Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1958/16
Data wyroku: 2017-02-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Pożyczka
Podstawa prawna: art. 720 k.c. w zw. z art. 509 k.c. i w zw. z art. 117 k.c.

Sygn. akt III Ca 1 958 /16

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 27 września 2016 r., w sprawie z powództwa Prokura Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego weW.przeciwkoT. B.o zapłatę kwoty 4.226,92 zł, Sąd Rejonowy w Kutnie oddalił powództwo.
Apelację od powyższego wyroku apelację wywiódł powód, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie powództwa i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 4.226,92 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu za obie instancje. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

–

naruszenie prawa materialnego, tj.art. 509 § 2 k.c.w zw. zart. 123 § 1 pkt 1 k.c.przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że do skutecznego przerwania biegu przedawnienia wymagana jest jedność podmiotów i roszczenia,

naruszenie prawa procesowego, tj.art. 203 § 2 k.p.c.w związku zart. 825 pkt 1 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c.poprzez uznanie, że wniosek wierzyciela pierwotnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego niweczy skutek złożonego wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w postaci przerwania i zawieszenia biegu terminu przedawnienia do czasu jego zakończenia, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na wadliwym przyjęciu, że bieg terminu przedawnienia roszczenia powoda upłynął przed wytoczeniem przez niego powództwa.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu podnieść należy, że w ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji są prawidłowe i zasługują na pełną akceptację – w tej sytuacji Sąd odwoławczy podziela je i przyjmuje za własne.
Podnieść również należy, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym, to zaś determinuje konieczność zastosowania określonych dla tego rodzaju spraw regulacji szczególnych, a zwłaszcza dyspozycji przepisuart. 50513§ 2 k.p.c., zgodnie  z którym, jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku  z przytoczeniem przepisów prawa.
W pierwszej kolejności zaznaczyć zatem trzeba, że żądanie powoda opiera się  na treściart. 720 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej ilości. Bezspornym jest, iż pozwany, mimo że pożyczkę otrzymał, nie zwrócił udzielonej mu z tego tytułu kwoty. W związku z podniesieniem przez pozwanego zarzutu przedawnienia, ustalenia natomiast wymagało, czy został on podniesiony skutecznie.
Sąd Okręgowy podziela pogląd Sądu I instancji, zgodnie z którym roszczenie, dochodzone pozwem, uległo przedawnieniu. Zawarta w uzasadnieniu wywiedzionego przez powoda środka odwoławczego argumentacja, kwestionująca ów pogląd, sprowadza się w istocie do odmiennej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu odwoławczego, ocena ta jest w całości chybiona.
Zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego, tj.art. 509 § 2 k.c.w zw. zart. 123 § 1 pkt 1 k.c., jest nietrafny z tego względu, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r. (III CZP 29/16, Legalis nr 1469243), które to zapatrywanie Sąd Okręgowy w pełni aprobuje, nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszeniaart. 203 § 2 k.p.c.w związku zart. 825 pkt 1 k.p.c.iart. 13 § 2 k.p.c., wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym do cofnięcia wniosku wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, znajduje odpowiednie zastosowanie przepisart. 203 § 2 k.p.c.Zapatrywanie to jest podzielane przez Sąd Okręgowy, mimo istnienia odosobnionych opinii przeciwnych.
Zgodnie z ugruntowanym od dawna poglądem, zarówno złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, jak i wszczęcie na jego podstawie postępowania egzekucyjnego, zaliczają się do czynności podjętych bezpośrednio w celu egzekwowania roszczeń w rozumieniuart. 123 § 1 pkt 1 k.c.w zw. zart. 13 § 2 k.c.i, w konsekwencji, skutkują przerwaniem biegu przedawnienia roszczenia. Mimo że przerwanie biegu przedawnienia w opisany powyżej sposób prowadzi do skutków ujętych w przepisieart. 124 § 1 i 2 k.c.(przedawnienie co do zasady biegnie na nowo dopiero z chwilą zakończenia postępowania klauzulowego lub egzekucyjnego), to jednak, zgodnie z dominującym aktualnie poglądem, zwrot wniosku bądź umorzenie postępowania na podstawieart. 823 k.p.c.lubart. 825 pkt 1 k.p.c., niweczą materialnoprawne skutki przerwania biegu przedawnienia (tak np. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 19 lutego 2015 r., III CZP 103/14, Legalis nr 1172728, czy też w wyrokach z dnia 10 października 2003 r., II CK 113/02, Legalis nr 62460 i z dnia 23 stycznia 2007 r., V CSK 386/07, Legalis nr 117745). Do uchyleniaex tuncskutku w postaci przerwania biegu przedawnienia dochodzi na podstawieart. 203 § 2 k.p.c., który w postępowaniu egzekucyjnym należy odpowiednio stosować w oparciu oart. 13 § 2 k.p.c.W uchwale z dnia 19 października 2015 r. (III CZP 103/14, Legalis nr 1172728), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że cel regulacjiart. 203 § 2 k.p.c.jest tym bardziej pożądany w postępowaniu egzekucyjnym, albowiem w tym postępowaniu dochodzi do zastosowania wobec dłużnika środków przymusu. Wykładnia ta pozostaje niezmienna także w sytuacji, gdy komornik umarza postępowanie egzekucyjne na wniosek wierzyciela, który już w toku egzekucji dokonał przelewu egzekwowanej wierzytelności, innymi słowy, gdy bank w chwili złożenia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie był już wierzycielem wskutek zbycia w toku egzekucji niestandaryzowanemu sekurytyzacyjnemu funduszowi inwestycyjnemu zamkniętemu niemającemu uprawnienia do wystawiania bankowego tytułu egzekucyjnego wierzytelności, objętej bankowym tytułem egzekucyjnym.
W następstwie powyższego wywodu stwierdzić trzeba, że na gruncie przedmiotowej sprawy do przerwania biegu przedawnienia doszło przez złożenie przez(...) Bank S.A.weW., w dniu 7 lutego 2012 r., wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu. Choć kolejne przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło wskutek wystąpienia przez wierzyciela z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, to jednak ów skutek prawny ustał wobec umorzenia tego postępowania w trybieart. 825 pkt 1 k.p.c.Trafnie zatem Sąd I instancji wywiódł, że trzyletni termin przedawnienia roszczenia, objętego pozwem, upłynął po upływie 3 lat od nadania klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu, tj. z dniem 20 sierpnia  2015 r., a więc przed wszczęciem niniejszego postępowania. W tej sytuacji rezultatem podniesienia przez pozwanego zarzutu przedawnienia musiała być, w świetleart. 117 § 2 k.c., odmowa udzielenia ochrony prawnej roszczeniu powoda i oddalenie powództwa. Należy przy tym dodać, że przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż bieg terminu przedawnienia roszczenia, objętego pozwem, upłynął przed wszczęciem powództwa, nie jest w żadnym razie podstawą do formułowania zawartego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Upływ terminu przedawnienia nie jest bowiem okolicznością faktyczną, ale kategorią prawa materialnego, badaną i ocenianą na tle konkretnego stanu faktycznego sprawy.
Reasumując powyższe wywody, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji było prawidłowe, a Sąd nie dopuścił się zarzucanych mu uchybień.
Wobec tego apelacja podlegała oddaleniu w oparciu oart. 385 k.p.c.