Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 3/17
Data wyroku: 2017-04-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Żuk, Karin Kot, Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu

Sygn. akt VI Ka 3/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SO   Andrzej Żuk  (spr.)
Sędziowie SO Karin Kot
SO Andrzej Tekieli
Protokolant  Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej GórzeM. S.
po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r.
sprawy:

1
J. K. (1)synaR.iE. z d. M.,urodzonego (...)wJ.,

2
P. C.synaW.iJ. z d. K.,urodzonego (...)wJ.

oskarżonych zart. 300 § 2 kki inne
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora, pełnomocnika oskarżyciela posiłkowegoP. W.i obrońcę oskarżonegoJ. K. (1)
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt II K 572/16

I
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonegoJ. K. (1)od popełnienia czynów z pkt 2 i 3 części wstępnej wyroku oraz w części dotyczącej uniewinnieniaP. C.od zarzuconego mu czynu i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania,

II
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. K. (1)w ten sposób, że:

- w pkt I części dyspozytywnej wyroku uzupełnia podstawę skazania oart. 222 § 1 kk,
- zasądza od oskarżonegoJ. K. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoP. W.zwrot wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem I instancji w kwocie 2 112 złotych,

III
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

IV
zasądza od oskarżonegoJ. K. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoP. W.zwrot wydatków z tytułu ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym w kwocie 840 złotych

V
zasądza od oskarżonegoJ. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 200 złotych opłaty.

Sygn. akt VI Ka 3/17

UZASADNIENIE
J. K. (1)został oskarżony o to, że:

1
w dniu 7 października 2014 roku wD.działając w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do zaniechania prawnej czynności służbowej naruszył nietykalność cielesną funkcjonariusza publicznego w osobie komornika sądowegoR. W.podczas i w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych polegających na zajęciu przedmiotu egzekucji komorniczej w postaci samochodu ciężarowego markiV. (...)onr rej. (...)w ten sposób, że odepchnął go od drzwi w/wym. pojazdu, w wyniku czegoR. W.doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia kolana prawego z otarciem skóry, co naruszyło czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu,

tj. o czyn zart. 222 § 1 k.k.iart. 224 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.

2
w dniu 7 października 2014 roku wD., działając w celu udaremnienia wykonania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 26 listopada 2013 roku sygn. I Nc 3871/13 ukrył zagrożone zajęciem w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze o sygn. Km 344/14 składnikami własnego majątku w postaci samochodu ciężarowego markiV. (...)o nr VIN(...)o wartości 7.000 złotych wraz ze znajdującymi się w nim(...)o łącznego wartości nie mniejszej niż 4.000 złotych, czym udaremnił zaspokojenie wierzyciela w osobieA. S.,

tj. o czyn zart. 300 § 2 k.k.

3
w dniu 17 marca 2015 roku wJ., działając w celu udaremnienia wykonania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 26 listopada 2013 roku sygn. I Nc 3871/13 ukrył zagrożone zajęciem w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze o sygn. Km 344/14 składniki własnego majątku w postaci samochodu ciężarowego markiV. (...)o nr VIN(...)o wartości 7.000 złotych czym udaremnił zaspokojenie wierzyciela w osobieA. S.,

tj. o czyn zart. 300 § 2 k.k.
P. C.został oskarżony o to, że:
w dniu 7 października 2014 roku wD., działając w celu udaremnienia wykonania nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 26 listopada 2013 roku sygn. I Nc 3871/13 pomógłJ. K. (1)ukryć zagrożone zajęciem w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jeleniej Górze o sygn. Km 344/14 składniki majątkuJ. K. (1)w postaci samochodu ciężarowego markiV. (...)o nr VIN(...)o wartości 7.000 złotych wraz ze znajdującymi się w nim(...)o łącznego wartości nie mniejszej niż 4.000 złotych w ten sposób, że odjechał samochodem w czasie wykonywania czynności egzekucyjnej w postaci zabezpieczenia mienia dla potrzeb licytacji i ukrył go w nieznanym komornikowi miejscu, czym udaremnił zaspokojenie wierzyciela w osobieA. S.
tj. o czyn zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 300 § 2 k.k.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r. (sygn. akt II K 572/16):

I
uznał oskarżonegoJ. K. (1)za winnego tego, iż 7 października 2014 roku wD., popchnąłR. W.– komornika sądowego – aby zmusić go do zaniechania prawnej czynności służbowej – przekazania władztwa nad zajętym pojazdem markiV. (...)o nr VIN(...)innemu dozorcy, w wyniku czego pokrzywdzony upadł i doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia kolana prawego z otarciem skóry, co naruszyło czynności narządu ciała na okres poniżej dni siedmiu, to jest występku zart. 224 § 2 k.k.iart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i za to, na podstawieart. 37a k.k.w zw. zart. 224 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k., wymierzył mu karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając jedną stawkę na 10 złotych;

II
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoJ. K. (1)obowiązek zapłaty zadośćuczynienia w kwocie 1.000 złotych na rzeczR. W.;

III
uniewinnił oskarżonegoJ. K. (1)od popełnienia zarzucanych czynów opisanych w punktach 2 i 3 części wstępnej;

IV
uniewinnił oskarżonegoP. C.od popełnienia zarzucanego mu czynu;

V
na podstawieart. 632 pkt 2 k.p.k.stwierdził, iż koszty procesu związane z oskarżeniemP. C.ponosi Skarb Państwa;

VI
na podstawieart. 630 k.p.k.stwierdził, iż wydatki postępowania związane z oskarżeniem w części uniewinniającejJ. K. (1)ponosi Skarb Państwa;

VII
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonegoJ. K. (1)koszty sądowe w kwocie 360 złotych, w tym na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z 23 VI 1973 roku o opłatach w sprawach karnychwymierzył mu 200 złotych opłaty.

