Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 380/17
Data wyroku: 2017-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: art. 107§1 kks

Sygn. akt IV Ka 380 / 17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OskarżonemuI. D.postawiono zarzuty popełnienia szeregu, (tutaj dziesięciu) czynów zart. 107 § 1 kkspopełnionych w odcinku czasowym: luty 2015 roku - marzec 2016roku.
Nie wymaga szerszych rozważań, że przepisart. 107 § 1 kksjest normą blankietową i dla skompletowania znamion opisanego tam występku konieczne jest sięgnięcie do przepisówustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych, zwanej dalej ustawą. Stosownie do treści art. 3 ustawy urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, te zaś określają art. 14 ust 1 ustawy oraz art. 6 ust. 1 ustawy. Powołane przepisy w brzmieniu do 03.09.2015r. (co istotne z punktu widzenia granic czasowych formułowanych wobec oskarżonego zarzutów), nie były notyfikowane Komisji Europejskiej. Przepisart. 14 i 6 ust 4-6 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowychbyły jednak przedmiotem nowelizacji (ustawa z dnia 12.06.2015r. o zmianie ustawy o grach hazardowych). Projekt ustawy nowelizującej notyfikowano Komisji Europejskiej w dniu 05.11.2014r. pod numerem 2014/0537/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23.12.2002r. w sprawie zasad funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. Nr 239, poz. 2039) wdrażającym dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.06.1998r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego W zawiadomieniu nr 2014/0537/PL Komisja Europejska stwierdza, że projekt aktu prawnego nie jest ani przepisem technicznym, ani procedurą zgodności (http: orka.sejm.gov.pl).. Przepisart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 12.06.2015r. nie ma zatem charakteru technicznego.
Te wstępne rozważania są niezbędne wobec zarzutu wyrażonego w apelacji obrońcy oskarżonego obrazy prawa materialnego, tutajart. 107 § 1 kksw zw. zart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych(zarzut wyrażony wpkt I), a nadto w zw. zart. 14 ust 1o grach hazardowych (zarzut wyrażony wpkt II).
Dla rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności tych zarzutów niezbędne jest sięgnięcie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2017 r. (I KZP 17/16), wedle której kolizja prawa krajowego z prawem unijnym, w świetle zasady bezpośredniego stosowania prawa Unii Europejskiej (art. 91 ust. 3 Konstytucji), może prowadzić do zastąpienia przepisów krajowych uregulowaniami prawa unijnego albo do wyłączenia normy prawa krajowego przez bezpośrednio skuteczną normę prawa Unii Europejskiej. W konsekwencji, norma niestosowania krajowego przepisu technicznego, którego projektu nie notyfikowano Komisji Europejskiej, wynikająca z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L z 1998 r. Nr 204, s. 37 ze zm.), wyłącza możliwość zastosowania w sprawie o przestępstwo zart. 107 § 1 kksprzepisuart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 612) w pierwotnym brzmieniu. Natomiast art. 6 ust. 1 tej ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej wart. 107 § 1 kks, o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony. Wyrażony w uchwale pogląd prawny należy w pełni podzielić. Wprawdzie uchwale nie nadano statusu zasady prawnej, to zdaniem sądu orzekającego w tej sprawie, jej pogłębiona argumentacja, uwzględniająca dorobek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jest w pełni przekonująca. Pogląd wyrażony w uchwale jest nadto konsekwentnie powielany w bieżącym orzecznictwie Sądu Najwyższego, by wymienić choćby orzeczenia wydane w sprawach III KK 422/16 (wyrok z dnia 11.04.2017r.), IV KK 396/16 (wyrok z dnia 29.03.2017r.), czy V KK 22/17 (wyrok z dnia 16.03.2017r.), V KK 21/17 (wyrok z dnia 16.03.2017r.), V KK 20/17 (postanowienie z dnia 16.03.2017r.), V KK 24/17 (wyrok z dnia 24.03.2017r.), V KK 28/17 (postanowienie z dnia 24.03.2017r.), V KK 26/17 (wyrok z dnia 24.03.2017r.). Dość przytoczyć stanowisko wyrażone w sprawie V KK 20/17, w której Sąd Najwyższy wprost wskazał, że skoroart. 6 ust 1 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych(t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 612) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, to fakt nienotyfikowania jego projektu Komisji Europejskiej nie stanowił okoliczności wyłączającej ściganie osoby, która przez jego naruszenie wypełniła swoim czynem znamiona przestępstwa zart. 107 § 1 kks.
