Sąd Apelacyjny w Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 195/16
Data wyroku: 2016-12-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marek Motuk, Ewa Gregajtys, Grzegorz Salamon
Słowa kluczowe: Paserstwo
Podstawa prawna: art. 291 § 1 kk

Sygn. akt II AKa 195/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 grudnia 2016 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Grzegorz Salamon
Sędziowie: SA – Marek Motuk (spr.)
SA – Ewa Gregajtys
Protokolant: sekr. sąd. Piotr Grodecki
przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego
po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r.
sprawy:

1
T. S.,urodzonego (...)wR., synaW.iB. z domu N.,

2
A. B. (1),urodzonego (...)wR., synaW.iJ. z domu J.

3
A. B. (2),urodzonego (...)wW., synaM.iM. z domu S.,

4
G. G. (1),urodzonego (...)wM., synaK.iB. z domu T.,

oskarżonych o czyn zart. 291 § 1 kkw zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.,

5
W. K. (1),urodzonego (...)w miejscowościR., synaJ.iW.z domuK.,

oskarżonego o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.,

6
K. S.,urodzonego (...)wR., synaA.iM. z domu P.,

7
A. W.,urodzonego (...)wW., synaW.iA. z domu K.,

oskarżonych o czynart. 291 § 1 kkw zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.,

8
J. P.,urodzonego (...)wR., synaA.iW. z domu B.,

oskarżonego o czyn zart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez ich obrońców oraz zażalenia obrońcyW. K. (2)w przedmiocie kosztów postępowania
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt XVIII K 107/11

I
zmienia wyrok w zaskarżonej części w stosunku do oskarżonegoA. B. (1)w ten sposób, że:

a
wymierzoną mu karę pozbawienia wolności łagodzi do 2 (dwóch) lat oraz na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 stycznia 2008 r. warunkowo zawiesza jej wykonanie na 5 (pięć) lat próby;

b
na podstawieart. 63 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 stycznia 2008 r., na poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny zalicza okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie od 9 stycznia 2008 r. do 28 lutego 2008 r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny;

II
zmienia zaskarżony wyrok w zakresie kosztów sądowych w ten sposób, że zwalnia oskarżonegoW. K. (2)od zapłaty wydatków za postępowanie przed sądem I instancji obciążając nimi Skarb Państwa, zaś wysokość wydatków zasądzonych za to postępowanie od oskarżonegoW. K. (1)określa na kwotę 1.456,91 zł;

III
w pozostałej zaskarżonej części wyrok ten w stosunkuA. B. (1)oraz w całości w stosunku doT. S.,A. B. (2),G. G. (1),W. K. (1),K. S.,A. W.iJ. P.utrzymuje w mocy;

IV
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. P. (1)- Kancelaria Adwokacka wW.opłatę w wysokości 1.107 (tysiąc sto siedem) zł obejmującą 23 % VAT, z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuA. B. (1)w postępowaniu odwoławczym;

V
zasądza od oskarżonychT. S.,A. B. (2),G. G. (1),W. K. (1),K. S.,A. W.iJ. P.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w częściach ich dotyczących, zaś od oskarżonegoA. B. (1)koszty postępowania w sprawie oraz obciąża:

-T. S.opłatą sądową w kwocie 20.400 zł,
-A. B. (2)opłatą sądową w kwocie 1.300 zł,
-G. G. (1)opłatą sądową w kwocie 1.300 zł,
-W. K. (1)opłatą sądową w kwocie 2.180 zł,
-K. S.opłatą sądową w kwocie 1.300 zł,
-A. W.opłatą sądową w kwocie 1.300 zł,
-J. P.opłatą sądową w kwocie 580 zł,
-A. B. (1)opłatą sądową w kwocie 5.400 zł za obie instancje.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. uznał oskarżonych:

1
T. S.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 9 stycznia 2008 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.(opisanego szczegółowo w wyroku na k 55 -60) i na podstawie powołanych przepisów skazał go oraz na mocyart. 294 §1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 9 stycznia 2008 r. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i karę 200 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 zł;

2
A. B. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 9 stycznia 2008 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.(opisanego szczegółowo w wyroku na k 61 -69) i na podstawie powołanych przepisów skazał go oraz na mocyart. 294 §1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 9 stycznia 2008 r. wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 250 zł. Nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 17.500 zł;

3
A. B. (2)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 stycznia 2006 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.(opisanego szczegółowo w wyroku na k 69 - 70) i na podstawie powołanych przepisów skazał go oraz na mocyart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 stycznia 2006 r. wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 17.000 zł;

4
G. G. (1)za winnego popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 9 stycznia 2008 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.(opisanego szczegółowo w wyroku na k 70 -72) i na podstawie powołanych przepisów skazał go oraz na mocyart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 26.500 zł;

5
A. W.za winnego popełnienia przestępstwa zart. 291 § 1 k.k.w zb. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 19 września 2006 r. w zw. zart. 4 § 1 k.k.(opisanego szczegółowo w wyroku na k 90 - 92) i na podstawie powołanych przepisów skazał go oraz na mocyart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.oraz na mocyart. 33 § 2 k.k.w brzmieniu obowiązującym na dzień 19 września 2006 r. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł. Nadto na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 13.000 zł;

