Sąd Rejonowy w Wałbrzychu
VIII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: VIII C 2530/16
Data wyroku: 2017-02-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Szymańska – Demska

Sygnatura akt VIII C 2530/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 03 lutego 2017 r.
Sąd Rejonowy w Wałbrzychu, VIII Wydział Cywilny w składzie następującym:
Przewodniczący   SSR  Magdalena Szymańska – Demska
Protokolant st.sekr.sąd . Aneta Szewczak
po rozpoznaniu w dniu 03 lutego 2017 r. na rozprawie sprawy
z powództwaB. (...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego wG.
przeciwkoM. S.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanejM. S.na rzecz powoda kwotęB. (...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wG.788,66 zł (siedemset osiemdziesiąt osiem złotych 66/100) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18 kwietnia 2016 r.,

II
dalej idące powództwo oddala,

III
zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 407zł (czterysta siedem złotych 00/100) tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 360,- zł (trzysta sześćdziesiąt złotych 00/100) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE
PowódB. (...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą wG.wniósł o zasądzenie od pozwanejM. S.kwoty 788,66 zł wraz z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości równej dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie, które na dzień wnoszenia pozwu wynoszą 14% w skali roku.
W uzasadnieniu żądania powód wskazał, że pozwana zarwała w dniu 09 maja 2013 r. umowę pożyczki, zaś on jest nabywcą wierzytelności. Podjęte działania zmierzające do pozasądowego rozwiązania sporu nie odniosły oczekiwanego rezultatu.
Nakazem zapłaty z postępowaniu upominawczym z dnia 26 kwietnia 2016 r. Sąd Rejonowy w Elblągu w sprawie X NC 8717/16 orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Podniosła zarzut przedawnienia roszczenia. Przyznała, że zawarła umowę pożyczki w dniu 09 maja 2013 r., a zatem roszczenie uległo przedawnieniu w dniu 09 maja 2016 r.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny :
M. S.podpisała w dniu 25 kwietnia 2013 r. zW..pl sp. z o.o. wW.umowę ramową pożyczki.
Dowód :umowa ramowa pożyczki k. 45- 48.
Uzyskane środki zostały wypłacone pozwanej w dniu 09 maja 2013 r.
Bezsporne
Pożyczka miała zostać zwrócona w dniu 04 czerwca 2013 r.
Dowód :wyciąg do umowy o sekurytyzacji wierzytelności k. 50, bezsporne.
W dniu 30 listopada 2015 r.W..pl (...). z o.o. wW.jako sprzedający (zwanyW.),(...) Sp.z o.o.S.K. wW.jako komplementariusz (zwany Spółką),(...) S.A.wG.jako kupujący iA.Sp.z o.o. wG.zawarły umowę uzupełniającą. Zgodnie z preambułą tej umowy w dniu 28 października 2015 r.W.wniosła do Spółki wkład niepieniężny w postaci wierzytelności pieniężnych składających się z kapitału odsetek oraz innych należności ubocznych wymienionych w wykazie wierzytelności lub odpowiednio zaktualizowanym wykazie wierzytelności. W dniu zawarcia tej umowy komplementariusz orazA.zobowiązały się zawrzeć umowę przeniesienia ogółu praw i obowiązków komplementariusza (tzw. umowa przeniesienia ogółu praw i obowiązków komplementariusza) dotyczącą przeniesienia wszystkich praw i obowiązków komplementariusza jako komplementariusza w Spółce na rzeczA.. Nadto w dniu zawarcia tej umowyW.oraz Kupujący zobowiązały się zawrzeć umowy przeniesienia ogółu praw i obowiązków komandytariusza (tzw. umowa przeniesienia ogółu praw i obowiązków komandytariusza) dotyczącą sprzedaży wszystkich praw i obowiązkówW.jako komandytariusza w Spółce na rzecz Kupującego. Umowa uzupełniająca została zawarta w celu określenia opraw i obowiązków związanych z przejęciem pośredniej kontroli nad spółką przez Kupującego na podstawie Umowy przeniesienia ogółu praw i obowiązków komplemetariusza i Umowy przeniesienia ogółu praw i obowiązków komandytariusza oraz w związku z charakterem wkładu niepieniężnego w postaci wierzytelności wniesionych do spółki. W myśl 5 ust. 1 lit bW.oświadczyła, że na dzień zawarcia umowy uzupełniającej wszystkie wierzytelność i są wymagalne i istnieją z zastrzeżeniem pozostałych oświadczeńW.oraz modyfikacji związanych z przepływami pieniężnymi dokonanymi przezW.zgodnie z § 4 umowy.
