Sąd Okręgowy w Łodzi
V Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: V Ka 1654/16
Data wyroku: 2017-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON

Sygn. akt V Ka 1654/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2016 roku Sąd Rejonowy w Kutnie uznał oskarżonegoD. S.za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2015 roku około godziny 6.50 w miejscowościK., województwa(...), kierując samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości / 1,31 mg/l, 1,33 mg/l, 1,25 mg/l, 1,22 mg/l i 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu / nie dostosował prędkości do panujących warunków drogowych, stracił panowanie nad kierowanym pojazdem i potrącił przechodzącą przez jezdnię piesząA. A., która w wyniku tego potrącenia doznała obrażeń w postaci urazu głowy z raną tłuczoną jej powłok w prawej okolicy skroniowo – ciemieniowej i złamania kości nosa bez przemieszczenia odłamów oraz urazu prawego barku z uszkodzeniem więzozrostu barkowo – obojczykowego, których następstwem był rozstrój zdrowia inny niż określony wart. 156 § 1 kktrwający dłużej niż 7 dni, a następnie nie udzielając pomocy pieszejA. A.oddalił się z miejsca zdarzenia i za to na podstawieart. 177 § 1 kkwymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Ponadto uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 1 listopada 2015 roku około godziny 6.50 w miejscowościK.D., województwa(...)prowadził w ruchu lądowym samochód markiV. (...)nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości / 1,31 mg/l, 1,33 mg/l, 1,25 mg/l, 1,22 mg/l i 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu / przy czym czynu tego dokonał będąc wcześniej skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i nie zastosował się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w sprawie sygn. akt IIK 401/15 z dnia 6 sierpnia 2015 roku i za to na podstawieart. 178 a § 4 kkwymierzył mu kare 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 § 1 kkiart. 86 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego karę łączną 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 42 § 2 kkorzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres lat 3, zaś na podstawieart. 42 § 3 kkorzekł środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.
Na podstawieart. 90 § 2 kkw zw. zart. 88 kkorzekł wobec oskarżonegoD. S.łącznie środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.
Na podstawieart. 47 § 3 i § 4 kkw zw. zart. 48 kkorzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonejA. A.nawiązkę w kwocie 3000 zlotych.
Na podstawieart. 43 a § 2 kkorzekł od oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 10.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Ponadto zwolniłD. S.od obowiązku uiszczenia kosztów sadowych.
Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego.
Zaskarżyła wyrok w części dotyczącej kary. Zarzuciła orzeczeniu Sądu I instancji – powołując się na treśćart. 438 pkt 4 kpkorzeczenie w stosunku doD. S.niewspółmiernie rażącej kary poprzez wymierzenie kary 10 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego jej zawieszenia a także zastosowanie środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenie wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym.
W konkluzji wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, a także orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym w wymiarze górnej granicy 15 lat, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kutnie.
Sąd Okręgowy zważył co następuje.
Apelacja nie jest zasadna.
Na wstępie od razu należy zaznaczyć, iż końcowy wniosek zawarty w środku odwoławczym o zastosowanie wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia kary pozbawienia walności jest całkowicie chybiony, gdyż jego ewentualnemu uwzględnieniu sprzeciwiają się obowiązujące przepisy.
Zgodnie zart. 69 § 1 kkSąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
D. S.przypisane mu przestępstwa popełnił w dniu 1 listopada 2015 roku, a wcześniej wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 roku, który uprawomocnił się w dniu 15 sierpnia 2015 roku został skazany za przestępstwo zart. 178 a § 1 kkna karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat 3.
Tym samym oskarżony nie spełnia jednego z warunków koniecznych, umożliwiających ewentualne zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności, gdyż nie jest osobą nie skazaną na karę pozbawienia wolności w czasie popełnienia przestępstwa. W takim razie – wbrew sugestiom zawartym w apelacji – Sąd Rejonowy nie miał nawet formalnej możliwości warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej w zaskarżonym wyroku oskarżonemuD. S..
Niezależnie od tego w związku z podniesieniem w środku odwoławczym zarzutu rażącej niewspółmierności kary /art. 438 pkt 4 kpk/ należy stwierdzić, iż wyrok może zostać skorygowany tylko w takiej sytuacji, gdy kara wymierzona oskarżonemu w konkretnej sprawie nie tylko nosi cechy nadmiernej surowości, ale jest to surowość rażąca / oczywista /. Innymi słowy chodzi o przypadki, gdy wymierzono karę w sposób sprzeczny z ustawowymi dyrektywami jej wymiaru, co w konsekwencji czyniłoby ją karą niesprawiedliwą.
W realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniała tego rodzaju sytuacja. Sąd I instancji wymierzając karę dostrzegł i analizował nie tylko okoliczności obciążające, ale również okoliczności łagodzące. Oczywiście należało dostrzec fakt, iżD. S.jest młodym człowiekiem i posiada status młodocianego w świetle obowiązujących przepisów. Na aprobatę zasługuje również jego zachowanie w trakcie postępowania, gdy przepraszał pokrzywdzoną i wyrażał skruchę, a ponadto podjął terapię. Nie można jednak również tracić z pola widzenia wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów i szeregu okoliczności obciążających. Wprost można powiedzieć, że uwzględniając znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego, który można traktować wręcz jako upojenie alkoholowe, rażące i umyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym w czasie, gdy obowiązywał wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów, ucieczkę z miejsca wypadku oraz popełnienie przypisanych mu czynów przed upływem 3 miesięcy od prawomocnego skazania za występek zart. 178 a § 1 kk, że kary jednostkowe orzeczone w wymiarze po 10 miesięcy pozbawienia wolności i kara łączna w tożsamej wysokości przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji nie tylko nie są rażąco surowe, ale wręcz można je nazwać wyjątkowo łagodnymi. Środek odwoławczy poza przytoczeniem i uwypukleniem okoliczności łagodzących dotyczących osoby oskarżonego nie dostarcza żadnych merytorycznych argumentów, które mogłyby skutkować podjęciem odmiennej decyzji.
Okoliczności sprawy i nagromadzenie bardzo istotnych okoliczności obciążających uniemożliwiały również orzeczenie wobecD. S.kar łagodniejszego rodzaju niż kara pozbawienia wolności, gdyż ewentualne tego rodzaju rozstrzygnięcie byłoby całkowicie sprzeczne z dyrektywami sądowego wymiaru kary.
Powyższe rozważania dotyczą również orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych i nawiązki.
Zgodnie zart. 42 § 3 kkwobec oskarżonego orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio było w praktyce obligatoryjne. Ustawodawca przewiduje, że tylko w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami można odstąpić od tego rozstrzygnięcia. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż w niniejszej sprawie nie zaistniał żaden wyjątkowy wypadek. Apelacja poza ogólnymi stwierdzeniami o nadmiernej dolegliwości środka karnego również nie precyzuje jakie to nadzwyczajne, szczególne okoliczności miałyby spowodować celowość odstąpienia od reguły, którą statuuje treśćart. 42 § 3 kk. Wprost trzeba powiedzieć, że nie ma żadnego wyjątkowego wypadku, gdyżD. S.swoim zachowaniem pokazał, że w przyszłości nigdy już nie powinien prowadzić pojazdów mechanicznych. Same zapewnienia o zrozumieniu naganności swojego postępowania, składane deklaracje o przestrzeganiu w przyszłości przepisów prawa są niewystarczające.
W przypadku orzeczonej nawiązki wystarczy poprzestać na stwierdzeniu, że kontrowersje może co najwyżej budzić jej wysokość, a konkretnie zmniejszenie obligatoryjnej nawiązki w oparciu o dyspozycjęart. 47 § 4 kk. Nie może to jednak mieć znaczenia zważywszy na fakt, że środek odwoławczy wniesiono wyłącznie na korzyść oskarżonego.
Uwzględniając powyższe okoliczności na podstawieart. 437 § 1 kpkSąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Na podstawieart. 624 § 1 kpkuwzględniając trudną sytuację majątkową oskarżonego Sąd Okręgowy zwolniłD. S.od obowiązku uiszczenia kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze.