Sąd Rejonowy w Nidzicy
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 16/15
Data wyroku: 2017-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Gembicka
Teza: nie tezowane

Sygn. akt: I C 16/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Nidzicy I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Elżbieta Gembicka

Protokolant:

st. sekr. sądowy Anna Soboń-Kuklińska

po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. w Nidzicy
sprawy z powództwa małoletniegoM. D.reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego matkęB. P.
przeciwko(...) S.A.wW.
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego(...) S.A.wW.na rzecz małoletniegoM. D.reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego matkęB. P.kwotę 5.300,00 zł (słownie: pięć tysięcy trzysta złotych) z ustawowymi odsetkami do dnia 27.10.2012 r. do dnia 31.12.2015 r. z dalszymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 01.01.2016 r. do dnia zapłaty,

II
w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III
koszty postępowania wzajemnie znosi.

Sygn. akt I C 16/15

UZASADNIENIE
W pozwie z dnia 24 maja 2013roku małoletniM. D.zastępowany przezB. P.wniósł pozew przeciwko pozwanemu(...) S.A.z siedzibą wW.o zapłatę kwoty 10.600,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 października 2012 roku do dnia zapłaty. Ponadto powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego żądania powód podniósł, że wnosi o zasądzenie należnego zadośćuczynienia z powodu wypadku drogowego mającego miejsce w dniu 12 sierpnia 2012 roku na trasie(...)na wysokości miejscowościN..
W wyniku przedmiotowego wypadku powódM. D.był w okresie od 12 do 15 sierpnia 2012 roku hospitalizowany w Szpitalu wD., do którego został przewieziony bezpośrednio po wypadu z rozpoznaniem wstrząśnienia mózgu w stopniu lekkim. Na skutek zdarzenia powód doznał również ogólnego potłuczenia ciała z licznymi otarciami naskórka oraz bolesnego urazu w postaci naderwania mięśni prawego podudzia. Ponadto powód doznał urazu na psychice przejawiającym się m.in. silnym lękiem przed jazdą samochodem.
W trakcie trwania postępowania likwidacyjnego pozwany pismem z dnia 15 listopada 2012 roku uznał swoją odpowiedzialność za następstwa wypadku przyznając powodowi kwotę 1.400,00 zł tytułem zadośćuczynienia.
Pozwany(...) S.A.z siedzibą wW.w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów.
W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwany wskazał, że w jego ocenie powództwo nie jest uzasadnione. Nie zaprzeczył, że ubezpieczył odpowiedzialność cywilną wynikającą z posiadania i prowadzenia pojazdu markiV. (...)onr rej. (...), a okres ubezpieczenia obejmował dzień wypadku opisanego w pozwie. Pozwany wskazał, że w toku likwidacji szkody uznał swoją odpowiedzialność za skutki opisanego wypadku i wypłacił stronie powodowej kwotę 1.400,00 zł tytułem zadośćuczynienia. Przedmiotowa kwota zadośćuczynienia została przez pozwanego określona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach szkody, m.in. o orzeczenie lekarza zaufania, który ustalił uszczerbek na zdrowiu powoda na 2 %.
Ponadto pozwany podniósł zarzut przyczynienia się powod do zwiększenia rozmiarów szkody w wysokości 30 % poprzez zdecydowanie się na jazdę bez zapiętych pasów bezpieczeństwa.