Dowód :umowa uzupełniająca k. 57 – 66.
Pismami z dnia 28 grudnia 2015 r. i z dnia 05 lutego 2016 r.W.zawiadomił pozwaną o nabyciu przez(...) S.A.z siedzibą wG.ogółu prawi obowiązków komandytariusza w Spółce. Zawarto tam także informację, że zgromadzenie wspólników Spółki w dniu 03 grudnia podjęło uchwałę o rozwiązaniu spółki i podzieliło jej majątek pomiędzy wspólników. Na mocy uchwały z dnia 03 grudnia 2015 r.B.nabyła prawo do zbioru wierzytelności wobec klientówW.z tytułu zawartych umów pożyczki. W ramach procesu sekurytyzacji w dniu 09 grudnia 2015 r.B.dokonała przelewu wierzytelności z tytułu zawartej z pozwaną w dniu 09 maja 2013 r.umowy nr (...)na rzeczB. (...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą wG.. Zawarto tam informację, że według stanu na dzień 09 grudnia 2015 r. dług pozwanej wynosi 773,02 zł.
Dowód :zawiadomienie o zmianie wierzyciela k. 67 i k. 71,
umowa o sekurytzację wierzytelności wraz z załącznikiem k. 49 – 51.
Kwota wymagalnej należnościM. S.na dzień 09 kwietnia 2016r. wynosi kwotę 788,66 zł.
Dowód :wyciąg z ksiąg rachunkowych powoda k. 5.

Sąd zważył, co następuje :
Powództwo podlegało uwzględnieniu w znacznym zakresie.
Stan faktyczny został ustalony w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty, których prawdziwości pozwana nie podważała. Nadto w sprzeciwie od nakazu zapłaty nie zaprzeczyła jakoby zawarła z(...) sp. z o.o.umowę pożyczki, nie kwestionowała też wysokości dochodzonego żądania. Fakt zawarcia umowy wynika przy tym z umowy ramowej.
Ponadto powód wykazał na podstawie przedłożonych dokumentów, iż jest nabywcą wierzytelności (art. 509 k.c.iart. 510 § 1 k.c.), stąd przysługiwała mu legitymacja czynna w niniejszej sprawie.
Strony łączyła umowa pożyczki. W myślart. 721 § 1 k.c.przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Równocześnie jednak należy zwrócić uwagę, że pozwanemu przysługiwał status konsumenta, a zatem na względzie należało mieć także przepisyustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim(Dz. U. 2014, 1497 j.t.).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 tej ustawy przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.
Odnosząc się do podniesionego przez pozwaną zarzutu przedawnienia Sąd uznał go za nieuprawniony. Choć istotnie w myślart. 118 k.c.dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawodawca zastrzegł trzyletni termin przedawnienia - a taki właśnie termin należy stosować przypadku pożyczek zawartych przez przedsiębiorcę z konsumentem - to jednak powód występując z powództwem o zapłatę w dniu 18 kwietnia 2016 r. przerwał bieg przedawnienia (na co wskazuje prezentata Sądu Rejonowego w Elblągu). Zgodniez brzmieniemart. 123 § 1 pkt 1 k.c.bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem (…). Z § 13 pk1 umowy ramowej wynika, że wchodzi ona wżycie w dniu wypłaty. Wypłata środków nastąpiła w dniu 09 maja 2013 r. czemu pozwana nie zaprzeczyła i co wynika także z wyciągu do załącznika umowy o sekurytzację z dnia 09 grudnia 2016 r. (k. 50). Nadto termin płatności został ustalony na dzień 04 czerwca 2013 r. (k. 50). Mając na uwadze powyższe należy jednoznacznie stwierdzić, że wytaczając powództwo w dniu 18 kwietnia 2016 r. powód przerwał bieg przedawnienie, a zatem zarzut pozwanej nie mógł skutkować oddaleniem powództwa.
Sąd zasądził zatem dochodzoną pozwem kwotę, której pozwana nie kwestionowała i która wynika z wyciągu z ksiąg rachunkowych powoda. Niemniej powództwo w zakresie odsetek umownych nie zostało – w ocenie Sądu Rejonowego – dostatecznie udowodnione.
Powód domagał się odsetek umownych w wysokości równej dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie, a zatem odsetek maksymalnych wynikających zart. 481§ 21k.c.Umowa została zawarta w 2013 r. kiedy podstawą żądania odsetek maksymalnych był przepisart. 359 k.c.§ 21k.c.wskazujący, że maksymalna wysokość odsetek za wynikających z czynności prawnych w stosunku rocznym nie może przekraczać czterokrotności wysokości kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego. Przedstawione dokumenty nie pozwalają przyjąć, że strony zastrzegły w umowie wysokość odsetek w wysokości wskazanej w pozwie. Rzeczą powoda było wykazanie, że strony zawarły umowę w której zastrzeżono wysokość odsetek maksymalnych. Przedłożona przez powoda umowa ramowa nie daje podstaw do przyjęcia, że strony pożyczki umówiły się na maksymalną wysokość odsetek w przypadku opóźnienia w spłacie wymagalnego zobowiązania - § 2 ust. 2 lit. a dotyczy bowiem maksymalnej stopy oprocentowania kapitału (udzielonej pożyczki), nie zaś odsetek w przypadku opóźnienia. Skutki uchybień w spłacie pożyczki reguluje § 8 umowy ramowej, gdzie w ust. 1 zd. 1 przewidziano, iż niespłacenie kwoty wpłaty w ustalonym terminie spłaty lub spłacenie jej w niepełnej wysokości powoduje powstanie zadłużenia przeterminowanego, od którego pobierane są odsetki karne w takiej samej wysokości, jaka obowiązywała przed terminem spłaty, z zastrzeżeniem postanowień § 5 ustępu 7 (który dotyczy zakazu naliczania odsetek powyżej maksymalnej wysokości odsetek wynikającej z obowiązujących przepisów prawa). Powołane regulacje nie dowodzą jednak wysokości odsetek karnych. Zdaniem Sądu kwestia ta została unormowana w stanowiącej załącznik do umowy ramowej tabeli lub regulaminu, które nie zostały przez powoda dołączone.
W myślart. 481 § 1 k.c.jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie zaś do brzmienia§ 2tego przepisu jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetkiustawoweza opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
Ponieważ powód nie udowodnił, że strony w przypadku opóźnienia w spłacie zobowiązania umówiły się na maksymalną wysokość odsetek zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie.
Jedynie tytułem wyjaśnienia należy wskazać, że dokonana przepisami art. 2 ustawy z dnia 9 października 2015r. o zmianie ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., poz. 1830) zmiana brzmieniaart. 481 k.c.nie wpływała na charakter przewidzianych w nim odsetek. Zarówno przez jak i po 1 stycznia 2016r. stanowiły one bowiem odsetki za opóźnienie. Wprowadzenie ich ustawowego oznaczenia („odsetki ustawowe za opóźnienie”) miało zaś na celu jedynie odróżnienie ich od odsetek określonych wart. 359 k.c.orazart. 11bw zw. z art. 4a ustawy z dnia 8 marca 2013r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 684).
Z tego też powodu orzeczono jak w punkcie I i II wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i § 3 k.p.c.uznając, że powód uległ w nieznacznym zakresie, co uzasadniało zasądzenie na jego rzecz całości kosztów procesu. Składają się na nie : opłata sądowa od pozwu w wysokości 30,00 zł, 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa prawnego w kwocie 360,00 zł.