Sąd Okręgowy w Krakowie
II Wydział Cywilny Odwołaczy
Sygnatura akt: II Ca 1398/17
Data wyroku: 2017-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Krawczyk, Zbigniew Zgud, Katarzyna Oleksiak
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 k.c.

Sygn. akt II Ca 1398/17

POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2017 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Zbigniew Zgud

Sędziowie:

SO Katarzyna Oleksiak
SR (del.) Anna Krawczyk (sprawozdawca)

Protokolant: starszy protokolant sądowy Ewelina Hazior
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. w Krakowie
na rozprawie sprawy z wnioskuZ. B.
przy uczestnictwieT. B.,T. K.,T. K.synaG.,B. M., nieznanych z miejsca pobytu:T. Ś.,K. Ś.iZ. R. (1)reprezentowanych przez kuratoraK. G.
o zasiedzenie
na skutek apelacji uczestnikówT. Ś.,K. Ś.iZ. R. (1)
od postanowienia Sądu Rejonowego w Wieliczce
z dnia 28 marca 2017 r., sygnatura akt I Ns 80/15
postanawia:

1
oddalić apelację;

2
zasądzić od uczestnikówT. Ś.,K. Ś.iZ. R. (1)solidarnie na rzecz wnioskodawczyni kwotę 225 zł (dwieście dwadzieścia pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego;

3
przyznać od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wieliczce na rzecz kuratoraK. G.kwotę 276,75 zł (dwieście siedemdziesiąt sześć złotych siedemdziesiąt pięć groszy) tytułem wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora w postępowaniu odwoławczym.

