Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 164/17
Data wyroku: 2017-07-03 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Kiepura
Słowa kluczowe: Czyn ciągły
Podstawa prawna: art. 267 § 3 kk w zw. z art. 12 kk

Sygnatura akt VI Ka 164/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia3 lipca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Grzegorz Kiepura
Protokolant Aleksandra Studniarz
po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. i 23 czerwca 2017 r.
przy udziale Aleksandra Słotwińska
Prokuratora Prokuratury Rejonowej wZ.
sprawyG. C./C./ synaM.iA.,
ur. (...)wG.
oskarżonegoart. 267§3 i 4 kkw zw. zart. 12 kk,art. 267§3 kk, art.
267§4 kkw zw. Zart. 267§3 kk
na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu
z dnia 7 listopada 2016 r. sygnatura akt II K 357/16
na mocyart. 437 § 1 kpkiart. 636 § 1 kpkiart. 633 kpk
1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
2. zasądza od oskarżonego i oskarżycieli posiłkowychK. C.iB. K.na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 10 zł (dziesięć złotych) od oskarżonego i w kwotach po 5 zł (pięć złotych) od oskarżycieli posiłkowych oraz wymierza opłaty za II instancję - oskarżonemu w kwocie 80 zł (osiemdziesiąt złotych), a oskarżycielom posiłkowych w kwotach po 60 zł (sześćdziesiąt złotych).
VI Ka 164/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Zabrzu wyrokiem z dnia 7.11.2016 r. orzekł następująco:

1
uznał oskarżonegoG. C.za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie czasu do listopada 2014 r. wZ.działając w krótkich odstępach czasuw wykonaniu z góry powziętego zamiaru, posługiwał się urządzeniem podsłuchowym poprzez zainstalowanie tego urządzenia w domuK. C.w celu uzyskania informacji, do której nie był uprawniony na szkodęK. C., a następniew nieustalonym miejscu, w bliżej nieokreślonym okresie do 30 października 2014 r., informację uzyskaną w ten sposób ujawnił adw.H. W., tj. występkówzart. 267 § 3 kkiart. 267 § 4 kkw zw. zart. 12 kkiart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 267 § 3 kkw zw. zart. 11 § 3 kk,art. 267 § 1 kkiart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu kare grzywny w wyrskości 50 stawek dziennych po 10 zł każda;

2
uniewinnił oskarżonegoG. C.od popełnienia czynu zarzuconegow pkt. II aktu oskarżenia, polegającego na tym, że w dniu 30 października 2014 r.wZ.posłużył się urządzeniem podsłuchowym poprzez zainstalowanie takiego urządzenia w miejscu pracyK. C.w celu uzyskania informacji, do której nie był uprawniony na szkodęK. C.orazB. K.,tj. od przestępstwa zart. 267 § 3 kki na mocyart. 632 pkt 2 kpkkosztami procesuw zakresie tego czynu obciążył Skarb Państwa.

3
uznał oskarżonegoG. C.za winnego tego, że w czerwcu 2015 r.wG.ujawnił w piśmie datowanym na dzień 19.06.2015 r. i skierowany,do Okręgowej Rady Adwokackiej, innej osobie informację, do której nie był uprawniony, a którą uzyskał w wyniku posłużenia się urządzeniem podsłuchowym,tj. występków zart. 267 § 4 kkiart. 267 § 3 kkw zw. zart. 12 kkiart. 11 § 2 kki za to na mocyart. 267 § 3 kkw zw. zart. 11 § 3 kk,art. 267 § 1 kkiart. 33 § 1 i 3 kkwymierzył mu karę w wysokości 50 stawek dziennych po 10 zł każda;

4
na podstawieart. 85 § 1 kkorazart. 86 § 1 i 2 kkpołączył orzeczone wpkt. 1 i 3kary grzywny i wymierzył oskarżonemu karę łączną grzywny w wysokości 80 stawek dziennych po 10 zł każda;

5
na podstawieart. 627 kpkiart. 3 ust 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatachw sprawach karnychzasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe obejmujące wydatki w kwocie 70 zł oraz opłaty w kwocie 80 zł.

