Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie
XI Wydział Karny
Sygnatura akt: XI W 2955/17
Data wyroku: 2017-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Smyk
Teza: niezachowanie szczególnej ostrożności przy cofaniu pojazdu

Sygn. akt XI W 2955/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 listopada 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Aleksandra Smyk
Protokolant Karolina Kowalczyk
w obecności oskarżyciela – nie stawił się, zawiadomiony wokandą
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 18 października 2017 roku oraz 22 listopada 2017 roku
sprawyW. P.
urodzonego (...)wW.
synaF.iS. z domu B.
obwinionego o to, że:
w dniu 29 sierpnia 2016 r. około godz. 7.28 wW.na drodze publicznej w ruchu lądowym naul. (...)naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b Pord w ten sposób, że kierując samochodem markiM.nr rej. (...)przy cofaniu nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda samochód markiF.nr rej. (...)w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim uszkadzając go,
tj. o czyn zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym(Dz. U. z 2016 r., poz. 128 ze zmianami).
I. ObwinionegoW. P.uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie i za to na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych.
II. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1365,64 zł (jeden tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt cztery grosze) tytułem kosztów sądowych.
Sygn. akt XI W 2955/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 29 sierpnia 2016 roku przyul. (...)wW.na miejscu parkingowym przed przychodnią lekarską stał zaparkowany lekko ukośnie do jezdni pojazd markiM.onumerze rejestracyjnym (...). Około godz. 7:28, kierujący ww. pojazdem,W. P.wyjeżdżając z miejsca parkingowego, celem włączenia się do ruchu, rozpoczął manewr cofania pojazdu. Przejechał przez dwa pasy ruchu jezdniulicy (...)i w końcowej fazie manewru cofania uderzył w zaparkowany równolegle do jezdni po drugiej stronie ulicy pojazd markiF.onumerze rejestracyjnym (...). Do kontaktu pomiędzy pojazdami doszło lewym tylnym narożem samochoduM.i lewym przednim narożnikiem samochoduF.. Zdarzenie to widzieli właściciel pojazdu markiF.R. Ł.iK. W.stojący w niedalekiej odległości na chodniku,W. R.patrzący przez okna przychodni i idący chodnikiem doprzychodni (...).R. Ł.próbował zatrzymać kierującego pojazdemM., który jednak nie zareagował i odjechał z miejsca zdarzenia w kierunkuAlei (...). W wyniku tego zdarzenia w samochodzieF.doszło do uszkodzenia przedniego zderzaka po lewej stronie, tj. lewego naroża w postaci delikatnego przytarcia powłoki lakierniczej i pęknięcie lakieru nad listwą o długości 3 centymetrów. W pojeździe markiM.doszło do niewielkich otarć jego tylnej części po lewej stronie, tj. lewego narożnika.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie:
- zeznań świadkaR. Ł.(k. 81-81v.),
- zeznań świadkaK. W.(k. 81v.-82, 16) ,
- zeznań świadkaW. R.(k. 82-82v.),
- zeznań świadkaW. M.(k. 82v., 40-41),
- pisemnej opinii biegłego (k. 89-110)
oraz innych dowodów zawnioskowanych wnioskiem o ukaranie do przeprowadzenia na rozprawie.
ObwinionyW. P.nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił, że nie mogło dojść do jakiegokolwiek zderzenia z pojazdem markiF., gdyż na jego pojeździe nie znajdował się żaden ślad, nawet najmniejsze zarysowanie. Obwiniony sugerował, że mogło dojść do „ustawki” skutkującej przypisaniem mu odpowiedzialności za uszkodzenie samochodu pokrzywdzonego. Ponadto odniósł się do zeznań jednego ze świadków, który miał widzieć całe zdarzenie z okna znajdującego się w korytarzu przychodni. W ocenie obwinionego świadek ten nie mógł jednak tego widzieć z wskazanego miejsca, gdyż okno wychodzi na budynek sąsiedni. Obwiniony twierdził również, że nie mógł cofać swoim pojazdem wyjeżdżając z przedmiotowego miejsca parkingowego. Miał takie ustawienie, że wyjeżdżał do przodu. Wskazał również, że nie widział żadnego pojazdu markiF.i nie musiał swoim pojazdem manewrować, żeby włączyć się do ruchu. Obwiniony sporządził również szkic, zgodnie z którym jego pojazd zaparkowany był równolegle do jezdni (k. 79).
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego tylko w tej części, w której potwierdził, iż dnia 29 sierpnia 2016 roku około godziny 07:28 kierował pojazdem markiM.onumerze rejestracyjnym (...)przyul. (...)wW., albowiem znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie, korespondując z zeznaniami świadkówR. Ł.,K. W.,W. R.orazW. M.. W pozostałym zakresie nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem nie znajdują potwierdzenia w uznanym za wiarygodny materiale dowodowym zebranym w sprawie. W ocenie sądu wyjaśnienia obwinionego stanowiły jedynie przyjętą przez niego linię obrony, zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za dokonany czyn zabroniony. Podkreślenia wymaga, że wyjaśnienia obwinionego nie znalazły potwierdzenia w dowodach z zeznań świadków oraz w opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, który to dowód został przeprowadzony na wniosek obwinionego i który miały potwierdzać jego wersję.
Na podstawie postępowania dowodowego przeprowadzonego w toku przewodu sądowego oraz po dokonaniu jego analizy wina obwinionego oraz okoliczności popełnienia zarzucanego mu wnioskiem o ukaranie czynu nie budzą wątpliwości.
Bezspornym jest, iż w dniu 29 sierpnia 2016 roku około godziny 7:28 wW.na drodze publicznej naul. (...), obwiniony kierował pojazdem markiM.onr rej. (...). Wynika to z wyjaśnień obwinionego, albowiem okoliczności tej obwiniony w żaden sposób nie kwestionował (k. 80v.-81), a ponadto znajduje ona potwierdzenie w zeznaniach świadkówR. Ł.(k. 11, 81 – 81v),K. W.(k. 16, 81v-82),W. R.(k. 82-82v) orazW. M.(k. 40-41). Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało także, iż bezspornym jest, że obwiniony opuszczając miejsce parkingowe, wycofał pojazd markiM., przejechał przez dwa pasy ruchu, a w końcowej fazie tego manewru uderzył w pojazd markiF., znajdujący się na skrajnym miejscu parkingowym po drugiej stronie ulicy. Wynika to z zeznań wymienionych świadków jak również opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, techniki samochodem i rekonstrukcji wypadków drogowychJ. K..
Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadkówR. Ł.,K. W.,W. R.orazW. M.. Zeznania świadków są spójne, logiczne i konsekwentne, uzupełniają się wzajemnie, jak również znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie. W pełni korelują z opinią biegłego z zakresu ruchu drogowego, techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowychJ. K.. Ponadto są zgodne z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego myślenia. Świadkowie w sposób jednolity i przejrzysty przedstawili przebieg zderzenia wskazując, że obwiniony, opuszczając miejsce parkingowe, wycofywał pojazdem markiM.przez dwa pasy ruchu, a w końcowej fazie manewru cofania uderzył w pojazd markiF.znajdujący się po drugiej stronie ulicy i zaparkowany równolegle do jezdni. Obwiniony co prawda w swoich wyjaśnieniach sugerował, że zdarzenie będące przedmiotem rozpoznania mogło być tzw. „ustawką” i kwestionował zeznania świadków. W ocenie sądu jest to jedynie subiektywna ocena, do jakiej obwiniony miał prawo. Zdaniem sądu, jak wskazano powyżej zeznania świadków są w pełni wiarygodne, nie dostrzeżono jakichkolwiek okoliczności, które pozwoliłyby na nieuwzględnienie tychże zeznań, składanych w sposób swobodny i niezależny. O ile, rzeczywiście, świadkowie znają się, o tyle nie są w jakikolwiek sposób od siebie zależni, nie łączą ich żadne relacje, które mogłyby wpłynąć na ich bezstronność. W przekonaniu sądu świadkowie całkowicie obiektywnie przedstawili wszystkie znane im okoliczności zdarzenia, które widzieli, wobec czego twierdzenie obwinionego co do „ustawki” w żaden sposób nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd w pełni dał wiarę także opinii biegłegoJ. K.. Opinia została wydana na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, oględzin pojazduM., oględzin miejsca zdarzenia oraz fotografii miejsca zdarzenia znajdujących się na portalach internetowych. Została sporządzona przez biegłego przy Sądzie Okręgowym w Warszawie – osobę kompetentną i całkowicie obcą dla stron oraz niezainteresowaną w rozstrzygnięciu sprawy. W ocenie sądu opinia jest rzeczowa, jasna i pełna. Pozbawiona jest sprzeczności wewnętrznych, nie jest sprzeczna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a wnioski z niej płynące – oparte na fachowej wiedzy i doświadczeniu – w pełni logiczne.
Z opinii tej – sporządzonej po przeprowadzonej analizie charakteru, rozmiaru i umiejscowienia zidentyfikowanych uszkodzeń oraz dokonaniu oględzin miejsca zdarzenia – w sposób jednoznaczny wynika, że przedstawiony przez obwinionego sposób zaparkowania przez niego pojazdu nie był możliwy, gdyż na odcinku przyległym do posesji naul. (...)miejsca postojowe umożliwiają parkowanie wyłącznie skośne lub ewentualnie prostopadłe do osi ulicy. Obwiniony zmuszony był więc wyjeżdżając z tego miejsca wykonać manewr cofania. Przedmiotowa kolizja wystąpiła w końcowej fazie manewru cofania, co w zestawieniu z niską dynamiką wykonywania wspomnianego manewru, implikowało małą prędkość kolizyjną samochoduM.. W związku z powyższym zatrzymanie samochoduM.nie było intensywne i mogło zostać zinterpretowane przez kierującego jako oparcie koła tylnego o krawężnik. Biegły stwierdził również korelację fizyczną uszkodzeń obu pojazdów. Wskazał, że w szczególności ślady występujące po lewej stronie tylnej części samochoduM.mogły wywołać uszkodzenie samochoduF.w postaci delikatnego przytarcia powłoki lakierniczej i pęknięcie lakieru nad listwą o długości 3 centymetrów. Uszkodzenia te miały charakter śladowy. Należy jednak podkreślić, iż biegły przeprowadzając oględziny samochoduM.po ponad roku od badanego zdarzenia był w stanie dostrzec trudno dostrzegalne ślady kontaktu z pojazdemF.(czego co prawda nie dostrzeżono po 8 miesiącach od zdarzenia, jednakże oględziny pojazdu dokonane były wówczas przez funkcjonariusza Policji nie będącego biegłym). Podkreślenia również wymaga to, że w części przypadków tego typu naniesienia możliwe są do stosunkowo łatwego usunięcia podczas typowych zabiegów kosmetycznych, takich jak mycie i woskowanie samochodu. Podnieść także należy, iż biegły stwierdził, że w samochodzieM.nie musiały powstać widoczne i wyraźne uszkodzenia, a mogły powstać trudno dostrzegalne ślady kontaktu. Ostatecznie z opinii biegłego w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiotowe zdarzenie było wynikiem niezamierzonego błędu techniki jazdy obwinionego, którego mógł nie odczuć i dostrzec.
Zachowanie obwinionegoW. P.polegające na tym, że w dniu 29 sierpnia 2016 r. około godz. 7:28 wW.na drodze publicznej w ruchu lądowym naul. (...), kierując samochodem markiM.nr rej. (...), przy cofaniu nie zachował szczególnej ostrożności i nie upewnił się czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda samochód markiF.nr rej. (...), w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nim uszkadzając go, w pełni wyczerpuje dyspozycjęart. 97kw. Przepiskodeksu wykroczeńpenalizuje zachowanie polegające na wykroczeniu przeciwko innym niż wymienione wkodeksie wykroczeńprzepisomustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowymlub przepisom wydanym na podstawie tejże ustawy, a więc ma charakter blankietowy. Obwiniony swoim zachowaniem naruszył dyspozycję przepisu zart. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z tym przepisem kierujący pojazdem obowiązany jest przy cofaniu ustąpić pierwszeństwa innemu pojazdowi lub uczestnikowi ruchu i zachować szczególną ostrożność, a w szczególności upewnić się, czy za pojazdem nie znajduje się przeszkoda, zaś w razie trudności w osobistym upewnieniu się kierujący jest obowiązany zapewnić sobie pomoc innej osoby. Nadmienić należy, iż szczególna ostrożność to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie W wypadkach gdy przepisy wymagają zachowania szczególnej ostrożności, uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze powinna zwiększyć uwagę i tak postępować, by móc szybko zareagować na zmieniające się warunki i sytuacje na drodze. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obwiniony nie upewnił się w sposób dostateczny, że za jego pojazdem znajduje się przeszkoda w postaci innego samochodu i tym samym dopuścił się popełnienia wykroczenia zart. 97kw.
Przy wymiarze kary sąd uwzględnił stopień społecznej szkodliwości czynu, który uznał za nieznaczny, miał także na uwadze cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do obwinionego. Uwzględnił również stopień winy, pobudki działania, jak również właściwości, warunki osobiste i majątkowe sprawcy, jego stosunki rodzinne, sposób życia przed popełnieniem wykroczenia i zachowanie się po jego popełnieniu.W. P.otrzymuje emeryturę w wysokości 3.000 zł miesięcznie, jest właścicielem mieszkania o powierzchni ok. 60 m2oraz pojazdu markiM.wyprodukowanego w 2011 roku o wartości ok. 80.000 zł (k. 80), nie był uprzednio karany za przestępstwa (k. 75) oraz za wykroczenia (k. 74). Mając zatem na uwadze charakter i okoliczności czynu, stopień naruszenia przepisów ruchu drogowego, jak również warunki osobiste sprawcy zdaniem sądu kara grzywny w wysokości 300 złotych orzeczona na podstawie art. 97 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw będzie odpowiednią sankcją karną za czyn przez obwinionego popełniony oraz sprawi, iż będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego i więcej wykroczeń nie popełni. Orzeczona kara będzie sprawiedliwa w odbiorze społecznym i odniesie pożądane skutki w zakresie prewencji ogólnej, a także spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma w stosunku do obwinionego osiągnąć.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawieart. 118§1 kpw,art. 627 kpkw zw. zart. 119 kpwi określono ich wysokość na kwotę 1365,64 zł, na którą składają się:
- zryczałtowane wydatki zgodnie z§1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia(Dz. U. z 2001 r., Nr 118, poz. 1269) w wysokości 100 złotych,
- opłata na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 j.t. ze zmianami) w wysokości 30 złotych,
- koszty opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego w wysokości 1235,64 złotych.