Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 221/17
Data wyroku: 2017-08-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Leszczyńska-Furtak, Paweł Rysiński, Ewa Gregajtys
Słowa kluczowe: Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie
Podstawa prawna: art.552a§1 kpk

Sygn. akt II AKa 221/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 sierpnia 2017r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.)
Sędziowie: SA – Ewa Gregajtys

     SA – Ewa Leszczyńska - Furtak

Protokolant: – Aleksandra Baran
przy udziale Prokuratora Anny Adamiak
po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. w Warszawie
sprawy z wnioskuT. K.
w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za stosowane środki przymusu w sprawie Sądu Rejonowego dlaW. M.– sygn. akt III K 338/13
na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt  XVIII Ko 28/16
zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że zasądzone na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienie podwyższa do kwoty 300 000 (trzystu tysięcy) zł; w pozostałej zaskarżonej części utrzymuje wyrok w mocy;
zasądza od Skarbu Państwa na rzeczT. K.kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie zasądził na rzecz

T. K.
21.158 zł 59 gr z tytułu odszkodowania za poniesioną szkodę i 150.000 zł z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzone stosowaniem wobec wnioskodawcy środków zapobiegawczych oraz zabezpieczenia majątkowego w sprawie Sądu Rejonowego dlaW. M.sygn. III K 1512/06 (X Ka 907/15 Sądu Okręgowego wW.). W pozostałej części wniosek oddalił.
Apelację od tegoż wyroku wniósłpełnomocnikwnioskodawcy w części wniosek oddalającej. Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisówart. 552 § 4 k.p.k.iart. 361 § 2 k.c.przez ustalenie odszkodowania, które nie obejmuje „strat” poniesionych przez wnioskodawcę na wskutek uniemożliwienia mu podjęcia zatrudnienia w MSW oraz uniemożliwieniem dodatkowych dochodów zespółki (...) sp. z o.o.W tej części skarżący wniósł o zasądzenie ponad przyznaną wyrokiem kwotę – 417.935 zł i 99 gr.
Zarzucił nadto obrazę przepisówart. 7 i art. 410 k.p.k.orazart.445 § 1 k.c.przez nieuwzględnienie okoliczności wskazujących na ponad przeciętną krzywdę jakiej doznał wnioskodawca na skutek tymczasowego aresztowania i stosowania dozoru policji. W tej części wniósł o zasądzenie ponad kwotę zadośćuczynienia przyznaną wyrokiem – 2.720.000 zł.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja okazała się zasadna częściowo w zakresie przyznanego wnioskodawcy zadośćuczynienia i w tej części Sąd Apelacyjny dokonał korekty wyroku. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok, jako trafny, utrzymał w mocy.
W części odnoszącej się do zasądzonego odszkodowania stawiane w apelacji zarzuty okazały się nietrafne, a podnoszone w jej motywach argumenty chybione.
Ewentualne zatrudnienie wnioskodawcy w MSW, jak trafnie wskazał Sąd, nie doszło do skutku nie z powodu zastosowania wobec wnioskodawcy tymczasowego aresztowania, a na skutek wszczęcia postępowania przeciwko niemu o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, co zgodnie z ustawą o(...)powodowało obligatoryjne zawieszenie, funkcjonariusza SG w czynnościach. Co więcej, sama kwestia owej delegacji ze SG do MSW nie była przesądzona, skoro do czasu zawieszenia wnioskodawcy nie zostały podjęte ostateczne decyzje i podpisane stosowne rozkazy personalne.
