Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 1020/17
Data wyroku: 2017-10-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Paweł Chodkowski
Teza: ukaranie

Sygnatura akt VI W 1020/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25-10-2017 r.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny
w  składzie:
PrzewodniczącySSR Paweł Chodkowski
Protokolant:  Justyna Tsaykler
po rozpoznaniu w dniu 25-10-2017 r.
sprawy przeciwkoH. G.córceJ.iI.z domuS.
urodzonej (...)w miejscowościL.
obwinionej o to, że
w dniu 10.01.2017r. ok. godz. 14:50 weW.naul. (...)kierując samochodem m-kiV. (...)onr rej. (...)nie zachowała ostrożności i bezpiecznego odstępu podczas wykonywania manewru omijania, wskutek czego najechała na prawidłowo zaparkowany pojazd m-kiB.onr rej. (...), powodując jego uszkodzenie i straty w mieniu na szkodęJ. K., stwarzając zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, następnie oddaliła się z miejsca zdarzenia
tj. o czyn z art. 86 § 1 kw
******************

I
uznaje obwinionąH. G.za winną czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych;

II
na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 616 § 2 kpkw zw. zart. 119 kpwobciąża obwinioną kosztami postępowania oraz wymierza jej opłatę w kwocie 30 zł.

Sygn.akt  VI W 1020/17

UZASADNIENIE
Na podstawie zebranego materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 10 stycznia 2017 r. około godziny 14:50 weW.naul. (...), kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)w trakcie wykonywania manewru omijania nie zachowała ostrożności i bezpiecznego odstępu, najechała na prawidłowo zaparkowany pojazd markiB.onr rej. (...), w którym przebywałJ. K..
Po zdarzeniuJ. K.próbował biec za pojazdem kierowanym przezH. G., żeby ją zatrzymać, lecz oddaliła się ona w nieznanym kierunku.
W wyniku powyższego zdarzenia samochód markiB.onr rej. (...), należący doznał uszkodzeń w postaci zewnętrznej prawej obudowy lusterka, szkła lusterka prawego i jego nakładkę.

dowód :

- zeznania św iadkaI. W., k. 12-13,  37-38

- zeznania świadkaJ. K., k. 4-5, 38-39

Sytuację zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym wytworzyła i do kolizji doprowadziłaH. G.przez to, że jadącul. (...)od stronyul. (...)w kierunkuul. (...), nie zachowała ostrożności, a zwłaszcza nie obserwowała w dostatecznym stopniu przedpola jazdy, w wyniku czego, w trakcie omijania, zaparkowanego na prawym chodniku samochodu osobowego markiB. (...)onr rej. (...)nie zachowała bezpiecznego odstępu od omijanego pojazdu w wyniku czego uderzyła prawym lusterkiem swojego pojazdu w prawe lusterkoB., powodując uszkodzenie lusterkaB..J. K.nie miał możliwości uniknięcia zderzenia i nie przyczynił się do zaistnienia przedmiotowej kolizji.

dowód :

- opinia biegłego sądowego z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowychA. N., k. 42-52

H. G.nie była karana sądownie za popełnienie przestępstwa.

Dowód:

- karta karna k. 20 akt

H. G.ma 74 lata. Posiada wykształcenie średnie medyczne, uzyskuje miesięczne dochody w wysokości 4.000 zł. Nie była leczona psychiatrycznie, neurologicznie ani odwykowo. Była karana za wykroczenia drogowe.

Dowód:

- dane z wniosku o ukaranie k. 3

H. G.nie przyznała się do popełnienia zarzuconego jej czynu. Zaprzeczyła jakoby wjechała w inny pojazd. Obwiniona podała, że policja wezwała ją dopiero po jakimś czasie po dniu 10 stycznia 2017 roku i nawet wówczas policjant dokonujący oględzin samochodu, nie stwierdził żadnych uszkodzeń w jej pojeździe. Nadto, obwiniona wskazała, że gdyby uszkodziła jakiś pojazd, to uregulowałaby dobrowolnie wszystkie należności, ponieważ posiada pełne ubezpieczenie.
Sąd uznał powyższe wyjaśnienia za przyjętą linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności za popełnione wykroczenie. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej, która zaprzeczyła swojemu udziałowi w jakiejkolwiek kolizji. Wyjaśniła, że zaprzecza zaistnieniu jakiejkolwiek kolizji, a tym bardziej uszkodzeniu lusterka. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadkówJ. K.orazI. W.oraz korespondującej z nimi dokumentacji fotograficznej, a także opinii biegłego sądowego, Sąd uznał, żeH. G.w trakcie wykonywania manewru omijania nie zachowała ostrożności i bezpiecznego odstępu w wyniku czego najechała na prawidłowo zaparkowany pojazd markiB..
Sąd ocenił zeznania świadkówJ. K.orazI. W., którzy byli naocznymi świadkami kolizji, jako wiarygodne. Zeznania tychże świadków wzajemnie się uzupełniały i pozostawały ze sobą zbieżne, gdy idzie o zachowanieH. G.. ŚwiadekI. W.konsekwentnie podawała, że w chwili zdarzenia była na chodniku po drugiej stronie jezdni, gdy usłyszała huk i zobaczyła, jak czarnyV.uderzył w samochódB., który stał zaparkowany równolegle do jezdni, odwrotnie do kierunku jazdy.I. W.spójnie opisywała uszkodzenia powstałe w pojeździeB., podając, że było to rozbite lusterko. Świadek zapisała numer rejestracyjny pojazdu, który prowadziła obwiniona. Z zeznaniami tymi zbieżne pozostają zeznania świadkaJ. K., który jest właścicielem pojazduB., w który uderzyła obwiniona i przebywał wówczas w swoim samochodzie. Świadek ten podawał, że kierującaV. (...)uderzyła lusterkiem swojego pojazdu w prawe lusterko zaparkowanego przez niegoB..J. K.zeznał, że podjął próbę zatrzymania kierującego samochodem markiV., lecz kierowca ten nie zatrzymał się i odjechał w nieznanym kierunku, co w swych zeznaniach potwierdzała również świadekI. W.. Relacje tych świadków pozostawały zbieżne co do czasu i miejsca zdarzenia, sposobu parkowania pojazdu markiB., a także rodzaju i modelu pojazdu, który prowadził sprawca (wskazywali oni „czarny, ciemny”V., świadekJ. K.uściślał, że był toV. (...)), a nadto- numeru rejestracyjnego pojazdu sprawcy. W ocenie Sądu zeznania tych świadków stanowią obiektywną relację przebiegu wydarzeń, z tego względu stanowiły podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych. Znalazły również odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez ubezpieczyciela obwinionej.
Do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie Sądowi posłużyła również opinia biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, która jako rzetelna, jasna i pełna zachowuje walor przydatności w niniejszym postępowaniu. Pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Opinia ta nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Posługuje się logicznymi argumentami.O.nie można postawić zarzutu niejasności - nie można uznać jej wniosków końcowych za nielogiczne, nieścisłe lub obwarowane takimi zastrzeżeniami, iż nie można ustalić, jaki ostatecznie pogląd przyjmuje biegły, a także, by sformułowana była tak zawiłe, że jest niezrozumiała, względnie, aby jej wnioski końcowe nie znalazły oparcia w badaniach opisanych przez biegłego. Opinia pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Dowód z tej opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu.
Opinii nie można postawić zarzutu niepełności - nie uwzględnienia, względnie pominięcia niezbędnych czynności badawczych, co ma wpływ na jej końcowe wnioski. Znajduje oparcie w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Biegły odniósł się do całości materiału dowodowego istotnego dla wydania opinii (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1980 r., sygn. II KR 317/80, LEX nr 21883). Sporządzona została przez biegłego z wieloletnim stażem i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Z tego względu stanowiła podstawę dokonanych przez Sąd ustaleń w zakresie rekonstrukcji kolizji drogowej.
Przy uwzględnieniu zatem treści opinii biegłego, korespondującej z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków w osobachJ. K.orazI. W., którym Sad dał wiarę, brak bowiem okoliczności, które mogłyby negatywnie wpłynąć na ocenę tego dowodu, Sąd uznał, że obwiniona dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Spowodowała bowiem zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem markiV. (...)onr rej. (...)w trakcie wykonywania manewru omijania nie zachowała ostrożności i bezpiecznego odstępu, najechała na prawidłowo zaparkowany pojazd markiB.onr rej. (...), w którym przebywałJ. K..
Nagminność tego rodzaju wykroczeń na obszarze miasta, miejsce i czas jego popełnienia, rodzaj naruszonych elementarnych zasad ruchu drogowego, to okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary.
Orzeczona kara jest współmierna do stopnia zawinienia obwinionej, uwzględnia jej sytuację materialną i pozwoli na osiągnięcie celów kary, tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinioną, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Uzmysłowi równieżH. G.karygodność jej zachowania. Sąd nie widział możliwości poprzestania jedynie na zastosowaniu wobec obwinionej środków oddziaływania wychowawczego. Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniona się dopuściła. Sąd wyraża jednocześnie przekonanie, iż orzeczona kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże zrozumieć obwinionej niewłaściwość jej zachowania.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 627 kpkw zw. zart. 119 kpw.