W świetle powyższych rozważań, uprawnione jest twierdzenie, że zachowanie sprzeczne z treścią przepisuart. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowychmoże być podstawą do pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej za czyn zart. 107 § 1 kks. Zgodnie z jego brzmieniem (na daty zarzutów), działalność w zakresie gier na automatach mogła być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Ten przepis nie miał, i także po zmianie treści obowiązującej od dnia 3 września 2015 r., nie ma charakteru technicznego, co wykazano w powołanej wyżej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2017 r., odwołującej się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 13.10.2016r. w sprawie C-303/15.
Z niekwestionowanych w tym zakresie ustaleń faktycznych sądu I instancji wynika, że urządzenia do gier będące przedmiotem zainteresowania w tej sprawie znajdowały się, bądź to w kontenerach zlokalizowanych na terenach stacji paliw (zarzut z pkt 1, 2 aktu oskarżenia), bądź w lokach usługowych (zarzut z pkt 3, 4, 5, 6, 9, 10 aktu oskarżenia) w sklepach (zarzut 7, 8 aktu oskarżenia), a zatem poza kasynami gry i urządzano na nich gry bez koncesji na prowadzenie kasyna gry. Oskarżony nigdy nie powołał się na fakt posiadania koncesji. Lokalizacja urządzeń do gry dodatkowo uprawdopodobnia brak takiej koncesji. Skoro oskarżonyI. D.prowadził działalność w zakresie gry na automatach bez koncesji, to z naruszeniem zasad określonych w tej ustawie, a tym samym wbrew przepisom ustawy (art. 107 kks).
Jak już wyżej zauważono, przepis art. 3 ust 1 ustawy traktuje, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Działalność w zakresie gier na automatach, w rozumieniuart. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych(Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), urządzana bez stosownej koncesji oraz poza kasynem gry, jest zawsze działalnością nielegalną (uzasadnienie wyroku SN z dnia 16 marca 2017 r. V KK 21/17). Dlatego też, każdy kto spełnia powyższe kryteria zakwalifikowania go jako urządzającego grę hazardową, bez względu na formę prawną oraz gdy miejscem urządzenia gry nie będzie kasyno gry, narusza przepisy ustawy karnoskarbowej. Wprawdzie sąd I instancji przepisu art. 6 ust. 1, ani art. 14 ust 1 (w zakresie czynów popełnionych po 03.09.2015r.)ustawy o grach hazardowychwprost nie powołał ani w opisie, ani w kwalifikacji prawnej poszczególnych czynów, ograniczając się do zaakceptowania – w ślad za zarzutami z aktu oskarżenia – tezy, iż oskarżony urządzał i prowadził gry na automatach „ wbrewart. 3 Ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych”. To należy za Sądem Najwyższym podkreślić, iż „ (…) Nie można jednak pomijać, że w prawomocnym wyroku przypisano skazanemu, że „urządzał i prowadził ... gry na automacie ... wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych”. Oznacza to, że zakresem odniesienia dla przytoczonych ustaleń jest całokształt uregulowań tej ustawy, także zawartych wart. 3w brzmieniu obowiązującym w czasie wskazanym w akcie oskarżenia. Jak już wyżej zaznaczono, przepis ten stanowił, że urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Podstawowa zasada została określona w art. 6 ust. 1 ustawy oraz art. 14 ust 1 ustawy (w zakresie czynów popełnionych po 03.09.2015roku). W uzasadnieniu wyroku z dnia 29.03.2017r. w sprawie IV KK 396/16 Sąd Najwyższy wyraził wręcz pogląd, że nawet opis zarzucanych czynów i zawarte tam określenie: „wbrew przepisomustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych”, stanowił nieprecyzyjne, ale dostateczne wskazanie na przepisy art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 tejże ustawy.
