Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 465/17
Data wyroku: 2017-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Sawicki
Teza: uniewinnienie

Sygn. akt  VI W 465/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 czerwca 2017 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący  SSR Wojciech Sawicki
Protokolant Aleksandra Działak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 roku,
w obecności osk. publicznego –K. C.z Komisariatu PolicjiW.,
sprawy przeciwkoJ. M.
córceE.iW.,
urodzonej (...)w m.S.,
obwinionej o to, że:
w dniu 31 października 2016 roku o godzinie 13:44 weW.napl. (...)na Stacji Paliw(...)kierujący samochodem m-kiP.onr rej. (...)dokonała kradzieży paliwa(...)w ilości 9,16 litra wartości 40,03 złotych na szkodę(...),
tj. o wykroczenie z art. 119§1 kw:

I
uniewinnia obwinionąJ. M.od zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku;

II
kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VI W 465/17

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 31 października 2016 roku około godziny 13:44 obwinionaJ. M.przyjechała na Stację Paliw(...)AKADEMIA nr (...)mieszącą się weW.przyPlacu (...)– kierując samochodem osobowym markiP. (...)onr rej. (...). Ustalono, iż w krytycznym czasie na wskazanej Stacji Paliw pracowała – na stanowisku kasjer sprzedawca – świadekJ. D.. Ustalono także, iż w krytycznym czasie obwiniona zatankowała do wskazanego pojazdu mechanicznego paliwo w postaci Etyliny(...)95 w ilości 9,16 litra o łącznej wartości 40 złotych i 03 groszy. Nie potwierdzono natomiast, jakoby we wskazanym miejscu i czasieJ. M.dokonała świadomej (czyli w zamiarze bezpośrednim) kradzieży mienia w postaci Etyliny(...)95 w ilości 9,16 litra o łącznej wartości 40 złotych i 03 groszy – na szkodę(...).

    Nie zdołano jednoznacznie wykluczyć możliwości, iż obwiniona w krytycznym czasie nie uiściła należności za paliwo zatankowane na wskazanej Stacji Paliw zupełnie nieświadomie, tj. wskutek błędu popełnionego przez pracownikaJ. D.
. Ustalono natomiast, iż po zatankowaniu Etyliny(...)95 w ilości 9,16 litra do wskazanego pojazdu mechanicznegoJ. M.weszła do budynku Stacji Paliw(...)– przy czym nie wykluczono możliwości, iż obwiniona w krytycznym czasie faktycznie nosiła się z zamiarem uiszczenia należności za zatankowane paliwo.

    Ponadto nie zdołano jednoznacznie wykluczyć możliwości, iżJ. M.po wejściu do budynku Stacji Paliw(...)faktycznie oświadczyła pracownikowi, tj. świadkowiJ. D., iż chce zapłacić za zatankowane paliwo. Ustalono natomiast, iż w krytycznym czasie na wskazanej Stacji Paliw przebywało wiele osób postronnych, natomiast pracownicy zagadywali klientów proponując im zakup dodatkowych produktów spożywczych. Ustalono także, iż obwiniona w krytycznym czasie przyjęła propozycję pracownikaJ. D.odnośnie zakupu kawy oraz hot doga, natomiast za zatankowane paliwo i wskazane artykuły spożywcze chciała zapłacić kartą kredytową.

    Nie zdołano jednoznacznie wykluczyć możliwości, iż świadekJ. D.w krytycznym czasie nie upewniła się, czy ostatecznie ma „skasować” obwinionąJ. M.także za zatankowane paliwo – nie zdołano także wykluczyć możliwości, iż obwiniona w krytycznym czasie po odejściu od kasy faktycznie nie sprawdziła otrzymanego od wskazanego świadka paragonu fiskalnego. Ustalono natomiast, iżJ. M.bezzwłocznie po otrzymaniu informacji o zaistniałej sytuacji, tj. w dniu 08 grudnia 2016 roku udała się na wskazaną Stację Paliw, gdzie uregulowała przedmiotową należność w całości.
( 
dowód: wyjaśnienia obwinionej, karty 23-26 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 28 kwietnia 2017 roku; zeznania świadkaJ. D., karty 10-11 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 13 czerwca 2017 roku; częściowo zeznania świadkaE. G., karty 12-13 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 31 marca 2017 roku; także: zawiadomienie o kradzieży paliwa wraz z załącznikami, karty 4-6 akt oraz kserokopia zaświadczenia wystawionego przez(...)J. G.z dnia 08 grudnia 2016 roku o uregulowaniu należności za paliwo, karta 27 akt
         )
J. M.pracuje jako wychowawca w Domu Dziecka wO.. Stan rodzinny - mężatka, na utrzymaniu trójka dzieci. Obwiniona nie była uprzednio karana sądownie.
( 
dowód: dane osobo - poznawcze, karta 39 akt oraz informacja z Krajowego Rejestru Karnego, karta 28 akt
         )
J. M.na każdym etapie postępowania w niniejszej sprawie konsekwentnie i stanowczo nie przyznawała się do popełnienia zarzucanego jej wykroczenia – jednocześnie obwiniona ani razu nie zakwestionowała okoliczności, iż w krytycznym czasie faktycznie przyjechała doW.na Stację Paliw(...)AKADEMIA nr (...)oraz faktycznie zatankowała na wskazanej Stacji Paliw (do wskazanego pojazdu mechanicznego) paliwo w postaci Etyliny(...)95 w ilości 9,16 litra o łącznej wartości 40 złotych i 03 groszy.
Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniającychJ. M.podkreśliła, iż w krytycznym czasie na wskazanej Stacji Paliw płaciła za zakupy „kartą bankową” i była to tzw. płatność zbliżeniowa, tj. bez konieczności autoryzacji kodem(...). Obwiniona podkreśliła także, iż nie zwróciła wtedy uwagi na „kwotę transakcji”. PonadtoJ. M.zaznaczyła, że w krytycznym czasie „nie działałam w celu oszukania (…) czy też przywłaszczenia sobie towaru (…) nigdy nie byłam karana za podobne czyny” (vide: karty 23-26 akt).
Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 rokuJ. M.podkreśliła, iż w krytycznym czasie weszła do budynku Stacji Paliw „z zamiarem zapłacenia za paliwo” oraz „mówiłam kasjerce, że płacę za paliwo” – natomiast wtedy „na Stacji był hałas, dużo ludzi”. Obwiniona zaznaczyła także, że kasjerka zagadywała ją proponując zakup dodatkowych artykułów spożywczych – przy czymJ. M.zakupiła kawę oraz hot-doga. Ponadto obwiniona przyznała, że nie sprawdziła rachunku po jego otrzymaniu i „dopiero potem” okazało się, że „paliwo nie było skasowane” (vide: odsłuch rozprawy z dnia 28 kwietnia 2017 roku).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iżwina umyślnaJ. M.odnośnie zarzucanego jej wykroczenia (opisanego w zarzucie wniosku o ukaranie) budzi bardzo poważne oraz uzasadnione, a jednocześnie niedające się usunąć wątpliwości. W świetle całokształtu materiału procesowego w przekonaniu Tutejszego Sądu brak jest jednoznacznych podstaw do przyjęcia za udowodnionej okoliczności, iż we wskazanym miejscu i czasie obwiniona dokonała świadomej (czyli działając w zamiarze bezpośrednim w rozumieniuart. 6§1 Kodeksu wykroczeń) kradzieży mienia w postaci Etyliny(...)95 w ilości 9,16 litra o łącznej wartości 40 złotych i 03 groszy.Podkreślić w tym miejscu należy, iż według zgodnych poglądów doktryny i orzecznictwa, czyn zabroniony stypizowany wart. 119§1 Kodeksu wykroczeń– analogicznie jak występek stypizowany wart. 278§1 Kodeksu karnego– może być popełniony tylko i wyłącznie w zamiarze bezpośrednim, tj. sprawca tegoż czynu zabronionego całkowicie świadomie dokonuje zaboru lub przywłaszczenia cudzego mienia. Ponadto podkreślić należy, iż Sąd orzekający w sprawach karnych nie może nigdy operować w obszarze nawet najbardziej prawdopodobnych przypuszczeń bądź domysłów, a tylko i wyłącznie w obszarze faktów udowodnionych w sposób niebudzący wątpliwości – dlatego też w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie mają zeznania świadkaJ. D.złożone na ostatnim terminie rozprawy.Wskazana świadek wprost stwierdziła w swoich zeznaniach, że zdarzenie (będące przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie) faktycznie mogło nie mieć charakteru świadomej kradzieży, tj. kradzieży z premedytacją. Dlatego też Tutejszy Sąd nie znalazł wystarczających podstaw do przypisania obwinionejJ. M.sprawstwa zarzucanego jej czynu – w sytuacji, w którejewidentnie nie udowodnionoobwinionej winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim (w rozumieniu powołanego przepisuKodeksu wykroczeń). Także mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego oraz notoryjność spraw podobnych nie można jednoznacznie odrzucić wiarygodności linii obronyJ. M.– świadekJ. D.przyznała wprost, iż „nie raz zagaduję klienta (…) klient może być zdekoncentrowany”.
Sąd Rejonowy oczywiście zważył, iż obwiniona kategorycznie zaprzeczając swojemu sprawstwu (winie umyślnej) na każdym etapie postępowania może w ten sposób jedynie realizować przysługujące jej osobie prawo do obrony, na mocy którego osoba obwiniona nie ma przecież żadnego obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Taka konstatacja nie dyskredytuje jednak postawyJ. M.i nie upoważnia Tutejszego Sądu do podważenia faktu jej nie przyznania się do winy. Aby wykazać bowiemJ. M.winę umyślnąodnoście zarzucanego jej czynu, należałoby ujawnić taki wiarygodny środek lub środki dowodowe, z którego (z których) w sposób jednoznaczny dla Sądu wynikałabywina umyślnaJ. M.odnośnie przedmiotowego wykroczenia. W opinii Tutejszego Sądu w przedmiotowej sprawie takich środków po prostu brak – ponadto Sąd Rejonowy związany jest zasadą domniemania niewinności (którego przecież nie obalono), a przede wszystkim stypizowaną przez ustawodawcę wart. 5§2 Kodeksu postępowania karnegozasadą rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej. Zdaniem Tutejszego Sądu w rozpatrywanej sprawie właśnie takie wątpliwości ewidentnie zachodzą.W przekonaniu Sądu Rejonowego zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie podważył wyjaśnieńJ. M., w których obwiniona stanowczo i jednoznacznie zaprzeczała dokonaniu w krytycznym czasieświadomej kradzieżypaliwa na wskazanej Stacji Paliw. Tutejszy Sąd w tym zakresie dał wiarę wyjaśnieniomJ. M.w całości, stosując zasadę domniemania niewinności oraz zasadę rozstrzygania wszystkich niedających się usunąć wątpliwości na korzyść osoby obwinionej.
Oceniając osobowe źródła dowodowe Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia, iż wiarygodność świadkaJ. D.nie budzi praktycznie żadnych wątpliwości. Zeznania tegoż świadka są logicznie i spójne oraz zostały złożone spontanicznie – ponadtoJ. D.nie przejawiała tendencji do konfabulacji bądź też koloryzacji swoich zeznań. Mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego nie sposób także przyjąć, aby świadek miała jakikolwiek powód bądź interes w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą – co ważne,J. D.w swoich zeznaniach nie pominęła okoliczności dla siebie nie do końca korzystnych. Także wiarygodność świadkaE. G.nie budzi żadnych wątpliwości, aczkolwiek zeznania tegoż świadka mają drugorzędne znaczenie w rozpatrywanej sprawie i nie pozwalają zakwestionować wiarygodności linii obronyJ. M..
W świetle zatem powyższych rozważań, w ocenie Sądu Rejonowego, brak jest podstaw do przyjęcia za udowodnionych okoliczności wskazanych w zarzucie wniosku o ukaranie. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z dyspozycjąart. 5§2 Kodeksu postępowania karnegow postępowaniu w sprawach o wykroczenia (analogiczne jak w postępowaniu karnym) obowiązuje nakaz rozstrzygania wątpliwości, których nie da się usunąć, na korzyść osoby obwinionej. Na Sądzie ciąży obowiązek czynienia ustaleń zgodnych z prawdą. Zasada domniemania niewinności wymaga zawsze pewności stwierdzeń co do winy osoby obwinionej. Istota domniemania niewinności sprowadza się do tego, że oskarżony [obwiniony] jest w procesie niewinny, a twierdzenie przeciwne musi mu być udowodnione, przy czym związana ściśle z domniemaniem niewinności zasadain dubio pro reo, określona wart. 5§2 Kodeksu postępowania karnego, nakazuje rozstrzygnąć niedające się usunąć wątpliwości na jego korzyść. Oznacza to, że udowodnienie winy oskarżonemu [obwinionemu] musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, Prok. i Pr. 1999/7-8/11). Gdy zaś pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności, a żadnemu z wariantów Sąd nie jest w stanie dać wiary bez ryzyka pomyłki, wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego [obwinionego], wybierając wersję, która jest dla oskarżonego [obwinionego] najkorzystniejsza, choć nie wyklucza to tego, że mogło być inaczej, ale nie zdołano tego ustalić w sposób stanowczy (L. Paprzycki J. Grajewski,Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Tom I, Kraków 2003, s. 40; także Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z dnia 04 grudnia 1990 roku, WR 369/90, OSP 1992/1 poz. 12).
Mając zatem powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku (wydanego w niniejszej sprawie), a orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.