Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
V Wydział Karny
Sygnatura akt: V K 116/17
Data wyroku: 2017-08-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Dobrasiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: ART. 286 § 1 KK

Sygn. aktV K 116/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie V Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Dobrasiewicz
Protokolant: sekr. sąd. Joanna Fudecka,
w obecności prokuratora Joanny Ryszawa
po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy:

1

Z. D.z d.O.,urodz. (...)wG., córkiJ.iJ.z d.Z.,

oskarżonej o to, że:
w dniu 12 września 2011 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zT. D.iW. D.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła Sędziego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ I Wydział Cywilny sygnatura akt I Ns 421/11 do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 245.000 zł w postaci wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku poprzez wprowadzenie w błąd w/w Sędziego co do ilości osób uprawnionych do dziedziczenia
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.

2
T. D.,urodz. (...)wP., synaS.iZ.z d.O.,

oskarżonego o to, że:
w dniu 12 września 2011 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zW. D.iZ. D.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Sędziego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ I Wydział Cywilny sygnatura akt I Ns 421/11 do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 245.000 zł w postaci wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku poprzez wprowadzenie w błąd w/w Sędziego co do ilości osób uprawnionych do dziedziczenia
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.

3
W. D.,urodz. (...)wW., synaS.iZ.z d.O.

oskarżonego o to, że:
w dniu 12 września 2011 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zT. D.iZ. D.w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Sędziego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ I Wydział Cywilny sygnatura akt I Ns 421/11 do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 245.000 zł w postaci wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku poprzez wprowadzenie w błąd w/w Sędziego co do ilości osób uprawnionych do dziedziczenia
tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.

orzeka

I
Z. D.,T. D.iW. D.w ramach zarzucanych im czynów uznaje za winnych tego, że w dniu 12 września 2011 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sprawie sygn. akt I Ns 421/11 doprowadzili sędziego Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ I Wydział Cywilny, do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci masy spadkowej po zmarłym w dniu 1 marca 2011 r.S. D., w ten sposób, że składając fałszywe zeznania wprowadzili go w błąd co do liczby dzieci, jakie pozostawił zmarłyS. D.i z kręgu tych osób pominęliJ. G., w wyniku czego w wydanym w dniu 12 września 2011 r. postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłymS. D.pominięta zostałaJ. G., czym wyłudzili potwierdzenie nieprawdy w tym dokumencie, a następnie posługując się tym postanowieniem sprzedali innym osobom wchodzące w skład masy spadkowej mieszkanie położone wW.przyul. (...)lokal (...)za kwotę 245.000 zł tj. o czyn zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za czyn ten na podstawieart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.skazuje ich, a na podstawieart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.Z. D.,T. D.iW. D.wymierza kary po 1 /jednym/ roku pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 k.k.wykonanie orzeczonych kar pozbawienia wolności w stosunku doZ. D.,T. D.iW. D.warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący po 1 /jednym/ roku;

III
zwalnia oskarżonych od opłaty, a koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

V K 116/17

UZASADNIENIE
Na podstawie materiału ujawnionego na rozprawie sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 1 marca 2011 r. zmarłS. D.. Zmarły pozostawił żonęZ. D., synówT. D.iW. D.oraz córkę z poprzedniego związkuJ. G.. W dniu 20 kwietnia 2011 r. radca prawny reprezentującyT. D.złożył do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłymS. D., w którym jako wnioskodawca wskazany zostałT. D., a jako uczestnicyZ. D.iW. D.. Sprawa ta zarejestrowana została pod sygn. akt I Ns 421/11. Na rozprawie w dniu 12 września 2010 r.T. D., pouczony w trybieart. 671 § 3 k.p.c., złożył zapewnienie spadkowe, w którym stwierdził m.in., że zmarły w chwili śmierci był żonaty, raz był żonaty, z małżeństwa miał dwoje dzieci – jego iW., a ponadto nie miał dzieci pozamałżeńskich, ani przysposobionych.Z. D.iW. D.potwierdzili treść powyższego zapewnienia. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 września 2011 r. Sąd rejonowy dla warszawy Pragi Północ w Warszawie wydał postanowienie, którym stwierdził, że spadek poS. D.nabyli na podstawie ustawy żonaZ. D.oraz synowieT. D.iW. D.w częściach równych. W skład masy spadkowej wchodziło spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu położonego wW.przyul. (...)lok.(...)o pow. 47,5 m2. Posługując się m.in. postanowieniem Sądy Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 12 września 2011 r.Z. D.w dniu 14 stycznia 2016 r. sprzedała powyższe mieszkanie za kwotę 245.000 zł.
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku /k 17 – 18/, odpisu skróconego aktu zgonu /k 22/, protokołu rozprawy /k 23/, postanowienia /k 24/, kserokopii aktu notarialnego /k 123 – 129/ oraz wyjaśnień złożonych przezZ. D./k 210v – 211, 170 – 172, 213/,T. D./k 211 – 212, 164 – 166, 213/, a także częściowoW. D./k 212 – 212v/.
Z. D./k 210v – 211, 170 – 172, 213/ przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu i złożyła wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Ponadto wskazała, że córki zmarłego nie widziała ok. 40 lat i nie wiedziała, czy ona żyje, a ostatnią wolą zmarłego, którą postanowili uszanować, było, aby nic ona nie dostała. Przyznała jednocześnie, że zmarły nie sporządził żadnego testamentu. .
T. D./k 211 – 212, 164 – 166, 213/, również przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu złożył w sprawie obszerne wyjaśnienia pozostające w zgodzie z ustalonym przez sąd stanem faktycznym, oraz potwierdził to, że wolą ojca było wydziedziczenie córki.
W. D./k 212 – 212v/ nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, żeN.nigdy na oczy nie widział. O tym, że istnieje taka osoba, coś słyszał, ale ojciec nigdy na ten temat z nim nie rozmawiał. Zaprzeczył również temu, aby wiedział, że ostatnią wolą ojca było wydziedziczenie córki. Składając zaś oświadczenie w sądzie, był przekonany, że takiej osoby nie ma.
Sąd zważył, co następuje:
PonieważZ. D.iT. D.przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu i złożyli wyjaśnienia pozostające w zgodzie z ustalonym przez sąd stanem faktyczny, odnośnie nich okoliczności sprawy, jak i ich wina nie budziły najmniejszych wątpliwości.
Odnośnie natomiastW. D.zauważyć należy, że po złożeniu przez niego wyjaśnień, sąd zadał dodatkowe pytaniaT. D.orazZ. D./k 213/ i z odpowiedzi, jakie oni udzielili, jednoznacznie wynika, żeW. D.wiedział zarówno o tym, że jego tata miał córkę, jak również o tym, jaka była ostatnia wola jego ojca odnośnie córki. Owszem, w wyjaśnieniach złożonych przez oskarżonych mowa była o tym, iż obecnie pozostają oni w konflikcie, jednakże zdaniem sądu, osoba w wieku 9 – 10 lat jest w stanie zapamiętać to, że mieszkała z siostrą, nawet w sytuacji, gdy później z tą siostrą nie utrzymywała żadnych kontaktów. Ponadto do konfliktu w rodzinie doszło dopiero po sprzedaży mieszkania, a co za tym idzie bezpośrednio po śmierciS. D.Z. D.iT. D.nie mieli najmniejszego powodu, aby ukrywać, jaka była ostatnia wola zmarłego, tym bardziej, że wola ta tyczyła się jednej z osób mu najbliższych. Nie sposób pominąć także i to, że sprawę na policji zgłosiłP. D., synW. D.. W tej sytuacji skoro o istnieniu córkiS. D.wiedział jego wnuczek i jednocześnie synW. D., to logicznie z tego wynika, że wiedzę o tej osobie posiadał również jego ojciecW. D..
Z powyższego, w ocenie sądu, w sposób logiczny jednoznacznie wynika, żeW. D.również wiedział o istnieniu córkiS. D., a swojej siostry i jej istnienie zataił w sądzie.
W następstwie tego, że oskarżeni zataili istnienieJ. G.w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłymS. D.błędnie określony został krąg spadkobierców.
Dlatego też okoliczności popełnienia czynu oraz wina oskarżonych nie budziły żadnych wątpliwości. Nie mniej jednak opis czynu winien ulec modyfikacji, która obejmowałaby wszelkie jego elementy.
Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonym zauważyć należy, iżart. 671 § 3 k.p.c.stanowi, że„Pod względem skutków karnych zapewnienie jest równoznaczne ze złożeniem zeznań pod przyrzeczeniem, o czym sędzia powinien uprzedzić składającego zapewnienie”. Czyli oskarżeni mając świadomość istnienia jeszcze jednej osoby uprawnionej do dziedziczenia po zmarłymS. D.i zatajając jej istnienie w pierwszej kolejności złożyli fałszywe zeznania. Co prawda zapewnienie spadkowe odebrane zostało wyłącznie odT. D., jednakżeZ. D.iW. D.je potwierdzili, co jednoznacznie oznaczało, iż potwierdzili wszelkie elementy, na które wskazałT. D..
Po wtóre następstwem tych ich oświadczeń oraz przedłożonych dokumentów było to, że sąd rozpoznający wniosek o stwierdzenia nabycia spadku został wprowadzony w błąd co do kręgu spadkobierców po zmarłymS. D.i w następstwie tego wprowadzenia go w błąd wydał postanowienie, w którym błędnie określił krąg spadkobierców, przez co rozporządził mieniem wchodzącym w skład masy spadkowej z pokrzywdzeniem osoby pominiętej tj.J. G..
Takie postępowanie oskarżonych także podstępnie wprowadziło w błąd funkcjonariusza państwowego upoważnionego do wystawienia dokumentu.
Całość zaś działań podjętych przez oskarżonych miała na celu osiągnięcie przez nich korzyści majątkowej, a podjęta została w stosunku do masy spadkowej, której wartość przekraczała kwotę 200.000 zł.
Powyższe okoliczności przemawiały za zakwalifikowaniem czynu przypisanego oskarżonym zart. 286 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 272 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Za przypisany czynZ. D.,T. D.iW. D.sąd wymierzył kary po 1 roku pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonym kary sąd miał na uwadze stopień społecznej szkodliwości przypisanego im czynu, ustawowe zagrożenie karą przewidziane za tego rodzaju czyny, rodzaj ich winy oraz korzyść jaką osiągnęli oni z tego przestępstwa. Powyższe okoliczności obciążały ich i to nie w symbolicznym stopniu nie mniej jednak nie sposób było pominąć również dotychczasowy sposób ich życia, w tym to, iż dotychczas mimo zaawansowanego wieku nie wchodzili oni w jakiekolwiek konflikty z prawem, a przedmiotowe zdarzenie było wyjątkowym i odosobnionym w ich życiu. Te okoliczności przemawiały za ty, iż w stosunku do oskarżonych, w ocenie sądu, wystarczające było wymierzenie kar w wysokości minimalnej przewidzianej za tego rodzaju przestępstwo.
Ponadto mając na względzie wysokość kar orzeczonych w stosunku do oskarżonych oraz dotychczasowy sposób ich życia, w ocenie sądu, karą dla nich był sam fakt przeprowadzenia p – ko nim postępowania oraz uznania ich za winnych tego czynu, a dla osiągnięcia celów kary wystarczające będzie warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres próby. Długość tego okresu również, w ocenie sądu, wystarczająca będzie w minimalnym wymiarze przewidzianym przez ustawodawcę.
Dlatego też uznając, że obecnie obowiązujące przepisy, w tym zakresie, są dla oskarżonych względniejsze, sąd określił długość tego okresu na 1 rok.
O zwolnieniu oskarżonych opłaty oraz kosztów sąd orzekł na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.