Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 952/15
Data wyroku: 2017-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adrianna Kłosowska

Sygn. akt :X K 952/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 sierpnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSR Adrianna Kłosowska
Protokolant: Mateusz Patelczyk
po rozpoznaniu w dniach 11 maja 2017r., 4 lipca 2017r. i 8 sierpnia 2017r. na rozprawie
z oskarżenia prywatnegoA. T. (1)
w sprawieA. N., synaJ.iS. z domu N.,ur. (...)wZ.,PESEL (...)
oskarżonego o to, że :
w dniu 1 sierpnia 2015r. wG.przyul. (...)naruszył nietykalność cielesnąA. T. (1)poprzez szarpanie za ubranie, szarpanie i popychanie,
tj. o czyn zart. 217 § 1 k.k.

oraz

z oskarżenia prywatnegoA. N.
w sprawie:
A. T. (1), synaL.iH. z domu Ł.,ur. (...)wS.K.,PESEL (...)
oskarżonego o to, że :
w dniu 1 sierpnia 2015r. wG.w mieszkaniu przyul. (...)kopnął w udo, a następnie uderzył w okolice twarzyA. N., powodując naruszenie czynności narządu ciała na czas nie dłuższy niż 7 dni,
tj. o czyn zart. 157 § 2 k.k.

orzeka:

I
oskarżonegoA. T. (1)uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu w prywatnym akcie oskarżenia czynu;

II
oskarżonegoA. N.uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu prywatnym aktem oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 217 § 1 k.k.i skazując go za ten występek, na podstawieart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.wymierza mu karę 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny w wysokości 10 zł (dziesięć złotych) za jedną stawkę,

III
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 628 pkt 1 i 2 k.p.k.zasądza od oskarżonegoA. N.na rzecz oskarżyciela prywatnegoA. T. (1)kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżyciela prywatnego kosztów procesu oraz na podstawieart. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem opłaty.

Sygn. akt: X K 952/15

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Od sierpnia 2008 roku do stycznia 2012 rokuM. T. (1)iA. T. (1)pozostawali w związku małżeńskim, który został następnie rozwiązany wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 roku (sygn. akt II C 1791/11). Ze związku tego pochodzi dziecko –J. T.. Wskazanym wyrokiem w sprawie o rozwód zdecydowano, iż władza rodzicielskaA. T. (1)nad małoletnim syna zostanie ograniczona do prawa współdecydowania w istotnych sprawach dziecka jak sposób leczenia, wybór szkoły, zawodu oraz jego wyjazdów zagranicznych. Dodatkowo postanowieniem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2014 roku (sygn. akt VIII NSM 74/13) orzeczono, iżA. T. (1)iJ. T.będą mieli prawo i obowiązek utrzymywania osobistych kontaktów w każdą pierwszą sobotę miesiąca w godzinach od 12.00 do 18.00, w miejscu zamieszkania małoletniegoJ. T.i w każdą pierwszą niedzielę miesiąca w godzinach od 10.00 do 13.00 z prawem zabierania chłopca z jego miejsca zamieszkania przy jednoczesnym informowaniu matki małoletniego, gdzie dziecko zostanie zabrane.
Dowody: kopia wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 roku k. 153; kopia postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2014 roku k. 154.
W ramach wykonywania kontaktów z synemA. T. (1)udał się w dniu 01 sierpnia 2015 roku (pierwszą sobotę miesiąca) w południe do miejsca zamieszkania chłopca i jego matki, tj.ul. (...)wG.. Tam zastał pozaM. T. (1)również jej ojca –A. N., konkubenta –L. S.i znajomego –R. R.. O godzinie 18.00A. T. (1)po zakończonej wizycie u syna miał opuścić mieszkanie swojej byłej żony, ta zaś udała się za nim, aby zamknąć drzwi po jego wyjściu. Stojąc w drzwiachA. T. (1)korzystając z okazji, że ma bezpośredni kontakt zM. T. (1)zaczął wypytywać ją o aktualne sprawy syna (kwestie przedszkola, jego stan zdrowia).A. T. (1)zrobił to mając na względzie, że była małżonka niejednokrotnie unikała kontaktów telefonicznych z nim, w związku z czym ojciec chłopca miał trudności z uzyskiwaniem na bieżąco informacji o synu.M. T. (1)w odpowiedzi poleciłaA. T. (1)niezwłocznie opuścić mieszkanie informując go, że jest po godzinie 18.00 i jego czas minął. Poirytowany postawą byłej żonyA. T. (1)nie ustępował wskazując, że skoroM. T. (1)nie chce kontaktować się z nim telefonicznie, mogą porozmawiać przy okazji wizyty w ramach wykonywania kontaktów z małoletnim. Słysząc odgłosy rozmowy między w/w, na korytarz prowadzący do wyjścia z mieszkania wyszedłL. S., który wcześniej wraz z pozostałymi dwoma mężczyznami oglądał telewizję w salonie. Stając obok konkubiny polecił onA. T. (1)natychmiast opuścić mieszkanie, ten odpowiedział mu zaś, że nie jest to jego lokal, więc nie powinien zabierać głosu. Wówczas to na korytarz wyszli pozostali mężczyźni, przy tymA. N.oświadczył, że mieszkanie należy do niego i żąda abyA. T. (1)je opuścił. Mówiąc toA. N.podszedł doA. T. (1), chwycił go za ubranie i szarpiąc oraz popychając wypchnął go za drzwi,A. T. (1)stracił zaś równowagę i przewrócił się uderzając głową o framugę drzwi.
Dowody: wyjaśnienia oskarżonegoA. T. (1)k. 103-104, 199; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. N.k. 104; częściowo zeznania świadków:M. T. (1)k. 109-114;L. S.k. 114-116;R. R.k. 117-119.
Z uwagi na zaistniałą sytuacjeA. T. (1)wezwał na miejsce zdarzenia Policję. Wobec jego zgłoszenia naul. (...)udali się funkcjonariusze Policji –S. C.iA. R., którzy wysłuchali osób biorących udział w zajściu, jak również stwierdzili, iżA. T. (1)nie doznał żadnych widocznych obrażeń.
Dowody: zeznania świadków:S. C.k. 193-201;A. R.k. 219.
Wyjaśniając w charakterze oskarżonegoA. N.oświadczył, iż to zachowanieA. T. (1)w czasie opuszczania mieszkania było niedopuszczalne – uderzył onM. T. (1), zaś samegoA. N.miał uderzyć i kopnąć.A. N.przytoczył jednocześnie szczegóły tego zajścia.
Vide: wyjaśnienia oskarżonegoA. N.k. 101-104.
Będąc przesłuchiwanym w toku rozprawy w charakterze oskarżonegoA. T. (1)podał natomiast, że wersja wydarzeń prezentowana przezA. N.jest nieprawdziwa.S., że to względem niego dopuszczono się rękoczynów, on sam zaś nikogo nie atakował. Dodał, że rozmowę zM. T. (1)rozpoczął ponieważ utrudniała mu ona kontakty z synem i chciał to wyjaśnić.
Vide: wyjaśnienia oskarżonegoA. T. (1)k. 104, 199.
Z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień odstępując do wskazanych powyżej kart akt postępowania.
A. N.ma wykształcenie średnie. Jest żonaty i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Prowadzi działalność gospodarczą osiągając z tego tytułu dochód w wysokości około 3.000 zł miesięcznie. Nie był leczony psychiatrycznie, ani odwykowo; leczył się z uwagi na uraz kręgosłupa. Nie był uprzednio karany.
Dowody: dane z rozprawy k. 100-101; dane o karalności k. 123.
A. T. (1)ma wykształcenie wyższe. Jest żonaty i ma troje małoletnich dzieci pozostających na jego utrzymaniu. Jest funkcjonariuszem Policji i osiąga dochód w wysokości 2.800 zł miesięcznie. Nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Nie był uprzednio karany.
Dowody: dane z rozprawy k. 101; dane o karalności k. 128.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego zasadnym było przypisanieA. N.zarzucanego mu czynu oraz uniewinnienieA. T. (1).
