Sąd Okręgowy w Świdnicy
II Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: II Cz 12/17
Data wyroku: 2017-01-26 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Aleksandra Żurawska, Jerzy Dydo, Agnieszka Terpiłowska
Słowa kluczowe: Koszty procesu
Podstawa prawna: art. 79 ust.1 pkt 3 lit a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

Sygn. akt II Cz 12/17

POSTANOWIENIE
Dnia 26 stycznia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczyw składzie następującym:
Przewodniczący:SSO Agnieszka Terpiłowska
Sędziowie: SO Jerzy Dydo
SO Aleksandra Żurawska
po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. w Świdnicy
na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwaM. P.
przeciwko(...)wW.

o zapłatę
na skutek zażaleń powoda oraz strony pozwanej na pkt. II postanowienia Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt I C 1842/16

p o s t a n a w i a:
I. odrzucić zażalenie strony pozwanej;
II. oddalić zażalenie powoda.
(...)

UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Świdnicy umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie oraz zwrócił powodowi kwotę 1.075 zł tytułem połowy opłaty od pozwu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że powód wystąpił przeciwko pozwanemu o zapłatę, jednak następnie cofnął pozew wskazując na ugodę pozasądową. W braku okoliczności uzasadniających przekonanie, iż cofnięcie pozwu narusza prawo lub zasady współżycia społecznego, postępowanie należało umorzyć. Z uwagi na cofnięcie pozwu po doręczeniu pozwanemu jego odpisu, a przed posiedzeniem sądowym, zwrotowi podlegała połowa opłaty sądowej od pozwu (art. 79 ust 1 pkt 3a u.k.s.c.).
Postanowienie zawarte w pkt. II zaskarżył powód zarzucając mu naruszenieart. 79 ust. 1 pkt. 3 lit a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez błędne jego zastosowanie, podczas gdy prawidłowo powinien zostać zastosowany przepis art. 79 ust. 1 pkt. 1 lit. h powołanej ustawy. Wobec powyższego Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zwrot na rzecz powoda całej opłaty od pozwu w wysokości 2.150 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt. II złożyła także strona pozwana zaskarżonemu postanowieniu zarzucając:
- obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 79 ust. 1 pkt. 1 lit. h ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez jego niezastosowanie w sytuacji wystąpienia przesłanek do jego zastosowania, w szczególności polubownego rozstrzygnięcia sporu w drodze ugody pozasądowej przed rozpoczęciem rozprawy w I instancji;
- obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychpoprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której zachodziły przesłanki zwrócenia powodowi opłaty od pozwu w całości.
Strona pozwana wniosła więc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zwrócenie powodowi uiszczonej przez niego opłaty od pozwu w całości oraz wzajemne zniesienie kosztów postępowania zażaleniowego pomiędzy stronami.
Sąd Okręgowy zważył:
Zażalenie strony pozwanej podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, zaś zażalenie powoda jako nieuzasadnione podlegało oddaleniu.
Sąd Okręgowy oceniając dopuszczalność wniesionego przez stronę pozwaną zażalenia wziął pod uwagę konieczność istnienia pokrzywdzenia (gravamenu) uzasadniającego zaskarżenie orzeczenia. Niewątpliwie środek zaskarżenia może wnieść strona, która nie tylko jest niezadowolona z rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd I instancji, ale przede wszystkim, strona pokrzywdzona wydanym orzeczeniem. Niedopuszczalne natomiast pozostaje zażalenie w sytuacji, gdy nie istnieje po stronie skarżącego interes w zaskarżeniu. Trudno przyjąć, iż pokrzywdzenie Skarżącego można wywodzić z samego faktu ustalenia przez Sąd zwrotu opłaty przeciwnikowi procesowemu jedynie w części. Zażalenie zaś nie zawiera uzasadnienia, pozwalającego na ocenę istnienia pokrzywdzenia Skarżącego na innej podstawie (por. Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2010-05-19, I CZ 19/10, Legalis).
Z powyższych względów na podstawieart. 373 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 zd. 1 k.p.c.zażalenie strony pozwanej podlegało odrzuceniu (pkt. I).
Zgodnie z przepisemart. 79 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 ze zm.) Sąd z urzędu zwraca stronie połowę uiszczonej opłaty od pisma cofniętego przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. W niniejszej sprawie powód cofnął pozew już po wysłaniu odpisu pozwu stronie przeciwnej lecz przed rozpoczęciem posiedzenia sądowego, a zatem należy mu się, zgodnie z w/w przepisem, zwrot jedynie połowy uiszczonej opłaty. Należy podkreślić, iż podstawę umorzenia postępowania w sprawie stanowiło cofnięcie pozwu. Strony nie zawarły w tym postępowaniu ugody a powodem cofnięcia powództwa pozostawało zawarcie ugody pozasądowej (jak podał powód).
Wbrew twierdzeniom Skarżącego przepis art. 79 ust. 1 pkt. 1 lit h powołanej powyżej ustawy nie upoważnia w niniejszym przypadku do zwrotu całości uiszczonej opłaty od pozwu. Wskazać bowiem należy, iż jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw w związku ze wspieraniem polubownych metod rozwiązywania sporów z dnia 22 maja 2015 r. (RM-10-123-14), którą do art. 79 ust. 1 pkt. 1 dodano lit. h wynika, że zadaniem ustawy było zwiększenie atrakcyjności mediacji oraz stworzenie bodźca do częstszego z niej korzystania. A zwrot opłaty sądowej miał dotyczyć ugody sądowej i ugody zawartej przed mediatorem. Dodanie powyższego rozwiązania miało być dodatkowym argumentem podkreślającym ekonomiczną atrakcyjność mediacji. Z powyższego wynika, iż sąd z urzędu zwróci stronie całą uiszczoną opłatę jeżeli postępowanie zakończyło się zawarciem ugody sądowej lub przed mediatorem, nie zaś w przypadku kiedy po wytoczeniu powództwa strony między sobą zawrą ugodę, której warunki mogliby ustalić przez wytoczeniem powództwa.
Wobec powyższego Sąd Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 397 § 2 k.p.c.orzekł jak w sentencji (pkt. II).
(...)