Sąd Rejonowy w Ostrołęce
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 87/16
Data wyroku: 2016-12-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Jankowska
Słowa kluczowe: Niepełnosprawność
Podstawa prawna: art. 477(14) § 1 K.p.c., przepisy ustawy z dn. 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych

Sygnatura akt IV U 87/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 grudnia 2016r.
Sąd Rejonowy w Ostrołęce IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSR Monika Jankowska
Protokolant sekr. sądowy Justyna Kojtek
po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2016r., w Ostrołęce
na rozprawie
sprawy z odwołaniaT. M.
przeciwkoW. (...)wW.
od decyzjiW. (...)wW.z dnia 23 lutego 2016 r., znak:(...).(...).1.(...).2014
o ustalenie stopnia niepełnosprawności

O R Z E K A :

Oddala odwołanie.
Sygnatura akt IV U 87/16

UZASADNIENIE
Orzeczeniem z dnia 23 lutego 2016 r., nr(...).(...).1.(...).2014W. (...)W.utrzymał w mocy orzeczenie wydane przez(...)do(...)wO.z dnia 22 października 2014 r., nr PZOoN(...), o odmowie wydaniaT. M.orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

    W dniu 12 stycznia 2006 roku(...)do(...)O.(orzeczenie nr(...)), zaliczyłT. M.do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na stałe, według symboli przyczyny niepełnosprawności 11-I, 03-L, 07-S.Powyższe orzeczenie nie utraciło ważności, pomimo toT. M.złożyła w dniu 24 września 2014 roku ponownie wniosek o wydanie orzeczenia uwzględniającego zmianę stanu zdrowia. Po jego rozpatrzeniu(...)do(...)wO.– w dniu 22 października 2014 r. – odmówił wydania orzeczenia. Zainteresowana złożyła odwołanie od przedmiotowego orzeczenia nr PZOoN(...), lecz zostało ono utrzymane w mocy przezW. (...)W.- orzeczeniem z dnia 07 stycznia 2015 roku.T. M.złożyła odwołanie od orzeczenia(...)do Sądu, a Sąd Rejonowy w Ostrołęce Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, postanowieniem z dnia 24 listopada 2015 roku uchylił zaskarżone orzeczenie, przekazał sprawę do rozpoznaniaW. (...)W.i umorzył postępowanie w sprawie. Po zapoznaniu się z treścią postanowienia Sądu i odwołania oraz po dokonaniu oceny stanu zdrowia odwołującej przez powołanych w tym celu specjalistów i po analizie dokumentacji medycznej,W. (...)W.uznał za zasadne utrzymanie w mocy orzeczenia(...)do(...)wO.– z dnia 22 października 2014 r. - nr PZOoN(...), czego wyrazem było wydanie przez(...)orzeczenia w dniu 23 lutego 2016 r., nr(...).(...).1.(...).2014.
T. M., wniosła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji(...). Odwołująca wskazała, że nie zgadza się z treścią orzeczenia, ponieważ stan zdrowia uzasadnia zaliczenie jej do grona osób niepełnosprawnych - w stopniu znacznym. Jak wskazałaT. M., powinno jej również przysługiwać prawo do korzystania z karty parkingowej (k. 3-4v. akt).
W odpowiedzi na odwołanie,W. (...)wW.wniósł o jego oddalenie wskazując, iż ustalony - na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego - stan zdrowia odwołującej nie spełnia przesłanek do zaliczenia jej do znacznego stopnia niepełnosprawności. Odnosząc się zaś do żądania odwołującej, w kwestii przyznania karty parkingowej,(...)wskazał, że w przypadku przyznanego odwołującej umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, spełnienie tej przesłanki może wystąpić wyłącznie w przypadku określenia symbolu przyczyny niepełnosprawności wg jednego z następujących symboli: 04- O, 05- R, 10 – N. Tymczasem, odwołującej nie dotyczy żaden z tych symboli, stąd brak podstaw do przyznania uprawnień do karty parkingowej. (k. 6-7 akt).
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Przedmiotem niniejszej sprawy było ustalenie, czy schorzenia występujące u odwołującejT. M.na dzień wydania decyzji(...)powodują stopień niepełnosprawności – jeśli tak, to jaki, od kiedy istnieje i czy odwołująca wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a także ustalenie, czy rodzaj schorzeń odwołującej powoduje, że medycznie spełnia ona przesłanki zart. 8 ust. 3 „a” pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym.

W. (...)wW.utrzymał w mocy orzeczenie(...)do(...), zaliczającT. M.do grona osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym – na stałe, według symboli przyczyny niepełnosprawności 11-I, 03-L, 07-S. W stanie zdrowiaT. M.nie stwierdzono przesłanek, które determinowałyby stwierdzenie, że spełnia ona przesłanki zart. 8 ust. 3 „a” pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym.
Przy rozpoznaniu uwzględnianocukrzycę typu 2 leczoną insuliną, powikłaną polineuropatią i retinopatią, obustronny niedosłuch w stopniu umiarkowanym, astmę oskrzelową, nadciśnienie tętnicze.Stwierdzono, że stan zdrowia odwołującej powoduje trudności w funkcjonowaniu i z tego względu odwołująca wymaga pomocy innych osób w pełnieniu ról społecznych. Odwołująca, w ocenie(...), ma naruszoną sprawność organizmu, jednak nie można stwierdzić, że jest niezdolna do samodzielnej egzystencji.(akta(...): orzeczenie o stopniu niepełnosprawności(...)z dnia 23 lutego 2016 r., nr(...).(...).1.(...).2014, orzeczenie(...)z dnia 22 października 2014 r., nr PZOoN(...)).
Zgodnie z ustawową definicją niepełnosprawności zawartą wart. 2 pkt. 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) niepełnosprawność oznacza „trwałą niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodująca niezdolność do pracy”.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy „do znacznegostopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji”. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 4 ust. 2 cyt. ustawy „do umiarkowanegostopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych”.
W myśl zapisu§ 29 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności(Dz. U. z 2003 Nr 139, poz. 1328 z późn. zm.)standardy w zakresie kwalifikowania doznacznegostopnia niepełnosprawnościzawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące:
1) niezdolność do pracy - co oznacza całkowitą niezdolność do wykonywania pracy zarobkowej z powodu fizycznego, psychicznego lub umysłowego naruszenia sprawności organizmu;
2) konieczność sprawowania opieki - co oznacza całkowitą zależność osoby od otoczenia, polegającą na pielęgnacji w zakresie higieny osobistej i karmienia lub w wykonywaniu czynności samoobsługowych, prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz ułatwiania kontaktów ze środowiskiem;
3) konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.
Przez długotrwałą opiekę i pomoc w pełnieniu ról społecznych rozumie się konieczność jej sprawowania przez okres powyżej 12 miesięcy w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 (ust. 2 § 29 cyt. rozporządzenia).
Zgodnie z treścią § 30 przywołanego rozporządzeniastandardy w zakresie kwalifikowania doumiarkowanegostopnia niepełnosprawnościzawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące:
1) czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza konieczność udzielenia pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1 pkt 3, w okresach wynikających ze stanu zdrowia;
2) częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 3.
Zgodnie z treścią § 32 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia przy kwalifikowaniu do znacznego, umiarkowanego i lekkiego stopnia niepełnosprawności bierze się pod uwagę zakres naruszenia sprawności organizmu spowodowany przez upośledzenie umysłowe począwszy od upośledzenia w stopniu umiarkowanym.
W związku z tym, iż ustalenie czy odwołującaT. M.spełnia warunki, wskazane cytowanymi przepisami i które, wymagało specjalistycznej opinii, Sąd postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016r. dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy z zakresu chorób wewnętrznych, diabetologii, otolaryngologii (k. 8 akt).
Po przeanalizowaniu akt sprawy, w tym dokumentacji medycznej, biegli sądowi z zakresu trzech specjalności, nie stwierdzili podstaw do zakwalifikowania odwołującejT. M.do znacznego stopnia niepełnosprawności. Zdaniem biegłych, schorzenia występujące u odwołującej powodują niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym – na stałe, wg symboli przyczyny niepełnosprawności 11-I, 03-L, 07-S. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od września 2000r. Biegli nie stwierdzili pogorszenia stanu zdrowia odwołującejT. M., który uzasadniałby zaliczenie odwołującej do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym. Jak wskazali biegli, odwołująca nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z opinii biegłych wynika jednoznacznie, że rodzaj schorzeń odwołującej nie powoduje, że medycznie spełnia ona przesłanki zart. 8 ust. 3 „a” pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym, ponieważ odwołująca nie cierpi na znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się. Przedmiotowa opinia była więc zgodna ze stanowiskiem(...)z dnia 23.02.2016 roku (opinia biegłych – k. 15-22 akt).
Odpis opinii biegłych przesłano obu stronom postępowania, celem zapoznania się z jej treścią i zobowiązano strony, do zgłoszenia ewentualnych uwag i zastrzeżeń do opinii w terminie 14 dni – pod rygorem ich pominięcia na dalszym etapie postępowania (jako spóźnionych).
Odpis przedmiotowej opinii biegłych został doręczony odwołującejT. M.w dniu 20.07.2016 roku (k. 33), aW. (...)W.w dniu 22.07.2016 r. (k. 32).(...)nie skorzystał z prawa zgłoszenia uwag i zastrzeżeń do opinii, natomiast odwołującaT. M.w zakreślonym terminie złożyła uwagi i zastrzeżenia do opinii biegłych (k. 24-25v.).
Na terminie rozprawy w dniu 31 sierpnia 2016 roku, na skutek uwag i zastrzeżeń odwołującej do opinii biegłych, Sąd postanowił dopuścić dodatkowo w niniejszej sprawie dowód z opinii biegłego z innego jeszcze zakresu, tj. z zakresu neurologii, uznając opinię sporządzoną w niniejszej sprawie za niepełną - w odniesieniu do schorzeń odwołującej. (k. 35-35v.).Specjalność biegłego w tym wypadku, wskazała Sądowi sama odwołująca, twierdząc że schorzenia kręgosłupa są tego rodzaju, że odwołująca leczy je wyłącznie neurologicznie (przepuklina kręgosłupa) i nigdy nie leczyła kręgosłupa u ortopedy.
Biegły z zakresu neurologii, tak jak wcześniejszy zespół specjalistów, został powołany celem ustalenia i wskazania, czy schorzenia występujące u odwołującejT. M.na dzień wydania decyzji(...)powodują stopień niepełnosprawności – jeśli tak, to jaki, od kiedy istnieje i czy odwołująca wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, a także ustalenie, czy rodzaj schorzeń odwołującej powoduje, że medycznie spełnia ona przesłanki zart. 8 ust. 3 „a” pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym.
W opinii wydanej przez lekarza neurologa stwierdzono u odwołującejchorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z miernym upośledzeniem narządu ruchu, bez zaburzeń samodzielnej lokomocji, cukrzycę źle kontrolowaną z polineuropatią cukrzycową, niedosłuch obustronny – protezowanie obustronne, wydolny społecznie, nadciśnienie tętnicze, astmę oskrzelową. Biegła z zakresu neurologii zaliczyła badanąT. M.do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym na stałe, wg symboli przyczyny niepełnosprawności 11-I, 03-L, 07-S. Ustalony stopień niepełnosprawności, jak podała biegła, datuje się od września 2000r. Z powodu choroby zwyrodnieniowo – dyskopatycznej kręgosłupa, bez objawów korzeniowych, ubytkowych, bez niedowładów kończyn dolnych, bez zaburzeń czucia głębokiego, z niewielkimi zaburzeniami czucia dotyku palców,T. M., w ocenie biegłej, nie spełnia kryteriów zaliczenia jej do grona osób niepełnosprawnych, wobec których zachodzą przesłanki do pozytywnego stwierdzenia zart. 8 ust. 3 „a” pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym, tj. do wydania karty parkingowej. Przesłanek tych, jak uzasadniała biegła neurolog,T. M.nie spełnia, bowiem porusza się sprawnie, nie cierpi na niedowład kończyn dolnych i z punktu widzenia neurologicznego odwołująca nie spełnia kryteriów zaliczenia jej do osób niepełnosprawnych w stopniu wyższym, niżlekki.
Podobnie, jak w przypadku pierwszej opinii, jej odpisy zostały doręczone stronom postępowania i każdej ze stron zakreślono termin 14 dni na zgłoszenie ewentualnych uwag i zastrzeżeń do opinii – pod rygorem ich pominięcia na dalszym etapie postępowania (jako spóźnionych).
W odpowiedzi, odwołującaT. M.nadesłała pismo z dnia 27 listopada 2016r. (k.51-51v.), które stanowiło polemikę ze sporządzonymi w sprawie dotychczas opiniami biegłych. Treść tego pisma nie podważała skutecznie treści opinii, a polegała na przytoczeniu Sądowi dolegliwości zdrowotnych odwołującej. Nadto,T. M.w piśmie tym nie zgłaszała żadnych wniosków dowodowych, ale prosiła „o wydanie przez sąd stosownej opinii z potrzebą człowieka chorego do godnego życia”.
Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 roku Sąd oddalił uwagi i zastrzeżenia odwołującej do ostatniej opinii biegłej.
Przyczynkiem do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego neurologa, były wniesione w zakreślonym przez Sąd terminie, uwagi i zastrzeżenia do pierwszej opinii biegłych, które w ocenie Sądu o tyle zasługiwały na uwzględnienie, że patrząc na schorzenia odwołującej, w pierwszym składzie biegłych brakowało specjalisty neurologa. Pismo odwołującej, być może nie było sformułowane dość precyzyjnie, ale w sposób przekonujący prowadziło do wniosku, że schorzenia kręgosłupa, na które cierpi odwołująca i z uwagi na które pozostaje pod opieką lekarza neurologa, nie były dotychczas ocenione.
Oddalenie zaś uwag i zastrzeżeń odwołującej do drugiej z wykonanych w sprawie opinii spowodowane było uzyskaniem przez Sąd pełnego przekonania, co do tego, że Sąd ustalił - przy pomocy wiadomości specjalnych biegłych lekarzy - konieczne fakty w niniejszej sprawie, niezbędne do jej rozstrzygnięcia. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że pismo z uwagami i zastrzeżeniami do drugiej opinii, to właściwie polemika z ustaleniami biegłej, bez skutecznego podważenia samej wartości merytorycznej opinii, także bez dalszych wniosków dowodowych.T. M., na terminie rozprawy w dniu 19 grudnia 2016r. oświadczyła Sądowi: „Na badaniu, doktor neurolog nie chciała mnie wysłuchać, tylko zrobiła mi badanie, tak jak się robi badanie neurologiczne i powiedziała „Dziękuję”. Trudno uczynić zarzut merytoryczny do opinii biegłej z zakresu neurologii z powodu „braku wysłuchania”, gdy samo badanie było wykonane „tak jak się robi badanie neurologiczne”,tym bardziej, że biegła dysponowała kompletem dokumentacji medycznej. Nie sposób, w ocenie Sądu, by dwa niezależne zespoły biegłych sądowych myliły się w tak znaczący sposób, dodatkowo jednomyślnie ze sobą.
Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Specyfika dowodu z opinii biegłego polega bowiem m.in. na tym, że jeżeli taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie w razie potrzeby.Orzecznictwo sądowe wskazuje, że potrzeba taka nie może być jedynie wynikiem niezadowolenia strony z niekorzystnego dla niej wydźwięku konkluzji opinii, lecz być następstwem umotywowanej krytyki dotychczasowej opinii. W przeciwnym bowiem razie sąd byłby zobligowany do uwzględniania kolejnych wniosków strony dopóty, dopóki nie złożona zostałaby opinia w pełni ją zadowalająca, co jest niedopuszczalne.
Zdaniem Sądu, opinie jakie powstały na użytek tej sprawy, uzupełniając się wzajemnie, w pełni zasługują na uwzględnienie. Osoby, które sporządziły opinie mają, zgodnie z treściąart. 278 K.p.c.wiadomości specjalne niezbędne do odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania. Biegli są specjalistami, a zatem posiadają niezbędną wiedzę, aby dokonać ustaleń mając na względzie schorzenia rozpoznane u odwołującej i dysponując dokumentacją związaną z leczeniem. Opinie te opisują badanie przedmiotowe i ujmują dane pozwalające ocenić stan zdrowia odwołującej. Ponadto, treść przedmiotowych opinii nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, a wnioski wyciągnięte przez biegłych nie pozostawiają w ocenie Sądu wątpliwości, iżprzedmiotowe opinie nie tylko mogą, ale też i powinny stanowić podstawę orzeczenia w niniejszej sprawie.
Sąd Najwyższy wielokrotnie wy­jaśniał, że do dowodu z opinii biegłego nie mogą mieć zastosowania wszystkie zasady prowadzenia do­wodów, a w szczególnościart. 217 § 1 K.p.c., a zatem sąd nie jest obowiązany dopuścić dowód z opinii kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia nie jest korzystna dla strony (wyrok Sądu Najwyższe­go z dnia 15 lutego 1974 r., II CR 817/73, nie publikowany).Żądanie ponowienialubuzupełnienia dowodu z opinii biegłych jest bezpodstawne, jeżeli sąd uzyskał od biegłych wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawi­dłowego orzekania- wyrok z dnia 10 września 1999 r., II UKN 96/99, OSNAPUS 2000, nr 23, poz. 869; podobne poglądy byty już wielokrotnie wyrażane w wyrokach z dnia 06 marca 1997 r., II UKN 23/97, OSNAPUS 1997, nr 23, poz. 476, z dnia 21 maja 1997 r., II UKN 131/97, OSNAPUS 1998, nr 3, poz. 100 oraz z dnia 18 września 1997 r., II UKN260/97, OSNAPUS 1998, nr 13, poz. 408.
Wielokrotnie też Sąd Najwyższy stwierdzał, żepotrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z sa­mego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Wyroki Sądu Najwyższego z dnia 04 sierpnia 1999 r., l PKN 20/99, OSNAPUS 2000, nr 22, poz. 807, z dnia 14 maja 1997 r., II UKN 108/97, OSNAPUS 1998, nr 5, poz. 161, z dnia 18 września 1997 r., II UKN 260/97, OSNAPUS 1998, nr 13, poz. 408 oraz z dnia 10 grudnia 1997 r., II UKN 391/97, OSNAPUS 1998, nr 20, poz. 612.
Powinność sądu powołania innych biegłych Sąd Naj­wyższy dostrzegał wtedy, gdy pierwotna opinia budziła istotne i nie dające się usunąć wątpliwości, a zaintereso­wana strona wykazywała nieporadność w zgłaszaniu od­powiednich wniosków dowodowych lub gdy wniosek o powołanie kolejnego biegłego uzasadniony był dokumen­tacją leczenia schorzeń nierozpoznanych przez biegłych.W niniejszej sprawie takie okoliczności występowały, w ocenie Sądu, po pierwszej opinii biegłych, ale zostały ostatecznie wyjaśnione po sporządzeniu drugiej z kolei opinii. Obie opinie biegłych sądowych są zaś zbieżne z opinią(...).
Należy podkreślić, iż nie chodzi w sprawie o doprowadzenie do satysfakcjonującego dla danej strony rozstrzygnięcia, lecz chodzi o rozstrzygnięcie wg tzw. prawdy obiektywnej, wg. faktów, a te - zważywszy na jednomyślność orzeczenia(...)i biegłych sądowych - Sąd w swoim przekonaniu ustalił.

-

Wskazać nadto należy, że tutejszy Sąd, mając na względzie treść opinii biegłych, o których mowa wyżej, nie mógłby wydać orzeczenia sprzecznego z wnioskami zawartymi w tychże opiniach. Jak podał bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 października 2006 roku (sygn. akt: I CSK 166/06) „Z przyjmowanej powszechnie zasady, iż sąd jest najwyższym biegłym, nie można wyprowadzać wniosku, że może biegłego zastępować, a to oznacza, że jeżeli do poczynienia ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości specjalne, sąd nie może dokonywać ich sam, nawet gdyby miał w tej dziedzinie odpowiednie kwalifikacje merytoryczne……”.

Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd na podstawieart. 47714§ 1 K.p.c.w związku z powołanymi wyżej przepisami, orzekł jak w sentencji.
SSR Monika Jankowska