Sąd Apelacyjny w Krakowie
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 536/16
Data wyroku: 2017-09-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agata Pyjas-Luty, Dariusz Płaczek, Krystian Serzysko

Sygn. akt III AUa 536/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 września 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSA Krystian Serzysko

Sędziowie:

SSA Dariusz Płaczek
SSA Agata Pyjas-Luty (spr.)

Protokolant:

st. prot. sądowy Anna Żarczyńska-Ziobro

po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. w Krakowie
sprawy z wnioskuA. M. (1)
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi wK.
o prawo do emerytury
na skutek apelacji wnioskodawcyA. M. (1)
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Wydziału VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt VII U 2282/14

o d d a l a apelację.
Sygn. akt III AUa 536/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Krakowie – VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanieA. M. (1)od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wK.z dnia 15 października 2014 r., odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, albowiem nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Sąd Okręgowy ustalił, że wnioskodawcaA. M. (1),ur. dnia (...), będący z zawodu ślusarzem, na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił 25-letni okres składkowy i nieskładkowy.A. M. (1)nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i w dniu 27 sierpnia 2014 r. złożył wniosek o przyznanie mu emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach. W okresie od 16 października 1972 r. do 30 maja 1973 r. wnioskodawca był zatrudniony w Państwowym(...)w charakterze mechanika samochodowego. W okresie zatrudnienia w tym przedsiębiorstwie wnioskodawca wykonywał bieżące remonty samochodów, będących własnością zakładu pracy, a także remonty samochodów zgłoszonych przez inne podmioty do naprawy. Prace remontowe wykonywał w kanałach. Pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. W okresie od 27 lipca 1973 r. do 16 lipca 1975 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową w(...). W okresie od 10 września 1975 r. do 12 lipca 1976 r. zatrudniony był w Wojewódzkim(...)na stanowisku kierowcy. W okresie od 1 czerwca 1976 r. do 12 sierpnia 1976 r. zatrudniony był w Spółdzielni(...)na stanowisku kierowcy. W tym okresie pracował w charakterze kierowcy samochodów ciężarowycho ciężarze powyżej 3 ton, najczęściejmarki S.. W okresie od 20 marca 1980 r. do 30 czerwca 1992 r. wnioskodawca był zatrudniony wZakładach (...)-
(...)wK.na stanowisku kierowcy. Jeździł samochodem ciężarowymmarki K.o tonażu powyżej 3,5 tony. Przewoził materiały budowlane, cement, żwir i stal. Pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
W powyższym stanie faktycznym sprawy, ustalonym w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym zwłaszcza zalegające w aktach organu rentowe świadectwa pracy i zaświadczenia, a także zeznania świadkówi wnioskodawcy, Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Powołując się na treśćart. 184w zw. zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn.: Dz. U.z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub szczególnych charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), Sąd Okręgowy podkreślił w pierwszej kolejności, iż w okresie od 16 października 1972 r. do 30 maja 1973 r. w trakcie zatrudnienia w Państwowym(...)wnioskodawca pracował w charakterze mechanika samochodowego w kanałach stale i w pełnym wymiarze czasu, a zatem wykonywał pracę wymienioną w wykazie A, Dział XIV, poz. 16, stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia. Równocześnie Sąd przyjął, że w okresach: od 10 września 1975 r. do 12 lipca 1976 r. w trakcie zatrudnienia w Wojewódzkim(...), a następnie od 1 czerwca 1976 r. do 12 sierpnia 1976 r. w trakcie zatrudnienia w Spółdzielni(...)oraz od 20 marca 1980 r. do 30 czerwca 1992 r. w czasie zatrudnienia w Zakładach
(...)wK.wnioskodawca pracował w charakterze kierowcy samochodu ciężarowego o tonażu powyżej 3,5 tony stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a zatem wykonywał pracę w szczególnych warunkach, wymienioną w wykazie A, Dział VIII, poz. 2 w/w załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy stwierdził, że doliczenie w/w okresów zatrudnienia wnioskodawcy do stażu pracy już uznanego przez organ rentowy nie dawało mu wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Dodatkowo Sąd Okręgowy wskazał, że odmówił doliczenia do stażu pracy w szczególnych warunkach okresu służby wojskowej (od 27 lipca 1973 r. do 16 lipca 1975 r.), albowiem po jej odbyciuA. M. (1)poszukiwał pracy i podjął zatrudnienie dopiero w dniu 10 września 1975 r., a zatem po przekroczeniu 30-dniowego terminu określonego w§ 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin. Reasumując Sąd uwydatnił, że choć wnioskodawca ukończył 60 lat, legitymował się ponad 25-letnim okresem składkowym i nieskładkowym oraz nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, to jednocześnie nie posiadał15 lat pracy w szczególnych warunkach, a tym samym nie spełnił wszystkich przesłanek do nabycia emerytury na podstawie art. 184 w/w ustawyo emeryturach i rentach z FUS. W konsekwencji Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy na zasadzieart. 477(

    14 )§ 1 k.p.c.
Apelację od wyroku wywiódł wnioskodawcaA. M. (1). Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, w tym:art. 184 ust. 1i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, chociaż w postępowaniu dowodowym zostało wykazane, że wnioskodawca wykonywał pracę na stanowiskach zaliczonych do uprawniających do przyznania prawa do emerytury, a nadto odbywał on służbę wojskową, która również winna podlegać zaliczeniu do stażu pracy w szczególnych warunkach. W oparciuo tak sformułowane zarzutyA. M. (1)wnosił o zmianę zaskarżonego wyrokui poprzedzającej go decyzji organu rentowego poprzez przyznanie mu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jak również zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego,w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu wywodów apelacji podniesiono, iż w ramach postępowania dowodowego przeprowadzonego przed Sądem pierwszej instancji wykazano, iż przez okres „24 lat, 5 miesięcy i 25 dni” wnioskodawca wykonywał prace na stanowiskach wymienionych w przepisach prawa jako uprawniające go do nabycia emerytury w obniżonym wieku, a mianowicie: jako mechanik samochodowy pracujący w kanałach (Państwowy(...)wK.)oraz jako kierowca pojazdów o masie całkowitej powyżej 3,5 tony (Wojewódzki(...),(...),
(...)N.H.,Zakłady (...)wK.). Jednocześnie wnioskodawca uwydatnił, że bezpośrednio przed rozpoczęciem służby wojskowej oraz niezwłocznie po jej zakończeniu podjął zatrudnienie na stanowiskach pracy zaliczanych do prac uprawniających do emerytury w obniżonym wieku z tytułu wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a więc okres pełnienia służby wojskowej winien także zostać mu zaliczony do okresów pracy świadczonej w szczególnych warunkach. Konkludując wnioskodawca stwierdził, że skoro w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji zostało przez niego wykazane wykonywanie pracy w warunkach szczególnych, które łącznie z pełnioną służbą wojskową dawało mu okres co najmniej 15 lat, to tym samym spełnił on wszelkie warunki do przyznania mu świadczenia emerytalnego w myśl art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy wnioskodawcaA. M. (1),urodzony w dniu (...), który na dzień 1 stycznia 1999 r. bezspornie wykazał 25-letni łączny okres składkowy i nieskładkowy oraz nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego, na wymienioną datę legitymuje się także co najmniej 15-letnim okresem wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a tym samym spełnia wszystkie przesłanki uprawniające do przyznania emerytury na podstawieart. 184w zw. zart. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(jednolity tekst: Dz. U. z 2017 r.,poz. 1383 ze zm.) oraz§ 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.). Z przepisów tych wynika bowiem, że prawo do emerytury na zasadach w nich określonych, po spełnieniu przesłanki wieku, nabywa ubezpieczony, który na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się łącznym stażem pracy wynoszącym w przypadku mężczyzn 25 lat, w tym co najmniej 15-letnim okresem zatrudnienia w szczególnych warunkach przy pracach wymienionych w wykazie A, stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia Rady Ministrów oraz nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w takim funduszu na dochody budżetu państwa.
W powyższym kontekście w pierwszej kolejności godzi się zauważyć, że już w ramach postępowania administracyjnego w poczet stażu pracy w szczególnych warunkach organ rentowy zaliczył wnioskodawcy 9 miesięcy, przypadających w okresie zatrudnienia wprzedsiębiorstwie (...)od 23 listopada 1976 r. do 22 sierpnia 1977 r. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony (k. 23 i k. 96 a.r.). Stąd też do uzyskania wymaganych 15 lat takiej pracy brakowało mu 14 lat i 3 miesiące, podczas gdy wszystkie okresy zatrudnienia uznane przez Sąd Okręgowy za pracę w warunkach szczególnych wyniosły jedynie 13 lat, 9 miesięcy i 1 dzień. Biorąc pod uwagę to, że zsumowanie stażu uwzględnionego przez organ rentowy z okresami uznanymi przez Sąd pierwszej instancji nie dawałoby wnioskodawcy wymaganych 15 lat pracy w warunkach szczególnych (a wyłącznie 14 lat, 6 miesięcy i 1 dzień), niespornym było, że uzyskanie przezA. M. (1)prawa do emerytury w wieku obniżonym byłoby możliwe tylko po doliczenia mu w poczet stażu pracy w warunkach szczególnych okresu zasadniczej służby wojskowej, jaką odbywał w(...)od 27 lipca 1973 r. do 16 lipca 1975 r. (1 rok, 11 miesięcy i 21 dni – k. 18 a.r.). Mając na względzie to, iż zgodnie z utrwalonym w tym zakresie poglądem judykatury, dla kwalifikacji okresu zasadniczej służby wojskowej jako okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, należy stosować regulacje prawne obowiązujące w okresie odbywania tej służby (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 2013 r., I UK 544/12), w pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że w przedmiotowym okresie (1973-1975) szczególne uprawnienia żołnierzy odbywających zasadniczą służbę wojskową regulował art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony (Dz. U. Nr 44, poz. 220 ze zm.) oraz – wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 108 ust. 4 tej ustawy - przepisyrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin(Dz. U. Nr 44, poz. 318 ze zm.). W ramach powyższych unormowań usankcjonowano zasadniczo dwie sytuacje, umożliwiające zaliczenie okresu czynnej służby wojskowej w poczet stażu pracy w warunkach szczególnych. Pierwsza z nich dotyczyła żołnierza, który w chwili powołania do służby był zatrudniony w szczególnych warunkach i po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej powrócił do tego zatrudnienia w przepisanym terminie. Jak bowiem stanowił § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym na dzień zakończenia odbywania przez wnioskodawcę służby wojskowej, „żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych w § 2-4” (w tym m.in.:w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia ze służby wojskowej zgłosił swój powrót do zakładu pracy), „wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie”. Druga możliwość doliczenia do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu odbywania czynnej służby wojskowej została uregulowana w ramach § 7 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, żołnierzowi, który z ważnych przyczyn nie podjął poprzedniego zatrudnienia albo przed powołaniem do służby nie był zatrudniony, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień określonych w § 5 ust. 1, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia ze służby wojskowej zgłosił do urzędu właściwego terenowego organu administracji państwowej wniosek o skierowanie do pracy i na podstawie tego skierowania podjął pracę albo podjął pracę w tym terminie bez skierowania tego urzędu.
W świetle dokumentacji zalegającej w aktach niniejszej sprawy niespornym zaś było, iż bezpośrednio przed powołaniem do służby wojskowej tj.: w okresie od 1 czerwca 1973 r. do 26 lipca 1973 r.A. M. (1)podlegał ubezpieczeniu rolniczemu (w toku postępowania przed organem rentowym na okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym swoich rodziców wnioskodawca przedłożył własne oświadczenie oraz pisemne zeznania dwóch świadków - k. 11-13 a.r.), a zatem nie pozostawał w zatrudnieniu w szczególnych warunkach jako mechanik pracujący w kanałach remontowych, albowiem stosunek pracy, jaki łączył go z Państwowym(...)został rozwiązany z dniem 30 maja 1973 r. czyli ponad 1,5 miesiąca przed rozpoczęciem odbywania służby wojskowej (k. 17 a.r.). Zaistniały stan rzeczy wykluczał zatem jednoznacznie w odniesieniu do wnioskodawcy możliwość doliczenia mu okresu odbywania służby wojskowej do stażu pracy w warunkach szczególnych na podstawie § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin. Co więcej, w przypadku wnioskodawcy brak było również podstaw do zaliczenia mu okresu służby wojskowej w poczet stażu pracy w warunkach szczególnych na mocy § 7ust. 1 powołanego rozporządzenia, skoro w ciągu 30 dni po zakończeniu służby wojskowej (tj. w okresie od 17 lipca 1975 r. do 15 sierpnia 1975 r.) nie zgłosił się on do urzędu właściwego terenowego organu administracji państwowej z wnioskiem o skierowanie do pracy ani też nie podjął pracy w tym terminie bez skierowania tego urzędu, lecz dopiero z dniem 10 września 1975 r. Jak bowiem zeznał sam wnioskodawca, po zakończeniu służby wojskowej samodzielnie (bez zwracania się do właściwego urzędu) poszukiwał pracy, chcąc zmienić zawód (w tym czasie – tak jak bezpośrednio przed podjęciem służby wojskowej – pracował w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, a zatem podlegał ubezpieczeniu rolniczemu). Okoliczność, że w wyznaczonym terminie 30 dni od zakończenia służby wojskowej wnioskodawca jedynie poszukiwał pracy (tj. zatrudnienia w szczególnych warunkach) w żadnej mierze nie stanowiła jednak przewidzianego przepisami w/w rozporządzenia wyjątku, uzasadniającego doliczenie okresu tejże służby do stażu pracy w warunkach szczególnych.
