Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 21/17
Data wyroku: 2017-02-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygnatura akt VI Ka 21/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia10 lutego 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Kamil Koczur
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej wT.Kamila Rogozińskiego

po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r.
sprawyM. Z.ur. (...)wT.
synaJ.iM.
oskarżonego zart. 178a§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 15 listopada 2016 r. sygnatura akt II K 283/16
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpk

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.O. M.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

3
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postepowanie odwoławcze w kwocie 536, 60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 200 zł (dwieście złotych).

Sygn. akt VI Ka 21/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt II K 283/16 Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach uznał oskarżonegoM. Z.za winnego popełnienia czynu zart. 178a § 1 k.k.i wymierzył mu za ten czyn karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na 100 zł. Na mocyart. 42 § 2 k.k.orzekł środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Sąd orzekł także środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 5000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej (art. 43a § 2 k.k.). Na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 listopada 2015 r. do 9 maja 2016 r. i od 9 sierpnia 2016 r.
Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę i wydatki.
Wyrok w całości został zaskarżony apelacją obrońcy oskarżonego.
Apelujący zarzucił rozstrzygnięciu obrazę przepisów postępowania, a toart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k.oraz5 § 2 k.p.k., a także błąd w ustaleniach faktycznych.
Wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.
Należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie dopuścił się uchybień prawa procesowego, a ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd I instancji w uzasadnieniu nie budzi żadnych wątpliwości. Trzeba stwierdzić bowiem, że przebieg zdarzenia wynikający z zeznań świadkaR. S.wsparty opinią biegłego wyklucza taki przebieg wypadków jaki opisał oskarżony w swoich wyjaśnieniach w postępowaniu przygotowawczym. Skoro bowiem świadekS.nabrał podejrzeń dotyczących trzeźwości oskarżonego, obserwując jak ten krótko wcześniej prowadził pojazd mechaniczny i podzielił się swoimi wątpliwościami z oskarżonym, to nie sposób przyjąć aby w ciągu dalszych kilkudziesięciu minut oskarżony spożył alkohol, a tym bardziej aby spożył ten alkohol wywołując stężenie w wydychanym powietrzu na poziomie przekraczającym 0,80 mg/l. Z zeznańR. S.wynika, że zadzwonił on na Policję w kilkanaście minut po tym jak rozmawiał z oskarżonym. Zgłoszenie telefoniczne miało miejsce o godzinie 6:44. Nie sposób przyjąć by oskarżony w tak krótkim czasie przyjął znaczną ilość alkoholu wiedząc, że może na miejsce przybyć Policja, a on znajduje się za kierownicą pojazdu mechanicznego. Biegła w zasadzie wykluczyła wiarygodność wersji oskarżonego. Trzeba też stwierdzić, że z zeznańŁ. M.wynika, że w czasie interwencji maska samochodu, za kierownicą którego znajdował się oskarżony, była ciepła. ZeznaniaJ. Z.nie mają żadnego istotnego znaczenia, nie jest bowiem istotne to czy oskarżony umawiał się z ojcem wcześniej co do jakichś zakupów. Wiadomo natomiast, że oskarżony porozumiewał się z ojcem już po zatrzymaniu w obecności funkcjonariuszy Policji. Trzeba też stwierdzić, że wśród dowodów nie ma mowy o zażywaniu przez oskarżonego jakichś leków. Nie może być więc zarzutu, że Sąd i biegły nie wzięli pod uwagę tego, że oskarżony jakieś leki zażywał. Nie sposób przyjąć by istniały wątpliwości dotyczące prowadzenia przez oskarżonego pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Opisana przez obrońcę oskarżonego sytuacja, w której Sąd nie wiedząc czy oskarżony spożywał jakieś leki miałby nabrać wątpliwości co do przebiegu zdarzenia jest nie do przyjęcia. Bez znaczenia jest czy w samochodzie znajdowały się puste puszki po piwie. Wbrew wywodowi obrońcy przyjęcie przeciwnej wersji zdarzenia, to jest takiej, w której stan nietrzeźwości oskarżonego spowodowany był spożyciem przez niego alkoholu w czasie pomiędzy prowadzeniem przez niego pojazdu mechanicznego, a przybyciem na miejsce funkcjonariuszy Policji musiałoby oznaczać ocenę dowodów całkowicie sprzeczną z zasadami doświadczenia życiowego. Dlatego też Sąd Okręgowy nie widzi podstaw do uwzględnienia apelacji w takim zakresie, w jakim apelujący podnosi uchybienia przepisom prawa procesowego albo kwestionuje ustalenia faktyczne.
Sąd zbadał także czy orzeczenie o karze i środkach karnych nie jest rażąco niewspółmierne. Musiał zatem stwierdzić, że zarówno rozstrzygnięcie o karze jak i rozstrzygnięcie o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych są rozstrzygnięciami rażąco niewspółmiernie łagodnymi. Ze względu na kierunek środka odwoławczego zmiana wyroku w tym zakresie nie była więc możliwa.
Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było orzeczenie obciążające oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze tj. wydatkami postępowania odwoławczego i opłatą za II instancję.