Sąd Rejonowy w Piszu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 558/16
Data wyroku: 2017-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, REASON
Słowa kluczowe: Oszustwo
Podstawa prawna: art. 286§1 kk w zw. z art. 12 kk
Teza: usiłowanie oszustwa

Sygn. akt II K 558/16

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Piszu oskarżyłR. J.o to, że:
w okresie od września do października 2013 roku a w szczególności w dniu 25 września 2013 roku w miejscowościO., okręgu(...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłG.iH. D.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postacidziałki o nr (...)znajdującej się w obrębie miejscowościO.w ten sposób, że będąc stroną warunkowej umowy notarialnej oraz będąc osobą zawiadamiającą notariusza i uzgadniając z notariuszem treść tej umowy, wskazał notariuszowi do wpisania w treści tej umowy nieprawdziwe dane dotyczące numeru działki oraz podał nieprawdziwe dane dotyczące przekazanej kwoty pieniężnej w wysokości 100.000 zł, a następnie wprowadziłG.iH. D.w błąd co do sytuacji przywożąc do ich mieszkania notariusza, pomimo tego, że nie istniały ku temu żadne szczególne okoliczności, z informacją że w celu dokonania uzgodnionej ustnie sprzedażydziałki o nr (...)muszą oni, w obecności notariusza podpisać warunkowy dokument, który będzie wysłany do Agencji Nieruchomości Rolnych w sprawie zapytania o ewentualny pierwokup ziemi przez tę agencję, doprowadzając do podpisania przezG.iH. D.nieznanej im z treści, niekorzystnej i niezgodnej ze stanem faktycznym warunkowej umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego A nr(...)
tj. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
MałżonkowieG.iH. D.byli rolnikami. W 2013 roku mieli problemy związane z nadużywaniem alkoholu. Oskarżony przyjeżdżał do małżonkówD.wielokrotnie i częstował ich alkoholem. Pierwotnie oskarżonyR. J.interesował się zakupem całego gospodarstwa małżonkówD.. Nie mniej, po wielokrotnych staraniach nakłonił ww. jedynie do sprzedaży na jego rzecz jednej działki rolnej.G.iH. D.wyrazili zgodę na sprzedażR. J.wyłącznie działki wchodzącej w skład ich gospodarstwa rolnego onumerze geodezyjnym (...)o powierzchni 2,33 ha, położonej w obrębieO., gm.O.za kwotę 20.000 zł. W tym też kierunku przez cały czas prowadzili z nim rozmowy, zmierzające do ostatecznego sfinalizowania transakcji. Za tę uzgodnioną do sprzedaży działkę małżonkowieD.faktycznie otrzymali od oskarżonego kwotę łącznie 18.200 zł zaliczki, a przy podpisywaniu aktu notarialnego sprzedaży mieli jeszcze otrzymać od niego pozostałą kwotę w wysokości 1.800 zł.
OskarżonyR. J., jako strona warunkowej umowy notarialnej sprzedaży nieruchomości, wybrał do podpisania aktu notarialnego notariuszaJ. N., prowadzącego swoją Kancelarię Notarialną wB.. Notariusz ten znał się z ojcem oskarżonego. Wcześniej, pracując jeszcze jako Radca Prawny, prowadził na jego rzecz sprawy związane z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym to wyłącznie oskarżony uzgadniał z notariuszem treść przedmiotowej umowy. Przesyłał mu również w formie wykonanych skanów niezbędne do podpisania aktu notarialnego dokumenty. Oskarżony wskazał notariuszowi do wpisania w treści tej umowy nieprawdziwe dane (inne niż uzgodnione w rzeczywistości z małżonkamiD.), dotyczące numeru uzgodnionej do sprzedaży z małżonkamiD.działki (podał dane działki onumerze geodezyjnym (...)o powierzchni 8,49 ha, a nie 74 o powierzchni 2,33 ha) oraz nieprawdziwe dane dotyczące przekazanej kwoty pieniężnej w wysokości 100.000 zł na rzecz małżonkówD..
W dniu 25 września 2013 roku w mieszkaniu małżonkówD.w miejscowościO.pojawił się oskarżonyR. J.wspólnie z wybranym przez siebie notariuszem. Nie istniały ku temu żadne szczególne okoliczności przewidziane wUstawie z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie, aby ten akt notarialny mógł być sporządzony poza siedzibą kancelarii notarialnejJ. N.. Strony miały bowiem realną możliwość i mogły stawić się osobiście w kancelarii notarialnej wB.. Pomimo tego, oskarżony przywiózł do ich mieszkania notariusza. Ponadto, przedstawił pokrzywdzonym informację, że w celu dokonania uzgodnionej ustnie sprzedażydziałki o nr (...)muszą oni, w obecności notariusza podpisać warunkowy dokument, który będzie wysłany do Agencji Nieruchomości Rolnych w sprawie zapytania o ewentualny pierwokup ziemi przez tę agencję. Notariusz nie odczytał pokrzywdzonym treści przygotowanego wcześniej aktu notarialnego.G.iH. D.podpisali wówczas nieznaną im z treści, niekorzystną i niezgodną ze stanem faktycznym warunkową umowę sprzedaży, sporządzoną w formie aktu notarialnego A nr(...). Ponadto, notariusz nie wydał małżonkomD.odpisu tego aktu notarialnego. W dokumencie tym znajdowały się odmienne od ustalonych pomiędzy oskarżonym, a małżonkamiD.: numer działki, powierzchnia działki oraz informacja o przekazanej im przez oskarżonego zaliczki. Pokrzywdzeni wskutek zachowania oskarżonego i notariusza byli przekonani, że podpisują nie warunkową umowę sprzedaży – ujętą w powyższym akcie notarialnym, uzgodnioną co do jej treści wyłącznie pomiędzy notariuszem, a oskarżonym, a wniosek do Agencji Nieruchomości Rolnej.
W październiku 2013 rokuR. J.wraz z notariuszemJ. N.pojawili się powtórnie w miejscu zamieszkania małżeństwaD.wO., tym razem w celu zawarcia właściwej już umowy przeniesienia własności i sporządzenia aktu notarialnego. W przekonaniu pokrzywdzonych mającego dotyczyć uzgodnionej sprzedażydziałki o numerze (...). W trakcie odczytywania przez notariusza tekstu aktu notarialnegoG. D.zorientowała się, że w tej odczytywanej treści umowy, przedmiotem sprzedaży przeniesienia własności ma być, zamiastdziałki numer (...),działka nr (...)o powierzchni ponad 8,49 ha, co było niezgodne z ustaleniami ustnymi pomiędzy stronami. W związku z powyższymG.iH. D.odmówili przeniesienia własności tej działki. Próbę wyjaśnienia zaistniałej sytuacji notariusz pozostawił stronom opuszczając mieszkanieG.iH. D.. Do podpisania aktu nie doszło. Notariusz poinformował strony, że zaproponowana w tym dniu umowa staje się bezprzedmiotowa, skoro nie doszło do jej zawarcia. Oskarżony opuścił mieszkanie pokrzywdzonych i odjechał wspólnie z notariuszem.
W związku z faktem, iż małżonkowie nie mieli z oskarżonym dalszego kontaktu nabrali podejrzeń, co do treści podpisanego przez nich w dniu 25 września 2013 r. dokumentu. W dniu 24 sierpnia 2015 r. udali się doB.i otrzymali z Kancelarii NotarialnejJ. N.wypis z aktu notarialnego, warunkowej umowy sprzedaży, Rep. A Nr 2821/2013, sporządzonego w dniu 25 września 2013 r. Po zapoznaniu się z jego treścią, a w szczególności z nieprawdziwymi informacjami tam zawartymi, dotyczącymi nie tylko nieprawdziwego numeru sprzedawanej działki, ale również nieprawdziwej kwoty otrzymanej przez nich zaliczki w rzekomej kwocie 100.000 zł, pokrzywdzeni zwrócili się o pomoc do Kancelarii Radcy Prawnego, który w konsekwencji o całej sprawie zawiadomił Prokuraturę Rejonową w Piszu. Wcześniej wystosował do notariusza i do oskarżonego pisma, w których domagał się sprostowania przedmiotowego aktu notarialnego. Pisma te pozostawione zostały bez odpowiedzi pisemnej. Po tej sytuacji z pokrzywdzonymi kontaktował się ojciec oskarżonego, który przyjechał do nich z butelką wódki i zaproponował, aby sprawę załatwić polubownie, odsunąć od sprawy mecenasa.
Ponadto, pokrzywdzonyH. D.podpisał się poniżej pozycji(...)na odwrocie Umowy kupna-sprzedaży zawartej w dniu 26.04.2013 r. międzyH. D.iG. D.aR. J.i na oświadczeniu z dnia 26.04.2013 r.T., pokrzywdzonaG. D.podpisała się wzdłuż dolnej krawędzi na odwrocie Umowy kupna-sprzedaży zawartej w dniu 26.04.2013 r. międzyH. D.iG. D.aR. J.i na oświadczeniu z dnia 26.04.2013 r. Zgodnie z opinią z zakresu badań dokumentów podpisy powyższe nosiły cechy mogące wskazywać na ich wykonanie pod wpływem alkoholu.
OskarżonyR. J.w zeznaniu rocznym PIT – 36 złożonym do Urzędu Skarbowego wG.o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2013 wykazał, że osiągnął dochód w wysokości 17.865 zł.
(dowód: wyjaśnienia oskarżonegoR. J.k. 106, k. 167; zeznania świadków:G. D.k. 14v. – 15, k. 25v. – 26, k. 51v., k. 62v., k. 167v. – 169;H. D.k. 18v., k. 40v. – 41, k. 65v. – 66, k. 169 – 169v.;M. L.k. 69v. – 70, k. 179v. – 180;J. N.k. 194;K. D.k. 204v. – 205v.; kopia aktu notarialnego k. 4-6; kopia pisma skierowanego do Kancelarii Notarialnej wB.k. 9-11; kopia pisma skierowanego doR. J.k. 12-13; kopia pisma z Agencji Nieruchomości Rolnych k. 16; oświadczenie k. 28; protokół zatrzymania rzeczy wraz ze spisem i opisem rzeczy k. 43-45; oryginał umowy kupna sprzedaży wraz z oświadczeniem k. 46; wydruk zupełnego Księgi Wieczystej k. 58-60; wniosek do Burmistrza k. 72; zaświadczenie k. 73; pismo ze Starostwa Powiatowego wP.k. 83; wniosek do Starostwa Powiatowego wP.k. 84; opinia z zakresu badań dokumentów k. 90-94)
OskarżonyR. J.w chwili orzekania miał 28 lat. Prowadził własną działalność gospodarczą, z której osiągał dochód w wysokości około 2.000 zł. Stan zdrowia dobry. Nie leczony psychiatrycznie, ani odwykowo. Był w przeszłości dwukrotnie karany sądownie za czyny zart. 180a kkna karę grzywny.
(dowód: dane oskarżonegoR. J.k. 105 – 105v., k. 167; informacja zK.k. 96-97; informacja z bazy PESEL k. 98-100; informacja z Urzędu Skarbowego wG.k. 185-186; aktualna informacja zK.k. 198-199)
OskarżonyR. J.konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu. Zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed sądem odmówił składania wyjaśnień.
(vide wyjaśnienia oskarżonegoR. J.k. 106, k. 167)
Sąd zważył, co następuje:
W związku ze skorzystaniem przez oskarżonego z prawa do odmowy składania wyjaśnień, należy przypomnieć, iż zgodnie zart. 7 kpkorgany postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
I tak, oceniając poszczególne dowody Sąd nie dał wiary zeznaniom notariuszaJ. N.(vide k. 194)w zakresie, w którym podał on, że akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży, Rep. A Nr 2821/2013, z dnia 25 września 2013 r. sporządzony został w sposób prawidłowy i standardowy, z poszanowaniem prawa i obowiązujących procedur, wynikających zUstawy Prawo o Notariacie. Również za niewiarygodne sąd przyjął twierdzenia, że małżonkowieD.podpisali ten akt notarialny w pełni świadomie, znając jego treść.
Weryfikując wzajemnie wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, Sąd doszedł do przekonania, iż to notariuszJ. N.podawał w realiach niniejszej sprawy nieprawdziwie i nieszczerze we wskazanym powyżej zakresie. W wielu miejscach jego zeznania były zachowawcze, pokrętne, często sprzeczne wewnętrznie, stojące w oczywisty sposób w kontrze do innych dowodów przeprowadzonych w toku postępowania karnego. Trzeba również wyraźnie podkreślić, że wersja przedstawiana przez tego świadka mogła stanowić jedynie przyjętą przez niego linię obrony przed ewentualnie grożącą mu odpowiedzialnością zawodową lub też nawet karną w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości przy sporządzaniu analizowanego aktu notarialnego. NotariuszJ. N.indagowany zasłaniał się niepamięcią lub podawał okoliczności sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym. Twierdzenia notariusza były w sposób oczywisty sprzeczne z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonychG.iH. D.oraz zUstawą Prawo o Notariacie. Już sam fakt sporządzenia powyższego aktu notarialnego poza siedzibą Kancelarii, w miejscowościO., oddalonej odB.o ponad 130 km, w przypadku gdy nie wystąpiły ku temu żadne szczególne okoliczności, musiał budzić poważne i uzasadnione wątpliwości. Tym bardziej, że jak ww. sam przyznał w swoich zeznaniach za tego typu usługę nie przyjął od oskarżonego żadnych dodatkowych pieniędzy. Ponadto, notariusz przyznał w swoich zeznaniach, że sporządzenia aktu podjął się na wyraźną prośbę ojca oskarżonego (już nieżyjącego), z którym w przeszłości łączyły go sprawy zawodowe. Fakty powyższe, z uwagi na okoliczności sprawy (tj. okoliczność nadużywania przez pokrzywdzonych w 2013 r. alkoholu, oraz podanie do aktu przez oskarżonego danych odmiennych od wcześniej ustalonych w rzeczywistości z pokrzywdzonymi), musiały zrodzić po stronie Sądu przekonanie, iż notariusz w rzeczonym przypadku wykonywał swój zawód w sposób, co najmniej mało przejrzysty, a z pewnością mało rzetelny. Ponadto, notariusz nie pozostawił pokrzywdzonym żadnego odpisu sporządzonego w dniu 25 września 2013 r. aktu notarialnego oraz nie ustosunkował się też w żaden sposób do zgłoszonych pisemnie żądań radcy prawnego reprezentującego interes pokrzywdzonych, wobec skierowanego pisma z dnia 31 sierpnia 2015 r. o sprostowanie aktu notarialnego(vide k. 9 – 11).
Jednocześnie dowody przeciwstawne do zeznań notariuszaJ. N.korelowały ze sobą wzajemnie i znajdowały oparcie w pozostałych materiałach. Pokrzywdzeni od samego początku i konsekwentnie utrzymywali, że oskarżony usiłował ich oszukać. Świadczy o tym chociażby okoliczność, że ostatecznie nie podpisali aktu notarialnego w 2013 r. przenoszącego własność na rzecz oskarżonego. Sam oskarżony zaś nigdy nie upominał się o zwrot wpłaconych rzekomo 100.000 zł na rzecz pokrzywdzonych. Po pierwsze, z zeznania PIT-36 złożonego przez oskarżonego za 2013 r. do Urzędu Skarbowego(vide k. 185 – 186)wynika, że ww. nie dysponował wówczas dochodami na takim poziomie. Po drugie, doświadczenie życiowe wskazuje, że w momencie kiedy nie doszło do podpisania umowy właściwej, każda inna osoba będąca na miejscu oskarżonegoR. J.dochodziła by swoich praw względem pokrzywdzonych, a przynajmniej podjęła kroki w celu odzyskania wpłaconych pieniędzy w kwocie 100.000 zł. Oskarżony zaś nie poczynił w tym kierunku żadnych kroków i zaprzestał kontaktu z pokrzywdzonymi. O wiarygodności pokrzywdzonych świadczy również fakt, że kiedy w sierpniu 2015 roku uzyskali odpis aktu notarialnego i utwierdzili się w przekonaniu, że mogli paść ofiarą oszustwa, bezzwłocznie udali się w poszukiwaniu pomocy do radcy prawnego. Dodatkowo, pokrzywdzeni podawali wszelkie okoliczności związane z tym zdarzeniem w sposób przekonywujący i zgodny. Ich zeznania się uzupełniały i wzajemnie zazębiały. A przedstawiana chronologia układała się w logiczny ciąg następujących po sobie zdarzeń. Ponadto, wersję pokrzywdzonych wzmocniły zeznaniaK. D., która potwierdziła okoliczności podawane przez pokrzywdzonych. Kobieta potwierdziła, że miała być sprzedanadziałka nr (...), a nie 72 i za 20.000, a nie za 110.000 zł. Sąd obdarzył jej zeznania wiarygodnością. Kobieta podała jedynie to co zdołała zaobserwować i zapamiętać. Sąd nie dostrzegł w zeznaniach tych świadków okoliczności, które świadczyłyby o ich niewiarygodności. Ponadto, zeznaniaK. D., z uwagi na podeszły wiek świadka, charakteryzowały się wzmożoną spontanicznością i emocjonalnością, co również przekonało Sąd o jej wiarygodności.
Sąd przyjął zatem, zgodnie z twierdzeniami pokrzywdzonych, że od oskarżonego otrzymali oni wyłącznie kwotę w łącznej wysokości 18.200 zł. W ich przekonaniu i świadomości była to kwota zaliczki, w zamian za sprzedaż działki onumerze geodezyjnym (...). W ślad za tym, Sąd uznał, że oskarżony w rzeczywistości nie wpłacił pokrzywdzonym kwoty 100.000 zł.
W tym miejscu należy podkreślić, że podpisane przez pokrzywdzonych dokumenty: umowa kupna-sprzedaży zawarta w dniu 26.04.2013 r. międzyH. D.iG. D.aR. J.i oświadczenie z dnia 26.04.2013 r. Sąd ocenił jako niewiarygodne. Zgodnie z opinią z zakresu badań dokumentów podpisy powyższe nosiły cechy mogące wskazywać na ich wykonanie pod wpływem alkoholu. Sąd uznał, że wnioski zawarte w opinii były logiczną konsekwencją przeprowadzonych przez biegłą obserwacji. Ponadto, okoliczności sporządzenia tych dokumentów dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i tak miały znaczenie marginalne, skoro z innych dowodów wynikało jasno, że wbrew tym pismom, oskarżony w rzeczywistości nie wypłacił pokrzywdzonym kwoty w wysokości 100.000 zł, a jedynie w wysokości 18.200 zł.
W związku z powyższym Sąd obdarzył wiarą zeznania pokrzywdzonych, w których konsekwentnie i od samego początku utrzymywali, że notariusz w dniu 25 września 2013 r. w ich mieszkaniu nie odczytał im treści przedstawionego do podpisu dokumentu. Przekonani byli w związku z powyższym, iż podpisują wniosek do Agencji Nieruchomości Rolnych o zapytanie w sprawie skorzystania przez nią bądź nie z prawa pierwokupu, w sprawie działki onumerze geodezyjnym (...). Niewątpliwie do takiego stanu rzeczy przyczyniło się postępowanie oskarżonegoR. J..
Przepisart. 286 § 1 kkokreśla odpowiedzialność za oszustwo, którym według tego przepisu jest motywowane celem osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie jej w błąd albo wyzyskanie błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranej czynności. Istota tego przestępstwa polega więc na posłużeniu się fałszem jako czynnikiem sprawczym, który ma doprowadzić pokrzywdzonego do podjęcia niekorzystnej decyzji majątkowej.
Czyn zart. 286 § 1 kkmożna popełnić jedynie w zamiarze bezpośrednim zabarwionym celem - chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej(J. Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, wydawnictwo LEX, 2014). Należy jednak zaznaczyć, iż niekorzystne rozporządzenie mieniem przez pokrzywdzonego nie musi pozostawać w związku z faktycznym osiągnięciem przez sprawcę korzyści majątkowej – osiągnięcie takiej korzyści nie należy bowiem do znamion przestępstwa oszustwa(J. Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, wydawnictwo LEX, 2014).
Oszustwo spenalizowane w omawianym przepisie jest przestępstwem o charakterze materialnym – jego skutek stanowi niekorzystne rozporządzenie mieniem. Do czasu, gdy rozporządzenie takie nastąpi, mówić można jedynie o usiłowaniu popełnienia przestępstwa, dokonane zostaje ono zaś dopiero z chwilą rozporządzenia(wyrok SN z dnia 08.01.1999r., V KKN 513/97). Oszustwo polegające na doprowadzeniu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd jest przestępstwem podwójnie skutkowym – dla odpowiedzialności karnej konieczne jest bowiem ustalenie istnienia związku przyczynowego między zachowaniem sprawcy, a błędnym wyobrażeniem o rzeczywistości rozporządzającego mieniem oraz między zachowaniem sprawcy, a samym rozporządzeniem mieniem.
Odnosząc się do strony podmiotowej, oskarżonyR. J.działał z zamiarem bezpośrednim zabarwionym celem w postaci osiągnięcia korzyści majątkowej uzyskania na własnośćdziałki nr (...)za kwotę znacznie poniżej jej realnej wartości. Okoliczności popełnienia czynu wskazują bowiem jednoznacznie, iż oskarżony miał pełną świadomość procederu przestępnego w którym brał udział. Oskarżony skrupulatnie obmyślał swój plan działania i wdrażał kolejno poszczególne jego elementy.
Nie mniej, celu swojego nie osiągnął. Pokrzywdzeni wszakże ostatecznie zorientowali się w październiku 2013 r., że w świetle odczytanego im aktu notarialnego mają przenieść na własność oskarżonego nie umówionądziałkę nr (...)o wielkości 2,33 ha, adziałkę nr (...)o wielkości 8,49 ha. Z tych przyczyn właśnie, oskarżony zamierzonego celu nie osiągnął. W konsekwencji Sąd zmienił opis czynu i jego kwalifikację prawną na usiłowanie oszustwa (art. 13 § 1 kk). Ostatecznie Sąd przyjął, że oskarżony dopuścił się występku zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 4 § 1 kki za to skazał go i na podstawie art.art. 14 § 1 kkw zw. zart. 286 § 1 kkprzy zastosowaniuart. 33 § 2 kkwymierzył karę roku pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując, że jedna stawka równoważna jest kwocie 20 (dwudziestu) złotych.
Sąd wymierzył karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa (art. 14 § 1 kk).
Zgodnie natomiast z treściąart. 286 § 1 kkkto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Sąd może wymierzyć także grzywnę obok kary pozbawienia wolności wymienionej wart. 32 pkt 3, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął (art. 33 § 2 kk), a sytuacja taka miała miejsce w analizowanym przypadku.
Zgodnie zart. 12 kkdwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.
Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy (art. 4 § 1 kk). Sąd uznał, żeustawa Kodeks Karnyobowiązująca w czasie popełnienia przez oskarżonego przestępstwa jest względniejsza dla sprawcy niż ustaw obecnie obowiązująca, dlatego przy wymiarze kary zastosował ustawę obowiązującą uprzednio. Dawała ona na przykład możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w wymiarze do 2 lat., a nie jak obecna do roku.
Ukształtowana w powyższy sposób dolegliwość karna – kara pozbawienia wolności w wymiarze roku pozbawienia wolności i określonej wysokości grzywny – stanowi zdaniem Sądu sprawiedliwą reakcję karną na czyn oskarżonego, należycie realizując cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, właściwie uwzględniając cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz stanowiąc dla oskarżonego wystarczającą przestrogę na przyszłość. Oskarżony dysponuje dochodami na takim poziomie, który pozwoli uiścić mu grzywnę w określonym wymiarze. W przeszłości oskarżony wykonywał kary grzywny orzeczone innymi wyrokami.
Jednocześnie na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1 pkt 1 kkSąd wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoR. J.kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 2 (dwóch) lat.
Dotychczasowy tryb życia oskarżonego (pomimo wcześniejszej karalności – ale za przestępstwa innego rodzaju) zdaniem Sądu prowadzi do wniosku, że kara bezwzględnego pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania byłaby zbyt rażąca swoją surowością. W ocenie Sądu orzeczona kara spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej, a w szczególności indywidualnej, zapobiegając powrotowi oskarżonego do przestępstwa, jednocześnie skłoni oskarżonego do przestrzegania obowiązujących przepisów prawa. Sąd wyraża nadzieję, że oskarżony zrozumie naganność swojego postępowania i uświadomi sobie, że wchodzenie w konflikt z prawem zwyczajnie nie popłaca. Wyznaczony okres próby ostatecznie zweryfikuje postawę oskarżonego.
Na podstawieart. 627 kpkSąd zasądził od oskarżonegoR. J.na rzecz oskarżyciela posiłkowegoG. D.kwotę(...)(jednego tysiąca siedmiuset czterech) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika i na rzecz oskarżyciela posiłkowegoH. D.kwotę(...)(jednego tysiąca siedmiuset czterech) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez niego wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika.
Na podstawieart. 627 kpk,art. 2 ust. 1 pkt. 3 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 z póz. zm.) Sąd zasądził od oskarżonegoR. J.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 580 (pięciuset osiemdziesięciu) złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwotę 552,21 (pięciuset pięćdziesięciu dwóch złotych 21/100) złotych tytułem kosztów postępowania w sprawie. W ocenie Sądu sytuacja osobista, rodzinna i majątkowa oskarżonego pozwoli uiścić mu koszty postępowania w całości.

ZARZĄDZENIE

1
(...)

2
(...)

    -(...)

    -(...)

3
(...)

(...)