Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 658/16
Data wyroku: 2017-02-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Nalepa
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 278 § 1 kk

Sygn. akt II K 658/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 lutego 2017 roku
Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Rafał Nalepa
Protokolant: st.sekr.sądowy Joanna Kotala
przy udziale Prokuratora: xxx
po rozpoznaniu w dniach 7 grudnia 2016 roku, 18 stycznia 2017 roku, 22 lutego 2017 roku sprawy
K. L. (1)
c.J.iH. z domu P.

ur. (...)wP. (...)

oskarżonej o to, że:
w dniu 21 sierpnia 2016 r. w godz. 18:00-19:00 w miejscowościW. (...)(...)gm.S., pow.(...), na terendziałki letniskowej nr (...)w alejce(...)dokonała kradzieży telefonu komórkowegomarki S. (...)o nr(...)o wartości 660 zł, działając na szkodęP. L. (1), przy czym zarzucanego czynu dopuściła się w ciągu pięciu lat, po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne orzeczone prawomocnym wyrokiem Sądu,

tj. o czyn zart. 278§1 kkw zw. zart. 64§1 kk
orzeka:

1
oskarżonąK. L. (1)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu przy czym ustala, iż oskarżona działała w celu przywłaszczenia mienia i osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmuje, że czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi opisany wart. 278 § 3 kkw zw zart. 278 § 1 kkw zw zart. 64 § 1 kki za to na podstawieart. 278 § 3 kkiart. 33 § 2 kkwymierza jej karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych;

2
na podstawieart. 63 § 1 i 5 kkna poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonej okres zatrzymania w sprawie w dniu 16 września 2016 r. od godziny 10:00 do godziny 13:30 przyjmując, że jest równoważny 1 (jednemu) dniu kary pozbawienia wolności;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. K.kwotę 723,24 (siedmiuset dwudziestu trzech złotych, dwudziestu czterech groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu;

4
zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 793,24 (siedmiuset dziewięćdziesięciu trzech złotych, dwudziestu czterech groszy) tytułem zwrotu wydatków oraz wymierza jej opłatę w kwocie 220 (dwustu dwudziestu) złotych.

UZASADNIENIE
W godzinach popołudniowych 21 sierpnia 2016 r. pokrzywdzonyP. L. (1)na prośbę swojej znajomejK. L. (1)przyjechał nadziałkę letniskową nr (...)położoną w alejce(...)wW. (...)(zwaną dalej działką) w celu dokonania naprawy hydraulicznej. Na działce razem z oskarżoną przebywały jej koleżankiA. B. (1)orazM. C. (1). Kobiety znały się z zakładu karnego w którym odbywały kary pozbawienia wolności. Po wykonaniu naprawy pokrzywdzony spożywał razem z nimi alkohol. W domku letniskowym na ławie zostawił telefon komórkowy(...)o nr(...)(zwany dalej telefonem) zakupiony w sieci(...)w dniu 29 lipca 2016 r. za cenę 660,14 złotych. W trakcie imprezy pokrzywdzony wraz z kobietami poszedł do sklepu po alkohol, pozostawiając telefon w domku. KiedyP. L.chciał wracać doP. (...)okazało się, że telefonu nie ma na ławie. Pokrzywdzony nie mógł go znaleźć ani w domu ani na zewnątrz. Oskarżona wraz z koleżankami zasugerowałyP. L., że telefon zgubił w drodze do sklepu. Pokrzywdzony poszedł go szukać, ale nie znalazł. Zażądał odK. L.zwrotu telefonu, ale oskarżona twierdziła, że go nie ma aP. L.go zgubił. Pokrzywdzony w godzinach nocnych 21 sierpnia 2016 r. powrócił do miejsca zamieszkania wP. (...)Z uwagi na późną porę oraz to, że znajdował się pod silnym wpływem alkoholu nie zgłosił kradzieży na Policji. Do KMP wP. (...)udał w dniu 22 sierpnia 2016 r. składając zawiadomienie o kradzieży telefonu.
(częściowo wyjaśnienia oskarżonejK. L. (1)– k. 103v-104v, 25-26, zeznania świadkaP. L. (1)– k. 104v-105, 106, 2-3, częściowo zeznania świadkówM. C. (1)– k. 116v-117, 14-14v, 117v,A. B. (1)– k. 117-117v, 43-45, faktura – k. 4)
OskarżonaK. L.miała w dniu 21 sierpnia 2016 r. zarejestrowany w sieci(...)) numer abonencki(...). W godzinach wieczornych 21 sierpnia 2016 r. karta SIM o tym numerze została uruchomiona w aparacie telefonicznymP. L.. O godzinie 20:10 na telefon pokrzywdzonego (z kartą sim oskarżonej) nadano wiadomość tekstową z numeru(...)przydzielonego matce oskarżonejH. L.. O godzinie 20:11 z telefonu pokrzywdzonego używając przydzielonego oskarżonej numeru wysłano wiadomość tekstową na numer sieciowy(...). Transmisję obsługiwała stacja przekaźnikowa (BTS) znajdująca się w miejscowościK./P.. Następnie nawiązano z tego telefonu i numeru połączenie internetowe. Ostatnie połączenie z numeru przydzielonego oskarżonejK. L.z wykorzystaniem telefonuP. L.miało miejsce 23 sierpnia 2016 r. o godzinie 16:40 na numer(...)przydzielony siostrzenicy oskarżonejA. D. (1). W tym okresie nawiązywano kilkanaście połączeń i sms-ów pomiędzy numerem należącym do oskarżonej a jej matkiH. L.a także numerem użytkowanym przezM. C. (1)((...)) iA. B.((...)). Karty SIM z numerami użytkowanymi przezM. C.iA. B.nie współpracowały pomiędzy 21 sierpnia 2016 r. a 23 sierpnia 2016 r. z telefonem pokrzywdzonego, tylko z aparatami telefonicznymi o innych numerach IMEI.
(wykaz połączeń telefonicznych – k. 131)
Siostrzenica oskarżonejA. D. (1)w dniu 23 sierpnia 2016 r. o godzinie 17:24:11 zastawiła telefon pokrzywdzonegoP. L.w lombardzie wP. (...)przyul. (...). Telefon przyjmował pracownik lombarduK. M.. Na okoliczność zastawienia aparatu spisano umowę.
Przed wizytą w lombardzie o godzinie 16:40 nawiązano połączenie telefoniczne pomiędzy numerami przydzielonymi oskarżonej iA. D.. Abonent używający numeru telefonu przydzielonego oskarżonej w czasie połączenia znajdował się w zasięgu stacji przekaźnikowej w miejscowościS.w gminieM.. O godzinie 17:01 karta sim z numerem przydzielonymK. L.współpracowała już aparatem telefonicznym o innym numerze IMEI, niż aparatP. L..
W dniu 16 września 2016 r. funkcjonariusze KMP w/m ujawnili i zabezpieczyli telefon pokrzywdzonego w w/w lombardzie w stanie nieuszkodzonym.
(zeznania świadkaK. M.– k. 105v-106, 31v, częściowo zeznania świadkaA. D. (1)– k. 105-105v, 46-47, umowa lombardowa – k. 34, wykaz połączeń telefonicznych – k. 131, protokół zatrzymania rzeczy – k. 28-30)
OskarżonaK. L. (1)ukończyła 27 lat. Wykształcenie średnie. Z zawodu kasjer- sprzedawca. Panna, bezdzietna. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Bez majątku i dochodu. Karana zart. 158 § 1 kk,art. 280 § 1 kk,193 kk,278 § 1 kk,art. 190 § 1 kk,art. 178 a § 1 kk,art. 244 kk,216 § 1 kk.
(karta karna – k. 39-40, odpisy wyroków z postanowieniami wykonawczymi i obliczeniami kar - k. 57-62, 73-81)
W dochodzeniu oskarżona przyznała się do zarzucanego jej czynu. Oświadczyła, że numer telefonu(...)należy do niej od lutego 2016 r., jest jego jedynym użytkownikiem. Wyjaśniła, że telefon pokrzywdzonego znajduje się w lombardzie przy(...)wP. (...)Został zastawiony w okresie pomiędzy 23 a 25 sierpnia 2016 r., ale nie wie przez kogo (k. 26).
Na rozprawie oskarżona przyznała się do zarzucanego czynu. Wyjaśniła jednak, że zaboru telefonu dokonałaA. B. (1). Ona przyznała się do zaboru, bo policjant podczas przesłuchania powiedział, ze skoro oskarżona włożyła do telefonu swoją kartę SIM to dokonała kradzieży. Wie jaka jest różnica pomiędzy kradzieżą, a przyjęciem kradzionej rzeczy. Nie potrafiła wytłumaczyć, dlaczego jednak przyznała się do kradzieży. Nie widziała momentu kradzieży.A. B.przekazała jej ten telefon, po godzinie lub dwóch, kiedy pokrzywdzony opuścił ogródki działkowe. Domyślała się, że jest to telefonP..A. B.nie mówiła jej, że telefon ukradła.(...)nie uzgadniała z nią, że dokona kradzieży. Oskarżona nawet sugerowałaP. L., żeby zgłosił kradzież na Policję, ale nie wie dlaczego tego nie zrobił. Włożyła do niego swoją kartę SIM, bo tylko ona miała kartę w rozmiarze, który pasował do tego telefonu. Z telefonu korzystały obie, łączyły się z Internetem. Dwa lub trzy dni po kradzieżyA. B.wracała zW.doŁ.. Pojechały doP. (...)we trójkę razem zM. C. (1). Oskarżona zM. C.poszły na stację PKP aA. B.poszła do lombardu zastawić telefon. Po przesłuchaniu na Policji rozmawiała zA. D.i od niej dowiedziała się, żeA. B.poprosiła ją o zastawienie telefonu na „jej dokumenty”. Nie pośredniczyła w kontakcie pomiędzyA. D.aA. B..
P. L.powiadomiła sms-em, że telefon znajduje się w lombardzie po wyjściu z przesłuchania na Policji. Wcześniej nie miała z nim kontaktu. Tak wyszło.A. B.oddała jej kartę SIM po zastawieniu telefonu (k. 103v-104v).
Wyjaśnienia oskarżonej z rozprawy zasługują na pozytywną ocenę w zakresie okoliczności w sprawie niekwestionowanych to jest: przybycia „na działki”P. L., jego przebywania w towarzystwie oskarżonej oraz jej znajomychA. B.iM. C.w jej domku letniskowym, wspólnego spożywania alkoholu, wyjścia do sklepu i stwierdzenia przez pokrzywdzonego utraty telefonu komórkowego opisanego w zarzucie a także opuszczenia przezP. L.posesji oraz używania przezK. L.telefonu należącego do pokrzywdzonego i uruchomienia w nim swojej karty SIM po kradzieży. Co do tych faktów wyjaśnienia oskarżonej nawiązują do zeznań świadkówP. L.,A. B.,M. C.oraz wykazu połączeń telefonicznych.
Natomiast sąd nie uwierzył oskarżonej, iż nie dokonała kradzieży telefonu należącegoP. L., jak również, że nie miała nic wspólnego z przekazaniem aparatuA. D.i oddaniem go do lombardu. Po pierwsze wyjaśnienia oskarżonej co do faktu zasadniczego, jakim było ustalenie osoby, która telefon zabrała są daleko niekonsekwentne. Otóż podczas postępowania przygotowawczegoK. L.przyznała się do zarzucanego jej czynu. Z protokołu przesłuchania podejrzanej wynika, że została pouczona o swoich uprawnieniach w tym o prawie do odmowy składania wyjaśnień. Mogła swoją wypowiedź kształtować w nieskrępowany sposób i złożyć wyjaśnienia o zamierzonej treści. Zarzut został sformułowany w sposób jasny i przeciętny człowiek, który usłyszałby jego treść nie mógł mieć wątpliwości o co się go posądza. Tym bardziej oskarżona, która za racji wielokrotnej uprzedniej karalności, treść przepisów i konsekwencje składanych oświadczeń czerpie nie tylko z tekstu ustawy, lecz z lekcji udzielanych na salach rozpraw. Oskarżonej postawiono wówczas zarzut kradzieży, czyli zaboru telefonu do którego przyznała się bez zastrzeżeń. Z protokołu nie wynika bynajmniej, iżby oskarżona tłumaczyła, że wprawdzie przyznaje się do kradzieży, ale jej nie dokonała, tylko przyjęła telefon od innej osoby. Było to przyznanie się bez zastrzeżeń. Nie mogą więc odnieść skutku tłumaczenia oskarżonej, iż przyznała się do czegoś więcej niż to co rzeczywiście zrobiła, gdyż policjant przekonał ją że „to jedno i to samo”. Przepytana na tę okolicznośćK. L.potrafiła, co nie dziwi, rozróżnić kradzież od „paserki” i nic nie wskazuje, iż jej świadomość treści przepisów była inna w dochodzeniu a inna na rozprawie. Wyklucza to więc twierdzenie, iż te dwa odrębne przestępstwa mogły się oskarżonej pomylić.
Z resztą „historia” o rzekomym przyjęciu telefonu skradzionego przez inną osobę, na którą oskarżona usiłuje przenieść odpowiedzialność, pojawiła się w jej wyjaśnieniach dopiero na rozprawie. Słowa na ten temat nie w protokole jej przesłuchania z postępowania przygotowawczego co już samo w sobie budzi wątpliwości, gdyż chodzi o kwestie istotne z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonej. Oskarżona nie potrafiła wytłumaczyć jakie to powody zadecydowały o tym, iż te rewelacje korzystne z punktu widzenia jej sytuacji prawnej (bo lepiej być paserem niż złodziejem porównując chociażby sankcje obu przestępstw) zatajała przed organami ścigania przyznając się do czegoś więcej niż to co uczyniła.
Niezależnie od mankamentów wyjaśnień oskarżonej z rozprawy, pierwotnie przekazana przez nią wersja wydarzeń znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Chodzi o wykaz połączeń z numeru(...)użytkowanego przezK. L.. Jego analiza wskazuje, iż od godziny 20:10 w dniu 21 sierpnia 2016 r. numer abonencki oskarżonej zaczął „współpracować” ze skradzionym telefonem, co nie było trudne do ustalenia, gdyż operator wskazał w billingu również numer IMEI przypisany konkretnemu aparatowi telefonicznemu z którego dany abonent nawiązywał połączenia. Zatem bezspornie tylko oskarżona z tego telefonu korzystała po kradzieży, konkretnie bezpośrednio po niej. Abonenci do których z tego telefonu dzwoniono po usunięciu karty SIMP. L., wskazują na powiązanie właśnie z oskarżoną a nie z inną osobą. Nawiązuje to logicznie do wyjaśnień oskarżonej z postępowania przygotowawczego. Doświadczenie życiowe wskazuje bowiem, iż zabór mienia następuje najczęściej po to, aby z niego korzystać. Złodziej kradnie po to aby używać rzeczy. Naturalnym więc było to, iż oskarżona dokonała zaboru telefonu a potem – jak z własnego – korzystała z niego po kradzieży.
Trudno uznać za wiarygodne pomówienie o zabór telefonuA. B., jakie sformułowała oskarżona oczywiście na rozprawie, gdyż wcześniej o tym „zapomniała” . Pomijając już to, iżA. B.zaprzeczyła kradzieży telefonu i przekazania go do lombardu, wyjaśnienia oskarżonej są po prostu nielogiczne.K. L.nie potrafiła bowiem racjonalnie wytłumaczyć, dlaczego skoro telefon zabrałaA. B., korzystała z niego od razu po kradzieży zupełnie inna osoba. Nie wyjaśniają tego oświadczenia oskarżonej, iżA. B.nie miała karty SIM o odpowiednim rozmiarze, żeby jej użyć w telefonieP. L.. Po pierwsze powszechnie wiadomym jest, iż kartę SIM można zmienić na taką o innym rozmiarze u operatora sieciowego za darmo lub niewielką opłatą. Jest to stała praktyka np. po wygaśnięciu umowy i zmianie telefonu. Gdyby więc karta SIMA. B.rzeczywiście nie pasowała do skradzionego telefonu, nie było przeszkód aby ją w sieci wielu punktów danego operatora telekomunikacyjnego zmienić na inną. Poza tym, jak zostanie wykazane wyżej, inicjatorem upłynnienia zabranego pokrzywdzonego telefonu była oskarżona, natomiastA. B.nie miała z tym nic wspólnego.
Z wyjaśnień oskarżonej z rozprawy (boK. L.„zapomniała” powiedzieć o tym w dochodzeniu, co jest u niej pewnego rodzaju prawidłowością, stanowiącą wskazówkę do negatywnej oceny relacji) wynikało, iż w dniu 23 sierpnia 2016 r. (data zastawienia telefonu w lombardzie) przyjechały wraz zA. B.iM. C.doP. (...)aby odprowadzićA. B.na pociąg doŁ..A. B.miała przed dworcem oddalić się w kierunku(...)i oddać telefon do lombardu, czego oskarżona i świadekC.nie widziały. Wersję tę potwierdzała świadekM. C.. Z kolei z zeznań świadkaA. D.wynikało, iż na skutek zbiegu okoliczności zupełnie przypadkowo spotkała wówczasA. B.naul. (...)w pobliżu(...)i ta poprosiła ją o zastawienie telefonu w lombardzie, na co świadek bez wahania przystał. Natomiast z zeznańA. B.wynikało, iż 23 sierpnia 2016 r.K. L.zawiozła ją doŁ.swoim samochodem. Świadek zaprzeczył, że oddawał telefonP. L.do lombardu za pośrednictwemA. D..
Wersję wydarzeń zaprezentowaną przez oskarżoną oraz świadkówM. C.iA. D.obala dokument w postaci wykazu połączeń telefonicznych. Po pierwsze oskarżona o godzinie 10:26 w dniu 23 sierpnia 2016 r. przebywała wŁ.w zasięgu nadajnika zlokalizowanego przyul. (...), o godzinie 10:38 w zasięgu nadajnika położonego przyul. (...)wŁ.. O 14:10 wykonywała połączenie obsługiwane przez nadajnik przyul. (...)wŁ.. Ostatni raz nadajnik na terenie wŁ.„łapał” telefon oskarżonej (konkretnieP. L.z kartą SIMK. L.) o godzinie 14:55 przyul. (...). O godzinie 16:40 oskarżona nawiązała połączenie za pośrednictwem nadajnika wS.. Można więc na podstawie tego wysnuć wniosek, że od godzin przedpołudniowych w dniu 23 sierpnia 2016 r. do 14:55 oskarżona poruszała się po terenieŁ.i o godzinie 16:40 wracała w kierunkuP. (...)przezS.w gminieM.aA. B.nie było na terenieP. (...)już o godzinie 10:26 w dniu 23 sierpnia 2016 r. Nie są więc zgodne z rzeczywistością stwierdzenia oskarżonej iM. C., iż w tym dniu odprowadzałyA. B.na pociąg doŁ.i tam tym środkiem transportu pojechała do miejsca zamieszkania, a prawdziwe są relacjeA. B., iż oskarżona odwiozła ją doŁ.swoim samochodem wcześniej. Oskarżona rzecz jasna zaprzeczała, iż była tego dnia wŁ., co stanowi pewną wskazówkę w ocenie jej oświadczeń z rozprawy, które okazują się wytworami wyobraźni. Oczywiście założenie, że oskarżona najpierw sama pojechała doŁ.i nie zabrała ze sobą koleżanki, która u niej nocowała, wróciła doW. (...)zabrałaA. B.i odwiozła na pociąg doŁ.doP. (...)jako jaskrawie sprzeczne z doświadczeniem życiowym należy odrzucić.
Co do historii o oddaniu telefonu do lombardu przezA. D.na prośbęA. B.należy poczynić zastrzeżenie, iżA. D.na rozprawie zaprzeczyła kontaktowi telefonicznemu tego dnia z oskarżoną, żeby wykluczyć podejrzenie, iż oskarżona „stała za” sprzedażą telefonu w lombardzie. Wykaz połączeń telefonicznych i zgodne z nim zeznaniaA. B.wykluczają, iż ten świadek przebywał jeszcze wP. (...)w dniu 23 sierpnia 2016 r. w godzinach 16-17, kiedy miało dojść do jego „przypadkowego” spotkania zA. D.. Z pewnością wówczas wP. (...)nie było też oskarżonej, gdyż znajdowała się o 16:40 na terenie gminyM., jadąc zŁ.. Nie też jest prawdą to, że świadekA. D.nie kontaktowała się telefonicznie z oskarżoną, skoro biling zawiera takie połączenie o godzinie 16:40 trwające przez 60 sekund; oskarżona używała wtedy aparatu telefonicznegoP. L.. Należy z tym zestawić wizytęA. D.w lombardzie i zastawienie telefonu o godzinie 17:24 (czyli 40 minut później) i układanka faktów zamyka się w logiczny ciąg. O godzinie 16:40 oskarżona umawia się ze swoją siostrzenicą do której ma zaufanie z racji pokrewieństwa i osobistej znajomości na spotkanie w celu zastawienia kradzionego telefonu, do spotkania dochodzi przed 17:24 na terenieP. (...)do którego oskarżona samochodem mogła spokojnie dotrzeć przez 20 minut zS., o godzinie 17:01 karta SIM oskarżonej zostaje umieszczona w telefonie o numerze IMEI innym niżP. L., więc wcześniej z niego wyjęta, wówczasA. D.otrzymuje również skradziony aparat telefoniczny bez karty SIM i instrukcje od „cioci”K. L.i zastawia go w lombardzie o 17:24. Czy jest to życiowo wytłumaczalne ? Zdaniem sądu zdecydowanie tak.
Pokrewieństwo z oskarżoną tłumaczy wybór osoby zastawiającej telefon, zaś sam zabieg „użycia innej osoby” do zastawienia telefonu służył zmyleniu tropów, który okazał się jednak nieskuteczny. Gdyby bowiem telefon zastawiła oskarżona podpisując się pod umową, to oczywistym było, iż podejrzenie kradzieży sformułowane pod jej adresem przez pokrzywdzonego znajdowałoby uzasadnienie w tej okoliczności. Zatem wersja zaprezentowana przez krąg znających się lub spokrewnionych osób (K. L.,M. C.iA. D.) została uzgodniona i stworzona tylko po to, aby uchronić oskarżoną przed odpowiedzialnością karną bazując na wyobraźni w/w osobowych źródeł dowodowych.
ZeznaniaA. D.nie są przy tym ani logiczne ani zgodne z doświadczeniem życiowym, ponieważ trudno uwierzyć w „przypadkowe” spotkanie świadka na ulicy zA. B., które wcześniej w zasadzie się nie znały i wyrażenie przezA. D.„bez zastanowienia” i bez żadnych pytań zgody na sprzedaż telefonu bez opakowania, karty gwarancyjnej a nawet ładowarki, co do którego istniało uzasadnione podejrzenie, że pochodzi z przestępstwa w na skutek przyjęcia propozycji słabo znanej osoby; milczeniem sąd pomija to, żeK. L.iM. C.jako mieszkankiP. (...)zamiast zaprowadzićA. B., która jest mieszkankąŁ.do lombardu, bądź ją z tego obowiązku wyręczyć, pozostają na stacji kolejowej, kiedy ta idzie do lombardu. O ileA. D.co jest uzasadnione życiowo osobistym stosunkiem doK. L.mogła taką decyzję na prośbę „cioci” podjąć o tyle zareagowanie na taką ofertę ze strony znanej mgliście osoby nie sposób uwierzyć. Nie sposób też myśląc logicznie przyjąć, iżA. B., która po odwiedzeniu lombardu miała powrócić doM. C.iK. L.stojących w okolicy dworca PKP, nie powiedziałaK. L.aniM. C., że „cudownym zbiegiem okoliczności” udało jej się spotkać siostrzenicę oskarżonej, która upłynniła fant. Nic takiego z wyjaśnień oskarżonej ani zeznańM. C.nie wynika. Co doM. C.świadek ten w kłamstwie, podyktowanym ochroną koleżanki jaką jest oskarżona, posunął się do przesady, zaprzeczając nawet, że znaA. B., co doprowadziło do zabawnej sytuacji, albowiem przesłuchiwana zaraz po niejA. B.była tym bardzo zdziwiona, gdyż w tym samym czasie odbywały kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym wG., skąd razem zK. L.odbierałyA. B.po zakończeniu odbywania kary. Z resztą po zeznaniachA. B.,M. C.„odświeżyła” swoją pamięć i stwierdziła, że jednak znaA. B..
Podkreślić należy, iż oskarżonaK. L.miała dodatkowy powód, poza uniknięciem odpowiedzialności karnej, do bezpodstawnego pomówieniaA. B., którym był konflikt pomiędzy nimi. Nieprzypadkowo wiedzę o nim sąd czerpał z zeznańA. B., natomiast w swoich wyjaśnieniach, aby stworzyć pozory ich obiektywizmu, i rzetelności pomówienia, nie mówiła o nimK. L..
Podsumowując: pomówienia oskarżonej wsparte niewiarygodnymi zeznaniami sprzyjających jej świadków, okazały się sprzeczne z wiarygodnymi relacjamiA. B.oraz dowodem w postaci wykazu połączeń telefonicznych. Owszem wersja oskarżonej, iż sprawcą kradzieży byłaA. B.z pozoru była możliwa, chociażby z uwagi na to, iżA. B.przebywała razem z pokrzywdzonym i oskarżoną w czasie i miejscu i w którym doszło do zaboru telefonu i wcześniej była karana. Jednak z racji oparcia zeznańA. B.przede wszystkim o wiarygodne wykazy połączeń telefonicznych okazała się jedynie hipotezą i w dodatku negatywnie zweryfikowaną w odróżnieniu od założenia, że kradzieży dokonała oskarżona, które znajdowało odzwierciedlenie w wykazie połączeń oraz jej przyznaniu do sprawstwa z dochodzenia. Wykaz połączeń telefonicznych wskazywał że: z telefonu po kradzieży korzystała tylko oskarżona, oskarżona umówiła się telefonicznie z paserem, którym była członkini jej rodziny na zastaw telefonu, którego dokonano (to ostatnie wynika z umowy),A. B.w czasie oddawania telefonu do lombardu nie było wP. (...)Doświadczenie życiowe, pomijając już przyznanie się do winy oskarżonej, wskazuje iż ona zabrała telefon, posługiwała się nim z wyłączeniem innych osób a potem zorganizowała jego upłynnienie.
