Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 102/17
Data wyroku: 2017-05-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sebastian Mazurkiewicz
Słowa kluczowe: Wykroczenie przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu
Podstawa prawna: art. 51 § 2 kw

Warszawa, dnia 11 maja 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 102/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Sebastian Mazurkiewicz
protokolant: protokolant sądowy - stażysta Wioletta Gumienna
po rozpoznaniu dnia 11 maja 2017 r.
sprawyP. P.synaJ.iB.ur. (...)wW.
obwinionego o wykroczenia z art. 51 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 9 listopada 2016 r.    sygn. akt V W 639/15
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obwinionegoP. P.uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń; kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 102/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionegoP. P.w niniejszej sprawie okazała się na tyle skuteczna, że doprowadziła do uwzględniania zawartego w niej wniosku.
W niniejszej sprawie – w płaszczyźnie „suchych” faktów – Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił kwestię związaną z tym, żeP. P.podjeżdżał pod dom zajmowany przezM. P.i używał klaksonu oraz urządzenia nagłaśniającego. Takie zachowanie „w zwykłych” realiach życiowych niewątpliwie daje podstawy do skazania za wykroczenie z art. 51 § 1 kw. Jak stwierdza się w statystykach jest to bodajże najczęstsze wykroczenie przeciwko porządkowi i spokojowi publicznemu, o dość dużym stopniu społecznej szkodliwości z uwagi na uciążliwość dla społeczeństwa.
Zwrócić należy jednak uwagę – w świetle dokumentów załączonych przez obrońcę obwinionego zarówno przy apelacji jak w toku rozprawy apelacyjnej – że zachowanieP. P.należy – w przedmiotowym wypadku – uznać jako zachowanie pozbawione cech bezprawności. Oznacza to – w ocenie Sądu Okręgowego – potrzebę stworzenia w niniejszej sprawie pozaustawowego kontratypu, zbliżonego swoim kształtem normatywnym do stanu wyższej konieczności. O ile stan wyższej konieczności zakłada pewną nagłość działania w zakresie konieczności podjęcia decyzji – czyli urzeczywistnienia zamiaru przez sprawcę, to w niniejszej sprawieP. P.nie działał w warunkach typowych, jakie określa się w art. 16 kw.P. P.jest biologicznym ojcem małoletniejN. P.– co do której miał przyznane stosownymi orzeczeniami prawo tzw. kontaktów. Tego typu rozstrzygnięcie Sądu następuje zasadniczo wówczas, kiedy pomiędzy rodzicami małoletniego nie ma porozumienia w tej kwestii, względnie kiedy jeden z rodziców (najczęściej ojciec) jest tych kontaktów pozbawiony. Nie ma także wątpliwości, że pomimo przyznaniaP. P.kontaktów z małoletnią córką nie może on od długiego czasu tychże wyegzekwować. Skutku tego nie przynoszą – chyba rekordowe – kwoty przyznane obwinionemu przez sąd rodzinny z tytułu uniemożliwiania przezM. P.kontaktów z małoletnią córką. Nie jest także niczym dziwnym, stanowisko małoletniej córki – utrwalone na nagraniach stanowiących materiał dowodowy ujawniony w sprawie – które w sytuacji, w jakiej się małoletnia znalazła z dużą dozą prawdopodobieństwa jest efektem manipulacji, jakiej jest ona poddawana przez matkę. Niezależnie od tego, iż małoletnia prezentuje taką postawę, obwiniony ma prawo realizować kontakty z nią, zaśM. P.nie ma normatywnych podstaw, aby temu przeciwstawiać się. Powyższe rozważania – właściwie zwykle sprawie rodzinnej lub rozwodowej – mają jednak istotne znaczenie w tej sprawie, dotyczącej wszak wykroczenia.
W realiach niniejszej sprawy – co wynika dobitnie z materiału audiowizualnego –P. P.usiłował realizować swoje prawo do kontaktów z córką w ten sposób, że podjeżdżał, czasem wręcz objeżdżał ogrodzoną posesję zajmowaną przezM. P., sygnałami dźwiękowymi domagając się wydania dziecka. Nie było to – jak można to sobie wyobrazić podjechanie pod dom wielorodzinny, typu blok i uczynienie hałasu, w sytuacji, w której można zapukać, czy zadzwonić do drzwi, względnie użyć domofonu. Posesja zamieszkałą przez małoletnią była niczym twierdza, bez możliwości dostępu do niej dla osób zewnątrz. Trudna zatem wyobrazić sobie w jaki sposób obwinionyP. P.mógłby zaprezentować zamiar zabrania dziecka, czy swoją determinację w tym względzie, zważywszy na to, że działanieM. P.było – obiektywnie rzecz ujmując – bezprawne.
Wobec powyższego – zwłaszcza w sytuacji, kiedyP. P.był w zasadzie bezsilny wobec oporu i uporuM. P.– w jego działaniach, zdaniem Sądu Okręgowego, nie sposób dopatrzeć się bezprawności ma skutek konieczności podjęcia działań mających na celu kontakt z córką. Uznać zatem należy, że działał on w ramach pozaustawowego kontratypu związanego z prawem zapewnienia sobie (a w każdym razie prób zapewnienia) kontaktów z małoletnią córką.
Z powyższego względu Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił obwinionegoP. P.od popełnienia zarzucanych mu wykroczeń. O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 118 § 2 kpw.