Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 18/17
Data wyroku: 2017-03-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Żuk
Słowa kluczowe: Wykroczenie

Sygn. akt VI Ka 18/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 marca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Żuk
Protokolant  Małgorzata Pindral
po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 roku
sprawyA. D.ur. (...)wJ., s.A.iJ. z domu W.
obwinionego z art. 92a kw, art. 97 kw i inne
z powodu apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt II W 1391/16

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionegoA. D.w ten sposób, że wymierzoną obwinionemu karę grzywny podwyższa do 2000 złotych (dwóch tysięcy złotych);

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 złotych za postępowanie odwoławcze i opłatę za obie instancje w kwocie 200 złotych.

Sygn. akt VI Ka 18/17

UZASADNIENIE
A. D.został obwiniony o to, że:

1
w dniu 10 marca 2016 r. około godz. 12:37:41 wJ.naul. (...)(...)prowadząc samochód markiA. (...)onr rej. (...)nie stosował się do ograniczenia prędkości 50 km/h i jadąc z prędkością 108 km/h tj. przekroczył prędkość o 58 km/h,

tj. o wykroczenie z art.  92a kw

2
w dniu 10 marca 2016 r. około godz. 12:37:50 wJ.naul. (...)(...)prowadząc samochód markiA. (...)onr rej. (...)przejeżdżając przez dwa pasy ruchu nie sygnalizował wyraźnie i zawczasu zamiaru wykonania tych manewrów

tj. o wykroczenie z art. 97 kw

3
w dniu 10 marca 2016 r. około godz. 13:38:50 wJ.naulicy (...)(...)kierując pojazdem markiA. (...)onr rej. (...)nie zachował szczególnej ostrożności i ominął n/n pojazd jadący w tym samym kierunku, który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych w celu przepuszczenia pieszego

tj. o wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2(...)

4
w dniu 10 marca 2016 r. około godz. 13:37 wJ.naulicy (...)(...)kierując pojazdem markiA. (...)onr rej. (...)nie posiadając przy sobie wymaganych dokumentów tj. blankietu prawa jazdy

tj. o wykroczenie z art. 95 kw

5
w dniu 10 marca 2016 r. około godz. 13:37 wJ.naulicy (...)(...)kierując pojazdem markiA. (...)onr rej. (...)poruszał się po drodze publicznej pojazdem pomimo braku dopuszczenia pojazdu do ruchu

tj. o wykroczenie z art. 94 § 2 kw
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem zaocznym z dnia 15 listopada 2016r. /sygn. akt II W 1391/06/ :

I
uznał obwinionegoA. D.za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt 1 części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 92 a kw, czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 22 ust. 5(...), czynu opisanego w pkt 3 części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2(...), czynu opisanego w pkt 4 części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 95 kw, czynu opisanego w pkt 5 części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia z art. 94 § 2 kw w zw. z art. 9 § 1 kw, przy czym ustalił, że czyny opisane w pkt 3, 4 i 5 części wstępnej wyroku popełnione zostały przez obwinionego w godzinach od 12.37 do godziny 12.38 i za to na podstawie art. 94 § 2 kw w zw. z art. 9 § 2 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 800 (osiemset) złotych,

II
na podstawieart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w wysokości 80 (osiemdziesiąt) zł.

Apelację od tego wyroku wniósł oskarżyciel publiczny – Komendant Miejski Policji wJ., zaskarżając go na podstawieart. 103 § 2 i 4 k.p.w.w części orzeczenia o karze. Na podstawieart. 438 pkt 4 k.p.k.w zw. zart. 109 § 2 k.p.w.orzeczeniu temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie obwinionemu kary grzywny w wymiarze 3000 złotych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja zasługiwała na częściowe uwzględnienie.
Formułując zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary grzywny, oskarżyciel publiczny nie przytoczył żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego, natomiast podkreślił, że z ustaleń poczynionych przez Sąd wynikać powinna surowsza kara wymierzona obwinionemu.
Zgodzić się należy ze skarżącym, iż stopień społecznej szkodliwości wykroczeń przypisanych obwinionemu był wysoki. Przejawiał się w naruszeniu wielu przepisów decydujących o bezpieczeństwie w ruchu drogowym. Z zebranych dowodów wynika przede wszystkim, że obwiniony nie tylko wypełnił znamiona kilku wykroczeń, ale przede wszystkim stworzył rzeczywiste zagrożenie na drodze dla innych uczestników ruchu. Nie tylko przekroczył i to znacznie dopuszczalną administracyjnie prędkość, ale uczynił to na ruchliwej ulicy w czasie dużego natężenia ruchu. Co więcej, poruszał się pojazdem, zupełnie lekceważąc zasady bezpieczeństwa, o czym świadczy zmiana pasów ruchu bez jakiejkolwiek sygnalizacji tego manewru, a przede wszystkim fakt ominięcia innego pojazdu, który zatrzymał się przed przejściem dla pieszych. Manewr taki – oczywiście zabroniony zasadami w ruchu drogowym – był niezwykle niebezpieczny dla osób, które chciałyby skorzystać ze swojego prawa przekroczenia jezdni.
Sąd Rejonowy uczynił w tym przedmiocie prawidłowe ustalenia faktyczne, właściwie ocenił stopień społecznej szkodliwości jako wysoki, jednak nie uwzględnił go w należytym stopniu przy wymiarze kary za przypisaneA. D.wykroczenia. Słusznie przecież stwierdził, że brak jest jakichkolwiek okoliczności łagodzących dla obwinionego, tłumaczących jego karygodne zachowanie na drodze. Dostrzegł wielość wykroczeń przypisanych obwinionemu w przedmiotowym postępowaniu, jak również uprzednią jego karalność za wykroczenia drogowe. Podkreślić jednak trzeba, że ta karalność nie była kilkakrotna, ale wielokrotna. Z ujawnionego na rozprawie dokumentu (k.15-16) wynika, że w okresie od maja 2012 r. do czerwca 2016 r.A. D.był karany za 24 wykroczenia drogowe. Przy tym nie można tracić z pola widzenia i tego, że już we wcześniejszych latach właśnie ze względu na wielość wykroczeń drogowych był pozbawiany prawa kierowania pojazdami mechanicznymi. Jest on więc sprawcą niepoprawnym, notorycznym, ale też zupełnie lekceważącym zasady ruchu drogowego, w tym te dotyczące bezpieczeństwa użytkowników dróg. Biorąc to wszystko pod uwagę stwierdzić należało, że orzeczona kara grzywny w wymiarze 800 złotych jawi się jako niewspółmiernie łagodna.
Sąd Okręgowy podzielił w związku z tym w części stanowisko prokuratora wyrażone na rozprawie apelacyjnej co do rażącej łagodności orzeczonej kary grzywny, choć wnioskowaną karę 3000 złotych uznał za zbyt surową w stosunku do wysokości deklarowanych dochodów. W toku postępowania nie zostały przedstawione jakiekolwiek dowody podważające twierdzeniaA. D.o wysokości uzyskiwanych dochodów, ani też pozwalające na ustalenie jego sytuacji rodzinnej i osobistej. Wydaje się, że w tej sytuacji właściwą represją karną za popełnione wykroczenie, odpowiednią do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy obwinionego, będzie kara grzywny w wysokości 2000 złotych. Powinna ona spełnić stawiane przed nią cele, uwzględnia również przesłanki z art. 24 § 3 k.w., w tym ustaloną przez Sąd I instancji i niekwestionowaną w złożonej apelacji wysokość dochodów obwinionego. Kara grzywny 2000 złotych powinna stanowić dla obwinionego przestrogę i w tym znaczeniu spełnić stawiane przed nią cele tak prewencji szczególnej jak i ogólnej.
Z powyższych względów na podstawieart. 437 § 1 kpkorzeczono jak w pkt I rozstrzygnięcia. W pozostałym zakresie wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawieart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpkw zw. zart. 119 kpw. Podstawę ustalenia opłaty stanowiłart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych, zaś jej wysokość ustalono na podstawie art. 3 ust.1 tej ustawy.