Powyższe ustalenia pozwoliły Sądowi I instancji na zasadne przyjęcie, że wnioskodawcy z tytułu przyszłego ewentualnego, a niezrealizowanego przed dniem zawieszenia w czynnościach służbowych delegowania do MSW nie przysługuje odszkodowanie – gdyż nie poniósł on z tego powodu realnej szkody, która winna być uznana za następstwo stosowania wobec niego środków przymusu w rozumieniuart. 552a § 1 k.p.k.(Dz. U. poz. 1247 z 2013 r.).
Argumenty skarżącego wskazane w motywach apelacji nie zdołały niczym podważyć tego poglądu, mają one charakter wyłącznie polemiczny, a co więcej skarżący posługuje się uzasadniając ewentualność nastąpienia korzystnych dla wnioskodawcy zdarzeń jedynie przypuszczeniami, domniemaniami, a nie faktami, które mogłyby podważyć logiczne i przekonujące rozumowanie Sądu.
Z tych przyczyn zarzuty i argumenty apelacji w tej części sprawy musiały być uznane za niezasadne.
Podobnie należało ocenić zarzuty i wskazane na ich uzasadnienie argumenty w odniesieniu do rzekomej szkody majątkowej poniesionej przez wnioskodawcę wobec braku możliwości uzyskiwania dodatkowego dochodu – po opuszczeniu aresztu – współce (...).
Jak ustalił Sąd wnioskodawca przed aresztowaniem nie czynił starań o dodatkowe zatrudnienie współce (...), czego skarżący nie kwestionuje. Już to wyklucza przyjęcie, że tymczasowe aresztowanie uniemożliwiło mu podjęcie w niej pracy. Nie uczynił tego po uchyleniu aresztowania, a dopiero w maju 2008 r., ponad rok po odzyskaniu wolności. Twierdzenie, że opóźnienie owo jest następstwem tymczasowego aresztowania jest dowolne i nie może być przez Sąd zaakceptowane. Również w tej części argumenty apelacji są jedynie polemiczne, a twierdzenie o złym stanie psychicznym wnioskodawcy będącym następstwem aresztowania, który to stan był powodem opóźnienia w zatrudnieniu w spółce, nie może stanowić podstawy do uznania, że wnioskodawca w tej części poniósł szkodę, która nie nastąpiłaby, gdyby nie jego aresztowanie.
Z tych przyczyn apelacja w tym zakresie również nie zasługuje na uwzględnienie.
Odmiennie natomiast ocenić należało - jako w części zasadny - zarzut apelacji dotyczący wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. Istotnie bowiem, jak wskazuje skarżący, Sąd I instancji dokonując prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności wpływających na wysokość kwoty zasądzonego zadośćuczynienia za krzywdę jakiej doświadczył wnioskodawca, nie nadał właściwej rangi pozycji zawodowej jaką osiągnąłT. K.w(...)i uznaniu jakim się cieszył, a jakie stracił w następstwie aresztowania i procesu karnego.
T. K.w chwili aresztowania był podpułkownikiem(...), odznaczonym za osiągnięcia zawodowe, uznawanym za wybitnego specjalistę w swej dziedzinie, pełniącym stanowiska funkcyjne i współpracującym z zagranicznymi i europejskimi służbami granicznymi. Bez wątpienia prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne i stosowane środki przymusu, w następstwie czego zdecydował się jeszcze w toku stosowanego aresztowania na przejście na emeryturę stanowiło krzywdę, której nie powinien ponieść, a która wywołała nieodwracalne konsekwencje dla jego kariery zawodowej i dla negatywnej oceny i postrzegania tak w środowisku zawodowym, jak i ogólnie rozumianym – otoczeniu.
Z tych powodów uznając, że Sąd Okręgowy nie docenił tych okoliczności wpływających na rozmiar doznanej krzywdy, Sąd Apelacyjny orzekł o podwyższeniu kwoty zasądzonej z tytułu zadośćuczynienia do 300.000 zł.
Z tytułu zwrotu kosztów poniesionych na ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym Sąd zasądził na rzecz wnioskodawcy 1.800 zł, a więc kwotę wynikającą ze złożonej faktury, bez podatku VAT, o który powiększa się należności dla obrońców i pełnomocników wyznaczonych z urzędu, ale nie ustanowionych z wyboru.
Z tych wszystkich przyczyn orzeczono jak w wyroku.