Sąd Okręgowy w Siedlcach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 634/16
Data wyroku: 2016-12-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Zawiślak
Słowa kluczowe: Przestępstwo Przeciwko Bezpieczeństwu W Komunikacji
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt II Ka 634/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 9 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Zawiślak

Protokolant:

st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak

przy udziale Prokuratora Jarosława Mironiuka
po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r.
sprawyM. W.
oskarżonego zart. 178 a § 1 kk
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim
z dnia 26 lipca 2016 r. sygn. akt II K 919/15
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonegoM. W.na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
Sygn. akt II Ka 634/16

UZASADNIENIE
M. W.został oskarżony o to, że w dniu 26 sierpnia 2015 roku w miejscowościB., powiat(...), województwo(...), jechał jako kierujący samochodem osobowym, markiS. (...)onr rej. (...)w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości z wynikiem badania 0,90 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn zart. 178 a § 1 k.k.
Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim wyrokiem z dnia 26 lipca 2016 r.:

I
oskarżonegoM. W.uznał za winnego popełnienia zarzucanego czynu stanowiącego występek zart. 178 a § 1 k.k.i za czyn ten skazał go i wymierzył mu karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając stawkę dzienną na kwotę 15 złotych;

II
na podstawieart. 42 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonegoM. W.środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat;

III
na podstawie art.,. 43§ 3 k.k.nałożył na oskarżonegoM. W.obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu do właściwego starostwa;

IV
na podstawieart. 43 a § 2 k.k.orzekł wobecM. W.środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 6000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

V
zasądził od oskarżonegoM. W.kwotę 300 złotych tytułem opłaty i kwotę 70 złotych tytułem pozostałych kosztów sądowych.

Apelację od wyroku Sądu I instancji wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości na korzyśćM. W.. Apelujący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 168 a k.p.k.w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 kwietnia 2016 r. poprzez niezastosowanie w/w przepisu na etapie postępowania przed Sądem I instancji, a którego zastosowanie mogło mieć istotne znaczenie dla prowadzonego postępowania dowodowego;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a polegający na uznaniu oskarżonegoM. W.za winnego popełnienia przypisanego mu aktem oskarżenia czynu w sytuacji, gdy na takie ustalenia, zdaniem skarżącego, nie pozwala zgromadzony i ujawniony materiał dowodowy.
W konsekwencji tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. W.od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego okazała się niezasadna i z tego względu nie mogła wywołać postulowanych w jej treści skutków w postaci uniewinnienia oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.    W wyprzedzeniu zasadniczej części rozważań wskazać należy, że w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu wydarzeń, jak i rozstrzygając kwestię sprawstwa i winy oskarżonego. Sąd Okręgowy nie stwierdził także błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego, a analiza ustaleń poczynionych przez Sąd meriti znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k.i w pełni pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.  Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych w treści wywiedzionego środka odwoławczego w pierwszej kolejności wskazać należy, że analiza akt niniejszej sprawy doprowadziła Sąd Odwoławczy do przekonania, iż skarżący pozostaje w błędzie, o ile kwestionuje zasadność dopuszczenia przez Sąd Rejonowy dowodu w postaci protokołu oględzin płyty CD z nagraniem wraz z płytą CD z miejsca kolizji drogowej, dokonanego przez pokrzywdzonegoJ. G.. Wbrew twierdzeniom skarżącego dowód ten nie został pozyskany za pomocą czynu zabronionego, opisanego wart. 267 § 3 k.k.
Przepisart. 267§3 kkstanowi wprost, że „karze za to przestępstwo podlega ten, kto w celu uzyskania informacji, do której nie jest uprawniony posługuje się urządzeniem…”. Przede wszystkim wskazać należy, iż brak jest przesłanek do przyjęcia, że świadekJ. G.posługując się urządzeniem nagrywającym, działał w celu uzyskania informacji dla niego nieprzeznaczonej. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iżJ. G.uczestniczył w przedmiotowej kolizji drogowej i z tej racji był jedną ze stron tego postępowania. Tak więc dokonanie kwestionowanego przez obrońcę nagrania zostało wykonane w obronie własnych interesów tego pokrzywdzonego. Nie bez znaczenia pozostaje też fakt, że nie było żadnych innych bezpośrednich świadków tego zdarzenia. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oskarżony, poruszając się w pobliżu świadkaJ. G.miał świadomość, że używa on urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk, w celu udokumentowania uszkodzeń pojazdów powstałych w wyniku kolizji.
W świetle powyższego zasadnym było przyjęcie przez Sąd I instancji, że zarówno pokrzywdzony miał prawo przekazać ten dowód organom ścigania, a Sąd Rejonowy mógł ten dowód wykorzystać w toczącym się postępowaniu celem wyjaśnienia okoliczności tego zdarzenia, a jednocześnie, że dowód ten został uzyskany za pomocą czynu zabronionego.
Nie można się też zgodzić z twierdzeniem obrońcy oskarżonego, że zaliczenie tego dowodu do materiału dowodowego sprawy miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tego postępowania. Zwrócić należy uwagę, że Sąd I instancji poza tym dowodem dysponował także innymi dowodami, w tym zeznaniami pokrzywdzonego, świadkaS. G.i innymi. Tak więc dowód z przedmiotowego nagrania stanowi jedynie uzupełnienie dowodów osobowych uznanych przez sąd I instancji za wiarygodne.
Aprobaty Sądu Okręgowego nie uzyskał także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, że toM. W.prowadził samochód markiS. (...)w momencie zaistnienia kolizji z pojazdem świadkaJ. G., w sytuacji gdy matka oskarżonego przyznała się do popełnienia wykroczenia drogowego.
W ocenie Sądu Odwoławczego, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne są prawidłowe i stanowią wynik prawidłowej, zgodnej z dyrektywamiart. 7 kpkoceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z kategorycznych i konsekwentnych zeznańJ. G.wynika, że po zderzeniu aut, zarówno on, jak i oskarżony, zjechali na pobocze. Oskarżony wysiadł z samochodu, z miejsca przeznaczonego dla kierowcy, zaś żadnej innej osoby w tym samochodzie nie było. Świadek ten wskazał ponadto, że od oskarżonego wyczuwalna była wyraźna woń alkoholu oraz zeznał, że oskarżony zwrócił się do świadka z prośbą o odstąpienie od zawiadomienia policji o zaistniałym zdarzeniu, z uwagi na brak posiadania uprawnień do prowadzenia pojazdu ze względu na odebranie mu wcześniej takiego dokumentu przez uprawnione organy, zaś w przypadku wezwania policji zagroził, iż wskaże, że to nie on prowadził ten pojazd. Wypowiadane przez oskarżonego treści, znalazły potwierdzenie zarówno w udostępnionych przez oskarżonego nagraniach, ale przede wszystkim w zeznaniach świadków:J. G.iS. D..
Także świadekA. S.- funkcjonariusz Policji, wykonujący czynności na miejscu zdarzenia, również potwierdził, że po przybyciu na miejsce, w którym zatrzymały się pojazdy, biorące udział w kolizji, oskarżony był sam i znajdował się pod wpływem alkoholu. Zdaniem Sądu Odwoławczego, w niniejszej sprawie brak jest obiektywnych przesłanek, które przemawiałyby za odmówieniem waloru wiarygodności zeznaniom tychże świadków. Zauważyć należy, że wszystkie wymienione wyżej osoby są obcymi dla oskarżonego i nie miały powodu, aby bezpodstawnie go oskarżać o postępowanie niezgodne z prawem i narażać go tym samym na poniesienie odpowiedzialności karnej za przypisane mu przestępstwo zart. 178a§1 kk. Sąd odwoławczy nie dopatrzył się też nieprawidłowej oceny zeznań świadkaK. W.. Z treści tych zeznań bezspornie wynika, żeK. W.zdarzenie to opisała w sposób dość ogólny i nie potrafiła nawet wskazać, jakie uszkodzenia pojazdów powstały w wyniku tej kolizji. Nieprzekonujące dla Sądu Okręgowego jest tłumaczenie tego świadka, że uciekła z miejsca zdarzenia w obawie przed grożącymi jej konsekwencjami, w sytuacji, kiedy miała świadomość, że jej syn znajduje się pod wpływem alkoholu i to on zostanie pociągnięty do odpowiedzialności, nie tylko z uwagi na zaistniałą kolizję, ale także za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji w sposób bardzo wnikliwy przeanalizował powyższe okoliczności i wyciągnął w tym zakresie prawidłowe wnioski. Z tego też względu, Sąd Okręgowy przychylił się do stanowiska Sądu Rejonowego, iż wersja zaprezentowana w toku postępowania przez oskarżonego oraz jego matkę –K. W.stanowi jedynie przyjętą przezM. W.linię obrony. Mając na uwadze powyższe, Sąd Odwoławczy uznał, iż zarzuty apelacyjne, są niezasadne i dlatego nie mogły wywołać żądanego przez apelującego skutku w postaci uniewinnienia oskarżonego lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Dokonując oceny wymiaru orzeczonej kary i środków karnych uznano, że prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego także w tej części nie budzi wątpliwości. Wysokość wymierzonej w niniejszej sprawie kary, uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru zawarte wart. 53 k.k.i stanowi sprawiedliwą, nie noszącą cech rażącej niewspółmierności, reakcję prawnokarną na popełnione przez oskarżonego przestępstwo. Słuszny jest także okres obowiązywania orzeczonego środka karnego, jako adekwatny do stopnia naruszenia norm, a tym samym potencjalnego niebezpieczeństwa, jakie stwarza oskarżony jako uczestnik ruchu drogowego. Podkreślić należy, że środek karny opisany wart. 43 a k.k.w postaci świadczenia pieniężnego w stosunku do sprawcy przestępstwa zart. 178 a § 1 k.k.ma charakter obligatoryjny, a jego wysokość, orzeczona przez Sąd Rejonowy, nie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego. Nie można bowiem uznać jej za nadmiernie represyjną, gdyż kształtuje się w dolnych granicach jej wymiaru oraz nie przekracza możliwości finansowych oskarżonego. O kosztach postępowania Sąd Odwoławczy orzekł na postawieart. 3 ust. 1 i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychoraz§ 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.iart. 456 k.p.k.