Sąd Apelacyjnywe Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 341/17
Data wyroku: 2017-11-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Stanisław Rączkowski, Andrzej Kot, Cezariusz Baćkowski
Słowa kluczowe: Przestępczość zorganizowana
Podstawa prawna: art. 258 § 1 kk

Sygnatura akt II AKa 341/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 listopada 2017 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Andrzej Kot (spr.)
Sędziowie:  SSA Stanisław Rączkowski
SSA Cezariusz Baćkowski
Protokolant:  Iwona Łaptus
przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej we Wrocławiu Dariusza Sulikowskiego
po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r.
sprawyB. K.
oskarżonego o czyny zart. 258 § 1 k.k.,art. 158 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k., art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii,
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt III K 395/13

I
zmienia  zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoB. K.w ten sposób, że:

a
czyn  przypisany oskarżonemu wpunkcie XLIXczęści rozstrzygającej kwalifikuje, jako przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.

b
czyn  przypisany oskarżonemu w punkcie LI części rozstrzygającej kwalifikuje, jako przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzoną na podstawie tego przepisu karę pozbawienia wolności obniża do 4 (czterech) miesięcy;

c
stwierdza , że utraciła moc kara łączna orzeczona wobec oskarżonegoB. K.w punkcie LXXVI części rozstrzygającej;

I
w  pozostałej części zaskarżony wyrok wobecB. K.utrzymuje w mocy;

II
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k. k.wymierza  oskarżonemuB. K.karę łączną roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 2 k.k.iart. 73 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.warunkowo zawiesza na okres 4 (czterech) lat próby i oddaje oskarżonego w tym okresie pod dozór kuratora sądowego;

III
na  podstawieart. 71 § 1 k.k.wymierza oskarżonemu karę  5 0 ( pięćdziesięciu ) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt) złotych, zaliczając na jej poczet, na podstawieart. 63 § 1 k.k., okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 7 listopada 2013 r. do 8 listopada 2013 r., przyjmując, że jeden dzień pozbawienia wolności równa się dwóm stawkom dziennym grzywny;

IV
zasądza od oskarżon egoB. K.na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza opłat ę w  wysokości 550 zł  za obie instancje.

UZASADNIENIE
B. K.został oskarżony o to, że :

I
w okresie od lipca 2011 r. do 17 grudnia 2012 r. weW.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezA. S. (1)iR. W.w skład której wchodziliR. G. (1),A. K.,K. S.,W. P.,T. N.,R. F.,P. P. (1),A. S. (2),M. L.,P. M.,P. N.,F. K.,G. K.,R. G. (2)i inne osoby zajmującej się nielegalnym obrotem środkami leczniczymi w tym środkami anabolicznymi, organizowaniem i udziałem w bójkach z użyciem niebezpiecznych przedmiotów,

tj . o czyn zart. 258§1 k.k.

II
w dniu 21 sierpnia 2012 r. weW.u zbieguulicy (...)działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przezA. S. (1)orazR. W.oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami brał w bójce przy użyciu drewnianych i metalowych pałek, noży oraz maczet narażając jej uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz wystąpienia skutku określonego wart. 156§1 kkiart. 157§1 kkw wyniku której jeden z jej uczestników –M. P.- odniósł obrażenia w postaci powierzchownego urazu głowy, rany tłuczonej łuku brwiowego oraz ran ciętych palca V i kłębu prawego naruszających czynności narządu jego ciała na okres powyżej dni 7, a inny uczestnik bójki –R. W.- odniósł obrażenia w postaci rany kłutej klatki piersiowej z następowym krwotokiem do jamy opłucnowej prawej oraz wstrząsu krwotocznego, którego to obrażenia spowodowały powstanie choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniuart. 156§1 pkt 2 kk,

tj . o czyn zart. 159 k.k.iart. 158 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.