Dokonując ustaleń w sprawie Sąd w głównej mierze bazował na treści wyjaśnieńA. T. (1), uznając je za wewnętrznie spójne, rzeczowe i w pełni logiczne, a co za tym idzie – wiarygodne.A. T. (1)przedstawił racjonalne powody, dla których wychodząc z mieszkania postanowił porozmawiać z byłą żoną. Mając dodatkowo na uwadze, że z materiału dowodowego zebranego w aktach wynika jednoznacznie, iż relacje międzyA. T. (1)iM. T. (1)były napięte, należało uznać, iż wersja wydarzeń, zgodnie z którąA. T. (1)nalegał na rozmowę, zaśM. T. (2)żądała aby opuścił mieszkanie, przy czym goszczeni przez nią mężczyźni postanowili wyegzekwować jej żądanie – jawiła się jako wysoce prawdopodobna w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Tym bardziej, iż jak wynika z informacji uzyskanych na Komisariacie Policji często dochodziło do utrudnianiaA. T. (1)kontaktów z synem i był on zmuszony zgłaszać interwencje policji. Podkreślenia wymaga także, iż niewłaściwe było przebywanie innych osób w czasie kontaktówA. T. (1)z synem – nie ulega wątpliwości, iż w tym czasie obecni powinni być jedynie dziecko, matka i realizujący kontakty ojciec. Z drugiej strony, tak twierdzeniaA. N., jak i jego córki prezentowały się jako dalece niewiarygodne (o czym szerzej poniżej), co pośrednio także przemawiało za daniem wiary słowomA. T. (1).
Podobnie Sąd nie znalazł zastrzeżeń do wiarygodności wskazańS. C.iA. R.– funkcjonariuszy Policji biorących udział w interwencji w dniu 01 sierpnia 2015 roku. Zaznaczenia wymaga przy tym, że istotniejsze dla Sądu były zeznania pierwszego z policjantów, gdyż zdecydowanie lepiej pamiętał on przebieg wydarzeń ze wskazanej daty podkreślając między innymi, że bezpośrednio po zajściu nie widział uA. T. (1)żadnych obrażeń. W konsekwencji zeznania te wobec braku innych stojących z nimi w sprzeczności dowodów przyczyniły się do uznania za właściwą przejętej w sprawie kalifikacji czynu popełnionego na szkodęA. T. (1). Oceniając wiarygodność omawianych zeznań Sąd zważył nadto, że świadkowie jako osoby obce dla stron postępowania nie mieli interesu w tym aby wbrew prawdzie sprzyjać którejkolwiek z nich. Przedstawili w sposób spontaniczny zapamiętane fakty, wyraźnie wskazując jakich okoliczności nie pamiętali, co zwiększa ich wiarygodność.
Skrajnie odmiennie oceniono zeznaniaM. T. (1), gdyż zdaniem Sądu były one skrajnie tendencyjne i składane w celu poparcia relacji ojca –A. N.. Świadek – wyraźnie negatywnie nastawiona doA. T. (1)– utrzymywała, że w pewnym momencie, wychodząc z mieszkania, z przyczyn dla niej niezrozumiałych w/w popchnął ją i zaczął zadawać dziwne pytanie dotyczące ich syna. Sąd uznał, iż powyższemu trudno dać wiarę, brak bowiem jakichkolwiek podstaw aby przyjmować, żeA. T. (1)miał powody aby zachowywać się w podobny, irracjonalny i agresywny sposób, po spotkaniu z synem. Racjonalnie oceniając sytuację, nie sposób bowiem uwierzyć, żeA. T. (1)chcąc nakłonić byłą żonę do rozmowy rozpocząłby od użycia względem niej przemocy fizycznej. Co istotne, powyższemu niejako zaprzeczył równieżL. S., który podkreślił, że całe zajście rozpoczęło się od zadawania