Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IX P 110/16
Data wyroku: 2017-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON

sygn. aktIX P 110/16

UZASADNIENIE
Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania,powódM. M. (1), w pozwie skierowanym przeciwkoN.D. (...).S.,A. S., J.(...) spółce cywilnejwS.oraz wspólnikom tejspółki – (...),A. S. (2)iJ. M.zażądał solidarnie od pozwanych odszkodowania w wysokości 5.550 zł odpowiadającemu trzymiesięcznemu wynagrodzeniu z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisówkodeksu pracyoraz zasądzenia od pozwanych solidarnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż pracodawca rozwiązanie umowy o pracę uzasadniał dokonaniem ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych w postaci nakłanianiaD. K. (1)do fałszowania ewidencji pracy poprzez „odbicie” jego elektronicznej karty czasu pracy. Podkreślił, iż w tym dniu przebywał na urlopie, na który zgodę wyraził kierownik. Nadto wskazał, iż fakt ten miał miejsce, jednak wynikał z pomyłki, a nie ze świadomego zamiaru dokonania oszustwa. Przyznał, iż zD. K. (1)pozostaje w wieloletnim nieformalnym związku, dlatego była ona w posiadaniu jego karty pracy, co doprowadziło do pomyłki. Zaznaczył, iż działanie, które zarzuca mu pracodawca pozbawione jest sensu, gdyż w zakładzie pracy występuje monitoring i takie fałszerstwo zostałoby szybko i łatwo wykryte.
Odpowiedź na pozew zwrócono jako złożoną po upływie zakreślonego terminu.
Po ostatecznym sprecyzowaniu żądania,powódkaD. K. (1), w pozwie skierowanym przeciwkoN.D. (...).S.,A. S., J.(...) spółce cywilnejwS.oraz wspólnikom tejspółki – (...),A. S. (2)iJ. M.zażądała solidarnie od pozwanych odszkodowania w wysokości 5.550 zł odpowiadającemu trzymiesięcznemu wynagrodzeniu z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisówkodeksu pracyoraz zasądzenia od pozwanych solidarnie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu wskazała, iż pracodawca rozwiązanie umowy o pracę uzasadniał dokonaniem ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych w postaci fałszowania ewidencji pracy poprzez „odbicie” elektronicznej karty czasu pracyM. M. (2). Podkreśliła, iż w tym dniu przebywał on na urlopie. Nadto wskazała, iż fakt ten miał miejsce, jednak wynikał z pomyłki, a nie ze świadomego zamiaru dokonania oszustwa. Przyznała, iż zM. M. (1)pozostaje w wieloletnim nieformalnym związku, dlatego była w posiadaniu jego karty pracy, co doprowadziło do pomyłki. Zaznaczyła, iż działanie, które zarzuca jej pracodawca pozbawione jest sensu, gdyż w zakładzie pracy występuje monitoring i takie fałszerstwo zostałoby szybko i łatwo wykryte.
W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazali, iż w dniu 1 lutego 2016 r. pozwany pracodawca wypowiedział powódce stosunek pracy powołując się naart. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy. Zdaniem pozwanych zachowanie powódki wyczerpywało wszelkie przesłanki wskazanego przepisu, rozwiązanie było zasadne, a postawa powódki zarówno w trakcie jak i po zajściu warunkującym przedmiotowe wypowiedzenie wskazywała na jego całkowitą słuszność. Podkreślili, że powódka sama przyznała, iż dokonała odbicia kartyM. M. (1)(po uprzednim odbiciu swojej karty czasu pracy), który przebywał w tym czasie po za zakładem pracy. Zdaniem pozwanych, owo zachowanie wyczerpuje dyspozycję zawartą wart. 52§pkt 1 kodeksu pracy– stanowiło ono bowiem ciężkie naruszeniu podstawowych obowiązków pracowniczych.
Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r., połączono sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowiono prowadzić ją pod sygn. akt IX P 110/16.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2016r. Sąd odrzucił pozwy powodówM. M. (1)iD. K. (1)przeciwkoN.D. (...).S.,A. S., J.(...) spółce cywilnejwS.– na podstawieart. 199 § 1 pkt 3 k.p.c.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
D. K. (1)została zatrudniona przez wspólników(...) spółki cywilnejwS.w dniu 1 grudnia 2009 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku pracownika produkcyjnego (szwaczki).
Kolejne umowy o pracę zawierane były na czas określony.
Od dnia 1 grudnia 2010 r. strony łączyła umowa zawarta na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy.D. K. (1)została brygadzistką szwalni.
OstatnioD. K. (1)pracowała za wynagrodzeniem 1.850 zł miesięcznie.

Dowód:

umowy o pracę – k. 9,11,12,13,14,15 akt osobowych powódki, porozumienia zmieniające umowę o pracę – k. 17,18,27,30 akt osobowych powódki, aneksy do umowy o pracę – k. 33,34 akt osobowych powódki.
M. M. (1)został zatrudniony przez wspólników(...) spółki cywilnejwS.w dniu 1 grudnia 2010 r. na podstawie umowy o pracę na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku pracownika produkcyjnego.
Od dnia 1 marca 2011 r. strony łączyła umowa zawarta na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy. StanowiskoM. M. (1)pozostało bez zmian.
OstatnioM. M. (1)pracował za wynagrodzeniem 1.850 zł miesięcznie.

Dowód:

umowy o pracę – k. 8,12 akt osobowych powoda, porozumienia zmieniające umowy o pracę – k. 11, 13, 20, 22, 24 akt osobowych powoda, aneks do umowy o pracę – k. 26 akt osobowych powoda
Stosunek pracyM. M. (1)iD. K. (1)ze wspólnikami(...) spółki cywilnejwS.został rozwiązany pismami z dnia 1 lutego 2016 r. bez wypowiedzenia umowy o pracę na podstawieart. 52 § 1 pkt 1 kodeksu pracy. Przyczyną rozwiązania umowy o pracę w obu przypadkach było ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, polegające na odbiciu karty czasu pracyM. M. (1)przezD. K. (1)na jego prośbę w dniu 29 stycznia 2016 r. o godz. 15.04, co zostało udokumentowane nagraniem z monitoringu i miało na celu oszukanie pracodawcy co do czasu faktycznie przepracowanego.

Dowód:

rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzeniaM. M. (1)– k. 1 akt osobowych powoda, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia zD. K. (1)– k. 2 akt osobowych powódki
Zgodnie z § 12 ust. 1 Regulaminu pracy obowiązującego w(...) spółce cywilnejwS.obecność pracowników w zakładzie pracy potwierdza pracodawca lub wyznaczona przez niego osoba, chyba, że pracodawca wprowadzi elektroniczny system potwierdzania wejść i wyjść pracownika.
Regulamin obowiązywał od dnia 1 grudnia 2009 r.
M. M. (1)iD. K. (1)zapoznali się z regulaminem pracy, co potwierdzili stosownym oświadczeniem.

Dowód:

regulamin pracy – k. 163 – 172, oświadczenieD. K. (1)– k. 20 akt osobowych powódki, oświadczenieM. M. (1)– k. 15 akt osobowych powoda
W dniu 29 stycznia 2016 r. (piątek)M. M. (1)stawił się w pracy o godzinie 6.26 rano. Po godzinie 7.00 rano źle się poczuł, miał problemy gastryczne (grypa żołądkowa). Telefonicznie poinformował swojego bezpośredniego przełożonegoA. R.o problemach zdrowotnych i poprosił o dzień urlopu, aby opuścić w tym dniu zakład pracy.A. R.wyraził zgodę, po czymM. M. (1)udał się do domu. Pisemny wniosek urlopowyM. M. (1)miał złożyć w dniu 1 lutego 2016r. (poniedziałek), co faktycznie w tym dniu w godzinach rannych uczynił.
D. K. (1), po zakończonej pracy, wychodząc do domu odbiła swoją elektroniczną kartę czasu pracy. Po chwili, o godzinie 15.04, przez nieuwagę i w wyniku zdenerwowania sytuacją w miejscu pracy odbiła także elektroniczną kartę czasu pracyM. M. (1), którą miała przy sobie.
W dniu 29 stycznia 2016r. z uwagi na zły stan zdrowiaM. M. (1)zapomniał zabrać swoją elektroniczną kartę czasu pracy odD. K. (1)i wyszedł do domu bez jej odbicia.
M. M. (1)iD. K. (1)pozostają od wielu lat w nieformalnym związku. Razem prowadzą gospodarstwo domowe. Razem także przychodzili do pracy i z niej wychodzili.D. K. (1)przechowywała obie elektroniczne karty czasu pracy w jednym notesie. Codziennie obijała je wchodząc do pracy i z niej wychodząc. Zawsze bowiem przychodziła do pracy i wychodziła z niej wtowarzystwie (...).

