Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 434/17
Data wyroku: 2017-09-26 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze, Kara
Podstawa prawna: wyrok łączny

Sygn. akt IV Ka 434/17

UZASADNIENIE
S. G.został skazany prawomocnymi wyrokami:
I.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 21 grudnia 2005 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 371/05 za czyn popełniony w dniu 25 marca 2003 roku wyczerpujący dyspozycjęart. 278 § 1 kkw zw. zart. 278 § 3 kk, za który na podstawieart. 278 § 3 kkw zw. zart. 34 § 2 pkt 2 kki w zw. zart. 35 § 1 kkorzeczono karę 6 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, z czego skazany odpracował 64 godziny i postanowieniem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 20 września 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt II Ko 729/06 na podstawieart. 83 kkzwolniono skazanego od reszty kary ograniczenia wolności,
II.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 27 marca 2014 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 957/13 za czyn popełniony w dniu 13 sierpnia 2013 roku wyczerpujący dyspozycjęart. 157 § 1 kk, za który na podstawieart. 157 § 1 kkorzeczono karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym na podstawieart. 69§ i 2kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkwykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono ustalając okres próby na 2 lata, a następnie postanowieniem tego sądu z dnia 23 września 2016 roku w sprawie II Ko 1588/16 zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary,
III.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 6 maja 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 202/14, zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 grudnia 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt IV Ka 561/16 za czyn popełniony w nocy z 5 na 6 października 2013 roku wyczerpujący dyspozycjęart. 197 § 2 kk, za który na podstawieart. 197 § 2 kkorzeczono karę 2 lat pozbawienia wolności, którą skazany rozpoczął odbywać w dniu 7 lipca 2016 roku, na poczet której zaliczono okres od 06 października 2013 roku do 07 października 2013 roku, oraz za czyn popełniony w okresie od września 2008 roku do 04 września 2013 roku wyczerpujący dyspozycjęart. 200 § 1 kk, za który na podstawieart. 200 § 1 kkorzeczono karę 6 lat pozbawienia wolności, którą skazany ma odbywać od 09 stycznia 2021 roku do 08 stycznia 2027 roku,
IV.prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 5 października 2015 roku w sprawie o sygnaturze akt II K 379/15, utrzymanym wyrokiem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 1 kwietnia 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt IV Ka 713/15 za:
a) czyn popełniony w nocy z 13 na 14 lutego 2015 roku, wyczerpujący dyspozycjęart. 197 § 1 kkw zb. zart. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk, za który na podstawieart. 197 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 kkorzeczono karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
b) czyn popełniony w dniu 13 lutego 2015 roku, wyczerpujący dyspozycjęart. 157 § 2 kk, za który na podstawieart. 157 § 2 kkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 kkorzeczono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,
przy czym na podstawieart. 85 kk,art. 86 § 1 kkw miejsce orzeczonych kar orzeczono karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaliczając na jej poczet na podstawieart. 63 § 1 kkokres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 15 lutego 2015 roku do dnia 5 października 2015 roku, skazany ma rozpocząć wykonywanie tej kary od 06 lipca 2018 roku do 14 maja 2020 roku.
Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckimwyrokiem łącznym z dnia 17 marca 2017 roku w sprawie II K 358/16:
1. na podstawieart. 85 § 1 i 2 kk,art. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 568a § 1 pkt 2 kpkjednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanegoS. G.opisane w punktach II i III części wstępnej wyroku oraz karę łączną pozbawienia wolności opisaną w punkcie IV części wstępnej wyroku połączył i wymierzył karę łączną w wymiarze 9 (dziewięć) lat pozbawienia wolności;
2. ustalił, że w pozostałym zakresie wyroki opisane w punktach II, III i IV części wstępnej wyroku łącznego podlegają odrębnemu wykonaniu;
3. umorzył postępowanie w części dotyczącej wydania wyroku łącznego obejmującego skazanie opisane w punkcie I;
4. zwolnił skazanego od kosztów postępowania związanych z wydaniem wyroku łącznego, obciążając nimi Skarb Państwa.
Powyższy wyrok został zaskarżony przez obrońcę skazanego w części co do kary.
Apelacja wywiedziona z podstawy prawnejart. 438 pkt 4 kpkzarzuciła zaskarżonemu wyrokowi niewspółmiemość kary łącznej wymierzonej skazanemuS. G., wynikającą z zastosowania zasady asperacji podczas gdy charakter popełnionych przestępstw zbliżonych rodzajowo, czasokres ich popełnienia, jak i opinia penitencjarna o skazanym przemawiają za zastosowaniem wobec skazanego zasady pełnej absorpcji.
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 1 poprzez wymierzenie skazanemu kary łącznej w wymiarze najwyższej kary jednostkowej, tj. 6 lat pozbawienia wolności, ewentualnie złagodzenie wymierzonej kary łącznej i wymierzenie skazanemu kary łagodniejszej niż kara 9 lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
W toku kontroli instancyjnej Sąd odwoławczy nie dostrzegł uchybień mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a tym samym nie znalazł podstaw do podzielenia argumentacji skarżącego i wniosków zawartych w wywiedzionej apelacji.
Sąd Rejonowy słusznie uznał, iż w sprawie zachodzą materialnoprawne podstawy do orzeczenia kary łącznej, opisanej wart. 85 kkw zakresie skazań objętych wyrokami opisanymi w punktach II, III i IV zaskarżonego wyroku.
Niemniej jednak błędnie określił górną granicę kary łącznej, którą można było wymierzyć po połączeniu kar wymierzonych tymi trzema wyrokami. Gdy uwzględnić fakt, iż w sprawach podlegających łączeniu orzeczono kary pozbawienia wolności w wymiarze 8 miesięcy ( II K 957/13), 2 lat i 6 lat (II 202/14) oraz 2 lat i 6 miesięcy (II K 379/15) granicę tę wyznaczała kara w wymiarze 11 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, a nie jak przyjął Sąd pierwszej instancji kara 9 lat i 2 miesięcy.
W ocenie Sądu Okręgowego prawdopodobnie takie błędne wyliczenie wynikało z pominięcia przez Sąd meriti kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem wydanym w sprawie II K 202/14 za czyn zart. 197 § 2 kk. Zdaje się, że uszło uwadze Sądu Rejonowego, że wyrok w części dotyczącej powyższego czynu został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w dniu 10 listopada 2015 roku, a tylko co do rozstrzygnięcia uniewinniającego skazanego od popełniania przypisanego mu czynu zart. 200 § 1 kkwniesiona została kasacja, ostatecznie w wyniku której Sąd Okręgowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy i w tej części utrzymał w mocy wyrok.
Ten błąd nie skutkował jednak wymierzeniem skazanemu rażąco surowej kary łącznej pozbawienia wolności.
Wymierzenie skazanemu kary łącznej w wysokości 9 lat pozbawienia wolności, jeśli górną granicą tej kary mogła być kara 11 lat i 2 miesięcy, w żadnym razie nie może być uznane za rażąco surowe, a wręcz przeciwnie, karę taką należy uznać za karę łagodną.
Sąd I instancji przy orzekaniu wobec skazanego kary łącznej prawidłowo zastosował zasadę asperacji. Zważyć należy, iż przestępstwa objęte skazaniami w połączonych wyrokach zostały popełnione na przestrzeni aż 7 lat a nadto wymierzone były w różne dobra prawne tj. przeciwko życiu i zdrowiu, a także przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości.
Bliskość podmiotowo – przedmiotowa objętych w wyroku łącznym czynów nie jest zatem na tyle ścisła, ażeby można było dokonać korekty wysokości orzeczonej wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w żądany przez skarżącego sposób.
Co prawda zachowanie skazanego w zakładzie karnym jest oceniane jako poprawne, jednakże winno stanowić to regułę w warunkach izolacji penitencjarnej, a nie wyjątek skutkujący premiowaniem skazanych. Pomimo pozytywnej prognozy penitencjarnej, jaką posiada skazany w zakładzie karnym, istnieje dużo wątpliwości czy skazany po opuszczeniu zakładu karnego będzie przestrzegał prawa i zasad współżycia społecznego, zważywszy na jego dotychczasową karalność. Dlatego też względy prewencji ogólnej i indywidualnej, które są jednym z głównych celów resocjalizacji, również przemawiają za dłuższym pobytem skazanego w zakładzie karnym, niż by to wynikało z zasad pełnej absorpcji.
Reasumując, Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się żadnych podstaw do podzielenia zarzutów i wniosków zawartych w apelacji i dlatego zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu w postępowaniu odwoławczym zasądzone zostały na rzecz obrońcy z urzędu na podstawie § 17 ust.5 zw. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
O zwolnieniu skazanego od obowiązku poniesienia kosztów postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 624 § 1 kpk, co uzasadnia jego pobyt w zakładzie karnym oraz sytuacja materialna.