Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 820/16
Data wyroku: 2016-12-08 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mariusz Górski
Słowa kluczowe: Wykroczenie
Podstawa prawna: art. 92 a kw

Sygn. akt IV Ka 820/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 8 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Mariusz Górski

Protokolant:

Marta Synowiec

po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r.
sprawy

P.L.

synaE.iJ.z domuO.(...)r. wW.z art. 92a kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu
z dnia 28 września 2016 r. sygnatura akt II W 382/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
kosztami postępowania odwoławczego obciążaP.L.w tym wymierza mu 30 złotych opłaty za to postępowanie.

Sygn.akt  IV  Ka  820/16

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiemP.L.uznany został za winnego, że w dniu 2 września 2015 roku ok. godz. 10:45 wW., przyul. (...), woj.(...)kierując samochodem osobowym markiV.onr rej. (...)na odcinku drogi o dopuszczalnej prędkości jazdy do 50 km/h poruszał się z prędkością 81 km/h,tj.za winnego wykroczenia z art. 92a kw i za to na mocy powołanego przepisu wymierzono obwinionemu karę 300 zł grzywny.
Wyrok powyższy zaskarżył obrońcaP.L.zarzucając orzeczeniu:
1.obrazę prawa procesowego, tj. art. 5 k.pk. w zw. zart. 8 k.p.w., poprzez nieusunięcie wątpliwości na korzyść obwinionego, w sytuacji, gdy dostarczony materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania winy i sprawstwa obwinionego za zarzucany mu czyn,
2.obrazę prawa procesowego, tj.art. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.w., poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, w wyniku przyjęcia, iż dostarczony materiał dowodowy dał podstawy do przyjęcia winy i sprawstwa obwinionego, mimo iż żaden ze zgromadzonych dowodów nie wskazuje, by w dniu 02.09.2015 r. o godz. 10.45 obwiniony kierował samochodem osobowym markiV.nr rej. (...)naul. (...)wW..
Uwzględniając powyższe skarżący wniósł o:
zmianę wyroku i uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu do ponownego rozpatrzenia.

Sąd Okręgowy zważył:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał jedynie trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a stanowisko swe przekonująco uzasadnił.
W tej sytuacji, skoro Sąd Okręgowy zgadza się z tezami Sądu Rejonowego – zbędna jest ponowna analiza faktów, gdyż byłoby to jedynie powtarzaniem trafnych, podniesionych wcześniej argumentów.
Tym samym odnosząc się jedynie do szczegółowych zarzutów apelacji należy stwierdzić, że istotnie Sąd I instancji stwierdził, że obwiniony jest podobny do swego brataP. L. (1), co jednak nie oznacza, że jest to podobieństwo tak duże, że praktycznie uniemożliwia ich odróżnienie. W efekcie dla Sądu Rejonowego nie zaistniały jakiekolwiek wątpliwości by stwierdzić, iż na wizerunku utrwalonym na płycie stanowiącej dowód rzeczowy w sprawie widnieje obwiniony.
Znamiennym przy tym jest, żeP.L. (1)wskazał także na znajomegoM. B., jako osobę, która jeździła samochodemV.oraz stwierdził, iż także ów znajomy jest bardzo podobny do braciL.. Można zatem odnieść wrażenie, że całe towarzystwo obwinionego ma niemal bliźniacze rysy twarzy, co znacznie utrudnia odróżnienie poszczególnych osób.
Oczywistym jest, że tego typu tłumaczenie nie ma nic wspólnego z faktycznie istniejącymi wątpliwościami kto był kierowcąv.2 września 2015 r., lecz zmierzają one wyłącznie do nieuprawnionego uwolnieniaP.L.od odpowiedzialności za wykroczenie zart. 92 akw, a być może także za przestępstwo zart.180a kk, co trafnie zasygnalizował Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia.
Z uwagi na powyższe – zdaniem Sadu Okręgowego nie zachodzą wątpliwości kto był kierującymV.w chwili przekroczenia dopuszczalnej prędkości i w tej sytuacji domaganie się przez obrońcę uniewinnieniaP. L. (1)w oparciu oart. 5§2 kpkw zw. zart. 8 kpwjest całkowicie chybione.
Poza tym Sąd II instancji już w postanowieniu wydanym podczas rozprawy odwoławczej dał wyraz swemu poglądowi co do ewentualnego działania urządzeniaM.w zakresie częstotliwości zarezerwowanych dla innych użytkowników, bowiem jeśli nawet nastąpiło tego typu uchybienie, to nie miało ono jakiegokolwiek wpływu na dokładność dokonanego pomiaru. Takich wątpliwości nie miał chyba także i skarżący skoro nie podniósł ich w swojej apelacji.
Z uwagi już tylko na powyższe – orzeczono jak w wyroku.