SSR Anna Krawczyk SSO Zbigniew Zgud SSO Katarzyna Oleksiak

UZASADNIENIE

Postanowienia z dnia 22 listopada 2017 roku
Postanowieniem z dnia 28 marca 2017r. Sąd Rejonowy w Wieliczce (sygn. akt Ins 80/15) uwzględniając wniosekZ. B.stwierdził, że nabyła ona zT. B.na prawach ustawowej wspólności małżeńskiej z dniem 31 grudnia 2002r. m.in. prawo własności nieruchomości składającej się zdziałki (...)o powierzchni 0, 39 ha położonej wJ.gm.B.powstałej z części parceli gruntowej 406/45, oraz prawo własności nieruchomości składającej się zdziałki (...)o powierzchni 0,14 ha, położonej wJ., powstałej z części parceli gruntowej 406/58 i części parceli gruntowej 406/59- obu objętych zbiorem dokumentów nr 3KW (...).
Rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd Rejonowy oparł na ustaleniu, że parcele gruntowe nr(...), z których części wedle wykazu zmian gruntowych sporządzonego przez inż.J. P.i przyjętego 25 października 2013r. do zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem(...), powstały działki odpowiednio(...), stanowiły własnośćB. S. (1),Z. S. (1),O. S.,A. S. (1),A.zM.S.,A. O. (1),Z. Ś.,Z.zeŚ.R.,K. Ś.iT. Ś.. Działki te od dłuższego czasu znajdowały się w posiadaniu najpierwG. K. (1), potem małżonkówZ. B.iT. B.. Przeznaczone były na cele typowo rolnicze, uprawiano tam zawsze ziemniaki i zboże. W roku 1972Z. B.iT. B.przejęli gospodarstwo i zaczęli samodzielnie zajmować się przedmiotowymi działkami. Opłacali wszelki podatki i opłaty należne za te działki, nakazy były wystawiane naG. K. (1). Działki te nie były objęte postępowaniem uwłaszczeniowym. Wnioskodawcy korzystają z tych nieruchomości jak właściciele od 1972r., kiedy to matka wnioskodawczyniG. K. (1)przekazała im posiadanie tych działek po zawarciu przez nich 23 września 1972r. związku małżeńskiego. Działkami tymiG. K. (1)dysponowała również od lat 50 ubiegłego wieku, posiadała je, przekazała córce i zięciowi. W katastrze nieruchomości była ujawniona jako władająca. Osoby postronne uważały i uważają, żeZ. B.iT. B.są właścicielami działek.
W konsekwencji poczynionych ustaleń Sąd Rejonowy przywołał treśćart. 172 k.c.,art. 336 k.c.iart. 176 §1 k.c .i wskazał, że wnioskodawczyni i jej moż posiadali samoistnie działki m.in.(...), które wcześniej znajdowały się w samoistnym posiadaniuG. K. (1). ZachowanieZ.iT. B.polegające na rolniczym wykorzystaniu tych działek przez okres co najmniej 30 lat- sianie zboża, sadzenie ziemniaków, opłacanie należności publicznoprawnych było jednoznaczną manifestacją chęci posiadania działek w sposób właścicielski. Aktualnie działki te również są zagospodarowane przez wnioskodawczynię i jej męża rolniczo. Poczytywani są oni za gospodarzy i właścicieli nieruchomości. Skoro natomiast poprzednicy prawni wnioskodawczyni i jej męża nie pozyskali posiadania nieruchomości na podstawie czynności podjętej w formie aktu notarialnego, należało przyjąć, że objęcie rzeczy w posiadanie nastąpiło w złej wierze, a zatem okresem końcowym 30- letniego posiadania samoistnego jest 2012r.
W apelacji odnoszącej się do rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia nabycia własności nieruchomości przez zasiedzeniedziałek nr (...), uczestnicyT. Ś.,K. Ś.iZ. R. (1)zastępowani przez kuratora procesowegoK. G., domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznani i rozstrzygnięcia. Zarzucili naruszenieart. 176 §1 i §2 k.c.orazart. 336 k.c.poprzez pominięcie instytucji uwłaszczenia. W uzasadnieniu apelacji wskazano, że jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, matka wnioskodawczyni miała rzekomo posiadaćdziałki (...)począwszy od lat 50. XX wieku. Stan takiego posiadania istniał również w 1971r. aż do 1972 roku, kiedy to ojciec wnioskodawczyni zmarł a jej matka ze względu na konieczność podjęcia pracy, przekazała swoje gospodarstwo córce i zięciowi. Skoro taki stan faktyczny ustalono, to należy podnieść, iż ewentualny właściciel nie może wykazywać swojego prawa w drodze zasiedzenia. Sąd I instancji winien był rozważyć ewentualnie, jakie skutki stan faktyczny taki rodzi w związku z przepisamiustawy z dnia 26 października 1971r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych(uwłaszczenie). Skoro skutki uwłaszczenia następują z mocy prawa, Sąd winien był rozważyć nabycie nieruchomości w drodze uwłaszczenia, co ewentualnie dawałoby podstawę do zasiedzenia udziałów nieruchomości, przy czym wyłącznie do majątku odrębnego, a nie majątku wspólnego z mężem. Poza tym, Sąd nieprawidłowo przyjął okres 30 lat zasiedzenia, albowiem uwzględniając początek okresu zasiedzenia na 1972r. winien był przyjąć nie 30 a 20 lat. Wnioskodawczyni nie udowodniła także faktu samoistnego posiadania, albowiem samo w sobie wykorzystywanie rolnych działek zgodnie z przeznaczeniem nie jest manifestacją właścicielskiego posiadania nieruchomości, wnioskodawczyni nie ogrodziła nieruchomości, nie dokonała również zmiany przeznaczenia nieruchomości. Regulowanie należności publicznoprawnych także nie jest przejawem samoistności posiadania, nie może stanowić sygnału dla otoczenia, że posiadać z czuje się jak właściciel, albowiem nie jest to kwestia powszechnie znana i dostępna. W istocie rzeczy, z treści materiału dowodowego nie wynika, w jaki sposóbG. K. (1)weszła w posiadanie spornych działek, ani też jakie konkretnie zachowania miały być przejawem traktowania przez wnioskodawczynię nieruchomości jako swojej.
Wnioskodawczyni oraz uczestnikT. B.domagali się oddalenia apelacji oraz zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy przyjmuje ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego za własne. Jedynie w kontekście zarzutów apelacji, a na podstawie danych dostępnych sądowi z urzędu (zasób danych PESEL) Sąd Okręgowy ustalił również, że matka wnioskodawczyniG. K. (2) z domu N.córkaM.iW.,urodzona (...)od 26 listopada 1945r. pozostawała w związku małżeńskim zA. K., który zmarł 08 lipca 1970 r.G. K. (1)iA. K.posiadali dwoje dzieci:T. K., który od 10 września 1972 r. pozostaje w związku małżeńskim zK. z domu J., oraz wnioskodawczynię, która od 23 września 1972r. pozostaje w związku małżeńskim zT. B..
Na podstawie dokumentów zebranych przyksiędze wieczystej (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Wieliczce (kopia k. 56-99, 104 akt), Sąd Okręgowy ustalił, że przedmiotowa księga wieczysta prowadzona była dla kilkuset parcel i następnie działek ewidencyjnych, zaś ujawnieni w tej księdze wieczystej aktualnie nieznani z miejsca pobytuZ. R. (2) z domu Ś.,T. Ś.iK. Ś.nabyli swoje udziały w nieruchomości (wedle księgi po 5/144 części) na podstawie postanowienia Sądu Grodzkiego wW.z dnia 21 sierpnia 1948r. (Sp 252/48) o stwierdzeniu nabycia spadku po matce

