Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 450/17
Data wyroku: 2017-08-11 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adrianna Kłosowska

Sygn. akt X K 450/17

WYROK ŁĄCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 11 sierpnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSR Adrianna Kłosowska
Protokolant Mateusz Patelczyk
w obecności Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.
po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 roku na rozprawie
sprawyR. G.,urodzonego (...)wK., synaS.iS. z domu W.,PESEL (...)
o wydanie wyroku łącznego,
skazanego prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku II Wydziału Karnego z dnia 26 kwietnia 2013 roku w sprawieII K 11/13za przestępstwo zart. 254a k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata oraz 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł;

2
Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 8 października 2013 roku w sprawieX K 204/13za dwa ciągi przestępstw zart. 278 § 1 k.k.w zb. zart. 254a k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 278 § 1 k.k.na kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 50 zł i 1 roku pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny po 20 zł, wymierzono kare łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat okresu próby i karę łączną 80 stawek dziennych grzywny po 20 zł; postanowieniem z dnia 02.06.2016r. zarządzono wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności; Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 3 czerwca 2016 roku w sprawieX K 40/16za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.popełnione w dniu 17.06.2015r. na karę 1 roku pozbawienia wolności;

3
Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawieX K 657/15za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1 roku ograniczenia wolności polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie; dnia 31.08.2016r. wykonano karę pozbawienia wolności, a postanowieniem z dnia 21.03.2017r. zamieniono karę ograniczenia wolności na zastępczą karę 180 dni pozbawienia wolności.

orzeka:

I
na podstawieart. 85 § 1 i 2 k.k.,art. 86 § 1 k.k.,art. 87 § 1 k.k.,art. 569 § 1 k.p.k.łączy jednostkowe kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności orzeczone w wyrokach:

- Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 8 października 2013 roku w sprawieX K 204/13,
- Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawieX K 657/15
i wymierza skazanemuR. G.karę łączną 2 (dwóch) lat i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 577 k.p.k.zalicza skazanemu na poczet orzeczonej w punkcie I wyroku łącznej kary pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności zaliczone skazanemu w sprawach podlegających łączeniu oraz okresy odbytych kar w sprawach podlegających łączeniu;

III
w pozostałym zakresie orzeczenia zawarte w wyrokach ulegających połączeniu podlegają odrębnemu wykonaniu;

IV
na podstawieart. 572 k.p.k.w pozostałym zakresie umarza postępowanie w sprawie;

V
na podstawieart. 626 § 1 k. p. k.w zw. zart. 624 § 1 k. p. k.zwalnia skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.

Sygn. akt X K 450/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
R. G.został skazany prawomocnymi wyrokami:

1
Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku II Wydziału Karnego z dnia 26 kwietnia 2013 roku w sprawieII K 11/13za przestępstwo zart. 254a k.k.na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 2 lata oraz 50 stawek dziennych grzywny po 10 zł;

2
Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 8 października 2013 roku w sprawieX K 204/13za dwa ciągi przestępstw zart. 278 § 1 k.k.w zb. zart. 254a k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.oraz zart. 278 § 1 k.k.na kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 50 zł i 1 roku pozbawienia wolności i 40 stawek dziennych grzywny po 20 zł, wymierzono kare łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat okresu próby i karę łączną 80 stawek dziennych grzywny po 20 zł; postanowieniem z dnia 02.06.2016r. zarządzono wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności;

3
Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawieX K 657/15za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1 roku ograniczenia wolności polegającego na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie; dnia 31.08.2016r. wykonano karę pozbawienia wolności, a postanowieniem z dnia 21.03.2017r. zamieniono karę ograniczenia wolności na zastępczą karę 180 dni pozbawienia wolności..

dowody: dane o karalności k. 18-19; informacjach o pobytach k. 2,14-15; odpisy orzeczeń k. 20-28.
ZachowanieR. G.w trakcie jego osadzenia w Zakładzie Karnym wK.było poprawne. Nie był dotychczas karany dyscyplinarnie, nie był również nagradzany regulaminowo. Do funkcjonariuszy i przełożonych odnosi się właściwie. Nie był zatrudniony. Nie identyfikuje się z podkulturą przestępczą, nie były wobec niego stosowane środki przymusu bezpośredniego, nie odnotowano także zachować agresywnych lub samoagresji.
dowody: opinia o skazanym k. 12v.

Sąd zważył co następuje:
Na początku rozważań nalezy podkreślić, że od dnia 1 lipca 2015 roku ustawodawca gruntownie przebudował model orzekania w przedmiocie wyroku łącznego i kar łącznych, konstruując również przepisy intertemporalne, które wskazują jakie przepisy stosować po dacie 1 lipca 2015 roku, w związku z wejściem w życie w dniu 1 lipca 2015 roku przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks Karny oraz niektórych innych. I tak, normaart. 19 ust 1wyżej wymienionej ustawy stanowi, że przepisówrozdziału IX kodeksu karnego, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawieR. G.został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawie X K 657/15, przy czym wyrok ten uprawomocnił się w dniu 5 stycznia 2016 roku. Tym samym prawomocne orzeczenie wobec skazanego zapadło już pod rządamikodeksu karnegopo jego nowelizacji stosownie do przepisów z dnia 20 lutego 2015 roku, a w rezultacie w przedmiotowej sprawie zachodziła możliwość orzekania wobec niego co do kary łącznej w oparciu o nowe przepisyrozdziału IX ustawy – Kodeks karny.
Sąd zważył dalej, że treść owego art. 19 ust. 1 w/w ustawy niewątpliwie rodzi pewne trudności interpretacyjne. Dotyczy to w szczególności rozumienia znaczenia zapisu "zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po tym dniu". Sąd, orzekając w przedmiotowej sprawie, rozważał jego dwojaką interpretację. I tak, pierwsza z nich sprowadza się do uznania, iż samo wydanie (lub uprawomocnienie się) wyroku po 1 lipca 2015 roku umożliwia w sprawie o wydanie wyroku łącznego orzekanie w tym przedmiocie na podstawie przepisówrozdziału IX ustawy – Kodeks karnyw jej znowelizowanym brzmieniu (tj. obowiązującym po 1 lipca 2016 roku i ze zmianami wprowadzonymi w dniu 15 kwietnia 2016 roku). Ów sposób rozumienia tego zapisu oznaczałby, że samo wydanie po 1 lipca 2015 roku prawomocnego orzeczenia, bez względu na rodzaj wymierzonej w nim kary, otwiera swoistą „furtkę”, pozwalającą na zastosowanie znowelizowanych przepisówart. 85 k.k.i kolejne (chyba, że Sąd uzna, iż korzystniejsze, stosownie doart. 4 § 1 k.k., są przepisy w ich uprzednim brzmieniu, tj. obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku). Druga z interpretacji tego zapisu jest w ocenie Sądu następująca: w przypadku wydania wobec skazanego po 1 lipca 2015 roku prawomocnego wyroku (tj. również uprawomocnienia się po tym dniu orzeczenia zapadłego przed tą datą), Sąd, orzekając w sprawie o wydanie wyroku łącznego, obowiązany jest wpierw stwierdzić, czy w oparciu o znowelizowane przepisyrozdziału IX ustawy – Kodeks karnymożliwe jest orzeczenie kary łącznej z karami, prawomocnie wymierzonymi skazanemu do 30 czerwca 2015 roku, a dopiero następnie ma możliwość prowadzenia rozważań w oparciu oart. 4 § 1 k.k., czy winno nastąpić orzekanie w oparciu o uprzednio obowiązujące przepisy tego rozdziału czy też przepisy znowelizowane i która z kar łącznych (tj. wydanych w oparciu o tzw. przepisy nowe czy też stare) jest wobec niego korzystniejsza.
W ocenie Sądu, tylko ta druga interpretacja zapisu „zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy” jest prawidłowa i winna być stosowana. Warto przy tym zwrócić uwagę na zapisart. 575 § 1 k.p.k.Sąd miał na uwadze, że stosownie do utrwalonego orzecznictwa,art. 575 § 1 k.p.k.rozumie się w taki sposób, iż „o potrzebie wydania nowego wyroku łącznego w miejsce dotychczasowego, który wówczas traci moc, nie decyduje fakt ujawnienia się jakiegokolwiek kolejnego skazania tej samej osoby, nieobjętego dotychczasowym wyrokiem łącznym, lecz tylko takiego, który spełnia przesłanki zart. 85 k.k.i w związku z tym nadaje się do połączenia, bądź to ze wszystkimi, bądź co najmniej z jednym ze skazań objętych istniejącym wyrokiem łącznym, co powoduje, że dotychczasowy węzeł prawomocnie połączonych kar ulega rozwiązaniu.Tylko przy braku podstaw do zastosowaniaart. 575 k.p.k.uprzednie prawomocne zakończenie postępowania o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone w obu sprawach stanowi negatywną przesłankę procesową w postaci powagi rzeczy osądzonej” (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniu z 10 lipca 2013 roku, sygn. akt II KK 14/13). Zwrócić należy uwagę, iż „wydanie wyroku łącznego” oznacza w przepisieart. 575 § 1 k.p.k.de facto „orzeczenie nowej kary łącznej”, albowiem w przypadku braku podstaw dla orzeczenia nowej kary łącznej wydane orzeczenie nie ma charakteru wyroku łącznego (patrz choćbyart. 572 k.p.k.). Ustawodawca nie mówi przy tym o „wszczęciu postępowania o wydanie wyroku łącznego” albo o „orzekaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego”, lecz o „wydaniu wyroku łącznego”. W ocenie Sądu ową interpretację należy, per analogia, stosować również do zapisu art. 19 ust. 1 w/w ustawy nowelizującej. Użycie przez ustawodawcę stwierdzenia „orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem” oznacza zatem, iż ów nowy, prawomocny wyrok wymaga wydania nowego wyroku łącznego i orzeczenia nowej kary łącznej. Warto przy tym zauważyć, że treśćart. 575 § 1 k.p.k.ulegała zmianie z dniem 01 lipca 2015 roku w sposób, który potwierdza powyższe konkluzje Sądu – jego uprzednie brzmienie mówiło bowiem o tym, że jeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodziła potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwilą jego wydania poprzedni wyrok łączny tracił moc. Oczywistym jest przy tym, iż owa potrzeba wydania nowego wyroku łącznego i wydania nowej kary łącznej musi ujawnić się na tle znowelizowanych przepisówrozdziału IX ustawy – Kodeks karny; jest to szczególnie jasne przy uwzględnieniu cytowanego jużart. 575 § 1 k.p.k.(choć ten ostatni ma charakter procesowy). Konkludując, w ocenie Sądu, prawomocne skazanie po 1 lipca 2015 roku (w tym również uprawomocnienie się orzeczenia wydanego przed tą datą) umożliwia stosowanie przy orzekaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego przepisówrozdziału IX ustawy – Kodeks karnyw ich znowelizowanym brzmieniu (tj. obowiązującym po 1 lipca 2015 roku) jedynie wówczas, gdy według owych „nowych przepisów” kara wymierzona tym wyrokiem podlega łączeniu z karami prawomocnie wymierzonymi skazanemu wyrokami wydanym przed 30 czerwca 2015 roku (tak też Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II AKz 124/16 z dnia 31.05.2016 roku).
Jak zaznaczono na wstępie w przedmiotowej sprawie wobec skazanego po dniu 01 lipca 2015 roku prawomocne stało się orzeczenie wydane wobec niego w sprawie X K 657/15. Ponadto, kara wymierzona w tej sprawie nie została w całości wykonana i mogła podlegać, zgodnie zart. 85 § 1 – 2 k.k.orazart. 86 § 1 k.k., łączeniu z karą z prawomocnego orzeczenia wydanego wobec skazanego do 30 czerwca 2015 roku. Niewątpliwie zatem Sąd dysponował możliwością stosowania wobecR. G.przepisówustawy – kodeks karny, w jego brzmieniu obowiązującym po 1 lipca 2015 roku i zmodyfikowanym przez przepisy ustawy z dnia 11 marca 2016 roku o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego i niektórych innych ustaw. Sąd badał przy tym, stosownie doart. 4 § 1 k.k., możliwość połączenia kar wymierzonych skazanemu również w oparciu o przepisyustawy – Kodeks karnyw jej brzmieniu obwiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku, uznał jednakże, że nie byłoby to względniejsze. Uwzględniając bowiem treść uprzednio obowiązującego brzmieniaart. 85 k.k.nie istniałaby możliwość połączenia kar orzeczonych wobec skazanego w sprawach X K 204/13 i X K 657/15. Przepisy traktujące o łączeniu kar w brzmieniu obowiązującym obecnie pozwoliły natomiast na połączenie w jedną karę łączną wymierzonych skazanemu w powyższych orzeczeniach kar. Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny i niektórych innych ustaw iart. 4 § 1 k.k., orzekał w oparciu o obecnie obowiązuje przepisyrozdziału IX ustawy – Kodeks karny.
Sąd zważył dalej, że postępowanie o wydanie wyroku łącznego ma na celu urzeczywistnienie zasady łączenia jednostkowych kar podlegających łączeniu, a wymierzonych prawomocnymi wyrokami w różnych postępowaniach. Przesłanki dopuszczalności łączenia kar jednostkowych, także w wyroku łącznym, wskazujeart. 85 k.k.Zgodnie zart. 85 § 1 i 2 k.k.w obecnym brzmieniu, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną (§1). Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w§ 1.
W niniejszej sprawie przesłanki warunkujące możliwość wydania wyroku łącznego w ocenie Sądu zachodzą zatem w stosunku do następujących wyroków:
- Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 8 października 2013 roku w sprawie X K 204/13,
- Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku X Wydziału Karnego z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawie X K 657/15.
W pierwszym w/w wyrokuR. G.wymierzono karę łączną pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat i następnie postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016r. zarządzono wykonanie warunkowo zawieszonej kary, zaś w drugim przypadku karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej, nieodpłatnej pracy na cele społeczne, a zatem kary te podlegają łączeniu.
Nadto, żadna z tych w/w kar w dniu 11 sierpnia 2017 roku, tj. w dacie wyrokowania, nie została jeszcze w całości wykonana. Nadmienić przy tym należy, iż w wypadku kary orzeczonej wyrokiem w sprawie X K 657/15 wykonana została kara pozbawienia wolności (6 miesięcy) co uniemożliwiło jej połączenie w ramach niniejszego orzeczenia. Nie mniej jednak za podlegającą łączeniu uznana została jednocześnie kara ograniczenia wolności orzeczona tym samym wyrokiem jednostkowym (wobec zastosowaniaart. 37b k.k.) zamieniona na karę 180 dni pozbawienia wolności i dotychczas niewykonana.
Jednocześnie sąd zważył, iż choć kara orzeczona wobec skazanego w sprawie X K 204/13 stanowiła karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, to zastosowania nie będą tu miały unormowaniaart. 89 § 1 i 1b k.k., gdyż wobec tej kary zapadło postanowienie w przedmiocie zarządzenia jej wykonania.
Rozważając kwestię wysokości kary łącznej, jaka winna zostać orzeczona względemR. G.w miejsce kar objętych wyżej wymienionymi wyrokami Sąd miał na względzie treśćart. 86 § 1 k.k.wyznaczające jej granice. Z przepisu tego wynika, że Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa (ewentualnie - kar łącznych, podlegających łączeniu,videart. 86 § 4 k.k.) do ich sumy, nie przekraczając jednak w odniesieniu do kary pozbawienia wolności – 20 lat. Co do zasady zatem, kara łączna pozbawienia wolności w tym wypadku powinna mieścić się w granicach od 2 lat pozbawienia wolności do 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Nadmienić należy, że wymierzając karę łączną Sąd nie rozważa ponownie kwestii społecznej szkodliwości czynów, za które zostały orzeczone kary jednostkowe, ani też stopnia zawinienia przy popełnieniu wyżej wymienionych czynów. W doktrynie prawa karnego podkreślano dotąd, że przy wymiarze kary łącznej decydujące znaczenie ma wzgląd na prewencyjne oddziaływanie kary, w znaczeniu prewencji indywidualnej i ogólnej(M. Szewczyk, Kara łączna w polskim prawie karnym, Kraków 1981, s. 78). Zastosowanie właściwej zasady łączenia kar(absorpcji, kumulacji, asperacji)w głównej mierze zależy od związku podmiotowego i przedmiotowego pomiędzy zbiegającymi się czynami. W aspekcie przedmiotowym związek realnie zbiegających się przestępstw wyrażają kryteria przedmiotowe poszczególnych przestępstw, tj. bliskość czasowa ich popełnienia(największa, gdy przestępstwa popełniane są równocześnie lub bezpośrednio po sobie), tożsamość osób pokrzywdzonych(największa ścisłość związku zachodzi, gdy kilkoma przestępstwami pokrzywdzono tę samą osobę), rodzaj naruszonego dobra prawnego(im bardziej zbliżone dobra prawne, tym większa przedmiotowa bliskość przestępstw), sposób działania sprawcy. W aspekcie podmiotowym chodzi o motywy bądź pobudki kierujące sprawcą, rodzaj i formę jego zawinienia. Im ściślejszy związek podmiotowy i przedmiotowy pomiędzy zbiegającymi się czynami, tym bardziej zasadne jest zastosowanie zasady absorpcji.(tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 marca 1981 r. VI KZP 5/81, OSNPG 1981, z. 5, poz. 43 oraz uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 25 lutego 2005 roku, I KZP 36/04, OSNKW 2005, Nr 2, poz. 13). Dodany nowelizacją obowiązującą od 1 lipca 2015 roku przepisart. 85a kkwprost wskazuje zaś, że orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Mając na uwadze powyższe względy Sąd doszedł do przekonania, iż wymiar kary łącznej za pozostające w zbiegu przestępstwa w tym wypadku winien zostać ukształtowany na zasadzie asperacii. W tam zakresie znaczenie miał z jednej strony fakt, iż w przeważającej mierze występki jakich dopuścił sięA. K.godziły w to samo dobro prawne – były przestępstwami przeciwko mieniu; w drugiej zaś okoliczność, iż skazany dopuszczał się ich na przestrzeni kilku lat, na szkodę różnych osób. Nadto należało mieć na uwadze, jako okoliczności mające przemawiać za zastosowaniem zasady absorpcji, że skazany prezentuje zasadniczo właściwą postawę podczas odbywania kary pozbawienia wolności i w ocenie Dyrektora zakładu w którym przebywa jego prognoza penitencjarna jest obecnie poprawna. Z drugiej strony nie mógł ujść uwadze Sądu fakt, iżR. G.nie wywiązał się z obowiązków związanych z wykonywaniem przez niego kary ograniczenia wolności, czego skutkiem była zamiana tej kary na karę zastępczą pozbawienia wolności. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się względem skazanego żadnych szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem przy łączeniu wymierzonych mu kar zasady pełnej absorpcji lub też kumulacji, i dlatego wymierzył mu karę łączną stosując właśnie zasadę asperacji. Z tego też względu Sąd uznał, że wymierzona skazanemu kara łączna 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, będzie karą adekwatną i sprawiedliwą.
W pkt II wyroku Sąd w oparciu o treśćart. 577 k.p.k.zaliczył skazanemu na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawach podlegających łączeniu oraz okresy odbytych kar w sprawach podlegających łączeniu.
Sąd, w dalszej części orzeczenia, na podstawieart. 572 k.p.k.umorzył postepowanie w pozostałym zakresie oraz zdecydował o odrębnym wykonaniu orzeczeń zawartych w wyrokach podlegających połączeniu.
Sąd na podstawieart. 626 § 1 k. p. k.w zw. zart. 624 § 1 k. p. k.zwolnił skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, które przejmuje na rzecz Skarbu Państwa.