Sąd Okręgowy w Rzeszowie
V Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ca 552/16
Data wyroku: 2016-12-22 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, DECISION, REASON
Sędziowie: Magdalena Kocój, do SO Witold Benicki, Iwona Szczypiór
Teza: Skoro wniesiona przez powoda apelacja obejmuje żądanie, co do którego brak jest rozstrzygnięcia Sądu I instancji, brak bowiem w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia o dalszych odsetkach, których powód się domagał, zatem apelacja w zakresie dalszych roszczeń odsetkowych, jako dotycząca nieistniejącego orzeczenia – jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 373 kpc.

Sygn. akt V Ca 552/16

POSTANOWIENIE

Dnia 22 grudnia 2016 r.

Sąd Okręgowy w Rzeszowie V Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący-Sędzia

SSO Iwona Szczypiór

Sędzia:
Sędzia:

SSO Magdalena Kocój (spr.)
SSR del. do SO Witold Benicki

Protokolant:

st. sekr. sąd. Edyta Rak

po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. w Rzeszowie
na rozprawie
sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przyul. (...)wR.przeciwkoJ. K.o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie
z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt I C 497/15

1
odrzuca apelację,

2
zasadza od powódki na rzecz pozwanego kwotę120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego w postępowaniu apelacyjnym.

SSO Magdalena Kocój   SSO Iwona Szczypiór   SSR del. do SO Witold Benicki
Sygn. akt V Ca 552/16

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 22 grudnia 2016 r.
W niniejszej sprawie strona powodowa zaskarżyła wyrok Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 23 lutego 2016 r. w pkt I, w zakresie odsetek ustawowych od należności głównej (Sąd I instancji zasądził odsetki od należności głównej tj. kwoty 1.890,00 zł od dnia 26 lutego 2015 r.), zaś apelujący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie odsetek od w/w kwoty od dnia 1.07.2014 r. do dnia zapłaty.
Wyrok Sądu I instancji niewątpliwie nie zawiera orzeczenia w przedmiocie oddalenia żądania pierwotnie zgłoszonego w pozwie odnośnie odsetek od należności głównej od dnia 1 lipca 2014 r. do dnia 25 lutego 2015 r. Brak było negatywnego rozstrzygnięcia co do dalszych odsetek, a strona powodowa nie wniosła o uzupełnienie orzeczenia w tym przedmiocie.
W tej sytuacji apelacja strony powodowej jest niedopuszczalna, albowiem nie można zaskarżyć orzeczenia w części nieistniejącej.
W niniejszej sprawie brak jest substratu zaskarżenia. Zgodnie zart. 367 § 1 k.p.c.kontroli apelacyjnej można poddać tylko rozstrzygnięcie, które wynika z wyroku. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jest w tym zakresie jednolite. Nie można oprzeć apelacji na zarzucie, że sąd nie orzekł o całości żądania strony, albowiem w takim stanie przysługuje wniosek o uzupełnienie wyroku lub ewentualnie prawo do wytoczenia odrębnego powództwa (vide: T. Ereciński – Apelacja i kasacja w procesie cywilnym, Warszawa 1996, str. 18 i n.).
Ponadto Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 listopada 2009 r. podkreślił, że o treści wyroku decyduje nie jego uzasadnienie lecz sentencja (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10.11.2009 r., II PZ 19/09, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.05.1969 r., II CR 139/69).
Nadto jak słusznie wskazywał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowieniu z dnia 14 grudnia 2011 r. (I CSK 138/11), orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia, jeżeli sąd ustosunkuje się wprawdzie do żądania strony w uzasadnieniu orzeczenia, ale pominie je w sentencji orzeczenia (zob. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1967 r. II CZ 144/66, OSNCP 1967, nr 7-8, poz. 144). Oznacza to, że pominięcie w sentencji orzeczenia kończącego sprawę w instancji rozstrzygnięcia o całości żądania objętego pozwem stwarza stronie uprawnienie do domagania się uzupełnienia orzeczenia, nie daje natomiast podstawy do zaskarżenia orzeczenia z tej przyczyny, nie można bowiem zaskarżyć orzeczenia, które nie istnieje. (…) Te same uwagi należy odnieść do problemu, jaki łączy się ze zgłoszeniem roszczenia o odsetki. Należy przyjąć, że uwzględnienie przez Sąd tego roszczenia tylko w części pociąga za sobą konieczność zaznaczenia tej okolicznościw sentencji.
Przenosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że wniesiona przez powoda apelacja obejmuje żądanie, co do którego brak jest rozstrzygnięcia Sądu I instancji, brak bowiem w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia o dalszych odsetkach, których powód się domagał. Powód powinien uprzednio złożyć wniosek o uzupełnienie wyroku w trybieart. 351 § 1 k.p.c., czego bezsprzecznie nie uczynił.Apelacja zatem w zakresie zgłoszonych w pozwie, a popieranych w treści apelacji dalszych roszczeń odsetkowych, dotyczy nieistniejącego orzeczenia i jako niedopuszczalna podlegać musiała odrzuceniu na podstawieart. 373w zw. zart. 148 § 2 i 391 § 1 k.p.c.o czym Sąd Okręgowy orzekł w pkt I sentencji.
Dodatkowo Sąd Okręgowy zauważa, ze przedłożone wraz z pozwem dokumenty nie wskazywały jednoznacznie, iż reprezentujący Wspólnotę MZBM Sp. z o.o. wR.jest uprawniony do reprezentowania powodowej Wspólnoty. Przedłożono bowiem jedynie kserokopię odpisu z KRS dla „zarządcy” tj. Sp. z.o.o. MZBM wR.oraz kserokopię umowy o sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną zawartej w dniu 14.08.2002r. pomiędzy pełnomocnikami wskazanymi przez Wspólnotę w uchwale właścicieli lokali z dnia 21.03.2000r., nie przedstawiając m.in. tejże uchwały. W tej sytuacji, wobec wątpliwości jakie powziął Sąd Okręgowy, z urzędu dopuścił dowód z treści tzw. Księgi wieczystej „macierzystej”, z której lokale były wyodrębniane, tj.(...), gdzie w dziale III wpisana jest wzmianka dotycząca zarządu nieruchomością wspólną o treści: „zarząd częściami wspólnymi sprawuje Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych wR.”.Z kolei zgodnie z art. 40 ustawy dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (jt. Dz.U.2015.1892) państwowe lub komunalne jednostki organizacyjne, sprawujące na podstawie przepisów dotychczasowych zarząd nieruchomościami wspólnymi, są obowiązane zapewnić dla każdej z zarządzanych nieruchomości wspólnych ewidencję umożliwiającą najpóźniej od dnia 1 października 1994 r. ustalenie kosztów i przychodów dla każdej wspólnej nieruchomości oraz powiadomić współwłaścicieli, nie później niż do dnia 30 listopada 1994 r., o zmianach, jakie wprowadza niniejsza ustawa co do sposobu zarządzania nieruchomością wspólną oraz co do ponoszenia jego kosztów. Ust. 2 tego przepisu przewiduje, że do czasu uregulowania tych spraw przez właścicieli, do zarządu, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisyustawy o własności lokalidotyczące zarządu zleconego przez właścicieli osobie fizycznej lub prawnej. Z tych względów mimo pewnych braków wykazujących należyte umocowanie Zarządcy, uniemożliwiające ocenę ważnościi skuteczności umowy o sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną z 14.08.2002r., należało uznać, że ze względu na wyżej wskazane okoliczności, powodową Wspólnotę może reprezentować MZBM Sp. z o.o. wR., która jako zarządca ma uprawnienia m.in. do dochodzenia od właścicieli lokali należności związanych z użytkowaniem nieruchomości wspólnej – w tym opłat na fundusz remontowy.
O kosztach Sąd orzekł w pkt II sentencji na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. z § 2 pkt 1w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Z 2015 r. poz. 1804).
SSO Magdalena Kocój SSO Iwona Szczypiór SSR del. do SO Witold Benicki

ZARZĄDZENIE
(...).
R., 30.12.2016r.