Sąd Okręgowy w Olsztynie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 617/17
Data wyroku: 2017-07-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Firkowski
Słowa kluczowe: Postępowanie odwoławcze
Podstawa prawna: art. 437 §2 kpk

Sygn. akt VII Ka 617/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 lipca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski
Protokolant: st. sekr. sądowy Monika Tymosiewicz
przy udziale oskarżyciela publicznego kom. Michała Rolikowskiego
po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r.
sprawyK. L.,ur. (...)wW., synaJ.iK. z domu S.
obwinionego zart. 88kw,art. 97kw w zw. zart. 39 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym;art. 92 akw.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bartoszycach z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II W 547/17
I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinniaK. L.od zarzucanego mu w pkt. III wniosku o ukaranie czynu z art.92 a kw i przepis ten eliminuje z podstawy skazania oraz wymiaru kary i na podstawie art.88 kw w zw. z art.9§2 kw orzeka wobec niego karę 200 ( dwustu ) zł grzywny,
II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze,
IV zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. D.kwotę 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu obwinionegoK. L.wykonywanej w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.
Sygn. akt VII Ka 617/17

UZASADNIENIE
K. L.został obwinionego o to, że:
I w dniu 23 października 2016 r. o godz. 8:45 w miejscowościL.gm.B.,droga (...)po drodze publicznej prowadził pojazd markiB.onr rej. (...)bez wymaganych przepisami włączonych świateł mijania,
tj. o czyn z art. 88 kw,
II w tym samym czasie i miejscu jak i w pkt I kierował tym samym pojazdem nie korzystając wbrew obowiązkowi z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy,
tj. o czyn zart. 97kw w zw. zart. 39 ust. 1 prawo o ruchu drogowym,
III w dniu 23 października 2016 r. o godzinie 9:01 w miejscowościL.gm.B.droga(...)kierując pojazdem markiB.onr rej. (...)przekroczył dopuszczalna prędkość o 35 km/h poruszając się z prędkością 85 km/h w miejscu jej ograniczenia do 50 km/h,
tj. o czyn z art. 92 a kw
Sąd Rejonowy w Bartoszycach wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie II w 547/17
obwinionegoK. L.uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to z mocyart. 88kw iart. 97k.w. w zw. zart. 39 ust. 1 prawo o ruchu drogowymiart. 92a k.w skazał go, zaś na podstawieart. 92ak.w. w zw. zart. 9 § 2k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 (trzysta) zł.
Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca obwinionego i zarzucił mu:
1/ naruszenieart. 7 kpkw zw. zart. 8 kpwprzez nieprawidłową ocenę dowodów, w szczególności zeznań świadkaA. W., w zakresie twierdzeń iż obwiniony w dniu 23.10.2016r. kierując samochodem markiB.onumerze rejestracyjnym (...)w miejscowościL.przekroczył dopuszczalną prędkość o 35 kin/h, pomimo tego, że zeznania te są sprzeczne z wyjaśnieniami obwinionego i w świetle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego nie mogły zostać uznane za wiarygodne,
2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, a mający istotny wpływ na jego treść, polegający na niezasadnym przyjęciu, że obwiniony popełnił czyn zarzucony mu w punkcie III wniosku o ukaranie, podczas gdy w niniejszej sprawie brak jest wystarczających dowodów, które mogłyby to w sposób niewątpliwy potwierdzić.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie III wniosku o ukaranie i w konsekwencji złagodzenie kary wymierzonej w punkcie I zaskarżonego wyroku.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy obwinionego w zakresie postulatu związanego z uniewinnieniemK. L.od zarzucanego mu w pkt. III wniosku o ukaranie czynu jest zasadna.
Na wstępie podnieść należy, że nie budzi wątpliwości rozstrzygnięcie co do pozostałych zarzucanych obwinionemu czynów albowiem przyznał się on do ich popełnienia a w świetle zeznań policjantkiA. W.prowadzenie przezK. L.samochodu bez włączonych świateł mijania oraz kierowanie samochodem bez zapiętych pasów bezpieczeństwa zostało mu udowodnione.
Zauważyć jednocześnie należy, że obwiniony konsekwentnie i stanowczo nie przyznawał się do popełnienia trzeciego z zarzucanych mu wykroczeń, tj. do przekroczenia prędkości o 35 km/h podczas przejazdu przez miejscowośćL., przy czym na rozprawie zakwestionował pomiar także z uwagi ukształtowanie drogi.
Trafnie przy tym podnosi skarżący, że jedynym dowodem, na którym oparł się Sąd Rejonowy uznając obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92a kw są zeznaniaA. W..
Odmiennie niż to przyjął Sąd I instancji, w ocenie Sądu Okręgowego jej relacja może budzić wątpliwości z uwagi na zasadne zarzuty podniesione w apelacji.
Słusznie bowiem w środku odwoławczym wskazano, że policjantka nie ruszyła w pościg za obwinionym pomimo, iż stwierdziła, że przekroczył on dozwoloną prędkość w terenie zabudowanym. Nie wydaje się przy tym przekonujące jej tłumaczenie, że nie chciała stwarzać dodatkowego zagrożenia na drodze albowiem to przecieżK. L.takie zagrożenie stworzył i obowiązkiem funkcjonariuszki było jego zatrzymanie.
Istotne wątpliwości budzi także i to, że policjantka o pomiarze prędkości, którego miała dokonać nie poinformowała obwinionego i również wtedy gdy kilka minut później podjechał do niej i rozmawiał z nią. To, że babcia obwinionego, która z nim jechała miała wówczas na nią krzyczeć aK. L.zamknął okno w pojeździe nie może być uznane za przeszkodę do poinformowania kierującego, że popełnił kolejne wykroczenie, a przecieżA. W.miała obowiązek przedstawienia obwinionemu wynik pomiaru obejmujący stwierdzoną prędkość, czas pomiaru i odległość z której go wykonała.
W pełni zgodzić się zatem należy ze skarżącym co do tego, żenie informując obwinionego o dokonanym pomiarze i nie okazując wyniku pomiaru prędkości funkcjonariuszka pozbawiła go możliwości weryfikacji jej twierdzeń,tym bardziej jeśli się uwzględni okoliczności związane z wykonywaniem samego pomiaru i ukształtowania terenu drogi. W konsekwencji wspomniane zaniechania leżące po stronie funkcjonariuszki nie mogą wywoływać negatywnych konsekwencji dla obwinionego w zakresiejedynie deklarowanegoprzez nią wyniku pomiaru prędkości.
W tej sytuacji zgromadzony materiał dowodowy nie może usunąć występujących w sprawie wątpliwości związanych takz faktycznym zachowaniem obwinionegojak i reakcją na to zachowanieK. L.policjantki –art.5§2 kpkw zw. zart.8 kpw.
Mając powyższe na uwadze zmienino zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnionoK. L.od zarzucanego mu w pkt. III wniosku o ukaranie czynu zart.92 akw i przepis ten wyeliminowano z podstawy skazania oraz wymiaru kary i na podstawieart.88kw w zw. zart.9§2kw orzeczono wobec niego karę 200 ( dwustu ) zł grzywny i w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy-art.437§2kpkk,art.438pkt2-4kpkw zw. zart.109§2 kpw.
Na podstawieart.624§1 kpkw zw. zart.119 kpwzwolniono obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze,
Na podstawieart.29 ustawy prawo o adwokaturzezasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. D.kwotę 420 ( czterysta dwadzieścia ) zł tytułem opłaty za obronę z urzędu obwinionegoK. L.wykonywanej w postępowaniu odwoławczym oraz kwotę 96,60 (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy ) zł tytułem podatku od towarów i usług od tej opłaty.