W.A.zeS. Ś.
, córceA.iJ.zmarłej wJ.9 lutego 1946r., ujawnionej w księdze wieczystej z udziałem 20/192 części. Pozostali współwłaściciele:B. S. (1)(12/ 192 części),Z. S. (1)(33/192 części),O. S.(13/192 części),A. S. (2)(S.?, 60/192 części) orazA. S. (3)(13/192 części),A. O. (2)(20/192 części), małoletniaZ. Ś.(20/ 192 części, nabyli swoje udziały na podstawie dekretu dziedzictwa Sądu Powiatowego w Krakowie z dnia 1 lutego 1899 r.(...), kontraktu kupna sprzedaży z dnia 9 listopada 1899 r. oraz dekretu dziedzictwa z dnia 13 maja 1911 –A.(...), z dnia 14 listopada 1925(...), , z dnia 14 lutego 1930(...)oraz z dnia 28.02.1938r.(...).
Dekretem Dziedzictwa z dnia 14 listopada 1926r. spadek poE. S.(velS.) nabyły siostryH. S. (1),W.zeS. Ś.iA. S. (4), oraz siostrzeńcy (dzieci zmarłejM.zeS. S.):S. S. (1),B. S. (2),Z. S.iO.zS.O.(k. 194 akt).
Dekretem przyznania spadku z 14 lutego 1930 r. Sądu Okręgowego w Złoczowie spadek poS. S. (3)zmarłym 29 sierpnia 1929r. nabyła na podstawie testamentuA.zM. S..
Z dokumentów powyższych wnioskować należy, że pierwszymi ujawnionymi właścicielami nieruchomości (XIX wiek) byliW. S. (1)(S.?S.?) i jego żonaA.zeS.. Mieli pięć córek:H.,A.,M.(która zmarła najwcześniej pozostawiając dzieciB. S. (1)(S.),S.,Z.iO.po mężuO.),E., która zmarła bezdzietnie 15 listopada 1924r. orazW., która zmarła 9 lutego 1946r., a której spadkobiercami są nieznani z miejsca pobytu uczestnicyT. Ś.,Z. R. (1)iK. Ś.. Wnosić należy, że cały swój udział w nieruchomości (w tym nabyty po siostrze, łącznie zatem 5/16 części= 60/192 części)H. S. (2)(S.) przeniosła na rzecz siostrzeńców -dzieciM.:B.,O.iS.(w jego miejsceA.) po 10/192 części (dlatego w księdze wieczystej włącznie z własnym nabytym poE.każde z nich ma nie 3/192 części a 13/192 części), oraz 30/ 192 części na rzeczZ. S. (1)(stąd w odróżnieniu od rodzeństwa jej udział wynosi 33/192 części). Z kolei dzieciW.część swoich udziałów (a to 40/192 części z łącznie przysługujących im po matce 60/192 części) przenieśli na rzeczA. O. (1)iZ. S. (2)(po 20/192 części na każdą), pozostawiając sobie łącznie 20/192 części (3x 5/144). Jak ustalił Sąd RejonowyZ. Ś.po mężuS.zmarła 24 marca 1992r., natomiast uwzględniając daty czynności notarialnych z udziałem/ na rzecz pozostałych ujawnionych w księdze wieczystej osób, nie jest prawdopodobne, by jeszcze żyły.
Ogłoszenie prasowe dokonane w sprawie przez Sąd Rejonowy nie doprowadziło do zgłoszenia się innych zainteresowanych. Natomiast na podstawieart. 510 k.p.c., uwzględniając zarzuty apelacji oraz okoliczność, że uczestnikiem postępowania przed Sądem Rejonowym byłT. K.synA.- właściciela ujawnionej w wykazie hipotecznym LWH(...)
J.parceli(...)(która przekształciła się w inną objętą wnioskiem a nieobjętą apelacjądziałkę (...)), Sąd Okręgowy uznał za konieczne wezwanie do udziału w sprawie takżeT. K.synaA.iG., który tak jak wnioskodawczyni reprezentuje masę spadkową poG. K. (1)iA. K..
Odnotować także należy, żeksięga wieczysta KW (...)(dawny numer(...)J.) nie uległa migracji, albowiem jest częściowo nieczytelna, postanowieniem sądu wieczystoksięgowego z dnia 18 stycznia 2006r. uległa zamknięciu i ujawnieniu w repertorium(...).
Uwzględniając powyższe oraz ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego w sprawie wskazać należy, żaden z zainteresowanych w sprawie nie domagał się (przesłankowego) ustalenia nabycia własności oznaczonych nieruchomości jako gospodarstwa rolnego przezG. K. (1)lub jej męża z dniem 4 listopada 1971r. Nie ujawniono w konsekwencji żadnych danych, które pozwalałyby na oznaczenie przesłanek zastosowania w sprawie ustawy z dnia 26 października 1971r., albowiem poza informacją że pozostająca od 1946r. w związku małżeńskimG. K. (1), od lat 50. XX w. posiadała oznaczone nieruchomości, nie ma żadnych danych pozwalających na ustalenie podstawy wejścia w posiadanie nieruchomości. Oczywiście uwzględniając, żeA. K.zmarł 8 lipca 1970 r. (nie zaś w 1971r. jak podnosi apelujący), nie mógł on nabyć z dniem 4 listopada 1971r. żadnej rzeczy. Zauważenia wymaga także, że bardzo wiele parcel i działek wJ.należących do majątkuW.iA. S. (5)było przedmiotem uwłaszczeń, co odnotowuje zamknięta księga wieczysta, a zatem sam proces regulacji własności gospodarstwa był wJ.znany i można domniemywać, ze był