Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 43/17
Data wyroku: 2017-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 51 § 1 kw

Sygnatura akt VI Ka 43/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia14 marca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Sylwia Sitarz
po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r.
sprawyI. M.zd.S.,ur. (...)wR.
córkiL.iR.
obwinionej z art. 51§1 kw i art. 141 kw, art. 107 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionej
od wyroku Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej
z dnia 18 listopada 2016 r.    sygnatura akt VI W 1124/15
na mocyart. 437 § 1 kpkw zw. zart. 109 § 2 kpwiart. 636 § 1 kpkw zw. zart. 119 kpw

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotychi wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 30 (trzydzieści) złotych.

VI Ka 43/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 18.11.2016 r.I. M.została uznana za winną tego, że:

1
w okresie od lutego 2015 r. do 19 sierpnia 2015 r. oraz od 2 listopada 2015 r. do 30 listopada wR.w mieszkaniu przy ul.(...)złośliwie niepokoiła w celu dokuczeniaB. O.poprzez uderzanie nieznanym przedmiotem w kaloryfer, tj. wykroczenia z art. 107 kw;

2
w dniu 26 lipca 2015 r. ok. godz. 16:00 wR.przy ul.(...)głośnymi krzykami oraz poprzez używanie słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym zakłóciła spokójB. O., tj. wykroczenia z art. 51 § 1 kw i art. 141 kw

i za to na mocy art. 51 § 1 kw w zw. z art. 9 § 2 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzono jej karę grzywny w wysokości 300 zł.
Na podstawieart. 118 § 1 kpwi§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaorazart. 21 pkt 2w zw. zart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądzono od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłatę w kwocie 30 zł.
Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca obwinionej, który zarzucił orzeczeniu:

1
obrazę przepisów postępowania, a toart. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 4 kpkw zw. zart. 8kpsw, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, potraktowanie jako wiarygodne wyłącznie dowodów obciążających obwinioną i odmówienie wiarygodności dowodom oraz okolicznościom przemawiającym na korzyść obwinionej;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, poprzez uznanie obwinionej za winną zarzucanych jej czynów, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy – tj. zeznania świadkówW. S.,M. K. (1)orazL. O.pozostają między sobą sprzeczne, brak ustalenia konkretnych dat, w których miało dochodzić do zachowań obwinionej, oraz brak innych obiektywnych dowodów na poparcie wniosku o ukaranie powodują, iż materiał dowodowy nie daje podstaw do kategorycznego uznania (a nawet przyjęcia za prawdopodobne), iż obwiniona dopuściła się przypisanych jej czynów.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionej od zarzuconych jej czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja nie była zasadna. Wbrew jej wywodom sąd rejonowy nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, ani też nie naruszył przepisów postępowania określonych wart. 4 kpk,art. 7 kpkiart. 410 kpk. Podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy ocenionych obiektywnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Ustalenia faktyczne sądu, które przeniosły się na opis czynów przypisanych ostatecznie obwinionej w całości znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i w pełni zasługują na akceptację. Nie znalazł sąd okręgowy podstaw do kwestionowania wiarygodności relacji świadkówB. K. (1),M. K. (1),W. S.iL. O.. Nie ma bowiem racjonalnych i przekonujących powodów do przyjęcia, iż świadkowie ci złożyli bezpodstawnie nie polegające na prawdzie zeznania obciążające obwinioną.
Wbrew twierdzeniom obrońcy zeznania tych świadków dotyczące uderzania przez obwinioną w kaloryfery nie były sprzeczne, przeciwnie, korespondowały ze sobą i wzajemnie się uzupełniały, wskazując jednoznacznie, że zachowanie obwinionej wiązało się z dyskomfortem dla pokrzywdzonej, wzbudzając u niej niepokój.
Znamiennym jest, iż w toku pierwszego przesłuchania obwiniona wyjaśniła: „Co do trzaskania przedmiotami w kaloryfer, to nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek coś takiego robiła” (k. 15). Jej wypowiedź nie była więc stanowcza – zasłaniała się niepamięcią; w istocie nie wykluczyła, aby do takich dochodziło. Dopiero na rozprawie wyjaśniła, że nigdy niczym nie uderzała w kaloryfer (k. 86, k. 110). W przeciwieństwie do relacji obwinionej zeznania świadkówB. K. (1)(k. 8, k. 45, k. 136) iM. K. (1)(k. 49, k. 141) były w tej kwestii stanowcze, konsekwentne i jednoznaczne – oboje zbieżnie zeznawali, iż obwiniona wielokrotnie, z błahych powodów uderzała jakimś przedmiotem w kaloryfery, co naruszało ich spokój. Ich relacje znalazły przy tym potwierdzenie w zeznaniachL. O.iW. S..L. O.zamieszkiwała z córką od połowy lutego do kwietnia 2015 r. W okresie tym wielokrotnie słyszała odgłosy stukania w kaloryfery dochodzące z mieszkania obwinionej (k. 126).W. S.również odnotowała takie zachowanie obwinionej (k. 147).
Zeznania wyżej wymienionych świadków wzajemnie się uzupełniały i korelowały ze sobą – brak było podstaw, aby nie dać im wiary. Z ich relacji wyłania się obraz zachowania obwinionej, która w celu dokuczenia niepokoiła swych sąsiadów uporczywym – trwającym na przestrzeni wielu miesięcy – uderzaniem w kaloryfery.
Wbrew twierdzeniom obrońcy zeznaniaE. U.oraz wykazy interwencji z KMP wR.nie przemawiają za brakiem winy obwinionej. Zarówno z wykazu interwencji (k. 125 c), jak i z zeznańE. U.(k. 146) wynika jedynie to, że obwiniona i pokrzywdzona pozostawały w konflikcie sąsiedzkim i obie zgłaszały interwencje.
Przebieg zdarzenia z dnia 26.07.2015 r. sąd rejonowy ustalił na podstawie zeznańB. K. (1),W. S.iM. K. (1), uznając ich relacje za wiarygodne; ocena ta nie budzi zastrzeżeń. Świadkowie opisali w sposób zbieżny zachowanie obwinionej, która przez okno wykrzykiwała wulgaryzmy pod adresem pokrzywdzonej. Sąd miał w polu widzenia nieścisłości w treści zeznańM. K. (1)odnośnie obecności w mieszkaniuW. S., trafnie jednak nie nadał tej okoliczności decydującego znaczenia przy ocenie wiarygodności tego świadka.M. K. (1)składał zeznania po upływie ponad roku od zdarzenia, zatem fakt obecnościW. S.w mieszkaniu mógł ulec zatarciu w jego pamięci. Nie ma przy tym racji obrońca wywodząc, iżM. K. (1)zeznał, że zachowanie obwinionej zaobserwował, gdy przechodził pod blokiem; z protokołu rozprawy nie wynika, aby świadek złożył tego rodzaju depozycję. (k. 141 – 142).
Wbrew twierdzeniom obrońcy zarównoB. K. (1)(k. 4, k. 8), jak iW. S.(k. 147) potwierdziły obecnośćM. K. (1)w czasie omawianego zajścia.
Brak było – eksponowanych przez obrońcę – sprzeczności w relacjachW. S.odnośnie charakteru jej pobytu w mieszkaniu pokrzywdzonej. W trakcie pierwszych zeznań koncentrowała się ona na zdarzeniu z dnia 26.07.2015 r., w którym osobiście uczestniczyła przy okazji wizyty u przyjaciółki, natomiast na rozprawie uzupełniła swoją relację o spostrzeżenia jakie poczyniła w trakcie dłuższego pobytu w mieszkaniu pod nieobecność gospodarzy – pomiędzy pierwszymi a kolejnymi zeznaniami świadka nie zachodzi więc sprzeczność, którą dostrzega obrońca. Fakt, iżW. S.zeznała o odgłosach uderzenia w kaloryfery dochodzących z mieszkania obwinionej dopiero na rozprawie nie deprecjonuje wartości dowodowej jej relacji. Z kolei okoliczność, żeB. K. (2)w pierwszych zeznaniach jako świadków uderzania w kaloryfery wskazała jedynie swego męża oraz matkę jest zrozumiała – osoby te zamieszkiwały razem z nią (matka do kwietnia 2015 r.) w związku z czym posiadały najszerszą wiedzę na temat zachowania obwinionej.
To, że nie ustalono, aby pozostali sąsiedzi obwinionej uskarżali się na odgłosy dochodzące z jej mieszkania, wywoływane uderzaniem w kaloryfery, nie dowodzi, iż takie działania nie miały miejsca. Nie może dziwić, że zachowanie obwinionej było najbardziej uciążliwe dla jej najbliższych sąsiadów, tj. pokrzywdzonej i jej męża – ich mieszkanie było bowiem usytuowane piętro wyżej, bezpośrednio nad lokalem zajmowanym przez obwinioną.
Wywody obrońcy odnoszące się do braku reakcji psa obwinionej na przypisane jej zachowania nie są przekonujące - zwierzęta reagują bardzo indywidualnie na bodźce zewnętrzne i nie można wykluczyć, iż pies pokrzywdzonej, niejako przyzwyczajony do tego rodzaju aktywności swej właścicielki, w ogóle nie szczekał, bądź też wydawane przez niego dźwięki nie były na tyle intensywne, aby przeszkadzać sąsiadom.
RelacjeM. K. (2), aczkolwiek pozytywnie charakteryzujące sylwetkę obwinionej, niewiele do sprawy wniosły – świadek ten jedynie okazjonalnie i krótko przebywał w mieszkaniu swej teściowej, nie posiadał więc bezpośredniej wiedzy na temat zdarzeń będących przedmiotem niniejszego postępowania.
Kwalifikacja prawna czynów przypisanych obwinionej jako wykroczeń z art. 107 kw (pkt 1a) oraz z art. 51 § 1 kw i art. 141 kw (pkt 1 b) nie budzi zastrzeżeń, a wymierzona kara 300 zł grzywny uwzględnia dyrektywy określone w art. 33 kw.
Podzielając zatem w pełni ustalenia faktyczno – prawne sądu pierwszej instancji i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów apelacji zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.
Na podstawieart. 636 § 1 kpkzasądzono od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł i wymierzono jej opłatę za drugą instancję w kwocie 30 zł.