R.posłużyły poczynieniu ustaleń faktycznych jedynie częściowo.
W przedmiotowej sprawie bezsporne było to, że po wyjściu z domu należącego doK.iA. K.,M. R.towarzyszyłR. Z. (1)iA. D.przez część ich drogi powrotnej do domu pokrzywdzonego oraz to, że po rozdzieleniu, osoby te spotkały się ponownie na roguulic (...). Tym niemniej, wyjaśniając zarówno w toku dochodzenia, jak i na rozprawie,oskarżonyM. R.utrzymywał, że to on padł ofiarą agresji ze strony pokrzywdzonego iA. D., którzy mieli go kopać leżącego na ziemi. Przy czym, on uderzył jednego z nich otwartą ręką w twarz. Nie uderzył natomiast pięścią. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie, uznając je za wyraz jego linii obrony. Należy przede wszystkim wskazać, że wyjaśnienia oskarżonego były częściowo niekonsekwentne. W toku dochodzenia utrzymywał on bowiem, że tuz przed zdarzeniem szedł na spotkanie z kolegąM. B.i jego znajomymi, którzy przebywali na stacjiS.. Z tym, że on nie wie, „jak to się zaczęło. Kto kogo pierwszy uderzył”. Natomiast na rozprawie oskarżony wyjaśniał częściowo odmiennie, twierdząc tym razem kategorycznie, że po ponownym spotkaniu,R. Z. (2)lubA. D.go uderzył. On zaś próbował się bronić i uderzył go otwartą dłonią. Przy czym oskarżony szedł wówczas naul. (...), gdyż chciał odebrać telefon od kolegi, który tam mieszka, z którym spotyka się czasem na stacjiS.. Warto w tym miejscu zauważyć, że wyjaśnienia oskarżonego budzą wątpliwości z punktu widzenia wskazań doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, uderzenia otwartą dłonią, są o wiele częściej zadawane przez osoby, które przyjmują postawę ofensywną i są formą zaczepki. Ten sposób zadawania ciosu o wiele bardziej naraża uderzającego na skuteczne kontruderzenie, co ma szczególne znaczenie w sytuacji, gdy osoba, przeciwko której ma być wymierzony cios, spodziewa się jego wyprowadzenia. Zatem, w ocenie Sądu, gdybyM. R.jedynie bronił się, to dużo bardziej prawdopodobne jest, że zasłaniałby się rękoma i ewentualnie starałby się zadawać ciosy pięścią. Wyprowadzaniu tego typu ciosów oskarżony jednak zaprzeczał. Warto również zauważyć, że w sytuacji, gdyby oskarżony był kopany i bity pięściami leżąc przez 4 minuty na ziemi, to najprawdopodobniej odniósłby stosunkowo dotkliwe obrażenia, wymagające pomocy lekarskiej. Tymczasem, oskarżony nie udał się do szpitala, gdyż, jak stwierdził, pomyślał, że „to nie jest nic takiego” (k. 47v akt głównych). Za wątpliwie z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego uznać także należy twierdzenie, iżM. R.miał nad ranem spotykać się z kolegą na(...)bez konkretnego powodu.
WyjaśnieniaM. R.w omawianych kwestiach były sprzeczne z zeznaniami świadków biorących udział w przedmiotowym zdarzeniu, tj.zeznaniamiR. Z. (1)iA. D..Sąd dał wiarę tym zeznaniom, gdyż były one konsekwentne, logiczne i wzajemnie się uzupełniały, tworząc uporządkowaną chronologicznie całość. Świadkowie ci przedstawili spójny opis wydarzenia z 30 stycznia 2016 roku, podając że po wyjściu z imprezy, doR. Z. (3)podeszłaK. K. (2), która zarzuciła pokrzywdzonemu skierowanie wulgarnych słów pod jej adresem. Według nich, stojący przy posesjiM. R.miał pytać, ją o to, czy chce aby uderzyłR. Z. (1). ZeznaniaR. Z. (1)iA. D.wskazują na to, że oskarżony miał powód ku temu, by uderzyć pokrzywdzonego, a mianowicie, chciał się zemścić za obrażenie matki swojej koleżanki. Relację pokrzywdzonego iA. D.dotyczącą obaw przed agresją odprowadzającego ichM. R.potwierdza fakt, że wymienieni udali się w stronę domu przechodząc pod estakadą obwodnicy południowejT.(okoliczność tę potwierdził nawet oskarżony), a następnie dochodząc polną drogą doul. (...), co wymagało między innymi przeskoczenia rowu melioracyjnego. Należy zaznaczyć, że w normalnych okolicznościach nie mieliby oni powodu, by wybierać właśnie tę niedogodną drogę, zwłaszcza, że (jak wynika z szkicu sytuacyjnego na mapce – k. 113 akt głównych) nie była to droga „na skróty”. W dniu popełnienia czynu, pokrzywdzony mieszkał z rodzicami w domu przyul. (...). Do domu tego można dojśćul. (...), tj. ulicą którą przed ponownym spotkaniem zR.,Z.iA. D.podążył oskarżony. ZeznaniaR. Z. (1)iA. D.przeczą wyjaśnieniom oskarżonego, jakoby ząb pokrzywdzonego został wybity przezA. D.. WedługM. R.,A. D.miał uderzyć pokrzywdzonego, po tym, jak otrzymał od niego ciosy siedząc na oskarżonym.R. Z. (1)iA. D.kategorycznie zaprzeczyli temu stwierdzeniu. Ich zeznania w tym zakresie nie budzą wątpliwości Sądu. Trudno bowiem sobie wyobrazić, ażeby bili się oni między sobą tak zaciekle, że doszło do wybicia zęba jednego z nich, po czym natychmiast pojednali się, a następnego dnia postanowili złożyć fałszywe zawiadomienie obciążająceM. R.. Warto w tym kontekście zauważyć, że niedługo po zdarzeniu, tj. o godzinie 4:11,R. Z. (1)wysłałW. K.zdjęcia przestawiające wygląd swojej twarzy po pobiciu, a także wiadomości, w których skarżył się na to, że został uderzony przez oskarżonego (a nie przezA. D.) i został pozbawiony zęba, a nadto tłumaczy, że wulgarne słowa usłyszane przez jej matkę (domniemany powód agresji) nie były skierowane do niej (k. 69-74 akt głównych). ŚwiadekW. K.potwierdziła w swych zeznaniach autentyczność wymienionych wiadomości.

    ŚwiadekK. K. (2)
zeznała, że przed zdarzeniem usłyszała, żeR. Z. (1)zwrócił się do niej słowami „c. d.”, po czym podeszła do niego, by zapytać, dlaczego się tak do niej odezwał. Pokrzywdzony odparł wówczas, że mówił do kolegi. Świadek podała również, żeM. R.wyszedł z jej domu w tym samym czasie. Ona nie była jednak świadkiem zdarzenia opisanego w akcie oskarżenia, gdyż po rozmowie z pokrzywdzonym wróciła do domu. Natomiast
    świadekW. K.
potwierdziła otrzymanie wiadomości dotyczących pobicia przezM. R.. Nadto podała, że zdarzeniu dowiedziała się, żeR. Z. (1)iA. D.bili się między sobą. Sąd dał wiarę zeznaniomW. K.iK. K. (2), gdyż były logiczne i w przeważającym zakresie dotyczyły okoliczności bezspornych. Przy czym należy uznać, że stwierdzenieW. K.o tym, że pokrzywdzony bił się zA. D.należy tłumaczyć jako efekt nakładania się dwóch częściowo sprzecznych relacji, które dotarły do świadka po zdarzeniu. Warto zauważyć, że mimo znajomości z oskarżonym, świadkowie nie potwierdzili, jakoby w trakcie pobytu w doku przyul. (...), pokrzywdzony iA. D.zachowywali się agresywnie. Nadto,K. K. (2), mimo iż miała powód, bo odczuwać niechęć wobecR. Z. (1), nie wykluczyła tego, że oskarżony pytał ją, czy ma uderzyć pokrzywdzonego. Stwierdziła jednak, że nie pamięta szczegółów zdarzenia z uwagi na stan znacznego upojenia alkoholowego, w jakim się znajdowała. Warto w tym miejscu zauważyć, że znieważenieK. K. (2)przezR. Z. (1)było w zeznaniach świadków i wyjaśnieniach oskarżonego kwestią sporną, przy czym zaistnienie takiego zdarzenia zostało w znacznym stopniu uprawdopodobnione. SamR. Z. (1)przyznał, że został oskarżony przezK. K. (2)o wulgarne i obraźliwe zwrócenie się do niej, choć zaprzeczał, że dopuścił się takiego zachowania. Ponieważ wątpliwości tej nie sposób usunąć, Sąd rozstrzygnął ją na korzyść oskarżonego, przyjmując, że słyszał on, jak pokrzywdzony mówi doK. K. (2)„

c. d.!”, po czym chciał stanąć w jej obronie.
Sąd dał wiarę zeznaniomświadkaZ. Z. (2), która opisała okoliczności, w jakich dowiedziała się wybiciu zębaR. Z. (1)oraz wydarzeniach poprzedzających pobicie pokrzywdzonego. Nadto opisała przebieg leczenia pokrzywdzonego. Zeznania te były logiczne i dotyczyły okoliczności bezspornych.
Nie miały znaczenia zeznaniaświadkaD. K., która nie miała wiedzy na temat agresywnego zachowania uczestników imprezy w domu przyul. (...), a także o przebiegu wydarzeń, do których doszło po opuszczeniu domu przez oskarżonego i pokrzywdzonego.
Sąd z ostrożnością potraktował zeznania siostry oskarżonego,K. R.. Wprawdzie przyznała ona, że wiedzę o przedmiotowym zdarzeniu posiada jedynie z relacji brata. Tym niemniej, twierdzenia świadka dotyczące rzekomych rozległych siniaków i rany głowyM. R., w świetle opisanych wyżej dowodów, mogą rodzić podejrzenia, że świadek zeznawała częściowo według instrukcji oskarżonego. Zwłaszcza, że oskarżony złożył wniosek o jej przesłuchanie dopiero na etapie postępowania sądowego. Warto przy tym zauważyć, żeK. R.podawała, że według jej wiedzy, oskarżony został zaatakowany od tyłu. Przeczy to wyjaśnieniom oskarżonego, który utrzymywał, że zdołał wyprowadzić cios otwarta dłonią, co w sytuacji nagłej napaści od tyłu i powalenia na ziemię byłoby niemożliwe.
Sąd oparł się na opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej, gdyż brak było podstaw do kwestionowania ich rzetelności. Została ona wydana przez osobę posiadającą niezbędne kwalifikacje i doświadczenie zawodowe we wskazanej dziedzinach nauki. Jest przejrzysta, spójna i pełna. Formułuje jasne odpowiedzi na pytania postawione w postanowieniu o dopuszczeniu tego dowodu. W trakcie rozprawy, biegłyW. M.w całości podtrzymał ustalenia poczynione w postępowaniu przygotowawczym. Z punktu widzenia wskazań doświadczenia życiowego nie budzi wątpliwości stwierdzenie biegłego o tym, że uderzenie pięścią może doprowadzić do urazu zębów, w tym do ich wybicia.
Sąd oparł się na dokumentach urzędowych przywołanych w ustaleniach faktycznych. Zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawem przepisanej formie. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.
Brak było również podstaw do zakwestionowania dokumentów prywatnych.
Ustalony stan faktyczny dawał podstawy do przypisaniaM. R.zarzucanego mu czynu. Wymierzając cios pięścią w twarzR. Z. (1), oskarżony spowodował u niego m. in. obrażenia urazów zębów przednich w postaci wybicia tzw. górnej prawej jedynki, zwichnięcia oraz złamania koron w obrębie tkanek twardych tzw. górnej prawej i lewej dwójki. Spowodowały one naruszenie czynności narządu ciała (żucia) na czas dłuższy, niż 7 dni. W ten sposób doszło do wypełnienia znamion przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.
W czasie popełnienia przez oskarżonego przypisanych mu czynów, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca ich kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonego. Nie był on w szczególności w znacznym stopniu ograniczony w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swoich czynów przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych.M. R.jest i już w trakcie popełnienia czynów był osobą dorosłą. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonego.
Stopień szkodliwości społecznej czynówM. R.należy określić, jako niemały. Oskarżony dopuścił się przypisanego mu czynu na szkodę małoletniego. Działał z premedytacją, o czym świadczy fakt, że czekał na pokrzywdzonego, stojąc na roguulic (...). Zadany przez niego znienacka cios wywołał u pokrzywdzonego dotkliwe obrażenia części ciała, której funkcjonowanie ma istotny na komfort życia. Przy czym naruszenie czynności narządu ciałaR. Z. (1)trwało znacznie dłużej niż 7 dni – leczenie pokrzywdzonego nie zostało zakończone do momentu wydania wyroku. Na skutek przejściowego zeszpecenia i istotnego pogorszenia się stanu zdrowia, pokrzywdzony doznał znacznych cierpień o charakterze fizycznym i psychicznym. Nadto, w związku z podjętym leczeniem, pokrzywdzony poniósł istotną szkodę majątkową. Pokreślenia wymaga fakt, że oskarżony nie zaniechał dobrowolnie ataku na pokrzywdzonego ale został powstrzymany przezA. D.. Gdyby nie interwencja świadka ilość zadanych ciosów mogłaby być większa, a zakres obrażeń rozleglejszy. Tym niemniej, należy mieć również na uwadze motywację, jaka przyświecała oskarżonemu, który kierował się pragnieniem obrony czciK. K. (2).
W punkcie I. sentencji wyroku, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 180 stawek grzywny po 15 złotych.
Na niekorzyśćM. R.przemawiają okoliczności przeważające przy ocenie szkodliwości społecznej jego czynu (opisane powyżej), a zwłaszcza wzgląd na wiek pokrzywdzonego, postać zamiaru oraz negatywne następstwa czynu. Za okoliczność obciążającą należy także uznać działanie pod wpływem alkoholu.
Na korzyść oskarżonego przemawia fakt, że nie był on dotąd karany. Za okoliczność łagodzącą należy także uznać fakt, że oskarżony działał w odpowiedzi na naganne zachowanieR. Z. (1), który przy użyciu bardzo wulgarnych i dosadnych słów znieważył matkęD. K.. Tym niemniej należy również podkreślić, że okoliczność ta nie może stanowić usprawiedliwienia dla dokonania badanego czynu. Oczywiste jest to, żeM. R.uderzył pokrzywdzonego po upływie kilkunastu minut od momentu, w którym miało dojść do znieważenia i to mimo wyraźnej prośbyK. K. (2), by nie robił krzywdyR. Z. (1). Działania oskarżonego nie sposób rozpatrywać w ramach kontratypu obrony koniecznej, choćby z uwagi na to, że nie odpierał on bezpośredniego zamachu na dobro chronione prawem.
Liczba stawek dziennych wymierzonych w ramach orzeczonej kary grzywny jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Nie ulega wątpliwości, żeM. R.jest w stanie uiścić orzeczoną grzywnę. Zasądzona kwota nie wykracza poza jego potencjalne możliwości zarobkowe i płatnicze. Orzeczonej kary grzywny nie sposób uznać za nadmiernie surową.
Sąd doszedł do przekonania, że orzeczenie kary grzywny jest najtrafniejszym środkiem reakcji karnej, jaki można zastosować wobec oskarżonegoM. R.. Wprawdzie dopuścił się on czynu o niemałym stopniu szkodliwości społecznej. Tym niemniej, nie był dotąd karany i nie zdradza cech demoralizacji. Dotychczasowa postawa życiowa oraz charakterystyka oskarżonego pozwalają przypuszczać, że jego czyn miał charakter incydentalny, był efektem nieroztropnej decyzji. Sąd uznał, że orzeczenie wobecM. R., za czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania, bezwzględnej kary pozbawienia wolności stanowiłoby sankcję nieadekwatnie surową. Jednocześnie Sąd uznał, że zastosowanie takiej kary z warunkowym zawieszeniem wykonania mogłoby wywołać u niego poczucie bezkarności. W ocenie Sądu, cele kary wobecM. R.zostaną zrealizowane dzięki nałożeniu na niego dolegliwości finansowych w postaci kary grzywny oraz środków kompensacyjnych w postaci obowiązku naprawienia szkody i nawiązki. Oskarżony jest młodym człowiekiem utrzymującym się z własnej pracy. Konieczność uiszczenia łącznej kwoty 10.740 złotych na rzecz Skarbu Państwa i pokrzywdzonegoR. Z. (1)będzie dla niego na tyle przykrym doświadczeniem, że gruntownie(...)on swe postępowanie i zaniecha popełniania podobnych przestępstw w przyszłości.
W punkcie II. sentencji wyroku Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poniesionej przez pokrzywdzonego z tytułu opłacenia kosztów leczenia stomatologicznego oraz nawiązkę na rzeczR. Z. (1)w kwocie 5.000 złotych. Kwota zasądzona tytułem obowiązku naprawienia szkody została należycie wykazana przedłożonymi przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego fakturami VAT. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia te powinny wzmocnić wychowawcze oddziaływanie orzeczonej kary i wyeksponować w świadomości oskarżonego naganny charakter popełnionego czynu, a nadto przyczynić się do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Sąd uznał, że wnioskowana przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego kwota 5.000 złotych tytułem zadośćuczynienia nie jest zbyt wygórowana i uwzględnia zakres cierpień odczuwanych przez pokrzywdzonego w związku z czynemM. R.. Można mieć nadzieję, choć częściowo wynagrodzi onaR. Z. (1)zarówno odczuwany ból fizyczny, jak i przykre przeżycia psychiczne związane bezpośrednio z badanym czynem oraz długotrwałym leczeniem stomatologicznym.
Sąd obciążył oskarżonego kosztami procesu, albowiem swym zachowaniem przyczynił się do ich powstania.M. R.jest młodym, zdrowym mężczyzną i osiąga stały dochód. Uiszczenie niewygórowanych kosztów nie będzie dla niego zbyt uciążliwe.