Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1293/16
Data wyroku: 2017-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Peteja-Żak, Grzegorz Kiepura, Marcin Mierz
Słowa kluczowe: Przedawnienie, Paserstwo, Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk, art. 439 § 1 pkt 9 kpk, art. 632 pkt 2 kpk, art. 17 § 1 pkt 6 kpk

Sygnatura akt VI Ka 1293/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia17 lutego 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Marcin Mierz (spr.)
Sędziowie SSO Małgorzata Peteja-Żak
SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Marzena Mocek
po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r.
przy udziale Mariusza Dulby
Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

sprawyK. K.córkiT.iD.,
ur. (...)wK.
oskarżonejart. 291§1 kkiart. 271§3 kkw zw. zart. 11§2 kk,art. 291§1 kk,art. 271§3 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygnatura akt IX K 1047/12
na podstawieart. 437 k.p.k.,art. 438 k.p.k.,art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.iart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 632 pkt 2 k.p.k.
1.uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2 w części odnoszącej się do przypisanego oskarżonej przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.opisanego w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku oraz zawarte w punkcie 2 zaskarżonego wyroku orzeczenie o karze i ustalając, że czyn opisany w punkcie V części wstępnej wyroku stanowi wykroczenie zart. 122 § 1k.w., na mocyart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.umarza postępowanie przeciwko oskarżonejK. K.o ten czyn z uwagi na przedawnienie orzekania, kosztami sądowymi w tym zakresie obciążając Skarb Państwa;
2. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
a) czyny przypisane oskarżonej wpunkcie 1kwalifikuje jako przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.iart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to na podstawieart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonej jedną karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
b) za przypisane oskarżonej w punkcie 2 zaskarżonego wyroku przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.opisane w punktach II i VI części wstępnej zaskarżonego wyroku, popełnione w ramach ciągu przestępstw, na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.orazart. 33 § 2 k.k.wymierza oskarżonej jedną karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 20 (dwudziestu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
c) z opisu czynów przypisanych oskarżonej wpunkcie 3eliminuje ustalenie, że wystawiając poświadczające nieprawdę dokumenty oskarżona działała w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyny te kwalifikuje jako przestępstwa zart. 271 § 1 k.k.i za to na mocyart. 271 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierza oskarżonej jedną karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
d) uchyla orzeczenie o karze łącznej zpunktu 4i na mocyart. 91 § 2 k.k.orazart. 86 § 1 i 2 k.k.łączy orzeczone powyżej kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny i wymierza oskarżonej karę łączną 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;
e) ustala, że rozstrzygnięcie z punktu 5 odnosi się do kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej powyżej, a okres próby skraca do lat 2 (dwóch);
f) ustala, że podstawą rozstrzygnięć pozostają przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku;
3. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
4. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 (dwudziestu) złotych oraz obciąża ją opłatą za obie instancje w kwocie 380 (trzystu osiemdziesięciu) złotych.
Sygn. akt VI Ka 1293/16

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2017 roku
w części uchylającej zaskarżony wyrok i umarzającej postępowanie karne o zarzucony oskarżonej czyn opisany w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku
OskarżonejK. K.prokurator zarzucił popełnienie kilkunastu przestępstw zart. 291 § 1 k.k.iart. 271 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 291 § 1 k.k., a nadto zart. 271 § 3 k.k.. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2016 roku (sygn. akt IX K 1047/12) Sąd Rejonowy w Gliwicach rozstrzygnął w przedmiocie zarzuconych oskarżonej czynów, w tym w punkcie 2 uznał oskarżoną za winną popełnienia zarzucanych jej czynów opisanych w punktach II, V i VI części wstępnej wyroku, przy czym ustalił, iż oskarżona działała w krótkich odstępach czasu i w podobny sposób, czym wyczerpała znamiona ciągu przestępstw zart. 291 § 1 k.k.i za to na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.za te czyny wymierzył oskarżonej stosowną karę. W punkcie V części wstępnej wyroku Sądu Rejonowego opisany został zarzucony oskarżonej czyn zart. 291 § 1 k.k.polegający na tym, że oskarżona w dniu 14.06.2006r. wG., będąc zatrudniona w punkcie skupu złomu(...)i działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nabyła odD. K.złom miedziany w ilości 29 kg i wartości 493 zł uzyskany za pomocą czynu zabronionego, działając na szkodę(...) SA.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonej kwestionując przypisanie jej winy za zarzucone przestępstwa oraz wnosząc o uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconych jej przestępstw, a ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Sąd zważył, co następuje:
Wywiedziona przez obrońcę apelacja skutkować musiała, niezależnie od podniesionych w jej treści zarzutów, uchyleniem zaskarżonego wyroku w części jego punktu drugiego odnoszącej się do uznania winy oskarżonej co do czynu zart. 291 § 1 k.k.opisanego w punkcie V części wstępnej zaskarżonego orzeczenia i umorzeniem postępowania w tym zakresie. W odniesieniu bowiem do jednego z trzech przestępstw zart. 291 § 1 k.k.przypisanych oskarżonej w punkcie 2 zaskarżonego wyroku doszło do przedawnienia karalności.
W pierwszej jednak kolejności zbadał sąd odwoławczy, rozpoznając apelację zawierającą wniosek o uniewinnienie oskarżonej i kwestionującą jej winę w zakresie zarzuconych jej przestępstw, czy nie zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do uniewinnienia oskarżonej. Umorzenie postępowania z uwagi na jego przedawnienie może nastąpić bowiem wyłącznie w sytuacji, gdy w czasie stwierdzenia przedawnienia karalności zgromadzony materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do uniewinnienia oskarżonego. Gdyby dowody takie prowadziły do wniosku o braku winy oskarżonej, dojść powinno wówczas do jej uniewinnienia. Gdy natomiast po stwierdzeniu przedawnienia karalności zgromadzone dowody nie dają podstaw do uniewinnienia, sąd wówczas bez prowadzenia dalszego postępowania umarza je. Zgodnie z akceptowanym powszechnie w orzecznictwie sądów poglądem, do umorzenia postępowania dojść musi, gdy nie ma podstaw do uniewinnienia oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu (tak między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 roku, IV KKN 264/99, Lex 54407, podobnie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2002 roku, V KKN 484/00 Lex 53336).
W realiach niniejszej sprawy brak było warunków do wydania wyroku uniewinniającego oskarżoną od zarzuconego jej czynu opisanego w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku. Nie pozwalały na to zgromadzone sprawie dowody w postaci zeznań świadkówD. K.,A. M.,M. K.orazS. Ć., protokołów eksperymentu procesowego, jak również załączona do akt sprawy dokumentacja potwierdzająca systematyczne skupowanie przez oskarżoną dużych ilości miedzi pochodzącej z przestępstwa, a także opinia biegłego z zakresu badania pisma ręcznego. Analiza tych dowodów wsparta ich oceną w aspekcie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego nakazywała w pełni podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji w kwestii ustaleń faktycznych odnoszących się do zarzuconego oskarżonej czynu opisanego w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku. Prawidłowa pozostawała także ocena zgromadzonych dowodów przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji w tym względzie.
O ile jednak zarzucony oskarżonej czyn opisany w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku w czasie orzekania przez sąd pierwszej instancji stanowił ciągle jeszcze przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.i tak też prawidłowo określony został w zaskarżonym wyroku, o tyle w czasie wyrokowania przez sąd odwoławczy czyn ten zakwalifikowany zostać musiał jako wykroczenie zart. 122 § 1k.w.. W punkcie V zaskarżonego wyroku opisany został zarzucony oskarżonej czyn stanowiący paserstwo mienia o wartości 493 złote. Zgodnie zart. 122 § 1k.w. kto nabywa mienie, wiedząc o tym, że pochodzi ono z kradzieży lub z przywłaszczenia, lub pomaga do jego zbycia albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej mienie to przyjmuje lub pomaga do jego ukrycia, jeżeli wartość mienia nie przekracza 1/4 minimalnego wynagrodzenia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Wedle zatem przepisuart. 122 § 1k.w. regulującym wykroczenie paserstwa umyślnego wykroczeniem pozostaje czyn o znamionach paserstwa, którego przedmiotem pozostaje mienie o wartości nie przekraczającej ¼ minimalnego wynagrodzenia. Zgodnie z ogólną regułą określoną wart. 4 § 1 k.k., a na gruncie prawa wykroczeń wart. 2 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia czynu, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Zasada ta znajduje również zastosowanie do określenia wysokości minimalnego wynagrodzenia, a co za tym idzie rozstrzygnięcia, czy konkretny czyn stanowi wykroczenie, czy też przestępstwo. Wedle § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017r. z dnia 9 września 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. Poz. 1456) minimalne wynagrodzenie w 2017 roku wynosi 2000 złotych. Stosując zatem tę regulację jako korzystniejszą dla oskarżonej, a obowiązującą w czasie wyrokowania przez sąd odwoławczy, zarzucony oskarżonej czyn opisany w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku zakwalifikować należało jako wykroczenie zart. 122 § 1k.w.. Wartość mienia, którego dotyczył ten czyn to kwota 493 złote. Nie przekraczała ona zatem 1/4 minimalnego wynagrodzenia, które w czasie orzekania przez sąd odwoławczy wynosiło 2000 złotych.
Wywiedziona przez obrońcę apelacja skutkować musiała zatem niezależnie od podniesionych w jej treści zarzutów, uchyleniem zaskarżonego wyroku i umorzeniem postępowania w zakresie zarzuconego oskarżonej czynu zart. 291 § 1 k.k.opisanego w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku. Czyn ten, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 roku z którym to dniem doszło do zmiany wysokości minimalnego miesięcznego wynagrodzenia, stanowi bowiem wykroczenie. Opisany w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku, a przypisany oskarżonej w punkcie 2 tego wyroku czyn stanowiący wykroczenie zart. 122 § 1k.w. miał zostać popełniony w dniu 14 czerwca 2006 roku. Zgodnie natomiast z obowiązującym w tym zakresie przepisemart. 45 § 1k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, przy czym jeżeli w okresie owego roku wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Niezależnie od tego, że postępowanie o czyn zart. 291 § 1 k.k.wszczęte zostało dopiero w dniu 6 sierpnia 2007 roku, zatem po upływie roku od daty wykroczenia zarzuconego oskarżonej, bez wątpienia doszło do przedawnienia karalności tego czynu.
Mając zatem na uwadze treśćart. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.w związku zart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.orazart. 414 § 1 zdanie pierwsze k.p.k., wobec stwierdzenia bezwzględnej przyczyny odwoławczej konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 2 w części odnoszącej się do przypisanego oskarżonej przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.opisanego w punkcie V części wstępnej zaskarżonego wyroku i po ustaleniu, że czyn opisany w punkcie V części wstępnej wyroku stanowi wykroczenie zart. 122 § 1k.w., na mocyart. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.umorzenie postępowania przeciwko oskarżonejK. K.o ten czyn z uwagi na przedawnienie orzekania, zaś z mocyart. 632 kpkkosztami sądowymi w tym zakresie obciążenie Skarbu Państwa. Umorzenie postępowania o jeden z zarzuconych oskarżonej czynów przełożyło się nadto na zmianę zaskarżonego wyroku na jej korzyść w zakresie orzeczenia o karach wymierzonych oskarżonej.