Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 474/17
Data wyroku: 2017-07-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Krzysztof Ficek, Małgorzata Peteja-Żak, Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Wyrok łączny
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 474/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia21 lipca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Małgorzata Peteja-Żak
Sędziowie SSO Kazimierz Cieślikowski (spr.)
SSO Krzysztof Ficek
Protokolant Kamil Koczur
po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r.
przy udziale Katarzyny Preidl Prokuratora Prokuratury Rejonowej
G.wG.

sprawy skazanegoŁ. B.ur. (...)wK.
synaR.iG.
o wydanie wyroku łącznego
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 31 marca 2017 r. sygnatura akt III K 86/17
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 440 kpk
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Gliwicach.
Sygn. akt VI Ka 474/17

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach z wniosku skazanegoŁ. B.prowadził postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego, obejmującego kary orzeczone wobec tego skazanego prawomocnymi wyrokami. W wyroku łącznym z dnia 31 marca 2017 r. Sąd I instancji uznał, że zachodzą podstawy do orzeczenia wobec skazanego łącznej kary pozbawienia wolności.
Stosując przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd połączył kary pozbawienia wolności orzeczone dwoma wyrokami Sądu Rejonowego w Gliwicach: z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn akt IX K 459/13 (7 miesięcy) i z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn akt III K 1378/13 (1 rok warunkowym zawieszeniem wykonania kary). Łącząc te kary Sąd I instancji orzekł wobec skazanego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy. Umorzył Sąd postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego odnośnie kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach sygn akt IX K 2024/04 i odnośnie kar grzywny, orzeczonych tym samym wyrokiem oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach sygn akt IX K 459/13.
Skazanego Sąd zwolnił od ponoszenia kosztów postępowania, którymi obciążył Skarb Państwa.
Od powyższego wyroku Sądu Rejonowego apelację na niekorzyść skazanego wniósł oskarżyciel publiczny. Stawiając zarzuty obrazy prawa materialnego a toart. 4 kkiart. 86 kkwniósł o zmianę wyroku poprzez wskazanieart. 4 § 1 kkw podstawie rozstrzygnięcia oraz orzeczenie wobec skazanego kary łącznej na zasadzie kumulacji tj. w wymiarze 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest częściowo zasadna. Sąd I instancji objął swoimi rozważaniami wszystkie kary orzeczone wobec skazanego i figurujące w tak zwanej karcie karnej, którą Sąd I instancji wówczas dysponował. Wyroki te opisał w komparycji. Poza zakresem rozważań Sądu I instancji znalazł się wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2017 r. sygn akt IX K 515/16 skazującyŁ. B.na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i karę 2 lat ograniczenia wolności, choć wyrok ten był prawomocny w czasie rozprawy w przedmiocie wydania wyroku łącznego w niniejszej sprawie od ponad miesiąca. Powodem było to, że wspomniany wyrok nie mógł być już uwidoczniony w informacji KRK, którą Sąd I instancji dysponował, choć wykorzystanie urządzeń ewidencyjnych Sądu Rejonowego w Gliwicach, krótko przed rozprawą o wydanie wyroku łącznego, pozwoliłoby na uzyskanie tej informacji, która musiałaby wpłynąć na rozstrzygnięcie.
Badanie wyroku łącznego pod kątem zarzutów odwoławczych pozwoliło na ocenę, że wyrok Sądu I instancji jest wadliwy w stopniu rażącym i zachodzi potrzeba przeprowadzenia przewodu sądowego w całości.
Nie jest trafny zarzut obrazyart. 4 kk, który podniósł apelujący. W ocenie Sądu Okręgowego nie ma obowiązku powoływania się na przepisart. 4 § 1 kkw sytuacji, gdy Sąd stosuje przepisy ustawy obowiązującej poprzednio. Trzeba bowiem zauważyć, że w każdej sytuacji, gdy nastąpiła zmiana prawa materialnego sąd musi ten przepis zastosować, czyli wziąć go pod uwagę. Każdorazowo w takiej sytuacji będzie sąd musiał przeprowadzić rozważania, czy ustawa obowiązująca poprzednio nie była dla sprawcy względniejsza. Jeżeli jednak sąd dojdzie do przekonania, że zastosuje ustawę w brzmieniu obowiązującym poprzednio, powinien to wskazać w treści rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie tak uczynił.
Drugi zarzut odwoławczy oskarżyciela publicznego jest zasadny.
Sąd I instancji, jakkolwiek zastosował przepisy ustawy poprzednio obowiązującej, to ukształtował karę łączną przy zastosowaniu reguły redukcyjnej o której mówiart. 89 § 1 b kkw brzmieniu obowiązującym obecnie. Przepisu tego nie było wkodeksie karnymw brzmieniu obowiązującym w dniu 30 czerwca 2015 r. I choć Sąd I instancji powołał się na autorytet Sądu Najwyższego, to Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie bynajmniej nie przekonał.
Sąd I instancji w istocie żadnego argumentu przemawiającego za tym, by zastosować konglomerat ustaw (ustawę nową i ustawę obowiązującą poprzednio), nie przedstawił. Zapewne więc, Sąd I instancji w pełni zaaprobował stanowisko Sądu Najwyższego, zaprezentowane w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn akt V KK 103/16. Niemniej, zapoznanie się z argumentacją tam zaprezentowaną, nie przekonało Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu Okręgowego nic tu do rzeczy nie ma przepis art. 19 ust 2 ustawy nowelizującej. Jest on jedynie podstawą redukcji kary łącznej orzeczonej w wyroku łącznym wydanym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Zrozumiałe jest wprawdzie stanowisko, by kara łączna orzeczona w wyroku łącznym wydanym po dniu wejścia w życie ustawy, choć łącząca kary orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, nie przekraczała górnej granicy wyznaczonej przez przepisy dziś obowiązujące, to jednak nie powód, by w jednym wyroku łącznym, stosować jednocześnie i ustawę nową i ustawę obowiązującą poprzednio.
Trzeba też stwierdzić, że wspomniany wyrok Sądu Najwyższego doczekał się glosy krytycznejJ. M.. Także Sąd Najwyższy w innym swoim judykacie a mianowicie w postanowieniu z dnia 16 lutego 2017 r sygn akt II KK 347/16 stanął na stanowisku, że nie wolno stosować jednocześnie ustawy nowej i ustawy poprzednio obowiązującej.
Na takim też stanowisku, zbieżnym ze stanowiskiem prokuratora, zawartym w apelacji, stoi też Sąd Okręgowy.
Jednakże samo stwierdzenie uchybienia w postaci obrazy przepisu prawa materialnego nie wyczerpuje wszystkich zagadnień związanych z wydaniem wyroku łącznego w tej sprawie.
Trzeba stwierdzić, że pochopnie Sąd I instancji przyjął, że korzystniejsze dla skazanego będzie stosowanieustawy kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym poprzednio. Skoro bowiem poza ramami kary łącznej orzeczonej w zaskarżonym wyroku łącznym znalazła się kara orzeczona w wyroku z dnia 28 września 2016 r. to oczywiście podlegałaby ona odrębnemu wykonaniu. Zapewne Sąd I instancji stoi na stanowisku, że mechanizm redukcyjny zart. 87 § 1 kkjest mimo wszystko dla skazanych niekorzystny, jednak nie zmienia to faktu, że kara orzeczona w wyroku z dnia 28 września 2016 r. podlega wykonaniu. Wreszcie kolejny wyrok wobec skazanegoŁ. B., prawomocny przed rozprawą przed Sądem I instancji całą koncepcję Sądu I instancji burzy. Wymusza on bowiem wydanie kolejnego wyroku łącznego, zapewne przy zastosowaniu wspomnianego mechanizmu redukcyjnego zart. 87 § 1 b kk.
Te względy zaważyły na konieczności przeprowadzenia przewodu sądowego w całości na nowo. Sąd I instancji w postępowaniu ponownym ma obowiązek uwzględnić zapatrywanie prawne Sądu Okręgowego wyrażone w niniejszym wyroku a dotyczące zakazu jednoczesnego stosowania ustawy nowej i ustawy obowiązującej poprzednio. Rozważy jednak Sąd I instancji samodzielnie inny problem prawny a mianowicie kwestię czy kara orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 18 kwietnia 2014 r. sygn akt IX K 459/13 mieści się w pojęciu kary o której mówiart. 85 § 2 kk.