Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 308/17
Data wyroku: 2017-09-15 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Uniewinnienie
Podstawa prawna: art. 5§2kpk

Sygn. akt VI Ka 308/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 15 września 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli
Protokolant Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w LubaniuS. G.
po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r.
sprawyŁ. L.urodz. (...)wL., s.J.iL.zd.M.
oskarżonego zart. 158 § 1 kkw zw.art. 157 § 2 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
z powodu apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II K 399/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoŁ. L.,

II
stwierdza, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 308/17

UZASADNIENIE
Ł. L.został oskarżony o to, że:
w dniu 11 października 2015r. wL.woj.(...), działając wspólnie i w porozumieniu zT. L.wziął udział w pobiciuK. K. (1), zadając mu uderzenia pięściami i kopnięcia po głowie i tułowiu, przez co naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego wart. 156§1 k.k.lubart.157§1 k.k.oraz spowodował u niego obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej okolicy ciemieniowej oraz krwiaków podskórnych obu przedramion i zadrapania ramienia lewego, skutkujących rozstrojem zdrowia na okres poniżej 7 dni w rozumieniuart. 157§2 k.k.
tj. o czyn zart. 158§1 k.k.w zw zart. 157§2 k.k.w zw zart. 11§2 k.k.
Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. w sprawie II K 399/16:

I
uniewinnił oskarżonegoŁ. L.od popełnienia zarzucanego mu czynu,

II
kosztami postepowania obciążył Skarb Państwa.

Wyrok ten na podstawieart. 425 § 1 i § 2 k.p.k.orazart. 444 k.p.k.zaskarżył prokurator w całości na niekorzyść oskarżonegoŁ. L.i powołując się na treść przepisu art. 438 pkt 3 zarzucił:
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na niewłaściwej w świetle zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonegoŁ. L.oraz zeznań świadkówT. L.iN. P.przy jednoczesnym odmówieniu wiarygodności i pełnej mocy dowodowej zeznaniom pokrzywdzonegoK. K. (1)i świadkaŁ. C. (1)oraz przyjęciu na tej podstawie braku podstaw do przypisania winyŁ. L.w zakresie zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena całokształtu materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku.
Formułując powyższy zarzut na podstawieart. 437 § 1 i § 2 k.p.k.prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do analizy zarzutu apelacji należy zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Poczynione ustalenia przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogomart. 424 § 1 i 2 k.p.k.
Sąd Okręgowy podkreśla, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy oraz dokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, wnikliwie i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych, tak co do samego przebiegu zdarzenia, jak i rozstrzygając kwestie braku sprawstwa i winy oskarżonego. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z należytą starannością i poszanowaniem proceduralnych zasad obowiązujących w polskim procesie karnym. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana przez Sąd Rejonowy została dokonana z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisachart. 5 § 2 k.p.k.i7 k.p.k.Co więcej, jest ona oceną wszechstronną i bezstronną, która w szczególności nie narusza granic swobodnej oceny dowodów i jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy nie stwierdził też błędów logicznych, jak i faktycznych w rozumowaniu Sądu Rejonowego. W związku z powyższym Sąd Odwoławczy stwierdza, że zaskarżony wyrok został, tak jak tego wymaga norma zawarta wart. 410 k.p.k., w pełni oparty na właściwie dokonanej ocenie materiału dowodowego, zgromadzonego i ujawnionego w toku postępowania.
Podniesiony przez skarżącego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych okazał się niezasadny. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, iż ustalenia faktyczne nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów, gdy poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, jest zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1974 r., sygn. akt II KR 114/74, opubl. w OSNKW 1975/2/28). Przekonanie sądu orzekającego o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych korzysta z ochrony przepisuart. 7 k.p.k., jeżeli ocena sądu jest poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, a jednocześnie stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpująca i logiczna (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r., sygn. akt II KRN 199/95, opubl. w PiP 1996/10/10 oraz z dnia 16 grudnia 1974 r., sygn. akt Rw 618/74, opubl. w OSNKW 1975/3-4/47).
Istotnie, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie dostarczył dowodów, które ocenione zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy doprowadziłyby do uznania winy oskarżonego. Prawidłowa jest także konstatacja Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie dają się wyodrębnić dwie wersje zdarzenia z dnia 11 października 2015, jedna prezentowana przez oskarżonego, z którą korelują częściowo zeznania bezpośredniego świadka zdarzeniaŁ. C. (1)oraz zeznaniaT. L.iN. P., druga zaś przez pokrzywdzonego częściowo znajdująca potwierdzenie w zeznaniachŁ. C. (1). Zdaniem skarżącego wersja zdarzenia podawana przez oskarżonegoŁ. L.nie została jednoznacznie potwierdzona zeznaniami występujących w sprawie świadków. Argumentował, żeT. L.jako osoba dla oskarżonego najbliższa był zainteresowany w składaniu nieobciążających go zeznań. W opozycji do zeznań brata oskarżonegoT. L., skarżący przedstawił zeznania pokrzywdzonegoK. K. (1), które jego zdaniem w zakresie, w jakim wskazują na osobęT. L.jako głównego atakującego iŁ. L.jako atakującego, który przyłączył się do pobicia są konsekwentne w toku całego postępowania. Tymczasem zasadnie Sąd I instancji poddał w wątpliwość tę część zeznań pokrzywdzonego, w której wskazywał naŁ. L.jako głównego napastnika, podczas gdy toT. L.miał jedynie przyłączyć się do pobicia (k. 3, k. 32 odwrót). Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że wskazanie na oskarżonego jako na głównego napastnika to „literówka” przesłuchującego funkcjonariusza. Nie budzi wątpliwości Sądu Odwoławczego, że okoliczności, na które powołał się Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu dokonując oceny zeznań pokrzywdzonego takie jak: niepamięć, dynamiczny przebieg sytuacji w słabym oświetleniu, ilość spożytego alkoholu, jak i chęć zemsty mogły mieć wpływ na jego zmienne zeznania zarówno co do tożsamości poszczególnych osób, jak i ich udziału w inkryminowanym zdarzeniu i osłabiają one wiarygodność zeznań pokrzywdzonego. Gdyby nawet przyjąć w ślad za skarżącym, że pokrzywdzonego atakowała grupa osób, na którą w swoich zeznaniach wskazuje zarówno sam pokrzywdzony, jak i naoczny świadekŁ. C. (1), to ustalenie, że osobą która przyłączyła się do pobiciaK. K. (1)byłŁ. L.stoi w sprzeczności z treścią zeznań tegoż świadka. ŚwiadekŁ. C. (1)zeznawał konsekwentnie, iż nie dostrzegł oskarżonego wśród atakującejK. K.grupie mężczyzn zeznając, co następuje:”.. do nas podszedł znanyK.mężczyzna o nazwiskuL.… To nie jest ten pan, który siedzi na ławie oskarżonych.L.chciał z kolegami wkręcić się na naszą imprezę… Po chwili tenL.wleciał na nas wraz z kolegami … Oni zaatakowali najpierwK.…. . Ja próbowałem ich odciągnąć odK., ale to było za dużo… . Ja nie mogę powiedzieć, czy oskarżony był w tej grupie, która nas zaatakowała… . Ja nie jestem w stanie powiedzieć, czy widziałem go w trakcie bójki. Ja miałem okazane tablice poglądowe, rozpoznałem tam tylko brata oskarżonego…”. (k. 58 odwrót). Powyższe potwierdza protokół przesłuchaniaŁ. C. (2)z postępowania przygotowawczego zawierający odniesienia do okazanych mu tablic poglądowych (k. 51 akt IIK 317/16). Uwypuklić w związku w tym miejscu należy, że świadekŁ. C. (1)jednoznacznie zeznawał, że zaatakował jego i pokrzywdzonegoT. L., a nie oskarżonyŁ. L.. Podkreślić w tym miejscu należy, że żaden z pozostałych świadków pobicia nie widział oskarżonegoŁ. L., jako sprawcy tego przestępstwa. W tym zakresie zeznaniaŁ. C. (1)są zbieżne z relacją brata oskarżonegoT. L., który konsekwentnie utrzymywał w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem, że podczas gdy on szarpał się z pokrzywdzonym iŁ. C. (1), to oskarżonegoŁ. L.wtedy nie było (k. 42-43, k. 92-93 II K 317/16).
Sąd Odwoławczy podziela rozważania Sądu I instancji odnośnie zeznań świadkówJ. C.,J. K.,M. Z.orazD. S.zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k. 85, s. 4 pisemnego uzasadnienia). Rację ma Sąd meriti, że świadkowie ci pojawili się dopiero po zajściu i nie mają wiedzy co do istotnych okoliczności zdarzenia. Wnikliwa analiza treści zeznańJ. C.iJ. K.prowadzi do wniosku, że nie stanowią one dowodu przemawiającego za sprawstwem i winą oskarżonego. Dostrzec należy, żeJ. K.zeznawała „jak wyszłam zobaczyłam oskarżonego jak bije mojego brata” (k. 43). Po pierwsze sformułowanie to odnosi się do domniemanego biciaŁ. C. (1), po drugie choć w przytoczonym fragmencie zeznań świadek opisał zachowanie oskarżonego skierowane przeciwkoŁ. C. (1), to wiarygodność zeznań tego świadka podważa fakt, żeŁ. C. (1)nie wskazywał przecież na oskarżonego jako osobę, która go biła. Lektura zeznań świadka wskazuje więc, że tym zaatakowanym mężczyzną nie był pokrzywdzonyK. K. (1). Nie sposób dalej przyznać rację skarżącemu, że skoro z ustŁ. L.padły wyzwiska skierowane pod adresem pokrzywdzonego, wypowiedziane w obecności świadków, to do pobiciaK. K. (1)przez niego z dużym prawdopodobieństwem doszło. Taka sytuacja nie jest w żadnym stopniu wystarczająca do przypisaniaŁ. L.winy w zakresie zarzucanego mu czynu. W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż przybyły na miejsce zdarzenia właścicielklubu (...)w opozycji do zeznańJ. C.iJ. K.wskazuje na agresywne zachowanie gościC., podczas gdy oskarżonyŁ. L.„zachowywał się normalnie” (k. 42). Całokształt okoliczności nie może być także analizowany w oderwaniu od faktu, że wersję zdarzenia podaną przez oskarżonego – że jego bratT.szarpał się zK.oraz zC.sam, bez udziału osób trzecich dodatkowo wzmacniają zeznania świadkaN. P.. Z zeznań tego świadka wynika, że w szarpaninie brały udział trzy osoby (k. 72), nie widziała natomiast, większej bijącej się grupy, na jaką w swoich zeznaniach wskazywali pokrzywdzonyK. K. (1)oraz świadekŁ. C. (1). Zeznania te znajdują potwierdzenie w relacjiT. L.„jak ja się z nimi szarpałem i biłem to nie było tam mojego brata, ani żadnej innej osoby” (k. 42v). Rację ma Sąd I instancji, że zeznania świadkaN. P.nie budzą wątpliwości co do obiektywizmu, albowiem jako osoba obca nie miała podstaw, aby zeznawać i przytaczać okoliczności na korzyść którejkolwiek ze stron procesowych. Zasadnie na tej podstawie Sąd meriti zdyskredytował wersję prezentowaną przezK. K. (1)i częściowoŁ. C. (1). Bez znaczenia dla odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie są argumenty podniesione w uzasadnieniu środka odwoławczego, że pokrzywdzony nie kierował się chęcią zemsty, ponieważ w konflikcie pozostawał tylko z bratem oskarżonego, a także wskazujące na stopień jego upojenia podczas zdarzenia alkoholowego. W tym miejscu po raz kolejny podkreślić należy, że udział oskarżonegoŁ. L.w pobiciuK. K. (1), nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności nie wynika z ocenionych swobodnie przez Sąd I instancji zeznań naocznych świadków. Jedyną osobą, która wskazywała choć z niekonsekwencją na udział oskarżonego w pobiciu, jest sam pokrzywdzony. Same jego zeznania, niekonsekwentne, w których mylił obydwu braciL.są jednak niewystarczające dla przyjęcia sprawstwa i winyŁ. L.. Można domniemywać, że skoro oskarżony był na miejscu zdarzenia i do pobicia doszło, to uczestniczył on w tym zajściu, Sąd ferując wyrok nie może jednak opierać się na domniemaniach. Bez znaczenia wbrew twierdzeniom skarżącego pozostają ustalenia Sądu Rejonowego w sprawie II K 317/16, skoro przyjęto tam, żeT. L.dopuścił się do pobiciaK. K. (1)„z inną osobą” nie zaś zŁ. L..
Po wnikliwym zapoznaniu się z treścią wyroku, jego uzasadnieniem, wniesioną apelacją oraz aktami sprawy Sąd Odwoławczy w całości podziela stanowisko Sądu I instancji, iż w niniejszej sprawie brak jest jednoznacznych dowodów, że oskarżonyŁ. L.swoim działaniem popełnił przestępstwo zart. 158 § 1 k.k.w zw. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i rozważania Sąd Okręgowy na podstawieart. 437 § 1 k.p.k.zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Na podstawieart. 636§1 kpkSąd Okręgowy stwierdził, że koszty sądowe za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.