Apelacja od tego wyroku wywiedli pełnomocnik oskarżycieli posiłkowychK. C.iB. K.oraz obrońca oskarżonego.
Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zaskarżyła orzeczenie co do punktu2 zarzucając mu:

1
obrazęart. 7 kpkpoprzez dokonanie oceny zgromadzonych w sprawie dowodów wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,co doprowadziło sąd pierwszej instancji do błędnego przekonania, iż to nie oskarżony zainstalował urządzenie podsłuchowe w miejscu pracy oskarżycielki posiłkowejw celu uzyskania informacji, do której nie był uprawniony, co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uniewinnienia oskarżonego;

2
obrazęart. 5 § 2 kpkpoprzez jego zastosowanie, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a w szczególności z faktu,iż to oskarżony ujawnił stenogramy i nagrania w trakcie rozprawy sądowej, w której występuje przeciwko oskarżycielce posiłkowej, wynika niewątpliwie, że miał silną motywację oraz możliwości do dokonania zarzucanego mu czynu, co doprowadziłodo niesłusznego uniewinnienia oskarżonego;

3
obrazęart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpoprzez pominięcie przy rozstrzyganiu wyjaśnień oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia, podczas gdy twierdzi on, że otrzymał płytę z nagraniem w skrzynce na listy,co nie znajduje żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym i stanowi jedynie linię obrony oskarżonego, która uknuła ocenie sądu pierwszej instancji;

4
obrazęart. 627 kpkpoprzez niezasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych zwrotu wydatków poniesionych w związku z toczącymsię postępowaniem mimo, że wniosek taki został złożony poprzez ich pełnomocnika na ostatnim terminie rozprawy;

W oparciu o podniesione zarzuty pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wniosłao zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie oskarżonego winnym zarzuconegomu w pkt. II aktu oskarżenia czynu i zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowych wydatków poniesionych w związku z toczącym się postępowaniem; pełnomocnik wniosła też o zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posłowych zwrotu wydatków poniesionych na ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym.
Obrońca oskarżonego zaskarżył orzeczenie w zakresie pkt. 1, 3, 4 i 5 zarzucając mu:

1
obrazę prawa materialnego, a toart. 267 § 4 kkpoprzez błędne uznanie, iż oskarżony „ujawnił innej osobie informację, do której nie był uprawniony”,podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że oskarżony otrzymał nagranieod nieznajomej osoby, która zostawiła je w skrzynce pocztowej, a co za tym idziedo ujawnienia informacji doszło wcześniej i nie przez oskarżonego, co powinnoz kolei doprowadzić Sąd do wniosku, iż oskarżony zarzucanego czynu nie popełnił;

2
obrazę prawa materialnego, a toart. 267 § 3 kkpoprzez błędne uznanie, iż oskarżony posługiwał się urządzeniem podsłuchowym poprzez jego zainstalowanie i uzyskanie informacji, do której nie był uprawniony, podczas, gdy każda z osób przebywających na stałe w domu w owym okresie w tym przede wszystkim pokrzywdzonai jej ochroniarzK. K.mieli możliwość korzystania z tego sprzętu;

3
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że zgromadzone dowody są wystarczające do uznania oskarżonego za winnego czynów z pkt. 1 i 3, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku przeciwnego;

4
obrazę prawa procesowego, a toart. 7 kpkiart. 410 kpkpoprzez bezpodstawne pominięcie faktu, iż ze stenogramu nagrania, które miał ujawnić oskarżony, znajduje się zapis rozmowy pokrzywdzonej wraz z ochroniarzemK. K.,a treść tej rozmowy dotyczy „podrzucenia czegoś większego” niż czujnik ruchu oskarżonemu w tej sprawie, a prawidłowa analiza materiału dowodowegoprzy uwzględnieniu pozostałego materiału w sprawie wskazuje, iż zarówno pokrzywdzona jak i ochroniarz mieli na celu skierowanie przeciwko oskarżonemu postępowania karnego, co winno rzutować na ocenę zeznań pokrzywdzonej i odmowę waloru wiarygodności jej zeznania;

5
obrazę prawa procesowego, a toart. 4 kpk,art. 6 kpkw zw. zart. 171 § 2 kpkpoprzez brak weryfikacji linii obrony oskarżonego, co związane było z uchyleniem pytańdo świadków i do pokrzywdzonej w zakresie osobyK. K.i jego pobytu w domu PaństwaC., podczas gdy okoliczność ta była istotna z uwagi na wyjaśnienia oskarżonego, który twierdził, iż to nie on zainstalował urządzenie podsłuchowe w swoim domu.

W oparciu o podniesione zarzuty obrońca wniósł o:

1
zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie i uniewinnienia oskarżonego;

2
ewentualnie uchylenia wyroku i przekazanie sprawy sądowi rejonowemudo ponownego rozpoznania;

3
zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów pomocy prawnej za obie instancje.

Apelacje nie były zasadne. Wbrew ich wywodom sąd rejonowy nie popełnił błęduw ustaleniach faktycznych, ani nie naruszył przepisów prawa procesowego i materialnego. Podstawę wyroku stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej,a wszystkie przeprowadzone dowody ocenione zostały swobodnie, z uwzględnieniem reguł określonych wart. 7 kpk.
Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych kwestionujący uniewinnienie oskarżonego,od czynu zarzucanego w pkt. II aktu oskarżenia, tj. od przestępstwa zart. 267 § 3 kk, mającego polegać na zainstalowaniu urządzenia podsłuchowego w miejscu pracyK. C., podniósł że oskarżony ujawnił stenogramu i nagranie z rozmowy przeprowadzonejw dniu 30.10.2014 r. przezK. C.,B. K.i inne osoby, znanymu był adres firmy oskarżycielki posiłkowej, a nadto miał on powody, aby uzyskać materiały stawiające oskarżycielkę posiłkową w negatywnym świetle, bowiem strony są od dawna skonfliktowane, od długiego czasu uczestniczą w postępowaniu o podział majątku wspólnego.
Argumentacja pełnomocnika nie była przekonująca. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie dowodzą sprawstwa oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia. Z bezspornego faktu, iż oskarżony ujawnił innej osobie nagranie z rozmowy przeprowadzonej w dniu 30.10.2014 r. nie wynika przecież automatycznie,że to on zainstalował urządzenie podsłuchowe, za pomocą którego rozmowę zarejestrowano. To, że znał on adres firmy i był z żoną silnie skonfliktowany, również nie przesądza,iż był on osobą, która podsłuch założyła.
Z niekwestionowanych w tej części wyjaśnień oskarżonego wynika jednoznacznie,iż od roku 2012 nie pojawiał się on w firmie (k. 33- verte). Wersję oskarżonego potwierdziła świadekJ. W., która zeznała, eż w okresie od 2012 r. do 2016 r. nie widywałaG. C.na terenie firmy (k.31).
Podobnie zeznawałaJ. M. (1)„Pracowałam w firmie od 2009 r. i na początku panG. C.zjawiał się w firmie, a potem już nie” (k.30-verte).M. S.z kolei zeznała: „Ponadto ja nie kojarzę, aby panG. C.był widywany przed rozmowąw siedzibie firmy” (t. I, k.55- verte). Depozycje wymienionych świadków korespondowałyz relacjami samej oskarżycielki posiłkowej, która zeznała m.in.: „Mąż gdyby wszedłdo jakiegokolwiek biura w mojej firmie, to na pewno zostałby zauważony” (k. 29-verte).
Skoro zatem oskarżony w okresie objętym zarzutem nie przychodził do firmy żony,to nie mógł zainstalować w pomieszczeniach biurowych urządzenia podsłuchowego. Słusznie więc sąd rejonowy uniewinnił do go czynu zarzucanego w pkt. II aktu oskarżenia,tj. przestępstwa zart. 267 § 3 kk.
Apelacja obrońcy oskarżonego również nie zasługiwała na uwzględnienie.Wbrew sugestiom apelującego uniewinnienie oskarżonego od czynu polegającegona posłużeniu się urządzeniem podsłuchowym poprzez zainstalowanie takiego urządzeniaw miejscu pracyK. C.nie pozostawało w sprzeczności z ustaleniem, że oskarżony ujawnił innej osobie informacje uzyskane w sposób określony wart. 267 § 3 kk.
Przepisart. 267 § 4 kkobejmuje ujawnienie informacji, która został uzyskana w sposób wypełniający znamiona czynów określonych wart. 267 § 1 - 3 kk, co nie oznacza, że sprawcą ujawnienia musi być ta sama osoba, która pozyskała informacje w sposób bezprawny.
Przestępstwo zart. 267 § 4 kkma charakter powszechny. Może je popełnić zarówno ten, kto sam uzyskał informacje w sposób określony w§ 1, 2 lub 3tego artykułu, jak też ten, kto ujawnia informacje uzyskane w ten sposób przez inną osobę. Sprawa przestępstwa zart. 267 § 4 kknie musi otrzymać ujawnionych następnie informacji bezpośrednio od osoby,która w sposób bezprawny je pozyskała. Zakaz ujawniania tak uzyskanych informacji dotyczy więc każdego, do kogo informacje te dotarły. Nie może zatem ekskulpować oskarżonego – podnoszona przez obrońcę –okoliczność, że do ujawnienia informacji doszło „wcześniej”. Każde kolejne przekazanie uzyskanych bezprawie informacji osobom nieuprawnionym stanowi zatem ich ujawnienie w rozumowaniuart. 267 § 4 kk.
Podnoszone przez obrońcę okoliczności odnoszące się do treści ujawnionego nagrania oraz motywów jakie kierowały oskarżonym nie miały znaczenia z punktu widzenia kwalifikacji prawnej czynu. Istotne było to, że oskarżony miał świadomośćco do bezprawnego sposobu uzyskania nagrania – znał przecież jego treść i nie mógł mieć wątpliwości, że zawarte w nim informacje miały charakter poufny i przeznaczonebyły wyłącznie dla uczestników spotkania. Żadna z osób biorących udział w spotkaniujakie miało miejsce w siedzibie firmy oskarżycielki posiłkowej w dniu 30.10.2014 r.,tj.K. C.,B. K.iJ. M. (1),M. S.iJ. W.– nie wyraziła zgody na nagranie rozmowy. Zatem nikt poza uczestnikami spotkania nie był uprawniony do poznania treści rozmów jakie w jego trakcie zostały przeprowadzone.
Przekazując Okręgowej Radzie Adwokackiej wK.kopie nagrania z bezprawnie podsłuchanej rozmowy oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona występku zart. 267 § 4 kk.
Kwestionując ustalenia faktyczne sądu rejonowego dotyczące czynu przypisanegow pkt. 1 wyroku, tj. założenia urządzenia podsłuchowego w domu stron położonego wZ.przyul. (...)i ujawnienia innej osobie informacji uzyskanych za pomocą tego urządzenia - obrońca wskazał, że również zatrudniony przez oskarżycielkę posiłkową ochroniarzK. K.miał możliwość zainstalowania tego urządzenia.
Tezę tę w ocenie sądu odwoławczego należało odrzucićK. K.nie miał jakiegokolwiek interesu, aby instalować w mieszkaniu uprzędzenie podsłuchowe nagrywające jego rozmowy z oskarżycielka posiłkową, a następnie treść tych nagrań udostępniać innym osobom – byłoby to nielogiczne i sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Założeniem urządzenia podsłuchowego zainteresowany był wyłącznie oskarżony, który był skonfliktowany z żoną,a uzyskane bezprawnie nagrania miały mu posłużyć jako dowody w licznych postępowaniach sądowych prowadzonych z udziałem obojga małżonków. Tak też się stało z nagraniem i jego stenogramem przekazanym przez oskarżonego swemu obrońcy adw.H. W.w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Rejonową w Zabrzu, sygn. 1 Ds. 268/14 (k.70). Ujawnienie przez oskarżonego treści nagrania obrońcy jednoznacznie wskazujena jego sprawstwo. Oskarżony wprawdzie nie mieszkał w domu przy ul.(...)wZ.na stałe, ale posiadał do niego klucze i często w nim przebywał – miał zatem sposobność do założenia podsłuchu. Ani oskarżycielka posiłkowa, ani jej matkaJ. M. (2)nie miały powodów, aby instalować w mieszkaniu urządzenie podsłuchowei za jego pomocą nagrywać przeprowadzane przez siebie rozmowy- zatem również je należało wykluczyć z kręgu osób potencjalnie zainteresowanych założeniem podsłuchu.
Podnoszony przez obrońcę fakt zarejestrowania na urządzeniu podsłuchowym fragmentów rozmowyG. C.z inną osobą nie podważa ustaleń sądu.Treść utrwalonej na nagraniu rozmowyK. C.iK. K.wskazuje jednoznacznie, że odbyła się ona bez udziałuG. C.(k.117-118) - oskarżonynie miał więc prawa ujawniać nagrania innym osobom.
Posługując się urządzeniem podsłuchowym w celu uzyskania informacji, do których nie był uprawniony, a następnie przekazując informację w ten sposób uzyskane swojemu obrońcy oskarżony zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 267 § 3 kkiart. 267 § 4 kkw zw. zart. 11 § 2 kkiart. 12 kk.
Wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe grzywny za oba przypisanemu przestępstwa są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów i stopnia zawinienia, natomiast wymierzona kara łączna grzywny w należytym stopniu uwzględnia związek przedmiotowo – podmiotowy zachodzący pomiędzy przestępstwami – brak było więc podstaw, aby ingerować w rozstrzygnięcie sądu rejonowego również co do kary.
Podzielając zatem ustalenia faktyczno – prawne sądu pierwszej instancji nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosków i zarzutów obu apelacji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy.
Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji było zasądzenie od oskarżonegoi oskarżycieli posiłkowych na rzecz Skarbu Państwa wydatków postępowania odwoławczego i wymierza im opłatę za drugą instancję.