Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim
V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: V U 332/16
Data wyroku: 2017-03-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Beata Łapińska
Słowa kluczowe: Emerytura wcześniejsza
Podstawa prawna: art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VU 332/16

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 marca 2017 roku
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący SSO Beata Łapińska
Protokolant stażysta Bożena Sobczyk
po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie
sprawy z wnioskuG. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
o prawo do emerytury
na skutek odwołaniaG. S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.
z dnia 30 marca 2016 r. sygn.(...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeG. S.prawo do emerytury poczynając od dnia(...)2016 roku.
Sygn. akt V U 332/16

UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 marca 2016 roku, znak(...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT.odmówiłG. S.prawa do emerytury. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił 15-letniego stażu pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Do pracy w szczególnych warunkach ZUS nie zaliczył okresów zatrudnienia ubezpieczonego wZ.Zakładach (...):
- od dnia 1 września 1971 roku do dnia 31 sierpnia 1973 roku, ponieważ jest to okres nauki zawodu,
a także okresów:
- od dnia 1 października 1979 roku do dnia 31 maja 1987 roku, od dnia 1 lipca 1992 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku, od dnia 3 stycznia 1994 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku na stanowisku mechanika maszyn,
- od dnia 1 czerwca 1987 roku do dnia 31 sierpnia 1987 roku na stanowisku mistrza zespołu maszyn tkalni,
- od dnia 1 września 1987 roku do dnia 30 czerwca 1992 roku na stanowisku mistrza tkackiego,
ponieważ stanowiska te nie znajdują w ocenie organu rentowego potwierdzenia w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. ZUS dodał, że na podstawie przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji nie można określić charakteru wykonywanej pracy i w związku z tym brak jest możliwości ustalenia, czy praca wykonywana na ww. stanowiskach była pracą w szczególnych warunkach.
W odwołaniu z dnia 5 kwietnia 2016 roku wnioskodawcaG. S.wniósł o zmianę wyżej wymienionej decyzji i przyznanie prawa do emerytury. Odwołujący podniósł, że w kwestionowanym przez organ rentowy okresie pracował w przy obsłudze maszyn tkackich w warunkach szkodliwych. Wnioskodawca dodał, że organ rentowy zaliczył do stażu pracy w warunkach szczególnych okres jego zatrudnienia od dnia 1 maja 1994 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku w(...) S.A.z siedzibą wZ., kiedy wykonywał te same obowiązki, jak w kwestionowanych przez ZUS okresach.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powielając argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaG. S.,urodzony dnia (...), w dniu 25 lutego 2016 roku złożył wniosek o przyznanie prawa do emerytury. Wnioskodawca nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
(dowód: wniosek o emeryturę, k. 1-4 akt emerytalnych)
Do wniosku ubezpieczony załączył:
- zaświadczenie wystawione przezZakład (...)przy(...)Urzędzie Wojewódzkim wŁ.Archiwum Zakładowe, z którego wynika, że w okresach od dnia 1 września 1971 roku do dnia 23 lipca 1975 roku oraz od dnia 24 października 1977 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku był zatrudniony wZ.Zakładach (...)wZ.i brak jest świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych w ww. okresach,
- umowę o pracę zawartą w dniu 1 września 1971 roku,
- wystawione przez pracodawcę angaże,
- kartę obiegową zmiany z dnia 31 lipca 1975 roku,
- umowa o pracę z dnia 22 października 1977 roku,
- opinię pracodawcy z dnia 18 września 1991 roku,
- kartę obiegową zmiany z dnia 28 grudnia 1993 roku.
(dowód: zaświadczenie z dnia 23 lipca 2008 roku, k.8, umowa o pracę z dnia 1 września 1971 roku, k. 9, angaże, k. 10, 12 – 21v, 23 karta obiegowa zmiany z dnia 31 lipca 1975 roku, k. 10-10v, umowa o pracę z dnia 22 października 1977 roku, k. 11, opinia z dnia 18 września 1991 roku, k. 22 akt emerytalnych)
Na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca legitymuje się stażem pracy wynoszącym 27 lat, 2 miesięcy i 21 dni, składającym się z 26 lat i 11 miesięcy okresów składkowych oraz 3 miesięcy i 21 dni okresów nieskładkowych. Organ rentowy zaliczył do stażu pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych okres 8 lat, 5 miesięcy i 22 dni.
(dowód: decyzja ZUS z dnia 30 marca 2016 roku, k. 25 akt emerytalnych)
Zaskarżoną decyzją organ rentowy zaliczył do stażu pracy w warunkach szczególnych następujące okresy zatrudnienia wnioskodawcy w(...)wZ.:
- od dnia 1 września 1973 roku do dnia 23 lipca 1975 roku i od dnia 24 października 1977 roku do dnia 31 grudnia 1977 roku na stanowisku tkacza,
- od dnia 1 stycznia 1978 roku do dnia 31 stycznia 1979 roku na stanowisku nastawiacza maszyn oraz nastawiacza maszyn włókienniczych,
- od dnia 1 lutego 1979 roku do dnia 30 września 1979 roku na stanowisku nastawiacza maszyn i urządzeń,
a także okres zatrudnienia ubezpieczonego w(...) S.A.od dnia 1 maja 1994 roku do dnia 31 grudnia 1998 roku na stanowisku mechanika maszyn.
(dowód: notatka na posiedzenie kolegialne, k. 24-24v akt emerytalnych, świadectwo pracy z dnia 15 października 2012 roku, k. 7-7v akt rentowych)
W okresie od dnia 1 września 1971 roku do dnia 23 lipca 1975 roku ubezpieczony był zatrudniony wZ.Zakładach (...). Wnioskodawca zajmował kolejno następujące stanowiska:
- od dnia 1 września 1971 roku do dnia 31 sierpnia 1973 roku - uczeń(...) Szkoły (...),
- od dnia 1 września 1973 roku do dnia 23 lipca 1975 roku – tkacz.
(dowód: świadectwo pracy z dnia 28 grudnia 1993 roku, k. 3-3v, kserokopia legitymacji ubezpieczeniowej, k. 8-9v akt kapitałowych, karta obiegowa zmiany, k. 12, angaż z dnia 27 września 1973 roku, k. 15, opinia pracodawcy z dnia 19 września  1991 roku, k. 29, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, k. 32, umowa o pracę z dnia 1 września 1971 roku, k. 40 akt sprawy)
W okresie od dnia 24 października 1977 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku ubezpieczony był zatrudniony wZ.Zakładach (...)w pełnym wymiarze czasu pracy. Wnioskodawca zajmował kolejno następujące stanowiska:
- od dnia 24 października 1977 roku do dnia 31 grudnia 1977 roku – tkacz,
- od dnia 1 stycznia 1978 roku do dnia 31 stycznia 1979 roku – nastawiacz maszyn (nastawiacz maszyn włókienniczych),
- od dnia 1 lutego 1979 roku do dnia 30 września 1979 roku - nastawiacz maszyn i urządzeń,
- od dnia 1 października 1979 roku do dnia 31 maja 1987 roku - mechanik maszyn (mechanik maszyn i urządzeń), (od dnia 1 lipca 1981 roku – mistrz w zawodzie),
- od dnia 1 czerwca 1987 roku do dnia 31 sierpnia 1987 roku – mistrz zespołu maszyn tkalni,
- od dnia 1 września 1987 roku do dnia 30 czerwca 1992 roku - mistrz tkacki,
- od dnia 1 lipca 1992 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku – mechanik maszyn.

    (dowód: świadectwo pracy z dnia 28 grudnia 1993 roku, k. 6-6v, kserokopia legitymacji ubezpieczeniowej, k. 8-9v akt kapitałowych, karta obiegowa zmiany, k. 13, umowa o pracę z dnia 22 października 1977 roku, k. 16, angaż z dnia 24 października 1977 roku, k. 17, angaż z dnia 1 stycznia 1978 roku, k. 17, angaż z dnia 1 lutego 1979 roku, k. 18, angaż z dnia 1 października 1979 roku, angaż z dnia 22 sierpnia 1980 roku, k. 19, angaż z dnia 6 listopada 1980 roku, angaż z dnia 25 marca 1981 roku, k. 20, angaż z dnia 16 lipca 1981 roku, angaż z dnia 28 grudnia 1981 roku, k. 21, angaż z dnia 6 maja 1982 roku, angaż z dnia 23 marca 1983 roku, k. 22, angaż z dnia 9 lipca 1984 roku, angaż z dnia 4 lutego 1986 roku, k. 23, angaż z dnia 22 czerwca 1987 roku, k. angaż z dnia 2 kwietnia 1987 roku, angaż z dnia 1 grudnia 1987 roku, k. 24, angaż z dnia 5 maja 1988 roku, angaż z dnia 7 listopada 1988 roku, k. 25, angaż z dnia 1 lutego 1989 roku, angaż z dnia 1 lipca 1992 roku, k. 26, karta obiegowa zmiany, k. 27, angaż z dnia 22 czerwca 1987 roku, k. 41, angaż z dnia 17 sierpnia  1987 roku, k. 42, opinia pracodawcy z dnia 19 września 1991 roku, k. 29 akt sprawy, angaż z dnia 22 czerwca 1987 roku, k. 19v akt emerytalnych)

Przedmiotem działalnościZ.Zakładów (...)była produkcja tkanin. W zakładzie pracy funkcjonowały trzy oddziały: oddział przygotowawczy, oddział tkalni i oddział końcowy. Ubezpieczony pracował na oddziale tkalni i wykonywał obowiązki mechanika. Na hali znajdowało się 360 krosien. Zespół, do którego przynależał wnioskodawca składał się z trzech mechaników i mistrza. Brygada obsługiwała 130 krosien. Jej zadaniem było utrzymywanie maszyn w ruchu, a w konsekwencji zapewnienie ciągłości produkcji.
Do obowiązków wnioskodawców w okresie od dnia 24 października 1977 roku do dnia 31 maja 1987 roku i od dnia 1 lipca 1992 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku należała naprawa i konserwacja krosien. Pomimo przyjętej przez pracodawcę różnorodnej nomenklatury stanowisk pracy ubezpieczony stale wykonywał te same obowiązki. Wnioskodawca przebywał całą dniówkę pracowniczą na hali tkackiej i w razie awarii dokonywał napraw mechanicznych, aby produkcja mogła być kontynuowana. Wymieniał w krosnach podzespoły i zużyte elementy, takie jak podawacze, wbijaki, niciennice, ramki, chwytaki i wyciągi. Maszyny tkackie często ulegały awariom. Naprawy były wykonywane bezpośrednio na hali tak, aby od razu po awarii tkacze mogli wznowić pracę.
Po uzyskaniu angażu na stanowisko mistrza zespołu maszyn tkalni, a następnie mistrza tkalni, to jest od dnia 1 czerwca 1987 roku do dnia 30 czerwca 1992 roku wnioskodawca wykonywał te same czynności, a dodatkowo nadzorował podlegających mu mechaników. Nadal naprawiał, konserwował i wymieniał elementy w krosnach, a dodatkowo sprawdzał, czy mechanicy prawidłowo wykonali swoje obowiązki, wyznaczał urlopy, sporządzał plan napraw. Ubezpieczonemu nie przydzielono biura, wykonywał swe obowiązki nadal na hali tkackiej i zajmował się określonymi krosnami, które naprawiał i konserwował.
W okresie od dnia 24 października 1977 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku ubezpieczony pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, w systemie trzyzmianowym. Nie wykonywał innych obowiązków niż wyżej wymienione.
(dowód: zeznania świadkówJ. O., nagranie od minuty 20:15 do minuty 26:17,Z. M., nagranie od minuty 26:17 do minuty 32:13, zeznania wnioskodawcy, nagranie od minuty 1:54 do minuty 18:18 w związku z nagraniem od minuty 32:13 do minuty 33:08, protokół z rozprawy z dnia 15 marca 2017 roku, k. 46-47 akt sprawy)
W okresie od dnia 3 stycznia 1994 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku wnioskodawca był zatrudniony w(...)Zakładach (...)na stanowisku mechanika maszyn.
(dowód: świadectwo pracy z dnia 4 maja 1994 roku, k. 7 akt kapitałowych)
Sąd Okręgowy zważył i ocenił co następuje:
Odwołanie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treściąart. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn).Art. 32 ust. 4wyżej wymienionej ustawy stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa wust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.
Stosownie do art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli:

•

okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz

okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.

Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w świetle przepisówrozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze(Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

•

osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).
Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust.2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego.
Stanowisko takie wielokrotnie zajmował Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku w sprawie o sygn. akt II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte wrozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami.
Stosownie do§ 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterzeokresy pracy w warunkach szczególnych, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Brak zatem takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego.
Trzeba z całą mocą podkreślić, że niewystawienie przez pracodawcę ubezpieczonego świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych nie może być wyłączną podstawą odmowy przyznania prawa do emerytury. Dodać należy, że o zakwalifikowaniu danej pracy do prac wykonywanych w warunkach szczególnych decyduje nie nazwa stanowiska pracy, a rodzaj wykonywanych czynności (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 roku w sprawie o sygn. akt I UK 393/10, LEX Nr 950426). Wskazać bowiem należy, że choć nazwa stanowiska pracy nie jest bez znaczenia, to sama w sobie nie zawsze przesądza o tym, jakie faktycznie prace i w jakim zakresie wykonywał pracownik w okresie zatrudnienia (por. wyrok SN z dnia 15 września 2011 roku, sygn. akt II UK 30/11).
Dlatego też w toku niniejszego postępowania Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia rodzaju pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w spornym okresie. Sąd przesłuchał świadków i wnioskodawcę oraz skonfrontował te zeznania ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją pracowniczą ubezpieczonego.
Spór pomiędzy stronami, w związku z zarzutami podniesionymi przez wnioskodawcę w odwołaniu, ograniczał się do faktu, czy ma on wymagany piętnastoletni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości, że wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, a w dniu(...)2016 roku ukończył 60 lat i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego.
Odwołujący kwestionował niezaliczenie przez organ rentowy całego okresu zatrudnienia wZakładach (...), gdzie pracował przy bieżącej konserwacji oraz naprawach maszyn i urządzeń przemysłu bawełnianego. ZUS odmawiał zaliczenia okresów od dnia 1 września 1971 roku do dnia 31 sierpnia 1973 roku, ponieważ jest to okres nauki zawodu, a także okresu od dnia 1 października 1979 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku, powołując się na brak świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych oraz sprzeczność nazw stanowisk zajmowanych przez skarżącego z tymi, sprecyzowanymi przez ustawodawcę w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 1983 roku. Organ rentowy nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych wnioskodawcy także okresu od dnia 3 stycznia 1994 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku, kiedy to ubezpieczony był zatrudniony w(...)Zakładach (...).
Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez skarżącego w spornych okresach Sąd oparł się na dokumentach zawartych w aktach sprawy oraz na treści zeznań przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków jak i samego ubezpieczonego.
W ocenie Sądu Okręgowego zeznania przesłuchanych w niniejszej sprawie świadków –J. O.iZ. M.zasługują na wiarę, albowiem są logiczne, przekonujące i spójne ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją pracowniczą. Wyżej wymienieni pracowali wspólnie z ubezpieczonym w tkalni na tej samej sali, mieli więc wiedzę na temat faktycznie wykonywanych przez wnioskodawcę obowiązków. Sąd uwzględnił również zeznania samego wnioskodawcy, albowiem nie były one sprzeczne z zeznaniami świadków i ze zgromadzoną dokumentacją. Podkreślić przy tym należy, iż organ rentowy nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów, które pozwoliłyby na podważenie wiarygodności zeznań świadków i ubezpieczonego.
Zeznania wyżej wymienionych świadków pozwoliły Sądowi ustalić zakres czynności wykonywanych przez skarżącego w kwestionowanym przez organ rentowy okresie od dnia 1 października 1979 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku. Sąd skonstatował, że obowiązki świadczone przez ubezpieczonego charakteryzowały się wysokim stopniem uciążliwości. Wnioskodawca dokonywał mianowicie bieżącej konserwacji i napraw maszyn oraz urządzeń służących do produkcji wyrobów włókienniczych, a mianowicie krosien. Głównym zadaniem ubezpieczonego było zapewnienie ciągłego ruchu w zakładzie pracy od strony mechanicznej. Na bieżąco wymieniał części maszyn, dokonywał napraw i konserwował znajdujące się w zakładzie krosna. W związku z tym stale przebywał na oddziałach będących w ruchu i nie dokonywał napraw warsztatowych. Zatrudniający skarżącego zakład pracy prowadził działalność na szeroką skalę, o czym świadczy duża liczba jednocześnie funkcjonujących maszyn. Powyższe dało Sądowi asumpt do uznania, że ubezpieczony wykonywał czynności przy obsłudze maszyn produkujących i wykańczających wyroby włókiennicze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd zaliczył wykonywane przez skarżącego w okresie od dnia 1 października 1979 roku do dnia 31 maja 1987 roku i od dnia 1 lipca 1992 roku do dnia 31 grudnia 1993 roku prace do prac przy bieżącej konserwacji urządzeń na oddziale będącym w ruchu (wykaz A, dział XIV poz. 25 załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku) w którym jako podstawowe były wykonywane prace wymienione:
- w wykazie A, dział VII, poz. 4, to jest prace przy produkcji i wykańczaniu wyrobów włókienniczych,
- w wykazie A dział VII, poz. 8, to jest prace polegające na obsłudze urządzeń do prasowania, klejenia i wykrawania wyrobów w przemyśle odzieżowym.
Wnioskodawca cały czas w spornym okresie był narażony tak jak tkacze, klejarze, wiązacze i brakarze na szkodliwe warunki niechybnie występujące w zakładzie pracy. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt, że zajmowane przez wnioskodawcę w spornych okresach stanowiska nie są wymienione w wykazie A i B załącznika do rozporządzenia. Z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że wszystkie prace wykonywane przez wnioskodawcę w spornych okresach, mimo formalnie zajmowanego przez niego stanowiska niewymienionego w rozporządzeniu były pracami w warunkach szczególnych.
Zaliczeniu do stażu pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych podlega także okres zatrudnienia na stanowisku mistrza, to jest okres od dnia 1 czerwca 1987 roku do dnia 30 czerwca 1992 roku. Ww. okresie ubezpieczony, prócz czynności właściwych dla mechanika maszyn i urządzeń włókienniczych, świadczył również obowiązki nadzorcze, albowiem kontrolował pracę podległych mu pracowników, sporządzał plan napraw i wyznaczał terminy urlopów. Pełnienie przez wnioskodawcę funkcji mistrza należy identyfikować z wykonywaniem kontroli jakości produkcji i usług oraz dozór inżynieryjno – techniczny na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie (Wykaz A, Dział XIV, poz. 24 załącznika do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku). Podkreślenia wymaga, że wnioskodawca stale przebywał na stanowiskach, gdzie wykonywana była praca w warunkach szczególnych i sam też taką pracę wykonywał. W konsekwencji okres pełnienia przez skarżącego funkcji mistrza winien być zaliczony do stażu pracy ubezpieczonego w warunkach szczególnych, jako kompilacja wykonywania czynności wymienionych w Wykazie A, Dział XIV poz. 24 i poz. 25 załącznika do rozporządzenia, podczas świadczenia których występowało bezpośrednie narażenie na czynniki szkodliwe dla zdrowia.
W związku z tym, że wykazane przez wnioskodawcę okresy pracy w warunkach szczególnych wynoszą więcej niż 15 lat, stwierdzić należało, iż spełnia on wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania prawa do emerytury, zgodnie zart. 32 ust. 1w zw. zart. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Uwzględnienie ww. okresu jako pracy w warunkach szczególnych umożliwiało przyznanie wnioskodawcy prawa do emerytury w warunkach szczególnych. W konsekwencji nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego na okoliczność charakteru pracy wnioskodawcy o okresie od dnia 3 stycznia 1994 roku do dnia 30 kwietnia 1994 roku w(...)Zakładach (...). Natomiast okres nauki zawodu ubezpieczonego od dnia 1 września 1971 roku do dnia 31 sierpnia 1973 roku nie wlicza się do stażu pracy w warunkach szczególnych. Posiadanie statusu ucznia nauki zawodu implikuje bowiem obowiązek dokształcania się, a w konsekwencji prowadzi do tego, że wnioskodawca nie pracował wówczas stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych (por. wyrok SN z dnia 23 maja 2012 roku, I UK 9/12). Powyższe nie generuje jednak niekorzystnych skutków dla ubezpieczonego, albowiem wykazał on 15-letni staż pracy w warunkach szczególnych.
W obliczu wyżej przedstawionej argumentacji Sąd Okręgowy na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c.zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemuG. S.prawo do emerytury od dnia(...)2016 roku. W tym bowiem dniu ubezpieczony spełnił ostatnią sprecyzowaną przez ustawodawcę przesłankę przyznania emerytury, to jest ukończył 60 rok życia.