Sąd Rejonowy w Tczewie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 965/16
Data wyroku: 2017-02-02 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Gorgolewski
Teza: dowody, wyjaśnienia oskarżonego, kara pozbawienia wolności, wymiar kary, środek kompensacyjny, koszty procesu

Sygn. akt II K 965/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lutego 2017 r.
Sąd Rejonowy w Tczewie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Rafał Gorgolewski
Protokolant:  st. sekr. sąd. Magdalena Gelińska
Przy udziale prokuratora ---
po rozpoznaniu w dniu 02.02.2017 r.
sprawy z oskarżenia Prokuratury Rejonowej w Tczewie
przeciwko:
1)K. N. (1), synowiZ.iB. z domu A.,urodzonemu (...)wT.
2)M. P. (1), synowiA.iH. z domu P.,urodzonemu (...)wT.
3)S. W. (1), synowiJ.iM. z domu T.,urodzonemu (...)wT.
oskarżonym o to, że: w dniu 9 maja 2016 r. wT.działając wspólnie i w porozumieniu, z korytarza piwnicy budynku wielorodzinnego zabrali w celu przywłaszczenia dwa rowery, czym spowodowali straty w wysokości 1.400 zł na szkodęP. C.
tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.
I. OskarżonegoK. N. (1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego występek zart. 278 § 1 k.k.i za to, na mocyart. 278 § 1 k.k.skazuje go na karę roku pozbawienia wolności;
II. OskarżonegoM. P. (2)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego występek zart. 278 § 1 k.k.i za to, na mocyart. 278 § 1 k.k.skazuje go na karę roku pozbawienia wolności;
III. OskarżonegoS. W. (2)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym ustaleniem, że dopuścił się go przed upływem 5 lat od odbycia w dniu 10 sierpnia 2015 roku w całości kary 3 lat pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt XIV K 80/12 za występek zart. 280 § 2 k.k., czyn ten kwalifikuje jako występek zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.i za to, na mocyart. 278 § 1 k.k.skazuje go na karę roku i 4 /czterech/ miesięcy pozbawienia wolności;
IV. Na mocyart. 46 § 1 k.k.zobowiązuje oskarżonychK. N. (1),M. P. (2)iS. W. (2)do naprawienia szkody wyrządzonejP. C., poprzez zapłatę solidarnie na rzecz pokrzywdzonego kwoty 1.400 / tysiąc czterysta/ złotych;
V. Na mocyart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.orazart. 1, art. 2 ust. 1 pkt 3 i 4 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tj. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym po 43,33 zł /czterdzieści trzy złote i trzydzieści trzy grosze/ tytułem wydatków oraz tytułem opłat:
- od oskarżonychK. N. (1)iM. P. (2)po 180 /sto osiemdziesiąt/ złotych
- odS. W. (2)300 /trzysta/ złotych.
Sygn. akt II K 965/16

UZASADNIENIE
Na podstawieart. 423 § 1a k.p.k.Sąd ograniczył uzasadnienie wyroku do części odnoszącej się doK. N. (1), albowiem tylko co do tego oskarżonego złożono wniosek o jego sporządzenie.
Sąd uznał za udowodnione następujące fakty:
K. N. (1)ma 21 lat, jest kawalerem, ojcem dziecka w wieku 2 miesięcy. Oskarżony ma wykształcenie podstawowe, nie ma wyuczonego zawodu. Był wcześniej skazany za kradzież na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, aktualnie odbywa karę.
Dowody:
- oświadczenie oskarżonego – k. 137
- karta karna – k. 72
W dniu 9 maja 2016 r. w godzinach wieczornych doszło do spotkaniaK. N. (1),S. W. (2)iM. P. (2), w trakcie któregoK. N.zaproponował dokonanie kradzieży rowerów, gdyż zna osobę zainteresowaną zakupem. Współoskarżeni przystali na tę propozycję. W godzinach nocnych oskarżeni udali się naul (...)wT..M. P. (2)stanął na czatach przed blokiem nr 2B, zaśK. N.iS. W.weszli do piwnicy bloku, skąd zabrali stojące bez zabezpieczenia należące doP. C.dwa rowery damskie o łącznej wartości 1.400 złotych. Odjechali nimi naul. (...), gdzie ukryli łup w składziku. Po chwili doszedł do nichM. P.. Następnego dnia wszyscy oskarżeni pojechali doG., gdzieK. N.sprzedał rowery i podzielił się uzyskanymi pieniędzmi ze wspólnikami.
Dowody:
- wyjaśnienia oskarżonegoM. P. (2)– k. 29
- wyjaśnienia oskarżonegoS. W. (2)– k. 38
- zeznania świadkaP. C.– k. 8v-9
Sąd zważył, co następuje:
Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie wymienionych dowodów, które uznał za wiarygodne.
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniem oskarżonegoK. N. (1), w których zaprzeczał on swojemu sprawstwu. Pozostają one w sprzeczności ze zgodnymi relacjamiS. W. (2)iM. P. (2), którzy wskazali na oskarżonego jako na współsprawcę. Należy zauważyć, iż współoskarżeni nie mieli żadnego interesu w fałszywym obciążaniuK. N.– nie przerzucali bowiem na niego odpowiedzialności i nie ukrywali swojego udziału w inkryminowanym zdarzeniu. W ocenie Sądu to właśnie oskarżony starał się przerzucić odpowiedzialność wyłącznie na współsprawców, o czym świadczy fakt, iż opisując rower, który rzekomo mieli oni ukraść, opisał go odmiennie od tych, które rzeczywiście zostały skradzione pokrzywdzonemu. Wobec powyższego Sąd uznał wyjaśnieniaK. N.za wynik przyjętej przez niego linii obrony i próbę uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Odnośnie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego winy:
Prokurator oskarżyłK. N. (1)o to, że: w dniu 9 maja 2016 r. wT.działając wspólnie i w porozumieniu zS. W. (2)iM. P. (2), z korytarza piwnicy budynku wielorodzinnego zabrał w celu przywłaszczenia dwa rowery, czym spowodował straty w wysokości 1.400 zł na szkodęP. C.- tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.
Występek zart. 278 § 1 k.k.popełnia ten, kto zabiera cudzą rzecz ruchomą w celu przywłaszczenia.
W ocenie Sądu opisane powyżej zachowanieK. N. (1)wypełniło obydwa znamiona kradzieży. W pierwszej kolejności doszło do zaboru cudzego mienia – rowerów, które oskarżony wraz ze wspólnikiem wyprowadził z piwnicy pokrzywdzonego. Poprzez ukrycie i późniejszą sprzedaż rowerów wypełnione zostało znamię przywłaszczenia.
Rozważając kwestię winy oskarżonego, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd uznał, żeK. N. (1)działał z zamiarem bezpośrednim i swoją świadomością i wolą obejmował zarówno cel w postaci przywłaszczenia mienia, jak i sposób swojego działania, w postaci wyprowadzenia rowerów bez wiedzy właściciela. Należy podkreślić, iż oskarżony doskonale wiedział, że działając w ten sposób popełnia przestępstwo, był już bowiem wcześniej karany za kradzież.
W toku postępowania nie ujawniły się żadne okoliczności mogące dawać podstawy do przyjęcia, iż w inkryminowanym czasie oskarżony znajdował się w stanie wyłączającym lub znacznie ograniczającym jego poczytalność – tym samym nie zachodzą przesłanki zart. 31 § 1 lub 2 k.k.
Reasumując - Sąd doszedł do przekonania, iżK. N.był zdolny do zawinienia i działał umyślnie, dlatego też podlega odpowiedzialności karnej za przypisane mu przestępstwo.
Odnośnie wymiaru kary:
Występek zart. 278 § 1 k.k., sankcjonowany jest karą pozbawienia wolności od 3 /trzech/ miesięcy do 5 /pięciu/ lat.
SkazującK. N. (1), Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi wart. 53 k.k.Zgodnie z dyspozycją wskazanego przepisu, Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy sprawcy, uwzględniając jego motywację, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa oraz zachowanie po jego popełnieniu, a także stopień społecznej szkodliwości jego czynu. Sąd wziął także pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, które ma ona osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także uwzględnił potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Orzekając o karze Sąd posiłkował się także orzecznictwem, zgodnie z którym wymiar kary kształtowany jest tak, iż górną granicę limituje stopień winy, dolną zaś wyznaczają potrzeby prewencji ogólnej (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2002 r. w sprawie sygn. akt II AKa 258/02, KZS 2002/10/52), przy czym cele ogólnoprewencyjne kary nie uzasadniają wymierzenia kary powyżej granicy winy sprawcy (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2000 r. w sprawie sygn. akt II AKa 147/00, KZS 2001/1/24). PonieważK. N.jest zgodnie zart. 115 § 11 k.k.osobą młodocianą, Sąd wymierzając karę oskarżonemu kierował się także dyrektywą zart. 54 § 1 k.k., a więc przede wszystkim tym, aby go wychować.
Jako okoliczności obciążające, wpływające na podwyższenie wymiaru kary, zostały potraktowane:
wysoki stopień szkodliwości społecznej czynu, godzącego w tak fundamentalne dla porządku prawnego dobro jak własność, prowadzącego do wyrządzenia szkody w cudzym mieniu, popełnionego przez sprawcę działającego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej
działanie świadomie, z zamiarem bezpośrednim
działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami
nagminność popełniania przestępstwa przypisanego oskarżonemu – okoliczność ta nie może być obojętna dla wymiaru kary, gdyż jednym z celów który ma ona osiągnąć, jest zapobieganie popełnianiu przestępstw, zwłaszcza tych nagminnych (postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2008 r. w sprawie sygn. akt V KK 161/08)
fakt, iż w chwili popełnienia przestępstwaK. N. (1)był już karany za przestępstwo podobne
działanie w okresie próby, co świadczy o tym, że oskarżony był przekonany o własnej bezkarności
wysoki stopień demoralizacji (stwierdzony podczas postępowania wykonawczego i znany z urzędu)
brak działań w celu naprawienia szkody.
Na korzyść oskarżonego Sąd poczytał jego wiek.
Całkowita przewaga okoliczności obciążających w połączeniu z faktem, żeK. N. (1)działał z zamiarem bezpośrednim przemawia za orzeczeniem kary pozbawienia wolności przekraczającej dolną ustawową granicę. Za rozstrzygnięciem takim przemawia także fiasko prób resocjalizacji oskarżonego przed popełnieniem przypisanego mu czynu - był on już skazywany za kradzież, jednak orzeczenie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w żaden sposób nie wpłynęło na poprawę jego zachowania. Analiza drogi życiowejK. N.prowadzi do wniosku, iż wobec jego osoby cele w zakresie prewencji indywidualnej może spełnić jedynie stosunkowo długotrwała izolacja penitencjarna. Za prawidłowością takiej oceny przemawia przede wszystkim fakt, iż oskarżony nie umie wysnuwać wniosków z przeszłych doświadczeń i wcześniejsze skazanie z zastosowaniem dobrodziejstwa środka probacyjnego praktycznie niczego go nie nauczyło i nie spowodowało żadnej poprawy w zachowaniu – wręcz przeciwnie, umocniło w nim błędne poczucie bezkarności. Fakt, iż skazany popełnił przestępstwo podobne w okresie próby wskazuje, iż trudno mówić dotychczas nie tylko o prawidłowej, ale jakiejkolwiek resocjalizacjiK. N.. Łatwość, z jaką zaczął naruszać on porządek prawny i praktyczny brak jakichkolwiek już zahamowań w sięganiu po cudzą własność powoduje, iż do czasu zmiany jego zachowania winien on być odseparowany od społeczeństwa, którego normy całkowicie lekceważył i dla którego porządku prawnego stanowi niestety stałe i coraz większe niebezpieczeństwo. Nie wyłącza możliwości orzeczenia stosunkowo surowej kary pozbawienia wolności fakt, iż oskarżony jest osobą młodocianą - względy wychowawcze kary nie wyłączają bowiem jej funkcji represyjnej. Równie ważnymi przesłankami przy ustalaniu kary młodocianemu sprawcy jest też stopień jego zdemoralizowania, tryb życia przed popełnieniem przestępstwa, zachowanie się po jego popełnieniu, motywy i sposoby działania. Czynniki te mogą przeważyć nawet tak dalece, iż zasadne będzie wymierzenie takiemu sprawcy kary nawet w górnych granicach ustawowego zagrożenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 września 2006 r. w sprawie sygn. akt II KK 118/06). Także względy prewencji ogólnej nakazują surowe ukaranie zdemoralizowanego i wcześniej karanego sprawcy, który dopuścił się kolejnego występku - w takiej sytuacji orzeczona kara musi być obiektywnie surowa, inaczej mogłoby dojść do społecznego przeświadczenia, iż sądy aprobują powrót do przestępstwa i pobłażliwie traktują osoby wcześniej karane – co jest w sposób oczywisty niedopuszczalne i skutkowałoby upadkiem zaufania do wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie jednak Sąd zważył, że przed popełnieniem przypisanego mu przestępstwaK. N.nie odbywał jeszcze kary pozbawienia wolności, a jednocześnie w toku przedmiotowej sprawy zdarzył już „poznać smak” izolacji penitencjarnej oraz skutki, jakie ma ona dla niego. W tej sytuacji orzekanie kary zbliżonej do górnej granicy, czy nawet znacznie przekraczającej dolną, byłyby już jedynie spóźnioną zemstą. Sąd uznał więc, że w przedmiotowej sprawie zasadne będzie orzeczenie kary pozbawienia wolności umiarkowanie przekraczającej dolną granice.
Reasumując powyższe - zdaniem Sądu, dla osiągnięcia wobecK. N.celów, jakie stawiają przed karą dyspozycjeart. 53 i 54 k.k., konieczne jest skazanie go na rok pozbawienia wolności. Kara ta jest bowiem adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, jego motywacji oraz rozmiaru szkody, którą przez swe działanie wyrządził pokrzywdzonemu. Analizując sylwetkęK. N., Sąd doszedł do przekonania, że jego dotychczasowy sposób życia uzasadnia jedynie orzeczenie stosunkowo surowej kary pozbawienia wolności, gdyż inna kara nie spełniłaby swoich celów wychowawczych i zapobiegawczych. Izolacja penitencjarna w orzeczonym wymiarze powinna sprawić, żeK. N.poważnie zastanowi się nad swoim dotychczasowym postępowaniem i w końcu zrozumie, że jego każdy kolejny występek przeciwko porządkowi społecznemu, który do tej pory z taką łatwością naruszał, spotka się natychmiastową i jeszcze surowszą reakcją. Orzeczona kara w sposób należyty wdrożyK. N.do przestrzegania porządku prawnego, zapobiegając jego ponownemu powrotowi do przestępstwa. Jednocześnie nie można uznać, aby kara w orzeczonej wysokości była zbyt łagodna i w ten sposób mogła oddziaływać demoralizująco zarówno na pokrzywdzonego, jak i na innych sprawców przestępstw – tym samym spełnią swoją rolę z zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
PonieważK. N. (1)przestępstwem wyrządził pokrzywdzonemu szkodę majątkową, Sąd – zgodnie z dyspozycjąart. 46 § 1 k.k.– zobowiązał oskarżonego (solidarnie ze współsprawcami) do zapłaty na rzeczP. C.kwoty 1.400 /tysiąca czterystu/ złotych, tj. równowartości skradzionych rowerów, w celu usunięcia skutków przestępstwa.
Odnośnie kosztów postępowania:
Z uwagi na skazanieK. N. (1)– na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.orazart. 1 Ustawy o opłatach w sprawach karnych– powinien on ponieść koszty postępowania karnego, w tym opłatę. Ponieważ należne kwoty nie są znaczne, a stan zdrowiaK. N.pozwala mu na podjęcie pracy, Sąd doszedł do przekonania, że zasądzone należności finansowe nie będą stanowiły dla niego nadmiernego uszczerbku i nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonego z poniesienia kosztów postępowania.
Na poczet zasądzonych wydatków w kwocie 43, 33 zł /czterdziestu trzech złotych i trzydziestu trzech groszy/ złożyły się: 1/3 kosztów dochodzenia (110 zł) oraz 1/3 zryczałtowanej opłaty za doręczenia w postępowaniu sądowym (20 zł).
Wysokość opłaty (180 /sto osiemdziesiąt/ złotych) wynika zaś z wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności (art. 2 ust. 1 pkt 3 Ustawy o opłatach w sprawach karnych).