przezA. T. (1)pytań dotyczacychJ. T., nie zaś popchnięciaM. T. (1). Za niewiarygodne uznano też sugestie świadka jakoby pytaniaA. T. (1)miały być pozbawione sensu i służyć jedynie sprowokowaniu obecnych do dopuszczenia się względem w/w czynu zabronionego. Tak z wyjaśnień oskarżonego jak i zeznańL. S.wynikało bowiem, że pytania odnosiły się do stanu zdrowia dziecka i tego do jakiego przedszkola uczęszcza, były zatem logiczne, rzeczowe i uzasadnione wobec sygnalizowanych przezA. T. (1)problemów z nawiązaniem kontaktu telefonicznego z matką dziecka. Kompletnie pozbawione sensu były nadto wskazania świadka odnoszące się do konsekwencji, jakie zdarzenie miało dla stanu zdrowiaA. N..M. T. (1)stwierdziła, że jej ojciec w wyniku zachowania oskarżonego doznał urazu, który skutkował założeniem mu gipsu. Doprecyzowując podała jednak, że do założenia gipsu doszło po około miesiącu od zajścia, natomiast bezpośrednio po nimA. N.nie udał się nawet do lekarza. Co więcej, należałoby oczekiwać, że gdyby w istocie rzekome działaniaA. T. (1)wywołało uA. N.obrażenia, o jakich mówiła świadek,A. N.nie poprzestałby na złożeniu prywatnego aktu oskarżenia wskazując w nim występek zart. 157 § 2 k.k., lecz przedłożył na komisariacie dokumentację lekarską i zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zart. 157 § 1 k.k.Powyższe przemawiało za uznaniem, że świadek usilnie starała się przedstawić byłego męża w jak najgorszym świetle obciążając go. W konsekwencji zeznaniaM. T. (1)stały się podstawą ustaleń wyłącznie w zakresie samego faktu, iż w dniu 01 sierpnia 2016 roku doszło do wizytyA. T. (1)w jej domu, która zakończyła się wyrzuceniem w/w z mieszkania przez towarzyszących świadkowi mężczyzn.
Przechodząc do oceny zeznańL. S.iR. R.Sąd uznał, że mogą stanowić one podstawę ustaleń w sprawie wyłącznie w zakresie w jakim odnosiły się do okoliczności samej wizytyA. T. (1)w dniu 01 sierpnia 2015 roku przyul. (...)oraz tego, że w trakcie jego wyjścia doszło do szamotaniny. Co zaś tyczy się samego przebiegu zdarzenia, zdaniem Sądu treść zeznań obu mężczyzn była w tym zakresie motywowana faktem sympatyzowania przez nich zM. T. (1)i jej ojcem. O tendencyjności wypowiedziL. S.świadczy chociażby fakt, iż sugerował on, że niezrozumiałym było wypytywanie się przezA. T. (1)o swojego syna, podczas gdy zainteresowanie ojca sprawami syna uznać należy za prawidłowe. Nacechowane negatywnie wobecA. T. (1)były także wskazania świadków odnośnie zachowaniaA. T. (1), który wypraszany i wypychany wręcz z mieszkania, miał siłą „wpychać się” z powrotem. Elementarne wskazania doświadczenia życiowego przemawiały bowiem za uznaniem, żeA. T. (1)nie miał żadnych powodów, by zachować się w opisany przez świadków sposób, z jednej strony przewaga mężczyzn towarzyszącychM. T. (3)była oczywista, z drugiej zaś zaognianie konfliktu z byłą żoną i jej bliskimi był z oczywistych względów nie na rękęA. T. (1), który starał się przecież zachować i realizować kontakt z synem. Reasumując powyższe, jak i wskazania świadków, iżA. T. (1)sam próbował się okaleczyć na ich oczach uznano za przytoczone wyłącznie celem sprzyjaniaA. N..
