Sąd Rejonowy w Łomży
VII Zamiejscowy Wydział Karny w Kolnie
Sygnatura akt: VII W 113/17
Data wyroku: 2017-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt VII W 113/17

UZASADNIENIE
Na podstawie całokształtu materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 16 lutego 2017 r. około godziny 8:00M. G.w miejscowościP.powiatu(...)kierował samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)poruszając sięulicą (...). W tym momencieulicą (...)zR.wP.do skrzyżowania zulicą (...)zbliżył się kierujący pojazdem markiJ. (...)onr rej. (...)M. P.. Nie zauważywszy pojazdu nadjeżdżającego z lewej strony drogą z pierwszeństwem przejazduM. P.rozpoczął manewr skrętu w lewo. Widząc wyjeżdżający z drogi podporządkowanej na jego pas ruchu samochódM. G.podjął gwałtowne hamowanie w trakcie którego jego samochód zaczęło znosić na lewą stronę jezdni. Po zauważeniu zbliżającego się pojazduM. P.zaniechał manewru skrętu w lewo i zdecydował się pojechać prosto w kierunku wjazdu na posesjęH. C.. Pomimo manewrów podjętych przez kierujących hamujący pojazd markiO. (...)przednim lewym narożnikiem uderzył w lewy bok pojazduJ. (...)na wysokości tylnego koła. Kierujący pojazdami zatrzymali się i bez wzywania policji we własnym zakresie zabezpieczyli pojazdy, podejmując następnie zakończone niepowodzeniem próby ugodowego ustalenia kwestii odpowiedzialności za spowodowanie kolizji. Droga w miejscu zdarzenia posiadała jezdnię o nawierzchni asfaltowej, która w czasie kolizji była zaśnieżona. W miejscu zdarzenia obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. W chwili zdarzenia panowała pora dzienna, widoczność była dobra.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów:
częściowo wyjaśnień obwinionegoM. P.(k. 60), zeznań świadków:A. M.(k. 61),M. G.(k. 61),J. G.(k. 61),K. J.(k. 61),A. G.(k. 61),E. P.(k. 61),B. C.(k. 71) iB. M.(k. 71), fotografii (k. 7-15, 19, 76-86), notatki (k. 16), oświadczenia (k. 45), informacji (k. 33), opinii biegłego sądowego z zakresu ruchu drogowego (k. 91-108).
ObwinionyM. P.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W swoich wyjaśnieniach złożonych na rozprawie podał, że przed wykonaniem manewru skrętu w lewo zatrzymał się i upewnił się co możliwości bezpiecznego wykonania manewru. Gdy zaczął skręcać zobaczył w odległości ok. 100 m nadjeżdżający samochód, który jechał jego pasem ruchu. Widząc, że samochód ten nie reaguje zjechał wówczas we wjazd na posesjęH. C., gdyż w przeciwnym wypadku po ok. 30 metrach doszło by do zderzenia czołowego. Pomimo tego, gdy już tylko tylne lewo koło jego pojazdu pozostało na krawędzi jezdni doszło do zderzenia. Po zdarzeniu przyjechała jego siostra i napisała oświadczenie, któreM. G.podpisał, zobowiązując się dostarczyć aktualną polisę OC pojazdu, której nie miał przy sobie. WieczoremM. G.przyjechał z żoną i ojcem i wówczas zażądał zwrotu pieniędzy za naprawę samochodu w zamian za numer polisy. On się nie zgodził, po czym wspólnie zdecydowali, aby następnego dnia udać się na policję, żeby funkcjonariusze rozstrzygnęli kto jest sprawcą kolizji. Policjanci stwierdzili, że nie byli na miejscu zdarzenia i sprawa musi iść do sądu, jeżeli nie załatwią tego między sobą. Przyznał, że po którejś wizycie z koleiM. G.dla świętego spokoju i oszczędzenia czasu żeby nie jeździć po sądach zaoferował mu 500 zł rezygnując z ubiegania się o numer polisy, gdyż pokrył naprawę z ubezpieczenia autocasco (k. 60).
