Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 161/17
Data wyroku: 2017-08-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Aleksandra Konkel
Słowa kluczowe: Lokal socjalny
Podstawa prawna: art.14 ust.1 ustawy o ochronie praw lokatorów

Sygn. akt I C 161/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 sierpnia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Aleksandra Konkel
Protokolant: starszy sekretarz sądowy Iwona Górska
po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2017 r. w Gdyni
na rozprawie
sprawy z powództwaJ. K.
przeciwkoGminie M.G.
o ustalenie

1
oddala powództwo;

2
odstępuje od obciążenia powódki kosztami procesu.

IC 161/17

UZASADNIENIE
PowódkaJ. K.w pozwie przeciwkoGminie M.G.wniosła o ustalenie, że przysługuje jej prawo do lokalu socjalnego, wskazując, że wyrokiem zaocznym z dnia 21 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Gdyni orzekł wobec niej eksmisję z lokalu mieszkalnego ustalając, że nie przysługuje jej prawo do lokalu socjalnego. W trakcie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania wyroku eksmisyjnego zmieniła się sytuacjaJ. K., wskutek czego należy ją uznać za osobę uprawioną do lokalu socjalnego na podstawieart.14 ust.4 pkt 3 ustawy o ochronie praw lokatorów(…) bowiem jest obłożnie chora i i nie jest w stanie samodzielnie egzystować. Powódka wskazała nadto, że nie ma możliwości zamieszkania w innym lokalu niż dotychczas zajmowany.
W odpowiedzi na pozew pozwana domagała się oddalenia powództwa na koszt powódki. W uzasadnieniu podniosła, że strona powodowa nie udowodniła istnienia okoliczności kwalifikującychJ. K., zgodnie z twierdzeniem pozwu, do kategorii osób uprawnionych do otrzymania lokalu socjalnego.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Wyrokiem zaocznym z dnia 21 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Gdyni nakazałJ. K.opuszczenie i opróżnienielokalu mieszkalnego numer (...)znajdującego się wbudynku nr (...)przyul. (...)wG.i wydania go(...) Spółdzielni MieszkaniowejwG.. Sąd ustalił, żeJ. K.nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego z zasobówGminy M.G..
Na podstawie tego wyroku Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w GdyniI. M.wszczął egzekucję pod sygn. akt KM 1236/15. W toku tego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiesił postępowanie oraz zawiadomił powódkę, iż z uwagi na okoliczność, że jest osobą niepełnosprawną, która nie może zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas zajmowany, może ona wystąpić z powództwem o ustalenie prawa do lokalu socjalnego w terminie sześciu miesięcy od otrzymania zawiadomienia.
/okoliczności bezsporne, nadto: kopia wyroku, k.26; postanowienie o zawieszeniu egzekucji, k.11-11v/
Powódka nadal mieszka w przedmiotowym lokalu i nie ma możliwości zamieszkania gdzie indziej. W czerwcu 2016 r. przeszła udar. Została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym z powodów neurologicznych, przy czym orzeczenie o niepełnosprawności wydano na stałe. Powódka utrzymuje się z emerytury w kwocie 869,42 zł (po potrąceniach), korzysta z pomocy syna oraz usług opiekunki z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wG..
/dowód: dokumentacja medyczna, k.8-10; zeznania świadkaR. P., k.38-40; potwierdzenie wypłaty emerytury, k.37; orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, k.42/
Sąd zważył, co następuje:
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów, których autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron, jak również na podstawie zeznań świadkaR. P., które uznał za szczere. Co więcej, zeznania świadka w zakresie, w jakim dotyczyły sytuacji zdrowotnej i materialnej powódki, miały potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy.
Powództwo nie podlegało uwzględnieniu. Nie kwestionując ciężkiej sytuacji, w jakiej znalazła się powódka po wydaniu tytułu egzekucyjnego w postaci wyroku eksmisyjnego, należało stwierdzić, że żądanie pozwu nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa materialnego.
Zważyć należy, iżart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego(Dz.U. Nr 71, poz. 733 ze zm.) stanowi podstawę do orzekania w przedmiocie uprawnienia do lokalu socjalnego tylko w postępowaniu, którego przedmiotem jest orzeczenie eksmisji i nie stanowi odrębnej podstawy do ustalania prawa do lokalu socjalnego. Wskazać należy w tym miejscu na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2001 r. wydanej w sprawie III CZP 8/01, w której stwierdzono, że „o uprawnieniu najemcy do otrzymania lokalu socjalnego sąd może orzec wyłącznie w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu”.
Podstawy materialnej uwzględnienia powództwa nie można upatrywać również w treści art. 24 powołanej ustawy. Regulacja przepisem tym objęta dotyczy bowiem osób, które zajmują lokal bez tytułu prawnego, gdy tymczasem powódka jest „lokatorem” w rozumieniu art.2 tej ustawy. Co więcej, przepis ów zawiera normę adresowaną nie do sądu lecz do gminy i nie może stanowić podstawy do orzekania przez sąd o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego. Tezę taką wyraził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 15 listopada 2001 r. wydanej w sprawie III CZP 66/01, wskazując, że „przepis art. 24 uopl nie jest adresowany do sądu, lecz do gminy, realizującej obowiązki wynikające z gospodarowania zasobem mieszkaniowym, obejmującym także lokale przeznaczone na wynajem jako socjalne”. Szeroko na ten temat wypowiedział się też Sąd Najwyższy w uchwale podjętej w składzie 7 sędziów w dniu 20 maja 2005 r. (III CZP 6/05) pisząc w uzasadnieniu, że „art. 24 ustawy należy odczytywać w powiązaniu z art. 23 ust. 2 ustawy w ten sposób, że gmina może zawrzeć umowę najmu lokalu socjalnego także z osobą, która samowolnie zajmuje lokal i wobec której orzeczono opróżnienie lokalu, jeżeli zawarcie takiej umowy byłoby w świetle zasad współżycia społecznego szczególnie usprawiedliwione”.
Nie stanowi również podstawy materialnej uwzględnienia powództwaart.35omawianej ustawy. Daje on bowiem podstawę do orzekania o lokalu socjalnym, ale tylko wobec osoby objętej orzeczeniem eksmisyjnym, chociażby nieprawomocnym, wydanym i niewykonanym przed dniem wejścia w życie tejże ustawy, to jest przed 10 lipca 2001 r. Wyrok eksmisyjny dotyczący powódki zapadł natomiast w roku 2015. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że odrębną podstawą przyznania prawa do lokalu socjalnego nie może byćart. 35 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów(…) na który powołał się komornik zawiadamiając powódkę o uprawnieniu do wytoczenia powództwa. Przepis ów w ogóle nie ma charakteru materialnoprawnego, lecz proceduralny i reguluje jedynie sposób postępowania organów prowadzących postępowanie egzekucyjne w sytuacji, w której prowadzone przez nich postępowanie mieści się ramach hipotezyart. 35 ust. 1omawianej ustawy.
Za samodzielną podstawę ustalenia istnienia prawa do lokalu socjalnego nie może być również uznanyart.189 kpc, na co wskazywał Sąd Najwyższy w powołanej uchwale wydanej w sprawie III CZP 8/01. Podkreślić należy, iż powództwo o ustalenie nie może zmierzać do weryfikacji prawidłowości prawomocnego orzeczenia zapadłego w innej sprawie, do czego doprowadziłoby uwzględnienie żądania pozwu.
Z przytoczonych względów, uznawszy powództwo za niezasadne, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Zważywszy na trudną sytuację życiową i materialną powódki a nadto mając na uwadze, ż wytoczenie powództwa o ustalenie nastąpiło w wyniku błędnego pouczenia uzyskanego od komornika sądowego, na zasadzieart.102 kpcSąd odstąpił od obciążenia powódki kosztami procesu.