W świetle powyższych rozważań zarzut obrazy prawa materialnego (tak wiążącego do 03.09.2015r., jak i po tej dacie) nie jest trafny. Kontynuując rozważania co do zarzutu obrazy prawa materialnego, a w szczególności - braku umyślności po stronie oskarżonegoI. D., należy zwrócić uwagę na dwie konstrukcje zawarte wKodeksie karnym skarbowymtj. wart. 4 kks(dot. pojęć umyślności i nieumyślności) iart. 10 § 1 i 4 kks(dot. błędu co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego oraz usprawiedliwionej nieświadomości karalności). Zarzucane oskarżonemu czyny zart. 107 § 1 kksmożna popełnić tylko z winy umyślnej (zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym) tj. nawet wówczas, gdy sprawca przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi. Już w świetle protokołów kontroli prowadzonych przez funkcjonariuszy celnych i zatrzymań automatów należących do spółki, której prezesem zarządu był oskarżony, i zastrzeżeń podnoszonych przez tychże funkcjonariuszy, a w dalszej kolejności Urząd Celny oskarżony musiał mieć świadomość możliwości naruszenia przepisówustawy o grach hazardowychi godził się na urządzanie gier na automatach wbrew przepisom tej ustawy. Jak sam wyjaśnił, funkcję prezesa spółkiP.pełnił od września 2013roku, a spółka zajmowała się „rozstawianiem automatów hazardowych” (k. 640). Wobec zatrzymań takich automatów i zastrzeżeń urzędów celnych co do jego działalności, musiał zdawać sobie sprawę, że działalność w tym zakresie nie spełnia reguł opisanych wustawie z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych. Mimo tego działalność tą kontynuował. Już fakt kolejnych lokowań urządzeń w tym samych punktach po uprzednich zatrzymaniach dowodzi uporczywości w takim działaniu. Oskarżony nie zaprzestał działalności także po 03.09.2015r., od kiedy obowiązuje znowelizowanyart. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych, co do którego uruchomiono procedurę notyfikacyjną. Tym samym słusznie nie dano wiary wyjaśnieniom oskarżonego i jego zapewnieniom, iż gdyby miał jakiekolwiek wątpliwości co do legalności spółki (jaka reprezentował), to spółka nie zajmowała by się taką działalnością. Z tych tez powodów zarzut obrazyart. 7 kpk,art. 4 kpk, czyart. 410 kpknie są trafne. Wyżej wskazano na te okoliczności, które dyskwalifikują powyższe oświadczenie oskarżonego. W realiach tej sprawy uprawniona jest ocena, że orzekający sąd rozstrzygając w sprawie rozważył wszystkie okoliczności, jakie zostały ujawnione, zgodnie z prawem procesowym, w toku rozprawy -art. 4(SN Rw 618/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 47; SN IV KR 320/76, OSNPG 1977, nr 7-8, poz. 62; SN IV KR 107/81, OSNKW 1981, nr 9, poz. 49; SN III KRN 191/95, Prok. i Pr. 1996, nr 7-8, poz. 11; SN II KK 297/02, LEX nr 74406; SN V KK 61/03, LEX nr 78842; SN V KK 375/02, LEX nr 80278; SN III KK 80/04, LEX nr 110537; SA we Wrocławiu II AKa 333/06, Prok. i Pr. 2008, nr 4, poz. 410), ocenił je zgodnie z wymogami określonymi wart. 7(SN II KRN 199/95, Prok. i Pr. 1996, nr 10, poz. 10) i art. 5, a następnie dokonał ustaleń dotyczących okoliczności istotnych w sprawie, wynikających z dowodów uznanych przez sąd za wiarygodne (SN III KR 35/79, OSNPG 1979, nr 8, poz. 123; SN WRN 149/90, OSNKW 1991, nr 7-9, poz. 41; SN IV KKN 324/98, Prok. i Pr. 1999, nr 1, poz. 13).
Co do zarzutu obrońcy zmierzającego do wykazania, iż zachowanie oskarżonego winno być oceniane jako działanie w warunkach kontratypów zart. 10 § 1 i 4 kks– z przepisów tych wynika, iż nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego (art. 10 § 1 kks) lub w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności (art. 10 § 4 kks). Skarżący, uzasadniając powołanie się na te kontratypy wskazuje, iż świadomość oskarżonego o legalności i niekaralności tego rodzaju zachowań, jak przypisane mu zaskarżonym wyrokiem, była usprawiedliwiona, bo kształtowało ją min. orzecznictwo SN (skarżący przywołał sygnaturę sprawy II KK 55/14), jak również stanowiska wyrażone w opinii prywatnej, wedle których brak notyfikacji przepisówart. 6 ust. 1 oraz 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowychw Komisji Europejskiej powoduje, iż postępowanie pozostające z nimi w sprzeczności nie może wywoływać niekorzystnych konsekwencji – w tym również w zakresie odpowiedzialności karnoskarbowej za występek zart. 107 § 1 kks.
Wśród komentatorów przepisuart. 10 Kodeksu karnegomożna odnaleźć pogląd (Wilk. Komentarz do Kodeksu karnego skarbowego – baza Legalis) , zgodnie z którym „błąd w postaci nieświadomości tego, że działa się "wbrew przepisom" może oznaczać dwie sytuacje:
1.sprawca nie zna dopełniającego blankietową dyspozycję karną przepisu prawa finansowego, a co za tym idzie, nie wie także, że jego naruszenie jest zabronione przezprawo karne skarbowealbo
2.sprawca znając przepis prawa finansowego (czyli wiedząc, że jego zachowanie jest w świetle tego przepisu bezprawne), nie wie tylko tego, że naruszenie tego przepisu jest także karalne przezprawo karne skarbowe.
W sytuacji ad 2) mamy do czynienia z nieświadomością karalności, o której mowa wart. 10 § 4 kks, natomiast w sytuacji ad 1) – z błędem co do ustawowego znamienia, o którym mowa wart. 10 § 1 kks. Należy zgodzić się z poglądem, według którego w przypadkuprawa karnego skarbowegoblankietowo odsyłającego do prawa finansowego błąd ma postać podwójną, ale nie w tym sensie, jak w przepisach dotyczących przestępstw nieumyślnych, gdzie błąd co do faktu pociąga za sobą błąd co do prawa, lecz odwrotnie – tu błąd co do faktu jest następstwem błędu co do prawa (do którego przepis karny odsyła). Nieświadomość finansowego przepisu dopełniającego jest pierwotnie nieświadomością jego treści, nie zaś oceny zawartej dopiero w przepisie karnym, która to nieświadomość oceny pojawia się wtórnie, jako błąd następczy (Z. Radzikowska, Z problematyki błędu, s. 181)”.
Przenosząc to na grunt sprawy przedmiotowej, oskarżony zna przepisyustawy z dnia 19.11.2009r.istotne w sprawie, a toart. 6 ust 1 oraz art. 14 ust 1, jak i przepisy ustawy nowelizującej z dnia 12.06.2015r., a tylko interpretuje je w sposób selektywny, dokonując wyboru użytecznego dla prowadzonej przez oskarżonego aktywności, z pominięciem szeregu tych judykatów, które na skuteczne powoływanie się na takie usprawiedliwione błędne przekonanie lub nieświadomość, o jakich mowa wart. 10 § 1 i 4 kks, nie pozwalają. Problem stosowaniaart. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w kontekście prawa Unii Europejskiej, wywołał istotnie w ciągu ostatnich lat rozbieżności w orzecznictwie, także w zakresie oceny, czy i w jakich warunkach wymienione przepisy mogą uzupełniać normę blankietową zart. 107 § 1 kks. Wystarczy przywołać choćby: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. I KZP 15/13, wyrok SN z dnia 3 grudnia 2013 r., V KK 82/13, wyrok SN z dnia 8 stycznia 2014 r., IV KK 183/13, czy postanowienie SN z dnia 20 sierpnia 2014 r. IV KK 69/14. Oskarżony nie może więc twierdzić, że pozostawał czy to w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię, ani że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność (art. 10 § 1 kks),czy to w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności (art. 10 § 4 kks). Miał dostatecznie czytelne sygnały, które podważały przekonanie o legalności i niekaralności takiego zachowania, jak przypisane wyrokiem sądu I instancji. W przypadku oskarżonego wniosek ten jest o tyle zasadny, jeśli się weźmie pod uwagę jego uprzednią (tj. sprzed zachowań opisanych w akcie oskarżenia), karalność za zachowania sprzeczne przepisamiart. 