Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 344/17
Data wyroku: 2017-05-30 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Ficek
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 97 kw

Sygnatura akt VI Ka 344/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia30 maja 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek
Protokolant Kamil Koczur
przy udziale -
po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r.
sprawyD. M.ur. (...)wŻ.
synaA.iB.
obwinionego zart. 97kw w zw. zart. 38 ustawy z dn. 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym,art. 97kw w zw. zart. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dn. 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 24 lutego 2017 r. sygnatura akt VI W 894/16
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpworazart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotychi wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

Sygn. akt VI Ka 344/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rudzie Śląskiej wyrokiem zaocznym z dnia 24 lutego 2017 roku sygn. akt VI W 894/16 uznał obwinionegoD. M.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, tj. wykroczeń zart.97kw w zw. zart.39 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowymiart.97kw w zw. zart.78 ust.2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowymi za to na mocyart.97kw w zw. zart.9 § 2kw w zw. zart.24 § 1 i 3kw wymierzył mu karę 200 złotych grzywny. Ponadto obciążył obwinionego kosztami postępowania.
Od wyroku tego apelację wniósł obwinionyD. M.. Orzeczenie Sądu Rejonowego zaskarżył w całości. Zarzucił wyrokowi błędną ocenę wiarygodności materiału dowodowego oraz sprzeczności ustaleń co do faktów z treścią materiału dowodowego. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uniewinnienie oraz o zasądzenie od oskarżyciela publicznego kosztów postępowania za I instancję i zasądzenie od oskarżyciela na rzecz obwinionego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje:
Apelacja obwinionego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie wykroczeniowe, a następnie materiał dowodowy poddał ocenie, która jawi się jako zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego. Nie sposób uznać, by Sąd I instancji odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego, a uznając za przekonujące zeznania interweniujących funkcjonariuszy PolicjiP. S.iM. L.uchybił treściart.7 kpkw zw. zart.8 kpw. Dowody należycie zebrane i ocenione doprowadziły do wykazania winy obwinionego.
W apelacji obwiniony nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów, które podważałyby relacje policjantów. Skarżący nie powołuje okoliczności, które mogłyby prowadzić do odmówienia wiarygodności zeznaniom świadków. Z całą pewnością do takowych nie należy to, że świadkowie są osobami zawiadamiającymi o popełnieniu wykroczenia. Trafnie pisze Sąd I instancji, że zeznania świadków korespondują ze sobą. Policjanci uprzednio nie znali obwinionego. Nie mieli powodu, by być do niego uprzedzonymi. Wykonywali rutynowe czynności. Poza tym, poruszali się nieoznakowanym pojazdem i jako patrol drogowy byli nastawieni na obserwację uczestników ruchu drogowego i wyłapywanie zachowań naruszających obowiązujące na drogach przepisy. Warto również zwrócić uwagę na twierdzenia świadków, że zatrzymanie kogokolwiek do kontroli następuje w razie pewności, iż osoba ta popełniła wykroczenie.
Mając to na uwadze Sąd odwoławczy nie podzielił zarzutu błędnej oceny zeznań świadków. W konsekwencji uznał za prawidłowe ustalenie popełnienia przez obwinionego wykroczenia polegającego na naruszeniu obowiązku korzystania podczas jazdy z pasów bezpieczeństwa.
Niezasadne okazały się również zarzuty środka odwoławczego, co do drugiego z wykroczeń przypisanych obwinionemu.D. M.samochód, którym kierował nabył w 2012 roku. Od jego nabycia do 14 września 2016 roku minął zatem kilkuletni okres. W tej sytuacji wątpliwe jest, by pojazd ten został przez obwinionego zakupiony celem sprzedaży w ramach prowadzonej działalności komisowej. Długi okres, który upłynął od zakupu pojazdu przez obwinionego świadczy o tym, że samochód zakupił na własny użytek. Zresztą tymże pojazdem poruszał się około godz. 7:20, wyjaśniając do protokołu „spieszę się do domu babci, ponieważ syn choruje na ospę” (k.6). Był zatem obwiniony zobowiązany do zgłoszenia faktu nabycia pojazdu. Gdyby jednak przyjąć za prawdę twierdzenia skarżącego, to ma rację Sąd Rejonowy, żeart.78 ust.2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowymzobowiązuje każdego właściciela pojazdu zarejestrowanego do zawiadomienia w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu lub zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym. Przepis ten nie różnicuje wskazanego obowiązku z uwagi na to „w jakiej formie pojazd został … nabyty” (k.95 uzasadnienie apelacji) przez właściciela.
Sąd odwoławczy nie znalazł także powodów, by uznać orzeczoną karę za rażąco surową. Kara 200 złotych grzywny jest adekwatna do popełnionych przez obwinionego wykroczeń i uwzględnia jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe. Wobec przesądzenia winyD. M.Sąd Rejonowy zasadnie obciążył go kosztami postępowania.
Z tych wszystkich powodów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji jest obciążenie skarżącego opłatą za II instancję i wydatkami postępowania odwoławczego - w sumie w kwocie 80 złotych.