Sąd Okręgowy w Szczecinie
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1457/16
Data wyroku: 2017-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Tomala, Władysława Motak, Ryszard Małachowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu
Podstawa prawna: art. 437 § 1 kpk

Sygn. aktIV Ka 1457/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Ryszard Małachowski (ref.)
Sędziowie: SO Michał Tomala
SO Władysława Motak
Protokolant: Magdalena Rodzoch
przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Andrzeja Paździórko
po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r.
sprawyW. W. (1),M. Ł.,D. L. (1)iA. G.
oskarżonych zart. 223 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kki innych
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Rejonowego(...)
z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV K 228/13
I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawieart. 69 § 1, 2 i 4 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 rokuw zw. zart. 4 § 1 kkwykonanie wymierzonej oskarżonemuD. L. (1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres4 (czterech) lat próby i na podstawieart. 71 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza mu 100 (sto) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych i do tej kary odnosi rozstrzygnięcie zawarte wpkt. VIIIczęści dyspozytywnej w zakresie dotyczącymD. L. (1), przyjmując że jeden dzień jego rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny,
II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,
III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K. (1)iM. M. (1)kwoty po 516,60 (pięćset szesnaście i 60/100) złotych, w tym po96,60 (dziewięćdziesiąt sześć i 60/100) złotych podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu odpowiednio oskarżonychM. Ł.iA. G.przed Sądem Okręgowym jako drugą instancją,
IV. zasądza od oskarżonychW. W. (1),M. Ł.,D. L. (1)iA. G.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w częściach ich dotyczących i wymierza za to postępowanieW. W. (1),M. Ł.iA. G.po 400 (czterysta) złotych opłaty, natomiastD. L. (1)wymierza 600 (sześćset) złotych opłaty za obie instancje.

SSO Michał Tomala SSO Ryszard Małachowski SSO Władysława Motak
Sygn. akt IV Ka 1457 / 16

UZASADNIENIE
W. W. (1),M. Ł.,D. L. (1)iA. G.zostali oskarżeni o to, że:

1
w dniu 22 października 2012r. wS.przyul. (...)na terenie pubu i ogródka piwnego położonego natargowisku (...), działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi nieustalonymi osobami, przy czymM. Ł.będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)z dnia 19 stycznia 2010r.  w sprawie o sygn. akt VK 318 / 10 na karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 miesięcy za czyn zart. 190 § 1 kk, którą odbywał w okresie od 25 do  26 sierpnia 2009r., od 17 maja 2010r. do 13 sierpnia 2010r., od 6 czerwca 2011r. do 8 sierpnia 2011r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego(...)z dnia 7 kwietnia 2009r. w sprawie o sygn. akt VI K I36 / 09 za czyny zart. 190 § 1 kk,art. 158 § 1 kk,art. 245 kkobjętym następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w(...)z dnia 1 lutego 2012r.  w sprawie o sygn. akt II K 794 / 11 na karę łączną 1 roku 5 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie 8 sierpnia 2011r. do  20 kwietnia 2012r., działając publicznie, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego dokonali czynnej napaści na funkcjonariuszy Policji: st. sierż.M. K. (2), sierż.P. M. (1), st. post.I. M., st. post.J. P., st. post.T. F. (1)podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych polegających na przeprowadzeniu interwencji w ten sposób, że popychali, kopali, szarpali za mundury ww. funkcjonariuszy oraz rzucali szklanymi butelkami, które rozbijały się na elementach ochronnych umundurowania pokrzywdzonych,  a nadtoW. W. (1)w trakcie opisanego zdarzenia po uprzednim odchyleniu do tyłu kasku ochronnego st. post.I. M.uderzył szklaną butelką w twarz ww. funkcjonariusza Policji czym spowodował tępy uraz okolicy nosa z krwawieniem z nosa oraz rozcięcie rogówki tuż poniżej rąbka tęczówki jako następstwo uderzenia odłamkami stłuczonego szkła z tej butelki, co skutkowało naruszeniem funkcji oka prawego pokrzywdzonego na okres nieznacznie przekraczający dni 7, a nadtoD. L. (1)w trakcie ww. zdarzenia napierał i szarpał za mundur sierż.P. M. (1),  a nadtoA. G.w trakcie zdarzenia rzucił wT. F. (1)plastikowym kontenerem z zawartością pustych szklanych butelek od piwa uderzając pokrzywdzonego w prawą nogę, to jest o czyn zart. 223 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kk, a wobecW. W. (1)o czyn określony wart. 223 § 1 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw zw.art. 11 §2 kk, a wobecM. Ł.o czyn określony wart.  223 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,

nadtoM. Ł.oskarżony został o to. że:

2
w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie 1, będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)z dnia 19 stycznia 2010r. w sprawie o sygn. akt VK 318 / 10 na karę pozbawienia wolności  w wymiarze 6 miesięcy za czyn zart. 190 § 1 kk, którą odbywał w okresie od 25 do 26 sierpnia 2009r., od 17 maja 2010r. do 13 sierpnia 2010r., od 6 czerwca 2011r. do 8 sierpnia 2010r. oraz wyrokiem Sądu Rejonowego(...)z dnia 7 kwietnia 2009r. w sprawie o sygn. akt VI K136 / 09 za czyny zart. 190 § 1 kk,art. 158 § 1 kk,art. 245 kk, objętym następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w(...)z dnia 1 lutego 2012r. w sprawie o sygn. Akt  II K 794 / 11 na karę łączną 1 roku 5 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie 8 sierpnia 2011r. do 20 kwietnia 2012r., stosując przemoc zmuszał funkcjonariusza policji st. sierż.M. K. (2)do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na obezwładnieniu i zatrzymaniuA. G., poprzez szarpanie za mundur oraz ochraniacze na plecach  i odciąganie interweniującego funkcjonariusza od zatrzymywanej osoby, to jest o czyn określony wart. 224 § 2 kkw z w. zart. 64 § 1 kk;

natomiastA. G.oskarżony został jeszcze o to, że:

3
w dniu 17 sierpnia 2012r. w godzinach 18:00 - 19:30 podczas meczu piłkarskiego  z udziałem(...)S., mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt.  V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

4
w dniu 27 sierpnia 2012r. w godzinach 18:30 - 20:00 podczas meczu piłkarskiego

z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

5
w dniu 31 sierpnia 2012r. w godzinach 18:00 - 19:30 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)"S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP w.G.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

6
w dniu 14 września 2012r. w godzinach 20:30 - 22:00 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

7
w dniu 11 września 2012r. w godzinach 20:45 - 22:15 podczas meczu piłkarskiego z udziałem reprezentacji Polski mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

8
w dniu 23 września 2012r. w godzinach 17:00 - 18:30 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem - osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił, się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

9
w dniu 29 września 2012r. w godzinach 15:45 - 17:15 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)"S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem ..(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie - Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

10
w dniu 07 października 2012r. w godzinach 14:30 - 16:00 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

11
w dniu 12 października 2012r. w godzinach 20:45 - 22:15 podczas meczu piłkarskiego z udziałem reprezentacji Polski mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem .(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

12
w dniu 17 października 2012r. w godzinach 17:00 - 18:30 podczas meczu piłkarskiego z udziałem reprezentacji Polski mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

13
w dniu 27 października 2012r. w godzinach 13:45 - 15:15 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

14
w dniu 05 listopada 2012r. w godzinach 18:30 - 20:00 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

15
w dniu 12 listopada 2012r. w godzinach 18:30 - 20:00 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

16
w dniu 14 listopada 2012r. w godzinach 20:45 - 22;45 podczas meczu piłkarskiego z udziałem reprezentacji Polski mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

17
w dniu 19 listopada 2012r. w godzinach 18:30 - 20:30 podczas meczu, piłkarskiego z udziałem .Pogoni"S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem ..Pogoni"S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

18
w dniu 24 listopada 2012r. w godzinach 18:00 - 20:00 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

19
w dniu 01 grudnia 2012r. w godzinach 13:30 - 15:30 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...)sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk;

20
w dniu 10 grudnia 2012r. w godzinach 18:30 - 20:30 podczas meczu piłkarskiego z udziałem(...)S.mając orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego(...), sygn. akt. V W 2900 / 10 z dnia 11 października 2010r. zakazu wstępu na imprezy masowe - mecze piłkarskie z udziałem(...)S.i reprezentacji Polski  w piłce nożnej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce Policji właściwej dla miejsca zamieszkania, nie stawił się w KPP wG.celem wykonania orzeczonego środka karnego, to jest o czyn zart. 244a § 1 kk.

-

W. W. (1), na podstawieart. 223 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw.  zart. 4 § 1 kkkarę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności;

M. Ł., na podstawieart. 223 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw.  zart. 57a § 1 kkw zw. zart. 64§ 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kk, karę 2 lat pozbawienia wolności;

D. L. (1), na podstawieart. 223 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart.  4 § 1 kk, karę 2 lat pozbawienia wolności;

A. G., na podstawieart. 223 § 1 kkw zw. zart. 11 § 3 kkw zw. zart. 57a § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw.  zart. 4 § 1 kk, karę 2 lat pozbawienia wolności.

Nadto uznał oskarżonegoM. Ł.za winnego popełnienia czynu opisanego w zarzucie 2 i za przestępstwo to, na podstawieart. 224 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kk, wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadto uznałA. G.za winnego popełnienia czynów opisanych  w zarzutach od 3 do 20 i za przestępstwa te, przy przyjęciu, że stanowią one ciąg przestępstw, o których mowa wart. 91 § 1 kk, na podstawieart. 244a § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kk, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kk, wymierzył temu oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia  30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkpołączył orzeczone wobecM. Ł.w punktach I i II wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę 2 lat  i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 91 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkpołączył orzeczone wobecA. G.w punktach  I i III wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 46 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kk, w związku z popełnieniem czynu opisanego w zarzucie 1, zasądził odW. W. (1)na rzeczI. M.nawiązkę w kwocie 5.000 tysięcy złotych, a na rzeczM. K. (2),P. M. (1),J. P.iT. F. (1)nawiązki po 200 złotych.
Na podstawieart. 46 § 2 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkw związku z popełnieniem czynu opisanego w zarzucie 1 zasądził odM. Ł.,D. L. (1)orazA. G.na rzeczM. K. (2),P. M. (1),I. M.,J. P.,T. F. (1)nawiązki po 200 złotych dla każdego z nich.
Na podstawieart. 63 § 1 kkw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. zart. 4 § 1 kkna poczet orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności zaliczył okres pozbawienia ich wolności w sprawie, a mianowicie:

-

W. W. (1)w okresie od 22 października 2012r. do 05 lutego 2013r.,

M. Ł.od 22 października 2012r. do 25 października 2012r.,

D. L. (1)od 22 października 2012r. do 25 października 2012r.

Na podstawieart. 627 kpki633 kpkzasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania po ¼ części, w tym wymierzył im opłaty od kar:

-

odD. L. (1)w kwocie 300 złotych,

odW. W. (1)iM. Ł.po 400 złotych.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcyA. G.,D. L. (1),W. W. (1)iM. Ł..
ObrońcaA. G.zaskarżonemu w części odnoszącej się do tego oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1
w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie I wyroku - obrazę przepisów postępowania, tj.art.7 kpkpoprzez:

– dokonanie dowolnej, to jest sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów z wyjaśnieńA. G.i uznanie ich za niewiarygodne,
- dokonanie dowolnej, to jest sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów z zeznań świadkówM. K. (2),T. F. (1),J. P.,I. M.,P. M. (1), poprzez uznanie ich za w pełni wiarygodne oraz zeznańB. P. (1)P. O.,K. M.poprzez odmówienie im wiarygodności, co mogło mieć wpływa na treść orzeczenia przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego;

2
w odniesieniu do czynów opisanych w punkcie III wyroku – rażącą niewspółmierność wymierzonej wobecA. G.kary.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu opisanego w punkcie  I wyroku, a w konsekwencji odstąpienie od zasądzenia od oskarżonego nawiązki na rzeczM. K. (2),P. M. (1),I. M.,J. P.,T. F. (1)oraz o orzeczenie za czyny opisane w punkcie III wyroku kary  w niższym wymiarze.
ObrońcaD. L. (1)zaskarżonemu w części odnoszącej się do tego oskarżonego wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. jestart. 7 kpkw zw. zart. 424 § 1 pkt 1 kpkiart.4 kpk, polegającą na:
- rażącym naruszeniu zasady swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, które to naruszenie dotknęło zwłaszcza ocenę dowodów z:

a
zeznań świadków w osobachM. K. (2),I. M.,J. P.,T. F. (1), a zwłaszczaP. M. (1), których ocena przez Sąd doprowadziła do przyjęcia, żeD. L. (1)miałby brać udział w zdarzeniach objętych aktem oskarżenia, podczas gdy spośród wszystkich policjantów, którzy byli  w ogóle obecni na miejscu zajścia byłP. M. (1). Żaden inny Policjant nie zarejestrował, abyD. L.w ogóle był na miejsce zdarzenia, nie wspominając o jakiejkolwiek formie jego agresji względem kogokolwiek.P. M.zeznawał zmiennie, początkowo twierdził, że oskarżony ten miałby atakować policjantów  i rzucać butelkami, a przy drugim przesłuchaniu zeznawał już jedynie o szarpaniu go za mundur. RównocześnieP. M.identyfikujeD. L. (1)jako krótko obciętego mężczyznę w szarej bluzie z emblematemL.podczas gdv miał on na sobie białą bluzę z barwami klubowymiL.- bez jakiegokolwiek godła czy emblematu. Sąd dokonując oceny dowodów z przesłuchań świadków pominął całkowicie okoliczności działające na korzyść oskarżonego i skupił się jedynie - na wyrwanych z kontekstu oskarżeniach, które kierowałP. M.- bez ich dogłębnej analizy, dokonanej zwłaszcza przez pryzmat dynamicznego charakteru zdarzenia, ilości jego uczestników, podobieństwa akcesoriów kibicowskich oraz, krótkiego czasu interwencji oraz faktu, że żaden inny świadek w sprawie nie widział żadnych niestosownych zachowań mojego Klienta.

b
wyjaśnień oskarżonegoD. L. (1), które Sąd uznał z góry za niewiarygodne, podczas gdy pokrywały się one choćby z zeznaniami świadkaB. P. (2)i z zeznaniami funkcjonariuszy Policji pozaP. M. (1); Żaden inny funkcjonariusz nie widziałD. L. (1)na miejscu zdarzenia. Jest to to ryle ważne, że oskarżony ten nie zasłaniał twarzy kapturem, ani szalikiem, więc wyróżniałby się - choćby widocznością - na tle tłumu zamaskowanych agresorów;

c
zeznań świadków spoza Policji, którym Sąd z góry nie dał wiary, uznając przedstawione przez nich relacje za niewiarygodne. Jednocześnie świadkowie ci zeznawali po pouczeniu o odpowiedzialności za składanie nieprawdy i nikt w żaden sposób nie dowiódł, aby mieli oni przygotowywać wspólnie jakaś nieprawdziwą wersję wydarzeń. Sądmeritiw ogóle nie brał pod uwagę, że każdy ze świadków mógł widzieć jedynie fragment zdarzenia, co wobec jego dynamiki prowadzić mogło do rozbieżności pomiędzy relacjami. Większość ze świadków spoza Policji nie zna się między sobą, a przedstawili niezależnie od siebie szereg okoliczności odbiega od zeznań policjantów. Wielokrotnie pojawiał się wątek dwóch grup policyjnych,  z których jedna miałaby mieć hełmy, a druga nie. Świadkowie cywilni stanowią przewagę dla zeznań policjantów, a ich rozpatrywane jako całość zeznania wskazują, że incydent choć miał miejsce, nie był tak intensywny jak twierdzą funkcjonariusze - co odpowiada również reszcie materiału dowodowego;

co dorowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych w postaci przyjęcia, żeD. L. (1):
- dokonał czynnej napaści na funkcjonariuszy Policji w osobachM. K. (2),P. M. (1),I. M.,J. P..T. F. (2)w związku  z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych polegających na przeprowadzeniu interwencji;
- popychał, kopał, szarpał za mundury ww. funkcjonariuszy, rzucał butelkami szklanymi które rozbijały się na elementach ochronnych umundurowania pokrzywdzonych,

-

napierał i szarpał za mundur sierżantaP. M. (1),

działał wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonymi,

podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie przełamuje domniemania niewinnościD. L. (1), który do popełnianych czynów konsekwentnie się nie przyznawał;
oraz do błędów w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu przez Sąd, że:

-

D. L. (1)był w sposób znaczący i wyraźny sposób oznaczony barwiącym składnikiem gazu policyjnego, co zaś świadczyć ma o jego udziale w szarpaninie  z Policją, podczas gdy ślady na bluzie oskarżonego, której nie zabezpieczono jako dowodu, wskazywały jedynie na incydentalne spryskanie osoby znajdującej się przypadkowo i chwilowo na miejscu zdarzenia, a nie osoby agresywnej, stojącej  w pierwszym rzędzie i narażonej całym ciałem na ekspozycję na gaz policyjny, nadto protokół przyjęcia na Izbę Wytrzeźwień, podczas którego lekarze dokonali oględzin ciałaD. L. (1), nie zawiera żadnych wzmianek o jego obrażeniach, co potwierdza tezę oskarżonego o tym, że nie brał on udziału w szarpaninie  z funkcjonariuszami. Skoro funkcjonariusze bronili się gazem i pałkami służbowymi, to siłą rzeczyD. L. (1), gdyby znalazł się w grupie agresorów, nosiłby ślady walki, a jego odzież zabarwiona byłaby w stopniu znacznie większym niż jedynie symboliczna plama na ramieniu;

D. L. (1)łzawił na skutek trafienia gazem łzawiącym podczas gdyD. L. (1)nie był trafiony w twarz gazem. Trafienie policyjnym gazem w twarz, wedle wiedzy obrońcy ( popartej przez zeznania policjantów z rozprawy głównej niniejszej sprawy ), uniemożliwiłoby wyżej wymienionemu opuszczenie miejsca incydentu, czy późniejszą ( rzekomą ) rozmowę z funkcjonariuszami, gdyż gaz taki zawiera substancje zdolne do obezwładnienia osoby trafionej - choćby znajdującej się pod wpływem alkoholu czy narkotyków. Osoba obezwładniona siłą rzeczy nie jest  w stanie się skutecznie przemieszczać oraz ma problemy z komunikacją. Odróżnić należy obezwładnienia po trafieniu gazem, od pewnych lekkich nieprzyjemności związanych z obecnością w pomieszczeniu, w którym użyto znacznej ilości gazu.

( ale to był żel, a nie gaz, czyli mógł spowodować działanie swoje tylko u osób które bezpośrednio zostały nim spryskane ) ,
-D. L. (1)ukrywał się pod samochodem, podczas gdy zdarzenie takie nie miało miejsca, oskarżony został zatrzymany podczas tzw. „legitymowania'' przez patrol Policji i w żaden sposób nie uciekał. Nie udowodniono, aby odzieżD. L. (1)nosiła jakiekolwiek ślady zabrudzeń charakterystyczne dla próby ukrycia się pod samochodem.D. L. (1)nie mówił nigdy również nikomu, że „nie będzie się głupkowato tłumaczył”. Zeznania funkcjonariusza o tym, co rzekomo usłyszał nie powinny zastępować wyjaśnień oskarżonego, zwłaszcza, o ile zeznania te oparte były o treść notatki służbowej - co w ocenie obrony prowadzi do mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszeniaart. 174 kpk, co skarżący podniosł.
2. Obrazę prawa materialnego, a toart. 20 kkpolegająca na jego niezastosowaniu. Podniósł, że Sąd skazał nieprawomocnie wszystkich oskarżonych za rzekome działania jakie miały mieć miejsce wspólnie i w porozumieniu i jednocześnie nie podejmując nawet próby ustalenia odpowiedzialności poszczególnych rzekomych współdziałających i ich roli w rzekomym zdarzeniu co doprowadziło do zrównania odpowiedzialności wszelkich oskarżonych, bez próby choćby ustalenia stopnia zawinienia poszczególnych rzekomych współsprawców i ich „wkładu” w domniemany czyn zabroniony. Powyższe znalazło również odbicie w wymiarze kar, które są bardzo do siebie zbliżone, pomimo całkowicie różnego zakresu rzekomych zdarzeń, których „ciężar gatunkowy" waha się od domniemanego szarpania za mundur funkcjonariuszy w przypadku niektórych z oskarżonych, aż po uderzenie butelką funkcjonariusza  w głowę po odchyleniu jego przyłbicy hełmu w przypadkuW. W. (1). Nie sposób uznać, w przypadku przyjęcia tezy, że czyny takie miały miejsce, aby każdy z rzekomych współsprawców obejmował swoją umyślnością wszystkie  z domniemanych czynów jakie się im łącznie przypisuje. Nie można skazać kogoś za uderzenie funkcjonariusza, jeśli ktoś funkcjonariusza nie uderzył, ani nie obejmował umyślnością ( bądź zgodą ) tego, że rzekomy współsprawca planuje uderzenie funkcjonariusza. Przyjęcie, aby każdy z rzekomych sprawców miał dokonać co najmniej jednego popchnięcia, co najmniej jednego kopnięcia, co najmniej jednego szarpnięcia i co najmniej jednego celnego rzutu butelką szklaną, która rozbiłaby się na elementach ochronnych umundurowania pokrzywdzonych nie może się ostać - nawet przy najbardziej karkołomnej próbie prooskarżycielskiej oceny materiału dowodowego.

3
z ostrożności obrończej skarżący podniosł również zarzut rażącej niewspółmierność kary która ujawniła się w skazaniuD. L. (1), wbrew dyrektywom sądowego wymiaru kary zawartym wKodeksie Karnymna karę pozbawienia wolności  w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności przy jednoczesnym zaniechaniu warunkowego zawieszenia wykonania kary. Sąd spośród czterech domniemanych sprawców trzech  z  nich skazał na karę 2 lat pozbawienia wolności, a jednego - na karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. JednocześnieD. L. (1)jest osobą niekaraną  i pracującą. W efekcie wymierzona mu kara była równa karze wymierzonej osobie wielokrotnie karanej i działającej w warunkachart. 64 § 1 kk(M. Ł.), równa karze wymierzonej osobie, której rzekome zachowanie miało wypełnić dodatkowo znamionaart. 157 § 1 KK(W. W. (2)), i ledwie  o 2 miesiąca niższa niż kara osoby wielokrotnie karanej - w tym za przestępstwa podobne (A. G.), która poza zarzutem głównym skazana została zwalczanym orzeczeniem jednocześnie za 20 (!) czynów zart. 244a § 1 kk. Podkreślić również należy, że gdyby przyjąć, że czyn zarzucany oskarżonym miał charakter realny, tj. zaistniał w kształcie opisanym w zarzucie w przeszłości, to z zeznań świadków w ich ostatecznym kształcie wynika, że raptem jeden z funkcjonariuszy miał być szarpany za mundur przez osobę, którą utożsamiał on zD. L. (1)- co nie jest biciem, kopaniem, ani atakiem butelką - a najwyżej naruszeniem nietykalności cielesnej. Z ostrożności również podniosł, że Sąd zaniechując przesłuchania na rozprawieP. M. (1)pozbawił się możliwości ustalenia, które z zeznań on podtrzymuje - tj. zeznań w których wskazuje, że osoba, którą utożsamiał zD. L.atakowała funkcjonariuszy i rzucała butelkami, czy wersja w której osoba utożsamiana zD. L.ma szarpaćP. M.za mundur. Niemożność rozstrzygnięcia która z wersji przedstawionych przez jedynego świadka obciążającego mojego Klienta odpowiada prawdzie winno bezwarunkowo skutkować zastosowaniemart. 5 § 2 kk- wobec czego podnoszę zarzut obrazy prawa proceduralnego mającej wpływ na treść rozstrzygnięcia a toart. 5 § 2 kkpolegającej na jego niezastosowaniu - co w świetle przytoczonych powyżej okoliczności byłoby uzasadnione.

4
naruszenie prawa proceduralnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a toart.  173 § 4 kpkw zw.§ 12 ust. 1 i § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości  z 2.6.2003 r. w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazaniapolegające na przeprowadzeniu w stosunku do funkcjonariuszy Policji - świadków w sprawie okazania wizerunków podejrzanych, które to wizerunki przedstawione były na jednym arkuszu, bez jakichkolwiek osób przybranych. Działanie to, wbrew regułom okazania precyzowanym przez odpowiedni akt wykonawczy, mogło zostać odebrane jako działanie sugerujące, co mogło mieć dalszy wpływ na późniejsze zeznania funkcjonariuszy.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku  i uniewinnienieD. L. (1)od zarzucanego mu czynu, ewentualnie  o uchylenie zwalczanego orzeczenia i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi  I instancji. Nadto z ostrożności procesowej apelujący podniósł, że w przypadku nieuwzględnienia argumentacji zawartej w apelacji w zakresie zarzutów zmierzających do uniewinnieniaD. L. (1), wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wymierzenieD. L. (1)kary 1 roku pozbawienia wolności  z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat.
Obrońca oskarżonegoM. Ł.zaskarżonemu w części donoszącej się do tego oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 7 kpk, poprzez dowolną ocenę dowodów, jak również dokonanie tej oceny  w oderwaniu od zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy  i doświadczenia życiowego;

2
obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 4 kpk. poprzez niedostateczne zbadanie oraz nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego;

3
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na:

a
ustaleniu, że oskarżonyM. Ł.dopuścił się czynu opisanego  w zarzucie numer 1, polegającego na dokonaniu wspólnie i w porozumieniu czynnej napaści na funkcjonariusza publicznego, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do uznania oskarżonego za winnego tego czynu;

b
ustaleniu, że oskarżonyM. Ł.dopuścił się czynu opisanego  w zarzucie numer 2, stosując przemoc, zmuszał funkcjonariusza policji do zaniechania prawnej czynności służbowej, poprzez szarpanie za mundur oraz ochraniacze na plecach i odciąganie interweniującego funkcjonariusza od zatrzymywanej osoby;

c
ustaleniu, że w dynamicznej szarpaninie, do której doszło natargowisku (...), funkcjonariusze używali gazu tylko wobec osób, które uczestniczyły w szarpaninie, w sytuacji kiedy w tak gwałtownym zajściu mogło dojść do użycia gazu także wobec innych osób, które usuwały się  z miejsca zdarzenia, usiłując przecisnąć się do wyjścia, jak również nie uwzględniono okoliczności rozpryskiwania gazu wraz z farbą, w wyniku czego oznaczone mogły zostać osoby przebywające w ogródku piwnym, nie biorące jednak udziału w napaści;

d
ustaleniu, że oskarżonyM. Ł.rzucał w funkcjonariuszy szklanymi butelkami, kiedy materiał dowodowy nie dostarcza jakiejkolwiek podstawy do poczynienia takiego ustalenia;

4
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu stanu faktycznego poprzez danie pełnej wiary zeznaniom interweniujących funkcjonariuszy policji i przyjęciu, że nie dokonywali ustaleń swoich zeznań, w sytuacji gdy wersja przedstawiona przez pozostałych świadków także pozwala ustalić wiarygodny przebieg wydarzeń, stojący w sprzeczności z zeznaniami przedstawionymi przez funkcjonariuszy, a przy tym ustalenie, iż nie brak było przyczyn dla dokonywania takich ustaleń.

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoM. Ł.od zarzucanych mu czynów, ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
ObrońcaW. W. (1)zaskarżonemu w części odnoszącej się do tego oskarżonego wyrokowi zarzucił:

I
naruszenie przepisów postępowania, która miała wpływ na treść tego orzeczenia, tj.:

1
art. 7 kpkmającą wpływ na treść orzeczenia poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a mianowicie:

- uznanie za wiarygodne zeznań świadkówI. M.,J. P..T. F. (1).K. R., podczas gdy zeznania te są sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoW. W. (1), a także zeznaniami świadkówM. G.,R. A..M. K. (3).M. S. (1),P. O.,B. P. (3),Ł. L.,M. J.,M. S. (2),K. M.,A. J.,N. D., którzy w sposób logiczny, spójny i konsekwentny przedstawili przebieg zdarzenia wbarze (...)w dniu 22 października 2012r.;
- pominięcie przez Sąd przy dokonywaniu ustaleń faktycznych zeznań świadkaP.M.- funkcjonariusza Policji, który konsekwentnie w trakcie swoich zeznań już wdacie zdarzenia - w dniu 22 października 2012r. wskazał  w odniesieniu do funkcjonariuszaI. M.:..jeden z mężczyzn nagle chwycił przyłbicę starszego posterunkowegoM.i odsłonił ją do góry. W tym momencie lecąca w jego stronę butelka uderzyła go w twarz. Szkło z rozbitej butelki spowodowało uraz, zaczęła mu lecieć z rany krew "; pominięcie przez sąd przy dokonywaniu ustaleń faktycznych tej części zeznań świadkaP. M. (1), który wskazał, że dopiero..Kiedy kibice zobaczyli, że zaczęliśmy używać gazu w naszym kierunku zaczęły lecieć butelki";
- odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoW. W. (1)podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego są spójne, konsekwentne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie;
- uznanie za niewiarygodne zeznań świadkaK. M.( właścicielki lokalu ) poprzez przyjęcie, że świadek zeznając, że nie widziała, aby ktoś rzucał w stronę policjantów butelki z piwem „nie chciała zaszkodzić klientom lokalu” - takie twierdzenie jest sprzeczne z zasadami logiki, świadek nie jest spokrewniona z którymkolwiek z oskarżonych, nadto żadnego oskarżonego nie zna osobiście;
- błędne przyjęcie, że oskarżonyW. W. (1)miał uzgadniać ze świadkiemM. S. (2)linię obrony, podczas gdy takie twierdzenie nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiał u dowodowego.

II
powyższe uchybienia doprowadziły Sąd I instancji do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, która miała wpływ na jego treść, a mianowicie:

a
przyjęcie przez Sąd, że oskarżonyW. W. (1)w dniu  22 października 2012r. wS.przyul. (...)na terenie pubu  i ogródka piwnego położonego na targowisku(...)działając wspólnie  i w porozumieniu z innymi nieustalonymi osobami, działając publicznie, bez powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, dokonali czynnej napaści na funkcjonariuszu Policji: starszego sierżantaM. K. (2), sierżantaP. M. (1), starszego posterunkowegoI. M., starszego posterunkowegoJ. P.. starszego posterunkowegoT. F. (1)podczas  i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych polegających na przeprowadzeniu interwencji w ten sposób, że popychali, kopali, szarpali za mundury ww. funkcjonariuszy oraz rzucali szklanymi butelkami, które rozbijały się na elementach ochronnych umundurowania pokrzywdzonych,  a nadtoW. W. (1)w trakcie opisanego zdarzenia po uprzednim odchyleniu do tyłu kasku ochronnego starszego posterunkowegoI. M.uderzył szklaną butelką w twarz ww. funkcjonariusza Policji czym spowodował tępy uraz okolicy nosa z krwawieniem z nosa oraz rozcięcie rogówki tuż poniżej rąbka tęczówki jako następstwo uderzenia odłamkami stłuczonego szklą z tej butelki, co skutkowało naruszeniem funkcji oka prawego pokrzywdzonego na okres nieznacznie przekraczający dni 7. tj. o czyn zart. 233 § 1 kkw zb. zart. 157 § 1 kkw zw(
    7). zart.  57a § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk. podczas gdy takie ustalenia faktycznie nie korespondują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym -  w szczególności:

- wyjaśnieniami oskarżonegoW. W. (1), który konsekwentnie nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nadto w sposób spójny i logiczny, przedstawił przebieg zdarzenia;
- wyjaśnieniami współoskarżonych, którzy w toku postępowania wskazali, że nie rzucali w policjantów butelkami po piwie, nie kopali, nie szarpali.

III
Z ostrożności procesowej - rażącą niewspółmierność orzeczonej kary wobec oskarżonego, podczas gdy mając na uwadze niekaralność oskarżonego – oskarżony do dnia dzisiejszego jest osobą niekaraną, prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje, zasadnym byłoby wymierzenie mu, przy zastosowaniuart.  4 § 1 kpk– kary w dolnej granice ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieW. W. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu oraz uchylenie punktu VI zaskarżonego wyroku. Z ostrożności procesowej apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary  w dolnej granicy ustawowego zagrożenia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.
Na rozprawie apelacyjnej Sąd Okręgowy zaliczył w poczet materiału dowodowego przedłożony przez obrońcęD. L. (1)list referencyjny z dnia 19 kwietnia 2016r. oraz zaświadczenia z dnia 15 kwietnia 2016r.
Sąd odwoławczy zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonychW. W. (1),M. Ł.iA. G.okazały się całkowicie niezasadne, natomiast apelacja obrońcyD. L. (1)okazała się zasadna jedynie częściowo doprowadzając do zmiany zaskarżonego wyroku w odniesieniu do tego oskarżonego polegającej na warunkowym zawieszeniu wykonania wymierzonej mu kary pozbawienia wolności i wymierzeniu mu obok tej kary także kary grzywny.
Odnosząc się do treści wszystkich czterech apelacji w pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący błędów w ustaleniach faktycznych, skutkujących - ich zdaniem - niezasadnym przypisaniemW. W. (1),M. Ł.,D. L. (1)iA. G.( w zakresie czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku )  sprawstwa zarzuconych im czynów, upatrują w wadliwie ocenionym przez Sąd Rejonowy materiale dowodowym, głównie poprzez nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych (art. 4 kpk) oraz poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonych (art. 5 § 2 kpk). Nie można jednak podzielić stanowiska skarżących, zgodnie z którym Sąd Rejonowy dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, a to z tego powodu, że odmówił przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonych oraz przez świadków niebędących funkcjonariuszami Policji, uznając jednocześnie za wiarygodne i zgodne z prawdą zeznania pokrzywdzonych policjantów. Wskazać bowiem należy, że Sądmeritiw sposób szczegółowy i logiczny dokonał oceny tak wyjaśnień oskarżonych, jak i zeznań wszystkich świadków, wskazując w treści pisemnego uzasadnienie dlaczego jednym dowodom dał wiarę, a z jakich powodów uznał za niewiarygodne inne dowody, Sąd odwoławczy zaś w pełni ocenę tę podziela.
Odnosząc się do zarzutów skarżących, zdaniem których oskarżeni w niniejszej sprawie zostali wytypowani przez funkcjonariuszy Policji jako domniemani sprawcy wskazać należy, iż niezaprzeczalnie policjanci, co wynika z ich zeznań, zostali zaatakowani przez tłum kibiców, jednakże to oskarżeni swoją agresywną postawą spowodowali, że zostali szczególnie zapamiętani, a następnie rozpoznani przez pokrzywdzonych jako osoby, które dokonały czynnej napaści na funkcjonariuszy. I tak świadekT. F. (1)rozpoznał na fotografiiA. G.jako osobę, która rzuciła w niego kontenerem ze szklanymi pustymi butelkami,J. P.rozpoznał wizerunekW. W. (1)potwierdzając, że to on odchylił przyłbicę kaskuI. M.i uderzył go butelką w twarz. Nadto świadekM. K. (2)orazK. R.rozpoznali na tablicy poglądowej wszystkich czterech oskarżonych wskazując jakie zachowania spowodowały ich zatrzymanie. Funkcjonariusz PolicjiP. M. (1)rozpoznał na fotografiiM. Ł.jako osobę, która podczas interwencji stosowała wobec policjantów przemoc, podobnie jakD. L. (1), którego także rozpoznał wskazując przy tym, że oskarżony ten został mu okazany tuż po interwencji przez funkcjonariuszy z drugiego patrolu, którzy dokonali jego zatrzymania na terenie parkingu; nadtoP. M. (1)rozpoznałA. G.jako osobę, którą pomagał zatrzymać funkcjonariuszowiM. K. (2)wskazując przy tym, żeA. G.na pewno był wśród osób, które wcześniej stosowały przemoc wobec policjantów.
W tym miejscu odnieść należy, że do podniesionego przez obrońcę oskarżonegoD. L. (1)zarzutu, iż czynność okazania wizerunków oskarżonych pokrzywdzonym funkcjonariuszom przeprowadzona została niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj.art. 173 kpkorazrozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 czerwca 2003r. w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania( Dz. U. z 2003r., nr 104, poz. 981 ). Przypomnieć należy, że § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowi, iż wizerunek osoby okazywanej musi znajdować się wśród wizerunków innych osób, przy czym, stosownie do treści § 5 powołanego rozporządzenia, osoby przybrane do osoby okazywanej powinny być w zbliżonym wieku oraz mieć podobny wzrost, tuszę, ubiór i inne cechy charakterystyczne, zaś wśród osób przybranych nie mogą znajdować się funkcjonariusze organu dokonującego okazania ani osoby znane osobie przesłuchiwanej, okazani zaś dokonuje się tylu ile jest osób okazywanych ( § 7 ). Wskazać przy tym należy, że czynność okazania ma charakter niepowtarzalny, dlatego przepisy procesowe dotyczące zasad jej przeprowadzania kładą szczególny nacisk na wyłączenie ewentualnej sugestii świadka przy identyfikacji przez niego osoby czy wizerunku osoby; nie oznacza to jednak, żein concretobrak spełnienia wszystkich warunków, jakie powinny zostać zapewnione przy okazaniu, dyskwalifikuje wartość dowodową tej czynności, albowiem to do Sądumeritinależy ocena wartości tego dowodu ( tak:wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2013r., sygn. akt III KK 92 / 13). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że choć w niniejszej sprawie, co słusznie dostrzegł skarżący, wizerunki oskarżonych okazane zostały funkcjonariuszom na jednej tablicy poglądowej, bez udziału innych osób przybranych, to jednak, mając na uwadze, że pokrzywdzeni przed rozpoznaniem opisali zdarzenia z udziałem oskarżonych, a następnie dopiero dokonali ich rozpoznania przypisując im poszczególne zdarzenia i wskazując przy tym z jakich powodów zapamiętali te konkretne osoby, zasadnie Sądmeritiuznał czynność okazania policjantom wizerunków oskarżonych za wspierającą ich zeznania, a co za tym idzie potwierdzającą wiarygodność depozycji tych świadków. Brak było przy tym podstaw, by uznać, że policjanci przypisali zdarzenia nie rzeczywistym ich sprawcom, lecz wytypowanym przez siebie osobom – co sugerowali apelujący - albowiem ich zeznania odnośnie poszczególnych oskarżonych i zdarzeń, które swoimi zachowaniami spowodowali korespondowały ze sobą. Reasumując tę część rozważań wskazać należy, że nie jest więc tak, jak wskazuje obrońcaD. L. (1), by dopuszczalne było uznanie dowodu z okazania za wiarygodny tylko wówczas, gdy spełnia on „formalne” wymagania; nawet bowiem gdy nie są one spełnione możliwe jest uznanie rozpoznania za wiarygodne, co jest zrozumiałe, skoro zgodnie zart. 7 kpkorgany postępowania oceniają dowody „swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego”.
Również kolejny zarzut podniesiony przez obrońcęD. L. (1), a odnoszący się do etapu gromadzenia dowodów nie zasługiwał na aprobatę Sądu odwoławczego. Zdaniem skarżącego Sąd Rejonowy niezasadnie zaniechał bezpośredniego przesłuchania świadkaP. M. (1)co uniemożliwiło – w ocenie apelującego - ustalenie, które ze swoich zeznań odnośnieD. L. (1)oskarżony podtrzymuje. Wskazać jednak należy, że analiza zeznańP. M. (1)prowadzi do wniosku, iż Sąd Rejonowy zasadnie nie dostrzegł żadnych rozbieżności w zeznaniach tego funkcjonariusza.P. M. (1)będąc bowiem przesłuchiwanym dwukrotnie w postępowaniu przygotowawczym – wbrew sugestiom apelującego - w żadnym razie nie dokonał zmiany prezentowanej przez siebie wersji zdarzeń z udziałem oskarżonych, w tym odnośnie udziału w zajściuD. L. (1); składając zeznania w dniu 22 października 2012r., a zatem tuż po zdarzeniu,P. M. (1)podał, że rozpoznajeD. L. (1)jako osobę, która w trakcie interwencji rzucała w funkcjonariuszy butelkami oraz szarpała za mundury; będąc zaś przesłuchiwanym w dniu 26 października 2012r. podał, iż po dokonaniu zatrzymaniaD. L. (1)rozpoznał go jako mężczyznę, który był w środku i brał czynny udział w atakowaniu policjantów, w tym szarpał i napierał na niego. Stwierdzić zatem należy, że, wbrew temu co podnosi skarżącyP. M. (1)konsekwentnie wskazywał, żeD. L. (1)brał czynny udział w atakowaniu policjantów w dniu 22 października 2012r. poprzez szarpanie, napieranie na nich, w tym m. in. także na niego. Stwierdzić zatem należy, że wobec pobytuP. M. (1)za granicą, Sąd I instancji zasadnie, stosownie do treściart. 391 § 1 kpk, odczytał na rozprawie zeznania złożone przez tego świadka w postępowaniu przygotowawczym.
Mając na uwadze powyższe wskazać zatem należy, że Sąd Rejonowy zgromadził kompletny materiał dowodowy.
Przechodząc do analizy pierwszoinstancyjnej oceny osobowych źródeł dowodowych wskazać należy, że również w tym zakresie podniesione przez skarżących zarzuty okazały się chybione. Apelujący starali się wykazać co prawda, iż Sądmeritidokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonych, jednakże przytoczone w tym celu argumenty nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazać przede wszystkim należy, że to zeznania funkcjonariuszy Policji, a nie wyjaśnienia oskarżonych oraz świadków nie będących policjantami, okazały się logiczne, spójne oraz korespondowały ze sobą, co doprowadziło Sąd Rejonowy do trafnego uznania depozycji pokrzywdzonych za wiarygodne. Co istotne przy tym zeznający w sprawie funkcjonariusze nie starali się niejako „na siłę” obciążać oskarżonych, lecz zeznawali to co rzeczywiście widzieli bądź o czym słyszeli od innych policjantów, nie starając się przy tym dopasowywać własnej wersji zdarzeń do wersji prezentowanej przez pozostałych funkcjonariuszy uczestniczących w interwencji w lokaluo nazwie L.-B.. Policjanci, nawet jeśli rozmawiali ze sobą na temat zdarzenia z dnia 22 października 2012r. - co zresztą nie dziwi, wszak stanowiło ono zagrożenie dla ich zdrowia a nawet życia, a zatem z całą pewnością wywołało w nich emocje - to nie po to, by ustalić wspólną wersję, lecz po to, by ustalić co się wydarzyło. Powyższe potwierdza analiza treści zeznań policjantów, z której wynika, że każdy z funkcjonariuszy zapamiętał jakiś wycinek zdarzenia, jakieś zajście, które dostrzegł lub którego był uczestnikiem i tylko w tym zakresie relacjonował je. Jest to uzasadnione zresztą dynamiką zdarzenia, jego gwałtownym przebiegiem, a zatem logicznym jest, że nie każdy z policjantów był w stanie dostrzec wszystko to co wydarzyło się w dniu 22 października 2012r. Naturalnym jest przy tym, co słusznie podkreślił Sąd Rejonowy, iż zeznania funkcjonariuszy Policji złożone na rozprawie były mniej dokładne niż te z postępowania przygotowawczego, albowiem składne były po upływie około roku od dnia zdarzenia, niemniej jednak – w przeciwieństwie do zeznań innych świadków ( nie będących Policjantami ) były one spójne i logiczne.
Przechodząc do kolejnych zarzutów odnoszących się do pierwszoinstancyjnej oceny dowodów wskazać należy, że wbrew temu co starł się sugerować w swojej apelacji obrońcaW. W. (1), świadkiem zachowania tego oskarżonego był nie tylkoP. M. (1), ale takżeJ. P.. ŚwiadekP. M. (1)przyznał, że choć widział jak stojący zaI. M.mężczyzna uniósł mu przyłbicę, po to by zdjąć mu hełm, a następnie zobaczył butelkę, która pękła na głowieI. M., to nie był wstanie wskazać mężczyzny, który to zrobił. Jednakże zdarzenie to zaobserwował jeszcze jeden świadek, tj.J. P., który zeznał, że widział jak to oskarżonyW. W. (1)podniósł przyłbicę i uderzył butelką w głowęI. M., przy czym – jak podał –I. M.od razu po tym zajściu wskazał mu tego oskarżonego jako sprawcę uderzenia. Co istotne przy tym zarównoI. M., jak iJ. P., podczas konfrontacji zW. W. (1)rozpoznali tego oskarżonego jako sprawcę napaści na tego pierwszego. Podkreślić przy tym należy, że w odniesieniu do pozostałych oskarżonychJ. P.stwierdził, iż nie widział ich konkretnych zachowań, wskazując jedynie, że; „osoby znajdujące się na terenie lokalu zaczęły nas szarpać za mundury, popychać, uderzać pięściami i kopać nas po nogach”, a zatem brak podstaw do twierdzenia, byJ. P.swoimi zeznaniami chciał jedynie bezpodstawnie obciążyć akuratW. W. (1). ŚwiadekJ. P., z uwagi na dynamikę zdarzenia, po prostu zapamiętał akurat tego oskarżonego, bowiem znajdował się on w jego pobliżu i dostrzegł jego agresywne zachowanie, przy czym okoliczność, że butelką uderzył policjantaW. W. (1)potwierdziłJ. P.I. M.tuż po tym jak wyszli razem z lokalu. Stwierdzić zatem należy, że zasadnie Sąd Rejonowy uznał zeznaniaJ. P.za wiarygodne. Dodatkowo wskazać należy, że o wiarygodności zeznańJ. P., a także pozostałych policjantów, świadczy także okoliczność, iż podawali oni zgodnie, w przeciwieństwie do oskarżonychW. W. (1),A. G.iD. L. (1)oraz pozostałych świadków, iż podejmując interwencję w lokalu znajdującym się przytargowisku (...)wszyscy funkcjonariusze mieli na głowach kaski, co potwierdził także oskarżonyM. Ł.( k. 117 ). Choć okoliczność posiadania przez funkcjonariuszy Policji w chwili interwencji kasków na głowach nie miała istotnego znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonych, co trafnie podkreślił Sądmeriti, bowiem niezależnie od tego oskarżeni nie powinni oni byli stosować przemocy wobec policjantów, a tym bardziej rzucać w nich butelkami, niemniej jednak kwestionowanie tej okoliczności przez oskarżonych, pozaM. Ł., oraz przez pozostałych świadków nie będących funkcjonariuszami Policji, świadczy o niewiarygodności ich zeznań, których celem było jedynie wsparcie linii obrony oskarżonych; policjanci – co trafnie ustalił Sąda quo- mieli bowiem podczas interwencji kaski czego dowodem są nie tylko zgodne w tym zakresie ich zeznania, ale także wyjaśnienia oskarżonegoM. Ł.oraz okoliczność, iż na kasku należącym doI. M., który został poddany oględzinom tuż po zdarzeniu, znajdowały się ślady krwi.
Wskazać przy tym należy, że zarówno oskarżeni, jak i świadkowie nie będący policjantami, podnosili, iż funkcjonariusze nie tylko nie mieli kasków na głowach, ale także, że używali wobec kibiców gazu łzawiącego „na oślep”, co pozostaje w sprzeczności z zeznaniami policjantów, którzy zgodnie twierdzili, iż używali gazu wyłącznie w stosunku do osób atakujących ich. W tym zaś zakresie słusznie również Sądmeritidał wiarę zeznaniom policjantów, albowiem jak zgodnie podawali, używali gazu pieprzowego tylko wobec napastników, sam gaz zaś – jak podałM. K. (2)- leci w postaci strumienia żelu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że brak jest podstaw, by uznać za zgodne z prawdą wyjaśnienia oskarżonych oraz wspierające ich wersję zeznania świadków nie będących policjantami, m. in.B. P. (1), jakoby gaz mógł zostać użyty także wobec osób nie uczestniczących w napaści na funkcjonariuszy, albowiem nie miał on postaci gazowej, a zatem nie mógł on objąć swoim działaniem całego tłumu, lecz postać żelu, który mógł zostać użyty tylko wobec konkretnych osób i to tych znajdujących się najbliżej policjantów. Trudno zatem w tych okolicznościach uznać, że funkcjonariusze użyli gazu wobec postronnych osób, które zachowywały się spokojnie. Podnoszony zatem przez obrońcęD. L. (1)zarzut jakoby oskarżony ten został jedynie przypadkowo spryskany gazem, albowiem nie był osobą agresywną, nie zasługuje na akceptację Sądu odwoławczego, tym bardziej, że jak wynika z zeznań funkcjonariuszaK. S.,D. L. (1)został zatrzymany chwilę po interwencji w pubie na parkingu w momencie jak chował się pod samochodem. Gdyby zatem było tak jak mówi obrońca, żeD. L. (1)został jedynie przypadkowo spryskany gazem, nie miałby przecież powodów, by oddalać się z miejsca zdarzenia, a tym bardziej ukrywać się przed funkcjonariuszami. Tymczasem jak wynika z trafnie uznanych za wiarygodne zeznańK. S.,D. L. (1)miał na twarzy ślady po użyciu gazu oraz załzawione oczy, nadto powiedział funkcjonariuszom, że nie będzie się głupio tłumaczył, bo widomo dlaczego się znalazł w tym miejscu. PonadtoD. L. (1)został także, po jego zatrzymaniu, rozpoznany przezP. M. (1)jako osoba, która znajdowała się w pubie podczas interwencji i atakowała funkcjonariuszy.
W tym miejscu wskazać jeszcze należy, że również podniesiony przez obrońcęD. L. (1)zarzut naruszeniaart. 174 kpk, które to naruszenie miało, zdaniem skarżącego, wpływ na treść rozstrzygnięcia, nie zasługuje na aprobatę Sądu odwoławczego. Po pierwsze bowiem powołany przepis nie zakazuje dowodowego wykorzystania notatki urzędowej z tzw. rozpytania osoby, która następnie została przesłuchana w charakterze świadka czy oskarżonego. Po drugie zaś w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, albowiem podstawą ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy w odniesieniu do tego oskarżonego, co wprost wynika z treści pisemnego uzasadnienia, były wyłącznie zeznaniaK. S.złożone w toku postępowania przygotowawczego ( k. 607 – 608, t. IV ) oraz sądowego ( k. 149 – 150, t. VI ), nie zaś treść notatki urzędowej sporządzonej przez tego funkcjonariusza ( k. 44, t. I ).
Podobnie na aprobatę nie zasługiwał zarzut skarżących jakoby to działanie policjantów polegające na użyciu gazu pieprzowego stało się przyczyną ataku na nich ze strony kibiców, albowiem jak wynika ze zgodnych w tym zakresie i logicznych zeznań funkcjonariuszy Policji, tj.:P. M. (1),R. P.,M. K. (2),I. M.,J. P.,T. F. (1)orazK. R., to zachowanie znajdujących się w lokalu o nazwie(...)osób, w tym m. in.M. Ł.,A. G.,W. W. (1)iD. L. (1), polegające na napieraniu na policjantów, szarpaniu ich za mundury, kopaniu, uderzaniu rękoma oraz rzucaniu szklanymi butelkami, spowodowało reakcję ze strony broniących się funkcjonariuszy, którzy użyli wobec napastników, w tym wobecM. Ł.iD. L. (1), gazu pieprzowego, który pozostawił na ich odzieży rdzawy kolor. Co istotne przy tym okoliczność agresywnego zachowania się kibiców potwierdziła także w swoich pierwszych zeznaniach świadekK. M., będąca w czasie zdarzenia z dnia 22 października 2012r. współwłaścicielką lokalu, w którym doszło do przedmiotowego zdarzenia, a która rzeczonego dnia obsługiwała klientów wraz z drugim współwłaścicielemR. G..K. M., składając zeznania jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego podała, że gdy do lokalu weszli policjanci, kibice ruszyli w ich kierunku, stali się wobec nich agresywni i wywiązała się między nimi szamotanina. Będąc jednak przesłuchiwaną przed Sądem RejonowymK. M., mimo że potwierdziła, iż funkcjonariusze mieli na głowach kaski, to jednak zaprzeczyła, by widziała, aby którykolwiek z kibiców był agresywny wobec policjantów, wskazując przy tym, że nie widziała, by ktoś czymś rzucał, a znajdujące się w lokalu szkło zostało potłuczone, gdy klienci wstawali od stołów; świadek przyznała jednak, że widziała jak dwóch klientów jej baru wyszło do toalety, gdyż zostali spryskani gazem. Analiza zeznańK. M., która przed Sądemmeriti,zaprezentowaną przez siebie wcześniej wersję, zmieniła na korzyść oskarżonych, prowadzi do wniosku, że składając zeznania przed Sądem I instancji świadek starała się wykazać, że kibice w momencie interwencji Policji nie byli stroną agresywną, przy czym czyniła to bądź z uwagi na własny interes, albowiem kibice przychodzą do jej lokalu przed meczami, bądź też z obawy przed nimi, w sytuacji gdyby swoimi zeznaniami potwierdziła ich sprawstwo, a zatem w tym zakresie jej zeznania nie zasługiwały na wiarę. Wskazać przy tym należy, że drugi ze współwłaścicieli lokalu, tj.R. G.zeznał, że gdy policjanci weszli na teren ogródka znajdującego się przed pubem, kibice zaczęli w ich stronę krzyczeć, a następnie poleciało w ich kierunku kilka butelek, z czego jeden z policjantów dostał butelką w twarz. Stwierdzić zatem należy, że zeznania tego świadka potwierdzają wersję pokrzywdzonych, iż kibice byli agresywni w stosunku do interweniujących w dniu 22 października 2012r. policjantów, w tym, że rzucali w ich kierunku szklanymi butelkami.
Podobnie, wbrew zarzutom skarżących, słusznie Sąd Rejonowy uznał częściowo za niewiarygodne również zeznaniaP. O.iB. P. (1); pierwszy z ww. świadków zeznał bowiem, iż w stronę policjantów została rzucona tylko jedna butelka, co pozostawało w sprzeczności nie tylko z zeznaniami policjantów, ale także innych świadków, m. in.R. G.; drugi zaś ze świadków wskazywał, że funkcjonariusze używali gazu bez powodu, to jest „na oślep”, co także stoi w sprzeczności z zeznaniami policjantów i prowadzi do wniosku, że świadek ten, podobnie jak pozostali świadkowie nie będący funkcjonariuszami Policji, starał się obarczyć winą za całe zajście wyłącznie policjantów.
W tych okolicznościach zatem za chybione należało uznać zarzuty apelujących jakoby Sąd Rejonowy niezasadnie odmówił częściowo wiarygodności zeznaniom świadków nie będących policjantami. Wskazać bowiem należy, że Sąda quoszczegółowo omówił zeznania wszystkich tych osób, wyjaśniając w sposób logiczny i przekonujący w jakim zakresie i z jakich powodów odmówił im wiary, ocena ta zaś zasługuje na aprobatę Sądu Okręgowego.
Podobnie za niezgodne z prawdą Sąda quotrafnie uznał wyjaśnienia oskarżonych, którzy nie przyznawali się do czynnej napaści na funkcjonariuszy Policji uznając, że wyjaśnienia ich zmierzające do wykazania, że nie byli oni agresywni wobec policjantów oraz, że przyczyną całego zajścia było wyłącznie naganne zachowanie policjantów, stanowiły jedynie przyjętą przez nich linię obrony, której celem było uniknięcie odpowiedzialności karnej za zarzucone im czyny; wyjaśnienia oskarżonych nie wytrzymały jednak krytyki w konfrontacji z innymi obiektywnymi dowodami, pozostając z nimi w rażącej sprzeczności, w tym przede wszystkim z zeznaniami pokrzywdzonych, które to zeznania okazały się logiczne, spójne, zbieżne ze sobą oraz konsekwentne. Obrońcy oskarżonych nie mieli zatem racji zarzucając Sądowi Rejonowemu bezzasadne przyjęcie, iż oskarżeni dopuścili się zarzuconych im czynów opisanych w punktach 1 – 2 części wstępnej wyroku. Chybione jest przy tym stwierdzenie, że podstawowym argumentem przemawiającym za nietrafnością wniosków wyprowadzonych w tym zakresie przez Sądmeritijest brak obiektywnych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonych. Sąda quodysponował bowiem wystarczającym materiałem dowodowym, który pozwolił mu na poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia 22 października 2012r., w tym zachowań wszystkich czterech oskarżonych względem funkcjonariuszy Policji. Z tych wszystkich względów należało uznać, iż argumentacja, do której odwoływali się obrońcy oskarżonych w złożonych apelacjach, okazała się całkowicie chybiona sprowadzając się wyłącznie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i wysnutymi następnie wnioskami odnoszącymi się do oceny zebranych w sprawie dowodów. Skoro zaś jednocześnie stanowisko Sądu I instancji zostało przekonująco uzasadnione, potwierdzając skrupulatność tegoż Sądu w dokonywaniu ocen, jak i okoliczności przemawiających zarówno na korzyść oskarżonych, jak i na ich niekorzyść, a nadto - nie uchybiając zasadom doświadczenia życiowego i regułom logicznego myślenia, to tym samym zaskarżony wyrok pozostaje pod całkowitą ochronąart. 7 kpk. Brak też było podstaw w niniejszej sprawie do formułowania zarzutu naruszeniaart. 5 § 2 kpk, jak to uczynił obrońcaD. L. (1)w odniesieniu do zeznań złożonych przez świadkaP. M. (1), albowiem Sąd Rejonowy na żadnym etapie prowadzenia procesu dowodzenia nie natrafił na sytuację wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości, które miałby następnie, wbrew dyrektywie zart. 5 § 2 kpk, rozstrzygnąć na niekorzyść tego oskarżonego. Rysujące się wątpliwości Sądmeritiusuwał w drodze logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego i wiedzy, a więc w taki sposób, który nie wymagał uciekania się dozasady in dubio pro reo. Skoro zatem Sąd Rejonowy takich wątpliwości nie powziął, to nie mogło dojść do naruszenia normyart. 5 § 2 kpk, zaś okoliczność, że takie wątpliwości ma apelujący wynika raczej z faktu nieliczenia się z wymową dowodów uznanych przez Sąd I instancji za wiarygodne, to jednak nie oznacza, że dyspozycjaart. 5 § 2 kpkzostała naruszona.
Również ocena prawna zachowania oskarżonych nie budzi zastrzeżeń Sądu odwoławczego. Oskarżeni, jak trafnie ustalił Sąd Rejonowy, dopuścili się przypisanego im przestępstwa działając wspólnie i w porozumieniu. Wskazać przy tym należy, co trafnie podniósł Sąd Rejonowy, a czego zdają się nie zauważać skarżący, iż działanie wspólne zachodzi wówczas gdy każda ze współdziałających osób realizuje część znamion składających się na opis czynu zabronionego, a suma ich zachować stanowi pełną realizację znamion określonego typu przestępstwa, a także wtedy gdy współdziałający nawet nie realizuje żadnego znamienia czasownikowego popełnionego wspólnie czynu zabronionego, ale wykonywana przez niego czynność ma istotne znaczenie dla popełnienia tego czynu. W niniejszej sprawie zdarzenie z dnia 22 października 2012r. miało charakter dynamiczny, oskarżeni współdziałali zaś w ten sposób, że wspólnie atakowali przybyłych z interwencją policjantów szarpiąc ich, uderzając rękoma, kopiąc, a także rzucając w nich szklanymi butelkami, a zatem nawet jeżeli nie każdy z oskarżonych wykonał wszystkie ww. czynności sprawcze, co podnosił m. in. obrońcaD. L. (1), to i tak każdy z nich poprzez aktywne uczestnictwo w zdarzeniu aprobował zachowania innych, doprowadzając do napaści na funkcjonariuszy Policji. Skoro zaś każdy z oskarżonych aktywnie uczestniczył w atakowaniu funkcjonariuszy Policji, a zatem istniało między nimi obiektywne współdziałanie w czynnościach wykonawczych przestępstwa, to tym samym doszło między nimi do porozumienia, które osiągnięte zostało w czasie wykonywania przestępstwa wspólnymi siłami. Stwierdzić zatem należy, że – wbrew zarzutom apelujących - przyjęta przez Sąd Rejonowy kwalifikacja prawna przypisanych oskarżonym zachowań m. in. zart. 223 § 1 kknie budzi wątpliwości Sądu Okręgowego.
Sąd odwoławczy nie znalazł także podstaw do korekty zaskarżonego wyroku w zakresie wymiaru kar orzeczonych wobecM. Ł.,W. W. (1),A. G.iD. L. (1), przy czym jedynie w odniesieniu doD. L. (1)Sąd Okręgowy dostrzegł, iż w stosunku do tego oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna i warunkowo zawiesił wykonanie wymierzonej mu kary 2 lat pozbawienia wolności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że podstawę rozstrzygnięć w przedmiotowej sprawie, stosownie do treściart. 4 § 1 kk, stanowiły przepisy obowiązujące przed dniem 1 lipca 2015r., jako że były one względniejsze dla oskarżonych.
Podejmując rozważania w zakresie rodzaju i wymiaru kar wymierzonych przez Sąd Rejonowy oskarżonym wskazać należy, że ferując rozstrzygnięcie w tym zakresie wobecD. L. (1)Sądmerititrafnie, uwzględniając z jednej strony, podobnie jak w przypadku pozostałych oskarżonych, tj.M. Ł.,A. G.iW. W. (1), działanie w poczuciu bezkarności i wykorzystanie przewagi liczebnej grupy, w której się znajdowali nad funkcjonariuszami Policji, z drugiej jednak strony mając na uwadze, żeD. L. (1)nie był uprzednio karany oraz prowadzi ustabilizowany tryb życia, ma bowiem rodzinę i pracuje, wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności. Podkreślić przy tym należy, że wobec okoliczności, iżD. L. (1), podobnie jak trzej pozostali oskarżeni, dopuścił się czynu zart. 223 § 1 kkdziałając w warunkachart. 57a § 1 kk, najniższy możliwy wymiar kary za przypisany mu czyn wynosił 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Mając zatem na uwadze wskazane wyżej okoliczności brak było podstaw do obniżenia wymiaru orzeczonej wobecD. L. (1)kary 2 lat pozbawienia wolności, o co wnosił apelujący.
Również podniesiony przez obrońcęW. W. (1)zarzut jakoby wymierzona temu oskarżonemu kara 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności była rażąco surowa, a to z uwagi na uprzednią niekaralność oskarżonego, prowadzenie ustabilizowanego życia oraz wykonywanie pracy zarobkowej, okazał się chybiony. Wskazać bowiem należy, żeW. W. (1)dopuścił się czynnej napaści na funkcjonariuszy Policji powodując swoim zachowaniem dodatkowo, w odróżnieniu od pozostałych oskarżonych, naruszenie funkcji prawego oka u funkcjonariuszaI. M.na okres nieznacznie przekraczający 7 dni. ZachowanieW. W. (1)miało zatem szczególnie agresywną postać, albowiem oskarżony ten celowo odchylił kask policjantowi i uderzył go butelką w głowę, tylko zaś własnemu szczęściu może zawdzięczać to, że nie spowodował u funkcjonariusza większych obrażeń. W tych okolicznościach brak zatem podstaw, by obniżyć wymierzonąW. W. (1)karę 2 lat i 2 miesięcy pozbawiania wolności, zwłaszcza, że wobec pozostałych trzech oskarżonych, którzy uczestniczyli razem zW. W. (1)w czynnej napaści na funkcjonariuszy, a nie spowodowali u nich żadnych obrażeń, orzeczono kary 2 lat pozbawienia wolności.
Podobnie brak było podstaw do obniżenia wymiaru kary orzeczonej przez Sąd Rejonowy wobecM. Ł.. Oskarżony ten bowiem nie tylko był uprzednio już karany, ale także przypisanego wszystkim czterem oskarżonym czynu zart. 223 § 1 kkw zw. zart. 57a § 1 kkdopuścił się działając w warunkach recydywy, o której mowa wart. 64 § 1 kk, nadto popełnił jeszcze czyn zart. 224 § 2 kk, także działając w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk. Trafnie zatem Sąd I instancji wymierzyłM. Ł., podobnie jakA. G.iD. L. (1), za dokonanie wspólnie i w porozumieniu czynnej napaści na funkcjonariuszy Policji - karę 2 lat pozbawienia wolności, zaś za czyn zart. 224 § 2 kkw zw. zart. 64 § 1 kk- karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. W konsekwencji zaś prawidłowo, uwzględniając, iż obydwu czynów oskarżony dopuścił się podczas tego samego zdarzenia, a zachowanie jego nakierowane było w obydwu przypadkach na pokrzywdzonych, którymi byli funkcjonariusze Policji, kierując się zasadą asperacji, wymierzył temu oskarżonemu karę łączną 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Modyfikacji nie wymagały także kary wymierzone oskarżonemuA. G., który podobnie jak pozostali oskarżeni dopuścił się występku o charakterze chuligańskim zart. 223 § 1 kk, za który to czyn Sąd Rejonowy wymierzył mu, tak jakD. L. (1)iM. Ł., karę 2 lat pozbawienia wolności oraz ciągu przestępstw zart. 224a § 1 kk, za który została mu wymierzona kara 10 miesięcy pozbawienia wolności. Sąd I instancji miarkując wymiar kar jednostkowych słusznie poczytałA. G.na jego niekorzyść uprzednią karalności, a w odniesieniu do przypisanego mu ciągu przestępstw także okoliczność, iż był on nieprzejednany w lekceważeniu nałożonego na niego wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt V W 2900 / 10 obowiązku stawiennictwa we właściwej jednostce Policji, a także jego uprzednią karalność za czyn podobny zart. 244a kk. Wskazać przy tym należy, żeA. G.nie kwestionował swojego sprawstwa w odniesieniu do ciągu przestępstw zart. 244a § 1 kk, podnosił jednak, iż nie mógł się stawiać w wyznaczonej jednostce Policji wG., bowiem podjął pracę wS.. Powyższe wyjaśnienia oskarżonego, w których starał się wykazać, że nie miał on zamiaru popełnić kolejnego czynu, a zaistniała sytuacja stała się wynikiem wyłącznie tego, że podjął on pracę pozaG., nie przekonują. Oskarżony mógł bowiem złożyć wniosek o umożliwienie mu stawiania się w jednostce Policji wS., jednak tego nie uczynił, nie podjął nawet takiej próby, a zatem po raz kolejny dał wyraz swojej lekceważącej postawie wobec obowiązującego porządku prawnego. Z tych też powodów należało uznać, że zarówno kara wymierzona za czyn opisany w punkcie 1 części wstępnej wyroku, jak i kara wymierzona za ciąg przestępstw opisanych w punktach 3 – 20 części wstępnej wyroku, są trafne i uwzględniają wszystkie okoliczności determinujące takie orzeczenia, a wynikające zart. 53 kk. Prawidłowo także Sąd Rejonowy, kierując się zasadą asperacji, wymierzyłA. G.karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
Podejmując rozważania w zakresie możliwości warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonych oskarżonym kar pozbawienia wolności, wskazać należy, że tylko w stosunku doD. L. (1)spełniony jest warunek formalny pozwalający, na gruncie przepisów obowiązujących przed dniem 1 lipca 2015r., na skorzystanie przez tego oskarżonego z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej mu kary 2 lat pozbawienia wolności. Wobec bowiem pozostałych oskarżonych wymierzone zostały kary przekraczające 2 lata pozbawienia wolności, a zatem brak było podstaw do rozważania możliwości skorzystania przez nich z instytucji probacji, o której mowa wart. 69 § 1 kk. W odniesieniu natomiast doD. L. (1), w przekonaniu Sądu odwoławczego, zaistniała nie tylko przesłanka formalna, ale także przesłanka o charakterze materialnym dotycząca prognozy kryminologicznej co do przyszłego zachowania tego oskarżonego.D. L. (1)nie był bowiem uprzednio karany, również obecnie, mimo iż od daty popełnienia przypisanego mu czynu upłynęły ponad 4 lata, nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym. Oskarżony jest ponadto zatrudniony na czas nieokreślony od dnia 24 listopada 2008r., zaś pracodawca w wystawionym liście referencyjnym ocenia go jako dobrego pracownika.D. L. (1)pozostaje także w związku, z którego ma dwójkę dzieci. W tych okolicznościach stwierdzić zatem należy, żeD. L. (1)zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. W przekonaniu zatem Sądu odwoławczego orzeczona wobecD. L. (1)kara 2 lat pozbawiania wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby będzie wystarczająca dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobiegnie jego powrotowi do przestępstwa. Dodatkowo, by wymierzona kara o charakterze nieizolacyjny stanowiła dla oskarżonego realną dolegliwość Sąd Okręgowy, uwzględniając z jednej strony znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, a także znaczny stopień jego winy, z drugiej zaś jego uprzednią niekaralność, wymierzyłD. L. (1)za przypisany mu czyn grzywnę w wymiarze 100 stawek dziennych. W oparciu zaś o sytuację materialną i rodzinną oskarżonego wysokość pojedynczej stawki należało ustalić na kwotę 30 zł.
Tak argumentując i podzielając częściowo zarzuty obrońcyD. L. (1), Sąd odwoławczy, na podstawieart. 437 § 2 kpk, zmienił częściowo zaskarżony wyrok, zaś na podstawie zaśart. 437 § 1 kpkw pozostałej części utrzymał go w mocy.
O zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. K. (1)i adw.M. M. (1)kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu odpowiednio oskarżonymM. Ł.iA. G.w postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2015r., poz. 1801 ).
Na podstawie art.art. 633 kpkw zw. zart. 636 § 2 kpkorzeczono wobec oskarżonych, co do których wyrok Sądu Rejonowego został utrzymany w mocy bądź zmieniony, o wydatkach związanych z postępowaniem odwoławczym, zaś o opłacie na mocyart. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( t. j. Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 ze zm. ) – w stosunku doD. L. (1), zaś w stosunku do pozostałych oskarżonych na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 5w zw. zart. 8 powołanej ustawy o opłatach w sprawach karnych, nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonych od zapłaty tych należności.
SSO Michał Tomala SSO Ryszard Małachowski SSO Władysława Motak