6 ust 1(a nawetart. 14 ust 1)ustawy z dnia 19.11.2009r.ustawy o grach hazardowych. Przypomnieć należy, że wobec oskarżonego (obywatela Ukrainy, co podkreśla obrońca w skardze apelacyjnej), zapadał już wyrok skazujący za czyn zart. 107 § 1 kk(vide: odpis wyroku Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 29.10.2013r. w sprawie VIII 1747/12 – k. 681). Co więcej w okresie w jakim zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego pozostawał już prezesem spółkiP.trudniącej się określonym rodzajem działalności. Wprawdzie oskarżony podnosił, że rozstrzygnięcia te zostały wydane na odmiennym gruncie faktycznych – bo dotyczyły terminali internetowych, ale odmienny przedmiot wykonawczy czynu pozostaje obojętny dla oceny świadomości karalności czynu (art. 10 § 4 kks). Zachowanie oskarżonego oceniano bowiem już wtedy jako sprzeczne z wskazaniamiart. 6 ust 1 ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych, jako wyznacznikiem zgodnego z prawem prowadzenia działalności polegającej na urządzaniu gry. Zatem kontynuując tego rodzaju działalność musiał brać pod uwagę jej sprzeczność z prawem, w tymprawem karnym skarbowymi na to się godził. Skoro bowiem organy ścigania takie postępowania wszczynały i prowadziły, to nie mógł oskarżony pozostawać w nieświadomości, że w ocenie organów wyspecjalizowanych do walki z przestępstwami skarbowymi urządzanie w celach komercyjnych gier o charakterze losowym wbrew przepisomart. 6 i 14ugh jest po prostu przestępstwem. Taki stan świadomości nie jest tożsamy z istotą kontratypów, o jakich mowa powyżej.
Nie ma także racji obrońca, gdy powołuje się na przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych(Dz. U. z 2015 r. poz. 1201) mający zdaniem apelującego prowadzić do wniosku, iż wymaganie od oskarżonego posiadania koncesji jest przedwczesne. Zgodnie z tym przepisem podmioty prowadzące działalność w zakresie, o którym mowa w art. 6 ust. 1-3 lub w art. 7 ust. 2, w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają obowiązek dostosowania się do wymogów określonych w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, do dnia 1 lipca 2016 r. Nie ulega wątpliwości, że okres swoistej karencji wprowadzony powołanym przepisem odnosi się do podmiotów, które w dniu wejścia tego przepisu w życie prowadziły działalność o jakiej mowa w przepisie w sposób zgodny z przepisamiustawy o grach hazardowych. W innym bowiem wypadku nie pozostawały one podmiotami prowadzącymi działalność w zakresie określonym tym przepisem, lecz poza jego zakresem. Analogiczny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2016 r. (I KZP 1/16), podkreślając, że przepis art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianieustawy o grach hazardowych(Dz. U. z 2015 r. poz. 1201) dotyczy wyłącznie podmiotów, które prowadziły taką działalność zgodnie zustawą o grach hazardowychw brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (na podstawie koncesji albo zezwolenia) (opubl. OSNKW 2016/6/36; Biuletyn SN 2016/4; Biuletyn SN 2016/6; Prok.iPr. 2016/9/9; KZS 2016/6/44; KZS 2016/7-8/20). Stanowisko odmienne nie znajduje oparcie w obowiązującym prawie. Firma oskarżonego bez wątpienia nie należała do kręgu podmiotów do których powołany przepis znajduje zastosowanie. Oskarżony nie prowadził bowiem działalności zgodnie z przepisamiustawy o grach hazardowych.
Kodeks karny skarbowyposługuje się jak już wyżej zaznaczono wart. 10 § 4 kkspojęciem " nieświadomości karalności czynu". Nieświadomość karalności czynu polega zaś na przekonaniu sprawcy, że dane zachowanie nie jest penalizowane. Od odpowiedzialności karnej uwalnia go tylko usprawiedliwiona nieświadomość karalności. Z ustaleń faktów poczynionych przez sąd musi zatem wynikać, że sprawca podjął starania, w wyniku których uzyskał pewne informacje, że jego czyn nie podlega odpowiedzialności karno-skarbowej. Dość powiedzieć, że informacje pewne co do interpretacji przepisów ustawy z dnia 12.06.2015r. o zmianie ustawy o grach hazardowych pochodzą z Ministerstwa Finansów. Stanowisko to w postaci komunikatu z dnia 30.10.2015r. (wyjaśnienia dotyczące stosowania przepisówustawy o grach hazardowych) zostało upublicznione poprzez umieszczenie na stronie ministerstwa (WWW.mf.gov.pl). Stanowisko to jest jednoznaczne, zostało powtórzone przez Sąd Najwyższy w przytoczonym wyżej judykacie. Odmienna interpretacja nie znajduje oparcia w prawie, tym bardziej, że art. 14 ust. 1 ugh znowelizowany ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. (który to przepis został uchwalony po uprzednim jego notyfikowaniu), nadal podtrzymywał zasadę urządzania gry na automatach tylko-po uzyskaniu koncesji na kasyno - w kasynach. Skoro zaś oskarżony urządzał gry na automatach o charakterze losowym i komercyjnym przed 3 września 2015 r. , poza kasynem i bez koncesji na prowadzenie kasyna, to tym samym nie mógł być uznawany za podmioty o których mowa w art. 4 ustawy zmieniającej tj. za adresatów okresu dostosowawczego. Odmienna ocena prawna, nawet jeżeli o taką oskarżony występował, aczkolwiek nie do podmiotu niezależnego, ale poszukując opinii prywatnej, nie znajduje oparcia w prawie. Poprzestanie na sprzecznej z prawem opinii prywatnej, wobec publikacji stanowiska Ministerstwa Finansów, nie daje podstaw do ocen o usprawiedliwionej nieświadomości oskarżonego opisanej wart. 10 § 4 kks.
W tym miejscu należy nadto zauważyć, że przecież w wypadkuprawa karnego skarbowegoczęsto w grę wchodzić będzie model osobowy o podwyższonym standardzie wymagań, bowiem inna będzie miara przykładowo dla podatnika nieprowadzącego działalności gospodarczej, inna zaś dla prowadzącego taką działalność, jeszcze zaś inna dla osoby zawodowo zajmującej się wyspecjalizowanym obszarem np. urządzaniem gier hazardowych. Bowiem im wyższe oczekiwania od sprawcy, tym możliwość wystąpienia błędu usprawiedliwionego mniejsza (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 1997 r., II KKN 124/96, OSNKW 1997, nr 5-6, poz. 46).
Przechodząc do apelacji prokuratora, na wstępie należy zauważyć, że poczynając od 01.07.2015r., zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności sąd zobowiązany jest orzec przynajmniej jeden z obowiązków wskazanych wart. 72 § 1 kk, chyba że orzeka środek karny, wówczas nałożenie co najmniej jednego z obowiązków jest fakultatywne (art. 72 § 1 kk). Po 1 lipca 2015 r., a więc po wejściu w życie noweli z dnia 20 lutego 2015 r. została wzmocniona możliwość oddziaływania na skazanego w okresie próby.  Jak już zaznaczono, zgodnie z powołaną ustawą sąd musi nałożyć w okresie próby przynajmniej jeden z wymienionych wart. 72 § 1 kkobowiązków, chyba że orzeka środek karny. Orzeczenie środka karnego nie uniemożliwia także nałożenia obowiązków. Sąd może nałożyć jednocześnie kilka obowiązków wymienionych wart. 72 § 1 kk. Katalog obowiązków, które mogą być nakładane na skazanego, nie został zamknięty, skoroart. 72 § 1 pkt 8 kkzezwala na nałożenie obowiązku "innego stosownego postępowania w okresie próby". Ustawodawca dał więc sądowi bardzo dużą władzę w kształtowaniu okresu próby. Nałożenie obowiązków powinno być podporządkowane podstawowemu celowi warunkowego zawieszenia wykonania kary - zapobieżeniu popełnienia ponownie przestępstwa.
