Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 163/17
Data wyroku: 2017-04-28 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Podstawa prawna: art. 437§1 kpk

Sygn. akt: IV Ka 163/17

UZASADNIENIE
Apelacja oskarżonego jest bezzasadna.
Zaskarżony wyrok jako sprawiedliwy, odpowiadający prawu karnemu materialnemu i nie uchybiający prawu karnemu procesowemu należało utrzymać w mocy. Argumenty zawarte w apelacji okazały się bezzasadne. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jestobiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką dajeart. 7 kpk. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne.
W szczególności chybione są zarzuty naruszenia prawa karnego procesowego i prawa do obrony mające polegać na tym, że oskarżonego nie doprowadzono na rozprawę. Skarżący nie zauważa, że na etapie postepowania przed Sądem pierwszej instancji nie wnosił o doprowadzenie go na rozprawę, mimo, że za każdym razem był ( zgodnie z zarządzeniem z k. 16) powiadamiany o jej terminie oraz pouczany o prawie do złożenia takiego wniosku ( pkt 6 pouczeń z k. 17, k. 29, k. 53, k. 60). Sąd wyznaczając rozprawę nie uznał obecności oskarżonego za obowiązkową i nie nakazywał wzywania go na rozprawę, tylko powiadamiania o jej terminie ( k. 16 i k. 17). O kolejnych terminach rozprawy oskarżony też miał być jedynie powiadomiony ( k. 27 v, k. 45, k. 59v, ), a to, że sekretarz sądowy na termin w dniu 23 września 2016 roku wysłał mu omyłkowo druk wezwania niczego nie zmienia, bo na tym druku również było pouczenie o prawie żądania doprowadzenia na rozprawę ( k. 29). Na kolejne terminy wysyłano mu już zawiadomienia ze stosownym pouczeniem. Pouczenie to jest czytelne i jednoznaczne, nie budzi żadnych zastrzeżeń i mogło być zrozumiałe dla oskarżonego ( gdyby zadał sobie trudu i je przeczytał), bo przecież zrozumiał analogiczne pouczenie dołączone do zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej, wniósł o doprowadzenie na nią i wniosek ten został uwzględniony. Sąd Rejonowy działał tu zgodnie z dyspozycjąart. 353 § 2 i § 5 kpki nie uchybił żadnym przepisom proceduralnym. Pamiętać należy, że udział oskarżonego w rozprawie jest jego prawem, a nie obowiązkiem (art. 374 § 1 kpk) i jeżeli oskarżony pouczony o tym uprawnieniu ( w tym o prawie żądania doprowadzenia na rozprawę z Zakładu Karnego lub Aresztu Tymczasowego ) z prawa tego nie korzysta, to nie można zarzucać Sądowi naruszenia przepisów proceduralnych. W tym procesie nie zachodziły żadne okoliczności, które nakazywałyby uznać z urzędu obecność oskarżonego za obowiązkową i doprowadzać go na rozprawę mimo braku wniosku ( wymowa dowodów nie wskazywała na taką potrzebę, oskarżony złożył obszerne wyjaśnienia w toku postepowania przygotowawczego, które zostały ujawnione na rozprawie, a w których odniósł się do dowodów i przestawił swoją linię obrony).
Tym samym nie może być mowy o naruszeniu prawa do obrony, bo o każdym terminie rozprawy oskarżony był powiadomiony i za każdym razem ze stosownym wyprzedzeniem pouczony o prawie żądania doprowadzenia go do Sądu. Za całkowicie chybiony więc uznać należy zarzut, jakoby oskarżonego pozbawiono prawa do przesłuchiwania świadków, zadawania im pytań, składania wniosków dowodowych – przecież oskarżony mógł to zrobić, wystarczyło, aby wniósł o doprowadzenie na rozprawę, mógł też składać wnioski dowodowe na piśmie. Znamienne jest, że oskarżony ani w apelacji, ani na rozprawie apelacyjnej ( na którą został doprowadzony, gdyż o to wniósł) żadnych nowych dowodów nie wskazywał ( pomijając, czy z uwagi na prekluzję dowodową byłoby to dopuszczalne, gdyż proces miał charakter kontradyktoryjny), nie zgłaszał też żadnej nowej linii obrony ani nowych argumentów, tylko powielał te, które podnosił w ujawnionych na rozprawie wyjaśnieniach.
Co do cofnięcia oskarżonemu obrońcy z urzędu, to z opinii psychiatrycznej wynika, że oskarżony nie jest chory psychicznie, upośledzony umysłowo, jego poczytalność zarówno w chwili czynu jak i w toku postepowania nie budziła wątpliwości i może samodzielnie prowadzić rozsądną obronę ( k. 132 – 133). Oskarżony nie wniósł żadnych zastrzeżeń do tej opinii, nie wnosił również o ustanowienie mu obrońcy z urzędu z uwagi na ubóstwo, nie zachodziły żadne okoliczności utrudniające obronę, które nakazywałyby ustanowienie mu obrońcy z urzędu. Zatem i ten zarzut apelacyjny jest chybiony, nie doszło tu do naruszenia przepisów proceduralnych ani do naruszenia prawa do obrony. Przecież decyzja o cofnięciu obrońcy z urzędu zapadła jeszcze w postępowaniu przygotowawczym, oskarżony o tym wiedział ( co wynika nawet z jego apelacji), w każdym z w/w pouczeń wskazane są również możliwości wystąpienia przez oskarżonego o ustanowienie mu nowego obrońcy z urzędu - oskarżony świadomie tego nie uczynił.
Nie ma żadnej sprzeczności w dowodach jeżeli chodzi o treść wypowiedzi, jaką oskarżony skierował do pokrzywdzonego. Przede wszystkim notatka urzędowa nie jest dowodem, a ponadto opisuje ona szerzej kontekst wypowiedzi i zachowania oskarżonego, podczas gdy Sąd w tej sprawie skupił się na tych słowach, które znieważały pokrzywdzonego, gdyż taki był zakres aktu oskarżenia.
Argumenty oskarżonego, że decyzja lekarza odmawiającego mu zapisania konkretnego leku przeciwbólowegoo nazwie B.nie miała uzasadnienia medycznego są chybione, a poza tym nie maja znaczenia w kontekście przypisanego mu czynu. Pokrzywdzony jako lekarz miał podstawy do odmowy zapisania tego akurat leku, bo ma on właściwości uzależniające, jego działanie jest podobne do działania opiantów ( a przypomnijmy, że biegli psychiatrzy stwierdzili u oskarżonego tzw uzależnienie mieszane m. in. od środków odurzających - k. 132). Ponadto niezależnie od tego, czy decyzja ta miała uzasadnienie medyczne, nie dawało to oskarżonemu żadnego prawa do znieważania lekarza.
Dlatego chybiony jest również argument, jakoby w tej sprawie konieczne było zasięganie opinii lekarza neurologa – przedmiotem tej sprawy nie była kwestia zasadności odmowy podania tego akurat leku, tylko kwestia znieważenia pokrzywdzonego.
Wbrew zarzutowi apelacji Sąd nie był w tej sprawie stronniczy, rozważył całość materiału dowodowego i obiektywnie go ocenił. Apelant poza gołosłownym zarzutem stronniczości Sądu nie wskazał żadnych konkretnych przykładów takiego podejścia ( bo brak doprowadzenia na rozprawę nie wynikał z braku obiektywizmu Sądu tylko z braku wniosku oskarżonego w tym przedmiocie).
Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego.
Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożył się ryczałt za doręczenia pism procesowych w kwocie 20 złotych oraz koszty konwojowania oskarżonego w kwocie 20 zł ( k. 143).
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim na podstawieart. 624 § 1 kpkiart. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami) zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Oskarżony nie wykazuje żadnych istotnych dochodów i nie ma majątku, poniesienie przez niego tych kosztów byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów.
Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.