III
w dniu 8 listopada 2013 r. weW.w mieszkaniu przyulicy (...)posiadał wbrew przepisom ustawy środki odurzające w postaci 7,01 gram netto kokainy,

tj . o czyn zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn., akt: III K 395/13 orzekł:

I
uznał oskarżonegoB. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcieXLIXczęści wstępnej wyroku z tym, iż przyjął, że w okresie od 20 do 21 sierpnia 2012 r. weW.brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezA. S. (1)iR. W., w skład której wchodziliM. L.,K. S.,G. K.,F. K.,R. G. (2),P. M.i inne osoby, zajmującej się organizowaniem i udziałem w bójce w dniu 21 sierpnia 2012 r. weW.przyul. (...)i wyeliminował sformułowanie „zajmującej się nielegalnym obrotem środkami leczniczymi, w tym środkami anabolicznymi” i „z użyciem niebezpiecznych przedmiotów” i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.wymierzył mu karę10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
uznał oskarżonegoB. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcieLczęści wstępnej wyroku i wyeliminował sformułowanie „przy użyciu drewnianych i metalowych pałek, noży oraz maczet” kwalifikując ten czyn zart. 158 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 158 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył mu karę1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
uznał oskarżonegoB. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcieLIczęści wstępnej wyroku i za to na podstawieart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył oskarżonemuB. K.wymierzone mu kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł karę łączną2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

Obrońca oskarżonegoB. K.– adw.M. M. (1)-zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
w zakresie czynu przypisanego w pkt XLIX części dyspozytywnej wyroku – obrazę prawa materialnego, a to:

a
art. 258 § 1 k.k.poprzez nieprawidłową jego wykładnię, polegająca na błędnej interpretacji znamienia „zorganizowania” grupy przestępczej wynikającej z:

- uznania, że stan taki wynikać może wyłącznie z faktu późniejszego wieloosobowego popełnienia przestępstwa;
- niedostrzeżenie, że wymagany przez normęart. 258 § 1 k.k.stopień organizacji grupy musi się charakteryzować trwałością i stabilnością, której osiągnięcie nie jest możliwe w czasie około 24 godzin;

b
art. 158 § 2 k.k.w zw. zart. 258 § 1 k.k.poprzez ich nieprawidłowa wykładnię polegająca na błędnym przyjęciu, że przestępstwo udziału w bójce powiązane być musi z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej, zaś ustalenie udziału w bójce pociągać za sobą musi skazanie za przestępstwo zart. 258 § 1 k.k., podczas gdy ustanawiane przez powołane przepisy typy czynów zabronionych są od siebie całkowicie niezależne.

1
w zakresie czynu przypisanego w pkt L części dyspozytywnej wyroku obrazę prawa procesowego a to ar. 7k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.polegającą na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów mającej postać uznania, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia współoskarżonegoT. N., pozwalają na zrekonstruowanie fragmentu rzeczywistości, w którym,B. K.urzeczywistnił znamiona przestępstwa udziału w bójce w dniu 21 sierpnia 2012 r. przyul. (...)weW..

2
w zakresie czynu przypisanego w pkt LI części dyspozytywnej wyroku obrazę prawa materialnego, a to art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyrażającą się w błędnym zinterpretowaniu znamienia charakteryzującego stronę przedmiotową zarzucanego przestępstwa w postaci „znacznej ilości” poprzez niedostrzeżenie, że to znamię odnosi się do takiej ilości środka odurzającego, która – wedle przyjętej linii orzeczniczej – pozwala na odurzenie, a nie jak to przyjął Sąd I instancji, na zaspokojenie potrzeb, co najmniej kilkudziesięciu osób.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynów przypisanych mu w pkt XLIX oraz L;
- zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt LI z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a w konsekwencji orzeczenie w miejsce kary 1 roku pozbawienia wolności karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata.
Obrońca oskarżonegoB. K.– adw.R. K.–zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1
obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

● naruszenieart. 7 k.p.k.polegające na dowolnej i dokonanej bez należytego sceptycyzmu ocenie dowodu z zeznań świadkaM. M. (2)i nadaniu jego zeznaniom waloru pełnej wiarygodności, pomimo iż w/w świadek opierał wiedzę o istnieniu i członkach dwóch antagonistycznych grup przestępczych działających na terenieW., w tym grupy przestępczej w skład której miał wchodzić oskarżonyB. K., wyłącznie na podstawie informacji zasłyszanych w areszcie śledczym odA. S. (1)iR. W., jak również pomimo faktu, iż w/w świadek miał niewątpliwy interes prawny w przekazaniu zasłyszanych przez siebie informacji organom ścigania ze względu na perspektywę skorzystania na podstawieart. 60 § 4 kkz instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, a nawet warunkowego zawieszenia jej wykonania w toczącym się przeciwko niemu postepowaniu karnym;
● naruszenieart. 7 k.p.k.polegające na dowolnej ocenie dowodu z zeznań świadkaL. W. (1)i uznaniu, że treść jego zeznań wskazuje na udział oskarżonegoB. K.w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy w/w świadek w swych zeznaniach w ogóle nie wskazał, aby tak nazywające się osoby były członkami zorganizowanej grupy przestępczej, kierowanej przezA. S. (1)iR. W.;
● naruszenieart. 7 k.p.k.polegające na dowolnej i dokonanej bez należytego sceptycyzmu ocenie dowodu z wyjaśnień oskarżonegoT. N.i nadaniu wyjaśnieniom w.w oskarżonego waloru pełnej wiarygodności, pomimo faktu, iż oskarżony ten miał niewątpliwy interes prawny w złożeniu wyjaśnień zgodnych z przyjętą przez organy ścigania linia, wyrażający się w możliwości uzyskania łagodniejszego wymiaru kary, a nawet nadzwyczajnego jej złagodzenia, a nawet pomimo tego stanowczo zaprzeczał istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej, która miała być kierowana przezA. S. (1)iR. W., a w skład której miał wchodzićB. K.;
● naruszenieart. 7 k.p.k., polegające na dowolnej ocenie dowodów z zeznań świadków będących pracownikami siłowni przyul. (...), tj.A. P.,A. N.iI. K.i uznaniu, że treść ich zeznań wskazuje na udział oskarżonegoB. K.w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezA. S. (1)iR. W.podczas gdy w/w świadkowie wskazali jedynie, iż oskarżonyB. K.często korzystał z siłowni przyul. (...)i pozostawał w koleżeńskich relacjach z innymi osobami korzystającymi z siłowni wywodzącymi się ze środowiska kibicowskiego(...).

2
dokonanie błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogących mieć wpływ na jego treść, polegających na:

- błędnym przyjęciu, iż oskarżonyB. K.wraz z m.in.A. S. (1)iR. W.tworzył zorganizowaną grupę przestępczą, mającą na celu organizowanie bójek z użyciem niebezpiecznym narzędzi w dniu 21 sierpnia 2012 r. weW.przyul. (...), podczas gdy oskarżony nie znał osobiście żadnego z członków przedmiotowej grupy przestępczej, a rola jaką miał pełnić w przedmiotowej grupie przestępczej nie została w żaden sposób określona w postępowaniu dowodowym;
- błędnym przyjęciu, iż oskarżonyB. K.w dniu 21 sierpnia 2012 r. uczestniczył w bójce przyul. (...)weW., pomimo iż jego rola i zaangażowanie w bojkę nie zostały w żaden sposób określone w postępowaniu dowodowym, a nadto nie został zidentyfikowany jako uczestnik bójki przez żadnego ze świadków zdarzenia.
Nadto w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie LI części dyspozytywnej wyroku – na podstawieart. 427 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 1- , zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- obrazę prawa materialnego, a to art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyrażającą się w błędnym zinterpretowaniu znamienia charakteryzującego stronę przedmiotową zrzucanego przestępstwa w postaci „znacznej ilości” poprzez niedostrzeżenie, że to znamię odnosi się do takiej ilości środka odurzającego, która – wedle przyjętej linii orzeczniczej – pozwala n odurzenie, a nie jak to przyjął Sąd I instancji, na zaspokojenie potrzeb, co najmniej kilkudziesięciu osób.
Nadto, z ostrożności procesowej na podstawieart. 427 § 2 k.p.k.w zw. zart. 438 pkt 4, zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

3
rażącą surowość kary łącznej orzeczonej względem oskarżonegoB. K.polegającą na wymierzeniu mu bezwzględnej kary 2 lat pozbawienia wolności, podczas gdy całokształt okoliczności sprawy, w szczególności marginalna rola oskarżonego w bójce, do której doszło w dniu 21 sierpnia 2012 r. przyul. (...)weW., a także uprzednia niekaralność oskarżonego przemawiały za wymierzeniem oskarżonemu kary łącznej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby.

Podnosząc powyższe zarzuty, apelujący wniósł o :
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoB. K.od czynów przypisanych mu w punktach XLIX i L części dyspozytywnej wyroku;
- zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt LI z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a w konsekwencji orzeczenie w miejsce kary 1 roku pozbawienia wolności kary 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata;
ewentualnie o:
- wymierzenie oskarżonemuB. K.za przestępstwa przypisane mu w punktach XLIX, L i LI części dyspozytywnej wyroku kary łącznej 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby.

Sąd  Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje obrońców były zasadne jedynie w zakresie zarzutów rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonegoB. K..
Odnosząc się do zarzutów obu obrońców, w których kwestionowali udział oskarżonegoB. K.w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw należy wskazać, że Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił istnienie takiej grupy. Prawidłowo określił też jej skład personalny. Nie nasuwa żadnych zastrzeżeń przyjęty czas działania owej grupy. Te wszystkie kwestie były przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego na str. 11-45, 102-107, 113-119 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wbrew zarzutom apelacyjnym, Sąd Okręgowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku elementy, które zgodnie z poglądami doktryny i judykatury charakteryzują grupę przestępczą, zaliczając do nich element kierownictwa, funkcjonalny i dynamiczny, tym samym dostrzegł wszystkie niezbędne cechy do przypisania grupy przestępczej. Sąd Apelacyjny aprobuje je i zauważa, że skarżący wydają się przedstawionej tam argumentacji nie dostrzegać.
Między członkami grupy istniała wzajemna akceptacja, wewnętrzna solidarność i gotowość do podjęcia wszelkich kroków na wypadek wyrządzenia w ich kręgu komukolwiek krzywdy. Udział w bójkach na taką skalę jak miało to miejsce naul. (...)(przy udziale kilkudziesięciu osób) był możliwy jedynie dzięki działaniu grupowemu, które musiało być dokładnie zaplanowane, zorganizowane i realizowane w sposób skoordynowany, zgodny ze ściśle ustalonym podziałem zadań (ról). Są to elementy (wbrew twierdzeniom obrońcówB. K.), które wyraźnie odróżniają działalność w ramach zorganizowanej grupy przestępczej od przestępstwa popełnionego w ramach zwykłego współsprawstwa w rozumieniuart. 18 § 1 k.k.Grupa ta wypracowała system przygotowań do dokonywania bójek, rozpoznania terenu. Rozkład tych zadań nie był stały, ponieważ bójki, jako zdarzenia dynamiczne nie mogą podlegać z góry wykazywanemu układowi. To spotkanie przed bójkami, czy to na stadionie naul. (...)[przed bójką naul. (...)], czy też na siłowni naul. (...)[przed bójką naul. (...)] generowało plan działania sprawców. Odmienne warunki, w jakich miały być dokonywane przestępstwa powodowały, że role członków grupy mogły się różnić w czasie poszczególnych przestępstw, by skutecznie doprowadzić do realizacji celów grupy, jakim był odwet naR. D.[przyczyna bójki naul. (...)]. Grupa posiadała narzędzia do popełnienia przestępstw w postaci broni palnej, amunicji, kominiarek, kijów, pałek teleskopowych czy też samochodów, jakie były używane w celu dojechania na miejsce bojek, oraz ucieczki z tych miejsc, ale również do rozpoznania terenu. Dysponowała zapleczem personalnym, na tyle obszernym, że była w stanie zorganizować posiłki w dniu zdarzeń. W tym zakresie istotne pod względem dowodowym okazują się zarówno wyjaśnienia oskarżonych – członków grupyT. N.,P. P. (1), ale również świadków spoza struktury –L. W. (2),M. M. (2), a także wyniki kontroli operacyjnej.
Udział oskarżonegoB. K.w tej grupie wynika z wyjaśnień jej pozostałych członków, w tym nie tylko oskarżonegoT. N., który wskazał, żeB. K.brał czynny udział w bójce naul. (...)(k. 6076-6077, t. XXXI), ale równieżP. P. (1), który potwierdził znajomość zB. K.(k. 7268, t. XXXVII),P. N.(k. 9327, t. XLVII),F. K.(k 7268, t. XXXVII) oraz z wyjaśnień samegoB. K., który przyznał „znam z siłowni jedynieK. S.,M. L.,P. M.,F. K.,R. G. (2)” (k. 9437, t. XLVII). Wobec powyższego zarzut z pkt 2 apelacji adw.R. K.odnoszący się do braku znajomości przez oskarżonego któregokolwiek ze współoskarżonych okazał się nietrafny. Jak słusznie zauważył to Sąd meriti, w sytuacji, gdy uwzględni się przekonywujące wyjaśnieniaR. F.,P. P. (1),T. N., to ponad wszelką wątpliwość stwierdzić należy, iż oskarżeni świadomie funkcjonowali w strukturze zorganizowanej grupy przestępczej. Podkreślić należy, że oskarżonych łączyły nie tylko treningi, ale również wykorzystywanie niebezpiecznych narzędzi i siłowe rozwiązywanie sporów. Dla przypisania danej osobie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest konieczne ustalenie, że osoba ta znała wszystkie szczegóły organizacji grupy i wszystkie osoby wchodzące w jej skład. Wystarczająca jest tu gotowość sprawcy do wykonywania zadań służących tej grupie, której świadomość istnienia sprawca posiada, a taka gotowość w połączeniu z pełną solidarnością członkom grupyA. S. (1)iR. W..
Odnosząc się do zarzutu adw.M. M. (1)dotyczącego czasu funkcjonowania grupy należy wskazać, że ustawodawca nie określił minimalnego okresu wymaganego do wypełnienia znamienia udziału w zorganizowanej grupie. Grupa taka może powstać dla popełnienia już tylko jednego przestępstwa. Do dokonania czynu zart. 258 § 1 k.k.dojdzie także wtedy, gdy nie zostanie popełnione przestępstwo, dla którego grupa została zorganizowana (por. wyrok SA we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r., LEX nr 2287447). Tym samym ustalenie przez Sąd Okręgowy (s. 114 uzasadnienia wyroku) działania wskazanej grupy w okresie zależnym od tego, który z poszczególnych oskarżonych, w jaki sposób wyrażał gotowość wzięcia w akcji odwetowej, czy też uczestniczył w spotkaniach grupy należy uznać za prawidłowe. Nie można uwzględnić zarzutu obrońcy jakoby niemożliwe było zorganizowanie grupy przestępczej w krótkim czasie (24 h), gdy weźmie się pod uwagę, że osoby do grupy należące spotykały się na siłowni, bądź od wielu lat utrzymywały relacje koleżeńskie, pozostając ze sobą w stałym kontakcie. Zorganizowanie to w istocie sprowadzało się do wyznaczenia celu i środków, nie polegało na tworzeniu wielopoziomowej struktury i przedsięwzięciu skomplikowanych działań. Wbrew twierdzeniom obrońców grupa ta miała utrwaloną strukturę oraz cechowała się stabilnością jeszcze przed zdarzeniem z dnia 21 sierpnia 2012 r. Czym innym jest, bowiem udział w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw od udziału w popełnieniu przestępstwa w ramach przynależności do tejże grupy. Innymi słowy, można być uczestnikiem grupy nie popełniając przestępstw stanowiących cel jej funkcjonowania. Chybione są zatem wywody skarżących jakoby „nie było żadnej struktury, a jedyniead hocdoszło do dwóch zdarzeń, które ze sobą nie mają żadnego związku.
Niezasadne okazały się zarzuty dowolnej oceny dowodu z zeznań świadkaM. M. (2),L. W. (1)oraz wyjaśnieńT. N.. Należy wskazać, że obrazaart. 410 k.p.k.zachodzi, gdy wyrokujący sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej albo opiera się tylko na części materiału ujawnionego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. W obu apelacjach nie wskazano, że sąd oparł wyrok na dowodach, które nie zostały ujawnione na rozprawie a dokonanie oceny materiału ujawnionego, nieodpowiadającej interesowi procesowemu skarżącego, nie uchybia dyspozycjiart. 410 k.p.k.Inną rzeczą jest prawidłowość oceny materiału dowodowego, co zapewne chcieli zarzucić skarżący, a czym innym jest dokonanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia na dowodach nieujawnionych w toku rozprawy głównej. W pisemnym uzasadnieniu wyroku, Sąd Okręgowy w sposób przekonywający oraz zgodny ze wskazaniami wiedzy i życiowego doświadczenia, przedstawił na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje własne przekonanie o sprawstwie i winie oskarżonego, kwalifikacji prawnej czynów jakich dopuścił się oskarżony, rodzaju i stopniu winy, a także co do pozostałych okoliczności, istotnych z punktu widzenia wymiary kary. Wnioski ocenne Sądu pierwszej instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art. 410 k.p.k.), a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycjąart. 7 k.p.k.
Obrońcy przedstawili w uzasadnieniach wniesionych apelacji świadkówM. M. (2)iL. W. (1), jako przestępców, którzy współpracę z prokuraturą rozpoczęli tylko z tego powodu, że chcieli poprawić swoją niepewną sytuację prawną wynikającą z prowadzonych przeciwko nim postępowań karnych. Podważając ich zeznania odwoływali się w głównej mierze do dążenia do skorzystania przezM. M. (2)z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz braku wiedzyL. W. (1)na temat działalności grupy. Wszystkie te okoliczności wiarygodności świadków nie wykluczają. Sąd Okręgowy wnikliwie i rzetelnie ocenił dowody z tych zeznań. Powielanie tej trafnej oceny, jawi się jako zbędne. Sąd Okręgowy depozycje w/w w kontekście istnienia dowodów zarówno bezpośrednich lub pośrednich potwierdzających twierdzenia pomawiających, omówił je zgodnie z logiką wywodów, ich konsekwencją a także stanowczością, z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego (s. 90, 114-116, 118, 119, 122, 145 uzasadnienia wyroku). Wyjaśniający w sprawie współoskarżeni oraz świadkowieM. M. (2)iL. W. (1), choćby w perspektywie zastosowaniaart. 60 § 3 i 4 k.k.mieli interes procesowy w ujawnieniu okoliczności popełnionych przestępstw i osób współdziałających. Nie mieli jednak możliwości uzgodnienia wersji przed zatrzymaniem, na co zwrócił również uwagę Sąd I instancji (s. 97 uzasadnienia wyroku). Chybione są twierdzenia apelujących, że zeznaniaL. W. (1),M. M. (2)oraz wyjaśnieniaT. N., nie znajdowały potwierdzenia w innych dowodach (w tym - osobowych) zebranych w sprawie. Świadkowie - pracownicy siłowni naul. (...)P.,A. N.,I. K.nie tylko wskazali, żeB. K.często korzystał z siłowni przyul. (...), ale co znamienne należał do grupyA. S. (1), bowiem korzystał wspólnie z pozostałymi jej członkami z siłowni nieodpłatnie, czyniąc sobie z tego miejsca centrum spotkań. W dniu 21 sierpnia 2012 r., do takiego spotkania przed bójką również doszło aB. K.uczestniczył w nim, co wynika z zeznań m.in.I. K.(k. 2883v, t. XV).
O udzialeB. K.w grupieA. S. (1)iR. W.w tym spotkaniu naul. (...)przed bójką naul. (...)świadczą również dowody z wyjaśnień współoskarżonych. Po pierwsze, jak słusznie ustalił Sąd Okręgowy, toB. K.opowiedziałT. N.o zdarzeniu, w(...)restauracji (s. 31 uzasadnienia wyroku) podczas którego między przedstawicielami grupyP. S.iB. K., orazF. K.doszło do kłótni. Po drugie, to właśnieT. N.wyjaśnił, żeB. K.iF. K.poinformowaliR. W., o tym, że został określony przezR. D.mianem(...)(k. 6075, t. XXXI). Po trzecie,T. N.wyjaśnił, że po tym jak otrzymał informacje o spotkaniu naul. (...)w siłowni, gdy przybył już na miejsce, toB. K.już tam był (k. 6075, t. XXXI).T. N.opisując to wskazał „wydawało się, żeF.iT.[B. K.] byli w jednej ekipie z nami i zwrócili się o pomoc”, „na pewno widziałem, że podczas walki [naul. (...)] biją sięW., ja,S.,G.,K.” (k. 6077, t. XXXI). UdziałB. K.w zdarzeniu w dniu 21 sierpnia 2012 r., znajduje również odzwierciedlenie w dowodach rzeczowych – dokumentacji fotograficznej (k. 1482-1485, t. VIII) i zapisach z monitoringu zul. (...)(k. 1488-1490, t. VIII). Kwestionowanie w apelacji wartości tych dowodów ma zatem charakter wyłącznie polemiczny, podobnie jak podważanie ustalenia Sądu, co do sprawstwa oskarżonego. W ramach działalności grupyB. K.poinformował jednego z jej kierowników o pomówieniu i w gruncie rzeczy, przyczynił się do zainicjowania konfliktu między grupami w dniu 21.08.2012 r. i w zdarzeniu tym wziął udział. Spójność wskazanych dowodów, logika wypowiedzi współoskarżonych, pozwalała na uznanie ich za wiarygodne.B. K.wypełnił określoną rolę - okazał się posiadać status informatora - to właśnie przekazanie informacji o pomówieniuR. W.było jednym z czynników generujących zdarzenie z 21.08.2012 r.  Z drugiej strony należy dostrzec, że rolaB. K.nie polegała tylko na przekazaniu informacji, ale również udziale w spotkaniu naul. (...)i udziale w bójce. Brak zidentyfikowaniaB. K., jako uczestnika bójki przez świadków, wbrew zarzutom apelacji, nie ma tu większego znaczenia, gdyż Sąd I instancji czynił ustalenia na podstawie innych wskazanych wyżej dowodach w oparciu o które zrekonstruował stan faktyczny.
Nie budzi zastrzeżeń Sądu Apelacyjnego wykładniaart. 158 § 2 k.k.iart. 258 § 1 k.k.przyjęta przez Sąd Okręgowy. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko obrońcy, który twierdzi, żeart. 258 § 1 k.k.iart. 158 § 2 k.k.stanowią typy czynów zabronionych całkowicie od siebie niezależnych, nie pozostają w zbiegu kumulatywnym. Powtórzyć należy, że sportowo-towarzyska grupaA. S. (1)iR. W.w sytuacji „kryzysowej” (pomówienia), przekształciła się w grupę mającą na celu popełnianie przestępstw. OskarżonyB. K.brał udział w tej grupie i wspólnie z pozostałymi współoskarżonymi uczestniczył również w bójce naul. (...). Sąd Okręgowy prawidłowo zakwalifikował oba te czyny skazującB. K.odrębnie za czyn zart. 258 § 1 k.k.(pkt XLIX wyroku) oraz za czyn zart. 158 § 2 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.(pkt L wyroku).
Błędne jest zapatrywanie obrońców, co do naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd Okręgowy w pkt LI części rozstrzygającej wyroku uznał oskarżonegoB. K.za winnego czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, polegający na tym, że posiadał środki odurzające w postaci 7,01 gram netto kokainy. Sąd I instancji nie czynił ustaleń faktycznych o znacznej ilości środków odurzających, nie wynikała ona również z opinii z badań fizyko-chemicznych (k. 9466, 9486-9487, t. XLVIII). W uzasadnieniu Sądu Okręgowego pojawiła się oczywista omyłka w zakresie podnoszonym przez obrońcówB. K., jednakże nie miała ona wpływu na treść wyroku.
Odnosząc się do kwestii wymiaru kar oskarżonemuB. K., należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie w tym zakresie charakteryzowało się rażącą surowością. Uwaga ta dotyczy kary wymierzonej za czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (przypisany w pkt LI części rozstrzygającej wyroku). Mając na uwadze ilość posiadanego narkotyku Sąd Apelacyjny obniżył oskarżonemu karę jednostkową za czyn z pkt XLVI z roku pozbawienia wolności do 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Podstawą wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności wobec oskarżonegoB. K.były wymierzone z osobna kary jednostkowe 4, 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz roku pozbawienia wolności. Mając na uwadze związek przedmiotowo-podmiotowy pomiędzy przypisanymi oskarżonemu przestępstwami, a także upływ czasu od będących przedmiotem osądu zdarzeń, poprawne zachowanie oskarżonego po tych zdarzeniach. Sąd Apelacyjny wymierzył karę łączną na zasadzie asperacji, uznając, że kara ta właściwie zrealizuje cele, o jakich mowa wart. 53 § 1 k.k.Na podstawieart. 63 § 1 k.k.zaliczono oskarżonemu na poczet orzeczonej kary łącznej okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie. Zważywszy na wspomniane już okoliczności tj. poprawne zachowanie po popełnieniu przestępstw, upływ czasu od zdarzeń, nie było przeszkód do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa zart. 69 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dacie czynów (art. 4 § 1 k.k.)
O zasądzeniu od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 626 § 1 k.p.k.iart. 627 k.p.k., zaś wysokość opłaty określono na podstawie orazart. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 3 ust. 1 i art. 8 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

Stanisław Rączkowski

Andrzej Kot

Cezariusz Baćkowski