Wyrok powyższy zaskarżyli w całości obrońcy oskarżonych:T. S.,A. B. (2),G. G. (1)iA. W., zaś obrońca oskarżonegoA. B. (1)w części dotyczącej orzeczenia o karze.
Obrońca oskarżonegoT. S.:
I. na podstawie przepisuart. 425 § 1 i 2 k.p.k.iart. 444 k.p.k.zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. co do punktu I wyroku;
II. na podstawie przepisuart. 427 § 2 k.p.k.iart. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wydanego wyroku, a mianowicie:
a) naruszenie przepisów postępowania a toart. 7 k.p.k.w zw. zart. 424 k.p.k.i410 k.p.k.poprzez dowolną, niepełną, sprzeczną z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się w:
- dowolnym uznaniu na podstawie wyjaśnień oskarżonegoA. B. (1), iżM. P. (2)konsultował każdą transakcję zakupu samochodów zT. S., w sytuacji, gdy z treści wyjaśnień oskarżonegoA. B. (1)wynika tylko, iż ww. kilkakrotnie był świadkiem rozmów, w większości telefonicznych, podczas którychM. P. (2)informować miałT. S.o samochodach, aT. S.zgadzał się je nabyć, co nie pozwala na stwierdzenie, iż każda transakcja, w której brał udziałM. P. (2)konsultowana była z oskarżonymS., a także, iż rozmowy te dotyczyły skradzionych samochodów;
- pominięciu, iżA. B. (1)iM. P. (2)jeżdżąc po samochody pochodzące z czynów zabronionych, za każdym razem używali do tego pojazdów stanowiących własnośćM. P. (2), tj.S. (...)iA. (...), zaś większość aut rozbierana była na terenie posesjiM. P. (2), pomimo iżT. S.dysponował samochodami, będącymi na wyposażeniu jego firmy, a nadto warsztatem, w którym możliwa była rozbiórka aut;
- pominięciu, iżM. P. (2)sprzedawał pociętą karoserię korzystając z ogłoszeń w(...), co wynika bezpośrednio z wyjaśnieńA. B. (1);
- pominięciu okoliczności, iż oskarżonyA. B. (1)przed Sądem Okręgowym wyjaśniał, iż za rozebranie samochodu otrzymywał pieniądze tylko odM. P. (2)i tylko ww. zlecał mu rozkręcanie samochodów, a czynność ta za każdym razem odbywała się poza warsztatemT. S.;
- pominięciu przy ocenie wyjaśnieńM. P. (2), iż w części dotyczącej współpracyT. S.zJ. K. (1)pozostają one w sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonegoJ. K. (1);
- pominięciu, iż oskarżonyM. P. (2)składał w obecnościA. B. (2)propozycję porwaniaT. S., podkreślając, iż ww. wozi ze sobą duże sumy pieniędzy oraz, że jest wypłacalny;
- pominięciu okoliczności, iż oskarżonyM. P. (2)znany byłA. B. (2),W. K. (2)iA. W.z giełdy samochodowej;
- pominięciu przy ocenie wyjaśnień oskarżonegoM. P. (2)w zakresie dotyczącym udziału w procederze nabywania skradzionych pojazdów, iżM. P. (2)samodzielnie, bez udziałuT. S.pośredniczył w sprzedaży skradzionych samochodów;
- przyjęciu na podstawie zeznańK. B., iż oskarżonyT. S.wiedział, iż w jego sklepie odbywa się sprzedaż skradzionych części samochodowych na tej tylko podstawie, iż według świadka niektóre części wyglądały na zabrudzone, w sytuacji gdyT. S.nie trudnił się sprzedażą fabrycznie nowych części samochodowych, ale sprzedawał części używane, zatem logiczne, iż niektóre z tych części mogły wyglądać na zabrudzone, gdyż były już poddane eksploatacji;
- dowolnym uznaniu, iżT. S.posiadał wiedzę, iżA. B. (1)orazM. P. (2)przyprowadzali samochody na posesjęJ. K. (1), gdzie następowała ich rozbiórka, w sytuacji, gdy powyższa okoliczność nie wynika z wyjaśnień ww. współoskarżonych,
- dowolnym uznaniu, iżJ. K. (1)na polecenieT. S.po aresztowaniuM. P. (2)wydać miał nieznanej osobie jedną część skradzionego pojazdu (chłodnię), w sytuacji kiedy okoliczność ta pozostaje niepotwierdzona, pozostawała ona bowiem tylko w sferze przypuszczeń oskarżonegoJ. K. (1), opartych na rzekomym rozpoznaniu głosu oskarżonegoT. S.w słuchawce telefonu komórkowego;
- dowolnym przyjęciu, iżT. S.wiedział od kogoM. P. (2)nabywa skradzione samochody, w sytuacji gdy z wyjaśnieńA. B. (1), uznanych przez Sąd a quo za kluczowe, wynika, iżM. P. (2)informować miałT. S.jedynie o marce i cenie pojazdów, nie wskazując przy tym osoby „sprzedawcy";
- pominięciu rozbieżności w wyjaśnieniachA. B. (1)co do tego, kto płacił ww. za rozbiórkę aut, pomimo iż wyjaśnienia ww. w tym przedmiocie ulegały zmianie w toku postępowania, najpierw bowiem oskarżony twierdził, iż pieniądze dostawał odM. P. (2), potem, iż wypłacać miał je takżeT. S., następnie zaś znowu twierdził, iż uzyskiwał kwoty pieniężne odM. P. (2), a co pozostaje również w sprzeczności z depozycjami oskarżonegoP.;
- pominięciu przy ocenie wyjaśnieńA. B. (1),J. K. (1)iM. P. (2)składanych przez nich wcześniejszych depozycji, w których negowali oni udziałT. S.w procederze nabywania skradzionych aut i czynienie ustaleń faktycznych z całkowitym pominięciem tej części wyjaśnień, jak również poprzez brak oceny powodów zmiany wyjaśnień przez ww. współoskarżonych;
- w odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniem oskarżonegoT. S., które przez cały tok postępowania były konsekwentne, a także spójne i oparciu stanu faktycznego na labilnych wyjaśnieniach współoskarżonych. tj.M. P. (2)A. B. (1),J. K. (1)w zakresie dotyczącym udziału oskarżonegoT. S.w procederze nabywania samochodów pochodzących z kradzieży;
a co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż doprowadziło Sąd a quo do błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, a w konsekwencji uznania winy i sprawstwa oskarżonegoT. S.; 
b) naruszenie przepisów postępowania, a toart. 172 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.- poprzez nieprzeprowadzenie konfrontacji pomiędzy oskarżonymT. S.aM. P. (2),A. B. (1)iJ. K. (1), w sytuacji gdy ww. zostali ze sobą skonfrontowani, a co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia wobec labilnych wyjaśnień oskarżonychP.,B.iK.;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia, tj.:
- ustalenie, iż oskarżonyT. S.działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika, ażeby ww. osiągać miał z tytułu rzekomego udziału w przestępczym procederze jakikolwiek stały dochód.
III. na podstawie przepisuart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k.wnosił o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przypisanego mu czynu; ewentualnie:
2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji.
Obrońca oskarżonegoA. B. (2)zarzucił wyrokowi:

I
obrazę przepisów postępowania a mianowicieart. 4 k.p.k.w zw. zart. 74 § 1 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 k.p.k.polegającą na naruszeniu zasady bezstronności poprzez nieuwzględnienie wszelkich okoliczności przemawiających na korzyśćA. B. (2). przy jednoczesnym wzięciu pod uwagę okoliczności na jego niekorzyść, w tym oparciu swoich ustaleń o wyjaśnienia oskarżonego pomimo faktycznego braku konieczności dowodzenia swej niewinności, w tym odstąpieniu od jakiejkolwiek weryfikacji alibi możliwej w drodze przesłuchaniaM.iD. B.jako osób będących przy przekazywaniu pieniędzyM. P. (3),

II
obrazę przepisów postępowania a mianowicieart. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 366 § 1 k.p.k.iart. 172 k.p.k.polegającą na uznaniu, że winaA. B. (2)w aspekcie naruszeniaart. 291 § 1 kk. nie budzi wątpliwości, podczas gdy pojawiające się sprzeczności oraz wątpliwości w wyjaśnieniachM. P. (2),A. B. (1)orazT. S.odnośnie osoby oskarżonego, jego roli w zdarzeniach objętych zarzutami zostały rozstrzygnięte na jego niekorzyść oraz wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów, a także nie dążeniu przez Przewodniczącego do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w szczególności odstąpienie od konfrontacji w/wym. osób, a których wyjaśnienia w sposób oczywisty „kłócą" się ze sobą,

III. obrazę przepisów postępowania a mianowicieart. 7 k.pk. w zw. zart. 410 k.p.c.polegającą na oparciu orzeczenia o zaledwie część materiału dowodowego, wobec braku rekonstrukcji poszczególnych czynów zabronionych o całokształt okoliczności, w szczególności wobec faktu, że znakomitą część stanowił osobowy materiał dowodowy, co do którego istniały wątpliwości między innymi z uwagi na opieraniu się przez współoskarżonych o pamięć nie popartą stosownymi zapiskami i oraz brakiem potwierdzenia ich słów o ekspertyzy stanowiące wynik zabezpieczenia pojazdów, wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów, a co spowodowało dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny,
IV. obrazę przepisu postępowania a mianowicieart. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k.tj. wewnętrzną sprzeczność wyroku polegającą na nie wskazaniu przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu orzeczenia powodów dla których uznał wybiórcze aczkolwiek kłócące się ze sobą i sprzeczne wersje współoskarżonychM. P. (2),A. B. (1)orazT. S.a zatem nie mogące przesądzać o winieA. B. (2), skutkiem czego wyrok dotknięty jest wewnętrzną sprzecznością,
- na podstawieart. 427 § 1 k.p.k.,art. 437 § 2 k.p.k.wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienieA. B. (2), ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Obrońca oskarżonegoG. G. (1)zarzucił wyrokowi:
• obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.orazart. 366 k.p.k., poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów polegające na dowolnej i jednostronnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także bez zachowania zasady obiektywizmu i wbrew obowiązkowi dochodzenia prawdy, nie bacząc aby wyjaśnione zostały wszelkie istotne okoliczności sprawy, poprzez:
- oparcie orzeczenia w zakresie odpowiedzialności prawnokarnej oskarżonegoG. G. (1)niemalże wyłącznie na dowodzie z pomówienia współoskarżonegoM. P. (2)a w szczególności ocena tego dowodu wbrew wskazanym w doktrynie i orzecznictwie przesłankom niezbędnym przy jego ocenie, w sytuacji gdy wyjaśnienia te są niekonsekwentne i niejednoznaczne, a zwłaszcza brak konieczności wsparcia takiego dowodu innymi dowodami czego w skarżonym wyroku zabrakło, a w rezultacie popadnięcie przez Sąd w rażącą dowolność ocen i zastąpienie prawdziwych ustaleń faktycznych niedopuszczalnymi w ustawie karnej domniemaniami,
- brak oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonegoA. B. (1)w zakresie w jakim stwierdza on, że z pośród pojazdów przy, których „pomagał" oskarżonemuM. P., brak samochodu markiP. (...),a nadto jedynie 1 lub 2 pojazdy to samochody markiM. (...), w sytuacji gdy zgodnie z treścią wyrokuG. G. (1)miał być odpowiedzialny za dostarczenie oskarżonemuM. P.niemalże wyłącznie pojazdów markiM. (...).
- odmowę przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonegoW. K. (2)w zakresie w jakim ten nie wskazuje, aby oskarżonyG. G. (1)zlecił mu dostarczenie jakiegokolwiek samochodu oskarżonemuM. P..
a w konsekwencji powyższych uchybień:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegający na tym, że Sąd de facto zbudował stan faktyczny tylko i wyłącznie na wyjaśnieniach współoskarżonegoM. P. (2), nie uwzględniając przy tym zeznań pozostałych świadków w części w jakiej nie potwierdzają one tezy o sprawstwie oskarżonego w zakresie stawianych mu zarzutów, a w konsekwencji błędne ustalenie i przyjęcie że, oskarżony odpowiedzialny jest za zarzucane mu czyny, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego nie prowadzi do takich wniosków.
z ostrożności procesowej
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia a polegający na przyjęciu, że oskarżonyG. G.w ramach zarzucanego mu czynu ciągłego dopuścił się paserstwa 8 pojazdów o łącznej wartości 352.800 zł, podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny w żadnym razie nie pozwala na przypisanie  oskarżonemu sprawstwa wszystkich 8 zachowań w ramach zarzucanego czynu ciągłego.
Z daleko posuniętej ostrożności procesowej:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicieart. 65 § 1 k.k.poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu że ewentualne działania oskarżonegoG. G. (1)wyczerpują znamię „stałego źródła dochodu", podczas gdy zostały mu przypisane jedynie jednostkowe, przestępcze zachowania rozciągające się w znacznym czasookresie, nie świadczące przeto o ciągłości i trwałości zarzucanego procederu.
w konsekwencji
- rażącą niewspółmierność orzeczonej w stosunku do oskarżonegoG. G. (1)kary w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych, której to wymierzenie nastąpiło z naruszeniem zasad i kryteriów sądowego wymiaru kary poprzez orzeczenie kary niewspółmiernej do stopnia winy i społecznej szkodliwości, co wynikało z nadmiernego wyeksponowania przez Sąd orzekający okoliczności obciążających, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu okoliczności łagodzących takich jak ustabilizowana sytuacja rodzinna i osobista oskarżonego, uprzednia niekaralność i pozytywna opinia środowiskowa, a także z niesłusznego zastosowania dyspozycjiart. 65§1 k.k.i294§1 k.k.przy wymiarze kary co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia kary rażąco surowej, sprzecznej z dyrektywami kary wyrażonymi wart. 53 k.k.
Na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k.i437 § 1 i 2 k.p.k.zarzucając powyższe, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonegoG. G. (1)w zakresie zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Z ostrożności procesowej
- zmianę wyroku w pkt. VI dot.G. G. (1)poprzez wyeliminowanie z podstawy skazaniaart. 294§1 k.k.w zw. zart. 65§1 k.k.w związku zart. 64§2 k.k.i wyeliminowanie z opisu czynu zarzuconego oskarżonemu znamienia mienia znacznej wartości jak również znamienia uczynienia z popełniania przestępstw stałego źródła dochodu, a następnie  wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia pozwalających na warunkowe zawieszenie jej wykonania i jej warunkowe zawieszenie.
Obrońca oskarżonegoA. W.

