Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 631/16
Data wyroku: 2017-03-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Katarzyna Gozdawa-Grajewska

Sygn. akt V .2 Ka 631/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia  28 marca 2017  r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska
Protokolant:  Justyna Napiórkowska
w obecności Anny Drzazgi  Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku
po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017 r.
sprawy:

P. B.

s.Z.iB.

ur. (...)wR.

oskarżonego o przestępstwo zart. 158 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,art. 275 § 1 kkiart. 276 kkprzy zast.art. 11 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk

na skutek apelacji  wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 21 września 2016r. sygn. akt III K 661/14
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatD. S.kwotę
420 (czterysta dwadzieścia) złotych oraz 23% podatku VAT w kwocie 96,60 złotych
(dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy), łącznie kwotę 516,60 złotych (pięćset szesnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.

SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska
Sygn. akt V.2 Ka 631/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku dnia 21 września 2016r. sygn. akt. III K 661/14P. B.został uznany za winnego tego, że:
-w dniu 19 maja 2014r. wR.naul. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą dokonał pobiciaS. K.w ten sposób, że używał wobec niego siły fizycznej w postaci zadawania uderzeń z pięści w twarz, szarpania za ubranie oraz kopania po ciele, czym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 p 1 kklub 157 p 1kkpowodując swoim zachowaniem obrażenia ciała w postaci złamania kości nosowych i stłuczenia głowy pokrzywdzonego przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym przez Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokami sygn. akt. III K 442/08, III K 610/09 za przestępstwo zart. 280 § 1 kk,157 § 1 kk,245 kki objęte wyrokiem łącznym wydanym przez Sąd Rejonowy w Rybniku sygn III K 1023/10 na karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 2 miesięcy odbytej w okresie od 18 .09.2009r. do 07.06.2010r, od 22.06.2010r. do 03.12.2012r od 03.12.2012r. do 21.02.2013r. kiedy to został warunkowo zwolniony czym wyczerpał dyspozycjęart. 158 § 1 kkw zw zart. 64 § 1 kki za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,
-w dniu 19 maja 2014r. wR.naul. (...)dokonał zaboru w celu przywłaszczenia na szkodęS. K.etui z zawartością dokumentów w postaci dowodu osobistego, prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego pojazdu osobowego markiF. (...)onr rej (...), polisy OC oraz gotówki w kwocie 90 zl przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego wyzej czym wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 278 § 1 kk,art. 275 § 1 kkiart. 276 kkw zwzart. 11 § 2 kkw zw zart. 64 § 1 kki za to na mocyart. 278 § 1 kkw zw zart. 11 § 3 kkwymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Na zasadzieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego karę łączną w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której na zasadzieart. 63 § 1 kkzaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie od dnia 19 do 11 maja 2014r. i zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sadowych obciążając nimi Skarb Państwa. Na rzecz obrońcy z urzędu oskarżonego – adwokatD. S.zasądzono zwrot kosztów nieopłaconej obrony z urzędu.
Tym samym wyrokiem został skazanyP. W.za czyn zart. 158 p 1 kk. Wyrok co do niego uprawomocnił się.
Z wyrokiem tym nie zgodził się obrońca oskarżonegoP. B., który zaskarżył wyrok w części tj. w pkt. I, II, III i IV co do winy i kary. Orzeczeniu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

-art. 4 oraz 410 kpkpoprzez brak uwzględnienia okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego oraz oparcie wyroku wyłącznie na okolicznościach obciążających oskarżonego,
-art. 7 kpkpoprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego
-art. 424 kpkpoprzez brak konkretnego i przekonującego wskazania na jakich podstawach materiał dowodowy obciążający oskarżonego uznany został za wiarygodny, a dowody i okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonego stały się wyłączną podstawą wyroku, mimo ich wyraźnej wewnętrznej sprzeczności,
-brak konkretnego wskazania jakie ustalenia faktyczne Sądu zostały poczynione w oparciu o jakie dowody, czego nie może zastąpić ogólne powołanie dowodów dopuszczonych w sprawie na koniec dokonywanych ustaleń faktycznych przez Sąd zwłaszcza drugiego z zarzucanych oskarżonemu czynu.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za jego podstawę polegający na przyjęciu, iż oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu zP. W.zrealizował swym postępowaniem znamiona występku zart. 158 § 1 kkw zw zart. 64 § 1 kk, a nadto dopuścił się występku zart. 278 § 1 kk,275 § 1 kki276 kkpodczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do takich ustaleń.
Stawiając te zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów

2
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Stawiane w apelacji zarzuty okazały się bezzasadne.
Analiza dowodów nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń sądu odwoławczego i jest oceną pełną, przekonującą, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, spełnia wszelkie kryteria o jakich mowa w treściart. 7 k.p.k.Sąd Rejonowy nie dopuścił się też naruszeniaart. 410 kpk. gdyż prawidłowo przeprowadził dowody, a wyrok wydał w oparciu o cały materiał dowodowy ujawniony na rozprawie, który prawidłowo ocenił nie pomijając żadnego z dowodów. Zeznania wszystkich świadków zostały ocenione, tak samo jak dowody z dokumentów. Dotyczyło to zarówno dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego jak i na jego niekorzyść. Nie można w żadnym wypadku mówić, by Sąd Rejonowy oparł swój wyrok tylko na części ujawnionego materiału dowodowego.
W świetle prawidłowo ocenionych dowodów nie może być zatem mowy o jakimkolwiek błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę niniejszego wyroku. Zarzut ten stanowi wyłącznie niczym nieuzasadnioną polemikę ze słusznymi ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy i sprowadza się do samego tylko podważania ustaleń Sądu meriti wyrażonych w uzasadnieniu orzeczenia, jak też przeciwstawienia tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej ocenie materiału dowodowego, który legł u podstaw ustaleń faktycznych.„ Sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się sąd”(vide : wyrok S.A. w Krakowie z 8.06.2004r. II A Ka 112/04 KZS 2004/7-8/60 ). Tych zaś w przypadku Sądu Rejonowego trudno się doszukać. Sąd bowiem dokonał niezwykle wnikliwej oceny dostępnego w sprawie materiału dowodowego - tj. zarówno osobowych źródeł dowodowych jak i dołączonej do akt dokumentacji. Wskazał jakim dowodom dał wiarę i w jakim zakresie, a jakim dowodom waloru wiarygodności odmówił. Analiza akt sprawy i przebiegu postępowania przed Sądem I instancji nie wskazuje w żadnym razie na zaistnienie sygnalizowanych przez obrońcę oskarżonego błędów.
Nie sposób podzielić poglądu skarżącego, że w sprawie brak dowodów na to, żeS. K.został pobity również przez oskarżonegoP. B.. Materiał dowodowy w postaci zeznań pokrzywdzonegoS. K.wskazuje wyraźnie, że został on zaatakowany przez obydwu mężczyzn, którym udostępnił w ramach przejażdżki swój samochód. Na ten fakt wskazuje od początku postępowania w swoich zeznaniach. Na k. 4 akt sprawy podaje że bili go obaj mężczyźni i że etui zabrałP. B.. W tych zeznaniach pokrzywdzony wprost
wskazuje naB.jako sprawcę zarówno pobicia jak i kradzieży. W analogiczny
sposóbS. K.zeznawał na k. 46. Wskazał wówczas, żeB.sięgnął do kieszeni i wyciągnął dokumenty pieniądze i klucze. W tych zeznaniach konsekwentnie też utrzymywał, że bili go obaj mężczyźni, a potem wysiedli z auta i kopali w drzwi samochodu. Znamienne jest, że również podczas kolejnego przesłuchania (k. 91) pokrzywdzony nadal wskazywał, że do zdarzenia dołączył sięP. B.i obaj mężczyźni razem zaczęli zadawać mu uderzenia z pięści po twarzy i po głowie. Podczas tych zeznań pokrzywdzony opisał dokładnie postępowanie oskarżonegoB.:„Po wyjściu z samochodu ja od strony pasażera nachylałem się do auta szukając na podłodze okularów i w tym czasie widziałem jakB.podszedł do mnie od tyłu i z kieszeni spodni wyjął etui z dokumentami , pieniędzmi i kluczami do domu”. Tę wersję pokrzywdzony podtrzymał na konfrontacji z oskarżonymB.. Nie dość tego jego zeznania zostały potwierdzone zeznaniamiM. G., która podawała, że bezpośrednio po zdarzeniu pokrzywdzony mówił jej, że pobili go mężczyźni i że zabrali mu dokumenty. Zatem pokrzywdzony używał liczby mnogiej opisując sprawców pobicia i kradzieży. Trudno przypuszczać, że bezpośrednio po pobiciu opisując zajście przypadkowej osobie jaką byłaM. G.już wówczas ukartował, że bezpodstawnie obciąży równieżP. B.. Zeznania pokrzywdzonego uwiarygodnia też opinia sadowo-lekarska i dokumentacja medyczna. Opinia ta jasno wskazuje, żeS. K.doznał tego typu obrażeń, które mogły powstać w trakcie pobicia i zadawania mu ciosów w twarz i głowę .
Podczas całego procesu pokrzywdzony konsekwentnie utrzymywał, że napastników było dwóch Z relacji pokrzywdzonego w oczywisty sposób wynika, że oskarżonyP. B.działał wspólnie i w porozumieniu zP. W.atakując pokrzywdzonego siedzącego na tylnym siedzeniu samochodu. Sąd nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych ustalając, że istniało porozumienie co do pobicia pokrzywdzonego międzyP. B.iP. W.. Takie porozumienie może powstać - zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa i doktryny - spontanicznie tuż przed przystąpieniem do przestępczego działania. Wystarczy jedynie, że napastnicy w dorozumiany sposób akceptują wzajemne działania. Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w niniejszej sprawie. Niewątpliwie głównym celem działania sprawców była brawurowa przejażdżka samochodem pokrzywdzonego, a ponieważ pokrzywdzony próbował oskarżonym w tym przeszkodzić otrzymał najpierw ciosy odP. W., który jako pasażer nie trzymał kierownicy, a potem od oskarżonegoP. B., który gdy puścił kierownicę zadał silny cios pokrzywdzonemu prosto w twarz odwracając się uprzednio w jego kierunku. Sposób działania sprawców wskazuje logicznie, iż właśnie porozumienie między oskarżonymi istniało i obejmowało pobicieS. K.. OczywiścieP. B.temu zaprzecza ( do czego ma pełne prawo) jednakże Sąd Rejonowy słusznie uznał jego stanowisko za przyjętą linię obrony zmierzającą do umniejszenia jego odpowiedzialności karnej. Sąd I instancji wskazał zarazem dlaczego tak uczynił. Sąd Okręgowy stanowisko Sądu Rejonowego w całej mierze akceptuje. O niewiarygodności oskarżonego przemawia chociażby fakt, że jego relacje nie do końca była spójna z wyjaśnieniami oskarżonegoW.. Nadto pozostawała w całkowitej sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego orazM. G.. Dlatego też prawidłowo Sąd Rejonowy nie dał wiary oskarżonemuB., że nie pobił pokrzywdzonego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymW.. Zamiar oskarżonego często należy ustalić na podstawie faktów dokonanych i zachowania sprawców.P. B.wraz zP. W.przystępując do wykonania czynu zabronionego na osobieS. K.w sposób dorozumiany zaakceptowali wzajemne działania. Zaistniało między nimi dorozumiane porozumienie co do dokonania pobicia na osobie, która dobrowolnie użyczyła im auta, a potem usiłowała im przeszkodzić w brawurowej i niebezpiecznej jeździe. Obaj mieli świadomość wspólnego dokonywania przestępstwa, wiedzieli o sobie wzajemnie i zdawali sobie sprawę, że podejmowane przez nich czynności składają się na realizację wspólnego przedsięwzięcia. Fakt, iż to nieP. B.zaczął zadawać ciosy pokrzywdzonemu nie ma żadnego znaczenia dla konstrukcji współsprawstwa i nie może samo w sobie zanegować jego istnienia.
Tym samym w świetle ustaleń faktycznych poczynionych prawidłowo przez Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie zaistniały elementy wspólnego wykonywania osobiście przez oskarżonegoP. B.części znamion przestępstwa pobicia wobec pokrzywdzonegoS. K., (obrażenia jakich w wyniku tego zdarzenia doznał potwierdza dokumentacja medyczna). ZachowanieP. B.stanowiło więc działanie wspólnie i w porozumieniu zP. W.w zakresie realizacji znamion przestępstwa zart. 158 § 1 kkna szkodę pokrzywdzonego.
Tak samo z zeznańS. K.– uznanych za wiarygodne i przekonujące niezbicie wynika zeP. B.jest również sprawcą kradzieży etui z dokumetami i pieniędzmi czyli czynu zart. 275 § 1 kki zart. 276kkw zw zart. 11 § 2 kk.