Apelację od tego wyroku wnieśli prokurator, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoR. W.oraz obrońca oskarżonegoJ. K. (1).
Oskarżyciel publicznyzaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonychJ. K. (1)iP. C.. Orzeczeniu na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 kpkzarzucił:

1
obrazę prawa materialnegoart. 222 § 1 kkpoprzez jego niezasadne wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu zarzuconegoJ. K. (1)w pkt I aktu oskarżenia i uznanie przez Sąd I instancji, że nie było konieczne uzupełnianie kwalifikacji prawnej czynu oart. 222 § 1 kk, albowiem pełen zakres znamion z tego przepisu zawarty jest w czynie zart. 224 § 2 kk, podczas gdy działanie sprawcy polegające na zastosowaniu przemocy wiążącej się z naruszeniem nietykalności cielesnej funkcjonariusza lub osoby mu do pomocy przybranej realizujące jednocześnie znamiona przestępstwa określonego wart. 224 § 1 i 2 kkoraz wart. 222 § 1 kkstanowi jedno przestępstwo kwalifikowane z tych przepisów pozostających w zbiegu kumulatywnym;

2
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający na wyciągnięciu przez Sąd I instancji mylnych wniosków z prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych, iż oskarżeni, choć podjęli działania zmierzające do ukrycia składników majątku w postaci samochodu ciężarowego markiV. (...)onr rej. (...)i pił do cięcia drewna i asfaltu nie wypełnili znamion przestępstwa zart. 300 § 2 kk, a w odniesieniu doP. C.zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 300 § 2 kkw sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci zeznańR. W., częściowo wyjaśnieńJ. K. (1)iP. C., zeznańB. K., oceniany zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do wniosków przeciwnych.

Stawiając powyższe zarzuty oskarżyciel publiczny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoR. W.zaskarżył wyrok w części w zakresie rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych oraz pkt VII części dyspozytywnej wyroku.
Na podstawieart. 427 § 1 kpkw zw. zart. 438 pkt 2 i 4 kpkwyrokowi temu zarzucił:

1
rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego polegającą na nieuwzględnieniu w dostatecznym stopniu przy ustalaniu jej wymiaru okoliczności obciążających oskarżonego takich jak stopień winy sprawcy, znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, naruszenie przez oskarżonego najważniejszego dobra prawem chronionego czyli zdrowia pokrzywdzonego, motywację oskarżonego, a także jego uprzednia karalność, co miało wpływ na orzeczenie zbyt łagodnej kary,

2
naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 627 kpkmających wpływ na treść wydanego orzeczenia poprzez niewydanie orzeczenia w przedmiocie zasądzenia od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego zwrotu poniesionych przez niego wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika, podczas gdy oprócz zasądzenia od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, Sad winien zasądzić również wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.

Formułując powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 3 lata oraz zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów ustanowienia pełnomocnika w toku postępowania przygotowawczego oraz sądowego według norm prawem przepisanych.
Obrońca oskarżonegoJ. K. (1)zaskarżył wyrok w części uznającej go winnym popełnienia czynu opisanego w pkt I wyroku oraz w części orzekającej wobec niego obowiązku zapłaty odszkodowania na rzeczR. W.. Powołując się na przepisart. 427 § 1 kpkiart. 438 pkt 2 i 3 kpkwyrokowi temu zarzucił:

1
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj.art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkpolegającą na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego - w szczególności przyznania waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonegoR. W.oraz świadkaB. K.w sytuacji, gdy całościowa analiza okoliczności zdarzenia winna skutkować uznaniem w/w zeznań za niewiarygodne i logicznie niespójne;

2
w konsekwencji opisanej w pkt 1. obrazy przepisów postępowania dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę skarżonego wyroku polegającego na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżonyJ. K. (1)popełnił przypisany mu w pkt I wyroku czyn w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, winna skutkować przyjęciem przez Sąd Rejonowy wniosku, iż oskarżony działał w czasie inkryminowanego zdarzenia w warunkach kontratypu obrony koniecznej.

W oparciu o powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. K. (1)od przypisanego mu w pkt I wyroku czynu.
Sąd Okręgowy zważył,co następuje :
W zakresie czynu przypisanego oskarżonemuJ. K. (1)w pkt I części dyspozytywnej wyrokujako zasadną Sąd Okręgowy uznał apelację wniesioną przez oskarżyciela publicznego, podczas gdy nie uwzględnił dalej idącej apelacji obrońcy oskarżonego oraz skierowanej przeciwko karze apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego.
Swoją apelację obrońca oskarżonego skierował przeciwko rozstrzygnięciu o winie i sprawstwie oskarżonego. Zarzucił Sądowi I instancji dokonanie w tym zakresie dowolnej oceny dowodów, w szczególności czynienie ustaleń faktycznych na podstawie zeznań pokrzywdzonego, które nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach i wbrew wnioskowi Sądu pozostają w sprzeczności z zeznaniamiB. K., albowiem komornik sądowy inaczej zrelacjonował przebieg zdarzenia niż towarzyszący mu mężczyzna. Sąd Rejonowy jednak, co przecież zauważył sam skarżący, dostrzegł rozbieżności pomiędzy zeznaniami tych świadków. Przeprowadził w tym zakresie stosowną analizę i dał temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzucając dowolność oceny Sądu I instancji, obrońca poprzestał na podniesieniu kilku różnic, nie dokonując właściwej analizy zebranego materiału dowodowego. Tymczasem dla wyprowadzenia logicznych wniosków i poczynienia na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych niezbędne jest dokonanie oceny całokształtu materiału dowodowego, jak uczynił to Sąd I instancji. Przecież zeznaniaR. W.iB. K., na co zwrócił on uwagę, były ze sobą niemal w pełni zgodne, z jedną różnicą korespondowały ze sobą. Obrońca z porównania ich treści był w stanie wydobyć zaledwie jedną sprzeczność, której usiłował nadać niewspółmiernie duże znaczenie. W odróżnieniu od niego Sąd Rejonowy, nie pomijając tej różnicy, dokonał wszechstronnej i pełnej oceny tych dowodów i dał jej wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Analizował przy tym zeznaniaR. W.nie tylko w odniesieniu do zeznańB. K., ale również w odniesieniu do innych dowodów. Sąd Okręgowy w pełni podziela w tym zakresie spójną, logiczną i wyczerpującą ocenę zawartą na s. 5-6 uzasadnienia.
Przeciwko tej ocenie, pomimo sformułowania zarzutu dowolnej oceny - skarżący nie przedstawił żadnych przekonujących argumentów. Podkreślając sprzeczność w zeznaniachR. W.iB. K., obrońca skierował swoją krytyczną ocenę przeciwko zeznaniom tego pierwszego, mimo że argumenty przedstawił przeciwko zeznaniomB. K.. Jest to zupełnie nielogiczne i niezrozumiałe. Z faktu, żeB. K.przedstawił zdarzenie (jego fragment) w sposób nieprawdziwy, nie wynika przecież, że nieprawdziwie zeznaje równieżR. W., przedstawiający tę okoliczność odmiennie. Kłóci się to w oczywisty sposób z zasadami logiki. Obrońca zupełnie pominął przy tym wszelkie inne dowody uzyskane w toku postępowania. Nie odniósł się w ogóle do oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych, którą przedstawił bardzo logicznie Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazał też ten Sąd inne dowody, które służyły dokonaniu przezeń prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie. Obrońca minimalizuje ich znaczenie, wskazując, że funkcjonariusze Policji nie byli świadkami naocznymi, a ich relacje są jedynie pochodną relacji uczestników inkryminowanego zdarzenia. Jednak nie czyniło to przecież tych dowodów nieprzydatnymi dla ustaleń faktycznych. Właśnie z nich wynika, że pokrzywdzony od samego początku przedstawiał tożsamy przebieg zdarzenia, co uzasadniało jak najbardziej wniosek Sądu I instancji o konsekwencji jego zeznań. Próba podważenia tego przez obrońcę jest nieudana, tym bardziej gdy zważyć na te okoliczności, które analizował Sąd Rejonowy, a pomijał je zupełnie obrońca oskarżonego: kto dokonał zgłoszenia na Policji i jaka była treść zgłoszenia, jaki był powód interwencji, jaką sytuację funkcjonariusze Policji zastali, jakie były relacje im składane.
Dokonując ustaleń faktycznych dotyczących czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej wyroku, Sąd meriti prawidłowo ocenił całość zebranego materiału dowodowego, nie popełniając w tym zakresie błędów. Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest prerogatywą Sądu stykającego się bezpośrednio z dowodami, zaś swobodna ocena dowodów ograniczona jest jedynie powinnością przedstawienia rozumowania, które doprowadziło do tego wyboru. Warunek ten został w niniejszym postępowaniu spełniony. Sąd przedstawił proces myślowy, który leżał u podstaw poczynienia w sprawie ustaleń faktycznych. Wyrokując, opierał się na całokształcie materiału dowodowego ujawnionego w toku przewodu sądowego, wszystkie dowody poddał krytycznej ocenie. W pisemnym uzasadnieniu wyroku wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione i dlaczego, podał również z jakich powodów odrzucił dowody przeciwne. Przy dokonywaniu oceny dowodów kierował się zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego. W przedstawionym w uzasadnieniu procesie wnioskowania brak jest błędów logicznych, czy też niespójności.
Z tej oceny, wbrew drugiemu zarzutowi obrońcy, nie wyniknęły błędne ustalenia faktyczne w sprawie. Sąd Rejonowy dokładnie wskazał, jakie ustalenia i na jakiej podstawie uczynił. Były one wynikiem krytycznej, wszechstronnej i logicznej oceny zebranych dowodów. Skarżący nie wskazał konkretnie, które ustalenia są nieprawidłowe, z wyjątkiem stwierdzenia, że błędnie Sąd uznał, że oskarżony nie działał w warunkach obrony koniecznej.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych musi zmierzać do wykazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuszczono się w trakcie oceny zebranego materiału dowodowego. Apelujący nie przedstawił w tym względzie spójnej i przekonującej analizy, która byłaby w stanie podważyć dokładną ocenę dokonaną przez Sąd meriti. Wypunktowanie jednej rozbieżności i wyprowadzenie nielogicznego wniosku, że rzutuje to na ocenę wiarygodności zeznańR. W., to zdecydowanie zbyt mało, by jego zarzut uznać za zasadny. Dotyczy to również twierdzenia o działaniuJ. K. (1)w warunkach obrony koniecznej. Nie sposób bowiem przyjąć, że to pokrzywdzony - jak podaje skarżący - był napastnikiem i jego zachowanie stanowiło bezpośredni bezprawny atak na nietykalność cielesną oskarżonego. Sąd Okręgowy podzielił bowiem ustalenie Sądu Rejonowego, że w okolicznościach sprawy nie może być mowy o bezprawnym zamachuR. W.na chronione prawem dobro oskarżonego. W szczególności zebrany materiał dowodowy nie pozwala ustalić, żeJ. K. (1)został dwukrotnie odepchnięty przez komornika sądowego i dopiero trzecia próba jego odepchnięcia spowodowała, że "odruchowo i instynktownie, broniąc się przed próbą trzeciego odepchnięcia, zbił ręceR. W.na tyle silnie, iż spowodowało to jego upadek". Takie stwierdzenie, na którym – co podkreślono w apelacji - stoi konsekwentnie obrona, jest całkowicie dowolne i niezgodne z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego. Konsekwencja obrońcy nie idzie bowiem w parze z logicznym wykazaniem podstawy takiego wniosku. Z wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego, które zostały krytycznie ocenione przez Sąd Rejonowy, a oceny tej nie zdołał skutecznie podważyć skarżący, żaden inny dowód nie przemawiał za takim przebiegiem zdarzenia. Nie można w tej sytuacji uznać stanowiska obrońcy za logiczne, oparte na wiarygodnych dowodach i wyprowadzone po przeprowadzeniu wszechstronnej i pełnej oceny dowodów.
R. W.w dniu zdarzenia realizował swoje kompetencje ustawowe w stosunku do zajętego uprzednio mienia pozostawionego pod dozoremP. C.. W toku postępowania egzekucyjnego ten dozór oraz zajecie pojazdu nie zostały uchylone, a sam pojazd nie został wyjęty spod egzekucji komorniczej. Pokrzywdzony działał zatem na podstawie przepisów prawa i w granicach kompetencji. Nie zastosował wobecJ. K. (1)przemocy, która uzasadniałaby z jego strony obronę konieczną. Odmienne stanowisko obrońcy jest nieprzekonujące. Sąd I instancji prawidłowo ustalił sprawstwo i winę oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu w pkt I wyroku przestępstwa. Jak już wyżej wskazano nie nasuwa zastrzeżeń dokonana przez ten Sąd ocena dowodów, na podstawie których czynił w tym zakresie ustalenia faktyczne. Wbrew zarzutom apelacji oskarżonego Sąd prawidłowo ustalił, żeJ. K. (1)nie odpierał bezpośredniego bezprawnego zamachu, który w niniejszej sprawie nie istniał. To właśnie on był napastnikiem i to on dokonał zamachu na dobro prawem chronione, odpychając komornika sądowego, który usiłował wykonywać swoje obowiązki ustawowe.
Apelacja obrońcy oskarżonego skierowana była przeciwko całości rozstrzygnięcia Sądu w zakresie przypisanego mu wyrokiem czynu zabronionego, a zatem należało rozpatrzyć również orzeczoną karę i środek karny. W tej części wyrok zaskarżył z kolei pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, który zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonejJ. K. (1)kary grzywny.
Sąd Odwoławczy nie znalazł podstaw, by korygować orzeczenie o karze lub środku karnym. Przede wszystkim nie sposób uznać jej za rażąco surową, gdy zważyć na zastosowanie przez Sąd I instancji przepisuart. 37a kk. W okolicznościach czynu, w świetle jego społecznej szkodliwości kara grzywny zamiast przewidzianej wart. 224 § 2 kkkary pozbawienia wolności jawi się jako sankcja wyważona, nienadzwyczajnie dolegliwa. Także wysokość zasądzonego zadośćuczynienia nie razi surowością, gdy zważyć na sposób działania oskarżonego oraz dwoistość krzywdy doznanej przezR. W.: fizyczną (dotkliwość obrażeń ciała) i psychiczną (niemożność wykonywania ustawowych obowiązków, podważenie jego kompetencji w obecności innej osoby).
Z drugiej strony jako nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego rażącej niewspółmierności wymierzonej kary. Ani stopień społecznej szkodliwości czynu, ani też stopień winy oskarżonego nie wymagały orzeczenia wobecJ. K. (1)kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy podzielił w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, który wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z jakich powodów uznał za właściwe skorzystanie z instytucji określonej wart. 37a kk. Prawidłowo w szczególności przyjął, że natężenie użytej przemocy oraz rozległość i dotkliwość obrażeń nie były duże. Sąd Okręgowy nie podzielił przy tym twierdzenia obrońcy o motywacji oskarżonego zasługującej na szczególne potępienie. Jako takiej nie można przecież rozumieć chęci obrony mienia swojego lub innej osoby oraz wykorzystywanego do prowadzonej działalności gospodarczej. Oczywiście bezprawne utrudnianie postępowania egzekucyjnego jest naganne i karygodne, jednak nie mieści się w kategorii działań zasługujących na szczególne potępienie. Trzeba było też mieć na względzie nagłość zamiaru oskarżonego, który działał w zdenerwowaniu, a nie w sposób zaplanowany.
Uznając zatem, że orzeczona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz stopnia winy, uwzględnia inne dyrektywy mające wpływ na jej wymiar oraz czynić będzie zadość celom zapobiegawczym i wychowawczym, Sąd nie dostrzegł powodów, by w tym zakresie dokonywać korekty zaskarżonego wyroku.
Potrzeba zmiany wyroku w pkt I części dyspozytywnej wyroku wynika natomiast z zasadności apelacji wniesionej także w tym zakresie przez oskarżyciela publicznego. Nie kwestionując ustaleń faktycznych w sprawie, zarzucił on obrazę prawa materialnegoart. 222 § 1 kk, który nie został uwzględniony w kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. Sąd Okręgowy podzielił ten zarzut, albowiem Sąd I instancji błędnie pominął w podstawie skazania ten przepis. Pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest odosobniony i nieprzekonujący. Zresztą nie wynika z tego uzasadnienia, by Sąd Rejonowy prowadził w tym zakresie głębsze rozważania i analizował w szczególności odmienne poglądy doktryny oraz dotychczasowe orzecznictwo sądów.
Oskarżyciel publiczny przedstawił w swojej apelacji kilka judykatów, z których wynika raczej powszechnie akceptowany pogląd, iż działanie sprawy polegające na zastosowani przemocy wiążącej się z naruszeniem nietykalności cielesnej funkcjonariusza publicznego (lub osoby przybranej mu co pomocy) realizujące jednocześnie znamiona przestępstwa zart. 224 § 1 i 2 kkoraz wart. 222 § 1 kkstanowi jedno przestępstwo kwalifikowane z tych przepisów pozostających w zbiegu kumulatywnym (art. 11 § 2 kk). Pogląd ten jest również prezentowany w piśmiennictwie, przez komentatorów (por.A. Barczak Oplustil[w:]A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., wyd. IV, LEX 2013;J. Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, LEX 2014i przywołane w tych komentarzach orzecznictwo oraz poglądy doktryny) i w zasadzie dotychczas brak jest silniejszych głosów go krytykujących. Przede wszystkim za taką kwalifikacją przemawia odmienny charakter czynu zart. 224 kk- przestępstwo formalne i czynu zart. 222 kk- przestępstwo materialne. Dlatego też tylko kumulatywna kwalifikacja jest w stanie oddać całość zachowania sprawcy.
Zaprezentowany przez oskarżyciela publicznego pogląd w całości aprobuje Sąd Okręgowy rozpoznający przedmiotową sprawę. Z tego względu należało zmienić na podstawieart. 437 § 1 kpkzaskarżony wyrok poprzez uzupełnienie podstawy skazania w punkcie I części dyspozytywnej wyroku oart. 222 § 1 kk. Było to możliwe bez konieczności zmiany ustaleń faktycznych, a zatem z całą pewnością nie było potrzeby uchylenia zaskarżonego wyroku w tej części, o co błędnie wnosił prokurator.
Zasadnie również pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucił wyrokowi naruszenie przepisuart. 627 kpk. Sąd Rejonowy nie zasądził od oskarżonego na rzeczR. W.zwrotu poniesionych przez niego wydatków.J. K. (1)został uznany winnym popełnienia czynu na szkodęR. W.i tym samym zgodnie zart. 627 kpkwinien ponieść koszty nie tylko sądowe ale również zwrócić wydatki poniesione przez oskarżyciela posiłkowego, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie pełnomocnika procesowego. Środek zaskarżenia wniesiony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego jest w tym zakresie uzasadniony i znajduje oparcie w przepisach prawa. Biorąc pod uwagę, żeR. W.ustanowił pełnomocnika już w postępowaniu przygotowawczym i korzystał z jego pomocy w całym postępowaniu przed Sądem I instancji, należało zasądzić na jego rzecz zwrot całości poniesionych kosztów wyliczonych na podstawie § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 3 w zw. z ust. 7 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt III i IV części dyspozytywnej wyroku, a zatem w zakresie uniewinnieniaJ. K. (1)iP. C.od zarzuconych im czynów kwalifikowanych zart. 300 § 2 kkiart. 18 § 3 kkw zw. zart. 300 § 2 kkwniesiona została apelacja tylko przez oskarżyciela publicznego.
Apelację prokuratora uznał Sąd Okręgowy za uzasadnioną, choć nie wszystkie wywody środka odwoławczego zasługiwały na akceptację. Uzasadniony był natomiast wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Niefortunne było samo sformułowanie zarzutu apelacyjnego w tej części. Z jednej strony zarzucił autor apelacji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, z drugiej zaś skonkretyzował go jako "polegający na wyciagnięciu mylnych wniosków zprawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych". Z uzasadnienia apelacji wynika jednak jednoznacznie, że oskarżyciel publiczny zakwestionował ustalenie Sądu I instancji, że samochód ciężarowy markiV. (...)o nr VIN(...)nie stanowi własnościJ. K. (1)oraz tego, żep. (...), które znajdowały się na tym samochodzie w dniu 7 października 2014 r. nie były zagrożone zajęciem i tym samym nie mogły być przedmiotem czynu zart. 300 § 2 kk. O ile część argumentów przedstawionych przez oskarżyciela publicznego nie jest przekonująca, to mimo wszystko stwierdzić należy, że poczynione przez Sąd ustalenia nie mogą być uznane za prawidłowe i niebudzące wątpliwości.
UniewinniającJ. K. (1)od czynów zarzuconych mu w pkt 2 i 3 części wstępnej wyroku (a w konsekwencji również uniewinniającP. C.od zarzuconego mu czynu), Sąd Rejonowy stwierdził, że pomimo podjęcia przez oskarżonych działań zmierzających do tego, by samochód markiV.nie przeszedł w posiadanie komornika, ich postępowanie nie wyczerpało znamion czynu zart. 300 § 2 kk(lub zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 300 § 2 kk), albowiem przepis ten wyraźnie stanowi, iż czynności opisane w nim muszą dotyczyć mienia dłużnika. Skoro więc auto należało doJ. K. (2), której wierzycielem nie byłA. S., to ukrywanie go (usunięcie) nie stanowiło działania na jego szkodę i nie wypełniało znamion jakiegokolwiek czynu zabronionego. Ustalenie, że samochód ten stanowi własnośćJ. K. (2)Sąd Rejonowy oparł na analizie wyjaśnień oskarżonegoJ. K. (1), zeznańB. D.oraz dokumentów: kopii faktury i kopii kart z ewidencji środków trwałych i ewidencji dla celów opodatkowania podatkiem VAT, a także kopii umowy o ustanowieniu rozdzielności majątkowej.
Przeciwko temu ustaleniu przedstawił argumenty w swojej apelacji prokurator. Część z nich nie może być uznana za zasadne. Przede wszystkim Sąd Rejonowy bardzo szczegółowo rozważał wzajemne powiązania wskazanych wyżej dowodów, wyprowadzając na tej podstawie logiczny wniosek co do prawdomównościB. D.oraz autentyczności (braku śladów przerabiania lub podrabiania) dokumentów. Przeciwko tej ocenie oskarżyciel publiczny podniósł domniemania i przypuszczenia, jak np. możliwość "manipulowania" przezB. D.danymi wpisanymi w kartę ewidencji środków trwałych i dla celów opodatkowania podatkiem VAT, sugestia, że istniały podstawy do korekty deklaracji za grudzień 2012 r., wreszcie to, iż prowadzenie księgowości przezB. D.mogło "zawierać nieprawidłowości". Wszystkie te twierdzenia prokuratora są nieprzekonujące i zupełnie dowolne. Wnioski te nie wynikają z dowodów przeprowadzonych na rozprawie. Wbrew zarzutowi apelacyjnemu Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że w dacie widniejącej na fakturze oraz wynikającej z dokumentów księgowych miała miejsce czynność obrazowana przez te dokumenty. Ocena ta nie nasuwa zastrzeżeń, jest przekonująca i logiczna. To jednak nie oznacza, że prawidłowe są również poczynione przez Sąd I instancji ustalenia dotyczące okoliczności decydujących o odpowiedzialności karnej oskarżonegoJ. K. (1)(i w konsekwencjiP. C.), a zwłaszcza tego, że nastąpiło prawne przeniesienie własności pojazdu markiV. (...)na rzeczJ. K. (2). Wątpliwości w tym względzie wzbudzają czynności i zachowanie sięJ. K. (1), które nie zostało z należytą starannością wyjaśnione i ocenione przez Sąd I instancji.
Zasadnie bowiem oskarżyciel publiczny podniósł, że to właśnieJ. K. (1), pomimo zawarcia umowy kupna sprzedaży samochoduV., użytkował go w prowadzonej działalności. Sposób jego postępowania z tym samochodem był tego rodzaju, że w ocenieP. C.współoskarżony cały czas pozostawał właścicielem pojazdu. Wątpliwości budzi też to, że po zawarciu umowy samochód nie został przerejestrowany naJ. K. (2), a sam oskarżony zamontował w nim tablice rejestracyjne z innego pojazdu. Wprawdzie prokurator z tych wątpliwości dowolnie wnioskował, żeJ. K. (1)na dzień zdarzenia de facto był właścicielem samochodu, jednak wymagały one gruntownego zbadania i ostrożnej oceny wszystkich okoliczności, które mogły rzutować na ocenę sytuacji prawnej przedmiotowego pojazdu.
Sąd Rejonowy poprzestał na stwierdzeniu, że skoro istniejące dowody, w tym dokumenty, potwierdzające, że w grudniu 2012 r. doszło do zawarcia umowy kupna sprzedaży samochodu, to tym samymJ. K. (1)przestał być właścicielem samochodu. Nie podjął jednak żadnych czynności sprawdzających rzeczywistą sytuację prawną samochodu, zaś w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przeprowadził w tym zakresie jakiejkolwiek analizy uwzględniającej przepisy cywilne dotyczące ważności umów i oświadczeń woli. Tymczasem należy mieć na uwadze to, że jeżeli akt zbycia zasadzający się na określonej czynności jest bezwzględnie nieważny, to przecież zbycie nie dochodzi do skutku, a prawo będące jego przedmiotem pozostaje w majątku zbywającego. W tym zakresie należy przywołaćart. 58 § 1 i 2 kc, zgodnie z którymi nieważne są czynności prawne sprzeczne z ustawą lub mające na celu obejście ustawy oraz czynności prawne sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z utrwalonym poglądem Sądu Najwyższego nieważna jest czynność prawna podjęta w celu przestępczym. Od stron czynności prawnej oczekuje się, że będą postępować uczciwie, lojalnie i zgodnie z celami, do jakich prowadzą składane przez nie oświadczenia woli. Dlatego też te same argumenty, które przemawiają za uwzględnieniem celu czynności prawnej sprzecznej z ustawą (art. 58 § 1 kc) przemawiają także na rzecz negatywnej oceny czynności prawnej ze względu na jej cel sprzeczny z zasadami współżycia społecznego na podstawieart. 58 § 2 kc(por.wyrok Sadu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 27.04.2016 r., I ACa 1080/15; takżewyrok Sądu Najwyższego z dnia 23.02.2006 r., II SCK 101/05). Wreszcie przypomnieć należy, że zgodnie zart. 83 kcnieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie dla pozoru, a zatem gdy z góry powziętym zamiarem stron brak jest woli wywołania skutków prawnych, przy jednoczesnej chęci wprowadzenia innych osób w błąd co do rzekomego dokonania określonej czynności prawnej.
Tych okoliczności Sąd Rejonowy zupełnie nie rozważał, nie prowadził w tym zakresie postępowania dowodowego, mimo że - w ocenie Sądu Okręgowego - szereg okoliczności zdaje sie wskazywać na to, że czynność prawna z grudnia 2012 r. może się okazać nieważna. Wątpliwości w tym względzie wzbudzały wyżej przytoczone argumenty podnoszone w apelacji prokuratora, ale również cały szereg innych niewyjaśnionych okoliczności:
1) Zawarcie umowy sprzedaży samochoduV. (...)z żonąJ. K. (2), która przecież nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej i z żadnego dowodu nie wynika, by kiedykolwiek użytkowała ten samochód. W czasie zawarcia umowy była prawdopodobnie w ciąży, więc nie sposób wyjaśnić, jaką mogła mieć ona motywację w nabyciu samochodu, zresztą i poprzednie jej zatrudnienie (według wyjaśnień oskarżonego pracowała w sądzie) nie mogło mieć jakiegokolwiek związku z zakupem pojazdu, który miał być wykorzystywany w działalności gospodarczej jej męża. Nie zostało również wyjaśnione, w jaki sposób dokonana została zapłata, skąd pochodziły pieniądze, czy strony postępowania posiadają jakiekolwiek dokumenty potwierdzające ich przekazanie w wykonaniu umowy kupna sprzedaży.
2) Prowadzone były w latach poprzednich postępowania egzekucyjne przeciwkoJ. K. (1), które mogły prowadzić go do przekazywania formalnie posiadanego majątku na rzecz innych osób. Z protokołu czynności egzekucyjnej odebrania pojazdu – zmiany dozorcy z dnia 7 października 2014 r. (k.322) wynika oświadczenie oskarżonego, że nie posiada żadnego majątku, a majątek, który posiadał został zlicytowany przez Urząd Skarbowy wJ.. W tej sytuacji nie można wykluczyć obecnie, że sprzedaż samochodu w grudniu 2012 r. nie miała związku z wcześniejszymi postępowaniami komorniczymi, że nie była czynnością pozorną mającą na celu ukrycie majątku przed wierzycielami.
3) Zbieżność w czasie umowy o rozdzielności majątkowej i sprzedaży samochodu.
4) Niewyjaśniony związek zamiaru zakończenia działalności gospodarczej, zbycia samochodu i ciążyJ. K. (2), o którym wyjaśniał sam oskarżony.
Mając te wszystkie okoliczności na uwadze, przy jednoczesnym zważeniu sposobu wykorzystywania pojazdu przezJ. K. (1), powinien Sąd Rejonowy w tym zakresie przeprowadzić staranne i pełne postępowanie w celu kategorycznego ustalenia, czy umowa zbycia pojazdu nie była sprzeczna z ustawą, nie miała na celu jej obejścia, czy nie była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, wreszcie czy oświadczenia woli składane w tym względzie przez strony nie były pozorne. Jest przecież oczywiste, że w razie nieważności umowy nie doszłoby do przeniesienia własności samochodu naJ. K. (2)i tym samym nadal jego właścicielem byłbyJ. K. (1), a odmienne ustalenia Sadu I instancji byłyby wówczas błędne. Czynienie w tym zakresie ustaleń będzie wymagało nie tylko dokładnego przesłuchania oskarżonego i świadków (w tymJ. K. (2),B. D., ewentualnie innych współpracowników oskarżonego) w kierunku wskazywanym przez Sąd, ale również ustalenie, czy rzeczywiście w 2012 r. były prowadzone przeciwkoJ. K. (1)postępowania egzekucyjne, jakie i ile, czy mogły mieć one związek z zawarciem umowy sprzedaży samochodu, a zatem czy już wtedy np. nie doszło do naruszenia przez oskarżonego przepisów prawa skutkujących nieważnością umowy. Jest oczywiste, że tamten czyn nie może być przedmiotem niniejszego postępowania karnego, jednak jego skutek w postaci nieważności umowy lub oświadczenia woli miałby bezpośrednie znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Podważałby jednoznacznie ustalenie Sądu I instancji, żeJ. K. (1)nie był właścicielem samochodu markiV. (...), a przecież właśnie taki wniosek tego Sądu legł u podstaw wydania wyroku uniewinniającego.
Przy ocenie zarzutu apelacji prokuratora należy też mieć na uwadze zawężenie przez Sąd Rejonowy znamion występku zart. 300 § 2 kk. Jak już wyżej wskazano Sąd ten stwierdził, że czynności opisane w tym przepisie muszą dotyczyć mienia dłużnika. Tymczasem ustawodawca posłużył się pojęciem szerszym niż mienie – „majątek”. Przez termin ten należy rozumieć ogół praw majątkowych przysługujących określonemu podmiotowi, przy czym wart. 300 kkpojęcie to jest zawężone do aktywów (pomija pasywa). Składniki majątku to wszystkie poszczególne prawa majątkowe, które mu przysługują, w szczególnościprawa rzeczowe, wierzytelności,prawa spadkowe, prawa na dobrach niematerialnych, jeżeli mają charakter majątkowy, ale również – i to ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie – posiadanie jako stan faktyczny, z którego wynikają skutki prawne o charakterze majątkowym (zob.A. Zoll (red), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wydanie IV, WK 2016;A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, wydanie V, LEX 2010). Z przepisów prawa procesowego cywilnego wynika przecież, że komornik zajmujący rzeczy będące we władaniu dłużnika, nie może badać stosunku prawnego dłużnika do tych przedmiotów (art. 845 § 2 kpk), a zatem może to niejednokrotnie prowadzić do zajęcia przedmiotów, do których dłużnikowi nie przysługuje żadne prawo i z takich przedmiotów wierzyciel może być zaspokojony (np. w razie niewytoczenia skutecznego powództwa przeciwegzekucyjnego).
Okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, żeJ. K. (1)był co najmniej samoistnym posiadaczem przedmiotowego pojazdu markiV. (...). Wynika to ze sposobu użytkowania go, podejmowania w stosunku do niego decyzji o usunięciu, ukryciu, odjeździe z miejsca czynności egzekucyjnych, ale również z wyjaśnieńP. C., który postrzegał współoskarżonego jako właściciela, wykonywał jego polecenia dotyczące pojazdu. Także w tym zakresie Sąd Rejonowy nie przeprowadził prawidłowego postępowania i nie poczynił wszechstronnych ustaleń, które mogłyby prowadzić do kategorycznych wniosków w zakresie odpowiedzialności karnejJ. K. (1)(a w konsekwencji takżeP. C.).
Zarzut oskarżyciela publicznego jest również zasadny w zakresie, w jakim kwestionuje ustalenie Sądu, iż(...)znajdujące się na samochodzie nie były zajęte ani zagrożone zajęciem, a tym samym ich zabranie z miejsca czynności egzekucyjnych nie mogło stanowić wypełnienia znamion występku zart. 300 § 2 kk. Czyniąc takie ustalenie, Sąd odwołał się do treści wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego (k.81) oraz zeznań komornika sądowego, iż zezwoliłby na rozładowanie(...), gdyby oskarżony zwrócił się do niego z taką prośbą. Konstatacją takiego ustalenia Sądu był wniosek, że komornik nie interesował się tymi rzeczami, nie zamierzał ich zajmować ani sprzedawać, a tym samym dysponując tymi(...)oskarżeni nie utrudniali dochodzenia należności. Ta ocena jest jednak dowolna i nie uwzględnia wszystkich okoliczności czynu, jak również pomija treśćart. 300 § 2 kk.
Należy w szczególności podkreślić, że przepis ten dotyczy składników majątku zajętych, ale również zagrożonych zajęciem. Nie budzi wątpliwości, że(...)nie zostały zajęte w postępowaniu komorniczym. Sąd Rejonowy dowolnie jednak przyjął, że nie były również zagrożone zajęciem. Składniki majątku są zagrożone zajęciem, jeśli istnieje konkretne, realne niebezpieczeństwo ich zajęcia, a więc takie niebezpieczeństwo, z którym należy się liczyć. Warunkiem karalności jest przy tym istnienie roszczenia wierzyciela oraz świadomość sprawy, że wierzyciel przystąpił lub ma poważny zamiar przystąpić do egzekucji tego roszczenia.J. K. (1)nie tylko miał świadomość istnienia roszczenia przeciwko niemu ze stronyA. S., ale również doskonale zdawał sobie sprawę, że zostało wszczęte przeciwko niemu postepowanie egzekucyjne. Wierzyciel nie wskazał wprawdzie w swoim wniosku egzekucyjnym jako ruchomości, do których miało być skierowana egzekucja, przedmiotowych(...)jednak nie można zgodzić się z Sądem Rejonowym, że to przesadzało, iż w dalszym toku postępowaniap. (...)nie mogły być przedmiotem egzekucji, a zatem nie były zagrożone zajęciem. Jest przecież oczywiste, że wierzyciel miał interes w rozszerzeniu egzekucji na inne przedmioty i prawa, których mógł nie znać w chwili składania wniosku egzekucyjnego, a z których mógł uzyskać ostatecznie zaspokojenie swojego roszczenia.A. S., który nie był obecny na miejscu czynności w dniu 7 października 2014 r., nie znał stanu majątku swojego dłużnika, w szczególności nie wiedział o przedmiotowych(...). Jest jednak prawdopodobne, że mając taką wiedze, rozszerzyłby swój wniosek egzekucyjny. Wprawdzie zbyt daleko idący jest wniosek prokuratora zawarty w uzasadnieniu apelacji, że prokurator niewątpliwie zająłby składniki majątku w postaci przedmiotowychp. (...)jednak nie można kategorycznie wykluczyć, że taka czynność egzekucyjna zaistniałaby. Jest to co najmniej prawdopodobne, zważywszy w szczególności na treść protokołu odebrania rzeczy i zmiany dozorcy z dnia 7 października 2014 r. Protokół ten został podpisany przez osoby uczestniczące w czynności, w tym przez oskarżonego. Wynika z niego, że dłużnikJ. K. (1)został wezwany w trybieart. 801 kpcdo wskazania składników majątku i na to wezwanie oświadczył, że nie posiada żadnego majątku, albowiem został on zajęty i zlicytowany przez Urząd Skarbowy wJ.. Z zapisu tego wynika, że oskarżony nie ujawnił swojego prawa własnościp. (...)znajdujących się na samochodzie. Co więcej w trybie procesowym zaprzeczył posiadaniu jakiegokolwiek majątku, do którego mogłaby zostać skierowana egzekucja. Z wezwania go przez komornika w trybieart. 801 kpcwynika przy tym, żeR. W.nie trzymał się ściśle tego zakresu postępowania egzekucyjnego, jak został określony we wniosku egzekucyjnym. Zamierzał poszukiwać innego majątku. W tej sytuacji ustalenie przez Sąd Rejonowy, żep. (...)nie były zagrożone zajęciem jest co najmniej przedwczesne, a w każdym razie nie zostało należycie wyjaśnione w toku czynności dowodowych. Treść protokołu czynności z dnia 7 października 2014 r. nie była przedmiotem jakiejkolwiek analizy Sądu Rejonowego, nie były na tę okoliczność przesłuchane osoby uczestniczące w tej czynności lub wierzycielA. S..
Zważywszy na wskazane wyżej uchybienia, które doprowadziły do zdecydowanie przedwczesnego uniewinnienia oskarżonych od popełnienia zarzuconych im czynów, Sąd Okręgowy za konieczne uznał uchylenie zaskarżonego wyroku wobecJ. K. (1)iP. C.w tej części. Wady przeprowadzonego postępowania oraz dowolna ocena niektórych dowodów, mogły mieć wpływ na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych. W postępowaniu odwoławczym nie sposób aktualnie przesądzić, czy zaskarżony wyrok jest wyrokiem słusznym. Musiał on zostać uchylony a sprawa raz jeszcze winna być przedmiotem rozpoznania w toku postępowania w pierwszej instancji.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze będzie musiał przeprowadzić postępowanie w całości z uwzględnieniem powyższych wskazań i zgodnie z nimi uzupełnić materiał dowodowy. Niezbędne jest w szczególności poczynienie kategorycznych ustaleń w zakresie zawarcia umowy kupna sprzedaży samochodu przezJ. K. (1)i jego żonę i dokonanie oceny ważności i skuteczności tej czynności. Sąd musi również wyjaśnić po przeprowadzeniu dowodów osobowych (i ewentualnie dokumentów), czy rzeczywiście(...)nie były zagrożone zajęciem i komornik nie skierowałby do nich egzekucji, gdyby ich własność ujawnił przed nimJ. K. (1).
W celu poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie niezbędne jest ponowne przesłuchanie oskarżonych, komornika sadowego, wierzyciela oraz innych świadków obecnych na miejscu zdarzenia 7 października 2014 r., ale również wyjaśnienie okoliczności towarzyszących sprzedaży samochodu w grudniu 2012 r. W razie potrzeby Sąd powinien przeprowadzić stosowne konfrontacje, ewentualnie inne dowody, które uzna za konieczne. Niezbędne będzie przy tym sięgnięcie do akt ewentualnych postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwkoJ. K. (1), czy to o charakterze cywilnym, czy też administracyjnym (prowadzonych przez Urząd Skarbowy wJ.) we wskazanym okresie. W toku prowadzonych czynności będzie możliwe poszukiwanie innych dowodów mogących mieć znaczenie w sprawie.
Przeprowadzone dowody Sąd winien szczegółowo przeanalizować, ocenić i na tej podstawie dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych. Na tej podstawie będzie mógł ocenić, czy i jakie przestępstwa można przypisać oskarżonym, przy czym winien uwzględnić powyższe rozważania dotyczące pojęcia „majątku” i wchodzącego w jego skład posiadania. Sąd I instancji winien również mieć na uwadze, że przedmiotem ochrony czynu zabronionego zart. 300 § 1 kki§ 2 kknie jest sam majątek dłużnika, ale przede wszystkim jego zachowanie skierowane na naruszenie uprawnień wierzyciela. W razie potrzeby Sąd wymierzy stosowną karę, kierując się dyrektywami określonymi wart. 53 § 1 kk, swoje stanowisko przedstawi w wydanym wyroku prawidłowo uzasadnionym zgodnie z wymogamiart. 424 kpk.
Postępowanie karne w sprawie czynu na szkodęR. W.zakończyło się, dlatego należało rozstrzygnąć w tym zakresie o kosztach procesu.
Na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 634 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonegoJ. K. (1)na rzecz oskarżyciela posiłkowegoR. W.kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Wysokość tej kwoty sąd ustalił na podstawieart. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturzew zw. z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Sąd na podstawieart. 636 § 1 k.p.k.Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 200 złotych wymierzoną na podstawieart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych.