Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 156/17
Data wyroku: 2017-08-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSA Elżbieta Jóźwiakowska, Elżbieta Jóźwiakowska, Cezary Wójcik, Jacek Michalski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko zdrowiu, Przestępstwo przeciwko życiu
Podstawa prawna: art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k.

Sygn. akt II AKa 156/17

Lublin, dnia 8 sierpnia 2017 r.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - sędzia

SA Elżbieta Jóźwiakowska

Sędziowie:

SA Cezary Wójcik
SA Jacek Michalski (sprawozdawca)

Protokolant

sekr.sądowy Agnieszka Grzywna-Badziąg

przy udziale Małgorzaty Gałązki prokuratora Prokuratury Rejonowej w Białej Podlaskiej
po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r.
sprawyW. P.
synaP.iC. z domu S.,urodzonego (...)wB.
oskarżonego o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV K 447/16

I
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II
zalicza na poczet orzeczonej wobecW. P.kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania również od dnia 27 kwietnia 2017 roku do dnia 8 sierpnia 2017 roku;

III
zwalnia oskarżonegoW. P.od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
W. P.oskarżony został o to, że w dniu 12 listopada 2016r. przyul. (...)wB., woj.(...), działając w zamiarze ewentualnym zabójstwa, będąc w stanie nietrzeźwości, podczas sprzeczki ugodził nożem w brzuchM. H., powodując u niego ranę kłutą brzucha o długości 8 – 10 cm. i szerokości 2 cm, co skutkowało przedziurawieniem jelita cienkiego i krwawieniem do jamy otrzewnej, jednakże zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzielenie pomocy medycznej, tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kk
Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017r. wydanym w sprawie IV K 447/16 Sąd Okręgowy w Lublinie:
W. P.uznał za winnego tego, że w dniu 12 listopada 2016r. wB., woj.(...), przewidując możliwość i godząc się na to, usiłował pozbawić życiaM. H., w ten sposób, że ugodził go nożem w brzuch, powodując ranę kłutą powłok brzucha w okolicy pępka o długości 2 cm, penetrującą do jamy brzusznej z uszkodzeniem jelita cienkiego, które to obrażenia spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu pokrzywdzonego, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na udzieloną pokrzywdzonemu pomoc medyczną tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 13§ 1 kkw zw. zart. 148§ 1 kkw zb. zart. 156§ 1 pkt. 2 kkw zw. zart. 11§ 2 kki za to na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkw zw. zart. 11§ 3 kkskazał go na karę 8 /ośmiu/ lat pozbawienia wolności;
na podstawieart. 44 § 2 kkorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego ujętego w wykazie dowodów rzeczowych Nr(...)pod poz. 3 w postaci noża z rękojeścią w kolorze grafitowym;
na podstawieart. 230§ 2 kpknakazał zwrócićI. P.dowody rzeczowe ujęte w wykazie dowodów rzeczowych Nr(...)pod poz. 1 w postaci pokrowca na nóż, poz. 2 w postaci paczki papierosów(...)S.nadto pod poz. 5 w postaci noża składanego;
na podstawieart. 63§ 1 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności tj. zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 12 listopada 2016r. do dnia 26 kwietnia 2017r.;
zwolnił oskarżonego w całości od kosztów sądowych, a wydatkami poniesionymi w toku postępowania obciążył Skarb Państwa.
Z wyrokiem tym nie zgodzili się: obrońca oskarżonego oraz prokurator.
Obrońca oskarżonego zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości na korzyść oskarżonego i zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:
1) obrazęart. 410 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.tj. nierozważenie wątpliwości na korzyść oskarżonego, poprzez wybiórczą ocenę opinii biegłego oraz zeznańA. P., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w szczególności zeznań świadkaA. P., oskarżonego, a w konsekwencji obrazy w/w przepisów postępowania zarzuciła Sądowi dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegającym na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyW. P.popełnił zarzucany mu czyn w sytuacji, gdy działał on w warunkach obrony koniecznej, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.
2) rażące naruszenieart. 25 k.k.polegające na jego niezastosowaniu i uznaniu, że osoba, która odpiera atak na swoją osobę i podczas pobicia w obronie własnej używa do tego noża popełnia przestępstwo.
Podnosząc powyższe, obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu.
Prokurator zaskarżył powyższy wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobecW. P.kary 8 lat pozbawienia wolności, podczas gdy znaczny stopień społecznej szkodliwości zarzuconego oskarżonemu czynu, motywacja i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, dotychczasowa karalność oskarżonego oraz wymagania co do społecznego oddziaływania sankcji karnej, wskazują na konieczność zastosowania wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wyższym wymiarze niż dotychczas orzeczona, która w należyty sposób spełni cele społecznego oddziaływania oraz zadania represyjno-wychowawcze wobec oskarżonego. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary 12 lat pozbawienia wolności.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Wobec faktu, że apelacje obrońcy oskarżonego i prokuratora różnią się zakresem zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia i zawierają zupełnie inne zarzuty każda z nich zostanie omówiona oddzielnie w niniejszym uzasadnieniu.
Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonegoW. P.
Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonegoW. P.nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola instancyjna nie potwierdziła podniesionych w środku odwoławczym uchybień w zakresie oceny dowodów oraz poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, które stały się podstawą wydania zaskarżonego wyroku.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, Sąd Okręgowy w Lublinie procedował w tej sprawie prawidłowo, nie uchybiając normom zarówno z zakresu prawa procesowego, jak i materialnego. W toku postępowania zostały wyjaśnione – zgodnie z nakazem płynącym z dyspozycji przepisuart. 366 § 1 k.p.k.– wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy w Lublinie poczynił w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 410 k.p.k.), który ocenił z poszanowaniem reguł wynikających między innymi zart. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k., a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku sporządzonych zgodnie z wymogamiart. 424 § 1 k.p.k.– w szczególności Sąd ten wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, które fakty uznał za udowodnione lub też nie, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym.
Z analizy materiału dowodowego wynika, że Sąd Okręgowy nie powziął jakichkolwiek wątpliwości natury faktycznej co do popełnienia przez oskarżonegoW. P.przestępstwa zart. 13§1 k.k.w zw. zart. 148§1 k.k.w zb. z art.. 156§1 pkt. 2 k.k.w zw. zart. 11§2 k.k.W związku powyższym, nie mogło dojść do naruszeniaart. 5 § 2 k.p.k., statuującego zasadęin dubio pro reow procesie karnym.Zarzut obrazy tego przepisu mógłby bowiem zostać skutecznie podniesiony przez skarżącą tylko wówczas, gdyby Sąd Okręgowy dopatrzył się wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, których usunąć się nie da i wątpliwości te rozstrzygnął na niekorzyść oskarżonego. Taka sytuacja procesowa w tej sprawie nie miała jednak miejsca, zaś odmienny, subiektywny pogląd autorki apelacji jest w tej kwestii bez znaczenia. Dla oceny, czy nie została naruszona omawiana reguła nie są bowiem miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sądmeritirzeczywiście powziął wskazane wyżej wątpliwości, względnie to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Treść pisemnych motywów zaskarżonego wyroku nie wskazuje bowiem, aby Sąd ten przedstawił swoje wątpliwości i nie mogąc ich usunąć rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego.
W tej sytuacji stwierdzić należy , iż skarżąca w istocie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów zawartej wart. 7 k.p.k.a w szczególności oceny zeznań świadkaA. P.i opinii biegłegoP. R.. W kontekście tego zarzutu stwierdzić należy , że Sąd Okręgowy w Lublinie omówił i przeanalizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zgromadzone w sprawie wszelkie dowody. W sposób logiczny wyjaśnił przy tym, dlaczego zebrane w sprawie dowody wskazujące na sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu przestępstwa uznał za wiarygodne oraz dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym, w zakresie, w jakim oskarżony negował popełnienie tegoż przestępstwa.
SprawstwoW. P.wynika w głównej mierze z dowodów w postaci zeznań świadkaA. P., opinii biegłegoP. R., a także w części z wyjaśnień samego oskarżonego, a ich ocena dokonana przez Sąd I instancji zyskała aprobatę sądu odwoławczego.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż Sąd Okręgowy w Lublinie dokonał szczegółowej analizy wyjaśnień oskarżonegoW. P.w kontekście chronologii ich składania i zmian w nich zachodzących. Słusznie zauważył , że w postępowaniu przygotowawczymW. P.będąc kilkakrotnie przesłuchanym w charakterze podejrzanego konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił , że zadał cios nożem pokrzywdzonemu broniąc się przed jego atakiem nieco jedynie odmiennie opisując sposób działania pokrzywdzonego. Sąd ten dokonał także analizy wyjaśnień oskarżonegoW. P.składanych w postępowaniu sądowym , w których wycofał się on częściowo ze swych uprzednich twierdzeń i nie przyznając się nadal do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśnił , iż do zranienia pokrzywdzonego doszło w wyniku nadziania na nóż trzymany przez niego w ręku – zaprzeczył on by nożem tym zadał cios pokrzywdzonemu. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie należy w pełni zaaprobować wnioski jakie z tej analizy wyciągnął Sąd I instancji – oczywiście nielogiczne są wyjaśnienia oskarżonego odnośnie przyczyn zmian zachodzących w jego wyjaśnieniach – oskarżony nie potrafił w logiczny sposób wytłumaczyć ich przyczyny powołując się na bliżej nieokreślone nieprawidłowości jakie zaszły w trakcie przesłuchiwania go w postępowaniu przygotowawczym i sporządzaniu protokołów z tych czynności. Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni też zaaprobował ocenę wyjaśnień oskarżonego dokonaną przez Sąd I instancji i odmówienie wiary zarówno wyjaśnieniom składanym przez niego w postępowaniu przygotowawczym, jak i sądowym za wyjątkiem przyznane przez oskarżonego faktu , że on trzymał nóż w ręku i nożem tym doszło do zranienia pokrzywdzonego. W sprawie niniejszej bowiem są dowody im przeczące w postaci opinii biegłegoP. R.oraz zeznań świadkaA. P.. Sąd Okręgowy w Lublinie poddał analizie wyżej wymienione dowody konfrontując je właśnie z wyjaśnieniami oskarżonegoW. P.. W szczególności w sposób dokładny a nawet drobiazgowy Sąd ten dokonał analizy treści zeznań świadkaA. P.– jednoznacznie stwierdził dlaczego daje im wiarę i stanowisko swe w sposób jasny i logiczny uzasadnił. W szczególności zwrócić należy uwagę, co zresztą czyni Sąd Okręgowy w Lublinie, na konsekwencję w zeznaniach tego świadka –A. P.niezależnie od etapu postępowania w którym była przesłuchiwana jednolicie przedstawiała okoliczności zdarzenia oraz sposób zachowania zarówno oskarżonego jak i pokrzywdzonegoM. H.. Opisywała tło konfliktu między nimi, ich zachowanie w postaci szarpaniny, swoje zachowanie , tj. uspokajanie pokrzywdzonego i oskarżonego, rozdzielanie ich gdy się szarpali oraz zachowanie pokrzywdzonego , który kilkakrotnie uderzył pięścią w twarz oskarżonego. Z jej zeznań wynika też fakt , iż pokrzywdzonyM. H.zaprzestał stosowania przemocy wobec oskarżonego co pozwoliło temu ostatniemu na powstanie i wówczas oskarżony ugodził pokrzywdzonego nożem w brzuch – tego ostatniego faktuA. P.nie widziała gdyż była odwrócona do obydwu mężczyzn. Sąd I instancji ustalając stan faktyczny w sprawie niniejszej oparł się w znakomitej części właśnie na zeznaniach tegoż świadka przeciwstawiając je wyjaśnieniom oskarżonegoW. P..
W tym miejscu odnieść się należy do wywodów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego a dotyczących zeznań świadkaA. P.. Analizy zeznań tego świadka przez skarżącą – w przeciwieństwie do analizy zawartej w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia – razi chaotycznością i brakiem jakiejkolwiek chronologii. Autorka apelacji cytując wyrwane z kontekstu fragmenty zeznańA. P.z różnych etapów postępowania – usiłuje zdeprecjonować ich wartość a w konsekwencji dowieść , iż nie mogą być one podstawą do ustalenia stanu faktycznego w sprawie a w szczególności do ustalenia , iż oskarżonyW. P.nie działał w warunkach obrony koniecznej. Cytuje fragmenty zeznańA. P.dotyczące różnych faz zdarzenia jako odnoszące się do jednej fazy co ma sprawić wrażenie sprzeczności w nich zachodzących. Wrażenie sprzeczności w zeznaniach tego świadka potęgować ma omawianie poszczególnych etapów zdarzenia niechronologicznie. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w Lublinie wywody te w żadnym razie nie podważają wiarygodności świadkaA. P.oraz stanowiska Sądu Okręgowego w Lublinie , który dał wiarę jej zeznaniom. Oczywiście , że w zeznaniach tego świadka występują drobne nieścisłości dotyczące szczegółów przedmiotowego zdarzenia lecz zważywszy na dynamiczny charakter zdarzenia , zdenerwowanie świadka są one zrozumiałe i nie podważają wiarygodności jego zeznań. Zauważyć należy , iż Sąd I instancji także te drobne nieścisłości w zeznaniach tego świadka zauważył i ocenił.
Sąd Okręgowy w Lublinie poddał podobnej ocenie dowód w postaci opinii biegłegoP. R.w kontekście wyjaśnień składanych przez oskarżonegoW. P.w postępowaniu sądowym – uznał , iż dowód ten przeczy tym wyjaśnieniom. Z opinii biegłegoP. R., który poddał analizie obrażenia ciała pokrzywdzonego w postaci rany brzucha i uszkodzeń narządów wewnętrznych w kontekście mechanizmu ich powstania, wynika, że nie jest możliwe by do powstania tej rany doprowadził ruch do przodu pokrzywdzonego natomiast wynika , iż do powstania tej rany doprowadził ruch ręką trzymającą nóż i uderzenie musiało być dokonane ze znaczną siłą ( opinia biegłegoP. R.k – 260). Opinia ta zdecydowanie przeczy wyjaśnieniom oskarżonegoW. P.składanym w postępowaniu sądowym wskazującym właśnie na taki przypadkowy mechanizm powstania obrażeń u pokrzywdzonego – nadzianie się przez niego na nóż trzymany w ręku przez oskarżonego. Sąd Okręgowy w Lublinie w pełni podzielił treść i wnioski opinii biegłegoP. R.– jest ona jasna , logiczna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności – a Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni to stanowisko aprobuje.
. W tej sytuacji stwierdzić należy, że to właśnie te dowody w postaci zeznań świadkaA. P.i opinii biegłegoP. R.pozwalają na weryfikację wyjaśnień oskarżonegoW. P.i ustalenie , iż zadając cios nożemM. H.nie działał on w warunkach obrony koniecznej. Zauważyć należy , iż Sąd I instancji w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia szeroko odniósł się do tego , czy w ogóleW. P.działał w warunkach obrony koniecznej , czy też może przekroczył jej granice ( uzasadnienie k – 314v). Sąd Apelacyjny w Lublinie całkowicie podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, iż brak jest podstaw do ustalenia , iż oskarżony zadając cios nożem pokrzywdzonemu odpierał skierowany wobec niego bezprawny i bezpośredni zamach ( działał w warunkach obrony koniecznej) , gdyż takowego zamachu ze strony pokrzywdzonego wówczas nie było.
Dla porządku należy zauważyć , iż Sąd I instancji dokonał także szczegółowej analizy i oceny zeznań pokrzywdzonegoM. H.– Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni tę ocenę aprobuje.
W tej sytuacji w przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że Sąd I instancji oceniając zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, dopuścił się naruszeniaart. 7 k.p.k.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 9 listopada 1990 roku, WRN 149/90, LEX nr 20454), przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochronąart. 7 k.p.k., jeśli tylko:

-

jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy;

stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających, zarównona korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego;

jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Wszystkie powyższe wymogi Sąd Okręgowy w Lublinie spełnił. Wywody obrońcy oskarżonego zawarte w apelacji przedstawiają natomiast alternatywną wersję oceny dowodów i stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Okręgowego w Lublinie, nie popartą żadnymi logicznymi argumentami i – jako takie – nie są one w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazyart. 7 k.p.k.
W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego oraz kwalifikacji prawnej przypisanego przestępstwa oskarżonemu. Tę ostatnią kwestię a w szczególności formę zamiaru popełnionego przestępstwa , tj. zamiaru ewentualnego nagłego Sąd Okręgowy w Lublinie omówił w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia w sposób dokładny i wyczerpujący.
Odnosząc się do sformułowanego wpkt 2apelacji zarzutu obrazy prawa materialnego w zakresie niezastosowaniaart. 25 k.k.– uznaniu , iż oskarżonyW. P.nie działał w warunkach obrony koniecznej - przypomnieć należy, że podstawę do formułowania zarzutu obrazy prawa materialnego daje tylko właściwa subsumcja niekwestionowanych ustaleń faktycznych pod konkretny przepis prawa materialnego. Nie ma natomiast obrazy prawa materialnego, gdy wada orzeczenia jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych (por. wyrok SN z dnia 23 lipca 1974 roku, V KR 212/74, LEX nr 18898; postanowienie SN z dnia 8 stycznia 2002 roku, V KKN 214/01, LEX nr 53005; wyrok SA w Łodzi z dnia 28 czerwca 2005 roku, II AKa 99/05, LEX nr 178073). Skarżąca, kwestionując w niniejszej sprawie ustalenie iż oskarżonyW. P.po zakończeniu agresji fizycznej za strony pokrzywdzonego sięgnął do szuflady , w której uprzednio umieścił nóż, wyjął go, po czym zadał cios pokrzywdzonemu ze znaczną siłą, powinna była zatem postawić zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a nie zarzut obrazy prawa materialnego. Dodać należy, iż kwestię prawidłowego ustalenia stanu faktycznego przez Sąd I instancji Sąd Apelacyjny w Lublinie zajmował się we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.
Rozważając apelację obrońcy oskarżonegoW. P.w aspekcieart. 447§1 k.k.stwierdzić należy , iż w żadnym razie wymierzonej temu oskarżonemu kary nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surową. Dalsze rozważanie co do wymiaru orzeczonej wobec oskarżonego kary zastało zawarte w dalszej części uzasadnienia przy okazji omówienia apelacji Prokuratora Rejonowego w Białej Podlaskiej. W tym miejscu zauważyć jedynie należy, iż Sąd Okręgowy w Lublinie wymierzył oskarżonemu za popełniony przez niego czyn karę 8 lat pozbawienia wolności a więc karę w dolnej granicy ustawowego zagrożenia za popełniony przez niego czyn.
Odnośnie apelacji prokuratora
Wniesiona apelacja Prokuratora Rejonowego w Białej Podlaskiej nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności (łagodności) kary uznać należy za chybiony.
Przypomnieć trzeba, że nie każda różnica w ocenie wymiaru kary może uzasadniać zarzut rażącej niewspółmierności kary w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k.i prowadzić do zmiany orzeczenia w tym przedmiocie. Zmianę taką uzasadnia jedynie "rażąca niewspółmierność", będąca istotną różnicą między karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby orzec w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego rozważenia i uwzględnienia wszystkich okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary. Różnica ocen, o której mowa powyżej, musi być zasadniczej natury, a więc taka, która sprawia, że dotychczasowa kara nie może być w żadnej mierze zaakceptowana (wyrok SN z dnia 30 września 2003 roku, SNO 56/03, LEX nr 471890; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2003 roku, II AKa 163/06, LEX nr 81392). W przekonaniu Sądu Apelacyjnego w Lublinie, w niniejszej sprawie powyższa sytuacja jednak nie zachodzi.
Sąd Okręgowy w Lublinie w pisemnych motywach wyroku wskazał okoliczności, które spowodowały orzeczenie wobec oskarżonegoW. P.kary 8 lat pozbawienia wolności. Podkreślić również trzeba, że uwzględnił wszystkie okoliczności istotne przy wymiarze kary, zarówno te obciążające, jak i te o korzystnej dla oskarżonego wymowie. Każdą z tych okoliczności należycie przeanalizował i ocenił, a Sąd Apelacyjny w Lublinie ocenę tę w pełni aprobuje. Skarżący nie przedstawił natomiast takich okoliczności, które zmieniłyby trafną ocenę wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego.
W odniesieniu do oskarżonegoW. P.wpływ na wymiar izolacyjnej kary pozbawienia wolności miała przede wszystkim taka okoliczność, jak wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu wynikający z jego sposobu działania . Oskarżony bowiem godził w najwyższe dobro chronione jakim jest życie ludzkie a pokrzywdzonym była osoba , z którą utrzymywał wcześniej stosunki koleżeńskie. Nie może też umknąć uwagi fakt , iż działał on pod wpływem alkoholu a po zaistniałym zdarzeniu nie udzielił pokrzywdzonemu żadnej pomocy.
Z drugiej strony nie należy zapominać , iż jego działanie było niejako odwetem za wcześniejsze zachowanie pokrzywdzonego, który kilkakrotnie uderzył go pięścią w twarz. Fakt ten nie usprawiedliwia postępowania oskarżonego lecz właśnie to zdarzenie spowodowało , że oskarżony dokonał przedmiotowego czynu działając z zamiarem ewentualnym nagłym. Sąd Apelacyjny w Lublinie w pełni popiera wyrażony przez Sąd I instancji pogląd , iż stopień winy w przypadku zamiaru nagłego jest zdecydowanie mniejszy niż stopień winy sprawcy działającego z premedytacją , planującego swe czyny. Podkreślić należy , iż zgodnie zart. 53§1 k.k.stopień winy jest jedną z przesłanek mających wpływ na wymiar kary.
Z analizy pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie wynika , iż Sąd Okręgowy w Lublinie przy wymiarze kary wobec oskarżonegoW. P.miał na uwadze wszystkie wymienione wyżej okoliczności oraz takie okoliczności , jak : rodzaj i rozmiar ujemnych następstw jego przestępstwa w postaci obrażeń pokrzywdzonego , właściwości i sposób życia oskarżonego przed dokonaniem przestępstwa w tym jego uprzednią karalność.
Wymierzając oskarżonemu karę pozbawienia wolności Sąd Okręgowy w Lublinie miał na uwadze, aby jej wymiar nie przekraczał stopnia winy oskarżonego, a jednocześnie by należycie spełniła swoje cele: ogólno – prewencyjne oraz w zakresie społecznego oddziaływania kary.
Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że orzeczona kara 8 lat pozbawienia wolności nie razi swoją surowością w rozumieniuart. 438 pkt 4 k.p.k., ani też nie jest rażąco niewspółmiernie łagodna. Brak zatem podstaw do zmiany wyroku w tym zakresie.
Tak ukształtowana wobec oskarżonego kara izolacyjna spełni – w ocenie Sądu Apelacyjnego w Lublinie - swoją funkcję zapobiegawczą zarówno w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, wzbudzając u oskarżonegoW. P.poszanowanie dla obowiązującego porządku prawnego oraz chęć zmiany postępowania.
Mając powyższe na uwadze i nie dostrzegając uchybień określonych wart. 439 k.p.k.i wart. 440 k.p.k.podlegających uwzględnieniu z urzędu, Sąd Apelacyjny w Lublinie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd Apelacyjny zaliczył na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności okres jego tymczasowego aresztowania także od dnia 27 kwietnia 2017 roku do dnia 8 sierpnia 2017 roku.
Orzeczenie o zwolnieniu oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i ustaleniu, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa zapadło w oparciu o przepisart. 624 § 1 k.p.k., albowiem sytuacja materialna oskarżonego nie pozwala na uiszczenie przez niego tych należności.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł, jak w wyroku.