Sąd Apelacyjny w Katowicach
III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: III AUa 958/17
Data wyroku: 2017-07-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Pierzycka-Pająk, Beata Torbus, Ewelina Kocurek-Grabowska

Sygn. akt III AUa 958/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 lipca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w KatowicachIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący

SSA Maria Pierzycka - Pająk

Sędziowie

SSA Ewelina Kocurek - Grabowska (spr.)
SSO del. Beata Torbus

Protokolant

Beata Kłosek

po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017r. w Katowicach
sprawy z odwołaniaW. I.(W. I.)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
o prawo do emerytury
na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wB.
od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w Bielsku-Białej z dnia 1 lutego 2017r. sygn. akt VI U 551/16

oddala apelację.
/-/SSO del. B.Torbus /-/SSA M.Pierzycka-Pająk /-/SSA E.Kocurek-Grabowska

Sędzia Przewodniczący Sędzia
Sygn. akt III AUa 958/17

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 listopada 2014r. Zakład Ubezpieczeń SpołecznychwB.odmówił ubezpieczonemuW. I.prawado obliczenia emerytury na podstawieart. 55w związku zart. 26 ustawy z dnia17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ponieważ ubezpieczony pobierał wcześniej przyznaną emeryturę.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony, domagając się jej zmiany, poprzez obliczenie emerytury na podstawie art. 26 ustawy emerytalnejprzy zastosowaniu art. 55 tejże ustawy.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania wywodząc, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .
Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej wyrokiem z dnia 10 marca 2015r. zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznałW. I., poczynającod dnia 1 października 2014r., emeryturę obliczoną na podstawie art. 55 w zw.z art. 26 ustawy emerytalnej.
Od powyższego wyroku organ rentowy wniósł apelację.
Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 11 lutego 2016r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu - Sądowi Pracyi Ubezpieczeń Społecznych w Bielsku-Białej do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Apelacyjny wskazał, że w toku ponownego postępowania konieczna będzie przede wszystkim ocena, czyW. I.spełnia przesłanki do uzyskania emerytury, o przyznanie której wnosił we wnioskuz dnia 29 października 2014r.
W razie uzyskania pozytywnej odpowiedzi, Sąd dopiero będzie mógł rozważyć możliwość zastosowania art. 55 w zw. z art. 26 ustawy o emeryturach i rentach.
Ponadto, Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że do rozważenia pozostaje kwestia rozumienia pojęcia zawartego w art. 55 ustawy, tj. „kontynuowania ubezpieczenia emerytalnego i rentowego po osiągnięciu przewidzianego w tym przepisie wieku emerytalnego” i w tym celu zalecił dokonanie oceny zawartej przez strony umowy zlecenia.
Wyrokiem z dnia 1 lutego 2017r., sygn. akt VI U 551/16, Sąd Okręgowyw Bielsku–Białej zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału wB.w ten sposób, że przyznałW. I.prawo do emerytury z powszechnego wieku z dniem 1 października 2014r.i zobowiązał organ rentowy do obliczenia wysokości emerytury na podstawieart. 55 w związku z art. 26 ustawy i pomniejszenia jej podstawy zgodnie z art. 25 ust. 1 b ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Sąd Okręgowy ustalił,iż ubezpieczonyW. I.,urodzony w dniu (...), decyzją ZUS z dnia 5 sierpnia 1994r. miał przyznane prawo do wcześniejszej emeryturyod dnia 1 września 1994r. Wypłata emerytury została zawieszona z powodu kontynuacji zatrudnienia. W dniu 13 września 1994r. ubezpieczony przedłożył świadectwo pracy i decyzją ZUS z dnia 5 października 1994r. podjęto wypłatę świadczenia.
W dniu 29 grudnia 2014r. ubezpieczony złożył wniosek o emeryturęz powszechnego wieku, domagając się jej wyliczenia w trybie art. 55ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Do wniosku ubezpieczony dołączyłumowę zlecenia obejmującą okres od 22 września 2014r. do 29 września 2014r. Zaskarżoną decyzją Zakład odmówił przeliczenia w oparciu o wyżej wymieniony przepis.
Pismem z dnia 16 lutego 2015r. Zakład poinformował, że wysokość hipotetycznego świadczenia wyliczona na podstawie art. 55 w zw. z art. 26 ustawyz dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS wynosiłaby 6.812,52 zł i jest wyższa od dotychczasowo pobieranego świadczenia. Z kolei pismem z dnia 22 lutego 2016r. Zakład poinformował, że wysokość hipotetycznej emerytury, wraz z dodatkiem rolnym, po dokonaniu pomniejszeń zgodnie z art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej, wynosi 3.595,70 zł.
Powyższe ustalenia Sąd Okręgowy uznał za bezsporne.
Na okoliczności dotyczące potrzeby, charakteru zawartej umowy zleceniai sposobu jej wykonania Sąd ustalił, że syn ubezpieczonegoJ. I.prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług instalacyjno-sanitarnych(...)i posiada sklepy, gdzie prowadzi tę działalność i ponadto wykonuje usługi instalacyjne u klientów. Współpracuje zfirmą (...)zK.od kilkunastu lat.Od tej firmy w nagrodę otrzymał wyjazd do Grecji na wyspęK.na 7 dni. Z uwagi,że była możliwość wykupu jeszcze jednego miejsca,J. I.wykupił je żonie. Wylot do Grecji był zK.w sobotę w dniu 20 września 2014r., a powrót w dniu 27 września 2014r.
