Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 367/17
Data wyroku: 2017-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Arkadiusz Łata
Słowa kluczowe: Kara
Podstawa prawna: art. 437 kpk, 438 kpk, 624 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 367/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia13 czerwca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata
Protokolant Kamil Koczur
przy udziale Marcina Masłowskiego Prokuratora Prokuratury RejonowejG. (...)wG.

po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r.
sprawyB. K.ur. (...)wG.
synaT.iK.
oskarżonego zart. 158§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 16 marca 2017 r. sygnatura akt III K 135/16
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpk,art. 624 § 1 kpk

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż: uchyla rozstrzygnięcie o karze z punktu 1 i na mocyart. 158 § 1 kkwymierza oskarżonemu za przypisane mu przestępstwo karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2
zwalnia oskarżonego od wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym oraz od jednej opłaty za obie instancje, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 367/17

UZASADNIENIE
w zakresie rozstrzygnięcia o karze
Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.
Apelacja prokuratora okazała się w pełni zasadna, a zarazem skuteczna o tyle, iż w następstwie jej wywiedzenia należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez uchylenie orzeczenia o karze z pkt.1 i wymierzenie oskarżonemu z mocyart. 158 § 1 kkza przypisane mu przestępstwo kary 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności.
Na wstępie jednak potrzeba podkreślić, iż w sprawie niniejszej żadna ze stron procesowych nie kwestionowała dokonanej przez Sąd I instancji oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ustaleń faktycznych, jak również oceny prawnej. Prokurator zaskarżył przedmiotowy wyrok tylko i wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia o karze.B. K.natomiast w ogóle nie składał wniosku o sporządzenie pisemnego uzasadnienia, a tym bardziej nie wywodził środka odwoławczego. Zaakceptował zatem uznanie go za winnego występku zart. 158 § 1 kkpolegającego na uderzaniu – w dniu 26 czerwca 2015 r. wG.– pokrzywdzonegoM. R.pięścią w twarz oraz kopaniu go nogami po całym ciele, działając wspólnie i w porozumieniu z trzema innymi nieustalonymi osobami i spowodowaniu w ten sposób obrażeń naruszających prawidłowe czynności narządów ciała wymienionego na okres poniżej 7-miu dni, a także na narażeniu pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk.
Orzeczenie Sądu Rejonowego posiadało w tej mierze pełne oparcie w zeznaniach świadków:M. R.iS. K., a także dokumentacji medycznej oraz opinii biegłego lekarza sądowego. Tymczasem wersja, którą prezentował oskarżony nie znajdowała żadnego dosłownie potwierdzenia dowodowego. Samo tylko powtarzające się niestawiennictwo pokrzywdzonego w najmniejszym stopniu nie uprawniało do wniosku o niewiarygodności jego relacji. Mogło bowiem być spowodowane różnorodnymi przyczynami.
Sąd Okręgowy nie doszukał się tym samym jakichkolwiek powodów do orzekania poza granicami zaskarżenia (w oparciu oart. 440 kpk) zakreślonymi skargą apelacyjną oskarżyciela publicznego. Nie stwierdził nadto, by w toku postępowania rozpoznawczego doszło do uchybień noszących znamiona bezwzględnych przyczyn odwoławczych w rozumieniu przepisuart. 439 kpk, nakazujących uchylenie zaskarżonego wyroku – niezależnie od granic zaskarżenia i podnoszonych zarzutów.
Przechodząc zatem do istoty rzeczy, prokurator ma rację wytykając wyrokowi rażącą niewspółmierność – tj. łagodność wymierzonej kary samoistnej grzywny na tle okoliczności zdarzenia, stopnia zawinienia oskarżonego oraz stopnia szkodliwości społecznej czynu jakiego się on dopuścił i w kontekście dyrektyw przewidzianych regulacją przepisuart. 53 kk.
Sąd merytoryczny w nienależyty sposób wziął tu pod rozwagę okoliczności zajścia pod kątem wyboru rodzaju kary realizującej wspomniane dyrektywy. W sprawie w sposób zdecydowany przeważały okoliczności obciążające, które przemawiały wybitnie na niekorzyśćB. K..
Oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa będąc pod wpływem alkoholu. Działał jawnie i w miejscu publicznym, a zatem w warunkach umożliwiających dostrzeżenie zajścia przez nieograniczoną liczbę przypadkowych osób, wykazując tą drogą rażące wręcz lekceważenie elementarnych zasad porządku prawnego.
Bazując na ustaleniach faktycznych Sądu orzekającego i uwzględniając relacje procesoweR.iK.– toK.zainicjował zajście w braku wszelkiej zaczepki, czy też prowokacji i jako pierwszy użył przemocy fizycznej względem pokrzywdzonego powodując „przyłączenie się” dalszych, nieustalonych współsprawców. Na niekorzyść oskarżonego świadczyło przy tym powyższe, przestępne współdziałanie z kolejnymi aż trzema mężczyznami, spośród których wszyscy zadawali pokrzywdzonemu ciosy nogami. Nie tylko zwiększało to przewagę nadR.i operatywność sprawców, lecz także i przede wszystkim potęgowało stopień zagrożenia dla pokrzywdzonego, a tym samym zakres szkodliwości społecznej czynu.
B. K.dopuścił się przedmiotowego przestępstwa będąc uprzednio karany dwukrotnie – tj. zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkoraz zart. 224 § 1 kk, czyli za przestępstwo identyczne, a także za występek związany z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej.
Za pierwszy z owych czynów odbywał już karę pozbawienia wolności, aktualnego przestępstwa dopuścił się zaś w otwartym, biegnącym okresie próby związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary izolacyjnej wymierzonej w sprawie drugiej, a zatem z drastycznym nadużyciem udzielonego mu wtedy zaufania, jakiego wyrazem było zastosowanie wspomnianego dobrodziejstwa ustawowego.
Wszystko powyższe świadczyło o znacznej demoralizacji oskarżonego, a nieskuteczność stosowanych dotąd kar – o niepoprawnościB. K.. Zupełnie nieuzasadnione pozostawało tym samym sięganie po karę łagodniejszego rodzaju – typu wolnościowego jako karę nieadekwatną do zakresu winy i szkodliwości społecznej popełnionego czynu, a także niepozwalającą w należytym stopniu osiągnąć wobec sprawcy celów zapobiegawczych, poprawczych i wychowawczych. Karę utwierdzającą wręcz poczucie bezkarności za poważne przestępstwo.
Uwzględniając wszystko, o czym była mowa wyżej, Sąd Okręgowy uznał, iż karą właściwą będzie podlegająca efektywnemu wykonaniu kara 6-ciu miesięcy pozbawienia wolności. Prognoza kryminologiczno – społeczna w przypadkuB. K.kształtuje się bowiem negatywnie. Kara taka uświadomi oskarżonemu nieopłacalność przestępstwa. Wymieniony nie daje obecnie żadnych gwarancji przestrzegania prawa na przyszłość.
Orzeczono zatem jak w pkt. 1 wyroku niniejszego. O wydatkach postępowania odwoławczego i opłacie za obie instancje rozstrzygnięto jak w pkt. 2.