Dowód:

przesłuchanieD. K. (1)w charakterze strony – k. 240 – 241 w zw. z k. 195, przesłuchanieM. M. (1)w charakterze strony – k. 241 – 242 w zw. k. 195 – 196, zeznania świadkaA. R.– k. 236 – 238, elektroniczna karta pracy za styczeń 2016 r.M. M. (1)(oryginał) – akta osobowe powoda.
M. M. (1)świadczył pracę w dniu 30 stycznia 2016r. (sobota). W dniu 1 lutego 2016r. (poniedziałek) w godzinach porannych złożył pisemny wniosek o urlop za dzień 29 stycznia 2016r. W tym dniu w godzinach porannych przełożonyM. M.iD. K.–A. R.na prośbęA. S. (2)przyniósł z biurkaD. K.kartę czasu pracyM. M.za styczeń 2016r. i przyniósł jąA. S. (2).K.czasu pracy za styczeń 2016r. nie zostały jeszcze zdane pracodawcy. Po zapoznaniu się z kartą czasu pracyM. M.,A. S. (2)wezwał go do siebie i oznajmił mu, że on iD. K.oszukali firmę i że już nie pracują w firmie. Nakazał mu wrócić jeszcze zD. K.do swojego gabinetu w celu podpisania porozumienia o rozwiązaniu umów o pracę, czego ci nie uczynili. Złożyli natomiast wniosek urlopowy od poniedziałku 1 lutego 2016r. do piątku, licząc, że pracodawca(...)sprawę. Od następnego dnia przebywali jednak na zwolnieniach lekarskich. W dniu 8 lutego 2016r. doręczono im oświadczenia z dnia 1 lutego 2016r. rozwiązania umów o pracę.
AniD. K. (1)aniM. M. (1)nie przeprawiali nic na karcie czasu pracyM. M.za styczeń 2016r. przy pomocy korektora.

Dowód:

dowody doręczenia oświadczeń o rozwiązaniu umów powodów – w akta osobowe powodów, przesłuchanieD. K. (1)w charakterze strony – k. 240 – 241 w zw. z k. 195, przesłuchanieM. M. (1)w charakterze strony – k. 241 – 242 w zw. k. 195 – 196, zeznania świadkaA. R.– k. 236 – 238
W (...) spółce cywilnejwS.obowiązywał elektroniczny system potwierdzania wejść i wyjść pracownika. Elektroniczny system potwierdzania wejść i wyjść służy do ewidencji czasu pracy. Na jego podstawie pracownicy otrzymują wynagrodzenie. Pracownik po przyjściu do pracy ma obowiązek włożyć kartę pracy do zegara, który odnotowuje początek pracy. Ta sama procedura obowiązuje przy wyjściu z pracy. Korzystanie z elektronicznego systemu było powszechnie znane i proste.
Nie było przyzwolenia pracodawcy, aby jedna osoba odbijała karty za innych pracowników.

Dowód:

przesłuchanieD. K. (1)w charakterze strony – k. 240 – 241 w zw. z k. 195, przesłuchanieM. M. (1)w charakterze strony – k. 241 – 242 w zw. k. 195 – 196, zeznania świadkaA. R.– k. 236 – 238, zeznania świadkaB. G.– k. 197 – 198, zeznania świadkaM. D.– k. 198 – 199, zeznania świadkaD. K. (3)– k. 234 – 236, zeznania świadkaS. P.– k. 239, zeznania świadkaA. S. (3)– k. 239 - 240
Nigdy nie było zarzutów do pracyD. K. (1)iM. M. (1), Zawsze można było na nich polegać.
Dowód:
zeznania świadkaA. R.– k. 236 – 238
WynagrodzenieM. M. (1)iD. K. (1)wyliczone według zasad jak ekwiwalent za urlop wynosi 1.850 zł

Dowód:

- wyliczenie – k. 210, k. 211

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo okazało się uzasadnione.
Podstawowym przepisem normującym tryb rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia przez pracodawcę jest przepisart. 52 k.p., który w § 1 wprowadza zamknięty katalog przyczyn uzasadniających takie rozwiązanie. Jedną z nich, a powołaną przez pozwanych wspólników spółki w odniesieniu do powodów, jest ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach, których tezy popiera Sąd orzekający w sprawie, przyjmuje (m.in. w wyroku z dnia 21 lipca 1999 r., I PKN 169/99, OSNAPiUS 2000/20/746), że do spełnienia tego warunku niezbędny jest znaczny stopień winy pracownika, który przejawia się w winie umyślnej lub rażącym niedbalstwie. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jest przy tym bardzo rygorystyczne w odniesieniu do znacznego stopnia winy pracownika jako przesłanki rozwiązania z nim umowy bez wypowiedzenia.
W piśmie rozwiązującym stosunek pracy powodów wskazano, jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę ciężkie naruszenie przez nich podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.), polegające na odbiciu elektronicznej karty czasu pracyM. M. (1)przez jego konkubinęD. K. (1). Nadto, w rozwiązaniu umowy o pracę powoda, wskazano, iż to na jego prośbęD. K. (1)odbiła jego kartę, mimo, iż przebywał on poza zakładem pracy, co miało na celu oszukanie pracodawcy co do czasu faktycznie przepracowanego.
W ocenie Sądu rozwiązanie umowy o pracę powodów bez wypowiedzenia było niezasadne i nastąpiło z naruszeniemart. 52 § 1 k.p.
Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje, aby powodowie dopuścili się ciężkiego naruszenia swoich obowiązków, zarzucanych im w piśmie rozwiązującym umowę o pracę. Środek przewidziany wart. 52 § k.p.to nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy i powinien być stosowany przez pracodawcę jedynie wyjątkowo i z dużą ostrożnością, co znalazło odbicie w wielu orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21.09.2005r., II K 305/04 M.P.Pr – wkł. 2005/12/16).
Jak wskazano wyżej przyjmuje się, że do spełnienia warunku naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych niezbędny jest znaczny stopień winy pracownika (wina umyślna lub rażące niedbalstwo). O istnieniu tej winy wnioskuje się na podstawie całokształtu okoliczności związanych z zachowaniem pracownika. Jak trafnie przyjął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 sierpnia 1999r., wydanym w sprawie I PKN 188/99 (OSNAPiUS 2000/22/818), w razie rozwiązania umowy z tej przyczyny ocena rodzaju i stopnia winy pracownika powinna być dokonana w stosunku do naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, jak i z uwzględnieniem zagrożenia lub naruszenia interesów pracodawcy. Analogiczny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 września 1997r., wydanym w sprawie I PKN 274/97 (OSNAPiUS 1998, z. 13, poz. 396) oraz w wyroku z dnia 19 marca 1998 r., wydanym w sprawie I PKN 570/97 (OSNAPiUS 1999, z. 5, poz. 163). Stosowanie tego trybu rozwiązania uzasadnia tylko ciężkie naruszenie i to podstawowych obowiązków pracowniczych. Wprawdzie ustawodawca nie sprecyzował wKodeksie pracypojęcia zawinionego naruszenia obowiązków pracowniczych, wydaje się jednak, że przy ustaleniu ciężkości ich naruszenia winien być brany pod uwagę stopień winy pracownika, intensywność i jej nasilenie (umyślność lub rażące niedbalstwo), intencje pracownika, pobudki jego działania - to elementy podmiotowe. Sąd Najwyższy przyjął, że czyn pracownika uznaje się za bezprawny, gdy jest sprzeczny z jego obowiązkami wynikającymi ze stosunku pracy, natomiast winę można przypisać pracownikowi wówczas, gdy jego stosunek psychiczny do czynu (stanowiącego działanie lub zaniechanie) jest świadomy, jak również gdy pracownik, mając świadomość szkodliwości skutku swojego postępowania, celowo do niego zmierza lub co najmniej na ów skutek się godzi.
Jak wynika z przesłuchania powódkiD. K. (1)i powodaM. M. (1)oraz pism rozwiązujących umowę o pracę przyczyną rozwiązania stosunku pracy powodów było odbicie elektronicznej karty pracyM. M. (1)przezD. K. (1)rzekomo na prośbęM. M. (1).
Okoliczność, iż w dniu 29 stycznia 2016 r. o godz. 15.04 powódka odbiła elektroniczną kartę czasu pracyM. M. (1)pozostawała poza sporem. Strony były również zgodne co do faktu, iż powód w tym czasie przebywał poza zakładem pracy, przy czym strony odmiennie interpretowały motywy jakie doprowadziły do odbicia karty czasu pracyM. M. (1)przez powódkę. Strona pozwana wskazywała, iż było to celowe zachowanie, nakierowane na oszukanie pracodawcy, natomiast powodowie, zgodnie przyznając sam fakt odbicia karty powoda przez powódkę, podkreślali jednocześnie, iż zrobiła to ona nieumyślnie, na skutek nieuwagi i rozdrażnienia. Zważywszy na okoliczności sprawy – zarzuty strony pozwanej uznać należało za nietrafne.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iżM. M. (1)iD. K. (1)tworzą nieformalny związek od wielu lat. Razem pracowali w tej samej firmie. Od wielu lat razem przychodzili i wychodzili z pracy. To powódka trzymała w swoim etui obie karty czasu pracy, aby ich nie zgubić. Należy również wskazać, co potwierdziły zeznaniaM. M. (4)iD. K. (1), iż od wielu lat toD. K. (1)codziennie odbijała elektroniczną kartę pracy powoda przy przyjściu i wyjściu z pracy, ponieważ zawsze razem przychodzili do pracy i ją opuszczali. Należy również zaznaczyć, iż takie działanie niezgodne było z zaleceniami pracodawcy, który wyraźnie określił, że każdy musi swoją kartę pracy odbijać samodzielnie. Jednocześnie można domniemywać, że skoro powódka odbijała obie karty codziennie, przez kilka lat, to pracodawca dysponując wewnętrznym monitoringiem, którego zapisy regularnie przeglądał, musiał o tym procederze wiedzieć i na niego zezwalać.
Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż w dniu 29 stycznia 2016 r. powódka była zdenerwowana i rozdrażniona sytuacją w pracy, która przełożyła się na jej nieuwagę przy odbijaniu elektronicznej karty czasu pracy. Powódka niejako z przyzwyczajenia odbijając kartę czasu pracy powoda nie miała na uwadze tego, iż z powodu problemów zdrowotnych wyszedł on w tym dniu wcześniej do domu. Czynność te wykonała mechanicznie, bez zastanowienia.
Istotnym jest także to, że dniu zdarzenia powód źle się czuł, miał problemy gastryczne. Poprosił zatem bezpośredniego przełożonegoA. R.o możliwość skorzystania z urlopu, na co ten wyraził zgodę. Formalnie wniosek o urlop za dzień 29 stycznia 2016r. powód złożył w poniedziałek rano w dniu 1 lutego 2016r. Praktyka taka była akceptowalna przez pracodawcę, co potwierdzają wprost zeznaniaA. R..
Niespornie powódka odbiła kartę czasu pracyM. M. (1), gdy przebywał on poza zakładem pracy. Ocenie Sądu podlegało, czy ww. okolicznościach działanie powódki można uznać za umyślnie bądź wskutek rażącego niedbalstwa dopuszczenie się przekroczenia uprawnień, co miałoby stanowić ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, powzięte w celu wyrządzenia szkody pracodawcy.
Zdaniem Sądu działanie powoda i powódki nie mogło być zakwalifikowane jako ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Odbicie karty czasu pracy powoda przez powódkę, jak wynika z zeznań powodów i zeznań świadkaA. R., nie miało charakteru zamierzonego lub celowego. Powódka jak już wskazano był zdenerwowana sytuacją w pracy i sytuacją zdrowotną powoda, miała więc obniżoną koncentrację. Swoim działaniem nie dążyła do wyrządzenia szkody pracodawcy. ŚwiadekA. R., który przeglądał nagranie z monitoringu za dzień 29 stycznia 2016r., zeznał, iż zachowanie powódki w momencie odbijania obu kart nie było podejrzane. Powódka nie zachowywała się tak, jakby chciała ukryć ten fakt. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż powód otrzymałby takie samo wynagrodzenie gdyby normalnie pracował, jakie otrzymał za dzień urlopu. Zatem pracodawca nie poniósł żadnej szkody. Powodowie nie posiadali też żadanego interesu w działaniu polegającym na odbiciu karty czasu pracy powoda w dniu 29 stycznia 2016r., skoro powodowi tak czy inaczej przysługiwało wynagrodzenie za ten dzień (zwykłe bądź urlopowe).
Tymczasem, niezbędnym elementem, pozwalającym na zastosowanie trybu określonego wart. 52 k.p.jest, jak wskazano na wstępie rozważań, wyrządzenie szkody pracodawcy bądź choćby narażenie go na taką szkodę poprzez umyślne bądź wskutek dopuszczenia się rażącego niedbalstwa - działanie pracownika ocenione wcześniej jako ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków przez pracownika.
W świetle zasad doświadczenia życiowego i zasad logiki, całkowicie pozbawionym sensu byłoby też wnioskowanie do przełożonego o udzielenie urlopu w dniu 29 stycznia 2016r. i przy wyrażeniu zgody na ten urlop przez przełożonego, dążenie do odbicia swojej karty czasu pracy za ten sam dzień przez inną osobę. Całkowicie pozbawionym sensu w sytuacji nakłonienia innej osoby do odbicia karty, byłoby też dopełnienie formalności przezM. M. (1)w poniedziałek rano poprzez złożenie pisemnego wniosku o urlop za dzień 29 stycznia 2016r.
Okoliczności sprawy nie są w stanie zmienić pisma powodów wystosowane do pracodawcy z dnia 5 lutego 2016r. (k. 4-5, k. 95), stanowiące wnioski o przywrócenie do pracy, ani też korespondencja mailowa między powódką aD.K.iA. S. (2)z dnia 1 lutego 2016r. i z dnia 3 lutego 2016r. (k. 218-219). Treść tych pism i korespondencji mailowej potwierdza fakt jedynie bezwiednego odbicia karty powoda przez powódkę i jej ubolewanie z tego powodu, a także fakt korzystania przez powoda w dniu 29 stycznia 2016r. z urlopu wypoczynkowego.
Sam fakt odbijania karty czasu pracy powoda przez powódkę nie może być uznany za samodzielną przesłankę uzasadniającą rozwiązanie umów o pracę powodów, skoro po pierwsze w treści oświadczeń jako przyczynę rozwiązania umów o pracę wskazano intencjonalne działanie polegające na odbiciu konkretnie w dniu 29 stycznia 2016r. przez powódkę karty powoda na jego prośbę i w celu oszukania pracodawcy co do czasu faktycznie przepracowanego, co jak wskazano wyżej nie miało miejsca. Po drugie praktyka powodów, polegająca na odbijaniu przez powódkę również karty powoda przy wspólnym przyjściu i wyjściu z pracy była stosowana przez nich przez kilka lat i znana bezpośredniemu ich przełożonemu – kierownikowi produkcjiA. R.i przez niego tolerowana. Ponadto, działanie takie nie mogło przynieść szkody pracodawcy, skoro wspólne odbijanie kart miało co do zasady miejsce zawsze wtedy, gdy powodowie faktycznie razem przychodzili do pracy i z niej wychodzili.
W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu przyczyny wskazane piśmie rozwiązującym umowę o pracę okazały się niewystarczające do rozwiązania przez pracodawcę umów o pracę powodów w trybieart. 52 kp.
Stan faktyczny był częściowo bezsporny i strony nie przedstawiały odmiennych stanowisk co do jego przebiegu, różniły się jedynie w jego ocenie. Stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalono na podstawie wiarygodnych i niekwestionowanych przez żadną ze stron dowodów z dokumentów. Za wiarygodne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego uznano korespondujące ze sobą zeznania powoda, powódki oraz świadkaA. R.. Świadek ten nie jest związany z żadną ze stron (nie jest już pracownikiem pozowanych), stąd jego zeznania oceniono jako wiarygodne, obiektywne i najbardziej miarodajne, a jako były przełożony powoda posiada wiedzę co do praktyk stosowanych u pozwanych. Sąd uznał także za miarodajne i wiarygodne zeznania świadkówB. G.,M. D.,D. K. (3),S. P.orazA. S. (3)w zakresie dotyczącym obowiązywania i stosowania elektronicznego systemu wejść i wyjść. W pozostałym zakresie zeznania świadkaD. K. (3)pozostawały w odosobnieniu w porównaniu do zeznań powodów i zeznańA. R.. ŚwiadekD. K. (3)nie posiadał wiedzy co do okoliczności mających najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mianowicie zaprzeczał uzgodnieniu przez powoda z jego przełożonymA. R.korzystania przez powoda urlopu w dniu 29 stycznia 2016r. Odmiennie niż powodowie wskazywał, że w poniedziałek 1 lutego 2016r. na spotkanie doA. S. (2)udali się zarówno powód jak i powódka oraz że to powód a nieA. R.dostarczył w tym dniu kartę czasu pracyA. S. (2). Świadek ten (nadal współpracujący zespółką (...)) starał się przedstawić powoda w złym świetle, mówiąc, że był problematycznym pracownikiem, podczas gdy bezpośredni przełożony powodów – kierownik produkcjiA. R.zeznał, że nigdy nie miał żadnych zastrzeżeń do powodów i zawsze mógł na nich polegać.
Sąd oddalił wnioski dowodowe powodów o przesłuchanie świadkówP. O.,P. S.,A. K.,M. R.,M. L.,R. M.,K. T.,W. S.iM. B.z uwagi na fakt, iż wszystkie okoliczności potrzebne do rozpoznania sprawy zostały wyjaśnione a okoliczności na które mieliby zeznawać powołani świadkowie nie mają ścisłego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd pominął także dowód z przesłuchania pozwanegoA.S.w charakterze strony (pomimo jego informacyjnego przesłuchania) z uwagi na jego niestawiennictwo z przyczyn uznanych przez Sąd za nieuzasadnione. Obowiązek załatwiania spraw służbowych w dniu 17 marca 2017r. (dzień ostatniej rozprawy) nie wyprzedzał wcale obowiązku stawiennictwaA. S. (2)w sądzie, zwłaszcza, iż wezwanie na rozprawę w tym dniu zostało skierowane do niego już w toku poprzedniej rozprawy w dniu 9 grudnia 2016r., a zatem ze znacznym wyprzedzeniem czasowym.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd, na podstawieart. 56w w. zart. 58 k.p.uznał, iż z powodami rozwiązano umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie i zasądził na rzecz powodów od pozwanychA. S. (4),A. S. (2),J. M.jako wspólników(...) spółki cywilnejwS.solidarnie kwoty po 5.550 zł, o czym orzeczono w pkt I. i III. wyroku.
O kosztach procesu orzeczono w oparciu o przepisart. 98 § 1 i 3 k.p.c.zgodnie z którym strona przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego wynika z § 9 ust. 1 pkt 1 (w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia pozwu) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) i wynosi w przypadku żądania przywrócenia do pracy 360 zł. Zatem z tytułu kosztów procesu powodom od pozwanych należy się kwota po 360 zł, o czym orzeczono w pkt. II. I IV. wyroku.
O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w pkt V. wyroku w oparciu oart. 97 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 623) obciążając nimi solidarnie pozwanych. Kwota 555 zł stanowi 5% kwoty zasądzonej od pozwanych na rzecz powódki i powoda łącznie.
Sąd na podstawieart. 4772§ 1 k.p.c., w myśl którego zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika, nadał wyrokowi w punkcie I. i III. rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.850 zł, która stanowi jednomiesięczne wynagrodzenia powodów. Wyrazem tego jest rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VI. sentencji wyroku.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...),

3
(...),

4
(...)

5
(...),

6
(...),

7
(...)(...).

21.04.2017r.