Sąd Rejonowy w Gdyni
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I1 C 1434/16
Data wyroku: 2017-02-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ewa Kokowska-Kuternoga

Sygn. akt: I 1 C 1434/16 upr.

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 lutego 2017 r.
Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga
Protokolant:  st. sekr. sądowy Marta Bona
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. w Gdyni
sprawy z powództwaGminy M.G.-Zarząd (...)z siedzibą wG.
przeciwkoM. K.
o zapłatę
Izasądza od pozwanejM. K.na rzecz powodaGminy M.G.-Zarząd (...)z siedzibą wG.kwotę 112 zł (sto dwanaście złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 6.6.2002r. do dnia zapłaty;
IInie obciąża pozwanej kosztami postępowania;

UZASADNIENIE
PowódGmina M.G.–Zarząd (...)wG.wniósł o zasądzenie od pozwanejM. K.kwoty 112 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 2 czerwca 2006 r. do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że pozwana dokonała przejazdu pojazdem komunikacji miejskiej należącym do powoda bez ważnego biletu, w związku z czym zobowiązana była zapłacić opłatę dodatkową w kwocie 100 zł. Powód nadto wskazał, że pozwany nie uiścił opłaty dobrowolnie, w związku z czym powstały koszty dodatkowe, związane z kosztami pocztowymi wysłanego upomnienia, co razem stanowi kwotę 112 zł.
(pozew – k. 2-3v.)
Nakazem zapłaty z dnia 23 czerwca 2003r., wydanym w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt VIII Nc 7576/03, Referendarz Sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.
(nakaz zapłaty – k. 8)
Od powyższego nakazu zapłaty pozwany,M. K., wywiódł sprzeciw, którym zaskarżył wydany nakaz zapłaty w całości. Pozwany nie zaprzeczył, aby w dniu 17 kwietnia 2002 r. dokonał przejazdu pojazdem komunikacji miejskiej należącym do powoda bez ważnego biletu, ale wskazał, że otrzymał nakazu zapłaty do dnia 8.11.2016r, że jest osoba schorowaną i niemajętną i nie jest w stanie ponieść kosztów w/w przejazdu, kary za jazdę bez biletu i postępowania sądowego, jednocześnie nie zaprzeczając faktom wskazanym przez powoda w pozwie. Pozwana podniosła też zarzut przedawnienia roszczenia powoda.
(sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 38-39v)
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 17 kwietnia 2002 r.M. K.jechała autobusem linii „902”, należącym doGminy M.G.–Zarząd (...)wG.. W trakcie jazdy przeprowadzono kontrolę biletów, w wyniku której stwierdzono brak biletu na przejazd u podróżnegoM. K..
dowód: raport opisowy kontrolera biletów – k. 4-4v,
W sporządzonym w dniu 17 kwietnia 2002 r. raporcie opisowym kontrolera biletów nr(...), na jego odwrocie, wpisano dane osoboweM. K.na podstawie dowodu osobistego o numerze iserii (...).
okoliczność bezsporna, a nadto: raport opisowy kontrolera biletów – k. 4-4v.,
W raporcie opisowym nr(...)M. K.podpisała odbiór opłaty za przejazd bez biletu. Na druku opłaty dodatkowej w miejscu przeznaczonym na pokwitowanie odbioru widnieje zapis(...)..
okoliczność bezsporna, a nadto: raport opisowy kontrolera biletów – k. 4-4v,
Pozwana nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się z zasiłku w wysokości 634 zł. Jest schorowana, ma przyznany pierwszy stopień grupy inwalidzkiej , jest sparaliżowana od 3 lat i porusza się na wózku.
okoliczność bezsporna, a nadto: oświadczenie pozwanej o stanie majątkowym, k. 18-19v, decyzja z dnia 24.2.2014r k. 24,z dnia 28.1.2014r ,k. 25, z dnia 27.8.2014r,k. 26, z dnia 5.2.2014r k, 27,
Sąd zważył, co następuje:
Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił przede wszystkim na podstawie dokumentu złożonego przez powoda w postaci raportu kontrolera biletów. Dokument ten Sąd uznał za wiarygodny w całości, albowiem nie budził on zastrzeżeń Sądu co do autentyczności i prawdziwości zawartych tam informacji.
Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd wziął pod uwagę przyznanie faktów przytoczonych przez powoda- przez pozwanego.
W niniejszej sprawie bezsporne było, że pozwana była pasażerem wskazanym w raporcie opisowym kontrolera biletów z dnia 17 kwietnia 2002 r. i jechała bez biletu, a także że nie zapłaciła należności wynikających z raportu kontrolera.
Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia czy pozwana powinna zapłacić w/w opłatę wymierzoną w raporcie z dnia 17.4.2002r, a także czy roszczenie o zapłatę w/w jest przedawnione.
W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Sąd zważył, iż do oceny stosunku prawnego łączącego strony postępowania zastosowanie znajdzieart. 16 ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe, zgodnie z którym umowę przewozu zwiera się przez nabycie biletu na przejazd lub dopełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia – przez samo zajęcie miejsca w środku lokomocji.
Przechodząc do rozstrzygnięcia zasadniczej kwestii spornej, należy wskazać, że pozwana nie zaprzeczyła twierdzeniu powoda, że nie uregulowała opłaty dodatkowej i kosztów związanych z wysłaniem upomnienia co do przejazdu bez biletu w dniu 17.4.2002r.
W tej sytuacji Sąd uznał, że pozwana nie zaprzeczyła skutecznie żądaniu powoda .
W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć , czy doszło do przedawnienia roszczenia powoda.
Art. 778 k.c.stanowi, że:” Roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany.” zaśart. 77. 1. Ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. prawo przewozowe,że :” Z zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 78 roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku.”
Analizując w/w przepisy na tle staniu faktycznego w tej sprawie należy stwierdzić , że do przedawnienia nie doszło, albowiem termin przedawnienia dla przejazdu z dnia:17.4.2002 r., upływałby : 12.9.2003r,a pozew wniesiono w dniu 27.5.2003r , więc przed upływem tego terminu.
Przechodząc do rozstrzygnięcia zasadniczej kwestii spornej, należy wskazać, że pozwana, nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska /art. 6 kc–„ Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.”
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał żądanie powoda za zasadne i na podstawieart. 16 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowew zw. zart. 481 § 1 i 2 k.c.orzekł jak w pkt I wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II wyroku zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.w zw. zart. 102 k.p.c.,§ 6 pkt 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349), nie obciążając pozwanego, jako strony przegrywającej proces, na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu, albowiem pozwana nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się z zasiłku w wysokości 634 zł, jest schorowana, ma przyznany pierwszy stopień grupy inwalidzkiej , jest sparaliżowana od 3 lat i porusza się na wózku, a dociążenie jej długu jeszcze dodatkowymi kosztami sądowymi spowodowałoby pogłębienie się trudnej sytuacji finansowej pozwanej i naruszyło z trudem utrzymywaną płynność finansową. Na ustaloną kwotę składają się kwoty: 30,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu i kwota 60,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.