I
na zasadzieart.425 k.p.k., zaskarżył wyżej opisany wyrok w części dotyczącej OskarżonegoA. W., tj. w zakresie pkt XVIII, XIX i XLI;

II. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na zasadzieart. 427 § 2 k.p.k.iart.438 pkt 2 k.p.k.rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart.2§2 k.p.k.art.5 § 2 k.p.k.,art.410 k.p.k.,art. 424 §1 k.p.k.orazart. 7 k.p.k.poprzez dowolne przyjęcie, iż jedyny w sprawie dowód - wyjaśnienia współoskarżonegoM. P. (2)są wiarygodne, opisane w nich okoliczności nie budzą wątpliwości, wobec braku wszechstronnego, rzetelnego, bezstronnego i przekonującego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, które mają wpływ na uznanie ich za wiarygodne i wystarczające dla przypisania Oskarżonemu sprawstwa zarzuconego mu czynu, a które to depozycje stanowią podstawę wszystkich ustaleń faktycznych w sprawie w zakresie Oskarżonego, mimo istniejących okoliczności przeciwnych, które Sąd winien rozstrzygnąć na jego korzyść, a mianowicie w szczególności okoliczności, że:
1. pod pseudonimem(...)identyfikował różne osoby o imieniuA.iS.;
2. kontaktował się w sprawie samochodów z osobą o pseudonimie(...)jedynie drogą telefoniczną, nie miał bezpośredniego kontaktu z tą osobą, stad nie sposób stwierdzić czy był to Oskarżony;
3. podczas konfrontacji zD. W.nie rozpoznał jej jako żony osoby o pseudonimie(...), mimo iż wielokrotnie ją widywał;
4. depozycje nie były na tyle precyzyjne by wskazać choćby przybliżone daty poszczególnych czynów jednostkowych;
5. realizował, wobec dobrodziejstw podjęcia współpracy z organami ścigania własne cele, a nie cele postępowania, pomawianie zatem innych osób było niezbędne dla skorzystania zart.60 k.k.dla uniknięcia surowej odpowiedzialności i deponował bez rygoru odpowiedzialności zart.233 k.k.;
6. deponował bez żadnego potwierdzenia w innych obiektywnych dowodach w zakresie sprawstwa Oskarżonego;
III. z ostrożności nadto, w połączeniu zart.424 § l k.p.k., iż dowód ten pozwala na przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego Oskarżonemu:
1. zart.291 § 1 k.k.co do świadomości Oskarżonego co do pochodzenia przedmiotowych pojazdów, gdzie motywy Sądu są wyjątkowo lakoniczne;
2. zart.65§ 1 k.k., co do uczynienia sobie z przestępstwa stałego źródła dochodu, mimo ustalenia, że było to dodatkowe źródło utrzymania, a dostarczenie 7 przedmiotowych samochodów nastąpiło w odstępach co najmniej kilkumiesięcznych (pomiędzy 13 stycznia 2004 a 19 września 2006), wobec braku konkretnych dat popełnienia przypisanych Oskarżonemu poszczególnych czynów jednostkowych;
IV. na zasadzieart. 427 § 1 k.p.k., podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

a
zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie Oskarżonego od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie o:

b
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

lub z ostrożności, w razie podzielenia zarzutów z pkt III petitum:
c. o zmianę kwalifikacji czynu poprzez jej zmianę zart. 291 § 1 k.k.naart. 292 § 1 k.k., wyeliminowanieart.65 § 1 k.k.i umorzenie postępowania na zasadzieart. 17§ 1pkt 6 k.p.k.w zw. zart. 101 § 1 pkt 3 k.k.iart.102 k.k.
d. wyeliminowanieart.65 § 1 k.k.i złagodzenie wymierzonej kary do 1 roku pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres 3 lat próby.
Obrońca oskarżonegoA. B. (1):
I. na podstawieart. 427 § 1 i 2 k.p.k.orazart. 438 pkt.4 k.p.k.zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonegoA. B. (1)kary, tj.:
- bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy, w sytuacji, gdy po stronie oskarżonego występował szereg okoliczności łagodzących, które nie zostały przez sądmeritiuwzględnione lub uwzględnione jedynie w niewielkim stopniu, tj. dotychczasowej niekaralności oskarżonego, jego podrzędną rolę w popełnionym wspólnie z innymi osobami przestępstwie, przyznanie się oskarżonego do winy i okazanie skruchy, złożenie przez oskarżonego obszernych wyjaśnień, którym Sąd dał w znacznej mierze wiarę i które stanowiły podstawę ustalenia przez Sąd stanu faktycznego niniejszej sprawy, warunków osobistych oskarżonego, jego sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa, a także po jego popełnieniu, co jest istotne zwłaszcza mając na uwadze, że od jego popełnienia upłynęło już przeszło 8 lat, a które to okoliczności przemawiały za wymierzeniem oskarżonemu kary pozbawienia wolności w mniejszym wymiarze z warunkowym zawieszeniem jej wykonania,
- kary grzywny 100 stawek dziennych po 250 zł każda w sytuacji kiedy oskarżony osiąga z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej miesięczny dochód w wysokości 1400 zł, nie posiada żadnego majątku, oszczędności, a także ma na utrzymaniu małoletnie dziecko.
II. podnosząc powyższy zarzut, wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:
- obniżenie kary pozbawienia wolności do 1 roku i 2 miesięcy oraz warunkowe jej zawieszenie na okres 3 lat,
- oddanie oskarżonego pod dozór kuratora,
- obniżenie kary grzywny do 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości stawki na 50 zł.
III. nadto na zasadzieart. 452 § 2 i 437 § 2 k.p.k.wnosił o przeprowadzenie bezpośrednio na rozprawie odwoławczej dowodu z załączonych do niniejszej apelacji dokumentów, tj.:
- Odpisu skróconego aktu małżeństwaA. B. (1),
- Odpisu skróconego aktu urodzeniaM. B. (1),
- Dyplom Honorowego Przyjaciela Publicznego Przedszkola nr(...)im.J. K. (2)wR.,
- pismaStowarzyszenia (...)z dnia 27 stycznia 2016r.
- opiniiZwiązku (...)z dnia 27 stycznia 2016r.,
na okoliczność warunków osobistych oskarżonego, jego sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa, a także po jego popełnieniu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Na uwzględnienie zasługuje apelacja obrońcy oskarżonegoA. B. (1). Natomiast nie zasługują na uwzględnienie apelacje obrońców oskarżonych:T. S.,A. B. (2),G. G. (1)iA. W..
Odnosząc się do apelacji obrońcy oskarżonegoT. S.Sąd Apelacyjny stwierdza, iż przede wszystkim nie jest zasadny podniesiony przez niego zarzut obrazyart. 424 k.p.k.Skarżący nie wskazał w treści zarzutu i uzasadnieniu apelacji, na czym polega naruszenie powołanego przepisu oraz jaki wpływ mogło mieć podniesione uchybienie na treść rozstrzygnięcia, skoro uzasadnienie wyroku zostało sporządzone po jego wydaniu. Ponadto autor apelacji nie dostrzegł, iż zgodnie z treściąart. 455a k.p.k., nie można uchylić wyroku z tego powodu, iż uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 k.p.k.Argumentacja powyższa odnosi się też do podniesionego w tym przedmiocie zarzutu przez obrońcę oskarżonegoA. B. (2).
Nie znajduje podstaw zarzut obrazyart. 172 k.p.k., albowiem jak wynika z treści tegoż przepisu, ma on fakultatywny charakter i zaadresowany jest przede wszystkim do organu procesowego, do którego należy ocena i decyzja, co do celowości przeprowadzenia opisanej w nim czynności procesowej. W ocenie Sądu Apelacyjnego stanowisko Sądu I instancji w przedmiocie odstąpienia od konfrontacji oskarżonych wnioskowanej przez obrońcę było słuszne, albowiem przeprowadzenie tejże czynności na etapie postępowania jurysdykcyjnego nie znajdowało racjonalnego uzasadnienia. Wszyscy oskarżeni mieli możliwość nie tylko wysłuchania na rozprawie wyjaśnień współoskarżonych, ale także byli uprawnieni do wypowiadania się co do ich treści, w szczególności poprzez składanie oświadczeń lub złożenie dodatkowych wyjaśnień.
W ocenie Sądu Apelacyjnego także nie zasługuje na uwzględnienie zawarty wpkt II. ppkt 1a) apelacji zarzut obrazyart. 7 k.p.k.iart. 410 k.p.k., w przedmiocie dowolnej, niepełnej, sprzecznej z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego oraz pominięcia przez Sąd I instancji okoliczności w nim wskazanych.
W szczególności całkowicie chybione jest stwierdzenie obrońcy, iż Sąd Okręgowy dowolnie uznał na podstawie wyjaśnień oskarżonegoA. B. (1), żeM. P. (2)konsultował każdą transakcję zakupu samochodów zT. S.. Z treści uzasadnienia wyroku wynika bowiem, iż okoliczność powyższą Sąd Okręgowy ustalił przede wszystkim na podstawie wyjaśnieńM. P. (2)(m.in. k. 157 – 158, k. 180 – 181, k. 195, k. 227 uzasadnienia), które znalazły potwierdzenie w wyjaśnieniachA. B. (1)(m.in. k. 77 uzasadnienia). WyjaśnieniaM. P. (2), jak wynika z treści uzasadnienia wyroku, były kluczowym dowodem, w oparciu o który został ustalony stan faktyczny sprawy ( k. 227). Także na ich podstawie Sąd Okręgowy poczynił ustalenie, iż oskarżonyT. S.wiedział, że w jego sklepie odbywa się sprzedaż części skradzionych samochodów, co znalazło potwierdzenie w wyjaśnieniachA. B. (1)iJ. K. (1), a także zeznaniachK. B.. W związku z powyższym stwierdzenie obrońcy, iż okoliczność ta została ustalona jedynie na podstawie zeznańK. B., razi wręcz dowolnością. Podobnie należy ocenić zarzut obrońcy dotyczący pominięcia przez Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego, iż:
-A. B. (1)iM. P. (2)przy popełnieniu przestępstw używali pojazdów stanowiących własnośćM. P. (2)tj.S. (...)iA. (...)oraz większość aut była rozbierana na terenie jego posesji pomimo, iżT. S.dysponował firmowymi samochodami oraz warsztatem, w którym była możliwa rozbiórka aut;
-M. P. (2)sprzedawał pociętą karoserię korzystając z ogłoszeń w(...),
-M. P. (2)znany byłA. B. (2),W. K. (2)iA. W.z giełdy samochodowej;
-M. P. (2)samodzielnie bez udziałuT. S.pośredniczył w sprzedaży skradzionych samochodówW. K. (1).
Okoliczności powyższe wynikały bowiem z wyjaśnieńM. P. (2), które w całości zostały przytoczone w uzasadnieniu wyroku i uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne, a zatem zostały uwzględnione. Zarzuty obrońcy w powyższym zakresie uznać należy za niezasadne, albowiem są one gołosłowne i pozbawione podstaw faktycznych. Sąd Okręgowy słusznie ocenił powyższe okoliczności w kontekście całości wyjaśnieńM. P. (2)orazA. B. (1),J. K. (1)i pozostałych istotnych dla meritum sprawy dowodów osobowych i rzeczowych ujawnionych na rozprawie, których nie dostrzegł skarżący.
W taki sam sposób należy ocenić podniesiony przez obrońcę zarzut, iż Sad I instancji pominął występujące w wyjaśnieniachA. B. (1)iM. P. (2)sprzeczności w zakresie przekazywania pieniędzy za rozbiórkę kradzionych samochodów.
Z treści uzasadnienia wyroku wynika bowiem, iż okoliczność powyższa została dostrzeżona przez Sąd I instancji oraz była przedmiotem analizy i oceny (m.in. k.77, k.158, k.181, k. 212 – 213 uzasadnienia wyroku).
Natomiast skarżący pominął w swojej argumentacji okoliczność, iżA. B. (1)w czasie konfrontacji z oskarżonymM. P. (2)wyjaśnił, iż „odnośnie wypłat pieniędzy za udział w rozkręcaniu samochodów było tak, jak wyjaśniłM. P. (2)” i wyjaśnienia te podtrzymał na rozprawie.
Obrońca nie dostrzegł także, iż Sąd I instancji uznał za wiarygodne w powyższym zakresie wyjaśnieniaM. P. (2)i w oparciu o nie dokonał ustaleń faktycznych w sprawie. W konsekwencji usunął istniejące rozbieżności w powyższym przedmiocie poprzez ocenę wymienionych wyżej dowodów, która w istocie nie została zakwestionowana przez obrońcę.
Stwierdzenie obrońcy, iż Sąd Okręgowy pominął fakt, iżM. P. (2)w obecnościA. B. (2)składał propozycję porwaniaT. S.jest pozbawione podstaw faktycznych.
Okoliczność powyższa została podniesiona jedynie w wyjaśnieniach oskarżonegoA. B. (2), które zostały przez Sąd Okręgowy przytoczone w całości w uzasadnieniu wyroku oraz poddane analizie i ocenie (k. 85, k. 215 - 216 uzasadnienia). Z treści uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, iż Sąd I instancji uznał za wiarygodne jedynie „te wyjaśnienia A.M. B., w których wskazał on na swoje zatrudnienie, rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, sytuację rodzinną, okres, w którym został aresztowany i przebywał w związku z tym w Areszcie Śledczym” (k. 216 uzasadnienia). Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż okoliczność powyższa ma całkowicie drugorzędny charakter dla meritum sprawy.
Oderwany od realiów sprawy i rażąco dowolny jest zarzut obrońcy dotyczący błędnego przyjęcia przez Sąd Okręgowy, iżT. S.wiedział od kogo konkretnieM. P. (2)nabywa poszczególne pochodzące z kradzieży samochody. Okoliczność powyższa nie wynika zarówno z treści wyjaśnieńM. P. (2), ani też z poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych.
Z treści uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, iż Sąd I instancji dokonał analizy i oceny całości wyjaśnieńJ. K. (1)i uznał je za wiarygodne w tym zakresie, w jakim są one zgodne z uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniamiM. P. (2).
Z wyjaśnień obu oskarżonych orazA. B. (1)jednoznacznie wynika, iżT. S.wiedział, iż pochodzące z kradzieży samochody były rozbierane także na posesjiJ. K. (1).
Fakt wydania przezT. S.temu ostatniemu oskarżonemu polecenia przekazania części pochodzącej z kradzionego samochodu (chłodni) wynika z wyjaśnieńJ. K. (1). W związku z powyższym, nie sposób podzielić zarzutu obrońcy, iż ustalenia Sądu Okręgowego w przedmiocie przytoczonych wyżej okoliczności były dowolne.
Reasumując należy stwierdzić na podstawie analizy materiału dowodowego i treści uzasadnienia wyroku, iż wszystkie okoliczności podniesione przez obrońcęT. S.wpkt I ppkt 1aapelacji zostały uwzględnione przez Sąd I instancji przy ocenie materiału dowodowego, a więc zarzut obrazyart. 410 k.p.k.nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie jest zasadny zarzut obrońcy w przedmiocie dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonegoT. S.poprzez uznanie ich za niewiarygodne. Sąd I instancji odmawiając wiary wyjaśnieniom tegoż oskarżonego trafnie argumentował, iż pozostają one w rażącej sprzeczności przede wszystkim z wyjaśnieniami oskarżonegoM. P. (2), które zostały uznane za wiarygodne i stanowiły podstawę ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Obszerną argumentację Sądu Okręgowego w tym przedmiocie zawartą w uzasadnieniu wyroku podziela w całości Sąd Apelacyjny (k 227 – 229 uzasadnienia).
OskarżonyM. P. (2)w postępowaniu przygotowawczym przyznał się do popełnienia wszystkich zarzucanych mu przestępstw i wyjaśnił większość okoliczności ich popełnienia oraz wskazał współsprawców uczestniczących w ich popełnieniu, określając ich role. Wyjaśnienia swoje podtrzymał w całości na rozprawie, jako zgodne z prawdą. Wprawdzie podczas pierwszych przesłuchań w toku postępowania przygotowawczegoM. P. (2)nie ujawnił udziału w popełnianiu przestępstwT. S.iJ. K. (1)oraz odmiennie określił rolęA. B. (1)w ich popełnieniu, a także nie ujawnił wszystkich przestępstw. Jednakże zmianę wyjaśnień w powyższym zakresie szczegółowo uzasadnił argumentując, iż było to wynikiem uzgodnień zT. S., iż w razie ujawnienia przestępstw oskarżeniM. P. (2)iA. B. (1)„biorą wszystko na siebie, aS.ma ich z tego wyciągnąć”. Z tego też względu nie ujawnił udziału w popełnianiu przestępstwT. S., a takżeJ. K. (1), który w razie zatrzymania mógłby go zdemaskować (k 4547 – 4551, k 8047 -8050) . Oskarżony zdecydował się zaś na ujawnienie udziału wymienionych wyżej sprawców w popełnianiu przestępstw i określenie ich rzeczywistej roli w ich popełnieniu, albowiem chciał skorzystać z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary wynikającego z zastosowania wobec niegoart. 60 § 3 k.k.(k 4427 – 4431).
Podany przezM. P. (2)powód zmiany wyjaśnień w powyższym zakresie uznać należy za logiczny i przekonujący, albowiem nie pozostaje on w sprzeczności z zasadami prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. W związku z tym Sąd I Instancji trafnie ocenił, iż zmiana wyjaśnień oskarżonego jedynie w tej części nie może przesądzić o ich niewiarygodności, albowiem znajdują one potwierdzenie w pozostałych dowodach prawidłowo przeprowadzonych na rozprawie. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Okręgowego, iż wyjaśnieniaM. P. (2)znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach oskarżonych:A. B. (1)(k – 4547 – 4550, k 8121 -8123, k 10702 – 10704),J. K. (1)(m.in. k 5962, k 8105 – 6, k 10707 – 9) iW. K. (2)(m.in. k – 2811, k 2933, k 5792 - 3, k 6960 – 1, k 9390) . Ponadto zostały one potwierdzone dowodami w postaci protokołów przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych należących doM. P. (2)oraz sklepu należącego doT. S., w wyniku których to czynności ujawniono części pochodzące z kradzionych samochodów m.in. w postaci tablic rejestracyjnych, skrzyni biegów, kasy fiskalnej, przedniej szyby od samochodu i silnika z osprzętem.
