Sąd Rejonowy w Toruniu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 277/17
Data wyroku: 2017-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Magdalena Glinkiewicz
Słowa kluczowe: Najem
Podstawa prawna: art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U. 05.31.266 ze zm. )

Sygn. akt I C 277/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lipca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Toruniu I Wydział Cywilny w składzie następującym
Przewodniczący SSR Magdalena Glinkiewicz
Protokolant  st. sekr. sąd. Bożena Czajkowska
Po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. w Toruniu.
sprawy z  powództwa
B. U.
przeciwko:
A. U. (1)
przy interwencji ubocznejGminy M.T.
o:
eksmisję
orzeka:

I
nakazuje pozwanemuA. U. (1), aby opuścił, opróżnił i wydał powódceB. U.lokal mieszkalny nr (...)położony wT.przyul. (...);

II
ustala, że powodem eksmisji jest stosowanie przez pozwanego przemocy w rodzinie;

III
nie orzeka o przyznaniu pozwanemu prawa do lokalu socjalnego;

IV
nie obciąża pozwanego kosztami procesu.

Sygn. akt I C 277/17

UZASADNIENIE
PowódkaB. U.wniosła o orzeczenie eksmisji pozwanegoA. U. (1)zlokalu mieszkalnego nr (...)położonego wT.przyul. (...).
W uzasadnieniu powódka wskazała, że mieszka wraz z córkami. Pozwany stosuje wobec rodziny przemoc psychiczną. Grozi zarówno powódce jak i jej dzieciom, demoluje mieszkanie niszczy przedmioty. Pomimo środka zapobiegawczego w postaci zakazu kontaktowania się z powódką i opuszczenia mieszkania na 3 miesiące codziennie był pod drzwiami mieszkania i uderzał w nie.
W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Wskazał, że pomimo wniesionej sprawy rozwodowej i o zakłócanie miru domowego nadal kocha żonę. Dodał, że w 2007 r powódka leczyła się psychiatrycznie Zaprzeczył, aby z uwagi na wszczynane przez niego awantury dzieci musiały uciekać z domu. Wskazał, iż ostatnio pracował w Islandii a zarobione pieniądze wydawała żona.
W kolejnym piśmie powódka podtrzymała swoje twierdzenia odnośnie zachowania pozwanego.
Pismem z dnia 12 maja 2017 r.Gmina M.T.zgłosiła interwencję uboczną po stronie powódki.
Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2017 r. Sąd oddalił wniosek pozwanego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu
Sąd ustalił, co następuje:
B. U.iA. U. (1)są małżeństwem. Obecnie pomiędzy małżonkami toczy się prawa rozwodowa.
Bezsporne
B. U.wraz z dziećmi i mężem zamieszkiwała wlokalu mieszkalnym nr (...)położonym wT.przyul. (...). Strony są najemcami lokalu, właścicielem lokalu jestGmina M.T..
Bezsporne
A. U. (1)nadużywa alkoholu. Zachowuje się agresywnie w stosunku do członków swojej rodziny. Grozi im i nęka psychicznie. W domu wszczynał awantury, demolował mieszkanie, niszczył znajdujące się w nim przedmioty. Córki z uwagi na zachowanie ojca często nocowały poza domem. W mieszkaniu często interweniowała Policja.
Dowód:zeznania świadkaA. U. (2)z 24.05.2017 r. 00:25:42-00:38:48 k. 72v- 73;
zeznania świadkaP. U.z 24.05.2017 r. 00:38:48-00:50:50 k. 73-73v;
zeznania świadkaG. P. (1)z 10.07.2017 r. 00:04:06-00:13:05 k. 99-99v
zeznania powódkiB. U.z 10.07.2017 r. 00:13:37-00:29:42 k. 99v-100v;
zeznania pozwanegoA. U. (1)z 10.07.2017 r. 00:29:42-00:45:47 k. 100v-101;
płyta k. 24
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2015 r zastosowano wobecA. U. (1)środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji połączonego z zakazem kontaktowania się z pokrzywdzonymi, nakazu opuszczenia mieszkania oraz zakazu opuszczania kraju
Dowód:postanowienie k. 6-8
Postanowieniem z dnia 11 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy w Toruniu w sprawie(...)postanowił zastosować wobecA. U. (1)środek zapobiegawczy w postaci dozoru policji, zakazu kontaktowania się zB. U., zakazem zbliżania się doB. U.na odległość mniejsza niż 100 m, nakazem natychmiastowego opuszczenia lokalu, zakazu opuszczania kraju.
Dowód:postanowienie k. 21-21v
ObecnieA. U. (1)nie przebywa wlokalu mieszkalnym nr (...)położonym wT.przyul. (...). Jako osoba bezdomna otrzymuje z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie wT.pomoc w formie zasiłków okresowych
Dowód: pismo k. 43
Pozwany nie figuruje w ewidencji Powiatowego Urzędu Pracy dla MiastaT.wT.jako osoba bezrobotna.
Dowód: pismo k. 45
Sąd zważył, co następuje:
Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz zeznań świadków i przesłuchania stron.
Sąd uznał za wiarygodne zebrane dokumenty albowiem ich prawdziwość nie budziła żadnych wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony.
Za wiarygodne Sąd uznał zeznania świadkówA. U. (2),P. U.,G. P. (2). W ocenie Sądu nie było podstaw by podważyć zeznania tych świadków. Przy ocenie zeznańA. U. (2)iP. U.Sąd miał na uwadze, że świadkowie pozostają w bliskich relacjach z powódką. Jednakże w ocenie Sądu nie przesądzało to, że zeznania te mijają się z prawdą. Z koleiG. P. (2)jest dla stron osobą obcą – sąsiadką. Przyznała, że w przeszłości strony żyły w zgodzie, przy czym sytuacja się zmieniła, pozwany awanturował się, wyzywał powódkę „od różnych”, walił w drzwi, musiała interweniować Policja.
Za zgodne z prawda Sąd uznał również zeznania złożone przez powódkę. Powódka zeznała, że sytuacja w domu zaczęła psuć się od 6 lat, przy czym od 2 lat pozwany stał się agresywny. Agresja była słowna – wyzwiska, awantury nocne, swoją agresję wyładowywał na przedmiotach – tłukł i niszczył rzeczy.
Sąd zasadniczo za wiarygodne uznał również zeznania pozwanegoA. U. (1), który przyznał się, że w chwilach zdenerwowania niszczył rzeczy, rzucał przedmiotami. Przyznał, że używał wulgarnych słów pod adresem powódki.
Analizując zgromadzony materiał dowodowy Sąd doszedł do przekonania, że pozwany pod wpływem alkoholu był agresywny, wszczynał awantury, podczas których używał wobec powódki i dzieci słów wulgarnych i obelżywych, groził pozbawieniem życia, demolował mieszkanie, niszczył znajdujące się w nim przedmioty. Niewątpliwie jest to sytuacja bardzo stresująca, a domownicy narażeni byli na ciągłe zniewagi i obelgi ze strony pozwanego, obecnie pozwany nie zamieszkuje w lokalu , jednak powódka i pozostali członkowie rodziny boją się powrotu pozwanego i nie wyobrażają sobie dalszego wspólnego z nim zamieszkiwania. Pozwany nie opuścił domu dobrowolnie, uczynił to z uwagi na orzeczony wobec niego zakaz zakazem zbliżania się doB. U.na odległość mniejsza niż 100 m, nakazem natychmiastowego opuszczenia lokal.
Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, roszczenie powódki o eksmisję pozwanego bez zapewniania mu lokalu socjalnego należało uwzględnić.
W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisyustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(Dz.U.05.31.266 ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie.
Nie ulegało wątpliwości, że pozwany swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwiał wspólne zamieszkiwanie. Pozostali współlokatorzy mieli prawo bezpiecznie czuć się w miejscu zamieszkania. Bezpodstawne awantury, groźby, wyzwiska wykluczają poprawne funkcjonowanie pozostałych mieszkańców. Stan ten trwał tak długo, iż pozwany wielokrotnie mógł zmienić swój stosunek do współlokatorów. Nie uczynił tego, mimo iż w stosunku do niego zastosowane były środki zapobiegawcze. W tej sytuacji pozwany powinien liczyć się z konsekwencjami dalszego nagannego zachowania.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na mocy art. 13 ust. 2 w/w ustawy, nakazał pozwanemu opuszczenielokalu mieszkalnego nr (...)położonego wT.przyul. (...)i orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Jednocześnie Sąd ustalił, iż powodem eksmisji jest stosowanie przez pozwanego przemocy w rodzinie.
Mając pełen obraz dotychczasowego życia i postępowania pozwanego, Sąd na podstawie art. 17 ustawy nie orzekł o przyznaniu pozwanemu prawa lokalu socjalnego. Zgodnie z art. 17 ustawy przepisów art. 14 i art. 16 nie stosuje się do wypadków, w których powodem wydania wyroku nakazującego opróżnienie lokalu jest znęcanie się nad rodziną. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Dlatego Sąd orzekł jak w punkcie III sentencji wyroku
O kosztach procesu orzeczono na mocyart. 102 k.p.c.Z uwagi na sytuację materialną pozwanego Sąd nie obciążył go kosztami postępowania.