Sąd Rejonowy w Goleniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 128/15
Data wyroku: 2017-04-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE
Sędziowie: Władysława Motak, Tomasz Karwacki, Marzanna Kucharczyk

Sygn. akt IV Ka 1982/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 kwietnia 2017r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczym
w składzie:

Przewodnicząca:

SSO Władysława Motak

Sędziowie:

SO Tomasz Karwacki (ref.)
del. SR Marzanna Kucharczyk

Protokolant:

st. sekr. sądowy Daria Kozłowska

przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Katarzyny Okomskiej-Misiuny
po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017r.
sprawyT. S.
oskarżonego zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie
z dnia 25 października 2016r.   sygn. II K 128/15

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze i wymierza mu 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych opłaty za to postępowanie.

del. SSR Marzanna Kucharczyk  SSO Władysława Motak  SSO Tomasz Karwacki
Sygn. akt IV Ka 1982/16

(...)
T. S.został oskarżony o to, że:
w okresie od 3 września 2012 r. do 31 sierpnia 2013 r. wN.działając z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc zatrudniony jako nauczyciel w(...)wN., wyzyskał błąd dyrektora ww. szkoły co do niepodejmowania zatrudnienia, a wynikający z uprzednio podjętych przez niego starań o udzielnie urlopu dla poratowania zdrowia, którego warunkiem udzielenia było niepodejmowanie przez oskarżonego w okresie tego urlopu pracy zarobkowej w ten sposób, że działając jako pełnomocnik(...)N. S.z siedzibą wN., w dniu 3 września 2012 r. rozpoczął świadczenie pracy zarobkowej na rzecz(...) sp. z o.o.wO., co stanowiło przesłankę do cofnięcia urlopu dla poratowania zdrowia, o czym nie poinformował dyrektora szkoły, czym doprowadził(...)wN.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci wypłaconego i pobranego przez niego wynagrodzenia w okresie przebywania na urlopie dla poratowania zdrowia w łącznej kwocie 33.094,56 zł, czym działał na szkodę(...)wN.,
tj. o popełnienie czynu zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk.
Wyrokiem z dnia 25 października 2016 roku, w sprawie o sygnaturze II K 128/15, Sąd Rejonowy w Goleniowie:

I
uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. czynu zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kki za ten czyn na podstawieart. 286 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk(ustawa Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawieart. 33 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kkwymierzył mu karę 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 20 złotych;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kkiart. 70 § 1 pkt 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk(ustawa Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby;

III
na podstawieart. 45 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kk(ustawa Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 r.) zobowiązał oskarżonego do zwrotu równowartości osiągniętej korzyści majątkowej poprzez zapłatę na rzecz(...)przyul. (...).(...),(...)-(...) N.kwoty 33.094,56 zł;

IV
na podstawieart. 627 kpkw zw.art. 2 ust 1 pkt 3 i art. 3 ust 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od oskarżonego koszty sądowe w całości, w tym wymierzył mu 780 złotych opłaty.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonegoT. S., zarzucając mu:

I
obrazę przepisów prawa materialnegoart. 286 § 1 kkw zw. z art. 73 ust. 7 Karty Nauczyciela, poprzez błędne przyjęcie, iż działanie oskarżonegoT. S.w okresie od 3 września 2012 roku do 31 sierpnia 2013 roku było wykonywaniem pracy zarobkowej w rozumieniu Karty Nauczyciela, a w konsekwencji, że popełnił on oszustwo na szkodę(...)wN., doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, poprzez wypłacenie mu wynagrodzenia w kwocie 33.094,56 złotych,

II
obrazę przepisów postępowania, tj.art. 410 kpkorazart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 kpkiart. 7 kpkstanowiących, że podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, przez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które przemawiały na korzyść oskarżonego; rozstrzygnięcie nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego; oparcie ustaleń na okolicznościach, które nie zostały ujawnione na rozprawie, a także dowolną nie zaś swobodną ocenę dowodów, poprzez uznanie za niewiarygodne zeznań świadkaN. S.oraz wyjaśnień oskarżonegoT. S., podczas gdy w sprawie brak jest dowodów przeciwnych, bądź wykluczających twierdzenia ww. osób,

III
błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, która miała wpływ na jego treść, poprzez uznanie, że:

