Sąd Rejonowy w Biskupcu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 37/17
Data wyroku: 2017-06-09 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

IIK 37/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił i zważył, co następuje.
W dniu 11 października 2016r.P. S. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania nosa z przemieszczeniem, podbiegnięcie krwawego oczodołu lewego oraz zranienie okolicy skroniowej prawej. W związku w powyższym na terenie zakładu przeprowadzono postepowanie wyjaśniające, w czasie którego – głównie na podstawie rozmowy i oświadczeń pokrzywdzonego orazR. O. (1), iż obrażenia te spowodował oskarżony.
/dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. S.k. 373v; zeznania świadkówP. S.k. 374;O.k. 375, 302v;E. D.k.374-374v;K. W.k. 374v; dokumanty postepowania wyjaśniającego k. 2-3, 12-36; opinia k. 10; akta ewidencyjne i teczkaR. S.k. 65-183, 184-203; akta ewidencyjne i teczkaP. S.k. 37-64, 204-278/
R. S. (2)stanął pod zarzutem popełnienia czynu zart. 157§1 kkw zw. zart. 64§1 kkpolegającego na tym, że w dniu 11 października 2016 roku w Zakładzie Karnym wB.Oddział Zewnętrzny wK.gm.J., woj.(...)- (...), uszkodził ciałoP. S. (1)odbywającego karę pozbawienia wolności, przebywającego w oddziale nr III w celi nr 10, w ten sposób, że uderzył w/w co najmniej dwa razy pięścią w twarz powodując złamanie nosa z przemieszczeniem, podbiegnięcie krwawe oczodołu lewego oraz zranienie okolicy skroniowej prawej, które to naruszyły funkcjonowanie narządu jego ciała na okres powyżej siedmiu dni, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne.
Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, iż w Zakładzie wK.nie przebywał z pokrzywdzonym w jednej celi, zaś okazjonalny kontakt z nim miał kilka razy , i w jego ocenie nie pozostawiali w konflikcie.
Dokonując oceny dowodów w niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż odnośnie sprawstwa oskarżonego nie ma żadnego bezpośredniego dowodu, który Sąd obdarzyłby wiarygodnością.
Oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu – zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i sądowego.
PokrzywdzonyP. S. (1)potwierdził fakt odniesienia obrażeń jednak stwierdził, iż nie wie kto je spowodował. Podał, iż wychodząc z celi nr 10 został uderzony pięścią lub drzwiami , przewrócił się i stracił przytomność. Następnie sporządził oświadczenie, iż został przypadkowo uderzony drzwiami od szafki przezR. O..
Jedynym bezpośrednim dowodem sprawstwa oskarżonego są zeznaniaR. O. (1)złożone w toku postępowania przygotowawczego.
W zeznaniach tych /k. 302v/ świadek stwierdził, iż w dniu zdarzenia przebywał w celi nr 10 i w pewnym momencieP. S.słownie zaczepił oskarżonego wyzywając go wulgarnie a następnieR. S.dwukrotnie uderzył pokrzywdzonego pięścią w twarz. Podał, iż istotnie na prośbę pokrzywdzonego napisał oświadczenie , iż to on uderzył przypadkowo pokrzywdzonego drzwiczkami od szafki albowiemP. S. (1)bał się zgłosić zdarzenie aby nie wyjść na konfidenta.
Zeznaniom tym świadek zaprzeczył na rozprawie. Początkowo wskazał, iż nie widział zdarzenia tylko o nim słyszał. Po odczytaniu zeznań z postępowania przygotowawczego nie potwierdził ich podając, iż był zastraszany przez pracowników administracji zakładu karnego – zastraszanie to miało polegać na zmianie podgrupy.
Zeznania tego świadka – biorąc pod uwagę ich zmianę, a także odmienne opisanie zdarzenia w postępowaniu wyjaśniającym przez Służbę Więzienną nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skazania oskarżonego.
W sprawie niniejszej przeprowadzono dwa pośrednie dowody potwierdzające sprawstwo oskarżonego, którymi były:
- zeznaniaK. W. (2)– funkcjonariusza Służby Więziennej prowadzącego postępowanie wyjaśniające, w rozmowie z którym przeprowadzonej dzień po zdarzeniu pokrzywdzony miał powiedzieć, iż został uderzony przez oskarżonego
- zeznaniaE. D. (2)– psychologa więziennego w rozmowie z którą oskarżony miał przyznać , iż uderzył pokrzywdzonego , jednak uczynił to w samoobronie.
Sąd dał wiarę zeznaniom tych świadków jednak w ocenie Sądu nie mogą one stanowić dowodu, który pozwalałby na jednoznaczne ustalenie winy oskarżonego.
Postępowanie prowadzone przezK. W. (2)nie zawiera żadnych dowodów , które stanowiłyby dowody w rozumieniuKodeksu postępowania karnego. Na postępowanie to składają się rozmaitego rodzaju notatki , oświadczenia skazanych czy dokumenty z akt osobowych oskarżonego i pokrzywdzonego. Sama rozmowa z pokrzywdzonym nie jest w ocenie Sądu wystraczająca do uznania , iż to oskarżony popełniał czyn. Twierdzenie z tej rozmowy , która nie jest dowodem procesowym jest sprzeczne z zeznaniami samego pokrzywdzonego z postępowania przygotowawczego i rozprawy.
Również przyznanie się oskarżonego do winy w rozmowie zE. D. (2)nie jest dowodem procesowym. Jak zeznał świadek odbyło się to w czasie krótkiej rozmowy dotyczącej w zasadzie innej kwestii , podawane przez oskarżonego okoliczności były zdawkowe i w zasadzie ograniczyły się tylko do potwierdzenia, iż to on uderzył pokrzywdzonego. W swoich wyjaśnieniach oskarżony zaś temu zaprzeczył,
W tym miejscu podkreślić należy, iż znaczna część dowodów osobowych w tej sprawie to twierdzenia osób skazanych – w przypadku oskarżonego również należących do subkultury więziennej , której jedna z podstawowych zasad jest brak współpracy z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości.
Wskazać należy na możliwe rożne motywacje świadków związane z ujawnianymi przez nich na różnych etapach postępowań okolicznościami. SamR. O. (3)podał, iż pokrzywdzony nie chciał pomawiać oskarżonego z obawy przed opinia współwięźniów. Postawę tę to zmienił następnego dnia , mówiącK. W., iż to oskarżony go uderzył. Z kolei jak wskazano w swoich zeznaniach nie podał oskarżonego jako sprawcy zdarzenia. Niewątpliwe w tym kontekście racje ma obrońca oskarżonego wskazując na zawarty w orzeczeniu psychologiczno – penitencjarnym opis postawy pokrzywdzonego /k. 241-242/ wskazujący na bardzo instrumentalne traktowanie norm społecznych i zachowania ukierunkowane na uzyskanie indywidualnych korzyści.
Reasumując stwierdzić należy, iż zgromadzone dowody przeprowadzone zgodnie z ustawą nie dają podstaw do przypisania oskarżanemu popełnienia zarzucanego mu czynu.
Niewątpliwe istnieją poważne przesłanki , że to oskarżony jest jego sprawcą , jednak informacje te pochodzą albo z dowodów pośrednich albo nie są dowodami w rozumieniuKodeksu postępowania karnego.
Dlatego też na podstawieart. 17§1 pkt 1 kpkw zw. zart. 424§1 kpkSąd uniewinnił oskarżonegoR. S. (2)od popełnienia zarzucanego mu czynu i kosztami postępowania , zgodnie zart. 623 pkt 2 kpkobciążył Skarb Państwa.