Sąd Okręgowy w Gliwicach
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 455/17
Data wyroku: 2017-07-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Kazimierz Cieślikowski
Słowa kluczowe: Swobodna ocena dowodów
Podstawa prawna: art. 437 kpk, art. 438 kpk

Sygnatura akt VI Ka 455/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia7 lipca 2017r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO Kazimierz Cieślikowski
Protokolant Sylwia Sitarz
przy udziale Anny Łapińskiej
Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.

po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r.
sprawyM. C.ur. (...)wG.
synaM.iD.
oskarżonego zart. 158§1 kk,art. 275§1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego
od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 7 lutego 2017 r.    sygnatura akt IX K 1268/16
na mocyart. 437 kpk,art. 438 kpkiart. 624 § 1 kpk

1
uchyla punkt 3 zaskarżonego wyroku i sprawę oskarżonego odnośnie czynu opisanego w punkcie II komparycji wyroku przekazuje Sądowi Rejonowemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania;

2
w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokataM. S.kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

4
zwalnia oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 455/17

UZASADNIENIE
M. C.został oskarżony o dwa przestępstwa: a) zart. 158 § 1 kk, b) zart. 275 § 1 kk.
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 roku w sprawie o sygn. akt IX K 1268/16 Sąd Rejonowy w Gliwicach uznał oskarżonego za winnego przestępstwa zart. 158 § 1 kk, natomiast uniewinnił oskarżonego od drugiego z zarzucanych mu czynów.
Od powyższego wyroku Sądu Rejonowego apelację na niekorzyść oskarżonego wywiódł oskarżyciel publiczny, zaskarżając wyrok w części dotyczącej uniewinnienia oskarżonego od czynu zart. 275 § 1 kk.
Postawił rozstrzygnięciu zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia.
Wniósł o uchylenie punktu 3 zaskarżonego wyroku (uniewinniającego oskarżonego od czynu zart. 275 § 1 kk) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Wywiedziona apelacja okazała się zasadna o tyle, że doprowadziła do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Trzeba bowiem stwierdzić, że ustalenia Sądu I instancji, zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku nie budzą zastrzeżeń tylko do tego fragmentu, w którym Sąd omawia ucieczkę oskarżonego iP. P.z miejsca zdarzenia. Sąd ustala, że jedna z tych osób zabrała klapkę z torby pokrzywdzonego, zawierającą telefon, pieniądze a także dokumenty pokrzywdzonego w tym dowód osobisty. To ustalenie zastrzeżeń nie budzi. Jednak już ustalenie, że „rzeczy te (w oryginale błędnie „tej”) niezwłocznie odłożyli w widocznym miejscu, niedalekim od miejsca zdarzenia” zaakceptowane być nie może. Takie ustalenie bowiem sygnalizuje, że oskarżony wraz z towarzyszącym muP. P.odłożyli nic nie zabierając i nic nie uszkadzając.
W ocenie Sądu Okręgowego takie ustalenie sprzeczne jest z przeprowadzonymi dowodami, ocenianymi w myślart. 7 kpk. Nie sposób zaakceptować tezy, że oskarżony iP. P., po oddaleniu się z miejsca zdarzenia, nie spenetrowali jej zawartości. Taki wniosek nasuwa się zupełnie nieodparcie. Jest także rzeczą oczywistą, że w ślad za penetracją zawartości musiał iść zabór tych rzeczy, które uznali za przydatne, w szczególności pieniądze. Gdy wspomni się okoliczność w jakim stanie były przedmioty znalezione kilkanaście godzin po zdarzeniu, to nie ulega wątpliwości, że rzeczy te nie zostały po prostu „położone” jak to ustalił Sąd I instancji, ale uszkodzone i porzucone. Wspomnieć należy, że klapkę oderwaną od swojego telefonu znalazł pokrzywdzony na(...), zaś znalezione przezJ. C.dokumenty były uszkodzone. Nie dostrzegł Sąd również tego, że portfel pokrzywdzonego został znaleziony w pobliżu miejsca zatrzymania oskarżonego. Wreszcie należy zauważyć, że z zeznań tak pokrzywdzonego jak iJ. J.wynika, że krótko po zdarzeniuJ. J.wykonał połączenie telefoniczne na numerS. M., wiedząc, że telefon znajduje się w posiadaniu sprawców. Połączenie uzyskał i przeprowadził rozmowę, w której starał się wynegocjować choćby zwrot dokumentów pokrzywdzonego. Trzeba zauważyć, że ta rozmowa była niemal jednoczasowa z telefoniczną rozmową oskarżonego zJ. Z.. Jednocześnie bez wątpliwości oskarżony był wówczas nadal w towarzystwieP. P.. Wtedy też oskarżony został zatrzymany. Skoro tak, to oskarżony o ile sam nie rozmawiał zJ. J., to nie mógł sam tej rozmowy nie słyszeć. Wiedział zatem o telefonie pokrzywdzonego i dokumentach. Zatem zabór portfela i dokumentów nie był ekscesemP. P.. Trzeba jednak stwierdzić, że porzucenie telefonu pokrzywdzonego (a więc zapewne także dokumentów) miało miejsce po zatrzymaniu oskarżonego.
Wszystko to wskazuje na błędne ustalenia faktyczne Sądu I instancji w zakresie odpowiedzialności oskarżonego za czyn zarzucany mu w punkcie II aktu oskarżenia i dlatego zaskarżony wyrok został uchylony a sprawa oskarżonego w tym zakresie przekazana do ponownego rozpoznania.
W postępowaniu ponownym Sąd przeprowadzi postępowanie w pełnym zakresie. Zbada Sąd czy istotnie została zabrana klapka w której znajdowały się telefon, i portfel, czy też telefon i portfel wypadły z klapki torby i zostały skrzętnie pozbierane przez jednego ze sprawców. Weźmie Sąd pod uwagę kontakt telefonicznyJ. J.(zapewne zP. P.). Wreszcie Sąd rozważy odpowiedzialność oskarżonego także na płaszczyźnieart. 276 kk.