Tok rozumowania przedstawiony przez Sąd meriti nie zawiera luk i w żadnym razie nie przekonano o istnieniu przesłanek pozwalających kwestionować jego ustalenia. Rozważania w tym zakresie są jednoznaczne i uznano, że zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego nie podważyły ich trafności.
W tym stanie rzeczy środek odwoławczy należało uznać za nieskuteczny, gdyż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych mając na uwadze cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego rzetelnej oceny, kierując się zasadami określonymi w treściart.7 k.p.k., a w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia w sposób wnikliwy i szczegółowy dał wyraz temu na jakich dowodach oparł swe rozstrzygnięcie, jakie dowody odrzucił i w jakim zakresie oraz wskazał na powody swojej decyzji. Dlatego też nie sposób uznać zarzutu naruszeniaart. 424 § 1 i 2 kpkza zasadny.
Nie można też mówić o nadmiernej surowości orzeczonych wobec oskarżonego jednostkowych kar pozbawienia wolności jak również kary łącznej 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Przestępstwo zart. 158 § 1 kkjest zagrożone karą do 3 lat pozbawienia wolności. Wymierzenie więc oskarżonemu kary w rozmiarze 1 roku pozbawienia wolności stanowi karę bliższą dolnej granicy ustawowego zagrożenia niż górnej granicy. Również kara wymierzona za drugie z przypisanych oskarżonemu przestępstw nie nosi cech rażącej surowości. Zaś kara łączna została wymierzona w oparciu o zasadę asperacji mając na względzie zarówno związek czasowy jak i przedmiotowo – podmiotowy między przypisanymi czynami. Sąd Rejonowy słusznie wskazał na brak jakichkolwiek przesłanek do zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Prawidłowo uznał Sąd I instancji, że skuteczne oddziaływanie na oskarżonego może nastąpić tylko w zakładzie karnym. Zważyć bowiem należy, że oskarżony był już w przeszłości karany, w tym dwa razy za przestępstwa usiłowania rozboju. Czynów dopuścił się w warunkach recydywy. Nie dość tego przypisane mu zaskarżonym wyrokiem czyny dopuścił się podczas warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary w sprawie III K 1023/10 Sądu Rejonowego w Rybniku. Dotychczasowa postawa oskarżonego i ciągłe popełnianie kolejnych przestępstw (dwa skazania które zapadły już po dacie popełnienia czynów objętych niniejszą sprawą) świadczy bez wątpienia o tym, że wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowego zawieszeniem jej wykonania (przy zastosowaniu poprzednio obowiązującej ustawy karnej) nie wpłynie na oskarżonego wychowawczo i nie zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Dotychczas wymierzane mu kary nie przyniosły efektu w postaci wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego. W tym miejscu podkreślić należy, że o wymiarze kary nie decydują tylko okoliczności popełnienia czynu, jego strona przedmiotowa, ale także okoliczności odnoszące się do osoby sprawcy. Sąd odwoławczy nie znalazł żadnych powodów, aby złagodzić wymierzoną oskarżonemu karę. W sprawie brak jest bowiem jakichkolwiek miarodajnych powodów, dla którychP. B.zasługiwałby na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Sąd II instancji w pełni podziela zaprezentowaną przez Sąd Rejonowy argumentację w tej materii.
Z tych też względów zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy, nie znajdując żadnych podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji.
Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokatD. S.zwrot kosztów obrony z urzędu świadczonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym.
O kosztach za postępowanie odwoławcze orzeczono po myśliart.624 par. 1 k.p.k.zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia z uwagi na jego trudną sytuację majątkową i rodzinną.

SSO Katarzyna Gozdawa-Grajewska