Sąd Apelacyjny w Poznaniu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 87/17
Data wyroku: 2017-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Podstawa prawna: art. 437 k.p.k.

UZASADNIENIE
Z. S.został oskarżony o to ,że:

I
w okresie od 23 grudnia 2015 r. do dnia 4 lutego 2016 roku, w krótkich odstępach czasu, w ramach z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia z Niemiec do Polski substancji psychotropowej w ilości nie mniejszej niż 0,53grama netto metaamfetaminy , a także 100 sztuk tabletek extasy o wadze 39,72 grama netto, co stanowi znaczną ilość substancji psychotropowej, z których znaczną część następnie posiadał w dniu 4 lutego 2016 r. w miejscowościL.oraz w miejscu zamieszkania wŻ.przyul. (...),

tj. o czyn zart.55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz.U. z 2012 r. poz. 124 z  późń . zm.) w zw. zart.62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kkw zw. zart.11§2 kk
II. w dniu 04 lutego 2016 r. naul. (...)wŻ., woj.(...), jechał jako kierujący, po drodze publicznej samochodem osobowym markiA. (...)o nr VIN(...)znajdując się pod wpływem substancji psychotropowej w postaci metaamfetaminy w stężeniu 813ng/ml oraz amfetaminy w stężeniu 121ng/ml,
tj. o czyn zart.178a§1 kk
III. w okresie od 26 stycznia 2016 r. do 04 lutego 2016 r. wŻ.woj.(...)nabył od nieustalonych osób samochód markiA. (...)o nr VIN(...)o wartości 10.000 zł, wiedząc, że w/w samochód pochodzi z kradzieży,
t j. o czyn zart.291§1 kk
Sąd Okręgowy w Zielonej Górze wyrokiem z dnia 28 grudnia 2016 roku w sprawie II K 108/16 :

1
uznał oskarżonegoZ. S.winnym tego, że w okresie od 23 grudnia 2015 r. do dnia 4 lutego 2016 roku, wŻ.woj.(...)w krótkich odstępach czasu, w ramach z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy posiadał znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci metaamfetaminy o łącznej masie netto 0,539 grama oraz w postaci 100 sztuk tabletek extasy zawierających w swymskładzie (...)o łącznej masie netto nie mniejszej niż 39,562 grama, z których znaczną część, tj. 0,539 grama netto metaamfetaminy , 50 tabletek extasy o łącznej masie netto 19,781 grama i proszek z fragmentami tabletek extasy o łącznej masie netto 2,777 grama posiadał w dniu 4 lutego 2016 r. przy sobie, w samochodzie markiA. (...)oraz w miejscu zamieszkania wŻ.przyul. (...),tj. popełnienia przestępstwa  zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kki za to, na podstawieart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

2
uznał oskarżonegoZ. S.winnym popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, tj. występku zart. 178 a § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 178 a § 1 k.k.wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności ;

3
uznał oskarżonegoZ. S.winnym tego, że w dniu 3 lutego 2016 roku wŻ.woj.(...)nabył od ustalonej osoby samochód markiA. (...)o nr VIN(...)o wartości 4 050 euro stanowiącej równowartość kwoty 17.820 zł, wiedząc, że pojazd ten pochodzi z kradzieży, tj. czynu zart. 291 § 1 k.k.i za to, na podstawieart. 291 § 1 k.k.wymierzył mu karę  1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

4
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył orzeczone wobec oskarżonegoZ. S.jednostkowe kary pozbawienia wolności i w ich miejsce wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

5
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego tymczasowego aresztowania w niniejszej sprawy od dnia 04 lutego 2016r. do dnia 26 września 2016r.;

6
na podstawieart. 42 § 2 k.k.w zw. zart. 43 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoZ. S.zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 (pięciu) lat;

7
na podstawieart. 43 a § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoZ. S.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 6.000 (sześć) tysięcy złotych;

8
na podstawieart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł przepadek dowodów rzeczowych opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr I/88/16/N pod poz. 4-5 poprzez ich zniszczenie;

9
na podstawieart. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiorzekł od oskarżonegoZ. S.na rzecz Ośrodka dla Osób Uzależnionych Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wN.nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

10
na podstawieart. 627 k.p.k.iart. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądza od oskarżonegoZ. S.na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 5.134, 60 zł, w tym opłatę w kwocie 300 zł.

Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego w całości z powołaniem naart.425§1i2k.p.k.,art. 427§1 i 2 k.p.k.orazart.428§1 k.p.k.orzeczeniu zarzucił:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na uznaniu ,że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu opisanego wart.291§1 k.k.podczas gdy oskarżony wielokrotnie podkreślał, że nie miał wiedzy odnośnie źródła pochodzenia samochodu markiA. (...), a jego wyjaśnień nie można uznać za niewiarygodne;
-błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu ,że oskarżony dopuścił się czynu stypizowanego w art.55 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, pomimo iż w sposób logiczny wyjaśnił z jakich powodów złożył wyjaśnienia go obciążające;
-rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności podczas gdy zdaniem obrońcy adekwatną byłaby kara jednego roku pozbawienia wolności.
W konsekwencji stawianych zarzutów obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ( nie określając notabene od którego zważywszy ,że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych dotyczył dwóch przestępstw!!!). alternatywnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary łącznej w wymiarze jednego roku pozbawienia wolności bądź o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje.
Apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie stwierdzić należy ,że Sąd Okręgowy dokonał szczegółowego skompletowania materiału dowodowego w sposób umożliwiający w pełni odtworzenie stanu faktycznego i w konsekwencji dokonanie właściwej prawno-karnej oceny zachowania oskarżonego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokładnie wskazał ,którym z dowodów i w jakiej części dał wiarę ,a który , i z jakich względów , przymiotu wiarygodności odmówił. Stanowisko swoje w tej kwestii szczegółowo przedstawił w oparciu o zasady logiki wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana ocena ,aczkolwiek swobodna, w żadnej mierze nie może być uznana za dowolną , a tym samym znajduje pełną ochronę w treści art. .7k.p.k.Ta ocena Sądu Apelacyjnego odnosi się zwłaszcza do szczególnie wnikliwej, pełnej i niezwykle starannej oceny zmieniających się wielokrotnie wyjaśnień oskarżonego. Sąd Okręgowy w sposób logiczny i przejrzysty wskazał które z tych zmieniających się wyjaśnień ostatecznie uznał za wiarygodne i przedstawił w tej mierze wyczerpującą argumentację . Sąd Apelacyjny w pełni ją podziela i czyni integralną częścią własnych wywodów.
Reasumując, nie było podstaw do kwestionowania dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny ww. dowodów. Pamiętać należy i ponownie podkreślić w tym miejscu, iż żaden dowód w niniejszej sprawie nie stanowi i nie może stanowić samodzielnej podstawy ustaleń faktycznych. Dowody stanowią pewną całość, którą tylko w taki sposób (a więc całościowo, we wzajemnym powiązaniu) należało oceniać - co prawidłowo poczynił sąd I instancji, a czego, w sposób wyraźnie widoczny w treści wniesionych apelacji, nie wzięli pod uwagę obrońcy oskarżonych formułując powyższe zarzuty. Rzetelnie podjęte rozważania Sądu meriti, uwidocznione w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozwalają Sądowi odwoławczemu mieć pewność, iż Sąd I instancji w sposób niezwykle wnikliwy przeanalizował stan faktyczny w niniejszej sprawie, oceniając dowody w sposób całościowy, uwzględniając implikacje z nich płynące, jednocześnie w sposób swobodny, pozostający pod pełną ochronąart. 7 k.p.k.
Ustosunkowując się do podniesionych przez obrońców oskarżonego zarzutówbłędu w ustaleniach faktycznychprzyjętych za podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wskazać należy na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 r., wielokrotnie następnie cytowane w późniejszych orzeczeniach, w którym Sąd ten wskazał, iż „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość zaś przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego w tej mierze poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych” (sygn. akt II KR 355/75, opubl. OSNGP 9/75, poz. 84, s. 12). Ponadto zwrócić uwagę należy na wyrażony tak w judykaturze, jak i w doktrynie pogląd, zgodnie z którym „ustalenia faktyczne dokonane przez sąd meriti mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana dopiero wtedy, gdy w procedurze dochodzenia do nich sąd orzekający uchybił dyrektywom zart. 7 k.p.k., to jest pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne, bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno – odwoławczej” (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II AKa 159/13, opubl. na stronie internetowej orzeczenia.ms.gov.pl). Jak wyżej wskazano, Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybienia wyrażonej wart. 7 k.p.k.zasadzie swobodnej oceny dowodów, uznając, iż rozważania Sądu meriti są prawidłowe i zgodne z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a co za tym idzie, nie stwierdzono również popełnienia przez Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Argumenty obrońcy podniesione we wniesionej apelacji nie odnosiły się do okoliczności pominiętych lub niedostrzeżonych przez Sąd Okręgowy, a jedynie sprowadzały się do polemiki z ustaleniami tego Sądu i dokonaną przez niego analizą i oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. O popełnieniu błędu przy ustalaniu stanu faktycznego w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji nie może być zatem mowy.
Wreszcie Sąd Apelacyjny uznał za niezasadny podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego zarzut rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności.
Na wstępie wskazać należy, iż spośród względnych przyczyn odwoławczych, również zarzut zart. 438 pkt 4 k.p.k.ma charakter całkowicie ocenny i można go zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara - jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia - nie uwzględnia w sposób właściwy wszystkich istotnych okoliczności wiążących się z poszczególnymi dyrektywami i wskazówkami jej wymiaru, a inaczej mówiąc, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego (art. 53 k.k.) zostały przekroczone, a orzeczona kara w odczuciu społecznym jest niesprawiedliwa.
Sąd odwoławczy w pełni podzielając definicję „rażącej niewspółmierności” prezentowaną przez doktrynę i orzecznictwo oraz oceniając z kolei trafność rozstrzygnięcia Sądu I instancji w tym zakresie stwierdził, iż wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surowe. Sąd Okręgowy przekonująco i zgodnie z zasadami obiektywizmu i indywidualizacji kary przedstawił okoliczności wpływające na ich wymiar, bacząc przy tym, by były one adekwatne do stopnia winy sprawcy i społecznej szkodliwości czynu, a nadto by spełniały cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec niego oraz właściwie oddziaływały społecznie. Tożsamej ocenie podlega orzeczenie Sądu Okręgowego w przedmiocie kary łącznej.
W tym stanie rzeczy orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonego wyroku.
Izabela Pospieska Jarema Sawiński Urszula Duczmal