-T. S.w okresie od 3 września 2012 roku do 31 sierpnia 2013 roku wykonywał pracę zarobkową na rzeczspółki (...) sp. z o.o.wO.i nie poinformował o tym fakcie dyrektora szkoły, w której pracował, a w konsekwencji pobierał nienależne świadczenie w zw. z przebywaniem na urlopie dla poratowania zdrowia, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego takiego wniosku wywieść nie można,
-T. S.pobierał wynagrodzenie w zw. z wykonywaniem pracy na rzeczspółki (...) sp. z o.o.wO.w okresie od 3 września 2012 roku do 31 sierpnia 2013 roku, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż wynagrodzenie z tego tytułu pobierałaN. S.,
- żona oskarżonegoN. S.nie wykonywała osobiście obowiązków wynikających z umowy przedstawicielstwa, a wykonywał je w całości jako jej pełnomocnik oskarżonyT. S., podczas gdy z zebranego materiału dowodowego takich wniosków wyciągnąć nie można.
Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonego wniósł też o wystąpienie do Sądu Okręgowego w Szczecinie Wydział I Cywilny z wnioskiem o udostępnienie akt sprawy toczącej się pod sygnaturą akt I C 927/16 i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci protokołów rozprawy, artykułu ze strony internetowej GminyN.z dnia 24 marca 2016 roku, nagrań audio-wideo zawierających zeznania świadkówP. B.,M. S.,K. K.oraz przesłuchanieT. S.iP. S., na okoliczność dyskredytowania osoby oskarżonego przez BurmistrzaN.i wykorzystywaniu w tym celu podległych mu pracowników.
Nadto obrońca oskarżonegoT. S.sformułował we wniesionym środku odwoławczym wniosek o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów obrony za I i II instancję według norm przepisanych.
W toku postępowania przed Sądem II – ej instancji ustosunkowano się do wniosków dowodowych złożonych przez obrońcę oskarżonegoT. S.jak również ujawniono dane dotyczące osoby oskarżonego zawarte w rejestrze prowadzonym przez Krajowy Rejestr Karny.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna, a tym samym nie mogła doprowadzić do uwzględnienia postulowanych nią wniosków.
Stwierdzić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku wykazała, że stanowisko Sądu Rejonowego, co do sprawstwa i winy oraz kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemuT. S.czynu, jak też w kwestii konsekwencji prawnokarnych, jest prawidłowe. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sądmeritiprawidłowo zebrał katalog dostępnych dowodów, właściwie wykreślił granice postępowania dowodowego i wykazał na tym polu odpowiednią aktywność procesową, a także nie pominął żadnego dowodu przydatnego, choćby tylko potencjalnie, do definitywnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Ocena dokonana przez Sąd I-ej instancji świadczy o kompleksowym podejściu Sądumeritido całokształtu dowodów, spojrzeniu na nie w sposób szeroki, wszechstronny, pozbawiony jakiejkolwiek wybiórczości czy segregacji nie opartej o ustawowe kryteria oceny dowodów. Również poczynione przez Sąd merytoryczny ustalenia faktyczne jawią się jako bezbłędne, przekonywające i solidnie uargumentowane.
Przepisart. 7 kpkstanowi, iż organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż podstawą do czynienia ustaleń faktycznych przez sąd jest uprzednie przeprowadzenie w sposób prawidłowy dowodów, które następnie podlegają ocenom zgodnym z tym o czym powyżej wspomniano. Przez przeprowadzenie w sposób prawidłowy dowodów należy rozumieć to, iż poszczególne dowody zostały przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, a po wtóre, iż zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, pełny.
Oznacza to, iż zarzuty tyczące się oceny prawidłowo zabranych dowodów mogłyby okazać się zasadnymi tylko wtedy, gdyby apelujący wykazał, iż przy ocenie dowodów sąd I - ej instancji dokonując oceny dowodów nie uwzględnił wszystkich dowodów lub dokonał jej w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Argumentacja zawarta w niniejszej apelacji w istocie ograniczyła się do przedstawienia własnej oceny materiału dowodowego, opartej na subiektywnych domniemaniach, poprzez bardzo wybiórcze, wręcz selektywne przywołanie, podporządkowanie tezie, żeT. S.swoim zachowaniem nie wypełnił znamion czynu zabronionego stypizowanego wart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk. Uczyniono to pomimo odwołania się do treściart. 7 kpk, który nakazuje uwzględnienie przy wyrażaniu ocen wszystkich dowodów, i to w całości a nie jedynie ich fragmentów.
Obrońca oskarżonego zarzucił, iż Sąd meriti dokonując oceny materiału dowodowego wszystkie okoliczności przemawiające na korzyśćT. S.odrzucił bądź pominął, a nie dające się usunąć wątpliwości, wbrew ustawie, rozstrzygnął na niekorzyść wymienionego.
Kolejno skarżący wskazał, iż Sąd I - ej instancji niezasadnie uznał wyjaśnienia oskarżonego w zakresie motywów działaniaL. B.za niewiarygodne, podobnie też uczynił przyjmując za wiarygodne zeznaniaM. G.. Powyższe zarzuty zdają się być co najmniej nie trafione. Jak już zostało powyżej wskazane sąd dokonując oceny poszczególnych dowodów czyni to w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Okoliczność, iż w poszczególnych kwestiach mamy do czynienia ze sprzecznymi zeznaniami nie prowadzi od razu do przyjęcia na zasadzieart. 5 § 2 kpk, iż wystąpiły w sprawie nie dające się usunąć wątpliwości.
Okoliczność, iż oskarżony upatrywał w działaniach podejmowanych przezL. B.ingerencji osób trzecich, a właściwie nacisków ze strony BurmistrzaN.przede wszystkim w realiach niniejszej sprawy jest bez znaczenia. Nadto wskazać wypada, iż z zeznańL. B.jasno wynika dlaczego zdecydował się złożyć zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Nie sposób przy tym uznać za zasadnych, niczym nie popartych, subiektywnych odczuć oskarżonego co do tego, że jego rywal polityczny wymusił, czy też przyczynił się do złożenia przezL. B.takowego zawiadomienia. Wymieniony jako dyrektor placówki oświatowej, udzielający oskarżonemu urlopu był wręcz zobligowany do zbadania, czy dochodzące do niego informacje na temat podjęcia zatrudnienia przezT. S.w czasie przebywania przez niego na urlopie dla poratowania zdrowia – są prawdziwe. Nie jest tak jak wskazuje obrońca oskarżonego, że Sąd meriti nie dysponował w tym zakresie żadnymi dowodami. Dowodem na tą okoliczność były bowiem zeznaniaL. B., które sąd ten uznał w całości za wiarygodne, chociażby na tej podstawie, że poparte były dowodami w postaci pism kierowanych dofirmy (...)i do samego oskarżonego. Twierdzenia oskarżonego jakoby to BurmistrzN.naciskał naL. B.ażeby ten wyjaśnił czyT. S.podjął zatrudnienie pozostały niczym nie poparte, a przy tym były bez znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Powyższe odnieść również należy do wskazywanych przez oskarżonego domniemanych motywów złożenia przezM. G.niekorzystnych dlań zeznań. Sąd meriti w tym zakresie szczegółowo i obszernie wskazał, dlaczego takowych zarzutów ze strony obrony nie uwzględnił. Należy zgodzić się w tym zakresie z argumentacja Sądu Rejonowego, co do tego, że po pierwsze zeznania tegoż świadka były spontaniczne i zgodne z zeznaniami chociażbyA. N. (1)(k. 216) iJ. S.(k. 252). Sąd nie miał żadnych powodów ażeby odmówić przyznania waloru wiarygodności zeznaniomM. G.. Nadto wskazał, iż podnoszona przez oskarżonego okoliczność, iż świadek ten miał zostać zwolniony z uwagi na okoliczność, iżN. S.osiągała lepsze wyniki od niego – jest zupełnie nielogiczna z uwagi na stanowiska jakie osoby te miały zajmować w firmie i ich zakres obowiązków. Zatem i w tym wypadku brak było jakichkolwiek wątpliwości co do wiarygodności zeznań tegoż świadka.
Okoliczność, iż zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i zeznania jego żony pozostawały w sprzeczności z zeznaniami większości świadków i Sąd I-ej instancji uznał je m.in. na tej podstawie za niewiarygodne nie może stanowić naruszenia przepisów postępowania podnoszonych przez skarżącego w apelacji. Takowe zapatrywania zdają się być zupełnie nie zrozumiałe. Otóż należy w pełni zaaprobować argumentację Sądu meriti co do tego, żeN. S.zeznawała nie tylko odmiennie niżeli chociażbyA. N. (1),M. G.iJ. S., ale jej zeznania były wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Nie powielając zasadnej argumentacji Sądu meriti, wskazać należy, iż owszem formalnie to ona zawarła umowę zfirmą (...), to na jej dane oraz konto bankowe uiszczane było comiesięczne wynagrodzenie za wykonaną pracę, aczkolwiek clou niniejszej sprawy jest to, że faktycznie stroną tej umowy i jej wykonawcą był oskarżony o czym przekonuje treść dowodów z dokumentów w postaci pełnomocnictwa dlaT. S.(k. 76, 77), wyjątkowa (bo dotycząca tylko jednego przypadku - § 12 ust. 5, k. 72) treść umowy zfirmą (...), czy też wskazanie jako przedstawiciela handlowegoT. S.(k. 11), co nie powinno mieć miejsca zgodnie z treścią umowy (§ 12 ust. 4).
N. S.usiłowała w trakcie postępowania wykazać, iż to ona wykonywała obowiązki wynikające z umowy jaką zawarła. Jednakże powyższe zostało skutecznie zanegowane przez ww. świadków. Otóż zbieżnie wskazywali oni, iż owszem umowa została formalnie zawarta przezN. S., aczkolwiek to oskarżony działał zamiast niej. Grono wysłuchanych świadków wskazywało, iż nie widzieli ażeby oskarżona przebywała na terenie firmy, nie kontaktowali się z nią ani osobiście ani telefonicznie, a należy przy tym zwrócić uwagę na treść § 4 ust. 1 i 3 umowy (k. 75). Z oskarżonym ich relacje były zgoła odmienne. Współpracowali z nim, na ternie firmy bywał często i konsultował się z przełożonym (M. G.) i innymi przedstawicielami w bieżących kwestiach związanych z pracą. Wskazać wypada, iżM. G.zeznał, iż przekazywał oskarżonemu zakres obowiązków, razem też bywali na delegacjach służbowych (k. 221). Wprost stwierdził, iż nawet nie znał żonyT. S., chociaż wiedział, że formalnie to ona występowała jako przedstawiciel handlowy, a oskarżony działał na zasadzie pełnomocnictwa. Dalej samA. N. (1), który jest prezesem zarządu wfirmie (...)wprost wskazywał, iżT. S.przed okresem objętym zarzutem współpracował z firmą jako przedstawiciel handlowy, następnie zaś zaproponował, ażeby firma zawarła umowę z jego żoną, a on nadal będzie działał tyle, że w charakterze jej pełnomocnika (k. 216). Dostrzec w tym miejscu też należy, iż zeznańA. N. (1)skarżący nie negował jako niewiarygodnych, a są one zgoła odmienne od wyjaśnień oskarżonego iN. S.i potwierdzają zasadność stawianegoT. S.zarzutu.
KolejnoJ. S.– z którym to nie wiadomo z jakich przyczyn oskarżony miałby pozostawać w konflikcie – również potwierdził, iż owszem formalnie przedstawicielem handlowym byłaN. S.lecz w rzeczywistości pracował jej mąż – toT. S.bywał po kilka razy w tygodniu w firmie i zajmował się osobiście sprawami klientów (k. 252).
Okoliczność, iżŁ. W.zeznał, iż widziałN. S.w firmie nie neguje powyższych zeznań. Świadek ten nie wskazał bowiem, iż wymieniona rzeczywiście pracowała w firmie, a contrario zeznał, iż znaT. S.i widywał go w firmie.Ł. W.nie współpracował ani z oskarżonym, ani też z jego żoną. Sąd prawidłowo wskazał, iż świadek ten mógł przecież widzieć oskarżoną nie jest to bowiem wykluczone. W końcu oskarżona musiała się stawić na terenie zakładu w celu podpisania umowy i wypełnienia niezbędnych formalności – co nie znaczy, iż w tymże czasieM. G.iJ. S.musieli mieć z nią styczność.
Dalej odnieść należało się do zarzutów skarżącego w zakresie wywodów Sądu meriti co do domniemanego funkcjonowaniaN. S.w ramach łączącego ją stosunku umownego. Wskazać należy, iż trafnie sąd ten zauważył, iż kreowana przezN. S.charakterystyka jej pracy na rzecz firmy nie znajduje potwierdzenia w żadnym z przeprowadzonych dowodów, a z samą treścią umowy jaka została zawarta na jej dane pozostaje w sprzeczności. Nadto z jednej strony zeznawała ona, iż jej praca polegała na poszukiwaniu klientów, poprzez środki komunikacji elektronicznej (czemu zaprzecza treść umowy, a także zeznania świadków m.in.A. N. (2)) wobec czego nie pojawiała się w firmie i nie spotykała z innymi przedstawicielami (de facto w tymże czasie to oskarżony brał udział w zebraniach dotyczących taktyki handlowej firmy – zeznaniaM. G.) bywała tam jedynie w celu pobrania wzorników (wedle wyjaśnień oskarżonego całej palety z wzornikami), z drugiej zaś strony aktualnie obrońca w apelacji usiłuje wskazać, iż de facto wymieniona bywała w firmie z tymże nikt (opróczŁ. W.) jej tam nie widział.
Idąc dalej dostrzec wypada, iż obrońca zupełnie niezasadnie krytykując wywody Sądu I-ej instancji w powyższym zakresie sam wyciąga nielogiczne wnioski, rozbudowując przy tym obraną linię obrony, która nie znajduje żadnego oparcia nawet w wyjaśnieniach samego oskarżonego. Otóż skoro wskazuje on, iż celem wizytN. S.mogło być np.: ustalenie z prezesem planów sprzedażowych –A. N. (1)zeznał, iż nie pamięta czy spotykał się w firmie z żoną oskarżonego i nie ma wiedzy o tym jaki charakter prac miała, ponieważ w momencie zawarcia umowy zostało przedłożone mu pełnomocnictwo i prace wynikające z umowy wykonywałT. S.; ustalenie realizacji konkretnego zamówienia – z kim miała ustalać realizację konkretnego zamówienia skoro świadkowie twierdzili, iż tego typu ustalenia prowadzone były zT. S.; wymiana doświadczeń, dostarczenie dokumentów – te czynności zgodnie z zeznaniamiM. G.wykonywane były przezT. S., chociażby w czasie organizowanych zebrań.
Odnosząc się kolejno do wyżej wskazanych zarzutów nie mogą zostać również zaaprobowane twierdzenia obrońcy co do wydźwięku umowy zawartej pomiędzyN. S., a spółką. Okoliczność, iż z treści tej umowy wynika, iż toN. S.miała być wykonawcą tej umowy i miała możliwość umocowania w tymże zakresie pełnomocnika nie ma znaczenia dla ostatecznej konkluzji sądu. Mianowicie Sąd ten wyraźnie i dosadnie wskazał, iż umowa ta była zawarta dla pozoru w celu umożliwienia oskarżonemu wykonywania działalności o charakterze zarobkowym na rzeczfirmy (...)i pobierania wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia w(...). O owym faktycznym celu umowy (pozorności) stanowią działania podjęte przez oskarżonego i jego żonę, a wskazywane przez świadkówJ. P.i świadkaD. M.(kontakt z żoną oskarżonego). Wskazują na to zeznania świadkaK. G.(oskarżony był u niego raz jako klienta wraz żoną, ale żona nie wiadomo po co pojawiła się na spotkaniu). Celem przedmiotowego postępowania było wyjaśnienie czy umowa ta była zawarta dla pozoru i czy jej treść odbiegała od rzeczywistości, to jest czy pomimo treści tej umowy to oskarżony był jej faktycznym adresatem i wykonawcą, a w konsekwencji czy podejmował się działań o jakich mowa w art. 73 ust. 7 Karty Nauczyciela. Wskazać należy, iż ustalenia Sądu meriti w tymże zakresie są prawidłowe. Całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym to, że takowa umowa przewidująca pełnomocnictwo zawarta była jedynie z żoną oskarżonego -N. S.– żaden inny przedstawiciel handlowy działający na rzecz firmy nie posiadał możliwości działania przez pełnomocnika – utwierdza w przekonaniu o jej pozorności.
Sąd meriti dysponował materiałem dowodowym, którego prawidłowa ocena nie pozwalała przyjąć za wiarygodną wersję wykreowaną przez oskarżonego. W tym miejscu wtórnie wskazać wypada, iż zarzuty zawarte w apelacji obrońcy oskarżonego odnoszące się do domniemanego naruszenia przez Sąd meriti przepisów postępowania w postaciart. 410 kpkorazart. 2 § 2 kpk,art. 4 kpk,art. 5 kpkiart. 7 kpksprowadzają się w gruncie rzeczy do negowania prawidłowej oceny poszczególnych dowodów poczynionej przez Sąd I - ej instancji. Obrońca oskarżonego w tymże zakresie ograniczył się do przedstawienia własnej oceny dowodów nie bacząc na okoliczność, iż wydźwięk całokształtu materiału dowodowego, który został ujawniony w toku rozprawy jest jednoznaczny, prowadzący do wniosku, iżT. S.dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu (art. 410 kpk). Dodatkowo obrońca pomija przy tym takie okoliczności dotyczące osoby oskarżonego jak brak zgody na ujawnienie dyrektorowi szkoły treści łączących go relacji zD.przed wszczęciem niniejszego postepowania, czy też odmowa ujawnienia rachunku bankowegoN. S.. Sąd meriti prawidłowo i wyczerpująco uzasadnił, którym to dowodom przy ich ocenie nadał walor wiarygodności i w jakim zakresie, a którym przyznania go odmówił. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że - wbrew wywodom zawartym w apelacji obrońcyT. S.- Sąd I - ej instancji dokonał trafnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów i w jej następstwie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. Sąd Rejonowy na żadnym etapie prowadzenia procesu dowodzenia nie natrafił na sytuacje wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości, które miałby następnie, wbrew dyrektywie zart. 5 § 2 kpk, rozstrzygnąć na niekorzyść oskarżonego. Rysujące się wątpliwości Sądmeritiusuwał w drodze logicznego rozumowania oraz zasad doświadczenia życiowego i wiedzy, a więc w taki sposób, który nie wymagał uciekania się do zasadyin dubio pro reo. Skoro zatem Sądmerititakich wątpliwości nie powziął, to nie mogło dojść do naruszenia normyart. 5 § 2 kpk, zaś okoliczność, że takie wątpliwości ma apelujący wynika raczej z faktu nieliczenia się z wymową dowodów uznanych przez Sąd I – ej instancji za wiarygodne, to jednak nie oznacza, że dyspozycjaart. 5 § 2 kpkzostała naruszona.
Nie można również zgodzić z zarzutem naruszenia przez Sąd meritiart. 4 kpkAnaliza akt sprawy, skłania do stwierdzenia, iż Sąd Rejonowy prowadził niniejsze postępowanie prawidłowo, bezstronnie z poszanowaniem ustawowych zasad procedury karnej, w tym zachowana pozostała zasada obiektywizmu i bezstronności sędziego.
Sąd I - ej instancji zgodnie z dyspozycją zawartą wart. 2 § 2 kpkoparł swoje rozstrzygnięcie na prawdziwych ustaleniach faktycznych, prawidłowo uznając iż:T. S.w okresie od 3 września 2012 roku do 31 sierpnia 2013 roku wykonywał pracę zarobkową na rzeczspółki (...) sp. z o.o.wO.i nie poinformował o tym fakcie dyrektora szkoły, w której pracował, a w konsekwencji pobierał nienależne świadczenie w zw. z przebywaniem na urlopie dla poratowania zdrowia. Prawidłowa ocena materiału dowodowego nie pozwala przyjąć innego wniosku;T. S.pobierał wynagrodzenie w zw. z wykonywaniem pracy na rzeczspółki (...) sp. z o.o.wO.w okresie od 3 września 2012 roku do 31 sierpnia 2013 roku. Nie ma większego znaczenia tu okoliczność, iż kwoty stanowiące comiesięczne wynagrodzenie z tytułu pozornej umowy zawartej pomiędzy żoną oskarżonego, a spółką wpływały na konto wymienionej. Wtórnie wskazać wypada, iż skoro umowa była zawarta pomiędzyN. S.a spółką to dziwnym byłoby gdyby wynagrodzenie wynikające z tejże umowy wpływało na inne konto niżeli to, którego posiadaczem jest wymieniona. Nie ma to większego znaczenia skoro wynagrodzenie to było wypłacane za czynności faktycznie wykonane przez oskarżonego. Nie można również zapominać, iż dochód z tytułu tej umowy de facto pozostawał do wspólnej dyspozycji małżonków, gdyż z akt sprawy nie wynika, ażeby małżonkowie posiadali umowę znoszącą pomiędzy nimi ustawową wspólność majątkową, a zatem uznać należy, iż obydwoje uzyskiwali korzyści finansowe z tego tytułu. Żona oskarżonegoN. S.nie wykonywała osobiście obowiązków wynikających z umowy przedstawicielstwa, a wykonywał je w całości jako jej pełnomocnik oskarżonyT. S.– co wbrew wywodom zawartym w apelacji wynika wprost z materiału dowodowego zgromadzonego w sposób prawidłowy w niniejszej sprawie.
Dodać przy tym należy, iż Sąd I – ej instancji nie dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych skoro poczynione przezeń ustalenia znajdują potwierdzenie w treści dowodów, którym dał wiarę.
Powyższe ustalenia pozwalały na uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Nadmienić jedynie należy, iż zupełnie niezasadne jest wskazywanie przez obrońcę oskarżonego, iż Sąd ten dopuścił się obrazy przepisów prawa materialnego, a toart. 286 § 1 kkw zw. z art. 73 ust. 7 Karty Nauczyciela. Jak już powyżej zostało wskazane nie można uznać, iż oskarżony nie podjął de facto działalności zarobkowej. Świadczył on bowiem pracę na rzeczspółki (...)wO.i czynności te były wynagradzane. Fakt, iż formalnie umowę ze spółką zawarłaN. S., a faktycznym jej wykonawcą był oskarżony, przesądza o zasadności uznaniaT. S.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Obrońca oskarżonego błędnie odwołuje się do definicji legalnej zawartej w innych gałęziach prawa pojęć „działalność gospodarcza” oraz „praca zarobkowa”. Dokonując wykładni art. 73 ust. 7 Karty Nauczyciela, i pomijając przy tym niedostrzeżoną przez skarżącego okoliczność, iż nie posługuje się ona wcale zwrotem „działalność gospodarcza”, należy brać przede wszystkim pod uwagę dyrektywy celowościowe. Udzielenie nauczycielowi urlopu dla poratowania zdrowia jest swego rodzaju dobrodziejstwem, z którego nauczyciel może skorzystać, w sytuacji gdy zaistnieje taka konieczność poparta zaświadczeniem lekarskim. Pomimo zaniechania świadczenia pracy w tymże okresie otrzymuje on świadczenie pieniężne. Wykonywanie w trakcie tegoż urlopu jakiejkolwiek pracy o charakterze zarobkowym została przez ustawodawcę wyraźnie zabroniona, albowiem nie służy celowi dla jakiego udzielono urlopu – poratowania zdrowia związanego z niemożnością świadczenia pracy. Skoro oskarżony swoim faktycznym zachowaniem takową działalność zarobkową wykonywał pod pozorem, to należało uznać, iż naruszył tym samym art. 73 ust. 7 Karty Nauczyciela. Dodatkowo można tu tylko wskazać, iż w relacjach z dyrektorem szkoły oskarżony zaprzeczał by wykonywał jakiekolwiek czynności na rzeczfirmy (...)co pośrednio wskazuje na jego świadomość i rozumienie powyższych przepisów, a co pomija skarżący.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia apelacji, a także mając na uwadze, że orzeczenie o karze i środkach karnych nie razi surowością, okazuje się wyważonei adekwatne do stopnia winy, stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, respektujące także pozostałe dyrektywy sądowego wymiaru kary, stosownie do treściart. 437 § 1 kpkzaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Na podstawieart. 636 § 1 kpkzasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z postępowaniem odwoławczym, zaś na mocyart. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych( tj. Dz. U. z 1983r., nr 49, poz. 223 z późn. zm. ) wymierzono mu opłatę, nie znajdując podstaw do zwolnienia go od zapłaty tych należności.
del. SSR Marzanna Kucharczyk SSO Władysława Motak SSO Tomasz Karwacki