Sąd Okręgowy w Bydgoszczy
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VI U 1251/15
Data wyroku: 2016-12-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Sędziowie: SSO Karolina Chudzinska – Koczorowicz
Teza: Stwierdzenie całkowitej lub częściowej niezdolności przy pracy w związku z wypadkiem przy pracy stanowi przesłankę niezbędną do nabycia renty w związku z wypadkiem przy pracy.

Sygn. akt.

VI U 1251/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia

12 grudnia 2016r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Małgorzata Glazik

po rozpoznaniu w dniu

12 grudnia 2016r.

wB.

odwołania

D. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

z dnia

9 kwietnia 2015r.

Nr

(...)

w sprawie

D. G.

przeciwko:

Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy

1
Zmienia decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.z dnia 9 kwietnia 2015r. znak(...)i przyznaje ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy na okres od 1 grudnia 2014r. do 30 listopada 2016r.

2
Stwierdza odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Sygn. akt VI U 1612 / 15

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 czerwca 2015r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.odmówiłG. P.prawa do renty na podstawieustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 1440 ze zm. ), uzasadniając swoje stanowisko orzeczeniem Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 17 czerwca 2015r., która nie stwierdziła u ubezpieczonej niezdolności do pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła ubezpieczona, domagając się jej zmiany i przyznania żądanego świadczenia, bowiem spełnia wszystkie warunki niezbędne do jego przyznania, w szczególności jest osoba niezdolną do pracy.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd ustalił i zważył co następuje :
Zgodnie z art. 57 ustępem 1 i 2 ustawy przytoczonej na wstępie – renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki :

1
jest niezdolny do pracy,

2
ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,

3
niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.

W myśl ustępu 2 - przepisu ustępu 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
Natomiast zgodnie z art. 58 ustępem 1 przytoczonej na wstępie ustawy - warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ustępu 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej:
1) 1 rok - jeżeli niezdolność do pracy powstała przed ukończeniem 20 lat;
2) 2 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 20 do 22 lat;
3) 3 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 22 do 25 lat;
4) 4 lata - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 25 do 30 lat;
5) 5 lat - jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.
Na podstawie ustępu 2 tego artykułu - okres, o którym mowa w ustępie 1 pkt 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej.
Przy czym w myśl ustępu 4 - przepisu ustępu 2 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodniłokres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
Sąd przeprowadził w niniejszej sprawie dowód z opinii biegłych sądowych, lekarzy następujących specjalizacji :
- specjalisty medycyny pracy,
- kardiologa,
- neurologa,
- internisty – endokrynologa,
którzy rozpoznali u ubezpieczonej poniższe schorzenia :
- rwę kulszową lewostronną podrażnieniowo – ubytkową w okresie zaostrzenia,
- centralno – lewoboczną przepuklinę jądra miażdżystego dysku L5-S1,
- zespół cieśni nadgarstka prawego leczony operacyjnie,
- nadciśnienie tętnicze II stopnia wg WHO,
- myokardiopatię nadciśnieniową,
- cukrzycę t. 2 leczoną lekiem doustnym – wyrównaną,
- wole guzkowe obojętne,
- otyłość.
Zdaniem biegłych sądowych ubezpieczona jest częściowo niezdolna do pracy od dnia ustania świadczenia rehabilitacyjnego, tj. od 26 kwietnia 2015r. na okres 2 lat. Jako przyczynę istniejącej niezdolności do pracy biegli wskazali stan układu ruchu z deficytem neurologicznym.
W związku z zastrzeżeniami do opinii wniesionymi przez organ rentowy, biegli wydali opinie uzupełniającą, w której dodatkowo podkreślili, że badaniem neurologicznym przeprowadzonym w dniu 10.08,2016r. stwierdzono u ubezpieczonej odchylenia i obecny objaw Lassequ(
    ’)a od 70(
    0)uniesienia oraz osłabiony lewy odruch skokowy. Natomiast w NMR odcinka L-S wykazano centralno – lewoboczną przepuklinę krążka L5/S1 spłycającą światło zachyłków. Jak wskazali biegli. Objawy neurologiczne odpowiadają jednoznacznie fazie zaostrzenia.
- dowód – opinia biegłych sądowych ( k. 16 – 17, 33 akt ).
Sąd nie uwzględnił kolejnych zastrzeżeń do opinii zgłoszonych przez organ rentowy, należy bowiem zauważyć, że w skład zespołu biegłych sądowych wchodzili specjaliści z zakresu schorzeń, które dolegają ubezpieczonej, w tym specjalista neurolog, który nie tylko dysponuje wiedzą specjalistyczną, ale też doświadczeniem w wydawaniu opinii na potrzeby spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, a który w sposób jednoznaczny wskazał na istniejąca u ubezpieczonej niezdolność do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami, przy czym jest to niezdolność długotrwała, bowiem będzie istniała co najmniej przez 2 lata od ustania świadczenia rehabilitacyjnego.
Na marginesie należy dodać, że Sądowi nie jest znana specjalizacja Przewodniczącego Komisji Lekarskiej ZUS, na stanowisko którego powołuje się organ rentowy we wniesionych zastrzeżeniach.
W tej sytuacji Sąd pozytywnie ocenił opinię biegłych sądowych, została ona bowiem sporządzona przez specjalistów z zakresu schorzeń, które dolegają ubezpieczonemu, a oparta została na przeprowadzonych badaniach i dokumentacji medycznej. Jej treść była jasna, logiczna i przekonująca dla Sądu, zwł. w kontekście wcześniejszego korzystania przez ubezpieczoną ze świadczenia rehabilitacyjnego, w czasie którego nie uzyskano znaczącej poprawy w stanie jej zdrowia.
Mając na uwadze poczynione, iż kwestia sporna w sprawie sprowadzała się do oceny stanu zdrowia ubezpieczonej, a przeprowadzone postępowania dowodowe, w tym przytaczana wyżej opinia biegłych sądowych wskazuje na częściową niezdolność ubezpieczonej do pracy, Sąd na podstawie zart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji.
Zgodnie z brzmieniemart. 118 ust. 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychw pkt 2 wyroku zawarto orzeczenie o odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, bowiem lekarze badający ubezpieczonego z ramienia ZUS, jak i biegli sądowi, dysponowali w zasadzie tą samą dokumentacją medyczną, zatem mieli podstawy do dokonania prawidłowej oceny stanu zdrowia ubezpieczonego, co z kolei stanowiłoby podstawę do wydania decyzji analogicznej, jak wyrok Sądu, czego jednak nie uczyniono.
SSO Karolina Chudzinska - Koczorowicz