Sąd zważył, co następuje:
Wyjaśnienia obwinionego, w części w której nie przyznał się do winy nie zasługują na wiarę. Przeczy im bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonegoM. G., potwierdzonych opinią biegłego sądowegoT. M.oraz dokumentacją fotograficzną.
ŚwiadekM. G.zeznał jak w ustalonym stanie faktycznym. Podał, że jadąc do pracy przez miejscowośćP.zobaczył, że samochódM. P.stał z włączonym kierunkowskazem. Gdy dojechał na odległość ok. 25-30 metrów wówczasM. P.wyjechał, a on zaczął hamować. Wtedy ściągnęło go na lewo, po czym uderzył w koło samochoduM. P.i odbiło go w prawą stronę. Zeznał, iż w momencie zderzenia samochódM. P.połową pojazdu był we wjeździe posesjiH. C., ale jego tył był jeszcze na jezdni. Dodał, że wfirmie (...)spisali oświadczenie, które on podpisał bez czytania jako kierowca pojazdu, a nie sprawca zdarzenia. Przyznał, że miał dowieźć polisę OC, ale wyłącznie po to, żebyM. P.mógł naprawić samochód z jego polisy, a on z polisyP.. Potem się już na to nie zgodził.M. P.chciał od niego polisę, a w zamian dawał mu tylko 500 zł, podczas gdy szkoda miała wartość 1500 zł (k. 61). Zeznania świadka w zakresie samego przebiegu zdarzenia są szczegółowe i konsekwentne, a drobne rozbieżności dotyczą wyłącznie uzgodnień i ustaleń pomiędzy stronami już po zdarzeniu, przez co nie mogą rzutować na wiarygodność świadka. Wiarygodność jego zeznań potwierdzają przy tym wprost ustalenia poczynione przez biegłego z zakresu ruchu drogowegoT. M..
Biegły z zakresu ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków drogowychT. M.stwierdził bez żadnych wątpliwości, iż obwiniony decydując się wyjechać zulicy (...)zR.naulicę (...)nie zachował należytej oceny sytuacji nie uwzględniając panujących warunków drogowych, czym spowodował zagrożenie skutkujące kolizją pojazdów. Wskazał, że pojazd kierowany przezM. G.znajdował się na drodze z pierwszeństwem przejazdu, przez co wjechanie pojazdu obwinionego na skrzyżowanie w sytuacji gdy po tej samej drodze poruszał się inny pojazd było przyczyną zdarzenia. Jednocześnie biegły na podstawie dokumentacji fotograficznej ustalił, iż kolizja zaistniała na pasie do jazdy w ruchu przeciwnym do ruchu pojazduO., co jednakże nie ma znaczenia dla kwestii sprawstwa, gdyż pojazdO.znalazł się na nim na skutek hamowania wymuszonego wjechaniem pojazdu obwinionego. Ustalone miejsce kolizji zatem potwierdza zeznaniaM. G., zaprzeczając wyjaśnieniom obwinionego jakoby doszło do niej już na krawędzi jezdni (k. 98, 101). Opinia biegłego została w sposób należyty uargumentowana oraz poparta rekonstrukcyjną symulacją ruchu. Dlatego też Sąd uznał opinię za wiarygodny materiał dowodowy i oparł na niej ustalenia stanu faktycznego.
Ustalenia biegłego co do miejsca kolizji potwierdzają nadto zeznania świadkaH. C.. Podał on, że usłyszał huk i wyszedł z domu. Zobaczył wówczas, że obaj kierowcy już stali na jezdni. SamochódM. P.nie stał jeszcze całkiem we wjeździe, aleM. P.zapytał się go czy może podjechać do przodu i podjechał na długość samochodu (k. 71). Sąd nie miał wątpliwości co wiarygodności zeznań tegoż świadka, skoro jest osobą postronną zarówno dla obwinionego, jak i pokrzywdzonego. Także świadekK. J.podał, żeM. G.próbował hamować, gdyż słyszał hamowanie i zaraz huk. Zeznał, że zderzenie było na skrzyżowaniu, po czymM. P.wjechał we wjazd do bramy, a pojazdM. G.odbiło w stronę drogi z której wyjeżdżałM. P.(k. 61).
Niewiele wniosły do postępowania zeznania pozostałych świadków, gdyż albo swoje relacje oparli oni na relacjach uczestników kolizji, albo zeznawali na okoliczność pozdarzeniowych ustaleń stron co do tego z czyjej polisy winna nastąpić naprawa uszkodzeń. Ustalenia te z oczywistych przyczyn nie mogą jednakże stać się podstawą ustaleń czynionych przez sąd odnośnie samego stanu faktycznego, gdyż jak wynika tylko z samych z zeznańM. G.i wyjaśnień obwinionego, ustalenia te zmieniały się z początkowej odpowiedzialnościM. G.wynikającej z podpisanego przez niego oświadczenia do końcowego przyjęcia na siebie odpowiedzialności przez obwinionego, proponującego jednakże zbyt niską kwotę tytułem kosztów naprawy pojazdu pokrzywdzonego. Fakt zatem podpisania oświadczenia z k. 45 przezM. G.bezpośrednio po zaistnieniu kolizji nie wpływa zatem w żaden sposób na jego ewentualne zawinienie i to nie tylko na skutek wycofania się z niego jeszcze tego samego dnia (czemu nie zaprzeczał obwiniony). W tym miejscu można tylko zauważyć, że już sam szkic na oświadczeniu nie jest zgodny z ustalonym stanem faktycznym, gdyż jak wynika z dokumentacji fotograficznej wjazd na posesjęH. C.znajduje się w tak niewielkiej odległości od osi skrzyżowania, że obwiniony po skręcie nie miał nawet możliwości wyprostowania samochodu na pasie ruchu na który wjechał.
ŚwiadekA. M.funkcjonariuszka KPPK.zeznała, że pokrzywdzony i obwiniony zgłosili się na komendę celem wskazania sprawcy kolizji. Podała, iż siostra obwinionego i żona pokrzywdzonego pokazały zdjęcia, strony przestawiły wersję wydarzeń i razem z naczelnikiem wydziału ruchu drogowego stwierdzili sprawstwo obwinionego (k. 61).E. P.siostra obwinionego nie była bezpośrednim świadkiem zdarzenia i jedynie wykonała zdjęcia oraz uczestniczyła w ustaleniach pokolizyjnych, podobnie jak świadekJ. G.(k. 61).J. G.nadmieniła przy tym, że mąż przekazał jej o polubownym załatwieniu sprawy i obopólnej winie, ale po konsultacji odmówiła przekazania polisy (k. 61). Z koleiA. G.podał, że ustalenia stron go nie interesowały, potwierdzając jedynie, iżM. P.oferował kwotę 500 zł w zamian za prawo do skorzystania z polisy OC (k. 61).
Nic nie wniosły natomiast zeznania świadkaB. M.(k. 71), który także pojawił się już po kolizji, gdy samochódM. G.był już na podwórkuK. J..
Reasumując, Sąd uznał, iż wyjaśnienia obwinionego w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie są wiarygodne, zaś oceniane w świetle całości materiału dowodowego prowadzą do przekonania, iż wina jego nie budzi wątpliwości.
Sprawcą wykroczenia z art. 86§1 kw jest ten, kto nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla odpowiedzialności z art. 86§1 kw konieczne jest zatem ustalenie, że sprawca nie zachował należytej ostrożności, a więc takiej jaka była wymagana w danej sytuacji i tym spowodował zagrożenie w ruchu drogowym.
ObwinionyM. P.wykonywał manewr skrętu w lewo. Zgodnie zart. 25 ust.1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowymkierujący pojazdem zbliżając się do skrzyżowania oznakowanego znakiem nakazującym ustąpienie pierwszeństwa przejazdu musi zachowaćszczególną ostrożnośći ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony. Szczególna ostrożność polega przy tym na upewnieniu się, czy można dokonać zmiany kierunku jazdy na skrzyżowaniu lub wjechania na nie bez utrudnienia ruchu lub spowodowania jego zagrożenia. Innymi słowy, kierujący pojazdem musi być na tyle uważny, by zdążyć zaniechać zmiany kierunku jazdy lub zrezygnować z wjechania na skrzyżowanie, gdyby kontynuowanie manewru stwarzało zagrożenie dla ruchu drogowego lub zmuszało innego uczestnika ruchu do podjęcia manewru obronnego. W niniejszej sprawieM. P.zaprzestając manewru skrętu w lewo i jadąc na wprost we wjazd posesjiH. C.podjął co prawda działania wynikające z reguł szczególnej ostrożności, jednakże były one spóźnione, przez co okazały się one bezskuteczne. Wcześniej podejmując wykonanie manewru skrętu w lewo bez upewnienia się czy z lewej strony nie nadjeżdża inny pojazd (a miał ku temu warunki albowiem dysponował lustrem usytuowanym przy drodze), bez wątpienia naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że obwinionyM. P.swoim zachowaniem wypełnił przedmiotowe i podmiotowe znamiona wykroczenia polegającego na niezachowaniu należytej ostrożności i spowodowaniu zagrożenia w ruchu lądowym. Sąd uzupełnił przy tym w opisie czynu przypisanego obwinionemu nie zachowanie przez niego szczególnej ostrożności, do której był zobowiązany wykonując manewr skrętu w lewo.
W przedmiotowej sprawie Sąd z mocy art. 86§1 kw wymierzył obwinionemuM. P.karę grzywny w wysokości 300 złotych. Wymierzając kary w takiej wysokości, Sąd miał na uwadze społeczne aspekty kary zarówno w kontekście oddziaływania na samych sprawców, jak też kształtowania przekonania, iż ten, kto dopuszcza się naruszenia norm sankcjonowanych musi liczyć się z koniecznością poniesienia odpowiedzialności. Kara wymierzona obwinionemu pozostaje w proporcji zarówno do ustalonego w sprawie stopnia zawinienia, jak też społecznej szkodliwości czynu. Ze względu na to, że w wyniku zdarzenia nikt nie odniósł żadnych obrażeń ciała, a szkodą są tylko uszkodzone w niewielkim stopniu pojazdy, zasadne było orzeczenie wobec obwinionego jedynie kary grzywny, zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Sąd miał tu też na względzie, że obwiniony nie był dotychczas karany za kolizje lub wypadki, co wskazuje, iż jego zachowanie było incydentalne, a także, iż zdarzenie niewątpliwie wynikło z nieumyślnego naruszenia przepisów ruchu drogowego.
O kosztach poniesionych przez oskarżyciela posiłkowego orzeczono na podstawieart. 627 kpkw zw. z§11 ust.1 pkt.3 i ust.2 pkt.2w zw. z ust.7 oraz §17 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Koszty te zasądzono w wysokości równej stawce minimalnej.
O kosztach Sąd orzekł na postawieart. 118§1 i 3 kpw. Zasądzona opłata – 30 zł – stanowi równowartość 10% wymierzonej grzywny (art. 3 ust.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych), natomiast wysokość zryczałtowanych wydatków postępowania – 100 zł - ustalono na podstawie §1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 sierpnia 2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. nr 118 poz. 1269). Sąd obciążył nadto obwinionego kosztami opinii biegłego.
Z./
Odpis doręczyć obrońcy obwinionego pouczając o prawie do wniesienia apelacji w terminie 7 dni.
15.09.2017r.