Oczywiście zeznaniaA. B.w których „nabierając wody w usta” zaprzeczała wiedzy na temat tego, kto dokonał kradzieży budzą wątpliwości, ponieważ świadek tego po prostu nie mógł nie wiedzieć, jednak ze względów opisanych wyżej nie można ich przenosić na tę część relacji w których zaprzeczała pomówieniom oskarżonej. O ileA. B., kierowała się tutaj źle pojętą solidarnością przestępczą i chroniła oskarżoną, o tyleK. L.nie miała żadnych skrupułów i ratując siebie, próbowała bezpodstawnie obciążyć skonfliktowaną z nią osobę „wrabiając w kradzież”.
Pozytywnie oceniono załączoną do akt sprawy dokumentację w postaci protokołów zatrzymania, faktury, wykazu połączeń, danych o karalności, albowiem pochodziła od osób nie związanych ze sprawą, które sporządziły je w ramach obowiązków służbowych.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
OskarżonaK. L. (1)w dniu 21 sierpnia 2016 r. wW. (...)dokonała zaboru cudzego mienia w postaci telefonu komórkowegoS.(...)o nr IMEI(...)o wartości 640 złotych należącego do pokrzywdzonegoP. L. (1). Tak postępując wyczerpała znamiona czynu zabronionego zart. 278 § 1 kk.
Wartość zabranego mienia była niewielka nieznacznie przekraczając kwotę 500 złotych powyżej od której „zaczyna się” odpowiedzialność za przestępstwo zart. 278 § 1 kk, przedmiot ten nie miał też jakiejkolwiek nadzwyczajnej wartości osobistej czy użytkowej dla pokrzywdzonego, okoliczności jego popełnienia nie były też nadzwyczajne. Oskarżona dokonała zaboru telefonu wykorzystując, to żeP. L.znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu. Dlatego też występek oskarżonej należało potraktować jako wypadek mniejszej wagi opisany wart. 278 § 1 kkw zw zart. 278 § 3 kk.
Zarzucanego jej czynu oskarżona dopuściła się w warunkach recydywy zart. 64 § 1 kk. Wcześniej była skazana wyrokiem Sądu Rejonowego wP. (...)z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie II K 552/07 za czyn zart. 280 § 1 kkiart. 157 § 2 kkw zw zart. 11 § 2 kkna karę 2 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten został objęty wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego wP. (...)z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie II K 359/11, którym wymierzono oskarżonej karę łączną 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywała w okresie od 23 października 2012 r. do 23 października 2015 r. Z tego zestawienia wynika więc, że oskarżona przed upływem 5 lat od odbycia kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy wymierzonej jej za podobne (bo skierowane przeciw mieniu) dopuściła się kolejnego przestępstwa podobnego.
Na korzyść oskarżonej poczytano niewielką wartość zabranego mienia, przyczynienie się do odzyskania telefonu przezP. L.. Na niekorzyść poczytano oskarżonej działanie pod wpływem alkoholu i uprzednią karalność. Dlatego też wymierzono jej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, jako adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości.
Oskarżona dopuściła się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co w myślart. 33 § 2 kkuzasadniało wymierzenie jej kary grzywny, której wymiar konsekwentnie ukształtowano w oparciu o te same okoliczności co kary pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 63 § 1 i 5 kkna poczet kary pozbawienia wolności zaliczono oskarżonej okres zatrzymania w sprawie.
O wynagrodzeniu obrońcy oskarżonej z urzędu orzeczono na podstawie § 2 , § 3, § 17 ust 2 pkt 3, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714)
Na podstawieart. 627 kpkobciążono oskarżoną obowiązkiem zwrotu wydatków, albowiem nie ujawniono powodów, aby ją z ich ponoszenia zwolnić. Opłatę wymierzono oskarżonej na podstawieart. 2 ust 1 pkt 2 i art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych( Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).