Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 842/17
Data wyroku: 2017-09-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski, Dorota Lutostańska, Remigiusz Chmielewski
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 §1 kpk

Sygn. akt VII Ka 842/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2017 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.),
Sędziowie: SO Dorota Lutostańska,
SO Remigiusz Chmielewski,
Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Filipiak
przy udziale funkcjonariusza Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie Wojciecha Piątkowskiego

po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r.
sprawyW. Ł.,ur. (...)wR., synaR.iT. z domu S.
oskarżonego zart.107§1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Biskupcu z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II K 150/16
I utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
II zasądza od oskarżonegoW. Ł.koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 600 ( sześćset ) zł tytujłem opłaty za II instancji.
Sygn. akt VII Ka 842/17

UZASADNIENIE

W. Ł.
został oskarżony o to, że poprzez wynajęcie powierzchni wSklepie (...)mieszczącym się przyul. (...)wB.oraz zainstalowanie w nim i eksploatację urządzenia do gry(...)bez numeru, w dniu 1 grudnia 2015 r. urządzał gry na ww. automacie w miejscu do tego nieprzeznaczonym i bez wymaganego zezwolenia, naruszając dyspozycję określoną wart. 14ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych(Dz.U.2015.612 ze zm.),
tj. o przestępstwo określone wart. 107§ 1 k.k.s.
Sąd Rejonowy w Biskupcu wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie II K 150/16
- oskarżonegoW. Ł.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wpkt Iczynu i za to z mocyart. 107§1 k.k.s.skazał go a na podstawieart. 107 § 1 k.k.s.w zw. zart. 23 § l i 3 k.k.s.wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych;
- na podstawieart. 624 § l k.p.k.w zw. zart. 113 § l k.k.s.zwolnił oskarżonegoW. Ł.od kosztów sądowych
Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonegoW. Ł., zaskarżając go w całości i orzeczeniu zarzuciła:
1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 113 § 1 k.k.s.przez dokonanie dowolnej, wybiórczej, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i zasadami prawidłowego rozumowania oceny materiału dowodowego w zakresie:
• odmówienia w części wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoW. Ł.w zakresie twierdzeń co do tego, iż nie jest właścicielem urządzenia zatrzymanego w sklepie przyul. (...)wB., nie wstawiał do sklepu spornego urządzenia oraz nie urządzał na nim gier,
• nie uwzględnienia wyjaśnień oskarżonejD. R., która zaprzeczyła, iżW. Ł.wstawił do prowadzonego przez nią sklepu sporne urządzenie i tam go eksploatował,
• dowolną analizę dowodów z dokumentów w postaci umowy dzierżawy powierzchni oraz faktury VAT i w konsekwencji wywiedzenie dowolnych wniosków, iż te niesporne dokumenty przesądzają, iż toW. Ł.wstawił urządzenie do gry w sklepie przyul. (...)wB.oraz urządzał na nim gry,
•art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.iart. 193 § 1 k.p.k.przez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego złożonego na rozprawie głównej w dniu 17 maja 2017r. o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia przez zatrzymane w sklepie przyul. (...)wB.urządzenie o nazwie(...)bez numeru wymogów urządzenia do gier na automatach w rozumieniuustawy o grach hazardowychi tym samym zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy związanych z technicznym aspektem działania urządzenia,
• zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującej analizy dowodów dotyczących braku świadomości oskarżonego co do karalności gier na automatach do gier, a to w szczególności wobec wydawanych in tempore criminis licznych sądowych orzeczeń wskazujących na możliwość eksploatacji automatów do gier w punktach gier, niejasnego stanu prawnego obowiązującego w dziedzinie gier hazardowych i możliwości stosowania poszczególnych norm, co skutkowało błędnym uznaniem, iż oskarżonyW. Ł.mógł popełnić umyślnie przypisane mu przestępstwo karno-skarbowe, a jednocześnie, brak wyczerpującej analizy dlaczego w jego sytuacji Sąd Rejonowy nie zastosował instytucji przewidzianej w treściart. 10 § 4 k.k.s.
2. Błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, a polegające na ustaleniu, iż:
•W. Ł.urządzał w dniu 1 grudnia 2015r. wSklepie (...)mieszczącym się przyul. (...)wB.gry na automacie(...)bez numeru naruszając dyspozycję określoną wart. 14ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych.