Sąd ustalił co następuje:
W dniu 12 sierpnia 2012 roku powód wraz ze swoimi bliskimi m.in. matką, rodzeństwem orazJ. P.który kierował samochodem osobowym markiO. (...)onr rej. (...)poruszali siędrogą krajową nr (...)i na wysokości miejscowościN., gm.J., uczestniczyli w wypadku komunikacyjnym, którego sprawcą byłR. O., kierujący samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...).
R. O.nie zachował należytej ostrożności i wpadł w poślizg, w wyniku którego uderzył w prawidłowo poruszający się pojazd, w którym znajdował się powód wraz z członkami swojej rodziny.
W chwili zdarzenia samochód, którym poruszał się sprawca wypadku komunikacyjnego –R. O.ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej OC posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego ubezpieczyciela, tj. w(...) S.A.wW.nr polisy(...).
Bezpośrednio po zdarzeniu z dnia 12 sierpnia 2012 roku powód został przewieziony do Szpitala wD.. UM. D.rozpoznano uraz głowy ze wstrząśnieniem mózgu lekkiego stopnia, naderwanie mięśni prawego podudzia, powierzchowne urazy obejmujące liczne okolice ciała, uraz mięśnia i ścięgna na poziome podudzia. Powód ze szpitala został wypisany w dniu 15 sierpnia 2012 roku w ogólnym stanie„dość dobrym”.
Powód pismem z dnia 11 września 2012 roku zgłosili szkodę u pozwanego. Pozwany pismem z dnia 15 listopada 2012 roku przyznał na rzeczM. D.kwotę 2.000,00 zł z której to dokonał potrącenia w wysokości 30 % tyt. przyczynienia się powoda do rozmiarów powstałej szkody na wskutek jazdy bez zapiętych pasów bezpieczeństwa. Strona pozwana na rzecz powoda wypłaciła kwotę 1.400,00 zł tyt. należnego zadośćuczynienia.
Zdarzenie z dnia 12 sierpnia 2012 roku w którym uczestniczył powód wpłynęło na jego egzystencję oraz stan psychiczny.M. D.w chwili wypadku miał 13 lata. Po wypadku opiekunowie powoda zaobserwowali uM. D., że boi się dłuższej jazdy samochodem. Z obserwacji dokonanej przez opiekunów wynika, że powód od chwili wypadku ma problemy z koncentracją oraz ze snem. Na skutek doznanych obrażeń powód w początkowych miesiącach nie brał udziału w zajęciach WF prowadzonych w szkole z powodu naderwania mięśnia w wypadku. Zalecano powodowi by ten brał ciepłe kąpiele, podczas których należy ćwiczyć niesprawną kończynę, nie zalecając wizyt u psychiatry czy też psychologa. Powód od listopada 2012 roku stopniowo odzyskiwał władzę w kończynie, ale do dnia dzisiejszego czuje pewny dyskomfort z nią związany m.in. podczas zmiany pogody.
Z opinii biegłego sądowego z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii lek. med.S. D. (1)wynika, że powód w wyniku wypadku jakiemu uległ w dniu 12 sierpnia 2012 roku przebył stłuczenie okolicy stawu kolanowego prawego. Wymienione w rozpoznaniu obrażenia prawej kończyny dolnej po krótkim leczeniu zachowawczym o charakterze spoczynkowym zostało wyleczone bez pozostawienia odległych następstw. Zdaniem biegłego brak jest podstaw do ustalenia jakiegokolwiek procentowego uszczerbku.
Biegły sądowy z zakresu psychiatriiL. G.we wnioskach końcowych opinii dotyczącej powodaM. D.stwierdził, że na skutek wypadku drogowego z dnia 12 sierpnia 2012 roku aktualnie w stanie psychicznym występują u niego objawy zaburzeń stresowych pourazowych. Podczas badania psychiatrycznego niektóre wypowiedzi powoda wskazywały na występowanie u niego nadal zaburzeń lękowych. Jak między innymi biegły wskazał, że powód po wypadku przez okres roku czasu miał trudności w skupieniu uwagi, nie potrafił się skupić na lekcjach. Po wypadku przez okres 2 miesięcy budził się w nocy. Powód odczuwał lęk przed jazdą samochodem po czym nadal miewa trudności w skupieniu uwagi. Biegły na skutek przeprowadzonych badań stwierdził, że powód na skutek wypadku doznał rozstroju zdrowia pod postacią powstania u niego objawów zaburzeń stresowych pourazowych i obecnie objawów zaburzeń lękowych. Biegły uszczerbek na zdrowiu powoda określił na 5 %. Ponadto biegły podał, że określenie przewidywanego okresu ich trwania i prognozy ewentualnego leczenia będzie możliwe po okresie co najmniej 6 miesięcy zażywania przez powoda leków przeciw lękowych oraz oddziaływań psychoterapeutycznych. Zbiegły wskazał, że powód wymaga dalszych konsultacji psychiatrycznych oraz psychologicznych.
W sprawie został powołany również biegły lek. medycyny sądowejB. Z.oraz biegły z zakresu techniki samochodowej i rekonstrukcji wypadków drogowychS. T.w celu ustalenia czy powód w chwili wypadku był zabezpieczony pasami bezpieczeństwa. Biegli dokonując analizy przedłożonego materiału dowodowego stwierdzili, że można przyjąć z dużym prawdopodobieństwem, że powódM. D.w chwili zdarzenia z dnia 12 sierpnia 2012 roku podróżował zabezpieczony pasami bezpieczeństwa.

Dowód:

karta informacyjna leczenia szpitalnego wraz z historią zdrowia [k. 7-8], zgłoszenie szkody [k. 9-11, 30-32, 33-37], decyzja ubezpieczyciela [k.12], zeznaniaB. P.[k. 112], zeznaniaJ. P.[k. 111-112], opinia biegłegoS. D. (2)[k. 120], opinia sądowo-psychiatryczna [k. 136-139], opinia techniczna [k. 184, 223-227, 240].

Sąd zważył co następuje:
Powództwa było uzasadnione tylko częściowo, a ściślej w połowie żądania.
W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawała kwestia odpowiedzialności pozwanego za skutki zdarzenia komunikacyjnego z dnia 12 sierpnia 2012 roku, w następstwie którego powód doznał obrażeń ciała oraz na psychice.
Bezspornym w sprawie było także to, iż sprawcą opisanego wyżej wypadku uznany zostałR. O.kierujący samochodem osobowym ubezpieczonym w zakresie odpowiedzialności cywilnej OC w towarzystwie ubezpieczeniowym pozwanego.  Pozwany kwestionował fakt doznania obrażeń ciała przez powodów w następstwie wypadku, a w konsekwencji tego fakt, że pomiędzy tym zdarzeniem, a doznanymi przez powodów obrażeniami ciała i będącą ich następstwem krzywdą istnieje związek przyczynowo-skutkowy (art. 361 kc).
W ocenie Sądu odpowiedzialność pozwanego w przedmiotowej sprawie wynika wprost z przepisówart. 13 ust. 1 i 2w zw. zart. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polski Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2013 r., poz. 392 tj. ze zm.).
Zatem kwestią wymagającą wyjaśnienia pozostało zatem w jakiej wysokości powinno zostać wypłacone zadośćuczynienie przez pozwanego na rzecz powoda, uwzględniając wypłacone dotąd przez pozwanego zadośćuczynienie oraz czy powód w chwili zdarzenia miała zapięty pas bezpieczeństwa.
Podstawę prawną żądania zadośćuczynienia stanowi przepisart. 445 § 1 kc.Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, zadośćuczynienie stanowi sposób naprawienia szkody niemajątkowej na osobie wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych. Na pojęcie krzywdy składają się nie tylko trwałe, lecz także przemijające zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu, polegające na znoszeniu cierpień psychicznych (wyrok SN z dnia 20 marca 2002 r., V CKN 909/00, LEX nr 56027).
Inaczej, niż przy odszkodowaniu, w przypadku zadośćuczynienia, ustawodawca nie wprowadza jasnych kryteriów ustalania jego wysokości. Wskazuje jedynie, iż suma przyznana z tego tytułu winna być odpowiednia, pozostawiając jej określenie sądowi. W orzecznictwie wypracowano zasady określania wysokości zadośćuczynień. Wskazuje się na potrzebę poszukiwania obiektywnych i sprawdzalnych kryteriów oceny jego wysokości, choć przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji stron. Do podstawowych kryteriów oceny w tym zakresie zalicza się stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, trwałość obrażeń, prognozy na przyszłość, wiek poszkodowanego, skutki w zakresie życia osobistego oraz zawodowego, konieczność wyrzeczenia się określonych czynności życiowych, korzystania z pomocy innych osób, czy wreszcie stopień przyczynienia się poszkodowanego i winy sprawcy szkody (tak między innymi Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 czerwca 1968 roku, I PR 175/68, OSNCP 1968, nr 2, poz.37; Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej z dnia 8 grudnia 1973 roku, III CZP 37/73, OSNCP 1974, nr 9, poz.145; Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00, niepubl; Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 sierpnia 1980 roku, IV CR 238/80, OSNCP 1981, nr 5, poz.81; Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 stycznia 2004 roku, I CK 131/03, OSNC 2004 r, nr 4, poz.40).
Oczywiście, doznanej przez poszkodowanego krzywdy nigdy nie można wprost, według całkowicie obiektywnego i sprawdzalnego kryterium przeliczyć na wysokość zadośćuczynienia. Charakter szkody niemajątkowej decyduje, bowiem o jej niewymierności (tak m. in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lutego 2000 roku, III CKN 582/98, niepubl.).
W orzecznictwie wskazuje się, że oceniając wysokość należnej sumy zadośćuczynienia sąd korzysta z daleko idącej swobody (tak między innymi Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lipca 2000 roku (II CKN 1119/98, LEX 50884).
Indywidualny charakter zadośćuczynienia przesądza o tym, że ostateczne ustalenie, jaka konkretna kwota jest „odpowiednia”, z istoty swej, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego, lecz nie może to być uznanie dowolne. Zawsze musi ono opierać się tak na całokształcie okoliczności sprawy, jak i na czytelnych kryteriach ocennych, rzetelnie wskazanych w treści uzasadnienia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 5 maja 2008 roku, sygn. akt II AKa 83/08, KZS 2008/12/68).
Ustalając rozmiar krzywdy doznanej przez małoletniego powoda Sąd wziął pod uwagę młody wiek poszkodowanego, który w chwili zdarzenia miał 13 lat, negatywny wpływ doznanego nieoczekiwanie urazu na psychikę powoda, cierpienie psychiczne związane z tym zdarzeniem, lęk powoda przed jazdą samochodem, konieczność ograniczenia codziennej aktywności i uczestnictwa w zajęciach m.in. sportowych, która jest wzmożona w okresie wakacyjnym, a przedmiotowe zdarzenie miało miejsca właśnie w tym okresie czasu. Uraz powoda do odbywania dłuższych podróży samochodem był na tyle silny, że opiekunowie powoda wraz z pozostałymi członkami rodziny musieli zrezygnować z podróży samochodem na rzecz pociągu w okresie ferii zimowych.
Z drugiej strony Sąd miał na względzie, iż odniesione przez powoda urazy w postaci stłuczeń nie skutkowały trwałym ani długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu.
Uraz fizyczny powodaM. D.był rozległy skutkujący koniecznością pobytu w oddziale szpitalnym przez 3 dni, a dolegliwości bólowe trwały dłużej. Powód po opuszczeniu szpitala musiał rehabilitować uszkodzoną kończynę, które zostało wyleczone bez pozostawienia odległych następstw. Zgodnie z opinią sporządzoną przez biegłegoS. D. (1)brak jest podstaw do ustalenia jakiegokolwiek procentowego uszczerbku [vide: opinia biegłego k. 120].
Sąd wziął także pod rozwagę odczuwalny przez powoda ból związany z ogólnym potłuczeniem i wynikającym z tym problemy z poruszaniem się wynikającym m.in. stłuczenia okolicy stawu kolanowego prawego i zerwania ścięgna, potrzebę korzystania ze wsparcia opiekunów, konieczność rezygnacji z zabaw z rówieśnikami podczas trwających wakacji letnich jak i później podczas zajęć WF organizowanego w szkole.
Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż dla powoda, który w chwili wypadku miał 13 lat, negatywnym przeżyciem była już sama interwencja służby medycznej czy późniejszy pobyt w szpitalu.
Odniesione przez powoda urazy fizyczne wprawdzie nie skutkowały trwałym ani długotrwałym uszczerbkiem na zdrowiu i były powierzchowne, dolegliwości bólowe krótkotrwałe, jednakże trauma którą przeżyli na długo odcisnęła się na ich psychice a brak kontaktu z matką ,który został utrudniony, ponieważB. P.w przedmiotowym zdarzeniu doznała znacznych obrażeń ciała i przebywała w szpitalu wiązał się z ogromnym dyskomfortem psychicznym u powoda.
Ponadto nie zostały potwierdzone zarzuty podnoszone przez pozwanego, że powód przyczynił się do zwiększenia szkody poprzez podróżowanie bez zapiętych pasów bezpieczeństwa. Biegli w przedstawionych opiniach w sprawie , zgodnie wskazywali, że dokumenty zgromadzone w aktach sprawy dają podstawę przyjąć, że powód w chwili zdarzenia miał zapięte pasy bezpieczeństwa.
Ponadto wnioski końcowe zawarte w opinii sporządzonej przez biegłego z zakresu psychiatriiL. G.jasno wskazują, że na skutek przebytego zdarzenia z dnia 12 sierpnia 2012 roku odniósł urazy w psychice, które związane były z przebytym silnym stresem. Na skutek przedmiotowego u powoda wystąpiły objawy zaburzeń stresowych pourazowych.
Reasumując Sąd podzielił w całości wnioski wypływające z opinii powołanych do sprawy biegłych, uznając, iż przedmiotowe opinie sporządzone zostały w sposób rzetelny i zgodny z zasadami wiedzy fachowej, szczegółowo odpowiadając na postawione im pytania.
Sąd dał także wiarę zeznaniom matki powodaB. P.iJ. P.z których wynika, że wpływ zdarzeń z dnia 12 sierpnia 2012 r. powód odczuwał przez długi czas i wymagali wzmożonej opieki osób najbliższych.
W tym stanie rzeczy uznać należy, iż wypłacona dotychczas kwota przez pozwanego na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia nie rekompensuje w pełni doznanej przez niego w następstwie wypadku krzywdy, a w związku z tym nie jest kwotą odpowiednią, o jakich mowa wart. 445 kc.
Suma "odpowiednia" w rozumieniuart. 445 kcnie oznacza przy tym sumy dowolnej, określonej wyłącznie według uznania sądu, gdyż jej prawidłowe ustalenie wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności, mogących mieć w danym przypadku znaczenie. Zadośćuczynienie powinno mieć charakter kompensacyjny, a więc przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość i być tak ukształtowane, by stanowić "ekwiwalent wycierpianego bólu". Z drugiej strony istnieje potrzeba utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, co nie może podważać kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.(wyrok SA w Poznaniu I ACa 77613).
Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności sprawy Sąd zasądził od pozwanego(...) S.A.wW.na rzecz powoda kwotę 5.300,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 października 2012 r. do dnia zapłaty.
W ocenie Sądu taka właśnie kwota jest kwotą adekwatną do doznanych przez powoda krzywd i w pełni zrekompensuje odczuwany wówczas przez powoda bóli cierpienie oraz dolegliwości fizyczne i psychiczne, nie przekraczając przy tym granicy kwoty odpowiedniej Określając wysokość przyznanego zadośćuczynienia sąd w głównej mierze opierał się na opinii biegłegoS. D. (1), który w swojej opinii wskazał, że brak jest podstaw do ustalenia jakiegokolwiek procentowego uszczerbku jak również opinii sporządzonej przezL. G.specjalisty z zakresu psychiatrii.L. G.w opinii wskazał, że powód na skutek wypadku doznał rozstroju zdrowia skutkującym powstaniem objawów zaburzeń stresowych pourazowych a obecnie objawów zaburzeń lękowych, co kwalifikuje taki uszczerbek na wysokość 5 %.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w punkcie I i II sentencji wyroku.
O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, w oparciu o przepisyart. 359 § 1 i 2 kcorazart. 481 § 1 i 2 kc.
Sąd o kosztach procesu orzekł na podstawieart. 100 kpcbiorąc pod uwagę jego wynik, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku.