Sąd Rejonowy w Gdyni
VI Wydział Gospodarczy
Sygnatura akt: VI GC 534/15
Data wyroku: 2017-02-13 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Sędziowie: SSR Justyna Supińska
Słowa kluczowe: Umowa komisu
Podstawa prawna: art. 765 k.c.

Sygn. akt VI GC 534/15

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 10 października 2014 roku złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powodowieE. G.iR. F.domagali się zasądzenia solidarnie na ich rzecz od pozwanegoI. G.kwoty 6 870 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi za okres od dnia 22 września 2012 roku do dnia zapłaty, a także kosztów postępowania.
W uzasadnieniu powodowie wskazali, iż w dniu 17 maja 2010 roku na podstawie dowodu wydania zewnętrznego towaru oddali pozwanemuI. G.w ekspozycję towar w postaci dwóch sof skórzanych. Choć meble te zostały przez pozwanego sprzedane, pozwany nie przekazał im kwoty 6 870 złotych tytułem rozliczenia.
Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 28 października 2014 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1477058/14 referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie od powyższego nakazu zapłaty pozwanyI. G.wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, że nie sprzedał przedmiotowych mebli, lecz zostały one zabrane przez pracowników powodów, jednakże z uwagi na stałą współpracę stron, nie zostały sporządzone dokumenty pokwitowania przekazania im tych mebli.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
E. G.iR. F.pozostawali zI. G.w stałych stosunkach handlowych. Przekazywali oniI. G., prowadzącemu salony meblowe wG.i wG.meble typuC.w komis. Po dokonaniu sprzedaży mebla,I. G.wystawiał im fakturę VAT na kwotę umówioną przez strony. Gdy przez dłuższy czas jakiś mebel nie znajdował nabywcy,R. F.odbierał go z magazynu sklepowego.
zeznania pozwanegoI. G.– protokół skrócony rozprawy z dnia 18 listopada 2015 roku – k. 105-107 akt (zapis cyfrowy 00:08:57-00:33:10), zeznania powódkiE. G.– k. 135-136 akt, zeznania powodaR. F.– k. 136 akt
Dnia 17 maja 2010 rokuR. F.przekazałI. G.m. in. sofęB.(antyk złoto) umawiając się na kwotę 3 520 zlotych oraz szezlong (daybed, skóra czerwona) umawiając się na kwotę 3 350 zlotych.I. G.pokwitował przekazanie mu tychże mebli.
wydanie materiału na zewnątrz – k. 52-53 akt, zeznania pozwanegoI. G.– protokół skrócony rozprawy z dnia 18 listopada 2015 roku – k. 105-107 akt (zapis cyfrowy 00:08:57-00:33:10), zeznania powódkiE. G.– k. 135-136 akt, zeznania powodaR. F.– k. 136 akt
R. F.odebrał osobiście z salonu wG.M.szezlong w kolorze czerwonym. W związku z tym, że odbyło się to już po godzinach pracy salonu meblowego, nie zostało sporządzone żadne pokwitowanie odebrania tego mebla.
korespondencja e-mail – k. 66, 67 akt, zeznania pozwanegoI. G.– protokół skrócony rozprawy z dnia 18 listopada 2015 roku – k. 105-107 akt (zapis cyfrowy 00:08:57-00:33:10)
W związku z zaprzestaniem działalności związanej z przedstawicielstwem meblimarki C.,R. F.zwrócił się doI. G.o zwrot przekazanych mu mebli albo pieniędzy za nie według ustalonych cen zakupu podając, iż proponuje za sofę dwuosobowąB.w kolorze czarnym kwotę 1 800 złotych brutto, za sofę dwuosobowąB.w kolorze złotym kwotę 1 900 złotych brutto, za pufO.(skrzynia) kwotę 900 złotych brutto, za fotelN.biały z kamieniami kwotę 2 000 złotych brutto oraz za fotel Senator kwotę 900 złotych brutto.
I. G.nie zdecydował się na kupno powyższych mebli i poinformowałR. F.o konieczności ich odebrania wskazując, iż na stanie posiada: ławęL.brązową, sofę dwuosobową czarną, skrzynięO., sofę dwuosobową antyk złoto, fotelN.białyS..
korespondencja e-mail – k. 65-67 akt
W dniu 07 października 2013 rokuE. G.nawiązując do przeprowadzonej wcześniej rozmowy telefonicznej wskazałaI. G.numer rachunku bankowego, na który miał on wpłacić należność za sofę dwuosobową w kolorze antykowanego złota. Pomimo ponagleń z jej strony, należność nie została uiszczona.
korespondencja e-mail – k. 68, 69, 70 akt
Pismem z datą w nagłówku „dnia 25 listopada 2013 roku”E. G.iR. F.wezwaliI. G.do zapłaty należności za sofę dwuosobowąB.(w kolorze antykowane złoto) oraz leżankę dzienną – szezlong (w kolorze czerwonym).
przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z dowodem nadania i odbioru – k. 54-55 akt

Sąd zważył, co następuje:
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych, nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron. Ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd oparł się także na twierdzeniach pozwanegoI. G.uznając je za wiarygodne w zakresie, w jakim pozwany wskazywał na okoliczności związane z odebraniem szezlonga w kolorze czerwonym przez powoda i przyczyn nie sporządzenia na tę okoliczność żadnej dokumentacji – jak wskazywał bowiem pozwany powódR. F.odebrał sporny mebel ze sklepu prowadzonego wG.M., gdzie nie było możliwości wystawiania dokumentu wydania zewnętrznego tym bardziej, że odbiór tego mebla odbywał się po godzinach pracy salonu, inne zaś pokwitowanie nie zostało sporządzone, gdyż strony pozostawały ze sobą w stałej współpracy, ufały sobie, a nadto powód odbierał ów mebel już po godzinach pracy pozwanego. Powyższe znajduje potwierdzenie w korespondencji elektronicznej prowadzonej przez strony, którą Sąd uznał za w pełni wiarygodną, jako, że powstała ona jeszcze przed procesem, a zatem nie na jego potrzeby. W tym zakresie Sąd odmówił wiarygodności twierdzeniom powodaR. F., uznając je za sprzeczne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego w świetle przedstawionej korespondencji elektronicznej. Jak bowiem wynikało z jej treści (wiadomość e-mail z dnia 04 października 2012 roku, godzina 11:23, k. 66 akt) powódR. F.zwracał się do pozwanego o potwierdzenie odbioru przez niego tego mebla (czerwonego szezlonga) i po uzyskaniu odpowiedzi, iż odebrał go osobiście i nie ma na tę okoliczność żadnego dokumentu, początkowo mając wątpliwości w tym przedmiocie, po ponownym potwierdzeniu powyższych okoliczności przez pracownika pozwanego, powód ostatecznie stwierdził „szkoda, że zaistniała taka sytuacja, gdyż nigdy się już nie dowiemy, jak było naprawdę. Zostawmy tego szezlonga(…)” (wiadomość e-mail z dnia 04 października 2012 roku, godzina 15:52, k. 67 akt). W ocenie Sądu w sytuacji, gdyby powód nie odebrał tego mebla od pozwanego, to z pewnością tak szybko i bez swoistego postępowania wyjaśniającego nie pogodziłby się z brakiem tego mebla. Każdy bowiem racjonalny człowiek podjąłby czynności zmierzające do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii. Tymczasem powód po uzyskaniu powyższych informacji od pozwanego, odstąpił od swojego pierwotnego żądania i co więcej nie ponowił tematu tego mebla aż do pisma z datą w nagłówku „dnia 25 listopada 2013 roku” (k. 54 akt). Nadto, jak wynikało z treści jego zeznań, odbierał on wiele rzeczy od pozwanego, co w stoi w sprzeczności z jego wcześniejszymi twierdzeniami, że nie odbierał osobiście mebli od pozwanego. W ocenie Sądu, dowodem nie zwrócenia spornych mebli przez pozwanego nie może być wreszcie dokument wydania zewnętrznego sporządzony przez powoda i podpisany przez pozwanego, w którym powód notował osobiście również datę odbioru mebli. Jako dokument prywatny nie korzysta on z domniemania prawdziwości twierdzeń w nim zawartych i stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła zawarte tam oświadczenie.
Odnosząc się do zeznań powódkiE. G., to Sąd oparł się na nich jedynie w zakresie, w jakim powódka potwierdziła fakt współpracy między stronami oraz oddanie spornych mebli pozwanemu w komis w 2010 roku. W pozostałym zakresie Sąd uznał je za niewiarygodne, pozostawały one bowiem w sprzeczności z pozostałymi dowodami, w tym twierdzeniami powoda (odnośnie odbierania mebli od pozwanego, powódka wskazywała, że nigdy osobiście powodowie nie odbierali żadnych mebli od pozwanego, podczas gdy powódR. F.wyraźnie wskazał, że „ja tam wcześniej jak mama miała firmę odbierałem wiele rzeczy od niego”), jak również były wewnętrznie sprzeczne, zwłaszcza w zakresie, w jakim powódka twierdziła, że pozwany sprzedał sporne meble i, że były to jedyne meble, które sprzedał, by następnie wskazać, że „on nam wcześniej sprzedał jakieś rzeczy i się rozliczył”.
Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 roku Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkaA. A., albowiem pozwany w wyznaczonym terminie nie wskazał adresu zamieszkania tego świadka.
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.
W niniejszej sprawie powodowieE. G.iR. F.domagając się zasądzenia na ich rzecz od pozwanegoI. G.kwoty 6 870 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi za okres od dnia 22 września 2012 roku do dnia zapłaty, swoje roszczenie wywodzili z faktu przekazania pozwanemu mebli w postaci sofyB.(w kolorze antykowane złoto) oraz szezlonga (w kolorze czerwonym) oraz okoliczności nie zwrócenia tych mebli powodom lub nie uiszczenia im za nie umówionej przez strony ceny. Podstawę normatywną roszczenie powodów znajdowało zatem w treściart. 765 k.c., zgodnie z którym przez umowę komisu przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że strony łączyła przedmiotowa umowa, na mocy której powodowie oddali pozwanemu meble m. in. sofęB.w kolorze antykowanego złota oraz szezlong w kolorze czerwonym celem ich prezentowania w salonach meblowych należących do pozwanego i ich sprzedaży, jak również, że powodowie przekazali w 2010 roku pozwanemuI. G.sporne meble i nie otrzymali za nie ustalonej z pozwanym ceny (kwoty 3 520 zlotych za sofęB.oraz kwoty 3 350 zlotych szezlong). Kwestią sporną, a zatem wymagającą rozstrzygnięcia było ustalenia, czy meble te zostały przez pozwanego sprzedane (co aktualizowałoby obowiązek zapłaty), czy też w związku z zakończeniem działalności przez powoda, zostały powodom zwrócone.
Stosownie do treściart. 6 k.c.ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku w sprawie o sygn. akt II PR 313/69 (OSNC 1970, nr 9, poz. 147) na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82, Lex nr 8416).
Odnosząc się do mebla w postaci szezlonga w kolorze czerwonym, to w ocenie Sądu pozwanyI. G.wykazał, iż mebel ten został zabrany przez powodaR. F.. Świadczy o tym uznana za wiarygodną, bo sporządzona jeszcze przed procesem, korespondencja elektroniczna między stronami, z której jednoznacznie wynika, że powód odebrał ten mebel osobiście. Współgra to również z zeznaniami pozwanego i samego powoda, który potwierdził, że wiele rzeczy odbierał osobiście od pozwanego. I nie powielając argumentacji przytoczonej w powyższej części uzasadnienia, za irracjonalne i sprzeczne z logiką Sąd uznał działanie powoda, który będąc przekonanym, że mebla tego nie odebrał, nie domagał się żadnych wyjaśnień, poprzestając na twierdzeniach pracownika pozwanego odnośnie okoliczności odbioru tego mebla i nie ponawiając swojego żądania (jak wynika bowiem z przedłożonych do sprawy dokumentów, żądnie zwrotu ceny za ten mebel pojawiło się dopiero ponownie po ponad roku, w piśmie z listopada 2013 roku). Nadto, z korespondencji mailowej wynika, iż w październiku 2012 roku przed zakończeniem współpracy stron, sporządzona została przez pozwanego lista mebli znajdujących się u niego i nie został tam wskazany szezlong, czemu powód nie oponował, również mebel ten nie został wymieniony przez powoda wśród mebli, co do których proponował pozwanemu ich zakup. Jednocześnie zważyć należy, że powodowie nie przedłożyli żadnych dokumentów na okoliczność owej „inwentury” prowadzonej przez urząd skarbowy, w czasie której to kontroli miało okazać się, że powodowie nie odebrali przedmiotowych mebli. W ocenie Sądu, dowodem nie zwrócenia spornych mebli przez pozwanego nie może być wreszcie dokument wydania zewnętrznego sporządzony przez powoda i podpisany przez pozwanego, w którym powód notował osobiście również datę odbioru mebli, co jednakże nie było już podpisywane przez pozwanego. Jako dokument prywatny nie korzysta on z domniemania prawdziwości twierdzeń w nim zawartych i stanowi wyłącznie dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła zawarte tam oświadczenie.
Odnosząc się zaś do drugiego ze spornych mebli – dwuosobowej sofyB.w kolorze antykowanego złota, to w ocenie Sądu, nie było wątpliwości, iż mebel ten został pozwanemuI. G.przekazany. Jednocześnie, pozwany, wbrew rozkładowi ciężaru dowodu, nie wykazał, ażby mebel ten został zwrócony powodom albo, żeby zapłacił on im za niego ustaloną przez strony cenę. Nie było też wątpliwości, iż mebel ten znajdował się w okresie, gdy strony kończyły ze sobą współpracę, w posiadaniu pozwanego, co wynika z korespondencji mailowej między stronami. Pozwany zaś nie przedłożył żadnego dowodu na to, że po zakończeniu współpracy, mebel ten został wraz z pozostałymi meblami, zwrócony powodom. Okoliczność ta obciąża zaś pozwanego, który prowadząc działalność gospodarczą powinien wykazać się szczególną starannością w tym zakresie. Jednocześnie Sąd miał również na uwadze korespondencję mailową kierowaną przez powódkęE. G.do pozwanego w 2013 roku, z której wynikało, że strony odnośnie tego mebla – sofyB.w kolorze antykowanego złota, prowadziły rozmowy, których rezultatem miała być zapłata przez pozwanego uzgodnionej ceny na rachunek bankowy powódki, co bezsprzecznie nie nastąpiło.
Mając na uwadze rozkład ciężaru dowodu i powyższe rozważania, Sąd uznał za zasadne żądanie powodów w zakresie ceny za sofęB.w kolorze antykowanego złota w kwocie 3 520 złotych (pozwany nie wykazał bowiem jakimkolwiek dowodem, ażeby sofa ta została zwrócona), stąd też na podstawieart. 765 k.c.w punkcie I wyroku zasądził od pozwanegoI. G.solidarnie na rzecz powodówR. F.iE. G.kwotę 3 520 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 22 września 2012 roku do dnia zapłaty. Uznając zaś dalej idące (w zakresie ceny za szezlong w kolorze czerwonym w kwocie 3 350 złotych) powództwo za niezasadne (uznając, iż powódR. F.odebrał ten mebel), na podstawie powyższego przepisu stosowanego acontrarioSąd w punkcie II wyroku powództwo w tym zakresie oddalił.
O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów na podstawieart. 100 k.p.c., zgodnie z którą to zasadą każda ze stron powinna ponieść koszty procesu w takim stopniu, w jakim przegrała sprawę.
W niniejszej sprawie powodowie wygrali sprawę w 51,23% (zasądzona kwota stanowi 51,23% kwoty dochodzonej pozwem). Natomiast pozwany wygrał sprawę w 48,77%, tj. w zakresie, w jakim Sąd oddalił przedmiotowe skierowane przeciwko niemu powództwo. W świetle powyższego, powodom należy się zwrot w 51,23% poniesionych przez nich kosztów, zaś pozwanemu należy się zwrot poniesionych przez niego kosztów w 48,77%.
Koszty procesu poniesione przez powodów wyniosły 1 303 złotych (86 złotych – opłata od pozwu, 1 200 złotych – koszty zastępstwa procesowego, 17 złotych – opłata skarbowa od pełnomocnictwa), zaś koszty procesu poniesione przez pozwanego wyniosły kwotę 0 złotych. Powodom zatem należy się kwota 667,53 złotych tytułem zwrotu w 51,23% poniesionych przez nich kosztów, którą to kwotę Sąd zasądził w punkcie III wyroku, stosując powyższą zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

3
(...)

SSR Justyna Supińska
Gdynia, dnia 13 lutego 2017 roku