W konsekwencji jakichkolwiek wątpliwości nie mogło budzić przyjęcie, że skoro na gruncie obowiązujących w spornym okresie unormowań prawnych okres odbytej przez wnioskodawcę czynnej służby wojskowej nie podlegał zaliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie (§ 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r.), to tym samym nie mógł zostać mu doliczony do stażu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym na podstawie art. 184 w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 r.,II UZP 6/13oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 24 listopada 2009 r., II UK 215/09 OSNP 2011 nr 15-16, poz. 219; z dnia 9 marca 2010 r., I UK 333/09; z dnia 24 maja 2012 r., II UK 265/11; z dnia 17 maja 2012 r., I UK 399/11;z dnia 6 lutego 2014 r., II UK 349/12 i z dnia 5 sierpnia 2014 r., I UK 442/13).Nie sposób również zgodzić się z wnioskodawcą, iż już sam w sobie fakt odbywania czynnej służby wojskowej czy też wykonywania w jej ramach pracy kwalifikowanej jako praca w warunkach szczególnych uzasadnia doliczenie tego okresu do wymaganego 15-letniego stażu pracy w warunkach szczególnych. O tym czy okres takiej służby podlega zaliczeniu w poczet pracy w warunkach szczególnych nie decyduje bowiem rodzaj pracy wykonywanej w trakcie służby wojskowej, ale to czy ubiegający się o takie doliczenie spełnia przesłanki usankcjonowane w ramach przywoływanegorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin. Jak już zaś wskazano powyżej, w przypadku wnioskodawcy nie doszło do realizacji warunków takiego zaliczenia zarówno na gruncie§ 5 ust. 1, jak i w ramach§ 7 ust. 1przedmiotowego rozporządzenia. W powyższym kontekście zauważyć również trzeba, że z samej istoty okres zasadniczej służby wojskowej nie jest okresem zatrudnienia i nawet ustawa o powszechnym obowiązku obrony okresu tego nie zrównuje z zatrudnieniem, a jedynie nakazuje zaliczyć okres zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie określonych uprawnień. Z drugiej strony okres zasadniczej służby wojskowej nie pozostaje poza regulacją prawa ubezpieczeń społecznych, z tym tylko, że jako okres składkowy (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Tylko żołnierzy zawodowych ustawa o emeryturach i rentach z FUS uważa za pracowników zatrudnionych w szczególnym charakterze (art. 32 ust. 3 pkt 6). Skoro jednak regulacja ta obejmuje tylko żołnierzy zawodowych, to ten krąg podmiotowy jest zamknięty, zwłaszcza, że w niniejszej sprawie nie chodzi o pracę w szczególnym charakterze, ale o zatrudnienie w szczególnych warunkach. Nie każda zaś zasadnicza służba wojskowa ze względu na jej charakter może być porównywalna z pracą w szczególnych warunkach, a jeśli nawet, to rozwiązanie takie musiałoby być wyraźne i mające uzasadnienie w indywidualnej specyfice służby (tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2006 r., III UK 5/06, OSNP 2007/7-8/108). Pozytywnej regulacji stwierdzającej, że okres zasadniczej służby wojskowej jest okresem pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie ma wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Ujęcie w nim tylko żołnierzy zawodowych (§ 10), tak jak w ustawie o emeryturach i rentach z FUS (art. 32 ust. 3 pkt 6), świadczy o regulacji zamkniętej i wyklucza lukę prawną. Reasumując podkreślić należy, że nie każda zasadnicza służba wojskowa jest traktowana jako okres zatrudnienia w szczególnych warunkach uprawniający do emerytury na podstawie art. 32 w zw. z art. 184 w/w ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Oczywistym było zatem, że bez równoczesnej realizacji po stronieA. M. (2)szczegółowych uwarunkowań przewidzianych w ramachrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 r. w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin, nie było możliwym przyjęcie, że okres odbytej przez niego zasadniczej służby wojskowej podlegał wliczeniu do okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, od którego zależy prawo do emerytury w wieku obniżonym w myślart.184w zw. z art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 czerwca 2016 r., III AUa 358/16).
Niemożność uwzględnienia wnioskodawcy jako pracy w warunkach szczególnych okresu odbywania czynnej służby wojskowej wykluczała przy tym potrzebę dokonywania oceny trafności zaliczenia przez Sąd Okręgowy w poczet pracy w warunkach szczególnych pozostałych czterech okresów zatrudnienia wnioskodawcy (tj. zatrudnienia: w Państwowym(...)od 16 października 1972 r. do 30 maja 1973 r. – 7 miesięcy i 16 dni; w Wojewódzkim(...)od 10 września 1975 r. do 31 maja 1976 r. - 8 miesięcy i 21 dni; wSpółdzielni (...)od 1 czerwca 1976 r. do 12 sierpnia 1976 r. – 1 miesiąc i 12 dni oraz w Zakładach
(...)wK.od 20 marca 1980 r. do 30 czerwca1992 r. – 12 lat, 3 miesiące i 12 dni), skoro nawet łącznie z uznanym przez organ rentowy okresem 9 miesięcy okresy te wynosiły jedynie 14 lat, 6 miesięcy i 1 dzień. Nawet bowiem zaliczenie wnioskodawcy wszystkich czterech w/w okresów zatrudnienia do pracy w szczególnych warunkach (13 lat, 9 miesięcy i 1 dzień) nie powodowałoby, żeA. M. (1)posiadałby wymagany 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach. Tak zaś jak trafnie w wyroku z dnia 23 września 2015 r. (III AUa 42/15) uwydatnił Sąd Apelacyjny w Łodzi, stwierdzenie niespełnienia jednej z przesłanek warunkujących nabycie wnioskowanego prawa o emeryturę, wyklucza możliwość badania spełnienia pozostałych przesłanek czy pozostałych okresów, zgłoszonych jako okresy wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Skoro zatem w sprawach dotyczących przyznania emerytury sąd ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku ustalać tylko niektórych przesłanek warunkujących prawo do świadczenia (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 grudnia 1998 r., I PKN 434/97, OSNP 1998 nr 21, poz. 627; z dnia 23 lutego 1999 r., I PKN 597/98, OSNP 2000, nr 8, poz. 301; z dnia 12 stycznia 2005 r., I UK 160/04, OSNP 2005, nr 16, poz. 255 i z dnia 9 października 2006 r., II UK 65/06, OSNP 2007, nr 19 - 20, poz. 298 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2012 r., III AUa 1565/11), to tym samym bezprzedmiotowe było snucie rozważań, co do pozostałych czterech spornych okresów pracy wnioskodawcy.
Kierując się rozważaniami dokonanymi powyżej, w ślad za organem rentowym uznać zatem należało, iż w ramach posiadanych na dzień 1 stycznia 1999 r. 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych wnioskodawca nie udowodnił posiadania co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych (całkowicie nieuprawnione okazały się zatem twierdzenia wnioskodawcy jakoby w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji wykazał, iż przez okres „24 lat, 5 miesięcy i 25 dni” wykonywał pracę na stanowiskach wymienionych w przepisach prawa jako uprawniające go do nabycia emerytury w obniżonym wieku). Tym samym – tak jak słusznie przyjął to sąd Okręgowy – w przypadku wnioskodawcy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do uzyskania przez niego prawa do emerytury w wieku obniżonym,o których stanowiart. 32w zw. zart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychoraz§ 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionychw szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny na zasadzieart. 385 k.p.c.oddalił apelację jako nieuzasadnioną.