W realiach tej sprawy, należy za prokuratorem podkreślić, że obowiązek informowania sądu o przebiegu okresu próby uwzględnia dostatecznie cele warunkowego zawieszenia orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności. Częstotliwość wystąpień oskarżonego sprecyzowano w wyroku sądu odwoławczego.
Kodeks karny skarbowyoparty jest, identycznie jakkodeks karny, na założeniu, wedle którego instytucja czynu ciągłego zart. 6 § 2 kksoraz instytucja ciągu przestępstw zart. 37 § 1 pkt 3 kksw sposób rozłączny stanowią normatywne podstawy rozstrzygania o odpowiedzialności za przestępstwa popełnione w warunkach ciągłości obejmujące odmienne kategorie sytuacji faktycznych. W odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego może więc znaleźć zastosowanie albo instytucja czynu ciągłego, albo instytucja ciągu przestępstw. Obejmowane przezart. 6 § 2 i art. 37 § 1 pkt 3 kkszakresy sytuacji faktycznych nie krzyżują się ze sobą. Wykluczone jest zatem jednoczesne stosowanie do tej samej sytuacji faktycznej obu tych przepisów. Jedynym wypadkiem, w którym znajdą zastosowanie zarównoart. 6 § 2 kks, jak iart. 37 § 1 pkt 3 kksjest sytuacja, w której sprawca popełnia dwa lub więcej przestępstw skarbowych, z których każde winno być oceniane przez pryzmatart. 6 § 2 kks, a zatem każde z nich stanowi czyn ciągły. Tymczasem sąd I instancji zastosował do tego samego układu faktów jednocześnie instytucję czynu ciągłego i ciągu przestępstw. Zabieg taki wymagał korekty. Oskarżonemu stawiane są zarzuty popełnienia szeregu – dziesięciu jednostkowych zachowań wyczerpujących dyspozycjeart. 107 § 1 kks. Sąd I instancji nie wskazał podstaw przyjęcia instytucji przewidzianej wart. 6 § 2 kks, przywołując tylko, treść przepisu. Po wtóre, należy podnieść, że instytucja czynu ciągłego zart. 6 § 2 kksznajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do tych typów czynu zabronionego, w których znamię czasownikowe określone jest jednym zachowaniem. Nie znajduje natomiast zastosowania do przestępstw trwałych, wieloodmianowych, zbiorowych oraz przestępstw z reguły popełnionych powtarzającymi się zachowaniami (vide: T.Grzegorczyk, Kodeks karny skarbowy …, 2006, str. 122-123). Przenosząc to na grunt przedmiotowej sprawy, zarzuty stawiane oskarżonemu dotycząca zachowań zapoczątkowanych w określonym czasie, kontynuowanych poprzez utrzymanie określonego stanu rzeczy – urządzanie gier hazardowych. Każdy z nich wykazuje podobieństwo do przestępstw trwałych lub o charakterze trwałym. W świetle powyższych rozważań wyklucza to sięgnięcie po instytucję przewidzianą wart. 6 § 2 kks. Zasadne jest natomiast przyjęcie za rzecznikiem oskarżenia, że oskarżony dopuścił się zarzucanych w akcie oskarżenia czynów, z których każdy wyczerpuje dyspozycjęart. 107 § 1 kks, a nadto czyny te zostały popełnione zanim zapadł pierwszy chociażby nieprawomocny wyrok, co do któregokolwiek z nich, a odstępy czasu pomiędzy nimi nie są długie. Ciąg przestępstw skarbowych jest instytucją prawa karnego materialnego, co oznacza, że jej stosowanie jest obowiązkiem sądu (uchwała SN z dnia 19.08.1999r.I KZP 24/99, OSP 2000/2/5). Następstwem stosowania instytucji czynu ciągłego jest po pierwsze wymierzenie sprawcy jednej kary, mimo wielości przestępstw, po wtóre nadzwyczajne obostrzenie kary. Sąd I instancji rzekł wobec oskarżonego jedną karę (pozbawienia wolności i grzywny – adekwatnie do sankcji przewidzianej wart. 107 § 1 kks), a jednocześnie zastosował już nadzwyczajne jej obostrzenie, dlatego w tym zakresie wyrok nie wymagał zmiany.
O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie powołanych w wyroku przepisów, w tym na podstawieart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami).