Sąd Apelacyjny w Lublinie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 1099/16
Data wyroku: 2017-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Czaja, Barbara Hejwowska, Małgorzata Rokicka-Radoniewicz
Słowa kluczowe: Emerytura wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. akt III AUa 1099/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący - Sędzia

SA Elżbieta Czaja

Sędziowie:

SA Barbara Hejwowska
SA Małgorzata Rokicka-Radoniewicz (spr.)

Protokolant: protokolant sądowy Kinga Panasiuk-Garbacz

po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. w Lublinie
sprawyJ. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wR.
o prawo do emerytury
na skutek apelacjiJ. B.
od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu
z dnia 16 czerwca 2016 r.    sygn. akt VI U 1479/14

I
zmienia zaskarżony wyrok oraz poprzedzającą go decyzję i ustalaJ. B.prawo do emerytury od dnia(...);

II
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wR.na rzeczJ. B.kwotę 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego;

Małgorzata Rokicka-Radoniewicz    Elżbieta Czaja   Barbara Hejwowska

III AUa 1099/16

UZASADNIENIE
Organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wR.decyzją z dnia 6 listopada 2014 roku odmówiłJ. B.prawa do emerytury, z uwagi na nieudowodnienie 15 letniego okresu pracy w warunkach szczególnych.
Od tej decyzji odwołanie do Sądu Okręgowego w Radomiu wniósłJ. B., domagając się zmiany decyzji i przyznania prawa do emerytury. Podniósł, że w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy wSpółdzielni Usługowo- (...)wG.i wykonywał ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych i toksycznych.
Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z dnia 16 czerwca 2016 roku oddalił odwołanie. Sąd Okręgowy ustalił, żeJ. B.,urodzony (...), w dniu 6 października 2014 roku złożył wniosek o emeryturę. Zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówił przyznania prawa do emerytury, wskazując, że na dzień 1 stycznia 1999 rokuJ. B.wykazał ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 28 lat, 6 miesięcy i 24 dni, ale nie udowodnił co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Jako pracy w takich warunkach nie uwzględniono okresów: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku na podstawie świadectw wykonywania prac w szczególnych warunkach wystawionych przezSpółdzielnię Usługowo- (...)w likwidacji wG., gdyż nie powołano charakteru wykonywanej pracy i nie określono go według wykazu, działu i pozycji rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku. Ponadto powołane stanowiska pracy nie są zgodne ze stanowiskami podanymi w świadectwach pracy oraz powołane zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych nie ma zastosowania do pracowników zatrudnionych w spółdzielczości pracy.
W okresach od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 rokuJ. B.zatrudniony był wSpółdzielni Usługowo- (...)wG., w tym w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku na stanowisku operatora, w okresie od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku na stanowisku kierowcy, a od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Przedmiotowa Spółdzielnia zajmowała się budową budynków gospodarczych, chlewni, usługami betoniarskimi, produkowała płyty stropowe, pustaki, bloczki, krawężniki i kręgi studzienne. WG.znajdowała się kopalnia żwiru i betoniarnia.J. B.pracował jako operator koparek(...)na podwoziuS.i na gąsienicach. Koparkę gąsienicową obsługiwał, gdy pracował na żwirowni, a na budowach pracował koparką na podwoziuS.. Jeździł także samochodami ciężarowymimarki S.(...)iJ.. Pojazdami tymi wykonywał wykopy, ładował żwir, piach i materiały te przewoził ze żwirowni do betoniarni, zsypywał żwir z betoniarni, woził zaprawę betonową na stanowiska pracy, rozładowywał też z wagonów szlakę do pustaków. Jeden kurs miał około 3 km. Pracował minimum 8 godzin dziennie, od godz. 7.00 do 15.00 lub 17.00. Podlegał kierownikowi transportu. Razem zJ. B.pracowali:J. G., zatrudniony w okresie od 1974 roku jako kierowca i operator żurawia orazW. B., zatrudniony w okresie od 1967 roku do 1994 roku jako operator spycharki.
W okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 rokuJ. B.zatrudniony był wSpółdzielni (...)wR.na stanowisku mechanika operatora. Przedmiotowa Spółdzielnia zajmowała się zaopatrywaniemsklepów (...). W tym okresieJ. B.obsługiwał koparkę(...)na gąsienicachmarki W.. Pojazdem tym rozładowywał węgiel, wapno, nawozy z wagonów na samochody ciężarowe oraz materiały budowlane. Pracował minimum 8 godzin dziennie, jednakże zdarzało się, że pracował od godz. 7.00 do godz. 24.00. Razem z nim pracowaliW. S., zatrudniony w okresie od 1969 roku do 2000 roku jako kierowca iA. C., zatrudniony w okresie od 1970 roku do 1995 roku jako kierowca i operator koparki.J. B.jednocześnie był mechanikiem koparki, tzn. dokonywał jej konserwacji i pomagał mechanikom przy naprawach w przypadku drobniejszych awarii. W przypadku zaś poważniejszych uszkodzeń pojazdu, uzyskiwał pojazd zastępczy.
Sąd uznał za wiarygodne zeznaniaJ. B.co do jego zatrudnienia wSpółdzielni Usługowo- (...)wG.i wSpółdzielni (...)wP.. Charakter zatrudnienia w pierwszej Spółdzielni w przeważającej mierze potwierdzili świadkowieJ. G.iW. B., a w drugiej świadkowieW. S.iA. C.. Ci ostatni świadkowie zeznali, iżJ. B.pracował jako operator koparki, a jednocześnie dokonywał konserwacji oraz drobnych jej napraw. Znajduje to potwierdzenie w aktach osobowychJ. B., gdzie wskazano stanowisko mechanika operatora. Zeznania powyższych świadków Sąd uznał za wiarygodne, rzetelne i obiektywne. Pochodzą one od osób obcych w stosunku do wnioskodawcy, nie nastawionych na konkretne rozstrzygnięcie w sprawie. Świadkowie pracowali razem z wnioskodawcą w spornych okresach, wobec czego mieli możliwość obserwacji jego pracy.
J. B.nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (okoliczność bezsporna).
Sąd Okręgowy orzekł, że prawo do wcześniejszej emerytury dla osób zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, z uwagi na datę urodzenia wnioskodawcy, regulują przepisyart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jednolity: Dz. U. 2013, poz. 1440, ze zmianami) orazrozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. z 1983, Nr 8, poz. 43, ze zmianami). Prawo do emerytury nabywają ubezpieczeni po osiągnięciu wieku przewidzianego m. in. wart. 32, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1999 roku) spełnili enumeratywnie określone przesłanki:
a) posiadają okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat- dla kobiet i 65 lat- dla mężczyzn,
b) legitymują się okresem składkowym i nieskładkowym, o którym mowa w art. 27.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że wnioskodawca w dniu(...)osiągnął wiek emerytalny oraz fakt, że nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i udowodnił ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 25 lat. Okolicznością sporną było natomiast czy wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A w wymiarze co najmniej 15 lat i czy staż ten osiągnął przed dniem 1 stycznia 1999 roku. W szczególności czy wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych w czasie zatrudnienia wSpółdzielni Usługowo- (...)wG.w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku oraz wSpółdzielni (...)wR.w okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku.
Co do zatrudnienia wSpółdzielni Usługowo- (...)wG.J. B.przedstawił trzy zwykłe świadectwa pracy. Z pierwszego wynika, że pracował tamże w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku na stanowisku operatora. Z drugiego świadectwa pracy wynika, że pracował tam w okresie od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku na stanowisku kierowcy. Z trzeciego świadectwa pracy wynika zaś, że pracował tam w okresie od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego. Przestawił także dwa świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Z pierwszego wynika, że pracował tam w okresie od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku i wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie na stanowisku operatora maszyn, urządzeń, sprzętu przeładunkowego wymienionym w wykazie A, dział VIII, poz. 1 stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach pracy nadzorowanych przez Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, uprawniające do wcześniejszego przejścia na emeryturę oraz do wzrostu emerytury (Dz. Urz. MBiPMB nr 3, poz. 6). Z drugiego świadectwa wynika, że pracował tamże w okresach: od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 roku i wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, wymienioną w wykazie A, dział VIII, poz. 2, stanowiącym załącznik nr 1 do powołanego wyżej zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 1 sierpnia 1983 roku.
Sąd Okręgowy na podstawie zebranego materiału dowodowego - przede wszystkim zeznań wnioskodawcy i świadków - uznał, że w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku, od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 rokuJ. B.zatrudniony był w tej Spółdzielni i pracował jako operator koparek(...)na podwoziuS.i na gąsienicach. Koparkę gąsienicową obsługiwał, gdy pracował na żwirowni, a na budowach pracował na koparce na podwoziuS.. Jeździł także samochodami ciężarowymimarki S.(...)iJ.. Pojazdami tymi wykonywał wykopy, ładował żwir, piach i materiały te przewoził ze żwirowni do betoniarni, zsypywał żwir z betoniarni, woził zaprawę betonową na stanowiska pracy, rozładowywał też z wagonów szlakę do pustaków. Podlegał kierownikowi transportu. Pozwala to przyjąć, że w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku (2 lata, 5 miesięcy i 17 dni), od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku (9 lat, 7 miesięcy, 3 dni) i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 rok (1 rok, 6 miesięcy, 25 dni) – łącznie 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni,J. B.stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace wymienione w wykazie A, dział VIII, poz. 1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, gdzie wymieniono ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie, w wykazie A, dział VIII, poz. 2 – prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych oraz w wykazie A, dział VIII, poz. 3 – prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych.
Co do zatrudnienia wSpółdzielni (...)wR.J. B.przedstawił zwykłe świadectwo pracy, z którego wynika, że pracował tamże w okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku na stanowisku mechanika operatora.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, akt osobowychJ. B.jej zeznań i zeznań świadkówW. S.iA. C.wynika, że w okresie od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 rokuJ. B.zatrudniony był wSpółdzielni (...)wR.. Wówczas obsługiwał gąsienicową koparkę(...)marki W.. Pojazdem tym rozładowywał węgiel, wapno, nawozy z wagonów na samochody ciężarowe oraz materiały budowlane.J. B.jednocześnie był mechanikiem koparki, tzn. dokonywał jej konserwacji i pomagał mechanikom przy naprawach w przypadku drobniejszych awarii. W ocenie Sądu Okręgowego okresu tego nie można zaliczyć do pracy w warunkach szczególnych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że za ten okres zakład pracy nie wydał świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Faktem jest, że prace kierowców pojazdów gąsienicowych wymienione są w wykazie A, dział VIII, poz. 3, będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, jednakże ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, abyJ. B.wykonywał te prace stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie potwierdza tego dokumentacja w postaci jego akt osobowych, gdzieJ. B.oprócz operatora miał wpisywane stanowisko mechanika. Także przesłuchani w sprawie świadkowieW. S.iA. C.zeznali, żeJ. B.jednocześnie był mechanikiem koparki, dokonywał drobnych napraw i konserwacji oraz pomagał mechanikom.
Okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni. Nie zostały więc spełnione wszystkie przesłanki określoneart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, tj. warunek posiadania co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.
Od tego wyroku apelację wniósł wnioskodawcaJ. B.zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi zarzucał:

a
nierozpoznanie istoty sprawy poprzez niezbadanie jak dokładnie wyglądała praca w charakterze mechanika i czy była pracą w kanale wymienioną w wykazie A jako praca w warunkach szczególnych

a gdyby sąd nie uznał powyższego za zasadne zarzucał również:

b
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, ze wnioskodawca nie wykonywał pracy jako kierowca pojazdów gąsiennicowych w sposób stały i w pełnym wymiarze czasu pracy, a wykonując naprawy pojazdów wykonywał jej po 8 godzinnej pracy jako kierowca pojazdów gąsiennicowych.

Wnosił o - w przypadku uznania pierwszego z zarzutów o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - ewentualnie o zmianę wyroku poprzez zaliczenie okresu pracy od 18 grudnia 1976 roku do 15 maja 1978 roku jako pracy w warunkach szczególnych.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu podniesionych w niej zarzutów odnoszących się do wadliwości ustaleń Sądu bądź braku takich ustaleń.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego odnoszące się do zakwalifikowania pracy wnioskodawcy w okresach: od 1 lipca 1974 roku do 17 grudnia 1976 roku (2 lata, 5 miesięcy i 17 dni), od 15 maja 1978 roku do 18 grudnia 1987 roku (9 lat, 7 miesięcy, 3 dni) i od 26 czerwca 1989 roku do 20 stycznia 1991 rok (1 rok, 6 miesięcy, 25 dni) – łącznie 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni, jako prac w warunkach szczególnych wymienionych w wykazie A, dział VIII, poz. 1 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, gdzie wymieniono ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie, w wykazie A, dział VIII, poz. 2 – prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych oraz w wykazie A, dział VIII, poz. 3 – prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych. Okres ten został wykazany przez wnioskodawcę dowodami z dokumentów z okresu zatrudnienia i dodatkowo zeznaniami świadków.
Sąd Apelacyjny z urzędu stwierdza naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisuart. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej(tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 827 z późn. zm. - w brzmieniu pierwotnym). Zgodnie bowiem z tym przepisem do okresu zatrudnienia wlicza się w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, okres odbywania służby wojskowej, jeżeli po jej odbyciu pracownik w ciągu trzydziestu dni podjął zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. W myśl § 3 art. 108 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, warunkiem wliczenia służby wojskowej do okresu zatrudnienia jest zachowanie terminów, o których mowa w art. 106 ust. 1 lub w art. 107 ust. 1. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z 22 listopada 1968 r. żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych § 2-4, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Nadto ust. 2 omawianego § 5 rozporządzenia stanowił, iż jeżeli żołnierz po odbyciu służby wojskowej podjął zatrudnienie zgodnie z § 3 ust. 3 w innym zakładzie pracy, do okresu zatrudnienia w zakresie określonym w ust. 1 wlicza się także czas zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym był pracownikiem w dniu powołania do służby wojskowej.
W ocenie Sądu Apelacyjnego obowiązek zatrudnienia żołnierza na stanowisku poprzednio zajmowanym równorzędnym lub zgodnym z nowo uzyskanymi kwalifikacjami dotyczył zakładu pracy, nie zaś żołnierza zgłaszającego powrót do pracy po odbyciu służby wojskowej. Przepisy § 3 ust. 4 i § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 listopada 1968 r. wyraźnie zaś stanowią o możliwości podjęcia przez żołnierza - we wskazanych w nich warunkach - zatrudnienia w innym zakładzie pracy z wliczeniem okresu zatrudnienia w poprzednim zakładzie pracy do okresu zatrudnienia w zakresie m.in. wszelkich uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Wnioskodawca po odbyciu służby stawił się do pracy w ciągu trzydziestu dni a zatem spełnił ten warunek, a tym samym okres ten, winien zostać zaliczony do okresu pracy w warunkach szczególnych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2016 r. II UK 319/15, uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego w składzie powiększonym z dnia 16 października 2013 r., II UZP 6/13 - OSNP 2014 Nr 3, poz. 42). Czas zasadniczej służby wojskowej zalicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS) także wtedy, gdy, żołnierz przed powołaniem do zasadniczej służby wojskowej w ogóle nie był zatrudniony, ale po zwolnieniu z tej służby w ciągu trzydziestu dni podjął zatrudnienie i pracował w szczególnych warunkach pracy.
Po doliczeniu do udowodnionego okresu pracy w warunkach szczególnych - okresu 13 lat, 7 miesięcy i 15 dni okresu pełnienia zasadniczej służby wojskowej od 25 września 1972 roku do 18 czerwca 1974 roku (rok, 8 miesięcy i 24 dni) wnioskodawca legitymuje się okresem pracy w warunkach szczególnych łącznie 15 lat, 4 miesiące i 9 dni i tym samym spełnił wszystkie przesłanki do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym na podstawieart.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn. Dz.U. 2016/778) Sąd Apelacyjny zmieniając wyrok i decyzję organu rentowego ustalił mu prawo do świadczenia od dnia ukończenia 60 roku życia.
Z tych względów i na mocy powołanego powyżej przepisu oraz na podstawieart.386 § 1 KPCSąd Apelacyjny orzekł, jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach Sąd Apelacyjny oparł na przepisachart.98 KPCoraz § 9 ust 2 i § 10 ust.1 pkt 2 § 9 ust.2 i § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800).