Zgodnie z ustaleniami Sądu,J. I.jeszcze przed wylotem chciał zabezpieczyć odbiór gotówki z kasy sklepu przed jego zamknięciem, bo już kiedyś przed kilku laty miał przykre zdarzenie - do sklepu po godz. 17.00 weszły 4 osobyi ukradły gotówkę z kasy. W związku z tym postanowił, że ojciec podczas jego nieobecności będzie odbierał gotówkę z kasy sklepu przed jego zamknięciem i będzie ona zdeponowana u niego w domu, a na drugi dzień gotówka ta miała być przekazana pracownikom sklepu, którzy te pieniądze mieli wpłacić do banku. W sklepie najwięcej gotówki było przed 18.00, bo do sklepu przychodzili jeszcze wykonawcy - instalatorzy, którzy przekazywali pieniądze za wykonaną pracę i zakupiony towar. Ponadto, ubezpieczony miał nadzorować pracowników i mówić klientom,że nie ma syna.
W dniu 19 września 2014r., jeszcze przed wyjazdem do Grecji, syn ubezpieczonegoJ. I.zwany w umowie zleceniodawcą zawarł z ojcemW. I.zwanym zleceniobiorcąumowę zlecenie Nr (...).Sąd zwrócił uwagę na występujący w umowie błąd, dotyczący daty jej zawarcia, wskazując, że nie mogła być podpisana w dniu 22 września 2014r. Strony nie zwróciły uwagi na ten błąd.
Jak ustalił Sąd Okręgowy, w § 1 umowy postanowiono, że zleceniodawca zleca, a zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania czynności polegających na dozorzew firmie pod nieobecność właściciela, w § 2 określono, że zlecenie będzie wykonane od dnia 22 września 2014r. do 30 września 2014r., w § 3 podano, że za wykonanie zlecenia zleceniobiorca otrzyma wynagrodzenie w kwocie 150 zł brutto. W § 4 określono, że zleceniobiorca zobowiązuje się do wykonania osobiście zlecenia.
Zgodnie z zawartą umową,W. I.zabierał pieniądze ze sklepupo jego zamknięciu i przechowywał je w domu, a potem, na drugi dzień przekazywał pracownikom, którzy zanosili je do banku.
W. I.został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia w ramach umowy zlecenia u płatnika składek(...)w okresieod 22 września 2014r. do 29 września 2014r.
Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał w oparciu o przeprowadzone dowody w postaci korespondencji elektronicznej dotyczącej wyjazdu, dowodówz przesłuchania świadkaJ. I.oraz ubezpieczonego oraz pisma ZUSz dnia 17 października 2016r. W powyższym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaJ. I.i ubezpieczonego, uznając te zeznania za spójne, logicznei korespondujące z pozostałym materiałem dowodowym, m.in. korespondencją mailową dotyczącą wyjazduJ. I.z żoną do Grecji.
Wobec dokonanych ustaleń faktycznych, Sąd Okręgowy uznał, że odwołanieW. I.zasługuje na uwzględnienie.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy, przytaczając treśćart. 27 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychwskazał, że ubezpieczony,ur. w dniu (...), składając w dniu 29 października 2014r. wniosek o przyznanie prawa do emerytury, miał skończone 76 lat. Zatem, spełniał przesłanki do przyznania mu prawa do emerytury z powszechnego wieku.
Odnosząc się z kolei do kwestii prawa ubezpieczonego do wyliczenia emerytury w oparciu o treść art. 55 ustawy emerytalnej w zw. z art. 26 tej ustawy,Sąd Okręgowy wskazał, że przepis art. 55 należy rozumieć, jako przyznający prawo do złożenia wniosku o wyliczenie emerytury w powszechnym wieku emerytalnym, jeżeli ubezpieczenie było kontynuowane po osiągnięciu tego wieku emerytalnego,a wniosek został złożony po dniu 31 grudnia 2008r., niezależnie od faktu przejściana emeryturę wcześniejszą lub w niższym wieku emerytalnym.
Sąd przyjął, że przepis ten nie wskazuje, by wniosek ten musiał być pierwszym wnioskiem o emeryturę.
W tym zakresie Sąd zwrócił uwagę na stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 listopada 2013r. o sygn. akt II UK 143/13, zgodniez którym art. 55 ustawy emerytalnej kreuje (reguluje) wyjątek od zasady ustalania ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949r. emerytury w wysokości wynikającej z dotychczasowych („starych”) zasad (art. 27 w związku z art. 53 tej ustawy). Ubezpieczonym urodzonym przed wymienioną datą (1 stycznia 1949r.), przysługuje prawo do obliczenia emerytury według nowych zasad, jeżeli wysokość emerytury obliczonej na podstawie art. 26 w związku z art. 55 okaże się wyższaod ustalonej według dotychczasowych zasad, pod warunkiem, że z wnioskiemo przyznanie emerytury z art. 27 ustawy wystąpili po dniu 31 grudnia 2008r.Jako regulacja szczególna, art. 55 ustawy wymaga wykładni ścisłej, uzależnionej wyraźnie od wystąpienia przez ubezpieczonego z wnioskiem o przyznanie emerytury po dniu 31 grudnia 2008r., który - co do zasady - nie może być rozumianyjako wniosek zmierzający do innego celu, niż przyznanie po raz pierwszy emeryturyna podstawie art. 27 ustawy. W szczególności, wniosek o przyznanie emeryturyna podstawie art. 27 ustawy nie może być rozumiany jako wniosek o przeliczenie, ponowne przyznanie tego samego świadczenia lub wniosek o ponowne obliczenie wysokości przyznanej emerytury na podstawie tego przepisu (art. 27 ustawy) według nowych zasad, jeżeli wcześniej wysokość emerytury (przyznanej na wniosek złożony przed 31 grudnia 2008r.) została obliczona według dotychczasowych zasadna podstawie art. 27 w związku z art. 53 ustawy emerytalnej.
Dodatkowo Sąd przytoczył pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyrokuz dnia 19 marca 2014r., sygn. akt I UK 345/13, w którym stwierdzono, że:
1. Ubezpieczony urodzony przed dniem 31 grudnia 1948r., który po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego kontynuował ubezpieczenie i wystąpił o emeryturę po dniu 31 grudnia 2008r., ma prawo do jej wyliczenia na podstawie art. 27 w związku z art. 55 u.e.r.f.u.s., także i niezależnie od tego, czy wcześniej złożył wnioseko emeryturę w niższym wieku emerytalnym lub o emeryturę wcześniejszą.
2. Nabycie statusu emeryta (art. 4 pkt 1 u.e.r.f.u.s.) wiąże się z utratą statusu ubezpieczonego (art. 4 pkt 13 tej ustawy) tylko wtedy, jeżeli po przyznaniu prawado emerytury, emeryt nie podlega obowiązkowym lub dobrowolnym ubezpieczeniom społecznym (art. 13 i 14 u.s.u.s.). Przede wszystkim zaś pojęcie „ubezpieczony”z art. 4 pkt 13 u.e.r.f.u.s. nie odnosi się do aktualnego statusu osoby ubiegającej sięo emeryturę, bowiem podleganie ubezpieczeniom społecznym w dacie wnioskuo emeryturę nie stanowi warunku przyznania prawa do tego świadczenia. „Ubezpieczony” to osoba, która spełnia warunek podlegania - w jakimkolwiek okresie - ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, określonym w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, a także osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawyz 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych podlegała ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyłączeniem ubezpieczenia społecznego rolników.
Przywołując fragmenty uzasadnienia powyższego wyroku, Sąd zwrócił uwagę, że zawarta w art. 55 ustawy emerytalnej przesłanka kontynuowania ubezpieczeniado dnia zgłoszenia wniosku o emeryturę w powszechnym wieku emerytalnym mogłaby zostać spełniona także w sytuacji, gdyby wniosek o emeryturę został złożony przed osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego, a z przepisu tego nie wynika, aby wniosek o emeryturę w powszechnym wieku musiał być pierwszym wnioskiemo świadczenie. Sąd przypomniał, że sposób wyliczania w tzw. formule zdefiniowanej składki zaczął obowiązywać dopiero od 1 stycznia 2009r., a zatem, należy stwierdzić, że warunek kontynuowania ubezpieczenia i wystąpienia z wnioskiem po 31 grudnia 2008r., miał umożliwić wyliczenie emerytury w tej formule, której podstawę wymiaru stanowi suma składek składanych na indywidualnym koncie ubezpieczonego. Ratio legis art. 55 ustawy emerytalnej jest więc kontynuowanie opłacania składek, nie zaś ubieganie się o emeryturę wcześniejszą lub w niższym wieku emerytalnym. Konstatacja ta, nie pozwala na stwierdzenie, czy wniosek o emeryturę po ukończeniu powszechnego wieku emerytalnego musiał być pierwszym wnioskiem o emeryturę, czy też mógł to być kolejny wniosek (np. poprzedzony wnioskiem o emeryturę wcześniejszą).
Wskazano nadto, że nabycie prawa do emerytury przyjęte wustawieo emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, uwzględniając także treść art. 21 ust. 2 tej ustawy, uzasadnia twierdzenie, że na emeryturę można przechodzić kilka razy. W sytuacji zatem, gdy dopuszczalne jest kilkakrotne przechodzenie na emeryturę, byłoby niezbędne zaznaczenie w art. 55 ustawyo emeryturach i rentach, że wyliczenie emerytury w powszechnym wieku emerytalnym możliwe byłoby tylko wówczas, gdyby był to pierwszy wnioseko emeryturę (o nabycie statusu emeryta). Takiego zastrzeżenia nie można jednakz treści tego przepisu wywnioskować, co oznacza, że ubezpieczony urodzonyprzed dniem 1 stycznia 1949r., który osiągnął powszechny wiek emerytalny, kontynuował ubezpieczenie i wystąpił o emeryturę dopiero po dniu 31 grudnia 2008r., może złożyć wniosek o wyliczenie tego świadczenia niezależnie od tego,czy wcześniej złożył wniosek o emeryturę w niższym wieku emerytalnymlub o emeryturę wcześniejszą. Przepis art. 55 tej ustawy, umożliwiając ubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949r. wyliczenie emerytury w wieku powszechnym według jej art. 26, „zrównuje” w pewnym sensie sytuacje tych osób (urodzonychprzed 1 stycznia 1949r.) z sytuacją osób urodzonych po 31 grudnia 1948r., które,jeśli nabyły prawo do emerytury w niższym wieku emerytalnym, albo do tzw. emerytury wcześniejszej, mogą, osiągając powszechny wiek emerytalny, złożyć wniosek o ustalenie prawa do emerytury w powszechnym wieku emerytalnymwyliczanej wedługart. 24 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Jeżeli więc nie może być kwestionowana możliwość kilkakrotnego przechodzenia na emeryturę, a w treści art. 55 ustawy brak zastrzeżenia, że wnioseko przejście na emeryturę w powszechnym wieku przez osoby objęte art. 27 ma być pierwszym wnioskiem o przejście na emeryturę (o nabycie statusu emeryta), przepis ten (art. 55 ustawy) należy rozumieć, jako przyznający prawo do złożenia wnioskuo wyliczenie emerytury w powszechnym wieku emerytalnym, jeżeli ubezpieczenie było kontynuowane po osiągnięciu wieku 60/65 lat, a wniosek został złożony po dniu 31 grudnia 2008r., niezależnie od faktu przejścia przez te osoby na emeryturę wcześniejszą lub w niższym wieku emerytalnym.
Sąd Okręgowy wskazał, że powyższe stanowisko zostało potwierdzonew późniejszych wyrokach Sądu Najwyższego, między innymi w wyroku z dnia 8 lipca 2015r. oraz z dnia 6 kwietnia 2016r., II UK 78/15.
Sąd Okręgowy w całości poparł powołane orzeczenia Sądu Najwyższegoi prezentowane w nich stanowisko w kwestii przeliczenia emerytury na podstawieart. 55 w zw. z art. 26 ustawy emerytalnej.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził,że z dokonanych ustaleń wynika, iż ubezpieczony,ur. w dniu (...),a więc przed dniem 31 grudnia 1948r., po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego (65 lat ukończył w dniu (...)) kontynuował ubezpieczenie - umowa zlecenia w okresie od 22 września 2014r. do 29 września 2014r. i wystąpiłz wnioskiem o emeryturę z tytułu osiągnięcia powszechnego wieku emerytalnegopo dniu 31 grudnia 2008r., tj. w dniu 29 października 2014r. Obliczone hipotetycznie świadczenie na podstawie art. 55 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.o emeryturach i rentach z FUS, nawet po potrąceniu w myśl art. 25 ust. 1b, jest wyższeod tego, które otrzymuje.
W związku z powyższym, Sąd uznał, że ubezpieczonyW. I.spełnił wszystkie przesłanki z art. 55 i ma prawo do obliczenia wysokości emerytury na podstawie art. 26 ustawy, z tym, że po pomniejszeniu jej podstawy zgodniez art. 25 ust. 1b.
Sąd stwierdził, że nie ma znaczenia, iż ubezpieczony już wcześniej składał wniosek o emeryturę w niższym wieku emerytalnym lub o emeryturę wcześniejsząi taką emeryturę pobierał.
Zgodnie z zaleceniem Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy rozważył,czy nastąpiło kontynuowanie ubezpieczenia emerytalnego i rentowego po osiągnięciu przewidzianego w przepisie art. 55 w/w ustawy wieku emerytalnego i w tym celu dokonał oceny zawartej przez strony umowy zlecenia.
Sąd zauważył, że przepis art. 55 powołanej ustawy nie definiuje pojęcia „kontynuowanie ubezpieczenia” i nie wskazuje „jakiegoś” okresu, który należałoby uznać za kontynuowanie ubezpieczenia. Zatem, w ocenie Sądu, uprawnione jest twierdzenie, że skoro ustawodawca nie określił, co należy rozumieć pod pojęciem kontynuowania ubezpieczenia, należy przyjąć, że okres nawet kilkudniowy kontynuowania ubezpieczenia, przy spełnieniu pozostałych przesłanek określonychw art. 55, pozwala na skorzystanie z dobrodziejstwa tego przepisu.
W tym kontekście Sąd zauważył, że ubezpieczony zawarł umowę zleceniez synem prowadzącym działalność gospodarczą. Potrzeba zawarcia takiej umowy była uzasadniona, ponieważ syn ubezpieczonegoJ. I.prowadzący sklep, wyjeżdżał za granicę i potrzebował podczas swojej nieobecności zaufanej osobydo odbierania gotówki z kasy sklepu przed jego zamknięciem, jej przechowaniai następnego dnia zdeponowania w banku. Strony zawarły ważną umowę zleceniai umowa ta była realizowana osobiście przezW. I.w okresieod 22 września 2014r. do 29 września 2014r.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby kwestionować jej ważność, zwłaszcza, że żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ważności tej umowy.
Istotne też, w ocenie Sądu było, żeW. I.został zgłoszonydo ubezpieczeń społecznych z tytułu zatrudnienia w ramach umowy zleceniau płatnika składek(...)w okresie od 22 września 2014r. do 29 września 2014r.
W związku z tym Sąd przyjął, że ubezpieczonyW. I.kontynuował po osiągnięciu wieku emerytalnego podleganie ubezpieczeniu społecznemu, a kontynuowanie ubezpieczenia nastąpiło przez zawarciei wykonywanie umowy zlecenie.
Na koniec Sąd zajął się też kwestią, czy w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 25 ust. 1b powyższej ustawy, zauważając, że od 1 maja 2015r. wprowadzonodoustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychart. 55a(na podstawie ustawy z dnia 5 marca 2015r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Dz. U. z 2015r. poz. 552). Zgodnie z nim, „Przepis art. 55 stosuje się również do ubezpieczonego, który miał ustalone prawodo emerytury przed zgłoszeniem wniosku o emeryturę, o której mowa w art. 27”(ust. 1), „Jeżeli ubezpieczony pobrał emeryturę, do której miał ustalone prawoprzed ustaleniem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia wieku emerytalnego, określonego w art. 27 ust. 2 i 3, podstawę obliczenia emerytury zgodnie z art. 26 pomniejsza się o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkina ubezpieczenie zdrowotne” (ust. 2), „Prawo do emerytury ustaloneprzed osiągnięciem wieku emerytalnego, określonego w art. 27 ust. 2 i 3, ustajez dniem, od którego została przyznana emerytura na podstawie art. 27, obliczona zgodnie z art. 26” (ust. 3).
Wobec jednolitej wykładniart. 55 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyjętej w orzecznictwie sądowym, Sąd Okręgowy uznał, że jego normatywny sens wyznaczony został przez judykaturę. Stąd, dodanieart. 55a ust. 1nie stanowi zmiany stanu prawnego, ale jego potwierdzenie i doprecyzowanie, nie tworzy więc nowej normy prawnej (dotychczas nieistniejącej). Na poparcie stanowiska Sąd przytoczył uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2009r., II UZP 3/09, OSNP 2010 nr 13-14, poz. 165), gdzie wskazano, że tego rodzaju nowelizacje przepisów występują w praktyce legislacyjnej.
W ocenie Sądu, podobnie rzecz się ma zart. 55a ust. 2 ustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Uznając, że zawarta w nim norma była już zawarta w treści przepisów tej ustawy, Sąd argumentował, że artykuł 26 tej ustawy nie funkcjonuje w „próżni normatywnej”, ale jest jedną z wielu jednostek legislacyjnych i redakcyjnych nowego systemu zabezpieczenia emerytalnego i dlatego powinien być interpretowany z uwzględnieniem powiązanych z nim regulacji normatywnych ustawy. Emerytura obliczona na podstawie art. 26, to „równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25” (ust. 1). Z kolei kwota ustalona „w sposób określony w art. 25”, to podstawa obliczenia emerytury (art. 25 ust. 1), na którą składają się kwoty„składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego wart. 173-175oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart. 40a ustawy z dnia 13 października 1998r.o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniemust. 1a i 1b oraz art. 185”. Dalej Sąd zwrócił uwagę, że stosownie do art. 25 ust. 1b, podstawę obliczenia emerytury pomniejsza się o kwotę stanowiącą sumę kwot pobranych emerytur w wysokości przed odliczeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkina ubezpieczenie zdrowotne, jeżeli ubezpieczony „pobrał emeryturę na podstawie przepisówart. 26b, 46, 50, 50a, 50e, 184 lub art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r.- Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2014r. poz. 191 i 1198 oraz z 2015r. poz. 357)”. Wszystkie opisane operacje stanowią „obliczenie emerytury na podstawie art. 26”.
Zdaniem Sądu, z przytoczonej treściart. 25 ust. 1bwynika, że możliwość przejścia z systemu zdefiniowanego świadczenia (obliczonego według zasad wynikających zart. 53) do systemu zdefiniowanej składki, wiąże się z koniecznością pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury kapitałowej „o sumę kwot pobranych emerytur”. Zasada ta - w zgodzie zart. 32 Konstytucji RP- w równym stopniu powinna dotyczyć wszystkich osób pobierających świadczenie (niezależnie od daty urodzenia) właśnie ze względu na „zrównanie” wart. 55praw osób urodzonychprzed 1 stycznia 1949r. z prawami osób urodzonych w latach 1949-1968. Ubezpieczony, urodzony przed 1 stycznia 1949r., wyrażając wolę „wejścia”do systemu zdefiniowanej składki, zostaje jego beneficjentem na warunkach obowiązujących w tym systemie osoby urodzone w latach 1949-1968.
Podkreślił też Sąd, że ubezpieczonym urodzonym w latach 1949-1968, zgodnie zart. 46, przysługują emerytury „na warunkach określonych wart. 29, 32, 33 i 39”,a więc w istocie są to te same emerytury, jakie przysługują urodzonymprzed 1 stycznia 1949r. i dla obu grup ubezpieczonych są one wyrazem przejściowego utrzymania przywilejów dotyczących możliwości nabycia prawa do emeryturyw obniżonym wieku emerytalnym. Z tego punktu widzenia norma zawartawart. 46pełni rolę taką, jak przepis intertemporalny (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2011r., III UK 217/10, i przywołane w nim orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego), ponieważ rozwiązuje kwestie związanez zachowaniem ekspektatyw praw nabytych w starym systemie, a więc pod rządami przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życieustawy o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(przed 1 stycznia 1998r.). Innymi słowy,art. 46rozstrzyga, które przepisy dotyczące świadczeń z systemu zdefiniowanego świadczenia (zasadniczo przewidzianego dla osób urodzonychprzed 1 stycznia 1949r.) i pod jakimi warunkami (nieprzystąpienie do otwartego funduszu emerytalnego, spełnienie warunków do uzyskania emerytury do 31 grudnia 2008 r. i dawniej rozwiązanie stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem), mają zastosowanie także do osób urodzonych w latach 1949-1968.
Zatem, art. 46 nie kreuje samodzielnie (odrębnie) prawa do jakichś innych emerytur, niż wynikające z art. 29, 32, 33 i 39, co obrazuje zestawienie go z art. 184, który ustanawia autonomiczne przesłanki prawa do emerytury różniące sięod przesłanek przewidzianych w art. 32, 33, 39 i 40. Artykuł 46 jest więc jedynie normatywnym, międzyczasowym łącznikiem osób urodzonych w latach 1949-1968z uprawnieniami płynącymi ze starego systemu emerytalnego, stąd emerytury„na podstawie art. 46” (jak to określa art. 25 ust. 1b), to w istocie emerytury„na podstawie art. 29, 32, 33 i 39”. Dlatego, w ocenie Sądu, moc obowiązującaart. 25 ust. 1b rozciąga się także na osoby urodzone przed 1 stycznia 1949r.,które przed złożeniem wniosku, o którym mowa w art. 55, pobierałyemerytury na podstawie art. 29, 32, 33 i 39, a dodanie art. 55a ust. 2 stanowi zwerbalizowanie treści normatywnej, która do tej pory wynikała z wykładni systemowej i funkcjonalnej.
Powyższe stanowisko Sąd wywiódł z wyroku Sądu Najwyższego z dnia6 kwietnia 2016r., II UK 78/15, które poparł w całej rozciągłości.
W rezultacie Sąd stanął na stanowisku, że przeliczenie emerytury na postawieart. 55w związku zart. 26 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznychmusi uwzględniać pomniejszenie jej podstawy i obliczenie stosowniedo art. 25 ust. 1b tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję ZUS i orzekł,jak w sentencji wyroku na zasadzieart. 47714§ 2 k.p.c.w związku z art. 55, art. 25ust. 1b, 26 i art. 129 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł organ rentowy.
Apelujący zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 25 ust. 1b, art. 26 w związkuz art. 55 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (t.j. Dz. U.z 2016r. poz. 887 ze zm.) i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania.
W uzasadnieniu apelacji wskazano, że ubezpieczony podlegał ubezpieczeniu społecznemu do dnia 31 sierpni 1994r., tj. na podstawieustawy z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, a zatem nie podlegał ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu, gdyż ubezpieczenia te wprowadziła dopiero z dniem 1 stycznia 1999r. ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 12 października 1998r. (Dz. U z 2015r. poz. 121 ze zm.). Z tego względu, w ocenie organu rentowego, nie może być mowy o kontynuowaniu ubezpieczenia emerytalnego i rentowego, a więc wymogu, który stawia art. 55 ustawy emerytalnej. Podkreślono,że regulacja zawarta w tym przepisie dotyczy więc wyłącznie tych ubezpieczonych, którzy podlegali od dnia 1 stycznia 1999r. ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu w rozumieniu powołanej ustawy systemowej.
Organ rentowy zakwestionował również stanowisko Sądu odnośnie spełnienia przez ubezpieczonego przesłanki kontynuowania ubezpieczenia, wskazując na przerwę w podleganiu ubezpieczeniom.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja organu rentowego jest bezzasadna.
Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy dokonał ustaleń stanu faktycznegooraz przeprowadził właściwą ocenę prawną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd Apelacyjny w pełni podziela i akceptuje te ustaleniaoraz argumentację prawną przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie jest bezsporny.
Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia było natomiast ustalenie możliwości obliczenia emerytury ubezpieczonego na podstawieart. 55w zw. zart. 26 ustawyz dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2015r., poz. 748 j.t.), zwanej ustawą emerytalną.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy prawidłowo uznał,żeW. I.przysługuje prawo do obliczenia emerytury na podstawie powołanych przepisów, pomimo, że ubezpieczony pobierał wcześniej przyznaną emeryturę.
Przepis ten stanowi, że ubezpieczonemu spełniającemu warunki do uzyskania emerytury na podstawie art. 27, który kontynuował ubezpieczenia emerytalnei rentowe po osiągnięciu przewidzianego w tym przepisie wieku emerytalnegoi wystąpił z wnioskiem o przyznanie emerytury po dniu 31 grudnia 2008r., może być obliczona emerytura na podstawie art. 26, jeżeli jest wyższa od obliczonej zgodniez art. 53. Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy, dla mężczyzn urodzonychw okresie do dnia 31 grudnia 1947r. wiek emerytalny wynosi co najmniej 65 lat.
A zatem, osoba uprawniona do emerytury na dotychczasowych zasadach(art. 27 ustawy) nie traci prawa do ustalenia korzystniejszej wysokości emerytury kapitałowej (art. 26 ustawy), jeżeli kontynuuje ubezpieczenie emerytalne i rentowe,a z wnioskiem o przyznanie emerytury wystąpiła po dniu 31 grudnia 2008r.
Bezzasadne jest, wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, że przepis art. 55 ustawy emerytalnej nie dotyczy osób, które mają już status emeryta, tj. mają ustalone prawomocną decyzją organu rentowego prawo do emerytury i świadczenieto pobierają.
Stosownie do poglądu wyrażonego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2013r., sygn. akt II UZP 4/13, Lex nr 1342169, że ubezpieczony urodzonyprzed dniem 31 grudnia 1948r., który po osiągnięciu powszechnego wieku emerytalnego kontynuował ubezpieczenie i wystąpił o emeryturę po dniu 31 grudnia 2008r., ma prawo do jej wyliczenia na podstawie art. 26 w związku z art. 55 ustawyo emeryturach i rentach z FUS, niezależnie od tego, czy wcześniej złożył wnioseko emeryturę w niższym wieku emerytalnym lub o emeryturę wcześniejszą.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd Najwyższy wskazał, m.in. „że ten sposób wyliczania emerytury zaczął obowiązywać dopiero od 1 stycznia 2009r., zaś warunek kontynuowania ubezpieczenia i wystąpienia z wnioskiem po 31 grudnia 2008r.miał umożliwić wyliczenie emerytury w tzw. formule zdefiniowanej składki, której podstawę wymiaru stanowi suma składek składanych na indywidualnym koncie ubezpieczonego. Ratio legis tego przepisu jest więc kontynuowanie opłacania składek, nie zaś ubieganie się o emeryturę wcześniejszą lub w niższym wieku emerytalnym.
Nadto, brak podstaw do uznania, że z wnioskiem o emeryturę można wystąpić tylko jeden raz. Przepis art. 21 ust. 2 ustawy emerytalnej, określający sposób ustalania podstawy wymiaru świadczenia, w sytuacji, gdy wcześniej była pobierana („inna”) emerytura, pozwala na przyjęcie, że dopuszcza on kilkakrotne realizowanie się ryzyka emerytalnego. Stosując ten przepis, można było przejść na emeryturę bez względuna wiek, potem, osiągając wiek 50/55 lat, wystąpić o emeryturę w niższym wieku emerytalnym, potem o wcześniejszą emeryturę (5 lat przed osiągnięciem wieku60/65 lat), a na koniec o emeryturę w powszechnym wieku emerytalnym, co wiązało się z każdorazowym podwyższeniem kwoty świadczenia (choćby w wyniku stosowania za każdym razem wyższej kwoty bazowej)”.
Należy zauważyć, że w utrwalonych poglądach judykatury przyjmuje się,że emerytura w niższym i w powszechnym wieku emerytalnym, to odrębne rodzaje emerytur. W wyroku z dnia 5 października 2006r., sygn. akt I UK 82/06(Lex nr 244489) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że nie ma przeszkód prawnych,aby ubezpieczony pobierający emeryturę przyznaną mu w niższym wieku emerytalnym dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkachlub w szczególnym charakterze - art. 32 ustawy emerytalnej, domagał się przyznania emerytury przysługującej w tzw. powszechnym wieku emerytalnym na podstawieart. 27 tej ustawy, ponieważ ze względu na odmienne przesłanki nabycia prawa do obu tych świadczeń, organ ubezpieczeń społecznych powinien wydać decyzje w oparciuo różne podstawy prawne przysługujących ubezpieczonemu świadczeń emerytalnych, a następnie wypłacać świadczenie wyższe lub wybrane przez ubezpieczonego - art. 95 ust. 1 ustawy. Pogląd ten prezentowany był także w wyroku Sądu Najwyższegoz dnia 20 stycznia 2005r., sygn. akt I UK 120/04 (OSNP 2005r. Nr 16, poz. 257)i w powołanym w nim orzecznictwie.
Jak już wyżej wspomniano, art. 21 ust. 2 ustawy reguluje m.in. kwestię ustalania podstawy wymiaru emerytury w sytuacji posiadania wcześniej ustalonego prawa do emerytury i zgodnie z pkt 1 ust. 1 tego przepisu, obligatoryjnym jest przyjęcie podstawy wymiaru emerytury dla osoby, która wcześniej miała ustalone prawo do emerytury.
Zatem, uwzględniając treść art. 21 ust. 2 ustawy, uzasadnionym jest twierdzenie, że nabycie prawa do emerytury przyjęte wustawie o emeryturachi rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, umożliwia kilkakrotne przechodzenie na emeryturę. Skoro ustawa dopuszcza kilkakrotne przechodzenie na emeryturę, byłoby niezbędne zaznaczenie w art. 55 ustawy, że wyliczenie emeryturyw powszechnym wieku emerytalnym możliwe byłoby tylko wówczas, gdybybył to pierwszy wniosek o emeryturę (nabycie statusu emeryta).
Takiego zastrzeżenia nie można jednak z treści tego przepisu wywnioskować, co oznacza, że ubezpieczony urodzony przed dniem 1 stycznia 1949r., który osiągnął powszechny wiek emerytalny, kontynuował ubezpieczenie i wystąpił o emeryturę dopiero po dniu 31 grudnia 2008r., może złożyć wniosek o wyliczenie tego świadczenia niezależnie od tego, czy wcześniej złożył wniosek o emeryturę w niższym wieku emerytalnym lub o emeryturę wcześniejszą.
Przepis art. 55 tej ustawy, umożliwiając ubezpieczonym urodzonymprzed dniem 1 stycznia 1949r. wyliczenie emerytury w wieku powszechnym według jej art. 26, zrównuje w pewnym sensie sytuację tych osób (urodzonych przed dniem1 stycznia 1949r.) z sytuacją osób urodzonych po dniu 31 grudnia 1948r., które (jeśli nabyły prawo do emerytury w niższym wieku emerytalnym albo do tzw. emerytury wcześniejszej), mogą, osiągając powszechny wiek emerytalny, złożyć wnioseko ustalenie prawa do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym wyliczanej według art. 24 ustawy (vide: uzasadnienie powołanej uchwały Sądu Najwyższegoz dnia 4 lipca 2013r.). Tożsamy pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia10 lipca 2013r. (sygn. akt II UK 424/12, Lex nr 1341674).
Sąd Apelacyjny w pełni podziela prezentowaną wyżej wykładnię art. 55 ustawy i sformułowany na jej tle pogląd Sądu Najwyższego, iż ubezpieczony urodzonyprzed dniem 1 stycznia 1949r., który osiągnął powszechny wiek emerytalny, kontynuował ubezpieczenie i wystąpił o emeryturę dopiero po dniu 31 grudnia 2008r., może złożyć wniosek o wyliczenie tego świadczenia niezależnie od tego,czy wcześniej złożył wniosek o emeryturę w niższym wieku emerytalnymlub o emeryturę wcześniejszą (vide: powołane wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego: uchwała z dnia 4 lipca 2013r. i wyrok z dnia 10 lipca 2013r. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2014r., sygn. I UK 345/13, Lex nr 1455228).
Zwrócić również należy uwagę na stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 września 2013r., sygn. II UK 23/13 (Lex nr 1375193), zgodnie z którym ustalenie i wyliczenie przez skarżący organ emerytury „w najkorzystniejszym wariancie” prawomocną decyzją emerytalną,której osoba uprawniona nie zaskarżyła do sądu ubezpieczeń społecznych,nie może prowadzić do definitywnej, dożywotniej „utraty” prawa do ponownego zweryfikowania wysokości należnego świadczenia emerytalnego w wysokości zgodnej z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa ubezpieczeń społecznychi zasadą przysługiwania najkorzystniejszego świadczenia, którym - co do zasady - jest emerytura ustalona i wyliczona w jej najwyższej wysokości. Emeryt pobierający świadczenie emerytalne, który jest w dalszym ciągu, choćby nieprzerwanie, osobą czynną zawodowo i z tego tytułu kontynuuje obowiązkowe ubezpieczenia emerytalnei rentowe, zachowuje status ubezpieczonego spełniającego warunki do uzyskania najkorzystniejszego wymiaru należnego mu świadczenia emerytalnego, w tym do jego wyliczenia na zasadach kapitałowych, jeżeli emerytura obliczona na podstawieart. 26 jest wyższa od obliczonej zgodnie z art. 53 ustawy emerytalnej, gdy spełnił warunki wymagane w art. 55 tej ustawy, w tym złożył wniosek emerytalny po dacie wprowadzenia reformy systemu emerytalnego.
Emeryt pobierający emeryturę przyznaną i obliczoną na podstawie dotychczasowych zasad, nie może być pozbawiony prawa do ustalenia emerytury korzystniejszej w wyższej wysokości obliczonej według nowych zasad na podstawie art. 26 w zw. z art. 55 tej ustawy, jeżeli spełniając warunki do uzyskania emeryturyna podstawie art. 27, kontynuował ubezpieczenia emerytalne i rentoweoraz z wnioskiem o przyznanie emerytury na podstawie art. 27 ustawy wystąpiłpo raz pierwszy po dniu 31 grudnia 2008r. (art. 55).
W stanie faktycznym sprawy ubezpieczony spełnia warunki do uzyskania emerytury na podstawie art. 27 ustawy emerytalnej, zaś z wnioskiem o przyznanie emerytury wystąpił po dniu 31 grudnia 2008r.
Wbrew zarzutom apelacji, nie zachodziły podstawy do zakwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji z tego względu, że ubezpieczony podlegał ubezpieczeniu społecznemu na podstawieustawy z dnia 25 listopada 1986r.o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, a nie ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu w oparciu o ustawę o systemie ubezpieczeń społecznychz dnia 12 października 1998r. (Dz. U. z 2015r. poz. 121 ze zm.).
Należy pamiętać, żeustawa o systemie ubezpieczeń społecznychwdrożyła reformę emerytalną w celu utworzenia jednego systemu ubezpieczeń społecznychdla wszystkich osób aktywnych zawodowo i likwidacji funkcjonujących przed1 stycznia 1999r. odrębnych systemów zaopatrzenia emerytalnego dla określonych grup zawodowych.
Uzupełnione postępowanie dowodowe wykazało, że ubezpieczony w ramach zawartej umowy zlecenia faktycznie ją wykonywał - a tym samym stanowićona mogła uprawniający tytuł do ubezpieczeń społecznych, stosownie doart. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Wskazać należy, że stosownie do definicji z art. 4 pkt 13 u.e.r.f.u.s., „ubezpieczony”, to osoba, która spełnia warunek podlegania - w jakimkolwiek okresie - ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, określonym w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, a także osoba, która przed dniem wejścia w życie ustawyz 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych podlegała ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu, z wyłączeniem ubezpieczenia społecznego rolników. Aktualna ustawa obejmuje zatem także te osoby, które skorzystały z uprawnień emerytalnych wynikających z przepisów uprzednio obowiązujących.
Przyjąć również należy, że ubezpieczony spełnił warunek kontynuowania ubezpieczenia po osiągnięciu wieku emerytalnego.
Wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji, nie zachodzą podstawydo zrównania powyższej przesłanki z pojęciem „nierozwiązania stosunku pracy”po nabyciu uprawnień emerytalnych.
W pierwszej kolejności nasuwa się spostrzeżenie, że pojęciem tym ustawodawca posługuje się wart. 103a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przyznając mu w ten sposób odrębne znaczenie.
Nadto, art. 55 nie dotyczy wyłącznie pracowników, ani też kontynuowania wyłącznie obowiązkowego ubezpieczenia, zatem i z tego punktu widzenia,brak podstaw do stawiania znaku równości między „kontynuowaniem ubezpieczenia”, a „nierozwiązaniem stosunku pracy”.
Niezależnie od tego, w komentowanym przepisie mowa o kontynuowaniu ubezpieczenia po osiągnięciu przewidzianego w art. 27 wieku emerytalnego,a nie o kontynuowaniu ubezpieczenia po nabyciu uprawnień do emerytury wcześniejszej lub emerytury w obniżonym wieku emerytalnym. Chodzi więc o to,aby ubezpieczony, po osiągnięciu wieku emerytalnego, pozostawał w ubezpieczeniu. Ten warunek został w niniejszej sprawie spełniony. Trafnie przy tym zwrócił uwagę Sąd I instancji, że ustawa nie ustanawia minimalnego okresu, w którym ubezpieczenie ma być kontynuowane.
Apelujący nie przedstawił zatem argumentów, które mogłyby doprowadzićdo podważenia stanowiska Sądu I instancji.
Ostatecznie należało wskazać, że trafnie Sąd Okręgowy zobowiązał organ rentowy do pomniejszenia podstawy obliczenia emerytury zgodnie zart. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie, a nadto nie było kwestionowane w toku postępowania. Co więcej, organ rentowy nie legitymował się gravamenemw zaskarżaniu orzeczenia w tym zakresie.
Z tych względów, Sąd Apelacyjny z mocyart. 385 k.p.c.oddalił apelację organu rentowego, jako całkowicie bezzasadną.
/-/SSO del. B.Torbus /-/SSA M.Pierzycka-Pająk /-/SSA E.Kocurek-Grabowska Sędzia Przewodniczący Sędzia
JR