W oparciu o powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu przestępstwa skarbowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Biskupcu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest chybiona i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, iż w ocenie Sądu Okręgowego wydane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie zapadło na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń natury faktycznej, jak też i prawnej. Sąd Rejonowy dokonał szczegółowej i prawidłowej analizy materiału dowodowego. Także wnioski powzięte przez Sąd na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów, zdaniem Sądu Okręgowego, są logiczne, spójne i konsekwentne, dokonane w oparciu o zasady doświadczenia życiowego. Wnioski te są przekonująco uzasadnione. Apelacja nie wskazuje na żadne okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu i nie zawiera też żadnej, merytorycznej argumentacji, która rozważania tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć.
Wobec powyższego zarzuty skarżącej, jakoby Sąd I instancji bezpodstawnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie mogą być uznane za zasadne. Apelacja sprowadza się w rezultacie do polemiki z ustaleniami Sądu i wyciągniętymi z tych ustaleń wnioskami. Formułując zarzuty przeciwko zapadłemu rozstrzygnięciu skarżąca podporządkowała ich treść linii obrony prezentowanej przez oskarżonego, nie znajdującej jednak swego odzwierciedlenia w przeprowadzonych dowodach. Analiza sprawy nie pozwala na uznanie, że Sąd Rejonowy naruszył reguły oceny dowodów określone wart. 7 k.p.k., czy też zasadę obiektywizmu (art. 4 k.p.k.).
Sąd I instancji słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonegoW. Ł.odnośnie tego, że znajdujący się w sklepie D.R.automat nie należał do niego. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie były sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie budzi żadnych wątpliwości, że to oskarżony w dniu 20 października 2015 r. zawarł zD. R.umowę o wynajem powierzchni (umowa dzierżawy powierzchni k. 41), na mocy którejD. R.zobowiązała się wydzierżawić część lokalu niezbędną do ustawienia urządzeń do gier - automatów, na której dzierżawca miał prowadzić działalność gospodarczą. Jednocześnie z umowy wynikał zakaz wynajmowania powierzchnisklepu (...).R.innym podmiotom prowadzącym działalność konkurencyjną do działalnościW. Ł.oraz zobowiązanie do traktowania jako poufnych dokumentów i informacji dotyczących zawartej umowy. Po zawarciu tej umowy do sklepuD. R.został wstawiony automat do gry. W dniu 1 grudnia 2015 r. funkcjonariusze SłużbyC.przeprowadzający kontrolę ujawnili w sklepie spożywczo-monopolowym wB.przyul. (...)automat marki „(...)
W ocenie Sąd Okręgowego nie budzi wątpliwości, że powyższe urządzenie wstawione zostało do sklepu D.R.w wyniku wykonania umowy z dnia 20 października 2015 r. zawartej przez oskarżonegoW. Ł.Nikt inny nie wiedział bowiem o zawarciu umowy najmu powierzchni sklepu międzyD. R.a oskarżonym.W. Ł.nie miał żadnego interesu w tym, aby takie informacje rozpowszechniać, zaśD. R.zobowiązała się w umowie z dnia 20 października 2015 r. do traktowania tych informacji jako poufne. Wbrew zarzutom skarżącej, zważywszy także na czas pomiędzy zawarciem umowy a datą ujawnienia urządzenia przez funkcjonariuszy – 21 listopada -1 grudnia 2015 r., brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji co do tego, że zabezpieczony automat go gry został umieszczony w sklepie D.R.w realizacji umowy, której strona nie był kto inny a oskarżonego. Tym samym dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia czy toW. Ł.faktycznie to urządzenie do sklepu przywiózł i je tam wstawił ( współoskarżona podała, że „jakaś inna osoba przyjechała i wstawiła to urządzenie”- k.146 ). Nie budzi bowiem wątpliwości i to, że z zachowaniaD. R.wynika, że była ona przekonana ( i to zasadnie ), że automat do gry „pochodzi” od oskarżonego, skoro to na niego wystawiła fakturę – k.43. Natomiast fakt odmowy odbioru urządzenia przezW. Ł.– k.146 jest konsekwencja tego, że urządzenie przecież zostało zabezpieczone w ramach niniejszego postępowania i w istocie stanowi to realizację przyjętej linii obronyW. Ł.. Nie może być także podstawą dla skutecznego zakwestionowania wyroku odwoływanie się do stanowiska oskarżyciela jak na k.195 w zakresie rozstrzygnięcia o dowodach rzeczowych. To bowiem czyW. Ł.jest „formalnym” właścicielem urządzenia wobec trafnego ustalenia, że to on zawarł umowę na jego eksploatację w sklepie D.R.i przedmiotowe urządzenie tam jako eksploatowane na jego korzyść ujawniono, nie ma znaczenia dla trafności przypisania mu czynu zart.107§1 kks.
Wszystkie powyższe okoliczności, przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego świadczą zatem o tym, że to
    tylko i wyłącznie oskarżonyzainstalował i eksploatował w sklepie spożywczo-monopolowym mieszczącym się wB.przyul. (...)urządzenie do gry(...).
Nie ma również wątpliwości, że na powyższym urządzeniu oskarżonego prowadzone były gry na automatach – zabronione zgodnie zustawą o grach hazardowych.Okoliczność tę stwierdzili funkcjonariusze Służby(...), którzy na miejscu ujawnienia urządzenia dokonali oględzin i przeprowadzili eksperyment. Osoby te posiadały odpowiednią wiedzę i doświadczenie zawodowe, aby stwierdzić, że jest to urządzenie do gier o którym mowa w w/w ustawie. Zatem słusznie uznał Sąd Rejonowy, ze w sprawie nie było potrzeby dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia przez urządzenie zatrzymane w sklepie przyul. (...)wB.wymogów urządzenia do gier na automatach w rozumieniuustawy o grach hazardowych.
Wreszcie i zarzut dotyczący braku świadomości oskarżonego co do karalności urządzenia gier na automatach nie zasługiwał na uwzględnienie. Sytuacja prawna osób urządzających lub prowadzących gry na automatach zmieniła się po wejściu w życie z dniem 3 września 2015 r. ustawy z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianieUstawy o grach hazardowych. W dacie popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego zgodnie zart. 6 ust. 1 Ustawy o grach hazardowychdziałalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 Ustawy „urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry.” Zgodnie zart. 23a ust. 1 Ustawy o grach hazardowych„automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego. Przepisart. 2 ust. 3 Ustawy o grach hazardowychstanowi, iż grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości.
Przestępstwo zart. 107 § 1 k.k.s.może zostać popełnione umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Zgodnie zart. 10 § 1 k.k.s.nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiących jego znamię, zaś zgodnie zart. 10 § 4 k.k.s.nie popełnia przestępstwa skarbowego kto dopuszcza się go w usprawiedliwionej nieświadomości jego niekaralności.
Fakt zaistnienia błędu powodowałby zatem brak umyślności a co za tym idzie brak znamion podmiotowych.
Taka sytuacja odnośnieW. Ł.w ramach niniejszej sprawy nie występuje.. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu a swoje wyjaśnienia faktycznie ograniczył do zaprzeczenia aby zabezpieczone urządzenie było jego- k.146.Oskarżony w swoich wyjaśnieniach natomiast w żaden sposób nie wskazał, że miał działać w błędzie,na który to powołuje się skarżący w apelacji.Nie sposób zatem było w tej sytuacji niejako z urzędu w stosunku doW. Ł.rozpatrywać kwestię błędu mogącego istnieć po stronie tego oskarżonego, skoro faktycznie oskarżony na takowy się w ogóle w swoich wyjaśnieniach nie powoływał.
W konsekwencji więc, w okolicznościach przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu brak było podstaw do zakwestionowania tak ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy, jak i dokonanej oceny prawnej czynu oskarżonego. Sąd nie znalazł także podstaw do ewentualnego złagodzenia rozstrzygnięcia o konsekwencjach prawnych popełnionego przez oskarżonego czynu. W ocenie Sądu odwoławczego kara wymierzona oskarżonemu nie razi surowością i jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu mu przypisanego. Odpowiada dyrektywom wskazanym wart. 53 k.k., a Sąd I instancji trafnie powołał okoliczności na korzyść i niekorzyść oskarżonego.
W konsekwencji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy -art. 437 § 1 kpk,art.438pkt2-3kpk.
Na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.Sąd zasądził od oskarżonegoW. Ł.koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 600 złotych tytułem opłaty za II instancję.