Sąd Rejonowy w Krośnie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1071/16
Data wyroku: 2017-04-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Wojtowicz

Sygn. akt II K 1071/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
dnia 20 kwietnia 2017r.
Sąd Rejonowy w Krośnie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:SSR Piotr Wojtowicz
Protokolant:Ewelina Węgrzyniak
przy udziale Prokuratora: Krzysztofa Zdunka
po rozpoznaniu w dniach 16 lutego, 16 marca i 20 kwietnia 2017 r. sprawy karnej
D. K. (1)s.A.iK. z domu Z.,ur. (...)wK., zam.K.,ul. (...)
oskarżonego o to, że:
w okresie od lipca 2016r. do października 2016r. wK.iK.woj.(...)nie zastosował się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Krośnie, sygn. akt II K 22/16 z dnia 28 kwietnia 2016r. zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres trzech lat w ten sposób, że wielokrotnie kierował samochodem osobowym markiS. (...)onr. rej. (...)i samochodem osobowym markiB.onr. rej. (...)po drodze publicznej
tj. o przestępstwo zart. 244 kk
I. uznajeoskarżonegoD. K. (1)za winnego popełnienia opisanego wyżej czynu, a stanowiącego przestępstwo zart. 244 kki za to na podstawie powołanego przepisu

skazuje
go na karę 6 (sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności
II.na zasadzieart. 69 § 1 i 2 kkorazart. 70 § 1 kkwarunkowo zawiesza oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 ( dwóch ) lat
III.na zasadzieart. 71 § 1 kkorazart. 33 § 1 i § 3 kkorzeka wobec oskarżonego grzywnę w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu ) stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę dzienną za równoważną kwocie 10 (dziesięciu) złotych,
IV.na zasadzieart. 72 § 1 pkt 8 kkorzeka wobec oskarżonego obowiązek probacyjny w postaci powstrzymania się od kierowania pojazdami mechanicznymi w ruchu lądowym
V.na zasadzieart. 627 kpkorazart. 3 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądzaod oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków związanych z postępowaniem w kwocie 70 zł orazwymierzamu opłatę w kwocie 270 zł.
sygn. akt II K 1071/16

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 20. kwietnia 2017 r.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
-prawomocnym wyrokiem SR w Krośnie z dnia 28.04.2016 r. sygn. akt II K 22/16 oskarżonyD. K.został skazany na karę grzywny za przestępstwo zart. 178 a § 1 kk. Oprócz tego na oskarżonego został nałożony środek karny w postaci zakazu kierowania wszelkimi pojazdami mechanicznymi na okres 3 lat (dowód odpis wyroku, zapytanie o karalność k. 9 i 35). Oskarżony zamieszkuje wK.naul. (...), którą odziedziczył po swoim dziadku, natomiast rodzice oskarżonego zamieszkują 100 metrów dalej pod adresemul. (...). Oskarżony nie posiada swojego samochodu natomiast na jego posesji stale były trzymane pojazdy markiB. (...)nr rej. (...), a takżeS. (...)nr rej. (...)stanowiące własnośćA. K. (1)(okoliczności bezsporne potwierdzone wyjaśnieniami oskarżonego k.78, zeznaniami świadkaA. K.k. 81 i ustaleniami urzędowymi k. 10). Bezpośrednim sąsiademD. K. (1)jest rodzinaM.tj.A. M. (1)oraz jego córkaJ. K.. Osoby te pozostają z oskarżonym w utrwalonym konflikcie sąsiedzkim, którego początek wziął się z poprzedniej sprawy o kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości przezD. K.. Od tamtej pory oskarżony powiadomił nadzór budowlany o nielegalnym wybudowaniu przezM.dwóch garaży oraz szklarni; obiekty te zostały z tego powodu pod przymusem rozebrane. Oprócz tego oskarżony zawiadomił, żeJ. M.-K.ma się znęcać nad dziećmi. Nieuchronnie z tych powodówM., wiedząc o sądowym zakazie kierowania pojazdami, zaczęli egzekwować niedostosowywanie się przezD. K.do tego zakazu. W konsekwencji Policja od lipca 2016 r. do października 2016 r. była kilkakrotnie powiadamiana o tym, że oskarżonyD. K.kieruje stale pojazdem dostawczym markiS.koloru białego. Oprócz tego A.M.dokonywał nagrań pojazduS.poruszającego się po drodze publicznej. Pewnego dnia, kiedy to oskarżony przy użyciu przyczepki przewoził pod dom ziemię z okolic cmentarza ,to oskarżonemu towarzyszył wtedy ojciecA. K.; gdy w/w się zorientowali, że są obserwowani przezA. M.to wtedy za kierownicę pojazduS.wsiadł ktoś inny. Innym razem A.M.zauważył, że pojazdemB.należącym do oskarżonego odjeżdża spod jego domu jego narzeczonaA. K., zaś po chwili sam oskarżony wsiadł do samochoduS.i pojechał doK.dosklepu (...). A.M.śledził wtedy oskarżonego i dokonał nagrania (k.7). O obydwu opisywanych wyżej przypadkach A.M.telefonicznie powiadamiał dyżurnegoK.wK.(dowód na powyższe: zeznania świadkaA. M.k. 80 i nast., zapis rozmowy z dyżurnymK.k. 47-49). Inne konkretne wydarzenie, które opisał A.M.związane było z kierowaniem przez oskarżonego wspomnianym pojazdemB.w dniu 25.09.2016 r.D. K.poruszał się wówczas wraz z narzeczoną ze swojego miejsca zamieszkania do jej domu rodzinnego wK.przyul. (...). A.M.jechał za oskarżonym i pod bramą wjazdową wykonał zdjęcie fotograficzneA. K.zamykającej bramę (dowód zeznania świadkaA. M.k. 16 i 80, fotografia k. 51). Oprócz tych konkretnych opisanych sytuacji A.M.był świadkiem gdy jeszcze wielokrotnieD. K.kierował opisanymi pojazdami; zachowanie oskarżonego było nagminne.
Podobną wiedzę przedstawiła świadekJ. M.-K., która zarejestrowała kierowanie przez oskarżonego pojazdemS.dwukrotnie, a oprócz tego odnotowywała niektóre sytuacje, gdyD. K.kierował pojazdami – miało to miejsce w dniach 30.09.2016 r. około 14:30, 03.10.2016 r. około godz. 10:10. W dniu 03.10.2016 r. około godz. 16:30,8.10.2016 r. godz. 10:30, 11.10.2016 r. , 27.10.2016 r. o godz. 18:20 i ponownie o 22:15. Należy podkreślić, iż w dniu 15.09.2016 r. około godz. 12:30D. K.wybrał się z miejsca zamieszkania do Inspekcji Budowlanej wK.i uczynił to osobiście kierując samochodem markiS., kiedy to był widziany przez obydwoje PP.M., po czym tego samego dniaJ. K.złożyła formalne zawiadomienie o przestępstwie (dowód zeznania świadkaJ. M.-K.k. 79 i nast., protokół odtworzenia nagrania i zdjęcia k. 11-12, protokół zawiadomienia k. 1-2). Zaangażowanie A.M.w wiadomej kwestii znajduje potwierdzenie w rejestrach policyjnych, a także w korespondencji stanowiącej skargę na bezczynność Policji (k. 6, 47-48 i 89, 90).
Oskarżony był również widywany za kierownicą samochoduS.przez innego sąsiadaP. G. (1)(k. 84 -85 i 94).
Te dowody są zdaniem Sądu spójne i pozostają we wzajemnym logicznym powiązaniu. Treść tych dowodów, poddanych przez Sąd swobodnej ocenie, na podstawie kryteriów prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego, musi prowadzić do wniosku, że oskarżonyD. K.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 244 kk.
OskarżonyD. K.nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że zawiadomienie o przestępstwie w dniu 15.09.2016 r, jest wynikiem zemsty i że w tym dniu A.M.groził jego ojcu w siedzibie(...); w ogóle cała sprawa i oskarżenia PP.M.mają być odwetem z powodu zaognionego konfliktu sąsiedzkiego. Oskarżony wyjaśnił, że obydwa samochody należą do jego ojca chociaż on sam płaci składki ubezpieczeniowe; samochódB.pozostaje w stałej dyspozycji narzeczonej oskarżonegoA. K., która zamieszkiwała z oskarżonym i dojeżdżała nim codziennie do pracy wK.. PojazdS.natomiast był wykorzystywany przez ojca oskarżonego oraz udostępniany kuzynowiK. D., który na stałe zamieszkuje wK., ale w weekendy przyjeżdża do Krościenka.
Te wyjaśnienia oskarżonego nie są w stanie podważyć mocy dowodowej zeznań świadkówA. M.oraz J.M.-K., znajdujących ponadto wsparcie w dokumentacji policyjnej oraz zdjęciach i nagraniach. Dowody obciążające mają również, w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonego, całkowite wsparcie w regułach doświadczenia życiowego. Składając opisane wyjaśnienia oskarżony po prostu zmierza do uniknięcia kolejnego wyroku skazującego. Naiwnym jest twierdzenie, że obydwa pojazdy są stale u oskarżonego na posesji , w sytuacji kiedy ich właścicielA. K.zamieszkuje gdzie indziej; oprócz tego to oskarżonyuiszcza składki ubezpieczeniowe.Nieżyciowe jest również to dlaczegoA. K.porusza się 13-letnimR. (...)(k. 81), skoro ma być właścicielem i w pełnym tego słowa znaczeniu dysponentem samochoduB.?. Powyższe okoliczności przekonują co do tego, żeA. K.jest jedynie na papierze właścicielem tychże pojazdówB.iS.- z przyczyn najlepiej znanych obydwu zainteresowanym, zaś faktycznym dysponentem praw do tych aut jestD. K.; oskarżony posiadał samochody, nie po to żeby nimi nie jeździć; sens ekonomiczny posiadania aut w sytuacji 3-letniego zakazu kierowania pojazdami jest wątpliwy. Widać zatem od początku ,że oskarżony miał po wyroku II K 22/16 ewidentny zamiar łamać orzeczony zakaz kierowania pojazdami. Całkowicie naiwne jest twierdzenie oskarżonego jakoby w swoich codziennych sprawach życiowych przez wiele miesięcy korzystał wyłącznie z podwożenia przez inne osoby (ojciecA. K., narzeczonaA. K., ciocia M.M.).
Z tych samych powodów muszą podlegać odrzuceniu zeznania świadkaA. K.. Okoliczności przedstawione przezA. M.przekonują co do tego, żeA. K.wie o kierowaniu przez syna pojazdami mechanicznymi wbrew zakazowi, tym bardziej, że przynajmniej jeden raz w takiej nagannej sytuacji uczestniczył (przewożenie ziemi k. 80v). Naiwne jest również twierdzenieA. K., że za jego zgodąA. K.może bez przeszkód korzystać z wartościowej limuzynyB., tak jakby była jej właścicielką. Nie polegają na prawdzie również zeznania świadkaA. K.. Świadek ten jest stronniczy, co ujawniła część zeznań dotycząca wjazdu samochodemB.na posesję rodzinną świadka przyul. (...). Okoliczność tą wiarygodnie przedstawił i udokumentował świadekA. M..A. K.jako osoba najbliższa dla oskarżonego jest w sposób naturalny w pierwszym rzędzie osób zainteresowanych oddaleniem zarzutów od oskarżonegoD. K.. ŚwiadekS. K.(k. 82) pomimo zamieszkiwania w bliskim sąsiedztwieD. K.nie posiadał informacji obciążających co do istoty sprawy, natomiast potwierdził, że zdarzało mu się widywać, iżD. K.jest przewożony przez inne osoby. Tej okoliczności Sąd nie wyklucza po odtworzeniu stanu faktycznego, ale jednocześnie na podstawie innych wiarygodnych dowodów wykazuje, że równie często oskarżony samodzielnie uczestniczył jako kierujący w ruchu drogowym wbrew sądowemu zakazowi. Powyższe ustalenie nie może zostać obalone zeznaniami świadkaK. D.(k. 84v). Oskarżony bowiem w swoich wyjaśnieniach sugerował, jakoby jego kuzynK. D.korzystał z samochoduS.na tyle często, iż dla otoczenia mogło powstać przekonanie, że to właśnie ten świadek nim kieruje (k. 78v i 25). NatomiastK. D.oświadczył, że wypożyczył od oskarżonego pojazdS.tylko jeden raz w celu przewiezienia złomu. Dosyć podobna jest rola i zeznania świadkaM. M., która zadeklarowała, iż w sumie około 20 razy mogła na prośbę oskarżonego podwozić go swoim samochodem. Okoliczność ta jednak nie przekonuje, iż oskarżony nie jeździł samochodamiS.iB.i że nie mógł być widziany, i rozpoznany, przez świadkówA. M.oraz J.M.-K..
Osobnego omówienia wymagają zeznania świadkaP. G.. Obywatel ten złożył zeznania obciążająceD. K.już w poprzednim procesie sygn. akt II K 22/16 i posiadał wiedzę na temat zachowaniaD. K.„po rozprawie”. Świadek potwierdził, że jako bliski sąsiad widywał kierującego obydwoma samochodamiD. K.; stwierdził, że stało się tak parę razy; podał również, że oprócz złożenia zeznań obciążających, to nie ma zD. K.negatywnych relacji (k. 84-85). Następnie jednak świadek złożył pisemne oświadczenie, które skutkowało powtórnym przesłuchaniem (k. 92 i 94). Powtórzone zeznania, co do zasady nie polegają na prawdzie, ponieważ są sprzeczne z poprzednią relacją korespondującą z innymi obciążającymi dowodami, a także z doświadczeniem życiowym. W powtórzonym zeznaniuP. G.stwierdził, że obciążyłK.dla złości, jednakże postanowił te oskarżenia wycofać, gdyż nie chce z oskarżonym żyć „ jak pies z kotem”. W powtórzonych zeznaniach świadek podał, że tak naprawdę widział oskarżonego za kierownicą białego auta jeden raz – zaś oświadczenie o wielu takich obserwacjach było kłamstwem. Sąd tym zeznaniom świadka nie dał wiary a wynika to z właściwej oceny okoliczności, które przedstawił samP. G.. Mianowicie na rozprawie w dniu 16.03.2017 r.P. G.zaprzeczył jakoby przyjechał do Sądu samochodem z A.M.(pytanie miało wykazać prawdopodobną stronniczość świadka). Następnie, po rozprawie, przypadkowo spotkał się zD. K., który zaszantażował świadka stwierdzeniem, że posiada nagranie tego jakP. G.przyjeżdża na rozprawę samochodem z A.M.. Zdaniem Sądu ten szantaż był wystarczający do skłonieniaP. G.do zmiany swoich pierwszych zeznań. Przedstawioną na użytek Sądu motywacją tej zmiany treści zeznań było odwołanie się do chęci utrzymywania pozytywnych relacji zD. K., aby nie kontynuować konfliktów jakie mieli nawzajem rodzice zainteresowanych. W szczególności należy podnieść, żeP. G.nie stwierdził, aby był namawiany przezA. M.do niezgodnego z prawdą obciążaniaD. K.. Dokonując takiej manipulacjiP. G.wypełnił w dniu 20.04.2017 r. znamiona czynu zart. 233 § 1 kk.
Skoro okoliczności faktyczne przestały budzić wątpliwości, przeto należało omówić kwalifikację prawną czynu oraz wymiar kary wobec oskarżonego. Wyczerpanie znamion przestępstwa zart. 244 kkzostało przez oskarżonego dokonane w sposób umyślny z zamiarem bezpośrednim. Działanie to wprost odpowiada pojęciom użytym przez znamiona ustawowe. Pomimo zapadnięcia wyroku skazującego za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości i pomimo oczywistej treści środka karnego oskarżony nie stosował się do zakazu kierowania pojazdami orzeczonego na okres 3 lat. Omawiany wyrok uprawomocnił się w dniu 6 lipca 2016 r. (k.35), a oskarżony już w krótkim czasie potem sprzeniewierzył się treści wyroku (k. 90). Popełnienie tego przestępstwa zagrożone jest karą do 3 lat pozbawienia wolności. W zachowaniu oskarżonegoD. K.realizowane było szczególne nasilenie woli sprawczej. Oskarżony pozostawał w poczuciu całkowitej bezkarności; naruszał zakaz sądowy w sposób nagminny, tak jakby on w ogóle nie został ustanowiony. Stopień winy zatem oraz stopień społecznej szkodliwości czynu są znaczne. Uwzględniając cele kary w zakresie prewencyjnym i zapobiegawczym, a także wysłuchawszy głosu końcowego oskarżyciela publicznego, który domagał się dla oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 2 lat, Sąd uznał za celowe zastosować właśnie takie rozstrzygnięcie. Oskarżonemu musi zostać dany jednoznaczny sygnał o nieopłacalności popełnienia nowego przestępstwa, gdyż wówczas dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary nie będzie mogło być ponownie zastosowane. Zakreślony okres próby dwóch lat będzie wystarczający do wdrożenia oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego i będzie pozostawać w korelacji czasowej do okresu trwania 3-letniego środka karnego określonego w sprawie II K 22/16. Po stronie oskarżonego pozostaje decyzja czy dokona autorefleksji i zmieni swoje nastawienie do podstawowych norm porządku prawnego, czy też dopuści się jakiegoś nowego ekscesu i tym zachowaniem spowoduje konieczność zarządzenia kary. Zdaniem Sądu kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem nie spełni pożądanego w obecnym stanie faktycznym celu represyjnego wobec osobyD. K.. Ten cel represyjny, dodatkowo uświadamiający oskarżonemu doniosłość wyroku, jest wobec w/w pożądany. Cel ten Sąd spełnił poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny na podstawieart. 71 § 1 kk. Wysokość grzywny jest adekwatna do kryteriów podmiotowych i okoliczności przedmiotowych oraz odpowiednia do możliwości majątkowych oskarżonego, który jest osobą wykształconą i zdolną do pracy oraz posiadającą realny majątek. Sąd zastosował wobec oskarżonego środek probacyjny w postaci powstrzymania się od kierowania pojazdami w ruchu lądowym- orzeczenie to koresponduje z całą istotą postępowania obecnego i poprzedniego II K 22/16.
Obciążenie oskarżonego kosztami uzasadniają przepisy powołane w pkt V wyroku.