Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 1056/17
Data wyroku: 2017-08-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Teresa Kalinka
Słowa kluczowe: Wysokość emerytury
Podstawa prawna: art. 110a ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Sygn. aktVIII U 1056/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Teresa Kalinka

Protokolant:

Ewa Grychtoł

po rozpoznaniu w dniu27 lipca 2017 r. w Gliwicach
sprawyS. T.(T.)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
owysokość emerytury
na skutek odwołaniaS. T.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.

    z dnia2 czerwca 2017  r.

     nr(...)
oddala odwołanie.

(-) SSO Teresa Kalinka
Sygn.VIII U 1056/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 2 czerwca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił ubezpieczonemuS. T.prawa do ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art. 110 a ustawyz dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ nowo ustalony wskaźnik podstawy wymiaru jest niższy niż 250 % . Organ rentowy w decyzji wskazał, że za okresy w których brak było udokumentowanego wynagrodzenia przyjęto kwotę minimalnego wynagrodzenia .Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 lat wyniósł 244,86 %.
Ubezpieczony w odwołaniu domagał się zmiany zaskarżonej decyzji oraz dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu wyliczania rent i emerytur na okoliczność uzyskiwanych wynagrodzeń w latach od 1968 do 1971. Domagał się również zobowiązania(...)do przedstawienia dokumentacji dotyczącej zatrudnienia i wynagrodzeń odwołującego.
Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że ubezpieczony jest uprawniony do emerytury górniczej od dnia 21 września 1992 roku, a wypłatę świadczenia podjęto od dnia 1 listopada 1992 roku w związku z rozwiązaniem stosunku pracy. Do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia przyjęto wówczas zarobki z trzech lat kalendarzowych od 1985 do 1987 i wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 318,04 % . Został ograniczony do 250%.. W grudniu 2015 roku ubezpieczony wystąpił do organu rentowego z wnioskiem o ponowne ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy o emeryturach i rentach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Do wniosku dołączył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata od 1972 do 1984 w oraz od 1988 do 1992 oraz zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu zespółki (...)za lata od 1996 do 2002 . Decyzją z dnia 28 grudnia 2015 roku organ rentowy odmówił przeliczenia świadczenia, bowiem wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 244,86 % a zatem jest niższy od 250% W dniu 12 maja 2017 roku ubezpieczony ponowił wniosek o ustalenie wysokości emerytury na podstawie art. 110 a o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych domagając się uwzględnienia zarobków otrzymywanych w latach od 1968 do 1971. Do wniosku nie dołączono dowodów na okoliczność wysokości wynagrodzeń ze wskazanych lat. Organ rentowy odmówił przeliczenia świadczeń, bo nowy wskaźnik wysokości podstawy nie zmienił się i nadal jest niższy niż 250 %. Za okresy zatrudnienia od 21 kwietnia 1967. roku w do 31 grudnia 1971 roku przyjęto kwoty minimalnego wynagrodzenia.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
S. T.urodził się (...)Od dnia 21 września 1992 roku przyznano mu prawo emerytury górniczej. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru ustalono na podstawie zarobków osiągniętych w latach 1985, 1986,987 . Wyniósł 318,04 % i został ograniczony do 250%. W wysokości wynagrodzenia uwzględniono nagrody jubileuszowe oraz nagrody z tytułu Dnia Górnika (dowód zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 28 września 1992 roku k.6 tom I akt emerytalnych). Ubezpieczony jest również uprawniony do renty w związku z chorobą zawodową.
Dnia 1 października 2015 roku do organu rentowego wpłynął wniosek o ponowne ustalenie podstawy wymiaru świadczenia emerytalno-rentowego na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku w o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. (k. 54 akt emerytalnych) Do wniosku nie załączył druku Rp-7. Decyzją z dnia 5 listopada 2015 roku wniosek załatwiono odmownie, ponieważ ubezpieczony nie wskazał podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe przypadającej w całości lub w części po przyznaniu świadczenia.
Kolejny wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia wpłynął do organu rentowego w dniu 11 grudnia 2015 rok. Do wniosku ubezpieczony przedłożył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu wystawione przezZakład (...)wT.obejmujące lata od 1972 roku do 1984 roku i od 1988 roku do 1992 rok. Dodatkowo ubezpieczony przedłożył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu obejmujące lata od 1996 do. 2002. Organ rentowy załatwił wniosek odmownie ustalając że nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest mniejszy niż 250 % Z 20 lat. Wyniósł 244, 86 %, a z 10 lat wyniósł 21,26 %. Do decyzji załączono wyliczenie wwpw obejmujące lata od 1972 do 1991. Ubezpieczony wniosek ponowił grudnia 2016 roku domagając się ustalenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru z uwzględnieniem zarobków poprzedzających rok 1972.S. T.wKopalni (...)pracował od 21 kwietnia 1967 roku do czasu przejścia na emeryturę. Od początku zatrudnienia pracował pod ziemią na stanowisku ładowacza, młodszego górnika, górnika pod ziemią. W aktach osobowych ubezpieczonego z okresu zatrudnienia wKWK (...)zachowały się ze spornego okresu jedynie dwie stawki zaszeregowania, a mianowicie od początku zatrudnienia ubezpieczony otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 50 zł a od 1 grudnia 1968 roku stawka wynosiła 80 zł Innych danych odnośnie wysokości wynagrodzenia w tym okresie brak
Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu emerytur i rent uznając, że zlecenie wydania opinii w niniejszej jest niecelowe z uwagi na brak dokumentów w oparciu o które biegły mógłby ustalić wysokość spornego wynagrodzenia w wymaganej wysokości do zastosowania art. 110a .
Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie akt organu rentowego oraz akt osobowych ubezpieczonego z okresu zatrudnienia wKWK (...). Tym dowodom dał wiarę. Uznał, ze druki Rp-7 zawierają wszystkie składniki od których odprowadzono składki na ubezpieczenie społeczne.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Ubezpieczony domaga się przeliczenia emerytury na podstawieart. 110a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z tym przepisem wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony wart. 15, z uwzględnieniemust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru jest wyższy od poprzednio obliczonego.
Jak wskazano powyżej zachowałby się zarobki ubezpieczonego od 1972 roku do 1992 roku , a więc za okres 21 lat. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania danych o zarobkach wynikających z druku RP 7 wystawionego przezZakład (...). Z druku RP 7 wystawionego przez pracodawcę ubezpieczonego w dacie przejścia na emeryturę wynika, ze zawiera on wszystkie stałe oraz zmienne składniki wynagrodzenia ,w tym również nagrodę jubileuszową. ( nagrody jubileuszowe od 1990 roku nie stanowią podstawy wymiaru składek)Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 lat zatrudnienia wyniósł 244, 86 %.
Kopalnia nie posiada wykazu zarobków ubezpieczonego od 21 kwietnia 1967 roku do 31 grudnia 1971 roku. Biorąc pod uwagę , że w roku 1967 ubezpieczony pracował jedynie przez 8 miesięcy w kopalni, to z można przyjąć że zarobek z tego roku nie był wyższy od najmniejszego przyjętego do obliczenia wwpw z 20 lat. Ubezpieczony mógłby skorzystać z dobrodziejstwa art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku tylko wówczas, gdyby wykazał że w jednym roku przed 1972 jego zarobki wyniosły274,45%, albo w dwóch latach przed 1972 średnio po 234,23 % , w trzech latach - po 225,35%( w miejsce zarobków osiągniętych w latach 1972,1982, 1988 ) Ubezpieczony otrzymał kolejną wyższą stawkę zaszeregowania od 1 stycznia 1973 roku.
Sąd wziął pod uwagę, że w okresie od 1 grudnia 1968 roku do końca 1972 roku ubezpieczony miał taką samą stawkę zaszeregowania . Przyjmując, że w latach 1969 1970 i 1971 otrzymywał wynagrodzenie w takiej samej wysokości jak w roku 1972 , to jest w wysokości 51 380 zł( jest to założenie przyjmujące zawyżone wynagrodzenie) to i tak wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosiłby 181,58 % w roku 1971, 191,57 % w roku 1970 i 186,95% w roku 1969. W roku 1968 wynagrodzenie było o wiele niższe, bowiem przez 11 miesięcy stawka zasadnicza była niższa o 30 % od przysługującej od grudnia . Na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów nie można ustalić, że wynagrodzenie ubezpieczonego z 20 najkorzystniejszych lat z okresu podlegania ubezpieczeniu ( w tym w co najmniej z jednego roku po przyznaniu prawa do emerytury- w sprawie niniejszej od 22 września 1992 roku do daty rozwiązania stosunku pracy) przekroczyło 250%. odwołanie jako bezpodstawne oddalono. Wyrok wydano na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
(-) SSO Teresa Kalinka