Sąd I instancji trafnie argumentował, iżM. P. (2)wskazał miejsca popełnienia poszczególnych przestępstw, osoby uczestniczące w nich uczestniczące i numery telefonów niektórych z nich. Rozpoznał sprawców podczas okazania mu tablic poglądowych.
Podzielając w całości powołaną przez Sąd I instancji argumentację Sąd Apelacyjny stwierdza, iż uznanie przez tenże organ wyjaśnieńM. P. (2)za wiarygodne, nie narusza dyrektyw oceny dowodów określonych wart. 7 k.p.k., a zatem pozostaje ona pod ochroną tegoż przepisu.
Natomiast z wyjaśnieńM. P. (2)jednoznacznie wynika, iżT. S.był przez niego informowany o możliwości zakupu poszczególnych samochodów pochodzących z kradzieży i to on ostatecznie podejmował decyzje o ich zakupie określając cenę nabycia oraz przekazywał na ten cel pieniądze.
W ocenie Sądu Apelacyjnego za prawidłowe uznać także należy pozostałe ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji w sprawie, albowiem stanowią one w całości odzwierciedlenie prawidłowo ocenionych wyjaśnieńM. P. (2).
WyjaśnieniaM. P. (2), jak i argumentacja powołana przez Sąd I instancji będąca podstawą uznania ich za wiarygodne została zignorowana przez obrońcęT. S., a zatem podniesione przez niego zarzuty w ocenie Sądu Apelacyjnego stanowią jedynie dowolną polemikę z prawidłową oceną dowodów i dokonanymi na ich podstawie ustaleniami faktycznymi.
Z takich samych powodów i w ten sam sposób ocenić należyzarzuty apelacyjne podniesione przez obrońców oskarżonychA. B. (2),G. G. (1)iA. W..
Odnosząc się do apelacji obrońcyA. B. (2)stwierdzić nadto należy, iż zarówno treść zarzutów, jak i powołana w uzasadnieniu apelacji argumentacja utrudnia znacznie odczytanie rzeczywistych intencji skarżącego, a w konsekwencji kontrolę instancyjną.
Sąd Apelacyjny zauważa natomiast, iż obrońca pominął w swoich rozważaniach wyjaśnieniaM. P. (2), z których wynika, żeA. B. (2)oskarżony poznał na giełdzie wS.oraz posiadał jego numer telefonu. W toku postępowania przygotowawczego oskarżony rozpoznałA. B. (2)na okazanych mu tablicach poglądowych oraz wyjaśnił, że zakupił od niego dwa samochody markiM. (...), przy czym za samochód koloru srebrnego zapłacił mu 9 tys. zł, zaś za drugi koloru czarnego kwotę 7 lub 8 tys. zł (k 893v – 4). Wyjaśnienia w powyższym zakresieM. P. (2)potwierdził i uszczegółowił podczas kolejnych przesłuchań w toku postępowania przygotowawczego i podtrzymał je na rozprawie (m.in.: k 2072 – 5, k 2252 – 5, k 2290, k 3365 – 7, k 5607 – 5613).
Odnosząc się dozarzutów apelacyjnych obrońcy oskarżonegoG. G. (1)należy dodatkowo stwierdzić, iż skarżący wprawdzie trafnie wskazał na występujące w wyjaśnieniach oskarżonegoM. P. (2)sprzeczności. Jednakże dokładna ich analiza wszystkich wyjaśnień tegoż oskarżonego prowadzi do wniosku, iż jedynie w pierwszych wyjaśnieniachM. P. (2)odmiennie określił udziałG. G. (1)w poszczególnych przestępstwach. W ocenie Sądu Apelacyjnego było to wynikiem postawy obronnej tegoż oskarżonego, który wówczas nie podjął jeszcze współpracy z organami ścigania. Wskazuje na to ogólnikowość jego wyjaśnień, zasłanianie się niepamięcią i zatajenie szeregu faktów, w tym udziału w popełnianiu przestępstwT. S.iJ. K. (1). W toku dalszych przesłuchań mających miejsce po podjęciu współpracyM. P. (2)w sposób szczegółowy i stanowczy określił udział oraz rolęG. G. (1)w popełnianiu poszczególnych przestępstw i wyjaśnienia te podtrzymał w całości na rozprawie (k 5607 – 5613, k 4547 – 4551, k 4640 – 4644, k 5964 – 5967, k 7952 – 6, k 8534 – 6).
Mając powyższe na względzie oraz uwzględniając argumentację Sądu I instancji powołaną w uzasadnieniu wyroku przy ocenie wyjaśnieńM. P. (2)(k 227 – 229 uzasadnienia) Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, iż występujące w jego pierwszych wyjaśnieniach sprzeczności nie pozbawiają waloru wiarygodności jego późniejszych wyjaśnień złożonych po podjęciu współpracy z organami ścigania.
Powołane wyżej argumenty mają także odpowiednie zastosowanie do wyjaśnieńA. B. (1), który podczas pierwszego przesłuchania podobnie, jakM. P. (2)zasłaniał się niepamięcią i nie ujawniał szeregu istotnych okoliczności, a w szczególności udziału w przestępstwachT. S.. Taka postawa oskarżonego miała w ocenie Sądu Apelacyjnego także obronny charakter i była wynikiem wcześniejszych uzgodnień, o którym wyjaśniałM. P. (2), z co do sposobu postępowania, w razie ujawnienia przestępstw. Uzgodnienia te niewątpliwie były także jedną z przyczyn składania ogólnikowych i wykrętnych wyjaśnień przezM. P. (2)podczas pierwszego przesłuchania.
Należy jednak zauważyć, iż w trakcie konfrontacji zM. P. (2), oskarżonyA. B. (1)potwierdził w całości wiarygodność jego wyjaśnień i takie stanowisko podtrzymał podczas dalszych przesłuchań oraz na rozprawie (k 77 -83 uzasadnienia).
Podniesiona przez obrońcęG. G. (1)okoliczność, iż oskarżonyW. K. (2)nie rozpoznał go jako osobę zlecającą mu sprzedaż samochodów w istocie ma drugorzędny charakter, albowiem w pozostałym zakresie wyjaśnienia tegoż oskarżonego potwierdzają przedstawioną przezM. P. (2)wersję przebiegu zdarzeń. Natomiast z wyjaśnieńM. P. (2)jednoznacznie wynika, iż sprzedawcą kradzionych samochodów, które były transportowane przezW. K. (2), byłG. G. (1).
Mając na względzie przytoczoną argumentację Sąd Apelacyjny uznał, iż podniesiony przez obrońcęG. G. (1)zarzut obrazyart. 7 k.p.k.i innych nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z uznaniem powyższego zarzutu za niezasadny, nie zasługują też pozostałe podniesione przez niego zarzuty apelacyjne, będące jego konsekwencją.
Odnosząc się doapelacji obrońcy oskarżonegoA. W.Sąd Apelacyjny przede wszystkim stwierdza, że w świetle podniesionej wcześniej argumentacji nie jest zasadny podniesiony przez niego zarzut dowolnej oceny wyjaśnieńM. P. (2). Wbrew zarzutowi obrońcy, w ocenie Sądu Apelacyjnego, dokonując oceny wyjaśnień tegoż oskarżonego oraz pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie, Sąd Okręgowy nie dopuścił się też obrazyart. 5 § 2 k.p.k.
