Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1240/16
Data wyroku: 2017-01-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art 97 kw

Sygn. akt VI Ka 1240/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 stycznia 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko (spr.)
Protokolant asystent sędziego Martyna Rokicka
w obecności oskarżyciela ---
po rozpoznaniu dnia 20 stycznia 2017 r.
sprawyK. M., c.B.iG.,ur. (...)wW.
obwinionej zart. 97kw w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym
na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 10 czerwca 2016 r.    sygn. akt IV W 304/16
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia obwinionąK. M.od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1240/ 16

UZASADNIENIE
K. M.została obwiniona o to, że w dniu 25 listopada 2015r. ok. godziny 18:00 - 18:30 wW.na drodze publicznej naulicy (...)naruszyła zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 Pord, w ten sposób, że kierując samochodem markiF.onr rej. (...)nie zachowała szczególnej ostrożności podczas cofania, wskutek czego uderzyła w samochód osobowy markiT.onr rej. (...)uszkadzając go tj. o wykroczenie zart. 97k.w. w zw. zart. 23 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym/ Dz.U. z 2012r. poz. 1137 z późniejszymi zmianami/.
Po rozpoznaniu sprawy sygn. IV W 304/16 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi -Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016r. obwinionąK. M.uznał za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawieart. 97k.w. w zw. zart. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20.06.1997r. prawo o ruchu drogowym/Dz. U. z 2012r. poz. 1137 z późniejszymi zmianami / skazał ją a na podstawieart. 97k.w. wymierzył jej karę grzywny w wysokości 100 zł i zwolnił obwinioną od ponoszenia kosztów sądowych, w tym opłaty.
Od powyższego wyroku obwiniona wniosła apelację zarzucając:
I. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a mianowicie:art. 23 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowymw zw. zart. 97k.w. poprzez przyjęcie, że wykonując manewr cofania nie zachowała szczególnej ostrożności, zwłaszcza, że nie ma chociażby pośrednich dowodów na tę okoliczność, co stanowi obrazę w/w przepisów, a miało wpływ na wynik sprawy.

II
Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia a mianowicie:

a/art. 4 k.p.k.w zw. zart. 7 k.p.k., w zw. zart. 410 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w.poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i zasad wiedzy życiowej, naruszającej zasady obiektywizmu oraz zastosowanie nierównych kryteriów oceny dowodów świadczących na jej korzyść w porównaniu do tych świadczących na niekorzyść oraz uwzględnieniu jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść, a nieuzasadnione pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść, wynikających z całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a w konsekwencji naruszenie naczelnej zasady procesu karnego wyrażonej wart. 7 k.p.k., co miało wpływ na błędne ustalenie stanu faktycznego;
b/ przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, mimo braku bezpośrednich i jednoznacznych dowodów na popełnienie zarzucanego jej wykroczenia i przypisanie jej znamion wbrew zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, na podstawie, którego stwierdzić można byłoby jej sprawstwo;
c/ dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez nieuzasadnioną odmowę wiarygodności całości zeznań złożonych w postępowaniu jedynie, jako przyjętej przez nią linii obrony;
d/ przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przez uznanie za wiarygodne w całości zeznańM. J. (1)za wiarygodne, podczas gdy świadek nie była obecna w miejscu i czasie zarzucanego obwinionej wykroczenia i tym samym nie stanowi ona źródła dowodowego w sprawie zarzucanego obwinionej wykroczenia;
e/ przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz sprzeczne z zasadą bezpośredniości postępowanie poprzez uznanie zachowania przypadkowego przechodnia, jako kluczowy dowód w sprawie pomimo braku wiedzy, co do tożsamości świadka i jego relacji, co do zaistniałego zdarzenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd I instancji nie miał możliwości zweryfikować tego świadka, co do faktów lub też być może jedynie jego subiektywnych odczuć, co do okoliczności niniejszej sprawy;
W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwolnienie od uiszczenia kosztów sądowych.
Sąd Okręgowy, zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez obwinionąK. M.nie jest zasadna a zawarte w niej wnioski okazały się niesłuszne. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdziła zasadności zarzutów skarżącej. Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, zeznania świadkaM. J. (1)oraz wyniki oględzin samochoduT. (...)nr rej. (...)wraz z treścią zapisku sporządzonego przez nieznanego mężczyznę /k- 7/ w sposób jednoznaczny wskazują na obwinioną jako na sprawcę wykroczenia drogowego polegającego na uderzeniu, kierowanym przez nią samochodemF.nr rej. (...)w prawy tył i uszkodzeniu samochoduT. (...)nr rej. (...). Sąd I instancji ocenił dowody przeprowadzone i ujawnione w toku rozprawy stosując zasady logicznego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Tym samym wbrew zarzutom skarżącej do oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego doszło przy poszanowaniu zasad określonych wart. 4, 7 i 410 k.p.k.Zgromadzone dowody prowadzą do jednego wniosku - to obwiniona nieostrożnie wykonując manewr cofania swoim samochodem markiF.uderzyła w tylną prawą części samochoduT. (...). Istotnie, Sąd I instancji nie przesłuchał mężczyzny, który był naocznym świadkiem zdarzenia, a który pozostawił kartkę z zapisem numeru rejestracyjnego samochodu obwinionej i zawierającą krótki opis zdarzenia. Jednak sprawstwoK. M.wynika z logicznej oceny wszystkich zgromadzonych dowodów, w tym także złożonych przez nią wyjaśnień. Z wyjaśnień obwinionej wynika, że w znacznej mierze potwierdziła informacje zawarte w treści zapisku nieznanego mężczyzny. Przede wszystkim należy stwierdzić, żeK. M.była obecna w dacie czynu na miejscu zdarzenia. Potwierdziła, że w dniu 25 listopada 2015r. około godziny 18-18.30 kierowała samochodemF.nr rej. (...)wW.przyulicy (...). Wykonywała manewr cofania od stronyposesji nr (...)w kierunkuulicy (...). Zahamowała i wówczas usłyszała odgłos uderzenia. Wysiadła z samochodu obejrzeć, co się stało. Doszła do przekonania, że odgłos, jaki usłyszała spowodowały opony, które wiozła w bagażniku, a które uderzyły o pokrywę tego bagażnika. Wykluczyła, aby uderzyła w inny samochód gdyż pojazd, którym kierowała wyposażony jest w czujniki cofania a nie słyszała, aby włączył się alarm. Nie zauważyła uszkodzeń samochoduT. (...). Pomimo, że mężczyzna, który przechodził obok ulicą powiedział jej, że uderzyła w zderzak tylny po prawej stronie samochoduT. (...)i poprosił ją, aby napisała kartkę kierowcy tego samochodu. Tymczasem obwiniona oceniła, że nie widać uszkodzeń, chociaż było już po zmroku i pomimo protestów tego mężczyzny, odjechała z miejsca zdarzenia. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji przyjął, że obwiniona, pomimo, że zaprzeczyła, aby uderzyła w samochód pokrzywdzonej to faktycznie doszło do kontaktu obu pojazdów. Wzajemne położenie samochodów potwierdziła świadekM. J. (1)po zapoznaniu się ze szkicem sporządzonym przezK. M.na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016r. /k- 52/ Pokrzywdzona zaparkowała samochód bez uszkodzeń o godzinie 18 zaś kartkę i uszkodzenia odkryła po upływie około 2 i pół godziny, czyli około 20.30. Przedstawione dowody wskazują, że uszkodzenia stwierdzone przez świadka mogły powstać tylko na skutek działania obwinionej. Nieznany mężczyzna opisując uszkodzenie napisał o uderzeniu w prawy tyłT.. Z protokołu oględzin samochoduT.nr rej. (...), które przeprowadzono w dniu 26 listopada 2015r. czyli na drugi dzień po zdarzeniu, wynika, że są widoczne uszkodzenia i zarysowania tylnego zderzaka po prawej stronie, pod tylnym reflektorem. Stwierdzone uszkodzenia odpowiadają miejscowo uderzeniu, które opisał na kartce nieustalony mężczyzna a następnie pozostawił ją za wycieraczką samochoduT.. Ponadto te uszkodzenia widziała w dacie zdarzenia pokrzywdzonaM. J. (1)a także policjant, który dokonał oględzin samochodu na drugi dzień po zdarzeniu. Stwierdzenie uszkodzeń po upływie stosunkowo krótkiego czasu – ok. 2 godzin, od momentu wykonania manewru cofania przez obwinioną oraz zgodność miejsca uderzenia podanego przez nieustalonego mężczyznę z miejscem wystąpienia uszkodzeń, potwierdzonym podczas oględzin, wskazują na to, że musiały powstać na skutek uderzenia samochodu obwinionej w prawy tył zaparkowanejT.. Za wiarygodne zależy przyjąć zeznania pokrzywdzonej, że uszkodzenia były świeże i wcześniej, przed zdarzeniem, nie było ich w podjeździeT.. Tym samym ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest oceną dowolną, jak zarzuca obwiniona w apelacji, tylko opartą na wszechstronnej analizie zgromadzonych dowodów oraz przy zastosowaniu zasad logicznego rozumowania, które wprost wskazują na obwinioną, jako na sprawcę wykroczenia zart. 97kw. Zgodnie zart. 23 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym,K. M.wykonując manewr cofania powinna zachować szczególną ostrożność. Uderzenie w prawy tyłT.było skutkiem niezachowania tej ostrożności i nieuwagi kierowcy. Na korzyść obwinionej należy uwzględnić to, że samochódT.nie był prawidłowo zaparkowany, co mogło utrudniać bezpieczne wykonanie manewru cofania. Jednak, nawet w takiej sytuacji, obwiniona powinna zgodnie z prośbą naocznego świadka zdarzenia - nieustalonego mężczyzny, pozostawić swój numer telefonu, aby umożliwić naprawę samochodu ze środków ubezpieczenia OC, które dla każdego kierowcy jest obowiązkowe. Z tych powodów Sąd odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Ze względu na sytuację majątkową obwinionej zwolnił ją od kosztów postępowania odwoławczego przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.