Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 1751/15
Data wyroku: 2017-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Milczarek
Słowa kluczowe: Renta z tytułu niezdolności do pracy
Podstawa prawna: art. 57 ustawy z 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt VI U 1751/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Ewa Milczarek
Protokolant – sekr. sądowy Sylwia Sawicka
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. w Bydgoszczy
na rozprawie
odwołania:P. S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wB.
z dnia 30 czerwca 2015 r., znak:(...)
w sprawie:P. S.
przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wB.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuP. S.prawo do renty z tytułu częściowej  niezdolności do pracy od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 31 maja 2018r.,

2
stwierdza, że organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Na oryginale właściwy podpis.
Sygn. akt VI U 1751/15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30.06.2015 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.na podstawieart. 57 i 61 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2015 r. poz. 748), odmówił ubezpieczonemuP. S.prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od 01.06.2015 r. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 23.06.2015 r. ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczonyP. S., zaskarżając decyzję ZUS w całości. Odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji organu rentowego poprzez przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:
UbezpieczonyP. S.złożył w dniu 04.05.2015 r. wniosek o przyznanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczony był uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do dnia 31.05.2015 r. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem 26.05.2015 r. stwierdził, iż odwołujący jest częściowo niezdolny do pracy do 31.05.2018 r. a częściowa niezdolność do pracy pozostaje w związku ze stanem narządu ruchu. Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 23.06.2015 r. ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Biegli sądowi specjalista z zakresu medycyny przemysłowej dr n. med.M. K.oraz specjalista z zakresu neurologii dr n. med.T. Ś.w treści opinii z dnia 12.10.2016 r. rozpoznali u ubezpieczonego:
- chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa;
- stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii L5/S1;
- wielopoziomową dyskopatię lędźwiową od L2 do S1;
- przewlekły zespół bólowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy objawowy z obecnymi objawami ubytkowymi;
- nadciśnienie tętnicze kontrolowane.
Biegli lekarze sądowi na podstawie przeprowadzonych badań sądowo-lekarskich i po analizie dokumentacji lekarskiej zawartej w aktach sprawy i w aktach ZUS oraz dokumentacji lekarskiej dostarczonej przezP. S., stwierdzili, iż stan zdrowia odwołującego upośledza sprawność jego organizmu w stopniu powodującym nadal okresową częściową niezdolność do pracy ubezpieczonego zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji od 01.06.2015 r. do maja 2018 r. Biegli wskazali, iż przyczyną niezdolności odwołującego do pracy jest stan układu kostno-stawowego. W przebiegu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią lędźwiową od L2 do S1 (po leczeniu operacyjnym dyskopatii L5/S1) występują częste zaostrzenia zespołu bólowego, aktualnie w okresie kolejnego zaostrzenia z obecnymi objawami ubytkowymi w badaniu neurologicznym. Biegli podnieśli, że wobec tego w stanie zdrowia skarżącego nie zaobserwowali poprawy.
Z treści przeprowadzonego u odwołującego wywiadu wynika, iż skarży się na przewlekłe bóle kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z promieniowaniem bólu do kończyn z przewagą strony prawej, bóle i zawroty głowy, bóle i drętwienie kończyny górnej prawej i dolnej lewej. W lutym 2011 r.P. S.był leczony operacyjnie z powodu dyskopatii L5/S1. Odwołujący jest pod opieką lekarza rodzinnego z powodu nadciśnienia tętniczego. Powód był nadto hospitalizowany w 2011 r. z rozpoznaniem choroby refluksowej przełyku i zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka.
Zawodem wyuczonym odwołującegoP. S.jest zawód cukiernika. Ubezpieczony pracował jako cukiernik-ciastkarz przez 12 lat. Zawodem ostatnio wykonywanym przez powoda w okresie od 1993 r. do 2009 r. jest zawód magazyniera. Odwołujący nie pracuje od 2009 r.
- dowody: opinia sądowo – lekarska z dnia 12.10.2016 r. (k. 13-14 akt sądowych); uzupełniająca opinia sądowo – lekarska z dnia 14.12.2016 r. (k. 31 akt sądowych); dokumentacja zawarta w aktach rentowych ZUS
Sąd Okręgowy dokonał powyższych ustaleń faktycznych na podstawie dokumentacji zebranej w aktach sądowych oraz w aktach rentowych. Ustalenia faktyczne dotyczące stanu zdrowia odwołującego i jego wpływu na zdolnośćP. S.do pracy Sąd Okręgowy oparł przede wszystkim na dowodach z opinii biegłych sądowych. Biegli sądowi sporządzili opinie po dokonaniu szczegółowej analizy akt sprawy, mając na względzie całą dostępną dokumentację lekarską, a nade wszystko po przeprowadzeniu badania przedmiotowego ubezpieczonego. Poczynione przez nich ustalenia i wnioski zostały sformułowane zostały w sposób jasny, precyzyjny, a końcowe stanowisko zostało szczegółowo, przekonująco i w sposób logiczny uzasadnione. Zaprezentowane konkluzje są jednoznaczne, a ich uzasadnienie przedstawione zostało w sposób przystępny i zrozumiały. Sąd uznał za w pełni miarodajne opinię sądowo – lekarską z dnia 12.10.2016 r. oraz opinię uzupełniającą z dnia 14.12.2016 r. sporządzone przez biegłych lekarzy sądowych. W treści tychże opinii biegli sądowi w sposób nie budzący wątpliwości odnieśli się do kwestii częściowej niezdolności do pracyP. S.. W ocenie Sądu przeprowadzone dowody zasługują na danie im wiary, ponieważ nie są ze sobą sprzeczne, korelują wzajemnie ze sobą oraz tworzą spójną logiczną całość.

Sąd Okręgowy rozważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego zasługiwało na uwzględnienie.
W myślart. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U. z 2015 r., poz. 748 j.t.), niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Z treści art. 12 ust. 2, 3 ustawy emerytalnej wynika, iż częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, a całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy.
Zgodnie z brzmieniemart. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:
1)jest niezdolny do pracy;
2)ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3) niezdolność do pracy powstała w okresie ubezpieczenia albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tego okresu.
Biegli sądowi w przedmiotowej sprawie orzekli, iż odwołującyP. S.jest nadal okresowo częściowo niezdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji od daty ustania poprzedniego świadczenia, tj. od 01.06.2015 r. na okres dalszych 3 lat, tj. do maja 2018 r. Biegli sądowi wskazali, iż podstawą uznania niezdolności do pracy ubezpieczonego były te same dowody, którymi dysponował organ rentowy w postępowaniu administracyjnym. Nadto, biegli skonstatowali, że nie zgadzają się z oceną stanu zdrowia powoda w postaci pełnej zdolności do pracy dokonanej przez Komisję Lekarską ZUS. Jednocześnie biegli podnieśli, iż podzielają orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS w przedmiocie tego, iż odwołujący jest nadal częściowo niezdolny do pracy do 31.05.2018 r.
Przedmiotem niniejszego postępowania było to, czy odwołującyP. S.jest nadal niezdolny do pracy. Sąd dopuścił w niniejszej sprawie dowód z opinii biegłych z dziedzin medycznych adekwatnych do schorzeń występujących u ubezpieczonego. Biegli sądowi w wydanych w przedmiotowej sprawie opiniach, która w ocenie Sądu są miarodajne, w oparciu o dokumentacją lekarskąP. S.oraz po przeprowadzeniu badań ubezpieczonego, w sposób jasny, klarowny i nie budzący wątpliwości skonstatowali, iż odwołujący jest nadal częściowo niezdolny do pracy. Trzeba podnieść, iż Sąd w sprawach dotyczących kwestii niezdolności do pracy dokonuje rozstrzygnięcia opierając się na opiniach biegłych sądowych, tj. osób posiadających medyczne wiadomości specjalne. Zarówno w doktrynie jak i w judykaturze wskazuje się, iż ustalenie czy odwołujący jest niezdolny do pracy przez sąd może nastąpić wyłącznie w oparciu o opinię sporządzoną przez biegłych, która nie może być zastępowana innymi dowodami, np. zeznaniami świadków. Dowód z opinii lekarskiej w tej kategorii spraw jest, więc dowodem koronnym, analizującym i sumującym przeciwstawne oceny prezentowane przez strony ("
    Dowód z opinii lekarza biegłego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych" SSN Beata Gudowska, Przegląd Ubezpieczeń Społecznych i Gospodarczych 2001 r., Nr 6, s. 8-12; wyrok Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 23 września 2015 r., sygn. akt III AUa 431/15; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt III AUa 1385/14; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt III AUa 1093/14).
Mając na względzie poczynione ustalenia faktyczne oraz zgromadzony materiał w toku postępowania dowodowego, Sąd uznaje, iż stan zdrowia ubezpieczonego czyni go okresowo częściowo niezdolnym do pracy od daty ustania poprzedniego świadczenia, tj. od 01.06.2015 r. do końca maja 2018 r. W oparciu o treść opinii biegłych sądowych sporządzonych w sprawie, które Sąd uznał za miarodajne, Sąd ustalił, iż częściowa niezdolność do pracy spowodowana występującymi u ubezpieczonego schorzeniami układu kostno-stawowego takimi jak choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa; stan po leczeniu operacyjnym dyskopatii L5/S1; wielopoziomowa dyskopatia lędźwiowa od L2 do S1; przewlekły zespół bólowy szyjny i lędźwiowo-krzyżowy objawowy z obecnymi objawami ubytkowymi. Należy zauważyć, iż stan zdrowiaP. S.upośledza sprawność jego organizmu w stopniu skutkującym nadal okresową częściową niezdolnością do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegli sądowi w treści opinii uzupełniającej z dnia 14.12.2016 r. stwierdzili, iż u odwołującego występuje niedowład stopy lewej, który nasila się przy zaostrzeniach procesu chorobowego i utrudnia oraz zaburza normalny chód. Wobec tego, nie ma wątpliwości, iżP. S.w okresie od 01.06.2015 r. do 31.05.2018 r. pozostaje niezdolny do pracy w wyuczonym zawodzie cukiernika – ciastkarza oraz w ostatnio wykonywanym zawodzie magazyniera.
Warto zauważyć, iż bezzasadne były zastrzeżenia zgłoszone przez organ rentowy ZUS w piśmie procesowym z dnia 16.11.2016 r. w przedmiocie tego, iż z opisu badania neurologicznego wykonanego przez biegłego neurologa nie wynika stopień nasilenia opisywanych przez biegłego objawów. ZUS nadto podniósł, iż biegły nie wskazał dysfunkcji ruchowej w przebiegu schorzeń kręgosłupa u ubezpieczonego. Organ rentowy w piśmie z dnia 16.11.2016 r. wskazał, że podczas badania odwołującego przeprowadzonego przez Komisję Lekarską ZUS nie stwierdzono u powoda dysfunkcji ruchowych ani istotnych objawów neurologicznych. W ocenie ZUS schorzenie kręgosłupa na które cierpiP. S.w okresach zaostrzeń może być leczone w ramach zwolnienia lekarskiego. Trzeba wskazać, iż biegli sądowi w opinii z dnia 14.12.2016 r. rozwiali wątpliwości zaistniałe wskutek zastrzeżeń zgłoszonych przez organ rentowy ZUS, wskazując, iż wszyscy lekarzy badający dotychczas odwołującegoP. S.pod kątem schorzeń neurologicznych, tj. lekarze leczący ubezpieczonego neurolog i neurochirurg w wydanych zaświadczeniach, lekarz orzecznik ZUS, Komisja Lekarska ZUS oraz biegli lekarze sądowi stwierdzili u ubezpieczonego objawy rwy kulszowej lewostronnej ubytkowej. Ponadto, wszyscy lekarze przeprowadzający u odwołującego badanie neurologiczne, jedynie z wyjątkiem Komisji Lekarskiej ZUS, skonstatowali, że schorzenia występujące u powoda w sposób istotny ograniczają jego zdolność do pracy. Przemawia za tym występujący uP. S.niedowład stopy lewej, który przy zaostrzeniu procesu chorobowego utrudnia i zaburza normalny chód.
W konsekwencji należy skonstatować, iż w przedmiotowej sprawie nie było podstaw dopuszczenia dowodu z kolejnych opinii biegłych sądowych. Opinia biegłych sądowych z dnia 12.10.2016 r. była jednoznaczna i nie budziła wątpliwości. Co więcej, wszelkie zaistniałe wątpliwości w przedmiocie tego, czy ubezpieczony pozostaje nadal częściowo niezdolny do pracy zostały wyjaśnione w treści uzupełniającej opinii sądowo-lekarskiej z dnia 14.12.2016 r. W następstwie tego, Sąd na rozprawie w dniu 04.04.2017 r. postanowił oddalić wniosek dowodowy organu rentowego w przedmiocie powołania innego biegłego neurologa oraz innego specjalisty medycyny pracy zawarty w piśmie procesowym z dnia 03.02.2017 r. W związku z tym zauważyć należy, iż w myślart. 286 k.p.c., sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii tych samych lub innych biegłych, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas, gdy opinia złożona do sprawy zawiera istotne braki, sprzeczności, względnie nie wyjaśnia istotnych okoliczności (videwyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt I UK 447/14).
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.w zw. z art. 12, 13, 57 i 61 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, zmienił zaskarżoną decyzję ZUS w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemuP. S.prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia 1 czerwca 2015 r. do dnia 31 maja 2018 r.
W punkcie 2. wyroku Sąd zgodnie z treścią przepisu art. 118 ust. 1a ustawy emeryturach i rentach z FUS z urzędu orzekł w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sąd uznał, że organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji w ustawowym terminie. Biegli sądowi wskazali, iż podstawą uznania niezdolności do pracy ubezpieczonego były te same dowody, którymi dysponował organ rentowy w postępowaniu administracyjnym.
SSO Ewa Milczarek