Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 168/17
Data wyroku: 2017-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Hanna Bartkowiak, Ewa Taberska, Mariusz Sygrela

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący  SSO Mariusz Sygrela
SSO Ewa Taberska (spr.)
SSO Hanna Bartkowiak
Protokolant apl. adw. Grzegorz Kubik
przy udzialeA. D.Prokuratora Prokuratury OkręgowejwP.
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r.
sprawyW. A.
oskarżonego zart. 157 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Obornikach
z dnia 29 listopada 2016 r. - sygn. akt II K 58/16

1
Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok.

2
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postepowanie odwoławcze w kwocie 20 zł i wymierza mu opłatę zaII instancję w kwocie 30 zł.

H. B.M. E.T.

UZASADNIENIE
W. A.został oskarżony o to, że w dniu 26 września 2015 roku wR.uderzył pięścią w twarzR. M.w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa bez przemieszczenia oraz erozji rogówki oka lewego, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała na czas krótszy aniżeli 7 dni w rozumieniuart. 157§ 2 kk, tj. o czyn zart. 157§2kk,
Sąd Rejonowy w Obornikach wyrokiem z dnia 29 listopada 2016r.sygn. akt II K 58/26:

1
uznał oskarżonegoW. A.winnym tego, że w dniu 26 września 2015 roku wR.uderzył pięścią w twarzR. M.w wyniku czego doznał on obrażeń ciała w postaci złamania kości nosa bez przemieszczenia, erozji rogówki oka lewego oraz powierzchniowego stłuczenia prawej stopy, które to obrażenia stanowią naruszenie czynności narządów ciała na czas krótszy aniżeli 7 dni w rozumieniuart. 157§ 2 kktj. popełnienia przestępstwa zart. 157§2kki za to na mocyart. 157§2kkw zw. zart. 34 §1kk,art. 34 §1 a pkt 1kk,art. 35 §1kkwymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie;

2
na mocyart. 46 § 2 kkorzekł wobec oskarżonegoW. A.nawiązkę na rzecz pokrzywdzonegoR. M.w wysokości 15.000 (piętnastu tysięcy) złotych; nadto orzekł o kosztach sądowych.

Apelację od tego wyroku złożył obrońca oskarżonego – K. 196 – 198.
Odpowiedź na apelację złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego – K. 223 – 227.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd Odwoławczy podnosi, iż skarżący nie kwestionował poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych i zastosowanej do przypisanego oskarżonemu czynu kwalifikacji prawnej.
Także Sąd Okręgowy nie dostrzegł podstaw do ingerencji w powyższym zakresie w zaskarżony wyrok (brak przesłanek zart. 439 k.p.k.) i dlatego też rozważania swoje ograniczy tylko do zarzutu apelacji, to jest naruszenia przepisów prawa materialnego-art. 46 §2 kkoraz prawa procesowego -art. 424 § 2 kpk, a także alternatywnego wniosku apelacji – rażącej surowości wymiaru nawiązki.
Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oskarżyciel posiłkowyR. M.w piśmie z dnia 30 maja 2016r. – K. 87 – 89 złożył wniosek o orzeczenie od oskarżonegoW. A., na podstawieart. 46 § 1 kkobowiązku naprawienia szkody w kwocie 10.000 zł. oraz zadośćuczynienia w kwocie  17.000 złotych. Wniosek ten szeroko uzasadnił.
Nadto w piśmie z dnia 15 sierpnia 2016r. – K. 137 – 139 oskarżyciel posiłkowy uzupełnił uzasadnienie żądanej kwoty zadośćuczynienia, a oskarżyciel publiczny przychylił się do żądanej przez pokrzywdzonego kwoty zadośćuczynienia – K. 163.
Rację ma  obrońca oskarżonego, że Sąd Rejonowy nie odniósł się w żaden sposób do pisemnych i ustnych wniosków oskarżyciela posiłkowego o zasądzenie środka kompensacyjnego wskazanego wart. 46 §1 kk. Treśćart. 46 § 1 k.k.jednoznacznie wskazuje, że orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia jest fakultatywne z urzędu, a obligatoryjne na wniosek, na co w tym ostatnim wypadku wskazuje użycie trybu oznajmującego do czynności czasownikowej "orzeka". W wypadku gdy została wyrządzona przestępstwem szkoda i pokrzywdzony lub inna osoba złożyli wniosek o jego orzeczenie, sąd nie może odmówić orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. Regułą powinno być orzeczenie obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, a jedynie wyjątkowo orzeczenie nawiązki.
Jednocześnie jednak nie jest możliwe  orzeczenie nawiązki  tylko wówczas, gdy nie są spełnione przesłanki do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody.
W niniejszej sprawie oskarżyciel posiłkowy odniósł obrażenia ciała i poniósł wymierne straty materialne, a także złożył odpowiedni wniosek, z obszernym uzasadnieniem, co dawało Sądowi I instancji także możliwość orzeczenia nawiązki.
Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera przyczyn nie orzeczenia naprawienia szkody w trybieart. 46 § 1 kk. Fakt ten  stanowi obrazęart. 424 § 2 kpk, która, jednak zdaniem Sądu Okręgowego, nie miała wpływu na treść wyroku.
Zgodnie z treściąart. 455a kpktakże, nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 kpk.
Sąd Okręgowy zatem dokonał sam oceny słuszności braku rozstrzygnięcia w trybieart. 46 § 1 kk.
Obowiązek  naprawienia szkody wskazany w treściart. 46 § 1 kkwystępuje w postaciach:
1) obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody,
2) zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
Obu tych postaci nie można uznać za odrębne środki kompensacyjne przede wszystkim z powodu ich określenia w jednej jednostce redakcyjnej oraz tożsamości przesłanek orzekania.
Oskarżyciel posiłkowy przedstawił w swoich pismach obszerne uzasadnienie żądanych kwot związanych z rekompensatą doznanych w wyniku przestępstwa szkód i krzywd, które łącznie stanowią kwotę 27.000 złotych. Kwota ta obejmuje szereg czynników, które zdaniem Sądu Okręgowego wymagałyby jednak dalszego pogłębienia dowodowego.
Przede wszystkim oskarżyciel posiłkowy powołuje się na straty materialne związane z pracą zawodową, której nie mógł wykonywać w pełnym zakresie w okresie rekonwalescencji z uwagi na długotrwałą nieobecność w miejscu zatrudnienia.
Dalej oskarżyciel posiłkowy opisuje sposób leczenia i utrudnienia z tym związane, podaje jakie dolegliwości go nękały i jaką traumę przeżywa w związku z przestępstwem oraz jakie ograniczenia w życiu codziennym spotkały go  w związku z doznanymi obrażeniami.
Ocena pełnych roszczeń wnioskowanych przez oskarżyciela posiłkowego niewątpliwie w części wymagałaby wiedzy specjalnej. Natomiast opinia lekarza sądowego z dnia 25.10.2016r. – K. 153 – 157 - to opinia jedynie w zakresie ustalenia przez Sąd prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu oraz w zakresie czy obrażenia odniesione przez pokrzywdzonego mają jeszcze wpływ na obecny stan jego zdrowia.
Podnieść także należy, że sam oskarżony nie poczuwa się do rekompensaty w takim zakresie w jakim domaga się jej pokrzywdzony i proponuje, co wynika z treści apelacji, rekompensatę w kwocie 500 złotych.
Stąd racjonalnym było orzeczenie przez Sąd Rejonowy wobec oskarżonegoW. A.nawiązki zgodnie z treściąart. 46 § 2 kk.
Nie sposób natomiast  zgodzić się z obrońcą , iż kwota 500 złotych to kwota, która mogłaby w pełni zrekompensowaćR. M.skutki dokonanego przez oskarżonego, na jego szkodę, przestępstwa. Jest to wręcz, zdaniem Sądu Okręgowego, kwota nie odpowiadająca nawet ułamkowi doznanych przez pokrzywdzonego strat i krzywd, a wręcz kwota bagatelizująca zarówno wagę przestępstwa jak i jego skutki.
Natomiast kwota 15.000 złotych orzeczona przez Sąd Rejonowy tytułem nawiązki to kwota racjonalna i jej wysokość została wystarczająco uzasadniona przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W tym stanie rzeczy brak było jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, czy zmiany wyroku i obniżenia zasądzonej kwoty nawiązki do 500 złotych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony w wyrok.
Na podstawieart. 636 §1  k.p.k.orazart. 11 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983r. nr 49 poz. 223 ze zm.) Sąd Okręgowy obciążył oskarżonego obowiązkiem uiszczenia kosztów procesu za postępowanie odwoławcze i wymierzył mu opłatę za II instancję w kwocie 30 złotych
H. B.M. E.T.