Sąd Okręgowy w Koninie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II Ka 81/17
Data wyroku: 2017-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Cytrowski

Sygn. akt II Ka 81/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
7 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Waldemar Cytrowski
Protokolant: st. sekr. sąd. Arleta Wiśniewska
przy udziale oskarżyciela publicznegoM. Ł.z(...)Skarbowego wP.
po rozpoznaniu 7.04.2017 r.
sprawyM. I. (1)
oskarżonego o przestępstwo zart. 65§3 kksw zw. zart. 9§1 kks
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Turku z 22.12.2016 r. sygn. akt II K 348/16

1
Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy.

2
Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, tj. wydatki w kwocie 50 zł i opłatę w kwocie 2000 zł.

Waldemar Cytrowski
Sygn. akt II Ka 81/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z 22.12. 2016r. w sprawie o sygn. akt II K 348/16 Sąd Rejonowy w Turku uznał oskarżonegoM. I. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 65§1 i 3 kksw zw. zart. 9§1 kksi za to na podst.art. 65§3 kksskazał go na karę grzywny w liczbie 200 stawek dziennych po 100 zł (k. 235).
Apelację wniósł obrońca, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia (k. 255-266).
W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja nie jest zasadna.
Błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Żadnego jednak z tych błędów nie popełnił Sąd I instancji. Sąd ten bowiem nie tylko przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, ale też w oparciu o wskazane wart. 7 kpkkryteria prawidłowo je ocenił i z oceny tej wywiódł jedyny logiczny wniosek, że oskarżony popełnił zarzucane mu przestępstwo skarbowe. Sąd I instancji w prawidłowo sporządzonym, a więc spełniającym wymogi zart.424 kpkuzasadnieniu wykazał dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego oraz dlaczego za wiarygodne uznał pierwsze zeznania świadkaP. S.oraz policjantaM. K.. Sąd odwoławczy w pełni tę ocenę podzielając, by jej tu ponownie nie przytaczać, powołuje się na nią, czyniąc z niej integralną część niniejszego uzasadnienia. Ustalona zatem przez Sąd wersja zdarzenia przy wykazaniu niewiarygodności wersji przedstawionej przez oskarżonego, jeżeli tylko nie opiera się na ocenach dowolnych i jest logicznie poprawna czyni zarzut błędu w ustaleniach faktycznych bezzasadnym, natomiast uzasadnienie takiego zarzutu opiera się na ocenach dowolnych. Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Ze złożonych przez świadkaP. S.17.01.2015 r. zeznań wprost wynika, iż nie tylko przyznał się do popełnienia przestępstwa wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymM. I., ale nadto zeznał, iż to właśnie „M.skontaktował się z kierowcąf., który przywiózł tytoń”. Do współdziałania z oskarżonymM. I.przyznał się również w złożonych tego samego dnia zeznaniach świadekR. P..
Pomówienie jest jednym z rodzajów wyjaśnień osoby zainteresowanej wynikiem procesu. Istnieją dwa rodzaje pomówień. Do pierwszego z nich należą te pomówienia, w których współoskarżony, zapierając się własnej winy pomawia inną osobę, przeważnie współoskarżonego o popełnienie przestępstwa. Do drugiego należy pomówienie, które umownie określić można jako pomówienie złożone. Zachodzi ono wtedy, gdy oskarżony przyznaje się do winy, twierdząc jednocześnie, że także inna osoba ( z reguły współoskarżony) brała udział w przestępstwie, które jest przedmiotem osądu w danej sprawie. W jednej i drugiej sytuacji wspomniany dowód jest dowodem, który ze względu na zainteresowanie osoby pomawiającej powinien być poddany szczególnie wnikliwej ocenie z jednoczesnym rozważeniem, czy istnieją dowody potwierdzające bezpośrednio lub choćby pośrednio wyjaśnienia pomawiającego, a nadto czy wyjaśnienia te są logiczne i nie wykazują chwiejności albo czy nie są wręcz nieprawdopodobne ( wyrok z 6.02.1970 r. IV KR 249/69, OSNKW 1970,z. 4-5, poz. 46). Pomówienie współoskarżonego -nawet następnie odwołane- może być dowodem winy, jeżeli spełnia odpowiednie warunki. Przede wszystkim dowód taki podlega szczególnie wnikliwej i ostrożnej ocenie ze strony sądu, który powinien zbadać, czy tego rodzaju pomówienie jest zgodne z doświadczeniem życiowym, logiką zdarzeń oraz znajduje oparcie w innych dowodach. Taką analizę zeznań świadkaP. S.przeprowadził sąd pierwszej instancji. Sąd dokonał bowiem swobodnej oceny tych zeznań, w szczególności w oparciu o kryterium doświadczenia życiowego.P. S.nie miał bowiem żadnego interesu w tym aby fałszywie pomówić kolegę. Dlatego gdyby w rzeczywistości nie współdziałał w popełnieniu przestępstwa skarbowego z oskarżonymM. I., to po przedstawieniu mu zarzutu popełnienia tego przestępstwa wspólnie i w porozumieniu zM. I.od razu zaprzeczyłby udziałowiM. I.we wspólnym popełnieniu tego przestępstwa. Nie tylko tego nie zrobił, ale nadto sprecyzował na czym polegało zachowanie współsprawcy. Jako sprzeczną z doświadczeniem życiowym należało również ocenić wersję przedstawioną przez świadkaP. S.na rozprawie. W oparciu bowiem o to kryterium oceny dowodów można zasadnie przyjąć, iż zabranie na realizację przestępstwa kolegi i nie poinformowanie go o tym, w kontekście opisanego przez świadkaM. K.zachowania sprawców jest całkowicie niewiarygodne. Świadek zresztą nie potrafił wyjaśnić dlaczego podczas pierwszego przesłuchania obciążył oskarżonego. Pomówienie oskarżonego przez świadkaP. S.znajduje nadto oparcie w wyjaśnieniachR. P.i zeznaniach policjantaM. K., który szczegółowo opisał sposób poruszania się pojazdów i zachowania się poszczególnych współsprawców.
W szczególności z zeznań tych wynika, iż oskarżony realizował czynności, które uzupełniały czynności realizowane przez pozostałych współsprawców.
Z ww. wywodu wynika również, iż Sąd I instancji nie naruszył też przepisów postępowania, w tymart. 7 kpki5§2 kpk. Sąd dokonał bowiem swobodnej oceny dowodów, w oparciu o którą zasadnie przyjął, iż nie zachodzą żadne wątpliwości w zakresie sprawstwa oskarżonego, co wprost znalazło odzwierciedlenie w spełniającym wymogiart. 424 kpkuzasadnieniu.
Nie jest również zasadny wskazany w pkt. 1a apelacji zarzut obrazy prawa materialnego. Oskarżonemu bowiem zostało przypisane przewożenie tytoniu do palenia, tj. wyrobu tytoniowego a nie suszu tytoniowego. Z ustaleń wynika przecież, iż sprawcy przewozili pocięty tytoń do palenia – art. 98 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 oraz art. 99 a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym .
Niewspółmierność kary jest pojęciem ocennym i z powodu niedookreśloności kryteriów „ współmierności” występuje często. Zmiana więc w zakresie wymiaru kary jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy jest on tak rażąco błędny, że nie może zostać utrzymany, a więc kiedy kara w powszechnym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Dlatego, aby orzekane kary były odbierane jako sprawiedliwe sąd powinien kierować się wskazaniami zawartymi wart. 12§2 kks,art. 13§1 kksiart. 23§3 kks. Orzeczenie kary grzywny w liczbie 200 stawek dziennych po 100 zł oscyluje bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a zatem nie może być oceniane jako rażąco niewspółmiernie surowe. Stanowi natomiast realną dolegliwość kary. Przy ocenie wysokości orzeczonej kary grzywny nie można też abstrahować od kwot uiszczonych z tytułu grzywien w ramach dobrowolnego poddania się odpowiedzialności przez współsprawców.
Wobec treści wyroku podstawę prawną orzeczenia o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze stanowiłart. 636§1 kpk.
Waldemar Cytrowski