Podkreślić należy, iż podnosząc zarzut obrazyart. 5 § 2 k.p.k.skarżący nie wskazał na czym polegało naruszenie tegoż przepisu oraz nie podniósł w apelacji żadnej argumentacji na jego uzasadnienie. Argumentacji takiej nie dostrzega także z urzędu Sąd Apelacyjny, albowiem z treści uzasadnienia wyroku nie wynika, iż Sąd I instancji dokonując oceny materiału dowodowego powziął wątpliwości, o jakich mowa w treści powołanego przepisu, które zobowiązany był rozstrzygnąć na korzyść oskarżonej.
W judykaturze nie budzi wątpliwości pogląd, zgodnie z którym naruszenie zasady in dubio pro reo jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożności ich usunięcia, rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Tak więc, gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów, rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z treściart. 7 k.p.k.(por. m.in.: wyrok Sądu Apelacyjnego sygn. akt II AKa 339/06 KZS 2007/1/70 w Katowicach z dnia 9 listopada 2006 r., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2006 r. sygn. akt II KK. 327/05, LEX nr 202149).
W związku z powyższym zarzut w tym zakresie uznać należy za niezasadny.
Nie jest też zasadny podniesiony przez obrońcęA. W.zarzut obrazyart. 291 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy trafnie argumentował, iż fakt posiadania przez oskarżonegoA. W.wiedzy co do pochodzenia z kradzieży sprzedawanych przez niego samochodów wynika bezpośrednio z wyjaśnieńM. P. (2). Nadto jednoznacznie na to wskazywały zarówno rażąco ich niska cena, jak i okoliczności ich sprzedaży. W związku z powyższym kwalifikację prawną czynów popełnionych przezA. W.w ocenie Sądu Apelacyjnego uznać należy za prawidłową.
W ocenie Sądu Apelacyjnego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obrazyart. 65 § 1 k.k.podniesione przez obrońców oskarżonychA. W.iG. G. (1).
Obaj obrońcy w istocie podobnie argumentowali, iż przede wszystkim długi okres czasu działalności przestępczej obu oskarżonych przyjęty w przypisanych im przestępstwach oraz brak regularności w uzyskiwaniu z niej dochodów nie pozwala na przyjęcie, że wyczerpali oni znamionaart. 65 § 1 k.k.
Powołana przez skarżących argumentacja nie jest trafna, albowiem zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego sformułowanie „sprawca z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu…”. charakteryzuje zarówno zamiar, jak i sposób oraz skutek działania sprawcy. Oznacza ono, że „sprawca uruchomił takie przestępcze działanie, któregomodus operandizapewnia powtarzalność osiągania bezprawnego dochodu. Przestępstwo jest wtedy dla sprawcy źródłem korzyści majątkowych, funkcjonującym permanentnie i w zasadzie przez czas nieokreślony. Ta właściwość przestępstwa, wyrażająca się w osiąganiu dochodu przez sprawcę, przejawia się w całym okresie jego dokonywania i stanowi realizację celu sprawcy. Jako taka wypełnia od początku ustawowy warunek nadzwyczajnego obostrzenia kary. Dlatego też przerwanie procederu z przyczyn niezależnych od sprawcy, np. przez organy ścigania, nie odbiera przestępstwu omawianej cechy. Jak już zauważono, przepisart. 65 § 1 k.k.nie uzależnia stosowania nadzwyczajnego obostrzenia kary wobec sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, od czasu jego trwania. Decydujące znaczenie ma w tym względzie sposób działania sprawcy, który zgodnie z jego zamierzeniem przysparza mu stałego dochodu. Czas trwania przestępstwa jest natomiast okolicznością, która może ważyć na stopniu, w jakim Sąd orzekający o karze dla sprawcy, zastosuje obostrzenia przewidziane wart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., z których minimalnym jest wymierzenie kary powyżej dolnej granicy zagrożenia, a maksymalnym wymierzenie kary przekraczającej o połowę górną granicę zagrożenia ustawowego”(uzasadnienie postanowienia SN z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt V K.K. 165/14)
W świetle powołanego wyżej stanowiska nie sposób podzielić argumentacji obu skarżących, albowiem fakt, iż obaj oskarżeni osiągali korzyści z przestępstw popełnianych przez długi okres czas nie stanowi okoliczności wyłączającej zastosowanie wobec nichart. 65 § 1 k.k., lecz wręcz przeciwnie, przemawia za zwiększonym wymiarem wobec nich kary.
W ocenie Sądu Apelacyjnego wymierzonych oskarżonymT. S.,A. B. (2),A. W.iG. G. (1)kar nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surowe. Sąd I instancji przy ich wymiarze prawidłowo określił i uwzględnił stopień społecznej szkodliwości poszczególnych czynów oraz występujące w sprawie okoliczności obciążające i łagodzące.
Natomiast rażąco niewspółmiernie surowa jest zdaniem Sądu Apelacyjnego kara pozbawienia wolności wymierzona oskarżonemuA. B. (1), szczególnie w kontekście kar wymierzonychT. S.iM. P. (2).
Analiza materiału dowodowego prowadzi bowiem do wniosku, iż sytuacja procesowaA. B. (1)jest podobna do sytuacjiM. P. (2). OskarżonyA. B. (1)od początku przyznał się do popełnienia zarzucanych mu przestępstw, zaś w toku postępowania znacznie przyczynił się także do ujawnienia innych przestępstw i sprawców, opisując szczegółowo okoliczności ich popełnienia. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach potwierdził w całości wyjaśnieniaM. P. (2)i w ten sposób je uwiarygodnił. RolaA. B. (1)w popełnieniu poszczególnych przestępstw była podrzędna, zaś odniesiona korzyść niewielka. Sąd Apelacyjny uwzględnił nadto w całości pozostałe argumenty podniesione przez obrońcę i szczegółowo opisane w zarzucie i uzasadnieniu apelacji, które przemawiają za obniżeniem wobec tegoż oskarżonego kary pozbawienia wolności oraz warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W ocenie Sądu Apelacyjnego wzorowe zachowanie sięA. B. (1)po popełnieniu przypisanych mu czynów uzasadnia przypuszczenie, iż w przyszłości nie naruszy on porządku prawnego, a w szczególności nie dopuści się ponownie przestępstwa. Okoliczność ta uzasadnia zastosowanie wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności.
Mając na względzie powyższe Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w stosunku doA. B. (1)w ten sposób, że wymierzoną mu karę pozbawienia wolności złagodził do 2 lat oraz na podstawieart. 69 § 1 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 stycznia 2008 r. warunkowo zawiesił jej wykonanie na 5 lat. Nadto na podstawieart. 63 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 stycznia 2008 r. na poczet wymierzonej oskarżonemu kary grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w sprawie od 9 stycznia do 28 lutego 2008 r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom grzywny.
W pozostałej zaskarżonej części wyrok ten w stosunku doA. B. (1)oraz w całości w stosunku do oskarżonychT. S.,A. B. (2),G. G. (1)iA. W., utrzymał w mocy.