Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 995/16
Data wyroku: 2017-05-19 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Iwona Gierula

Sygn. akt IV K 995/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 maja 2017 r.
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie w IV Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Iwona Gierula
Protokolant: Sylwia Grędzińska
w obecności Prokuratora: Anny Domańskiej
po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniu 12.05.2017 r.
sprawy:
1.R. K.
synaA.iM. z d. B.
ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 13 maja 2007 r., będąc przesłuchiwany w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ dotyczącej zabójstwaM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postepowaniu co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.;
II. w dniu 25 września 2008 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie V K 58/08 Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie dot. oskarżonegoD. D. (1)o czyn zart. 148 § 1 kk, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę, co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postepowaniem,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.;
2.P. P.
synaZ.iH.z d.P.
ur. (...)wG.
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 13 maja 2007 r. będąc przesłuchiwany w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ dotyczącej zabójstwaM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.;
II. w dniu 25 września 2008 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie V K 58/08 Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie dot. oskarżonegoD. D. (1)o czyn zart. 148 § 1 kk, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postepowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę, co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.;
3.M. W. (2)
synaW.iG. z d. K.
ur. (...)wW.
oskarżonego o to, że:
I. działając w krótkich odstępach czasu w dniach 13 maja 2007 r. oraz 15 maja 2007 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru będąc przesłuchiwany w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II Prokuratury RejonowejW.P.dotyczącej zabójstwaM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postepowaniu co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.;
II. w dniu 25 września 2008 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie V K 58/08 Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie dot. oskarżonegoD. D. (1)o czyn zart. 148 § 1 kk, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.;
III. w dniu 08 lutego 2012 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie 1 Ds. 340/11/1 Prokuratury RejonowejW.P.dotyczącej podżegania oraz pomocnictwa do zabójstwaM. W. (1)w dn. 11/12 maja 2007 r. złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem,
tj. o czyn zart. 233 § 1 k.k.

orzeka:

I
oskarżonegoR. K.uznaje za winnego popełnienia obydwu zarzucanych mu czynów i za to:

- za czyn opisany wpkt Ina podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
- za czyn opisany wpkt IIna podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuR. K.karę łączną 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

III
oskarżonegoP. P.uznaje za winnego popełnienia obydwu zarzucanych mu czynów i za to:

- za czyn opisany wpkt Ina podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
- za czyn opisany wpkt IIna podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuP. P.karę łączną 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

V
oskarżonegoM. W. (2)uznaje za winnego popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów i za to:

- za czyn opisany wpkt Ina podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.skazuje go, a na podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
- za czyn opisany wpkt IIna podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;
- za czyn opisany wpkt IIIna podstawieart. 233 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437) w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

VI
na podstawieart. 85 k.k.w zw. zart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierza oskarżonemuM. W. (2)karę łączną 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądza od oskarżonych:R. K.,P. P.iM. W. (2)na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 416,50 zł (czterysta szesnaście złotych i pięćdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów sądowych, w tym kwoty po 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem opłaty.

Sygn. akt IV K 995/16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 maja 2017 r. tutejszy Sąd uznał oskarżonegoP. P.za winnego tego, że:
I. w dniu 13 maja 2007 r. będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ dotyczącej zabójstwaM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu, tj. czynu zart. 233 § 1 k.k.;
II. w dniu 25 września 2008 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie V K 58/08 Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie dot. oskarżonegoD. D. (1)o czyn zart. 148 § 1 k.k., złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę, co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem, tj. czynu zart. 233 § 1 k.k.
Mając na uwadze, iż wniosek oskarżonegoP. P.dotyczył jedynie rozstrzygnięcia o karze, Sąd, stosownie do treściart. 423 § 1a k.p.k.orazart. 424 § 3 k.p.k., ograniczył zakres uzasadnienia do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz rozstrzygnięć wskazanych przez oskarżonego.
Na podstawieart. 233 § 1 k.k.odpowiada sprawca, który składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa niezbędne jest wykazanie zaistnienia znamion strony podmiotowej, w przypadku przestępstwa złożenia fałszywych zeznań - umyślności działania bądź zaniechania. Umyślność może w tym wypadku przejawiać się zamiarem bezpośrednim albo wynikowym. Minimalnym warunkiem spełnienia znamion strony podmiotowej w odniesieniu do omawianego przestępstwa jest przewidywanie przez sprawcę nieprawdziwości jego oświadczeń o posiadanych wiadomościach na temat faktów badanych w postępowaniu i zarazem godzenie się z tym stanem, wyrażające się złożeniem takich zeznań w formie przewidzianej przez prawo procesowe. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakresem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa złożenia fałszywych zeznań objąć można tę treść zeznań, do której odnoszą się przesłanki strony podmiotowej.” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 15.01.1999 r., II KKN 129/97, Prok. i Pr. 1999/9/1).
W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iżP. P.dokonał zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów.P. P., będąc bezpośrednim świadkiem zdarzenia z nocy z 11 na 12 maja 2007 r. przyul. (...)wW., w trakcie którego doszło do zabójstwaM. W. (1)przezD. D. (1), posiadał wiedzę co do jego przebiegu, w tym co do okoliczności ugodzenia nożemM. W. (1)przezD. D. (1), jak również co do tożsamości osób będących świadkami tego zdarzenia. Pomimo tego,P. P.najpierw w dniu 13 maja 2007 r., w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II, prowadzonej pod nadzorem Prokuratury RejonowejW.P., a następnie w dniu 25 września 2008 r. w trakcie przesłuchania w charakterze świadka przed Sądem Okręgowym Warszawa Praga w Warszawie w sprawie o sygn. akt V K 58/08 przeciwkoD. D. (1)oskarżonemu o czyn zart. 148 § 1 k.k., świadomie, będąc uprzednio uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się najpierw postepowaniu karnym przeciwkoD. D. (1)co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu.
Sąd zmienił kwalifikację przypisanych oskarżonemuP. P.czynów zabronionych, mając na względzie dyrektywę zart. 4 § 1 k.k., zgodnie z którą jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Sąd miał na uwadze, iż „przy ocenie, która z konkurencyjnych ustaw jest względniejsza dla sprawcy, bierze się pod uwagę całą ustawę, a nie tylko poszczególne jej przepisy, przy czym należy uwzględniać sankcje grożące za rozpatrywane przestępstwo, a także możliwości zamiany kary na łagodniejszą rodzajowo, warunkowego zawieszenia jej wykonania, nadzwyczajnego złagodzenia kary, obowiązki próby, jakie można nałożyć na sprawcę, wreszcie możliwość lub obowiązek orzeczenia obok kary środka karnego albo poprzestania tylko na środku karnym. Nie jest dopuszczalne stosowanie kombinacji przepisów konkurujących ustaw, chociażby to było dla sprawcy "najwzględniejsze", lecz na podstawie wymienionych zasad należy dokonać wyboru jednej z konkurencyjnych ustaw” (tak A. Marek [w:] Komentarz do Kodeksu Karnego, wyd. 2010, Lex Omega, również wyrok 7 Sędziów SN z 13.01.970 r., V KRN 402/69, OSNKW 1970/4-5/37, wyrok SN z dnia 04.07.2001 r., V KKN 346/99, Orz. Prok. i Pr. 2001, nr 12, poz. 1). Porównując treść przepisuart. 233 § 1 k.k.w obecnie obowiązującym brzmieniu, jak również w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437), w szczególności w zakresie ich ustawowego zagrożenia, Sąd nie miał wątpliwości, iż ustawą względniejszą dla sprawcy jest poprzednio obowiązująca ustawa, w brzmieniu sprzed nowelizacji treściart. 233 § 1 k.k., dokonanej ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania karnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r. Tym samym zachowanie oskarżonegoP. P.w zakresie obydwu przypisanych w wyroku czynów zabronionych należało zakwalifikować zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią karalność oskarżonegoP. P., zarówno na datę popełnienia przestępstw będących przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, jak i w późniejszym okresie, a więc do wydania wyroku w niniejszej sprawie, w tym dwukrotnie za przestępstwa rozboju, a także za występek zart. 233 § 1 k.k.(karta karna – k. 519-520). Sąd miał również na uwadze, że fałszywe zeznania zostały złożone w sprawie o ogromnej wadze społecznej, tj. w sprawie o zabójstwo, co świadczy o wysokiej społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował przyznanie się do winy przez oskarżonego oraz znaczny upływ czasu od zdarzenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd wymierzył oskarżonemuP. P.- za czyn zarzucany w pkt I aktu oskarżenia karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn zarzucany w pkt II aktu oskarżenia karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności - uznając ww. kary za adekwatne zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, jak również za realizujące swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę oskarżonego, ponadto za sprawiedliwe w odczuciu społecznym.
Sąd wymierzył oskarżonemuP. P.karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności, a więc na zasadzie asperacji, mając na względzie, iż między czynami zabronionymi, za które został skazany, zachodzi jedynie częściowy związek podmiotowo-przedmiotowy, tj. w odniesieniu do tożsamości dóbr chronionych tymi przepisami. Przeciwko orzeczeniu kary łącznej na zasadzie całkowitej absorpcji w ocenie Sądu przemawia brak ścisłej tożsamości czasowej pomiędzy tymi przestępstwami, które oskarżony popełnił w odstępie ponad roku czasu.
Jednocześnie Sąd nie znalazł jednak podstaw, aby wykonanie orzeczonej wobecP. P.kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesić. Przeciwko zastosowaniu wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary przemawia jego dotychczasowa kilkukrotna karalność. Należy podkreślić, iżP. P.był między innymi karany za przestępstwa rozboju, jak również za przestępstwo zart. 233 § 1 k.k.(karta karna - k. 519-520), co wskazuje na to, że jest on osobą niepoprawną i wykazującą postawę lekceważącą dla obowiązujących norm prawnych. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę demoralizację i niepoprawność zachowania oskarżonego, uwzględniając fakt, że oskarżony dopuścił się składania fałszywych zeznań w sprawie o zabójstwo, co świadczy o wysokiej społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów, jego dalsza resocjalizacja powinna odbywać się w warunkach pełnej izolacji i tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności, orzeczona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, skłoni go do przemyślenia swojego dotychczasowego postępowania i jego zmiany w przyszłości, ponadto, co niemniej ważne, stanowić będzie karę sprawiedliwą w odczuciu społecznym.
O kosztach sądowych w stosunku do oskarżonego Sąd orzekł na podstawieart. 627 k.p.k., uznając, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonegoP. P.od obowiązku ich uiszczenia. O opłacie Sąd orzekł stosownie do dyspozycjiart. 2 ust. 1 pkt 2w zw. zart. 6 ustawy o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.).
Sygn. akt IV K 995/16

UZASADNIENIE
W nocy z 11 na 12 maja 2007 r.M. W. (1),T. S.,M. W. (2),R. K.iP. P.bawili się na dyskotece(...)wW.. Około godz. 4.00 w nocy dwoma taksówkami wrócili naP.i wysiedli przyul. (...). W tym czasie przy bramie przyul. (...)wW.staliD. D. (1)zD. Z.. Ulicą szedłM. W. (1)zP. P.. Po chwili podjechała taksówka, z której wysiedliM. W. (2),R. K.iT. S..D. D. (1)zaczął z rozmawiać zM. W. (1). W pewnym momencie zaczęli się kłócić i krzyczeć na siebie, a następnie szarpać.P. P.początkowo stał przy nich, ale jak zaczęli się kłócić, podszedł doM. W. (2)iR. K.. W pewnym momencieD. D. (1)trzymanym w ręku nożem kuchennym zadał cios, kierując ostrze w klatkę piersiowąM. W. (1), przy czym przed wbiciem w ciałoM. W. (1)skaleczył w rękęT. S..D. D. (1)zostawił nóż w cieleM. W. (1).T. S.zaczął bićD. D. (1), aD. Z.próbował ich rozdzielić, jednakże nie dał rady.R. K.,P. P.iM. W. (2), będąc cały czas obecni na miejscu zdarzenia, znali jego przebieg, jak również znali tożsamość osób tam obecnych. Następnie wymienieni wraz zD. Z.iT. S.pomagali leżącemu na chodniku i krwawiącemuM. W. (1).R. K.wezwał pogotowie.M. W. (1)zmarł po przewiezieniu do szpitala w dniu 12.05.2007 r. o godz. 6.15.
W trakcie prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Warszawa Praga Północ postępowania przygotowawczego w sprawie o sygn. 1 Ds. 253/07/II, w dniu 13 maja 2007 r. w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)R. K.iM. W. (2), będąc przesłuchiwani w charakterze świadków i uprzedzeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznali, iż nie byli bezpośrednimi świadkami zabójstwaM. W. (1), a na miejscu zdarzenia pojawili się później, gdyM. W. (1)leżał zakrwawiony na ziemi.R. K.wskazał, że nad nim nachylony byłM. W. (2), który próbował zatamować lecącą krew. Z koleiM. W. (2)zeznał, że osobą, która próbowała pomócM. W. (1), byłT. S.. W treści złożonych zeznań zarównoR. K., jak iM. W. (2)wskazali, żeD. D. (1)zobaczyli dopiero w radiowozie, w momencie, gdyD.został przyprowadzony do radiowozu przez policjantów, wcześniej go nie widzieli.M. W. (2)treść złożonych w dniu 13 maja 2007 r. zeznań podtrzymał w trakcie ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 15 maja 2007 r. w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie o sygn. 1 Ds. 253/07/II, będąc ponownie uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
W trakcie rozprawy głównej przez Sądem Okręgowym Warszawa Praga w Warszawie w sprawie o sygn. akt V K 58/08, w dniu 25 września 2008 r.R. K.iM. W. (2)będąc przesłuchiwani w charakterze świadka i uprzedzeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań w treści zeznań potwierdzili okoliczności wskazane w trakcie przesłuchania w dniu 13 maja 2007 r. w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...). Wskazali, że nie byli bezpośrednimi świadkami zabójstwaM. W. (1), na miejscu zdarzenia pojawili się później, gdyM. W. (1)leżał na ziemi.R. K.zeznał, że przy nim byliS.iW.i jeszcze parę osób. Wskazał, że próbował zatamować lecącąW.krew. Następnie wraz zW.iS.podnieśliW.i przenieśli go do karetki. W treści złożonych zeznańR. K.iM. W. (2), mając świadomość, jaki był przebieg zdarzenia i kto był sprawcą zabójstwaM. W. (1), zataili prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym tym postępowaniem. Zaprzeczyli także, jakoby widzieli nóż, aD. D. (1)zobaczyli dopiero po zdarzeniu, gdy policjanci wprowadzali go do radiowozu.
W trakcie prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Warszawa Praga Północ postępowania przygotowawczego w sprawie o sygn. 1 Ds. 340/11/II w sprawie podżegania i pomocnictwa do zabójstwaM. W. (1), w dniu 08 lutego 2012 r. w siedzibie Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga PółnocM. W. (2), będąc przesłuchiwany w charakterze świadka i uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał, iż nie był bezpośrednim świadkiem zabójstwaM. W. (1). Podał również, że na miejscu zdarzenia pojawili się później, gdyM. W. (1)leżał zakrwawiony na ziemi. W treści zeznań wskazał, że nad nim nachylony byłT. S., który próbował zatamować lecącą krew. Zaprzeczył, jakoby na miejscu zdarzenia widziałD. D. (1), zobaczył go dopiero, gdy był prowadzony przez policjantów do radiowozu.M. W. (2)zaprzeczył także, jakoby był świadkiem sprzeczki międzyW.,D.iS., nie widział także momentu ugodzenia nożemM. W. (1).
Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. akt V K 58/08 Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie uznałD. D. (1)za winnego zabójstwaM. W. (1)dokonanego w nocy z 11 na 12 maja 2007 r. naul. (...)wW., ustalając, że bezpośrednimi świadkami zdarzenia byliP. P.,M. W. (2),R. K.,T. S.,D. Z., którzy znali przebieg zdarzenia i posiadali wiedzę dotyczącą sprawcy zabójstwaM. W. (1).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie:wyroku z uzasadnieniem (k. 251-279), protokołu przesłuchaniaR. K.(k. 76-77), protokołu przesłuchaniaM. W. (2)(k. 88-89, 120-121, 316-319), protokołu rozprawy głównej z 25.09.2008 r. przed Sądem Okręgowym Warszawa Praga w Warszawie sygn. V K 58/08 w części dotyczącej złożenia zeznań przez obecnych oskarżonych w charakterze świadków (k. 189, 190-192, 192-193, 194), wyjaśnieńP. P.(k. 371-372, 533), częściowo zeznań świadkaD. Z.(k. 152-153), częściowo zeznań świadkaD. D. (1)(k. 535-537, 8-12, 155, 280-287), częściowo zeznań świadkaT. S.(k. 107-108), zeznań świadkaR. W.(k. 180-181, 194, 196-197).
OskarżeniR. K.iM. W. (2), zarówno w trakcie postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie głównej, nie przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i skorzystali z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 332-333, 345-346, 436-437, 533-534).

Sąd zważył, co następuje:
Wobec okoliczności, że wyjaśnienia oskarżonychR. K.iM. W. (2)ograniczają się jedynie do zaprzeczenia, jakoby był sprawcami zarzucanych im czynów, Sąd dokonując ustaleń faktycznych opierał się na pozostałym materiale dowodowym, w tym głównie treści zeznań świadkówD. Z.,R. W.,T. S.złożonych w trakcie postepowania karnego prowadzonego przez Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie w sprawie o sygn. akt V K 58/08, także w części na treści zeznań złożonych w niniejszym postępowaniu przez świadkaD. D. (1), wyjaśnień współoskarżonegoP. P., jak również treści wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt V K 58/08 wraz z uzasadnieniem.
Sąd nie uwzględnił twierdzeń oskarżonych, jakoby podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu 13.05.2007 r. w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...), w przypadkuM. W. (2)także w dniu 15.05.2007 r. oraz w dniu 25.09.2008 r. na rozprawie przed Sądem Okręgowym Warszawa Praga w Warszawie w sprawie przeciwkoD. D. (1)oskarżonemu o zabójstwoM. W. (1), a w odniesieniu doM. W. (2)także w dniu 08.02.2012 r. w sprawie o sygn. 1 Ds. 340/11/II, będąc uprzedzonymi o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożyli zgodnie z prawdą oraz posiadaną przez siebie wiedzą zeznania co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., w tym udziału w tym zdarzeniuD. D. (1), jak również co do tożsamości osób będących świadkami tego zdarzenia. Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd nie miał wątpliwości, że nieprawdziwe są twierdzeniaR. K.iM. W. (2), zaprezentowane w trakcie zeznań składanych w dniach 13.05.2007 r., 15.05.2007 r. i 25.09.2008 r., jak również przezM. W. (2)w dniu 08.02.2012 r., jakoby nie byli bezpośrednimi świadkami pchnięcia nożemM. W. (1)przezD. D. (1), a na miejscu zdarzenia pojawili się później, w momencie gdyM. W. (1)już leżał na ziemi zakrwawiony. Nieprawdziwe były ich twierdzenia, iż nie mieli w związku z tym wiedzy co do jego przebiegu, albowiem przeczy temu treść zeznań świadkówT. S.,D. Z., takżeD. D. (1), jak również wyjaśnieńP. P.. Z dowodów tych w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że oskarżeniR. K.iM. W. (2), podobnie jak współoskarżonyP. P., znajdowali się wtowarzystwie (...)tuż przed zdarzeniem i byli obecni w jego trakcie, mając wiedzę co do jego przebiegu oraz sprawcy dokonanego zabójstwa. Sąd nie miał żadnych wątpliwości, podzielając stanowisko zajęte przez Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie w treści wydanego wyroku i uzasadnienia w sprawie o sygn. V K 58/08, że oskarżonyR. K., podobnie zresztą jakP. P.iM. W. (2), stworzyli wspólnie na potrzeby składania zeznań w tej sprawie zmyślony przebieg wydarzeń w celu uniknięcia obciążeniaD. D. (1)w sprawie zabójstwaM. W. (1).
Oceniając zeznania świadkaD. D. (1)Sąd uznał za wiarygodne zeznania złożone przez świadka w trakcie postępowania przygotowawczego w dniu 19 października 2011 r., w którychD. D. (1)potwierdził, że jeszcze przed ugodzeniem nożemM. W. (1)dołączyła do nich większa grupa osób i wszyscy widzieli następnie w jego ręku nóż oraz moment ugodzenia tym nożemM. W. (1)(k. 8-12). Zeznania te korespondują bowiem z treścią zeznańD. Z.w części uznanej przez Sąd za wiarygodne,R. W., a także z wyjaśnieniamiP. P.. W pozostałym zakresie zeznaniaD. D. (1)nie stanowią wiarygodnego materiału dowodowego, albowiem świadek w odmienny sposób przedstawiał okoliczności zdarzenia w zakresie dotyczącym obecności innych osób, którzy mieli wiedzę co do jego przebiegu, wycofując się z pierwotnie składanych zeznań. W ocenie Sądu, treść zeznań świadkaD. D. (1)złożonych na rozprawie w dniu 12 maja 2017 r. (k. 535-537), w którychD. D. (1)najpierw stwierdził, że świadkami zdarzenia byliR. K.iM. W. (2), a następnie zeznał, że nie wie, czy osoby te widziały, kto ugodził nożemM. W. (1), by stwierdzić, że nie wie, czy osoby te były na miejscu zdarzenia (k. 536), następnie zaś wskazując, iż być może byli na miejscu zdarzenia (k. 536), świadczy jedynie o podjętej próbie nieobciążania oskarżonych w niniejszym postepowaniu. Należy również zauważyć, że z drugiej strony świadek wskazywał, iż skoro wcześniej złożyć zeznania, w których potwierdził obecność ww. oskarżonych na miejscu zdarzenia, to jest to zgodne z prawdą (k. 536). Zeznania te, wobec ich zmienności i niekonsekwencji, nie stanowią wiarygodnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie.
Oceniając zeznania świadkaD. Z.za wiarygodne Sąd uznał jedynie te, złożone w sprawie o sygn. 1 Ds. 253/07/II w dniu 28.05.2007 r. (k. 152-153), albowiem ich treść jest zgodna z pozostałym materiałem dowodowym, w tym treścią zeznańD. D. (1)w zakresie uznanym za wiarygodne, wyjaśnieńP. P., także zeznańR. W., jak również treścią ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie w treści wydanego wyroku i uzasadnienia w sprawie o sygn. V K 58/08. W treści wskazanych wyżej zeznańD. Z.szczegółowo opisał przebieg zdarzenia z udziałemM. W. (1)iD. D. (1), w trakcie którego doszło do zabójstwaM. W. (1). Nadto kategorycznie potwierdził, że oskarżeniR. K.iM. W. (2)stali przy nim w trakcie kłótniD. D. (1)zM. W. (1), jak również wtedy, gdy próbował ich rozdzielićT. S., a także, że widzieli, jakD. D. (1)ugodził nożemM. W. (1). Tym samym mieli oni wiedzę co do przebiegu zdarzenia i sprawcy zabójstwaM. W. (1), a także osób będących świadkami zdarzenia. Sąd zważył, żeD. Z., zarówno w treści zeznań złożonych przed Sądem w sprawie o sygn. V K 58/08, jak i zeznając w postępowaniu przygotowawczym w niniejszej sprawie (k. 382-382v), próbował podważyć wiarygodność wcześniej składanych zeznań twierdząc, że do podpisania protokołu zmusiła go Policja (k. 247), zaś samego zdarzenia nie widział. W ocenie Sądu, okoliczność ta nie znajduje jakiegokolwiek odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, chociażby poprzez zainicjowanie przez świadka postepowań co do wpływania na treść składanych zeznań przez organ przesłuchujący i stanowi nieudolną próbę wycofania się z zeznań obciążających oskarżonychR. K.iM. W. (2).
Sąd uwzględnił zeznania świadkaR. W.– matkiM. W. (1), która o przebiegu zdarzenia dowiedziała się odT. S., a który opisując jego przebieg potwierdził, że świadkami zabójstwa jej syna byli oskarżeniR. K.iM. W. (2). Z treści zeznańR. W.wynika, że potwierdzenie tej okoliczności uzyskała w rozmowie zR. K.iM. W. (2). Wedle relacji świadka, toR. K.miał wyjąć nóż z ciała jej syna (k. 122-123, 180-181, 194, 196-197). Okoliczności wskazane przezR. W.znajdują potwierdzenie w treści pierwszych zeznańD. Z., które stanowią wiarygodny materiał dowodowy, jak również w części korespondują z treścią zeznań świadkaP. S.złożonych w ramach śledztwa w sprawie 1 Ds. 253/07/II w dniu 14 maja 2007 r. oraz przed Sądem w sprawie V K 58/08 (k. 107v-108v, k. 194-196).
Sąd uwzględnił zeznania świadkaP. S.złożone w dniu 14 maja 2007 r. w sprawie 1 Ds. 253/-7/II (k. 107-108), w zakresie w jakim potwierdził, że oskarżeniM. W. (2)iR. K.byli obecni w trakcie zdarzenia, w czasie którego doszło do zabójstwaM. W. (1)przezD. D. (1), a następnie starali się pomóc rannemuM. W. (1), do czasu przyjazdu karetki pogotowia. Zeznania tego świadka są zgodne z treścią pozostałego materiału dowodowego, w tym zeznańD. Z.orazD. D. (1)w zakresie uznanym za wiarygodne, a także zeznańR. W.oraz wyjaśnieńP. P.. Sąd miał na uwadze, żeT. S., będąc kilkukrotnie przesłuchiwany w sprawie przeciwkoD. D. (1)o sygn. 1 Ds. 253/07//II, zaś w postępowaniu sądowym o sygn. V K 58/08, zmieniał swoje zeznania w zakresie dotyczącym obecności na miejscu zdarzenia oskarżonychM. W. (2)iR. K.. W ocenie Sądu, świadekP. S.w tej części zeznań usiłował nieudolnie dopasować ich treść do relacji ww. osób. Sąd uznał jednak za wiarygodne, podzielając także ocenę tego środka dowodowego przyjętą przez Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie V K 58/08, jedynie te zeznania, w których świadek potwierdził obecność obydwu oskarżonych w trakcie całego zdarzenia, co potwierdza okoliczność, że mieli oni wiedzę co do jego przebiegu oraz osoby sprawcy zabójstwaM. W. (1).
Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia współoskarżonegoP. P., albowiem są logiczne, spójne i zgodne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym częściowo treścią zeznańD. Z.,T. S.iD. D. (1)oraz zeznańR. W..P. P., przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu, potwierdził, że zarówno on, jak i oskarżeniM. W. (2)iR. K., byli obecni w czasie ugodzenia nożemM. W. (1)i widzieli, kto był sprawcą tego czynu. Następnie, obawiając się konsekwencji, wspólnie z osobami, które były na miejscu zdarzenia, uzgodnili, żeby nic nie mówić Policji, że sami go złapią.P. P.przyznał, że podczas przesłuchania w Sądzie powtórzył tę wersję, mimo że wiedział, że sprawcą byłD. D. (1). W ocenie Sądu,P. P.nie miał żadnego powodu, aby bezpodstawnie obciążyć współoskarżonych, tym bardziej, że jednocześnie obciążył również swoją osobę. Ponadto przedstawione przez niego powody, dla których zarówno on, jak i współoskarżeni, nie wskazaliD. D. (1)jako sprawcy zdarzenia, pomimo posiadanej wiedzy, odpowiadają doświadczeniu życiowemu.
Nie miały znaczenia dla dokonanych ustaleń w niniejszej sprawie zeznania świadków:J. P.(k. 56-59, 188),P. M.(k. 45-48, 97-99, 200-201),M. W. (3)(k. 39-43, 114-115, 189-190),P. T.(k. 116-117, 210-211),A. D.(k. 60-61),A. N.(k. 100-101, 201-203),S. S. (2)(k. 139-140, 212),A. S.(k. 161-163, 205),A. O.(k. 164-165, 203-204),K. G.(k. 200),J. Z.(k. 205-207),P. K.(k. 211),A. K.(k. 213),D. M.(k. 213),K. D.(k. 237-238), zeznania biegłych:S. T.(k. 183-185),B. M.(k. 181-183, 239-242),A. Z.(k. 185),H. D.(k. 248-249), albowiem ich treść nie odnosi się do przedmiotu niniejszego postępowania, w tym zarzucanych oskarżonymM. W. (2)iR. K.czynów zabronionych.
Za wyjątkiem zeznań świadkaD. D. (1), którego Sąd przesłuchał bezpośrednio na rozprawie, zeznania pozostałych świadków w niniejszej sprawie zostały ujawnione bez odczytywania za zgodą stron i zaliczone do materiału dowodowego na podstawieart. 392 § 1 k.p.k.w zw. zart. 394 § 2 k.p.k.W ocenie Sądu, bezpośrednie przeprowadzenie tych dowodów nie było niezbędne, a żadna z obecnych stron się temu nie sprzeciwiła.
Z treści opinii sądowo-psychiatrycznej wynika, że u oskarżonegoR. K.nie stwierdzono objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Biegli rozpoznali nieprawidłowy rozwój osobowości, uzależnienie od alkoholu oraz używanie szkodliwe marihuany w wywiadzie. Ten stan psychiczny w czasie czynów nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem (k. 352-355).
Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawieart. 394 § 1 i 2 k.p.k., w szczególności w postaci: dokumentacji dotyczącej leczeniaR. K.(k. 334-337, 342-343), danych o karalności (k. 505-506, 516-517, 519-520), Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego, nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści.
W świetle tak ukształtowanego materiału dowodowego, po dokonaniu jego oceny w oparciu o kryteria zawarte wart. 7 k.p.k., Sąd uznał, iż wina oskarżonychR. K.iM. W. (2)odnośnie zarzucanych im czynów nie budzi żadnych wątpliwości.
OskarżonyR. K.w dniu 13 maja 2007 r., będąc przesłuchiwany w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ dotyczącej zabójstwaM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu, czym zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.
Ponadto oskarżonyR. K.w dniu 25 września 2008 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie V K 58/08 Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie dotyczącej oskarżonegoD. D. (1)o czyn zart. 148 § 1 kk, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem, czym zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.
OskarżonyM. W. (2), działając w krótkich odstępach czasu w dniach 13 maja 2007 r. oraz 15 maja 2007 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc przesłuchiwany w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ dotyczącej zabójstwaM. W. (1)w nocy z 11 na 12 maja 2007 r., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r., informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu, czym zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Ponadto oskarżonyM. W. (2)w dniu 25 września 2008 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie V K 58/08 Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie dotyczącej oskarżonegoD. D. (1)o czyn zart. 148 § 1 kk, złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem, czym zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.
Wreszcie oskarżonyM. W. (2)w dniu 08 lutego 2012 r. wW., po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy i zatajenie prawdy, będąc przesłuchiwanym w charakterze świadka w sprawie 1 Ds. 340/11/1 Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ, dotyczącej podżegania oraz pomocnictwa do zabójstwaM. W. (1)w dniu 11/12 maja 2007 r. złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postępowaniu, co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)oraz zataił prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu objętym postępowaniem, czym zrealizował ustawowe znamiona występku zart. 233 § 1 k.k.
Na podstawieart. 233 § 1 k.k.odpowiada sprawca, który składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Indywidualnym przedmiotem ochrony jest wydanie w konkretnej sprawie prawdziwego orzeczenia, nieopartego na fałszywych dowodach. Przestępstwo określone wart. 233 k.k.może być popełnione w trzech postaciach: 1) złożenia fałszywego zeznania, 2) przedstawienia fałszywej opinii lub tłumaczenia, 3) złożenia fałszywego oświadczenia.
Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego „dla przypisania sprawcy popełnienia przestępstwa niezbędne jest wykazanie zaistnienia znamion strony podmiotowej, w przypadku przestępstwa złożenia fałszywych zeznań - umyślności działania bądź zaniechania. Umyślność może w tym wypadku przejawiać się zamiarem bezpośrednim albo wynikowym. Minimalnym warunkiem spełnienia znamion strony podmiotowej w odniesieniu do omawianego przestępstwa jest przewidywanie przez sprawcę nieprawdziwości jego oświadczeń o posiadanych wiadomościach na temat faktów badanych w postępowaniu i zarazem godzenie się z tym stanem, wyrażające się złożeniem takich zeznań w formie przewidzianej przez prawo procesowe. Podkreślenia przy tym wymaga, że zakresem czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa złożenia fałszywych zeznań objąć można tę treść zeznań, do której odnoszą się przesłanki strony podmiotowej.” (tak: Sąd Najwyższe w wyroku z dnia 15.01.1999 r., II KKN 129/97, Prok. i Pr. 1999/9/1).
W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iżR. K.iM. W. (2)dokonali zarzucanych im w akcie oskarżenia czynów. Oskarżeni, będąc bezpośrednimi świadkami zdarzenia z nocy z 11 na 12 maja 2007 r. przyul. (...)wW., w trakcie którego doszło do zabójstwaM. W. (1)przezD. D. (1), posiadali wiedzę co do jego przebiegu. Bez wątpienia znane im były okoliczności ugodzenia nożemM. W. (1)przezD. D. (1), jak również tożsamość osób będących świadkami tego zdarzenia. Pomimo tej wiedzyR. K.iM. W. (2)najpierw w dniu 13 maja 2007 r. oraz w przypadkuM. W. (2)także w dniu 15 maja 2007 r., w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w Komendzie Rejonowej PolicjiW.(...)w sprawie 1 Ds. 253/07/II prowadzonej pod nadzorem Prokuratury Rejonowej Warszawa Praga Północ, świadomie złożyli nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postepowaniu karnym przeciwkoD. D. (1)co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r. Również w dniu 25 września 2008 r., w trakcie przesłuchania w charakterze świadków przed Sądem Okręgowym Warszawa-Praga w Warszawie w sprawie o sygn. akt V K 58/08 przeciwkoD. D. (1), oskarżonemu o czyn zart. 148 § 1 k.k., świadomie złożyli nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w toczącym się postepowaniu karnym przeciwkoD. D. (1)co do okoliczności pchnięcia nożemM. W. (1)w nocy z dnia 11 na 12 maja 2007 r. NatomiastM. W. (2)także w dniu 08 lutego 2012 r. w sprawie o sygn. 1 Ds. 340/11/II, dotyczącej podżegania i pomocnictwa do zabójstwaM. W. (1), świadomie złożył nieprawdziwe zeznania mające służyć za dowód w sprawie dotyczącej podżegania i pomocnictwa do zabójstwaM. W. (1). Oskarżeni zeznali nieprawdę i zataili prawdę w zakresie informacji dotyczącej świadków zdarzenia oraz zataili prawdę co do udziałuD. D. (1)w zdarzeniu. W każdym z wyżej wymienionych wypadków byli oni przed składaniem zeznań uprzedzeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
Sąd zmienił kwalifikację przypisanych oskarżonymR. K.iM. W. (2)czynów zabronionych, mając na względzie dyrektywę zart. 4 § 1 k.k., zgodnie z którą jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.
Sąd miał na uwadze, iż „przy ocenie, która z konkurencyjnych ustaw jest względniejsza dla sprawcy, bierze się pod uwagę całą ustawę,a nie tylko poszczególne jej przepisy, przy czym należy uwzględniać sankcje grożące za rozpatrywane przestępstwo, a także możliwości zamiany kary na łagodniejszą rodzajowo, warunkowego zawieszenia jej wykonania, nadzwyczajnego złagodzenia kary, obowiązki próby, jakie można nałożyć na sprawcę, wreszcie możliwość lub obowiązek orzeczenia obok kary środka karnego albo poprzestania tylko na środku karnym. Nie jest dopuszczalne stosowanie kombinacji przepisów konkurujących ustaw, chociażby to było dla sprawcy "najwzględniejsze", lecz na podstawie wymienionych zasad należy dokonać wyboru jednej z konkurencyjnych ustaw”(tak: A. Marek [w:] Komentarz do Kodeksu Karnego, wyd. 2010, Lex Omega, również: wyrok 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 13.01.1970 r., V KRN 402/69, OSNKW 1970/4-5/37, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 04.07.2001 r., V KKN 346/99, Orz. Prok. i Pr. 2001, nr 12, poz. 1). Porównując treść przepisuart. 233 § 1 k.k.w obecnie obowiązującym brzmieniu, jak również w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postepowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 437), w szczególności w zakresie ich ustawowego zagrożenia, Sąd nie miał wątpliwości, iż ustawą względniejszą dla sprawcy jest poprzednio obowiązująca ustawa, w brzmieniu sprzed nowelizacji treściart. 233 § 1 k.k.dokonanej ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r. Tym samym zachowania oskarżonych w zakresie przypisanych w wyroku czynów zabronionych należało zakwalifikować zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k., odnośnie pierwszego czynu przypisanemu oskarżonemuM. W. (2)także zart. 233 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Przy wymiarze kary jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią wielokrotną karalność oskarżonych (pięciokrotną –R. K., czterokrotną –M. W. (2)), przy czym oskarżonegoM. W. (2), zarówno na datę popełnienia przestępstw będących przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, jak i w późniejszym okresie, a więc do wydania wyroku w niniejszej sprawie (karta karna – k. 505-506, 516-517). Sąd miał również na uwadze, że fałszywe zeznania zostały złożone w sprawie o ogromnej wadze społecznej, to jest w sprawie o zabójstwo, co świadczy o wysokiej społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonych.
Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował znaczny upływ czasu pomiędzy zdarzeniami objętymi aktem oskarżenia a wyrokowaniem w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu:R. K.- za czyn zarzucany w pkt I aktu oskarżenia karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn zarzucany w pkt II aktu oskarżenia karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności, zaś oskarżonemuM. W. (2)- za czyn zarzucany w pkt I aktu oskarżenia karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn zarzucany w pkt II aktu oskarżenia karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, za czyn zarzucany w pkt III aktu oskarżenia karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i w konsekwencji karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności - uznając wyżej wymienione kary za adekwatne zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, jak również za realizujące swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osoby oskarżonych, ponadto za sprawiedliwe w odczuciu społecznym.
Sąd wymierzył oskarżonemuR. K.karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności, a oskarżonemuM. W. (2)karę łączną 5 miesięcy pozbawienia wolności, a więc na zasadzie asperacji, mając na względzie, iż między czynami zabronionymi, za które zostali skazani, zachodzi jedynie częściowy związek podmiotowo-przedmiotowy, tj. w odniesieniu do tożsamości dóbr chronionych tymi przepisami. Przeciwko orzeczeniu kary łącznej na zasadzie całkowitej absorpcji, w ocenie Sądu, przemawia brak ścisłej tożsamości czasowej pomiędzy tymi przestępstwami, które oskarżonyK.popełnił w odstępie ponad roku czasu, a oskarżonyW.w odstępie blisko pięciu lat.
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw, aby wykonanie orzeczonych wobecR. K.iM. W. (2)kar łącznych pozbawienia wolności warunkowo zawiesić. Przeciwko zastosowaniu wobec nich instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonych kar przemawia ich dotychczasowa kilkukrotna karalność, w tym za poważne czyny. Należy podkreślić, iżR. K.był między innymi karany za przestępstwa przeciwko mieniu, za występek rozboju, kradzieży (karta karna - k. 516-517), a oskarżonyM. W. (2)za występek udziału w obrocie środkami odurzającymi, co wskazuje na to, że są osobami niepoprawnymi i wykazującymi postawę lekceważącą dla obowiązujących norm prawnych. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę demoralizację i niepoprawność zachowania oskarżonych, oraz uwzględniając fakt, że oskarżeni dopuścili się składania fałszywych zeznań w sprawie o zabójstwo, co świadczy o wysokiej społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów, ich dalsza resocjalizacja powinna odbywać się w warunkach pełnej izolacji. W tych okolicznościach, tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności, orzeczona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, skłoni ich do przemyślenia swojego dotychczasowego postępowania i jego zmiany w przyszłości, ponadto, co niemniej ważne, stanowić będzie karę sprawiedliwą w odczuciu społecznym.
O kosztach sądowych w stosunku do oskarżonych Sąd orzekł na podstawieart. 627 k.p.k., uznając, iż nie ma podstaw do zwolnienia oskarżonychR. K.iM. W. (2)od obowiązku ich uiszczenia. O opłacie Sąd orzekł stosownie do dyspozycjiart. 2 ust. 1 pkt 2w zw. zart. 6 ustawy o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.).