znanyG. K. (1). Z kolei zawarcie przez oboje z jej dzieci związków małżeńskich w zbieżnym czasie (23- letniT.10 września, a 20- letniaZ.23 września 1972r.) czyni racjonalnym wnioskowanie, że wdowa podzieliła gospodarstwo rolne przynajmniej w części, na rzecz dzieci. W 1978r. z rodzinnego domu wyprowadził sięT. K.. Z przekonujących, spójnych i logicznych zeznań tego uczestnika (przed Sądem Rejonowym przesłuchanego w charakterze świadka) wynika wprost, że nie ma on wiedzy, w jaki sposób matka nabyła działki, ale zaraz po ślubie przekazała je wnioskodawczyniZ. B.. Dla wykazania okoliczności przeciwnej (innej) nie zostały zgłoszone żadne wnioski dowodowe (art. 6 k.c.). nie dziwi zatem, że i w apelacji ostatecznie autor jej wskazuje, żez treści materiału dowodowego nie wynika, w jaki sposóbG. K. (1)weszła w posiadanie spornych działek. Nie ma żadnych danych co do charakteru tego posiadania oraz jego przerwanego lub nie czasu trwania. Nie sposób zatem przyjąć w oparciu o jakie dane faktyczne- w dodatku bez wniosku strony oraz jej twierdzeń- Sąd miałby badać (przyjmować), że doszło do nabycia własności nieruchomości z mocy ustawy z dniem 4 listopada 1971r. Zauważyć należy, przy tym, że skoro nieznany jest także charakter posiadaniaG. K. (1)w stosunku do nieruchomości, jakkolwiek zwłaszcza że musiała znać losy rodzinyS., jako właścicieli znacznego majątku wJ.(W. S. (2)po mężuS.zmarła kilka miesięcy po ślubieG.), wdrażany był dekret o reformie rolnej oraz spółdzielczość rolna i tworzono wspólnoty gruntowe, nie da się przesądzić samoistnego posiadaniaG.do nieruchomości przed 1972r. Wiedzy w tym zakresie nie musiały posiadać dzieciG., przy czymZ. B.zgodnie z zeznaniami brata, oraz świadkówM. S.iK. K. (2), była z mężem poczytywana za właścicieli nieruchomości, gospodarzyli na obu działkach, nieprzerwanie i przez kolejne 30 lat. Opłacali również podatki- jakkolwiek w wykazach podatkowych i potem w ewidencji gruntów jako władający nieruchomością figurujeG. K. (1), co jednak tłumaczyć może znaczny areał gruntówG. K. (1)i jego parcelowe rozdrobnienie (36 parceli), co siłą faktu utrudniało płatności, a przecieżG.iZ.nieprzerwanie do śmierciG.(która nastąpiła 09 lutego 2008r.) mieszkały razem. Trudno przy tym założyć, żeurodzona w (...)r.G. K. (1), po śmierci męża i w 1989r. będąc już w wieku emerytalnym, do śmierci samodzielnie prowadziła ponadhektarowe gospodarstwo rolne. W kategorii nieporozumienia należy poczytać zarzut, jakobyZ. B.iT. B.nie ogrodzili posiadanych działek, co miałoby przemawiać przeciwko samoistności ich posiadania. Abstrahując od tego, że nawet dzisiaj rolnicy nie grodzą swoich posiadłości, albowiem zwyczajnie utrudnia to pracę na roli, to nie ogrodzenie nieruchomości świadczy o samoistności posiadania, zwłaszcza że nie zawsze samoistny posiadacz je stawia. Natomiast nie ma dowodów na to, by ktokolwiek wJ.miał wątpliwości, do kogo należą uprawy nadziałkach (...), położone ok. pół kilometra od domuG. K. (1)i jej córki. Skuteczniejszej przy tym manifestacji woli posiadania rzeczy jak właściciel, niż faktyczne władztwo nad rzeczą, decydowanie o uprawach, dysponowanie pożytkami, gospodarowanie rzeczą zgodnie z jej przeznaczeniem i pokrywanie należności podatkowych, co zostało przekonująco wykazane w sprawie, nie sposób znaleźć. Czyni tak bowiem każdy właściciel nieruchomości rolnej.
Zgodnie zart. 172 kodeksu cywilnegoposiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeśli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu, jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Nowelizacjakodeksu cywilnegozmieniła z dniem 01 października 1990 r. brzmienieart. 172 r., do tej pory stanowiącego, że okres zasiedzenia w przypadku nieruchomości objętej w posiadanie w dobrej wierze wynosi lat 10, a w złej wierze- lat 20. Z kolei przed wejściem w życiekodeksu cywilnego(przed 1 stycznia 965r.) okres zasiedzenia wynosił lat 20 (przy objęciu rzeczy w posiadanie w dobrej wierze) i lat 30 przy objęciu rzeczy w posiadanie w złej wierze (art. 50 Dekretu z dnia 11 października 1946 r.Prawo rzeczowe). Z przepisów wprowadzających z dniem 1 stycznia 1965 r.Kodeks cywilnywynika zasada, że okres zasiedzenia rozpoczyna się w chwili wejścia w życie nowych przepisów, z tym że może zakończyć się wcześniej niż wynika z zapisów kodeksu, o ile bieg zasiedzenia rozpoczęty pod rządami poprzednich przepisów zakończyłby się według tych przepisów wcześniej. Zasadą jest także, że jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, a także w wypadku, gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści (art. 176 kodeksu cywilnego).
Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że jedynie w okresie od 1 stycznia 1965r. do 1 października 1990r. okres zasiedzenia nieruchomości wynosił 10 (20) lat. Skoro w analizowanej sprawie posiadanie nieruchomości –działek (...)małżonkowie objęli w związku ze ślubem w 1972r. (we wrześniu 1972r. mogły zacząć się już tylko ostatnie prace orne), słusznie Sąd Rejonowy przyjmuje, że nie później niż 30 grudnia 1972r. wnioskodawczyni i jej mąż weszli w posiadanie samoistne nieruchomości i w złej wierze, skoro bez trudu ustalić mogli treść księgi wieczystej nieruchomości, nadto nie dysponowali formalnym tytułem prawnym objęcia rzeczy w posiadanie. A że przed dniem 1 października 1990r. (zmiana przepisów regulujących okres zasiedzenia) nie mogło dość do nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po tej dacie okres zasiedzenia musiał wynosić łącznie już nie 20 a 30 lat (art. 9 ustawy z dnia 28 lipca 1990r. o zmianie ustawy- Kodeks cywilnyDz. U. 55, poz. 321 ze zm.) . W tym miejscu zauważyć trzeba, że wnioskodawczyni pierwotnie nie objęła wnioskiem małżonka jako beneficjenta prawa własności, na konieczny z perspektywy przepisówprawa rodzinnegoudział zwrócił uwagę kurator nieznanych z miejsca pobytu uczestników. Aprobując jednakże wnioski kuratora na ostatniej rozprawie 17 marca 2017r. pełnomocnik imieniem wnioskodawcy ostatecznie domagała się stwierdzenia nabycia własności nieruchomości do majątku wspólnego małżonków, co nastąpiło i zostało zaaprobowane przez współmałżonka, czemu daje wyraz także w odpowiedzi na apelację.
Wobec powyższego, uznając argumenty apelacji za bezzasadne, na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.Sąd Okręgowy apelację oddalił.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawieart. 520 §3 k.p.c.w zw. zart. 13 §2 k.p.c.uwzględniając, że interesy stron były sporne. Na koszty wnioskodawczyni koszty postępowania składają się wydatki związane z zastępstwem procesowym, oznaczone zgodnie z§ 2 pkt 3)w zw. z §5 pkt 3) i §10 punkt 1) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych(Dz. U. Poz. 1804 ze zm.) na kwotę 225 zł. Zauważenia wymaga, że z uwagi na okoliczność, iż wartość przedmiotu postępowania (pismo wnioskodawcy k. 14 akt) co dodziałki nr (...)wynosiła 5000 zł, a co dodziałek nr (...)łącznie 5000 zł, w postępowaniu odwoławczym obejmującym apelację tylko w zakresiedziałek (...), nie mogła przekraczać sumy 5000 zł, na rozprawie Sąd odwoławczy sprawdził i w efekcie ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na tę kwotę.
O wynagrodzeniu kuratora nieznanych z miejsca pobytu uczestników postępowania Sąd orzekł uwzględniając, że treść rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013r.w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej(Dz. U. Poz. 1476) wskazuje w §1 ust. 1 że wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej nie może przekraczać stawek minimalnych przewidzianych przepisami określającymi opłaty za czynności adwokackie (radców prawnych). Wart. 9 pkt 3) ustawy z dnia 28 lipca 2005r.o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U z 2016r. Poz. 623 ze zm.) stanowiącej podstawę wydania przez Ministra Sprawiedliwości rozporządzenia kształtującego wysokość wynagrodzenia kuratora zawarto zastrzeżenie, by wynagrodzenie to zostało ukształtowaniemając na względzie rodzaj sprawy, stopień jej zawiłości i nakład pracy kuratorów.Należy zatem przyjąć, iż te właśnie przesłanki determinują ocenę wynagrodzenia kuratora pracy do wysokości minimalnego wynagrodzenia, jakie w sprawie mógłby otrzymać adwokat (radca prawny) jako pełnomocnik procesowy. W rozpoznawanej sprawie kurator radca prawnyK. G.pełniła swoje funkcje rzetelnie, przygotowując apelację. Nie uczestniczył w żaden z dwóch rozpraw. Adekwatnie do nakładu pracy Sąd uznał, iż wynagrodzenie należne kuratorowi winno kwocie 276,75zł, w tym VAT 23%.
SSR (del) Anna Krawczyk   SSO Zbigniew Zgud   SSO Katarzyna Oleksiak