Wobec zaprezentowanej oceny materiału dowodowego, za w zasadniczej części niewiarygodne uznano też wyjaśnieniaA. N.. Prezentowana przez niego wersja wydarzeń w ocenie Sądu była kompletnie niewiarygodna. Jak zaznaczono bowiem powyżej w toku postępowania nie ujawniono żadnych okoliczności, które przemawiałyby za uznaniem, iżA. T. (1)miał skłonności do podejmowania zachowań tak dalece irracjonalnych, jak te opisane przezA. N.i jego córkę. Nie należy również zapomnąć, iżA. T. (1)pracując jako funkcjonariusz Policji nie mógł pozwolić sobie na zachowania noszące znamiona przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, jak występek zart. 157 § 1 k.k., czy naruszenie miru domowego penalizowane wart. 193 k.k., ponieważ skutkowałoby to utratą przez niego zatrudnienia i trudnościami w realizowaniu kontaktów z synem. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż okoliczności przestawione przezA. N.stanowią wyłącznie przyjętą wobec zarzutuA. T. (1)linię obrony, zatem nie sposób uznać ich za polegające na prawdzie.
Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania autentyczności dokumentów brak bowiem w sprawie innych dokumentów, które mogłyby podważyć ich prawdziwość, bądź też zakwestionować ich autorstwo i treści w nich zawarte. Mając ponadto na uwadze zgodność danych wynikających z powyższych dokumentów z treścią zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego, brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności wskazanych dowodów.
W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy w żadnym razie nie daje podstaw do przypisaniaA. T. (1)czynu polegającego na wywołaniu uA. N.naruszenia czynności narządu ciała na czas trwający nie dłużej niż 7 dni.
Sąd miał w tej kwestii na względzie, iżA. N.żywił niechęć doA. T. (1), do którego ewidentnie miał żal za rozstanie się z jego córką oraz za to, że w dniu 02 sierpnia 2015 roku były zięć złożył przeciwko niemu zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Sąd miał w tym względzie na uwadze, iż wiarygodność wszystkich powołanych przezA. N.świadków budziła poważne zastrzeżenia – za uprawniony należało uznać pogląd, iż w znacznej mierze zeznania te były inspirowane przez oskarżyciela prywatnego. Warto w tym miejscu znaczyć, iż Sąd nie kwestionował samego faktu dojścia we wskazanej dacie miedzyA. N.iA. T. (2)doszło do scysji. Na powyższe wprost wskazują tak strony postepowania, jak i świadkowie. Należało jednak przyjąć, iż wysnuwanie z powyższego wniosku odnośnie możliwości dopuszczenia się przezA. T. (1)zarzucanego mu czynu, wobec ewidentnej tendencyjności zeznań oskarżyciela prywatnego (co szerzej omówiono przy okazji analizy jego depozycji) i braku innych wiarygodnych dowodów, byłoby nieuprawnione.
Powyższe doprowadziło do stwierdzenia, iż brak jest podstaw do uznania w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, aby okoliczności sprawy i przeprowadzone w toku postępowania dowody uznać za wystarczający materiał, na którym Sąd mógłby oprzeć swoją merytoryczną decyzję uznając oskarżonegoA. T. (1)za winnego popełniania zarzucanego mu czynu. Biorąc zatem pod uwagę niemożność, z uwagi na wyczerpanie inicjatywy dowodowej, dokonania precyzyjnych ustaleń odnośnie tego, czy w dniu 01 sierpnia 201 rokuA. T. (1)dopuścił się występku zart. 217 § 1 k.k., w warunkach opisanych w stawianym mu zarzucie, czy też nie, w związku z treściąart. 5 § 2 k.p.k.Sąd rozstrzygnął tę wątpliwości na korzyść oskarżonegoA. T. (1)Sąd zważył bowiem, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzeń, a żadnej z nich nie daje się wyeliminować drogą dostępnej weryfikacji, co uzasadnia zastosowanie w niniejszej sprawie zasadyin dubio pro reoi dalej,w oparciu oart. 17§1 pkt. 1 k.p.k.w zw. zart. 414§1 k.p.k., uniewinnienieA. T. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu.
Mając na uwadze przeprowadzone w sprawie dowody Sąd doszedł natomiast do przekonania, iż zachowanieA. N.z dnia 01 sierpnia 2015 roku polegające na popychaniu i szarpaniuA. T. (1)wpisuje się w znamiona czynu zabronionego wskazanegoart. 217 § 1 k.k.Zgodnie z tym przepisem karze podlega, kto uderza człowieka lub w jakikolwiek inny sposób narusza jego nietykalność cielesną. Przy czym przez „inny sposób naruszenia nietykalności cielesnej” należy rozumieć wszelkiego rodzaju czynności oddziałujące na ciało drugiej osoby takie jak szarpanie za ubranie, włosy, szczypanie, rzucenie w kogoś jakimś przedmiotem, spoliczkowanie, oplucie, popchnięcie, przytrzymanie, podstawienie nogi itp. Warto zaznaczyć przy tym, że„za naruszenie nietykalności cielesnej może być uznane tylko takie zdarzenie, które nie powoduje żadnych zmian anatomicznych lub fizycznych w organizmie człowieka i nie pozostawia na jego ciele żadnych lub - co najwyżej - nieznaczny lub przemijający ślad w postaci niewielkiego i krótkotrwałego zasinienia" (wyrok SN z 9 września 1969 r., V KRN 106/69, OSNKW 1970, nr 1, poz. 3).Logicznym następstwem powyższego jest stwierdzenie, iż gdyby rzeczone naruszenie pociągało za sobą dalej idące konsekwencje polegające na naruszeniu czynności narządów ciała lub rozstroju zdrowia działania sprawcy powodujące je powinny być oceniane w kontekście odpowiedzialności przewidzianejart. 157 k.k.Z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów nie wynika jednak, by zachowanieA. N.wywołało uA. T. (1)zmiany w powłokach ciała zasadnym było więc zakwalifikowanie tego zachowania oskarżonej właśnie zart. 217 § 1 k.k.
Rozważając kwestię kary dlaA. N.za tak opisany czyn, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych wart. 53 k.k.zgodnie z którym Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodnie z brzmieniem przepisu stanowiącego podstawę skazaniaA. N.za przypisany mu występek podlegał on grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku (art. 217 § 1 k.k.). Uwzględniając przywołane powyżej dyrektywy wymiaru kary zart. 53 k.k., Sąd doszedł do przekonania, iż najwłaściwszą karą dla oskarżonego będzie w tym wypadku kara grzywny w wymiarze 30 stawek dziennych po 10 zł każda.
Rozstrzygając w powyższym zakresie Sąd zważył, iż choć oskarżony niewątpliwe działał umyślnie i to w zamiarze bezpośrednim, jednocześnie zachowanie jego ocenić należy jako nieprzemyślane, spontaniczne, podjęte pod wpływem impulsu i wobec osoby, do której żywił głęboką niechęć. Nie bez znaczenia pozostało również, że oskarżony wcześniej nie wchodził w konflikt z prawem, co też poczytano na jego korzyść. Okolicznością obciążającą było zaś to, że rękoczynów względem byłego zięciaA. N.dopuścił się w obecności małoletniego dziecka pokrzywdzonego. Wobec powyższego, kary grzywny orzeczonej względemA. N.nie można w ocenie Sądu poczytywać za nieadekwatną, a w żadnym razie – za rażąco surową. Jednocześnie wskazać należy, iż wysokość tej kary, tj. 30 stawek dziennych po 10 zł każda z nich, w przekonaniu Sądu, spełnia dyrektywy określone w przepisieart. 33 § 1 i 3 k.k., zgodnie z którą ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych. Mając na względzie fakt, iż oskarżony osiąga stały, miesięczny dochód o przeciętnej wysokości określenie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 zł jest w ocenie Sądu uzasadnione.
Ponadto, na mocyart. 626 § 1 k.p.k.iart. 628 pkt 1 i 2 k.p.k.zasądza od oskarżonegoA. N.na rzecz oskarżyciela prywatnegoA. T. (1)kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu poniesionych przez oskarżyciela prywatnego kosztów procesu oraz na podstawieart. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.), Sąd zasądził odA. N.ka rzecz Skarbu Państwa 30 zł tytułem opłaty nie znajdując żadnych podstaw by zwolnić z ponoszenia tych kosztów.