Sąd Okręgowy w Łodzi
IV Wydział Karny
Sygnatura akt: IV K 241/13
Data wyroku: 2017-05-12 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Czyn ciągły
Podstawa prawna: 279§1 kk i inne

Sygn. aktIV K 241/13

UZASADNIENIE
W początkach XXI wieku na terenieŁ.działały struktury przestępcze, w postaci zorganizowanych grup przestępczych. Działały m.in. grupaT. N.pseudonim (...)oraz grupa kierowana przezM. J. (1), która powstała z połączenia w 2004r. z grupąP. T. (1), w celu przeciwstawienia się grupie Glutów.
W skład grupyM. J. (1)wchodzili m.in.P. O. (1)(pseudonim(...)),R. S. (1)(pseudonim(...)),G. B. (1)(pseudonim(...)bądź(...)),J. P. (1)(pseudonim(...)),T. M. (1),P. T. (1)(pseudonim(...)),S. L. (1)(pseudonim(...)),D. Ż. (1)(pseudonim(...)),M. W. (1)(pseudonim(...)),J. S. (1), a także w pewnym okresieD. B. (1)(pseudonim(...)).
Jednym ze źródłem pozyskiwania dochodów w grupieM. J., a tym samym przedmiotem prowadzonej działalności przestępczej, były kradzieże samochodów ciężarowych i osobowych, niejednokrotnie wraz z ładunkami o znacznej wartości, żądania okupu, wymuszenia rozbójnicze.M. J. (1)kierował wszystkimi działaniami przestępczymi mającymi na celu wytypowanie obiektu kradzieży, wskazywał miejsce ukrycia skradzionego pojazdu, kierował rozładunkiem towarów znajdujących się we wnętrzu samochodów, poszukiwał nabywców skradzionego mienia, prowadził negocjacje dotycząc cen zwrotu skradzionego pojazdu bądź mienia przekazywanego paserom, decydował o podziale zysków pochodzących z kradzieży. Kierownictwo i członkowie grup mieli dostęp do broni palnej i przy popełnianiu przestępstw posługiwali się bronią palną. Dotyczy to w szczególnościM. J. (1). Dysponowali bronią palną takżeO., Struna i Szpara.
(zeznania świadkaM. W. (1)k 2594 t. XIII,  k 1509-1510odw., k 1539-1540 t. sądowe,D. B. (1)k 332-335 t II sądowy,  k 1265-1268 t. sądowe wyjaśnienia  oskarżonegoJ. S.k 31-33 ,  k 35-38 t. 8,  k 107b  t. 8 , k.  222 – 223,  k.  561 – 564 ,  k 1132odw.-(...). t. sądowe , k 1633 t. sądowe )
Poważanie w tym „światku” miał takżeE. S. (1), na którego wołanoM.. OskarżonyE. S.od 1999r. do 2002r. wspólnie z żoną iP. U. (1)prowadził pub o nazwie(...)wŁ.naul. (...). Wówczas oskarżony poznał m.in. takie osoby jakT. M. (1),J. P. (1)pseudonim(...),(...).E. S. (1)był także bardzo dobrym znajomymG. B. (1)pseudonim (...),P. T. (1)orazD. Ż. (1), a takżeD. B. (2).
(zeznania świadkaR. H.k 264-268 t. sądowy,  k 1274-1276 t. sądoweD. B. (1)k  333  t. II sądowy,  k 1265-1268 t. sądowe ,D.szaŻ.k 388-390 t. II są dowy,  k 1525 ,D. B. (2)k 429-432 t. III sądowy,  k 1296-1297, wyjaśnienia oskarżonegoE. S.k 83-84 t. 57,  k 1130odw.-1131 t. sądowe )
[pkt5wyroku- IV( XV a /o) ]
W okresie 2002 - 2003 rokuP. T. (1),T. M. (1)i inne nieustalone osoby nałożyły naS. M. (1), który prowadził warsztat samochodowy haracz w kwocie 10 000 zł. Na prośbęS. M. (1)pomocy pokrzywdzonemu udzielali m.in. jego kolegaK. B. (1)orazD. B. (1). Pokrzywdzony udostępnił im numer kontaktowy do sprawców. Umawiał z nimi spotkanieD. B. (1).D. B. (1),K. B. (1)oraz inni mężczyźni, którzy udzielali pomocyS. M.dwoma samochodami udali się pod(...) Handlowy (...)naul. (...)wŁ.. Tam oczekiwali na osoby, które miały „dojeżdżać” pokrzywdzonego. Na parking pod(...)przyjechaliP. T. (1),T. M. (1)oraz jeszcze dwóch mężczyzn.P. T. (1)iD. B. (1)byli jeszcze wówczas w zgodzie iP. T. (1)liczył się zD. B. (1), dlatego wymuszanie pieniędzy od pokrzywdzonego skończyło się tym, że strony dogadały się w ten sposób, iż pokrzywdzony miał zapłacić 4 000 zł za pozostawienie go w spokoju. Kwotę 2000 zł z tych pieniędzy otrzymałP. T.. Pozostałą kwotę 2000 zł podzielili pomiędzy siebieD. B.iB.za udzielenie pomocy pokrzywdzonemu.
(pismo prokuratora k 342 t. II sądowy,  zeznania  świadkaD. B. (1)k 968-969 t. 19/V, k 334-335 t. II sądowy,  k 1265-1268 t. sądowe ,K. B. (1)k 1306-1315t. VII ogólny, k 5-7, 14-16t. 233 zdarzeniowy, k 424-429, 470-473 t. III  sądowy,D. B. (2)k 8-10 t. 233 zdarzeniowy, k 429-432, 461-462, 469-471 t. III sądowy)
[pkt5wyroku-(...)o]
Członkiem jednej z grup przestępczych znającym to środowisko był takżeR. H. (2). W marcu 2005r.R. H. (2)wraz ze znajomymE. S. (1)prowadził w pubieD.rozmowę dotyczącą planowanej przez oskarżonego działalności gastronomicznej nad morzem. Wówczas do oskarżonegoE. S.zatelefonowałG. B. (1)pseudonim (...), z prośbą, by oskarżony schował samochód dostawczy. Chodziło o skradziony samochódM. (...)nr rej. (...).
(zeznania świadkaR. H.k 49-50, 116-116c, 136-137 t. 35/1, k 1274-1276 t. VIII sądowy, k 1274-1276 t. sądowe )
W dniu 25 marca 2005 roku około godziny 17.00 kierowca z firmy przewozowo – transportowej(...)zŁ.,J. J. (1)zaparkował powyższy samochód ciężarowy markiM. (...)nr rej. (...)na terenie stacji paliw BP wT.. Samochód miał niebieską plandekę i szoferkę w kolorze białym. Nie było w nim żadnego ładunku. Pojazd posiadał jedynie zwykłe zabezpieczenia – zamek. Wartość pojazdu wynosiła 40 000 złotych.
W samochodzie było łóżko, radio marki(...), radioodtwarzacz samochodowy marki(...), licencja przewozowa, gaśnica, trójkąt, podnośnik samochodowy, klucze, pasy transportowe zabezpieczające, a z tyłu pojazd miał zamontowany dźwigowy podnośnik hydrauliczny.
Ze wskazań tachografu wynikało, że samochód został skradziony w dniu 25 marca 2005 roku około godz. 20.35 i był użytkowany do godziny 21.55.
(zeznaniaJ. J. (1)k. 5-7, k. 36 – 37 akta zdarzeń tom 58, k 1489 t. sądowe ,M. B. (1)k. 25 – 27 akta zdarzeń tom 58,A. R.k 31-32 t.58 zdarzeniowy, k 1435 t. IX sądowy).
E. S. (1)po odebraniu telefonu odG. B.zapytałR. H. (2), czy nie ma jakiegoś zaufanego znajomego, u którego można by to auto schować.R. H.zaproponował, by samochód ten schować na działce rodziców jego byłej konkubiny wŁ..E. S. (1)skontaktował się zI.i umówili się na spotkanie pod stadionemW.. Samochodem E.S.D. (...)oskarżony iR. H.podjechali w umówione miejsce, gdzie podjechali także samochodemV. (...)M. J. (1),R. S. (1)iG. B. (1). Następnie udali się do wskazanej przezR. H.miejscowości, jako pierwszy jechałoD., które prowadził E.S., zaV. (...)jechał skradzionyM.kierowany przez nieznanąR. H.nieustaloną osobę. Kiedy sprawcy dojechali do docelowej działki okazało się, że ciężarowyM.nie może wjechać na tę działkę, bo przeszkadzają drzewa. W momencie zawracania w bocznej drodzeM.zakopał się w błocie. W samochodzie, którym poruszał sięM. J.była włączona krótkofalówka nastawiona na nasłuch policji. Samochodu nie udało się wyciągnąć.M. J. (1),R. S. (1)iG. B. (1)odjechali. KierowcaM.odjechał razem z nimi zabierając uprzednio z kabiny ciężarówki radio.
R. H. (2)iE. S. (1)próbowali wyciągnąć z błota samochód oskarżonego, który także się zakopał. Ostatecznie samochód wyciągnęła laweta znajomego E.S.. Na miejscu pozostał jedynie skradzionyM.. Oskarżony nie poprosił znajomego o wyciągnięcie takżeM., stwierdził bowiem, że to nie ich samochód i nie ich problem.
(zeznania świadkaR. H.k 49-50, 116-116c, 136-137 t. 35/1, k 1274-1276 t. VIII sądowy,J. J.k 6-7, k 36-37 t.58 zdarzeniowy,  k 1489 t. sądoweM. W. (1)k  2851 t. XIV,  k 1509-1510odw., k 1539-1540 t. sądowe dokumentacja fotograficzna k 46 t.58 zdarzeniowy)
W dniu 29 marca 2005r. mieszkańcy miejscowościŁ.telefonicznie powiadomilifirmę (...), że należący do niej(...)stoi otwarty na polnej drodze w ich miejscowości. W momencie odnalezienia samochód miał środek kabiny wysypany proszkiem z gaśnicy proszkowej.
(zeznania świadkaA. R.k 31-32 t.58 zdarzeniowy, k 1435 t. IX sądowy,J. J.k 36-37 t.58 zdarzeniowy, k 1489 t. IX sądowy)
W maju 2005r. do grupyM. J.dołączyłS. L. (1)pseudonim (...). On z kolei poleciłM. J. (1)iR. S. (1)J. S. (1), jako kierowcę TIRów. OskarżonyJ. S. (1)działał w grupie od 4 czerwca 2005r.
W kradzieżach samochodów specjalizowali się właśnieS. L. (1),J. S. (1),R. S. (1). Pozostali członkowie grupy dołączali do tego składu w razie potrzeby. Do pojazdów włamywali się, najczęściej przy użyciu tzw. łamaka.S. L.lubJ. S.. W tym czasieM. J. (1)i towarzyszące mu osoby ze składu dokonującego kradzieży, w ramach uprzednio ustalonego podziału ról, obserwowali teren, w celu zabezpieczenia bezpieczeństwa temu, kto dokonywał włamania do pojazdu. NastępnieS. L. (1)lubJ. S. (1)przeprowadzali skradziony samochód do tzw. dziupli. Tam przechowywali auto w celu znalezienia na nie nabywcy bądź uzyskania okupu od właściciela, ewentualnie dokonywali także rozładunku towaru znajdującego się w samochodzie, który następnie odbierali od nich paserzy. Uczestnicy składu zajmującego się kradzieżą otrzymywali wynagrodzenie, o wysokości którego decydowałM. J. (1). Z reguły była to kwota nie mniejsza niż 5000 złotych. Największe zyski grupa osiągała z kradzieży samochodów ciężarowych, których wartość znacznie wzrastała w sytuacji, gdy w skradzionym pojeździe znajdowały się artykuły przewożone takim pojazdem, zazwyczaj w ilościach hurtowych. Generalnie za każde auto żądali najpierw okupu od jego właściciela za zwrot mienia. Jeśli właściciel nie wykupił auta, wtedy szukali innego kupca. Każdy szukał kupca, ale głównie zajmował się tymM. J. (1).
Zdarzało się także tak, że był telefon najczęściej odM. J. (1), żebyJ. S. (1)podjechał w dane miejsce, gdzie stał samochód. ale najczęściej wyglądało to tak, że umawiali się (praktycznie codziennie) i jeździliM.M. J. (1)lub(...), w różne miejsca szukając okazji do kradzieży samochodów. Za kryterium wyboru samochodu był brany rocznik samochodu. Głównie były to samochody ciężarowe z ładunkiem. Generalnie takie samochody nie miały zabezpieczeń, chyba że tylko alarm. Rzadko który wyjazd kończył się kradzieżą. Samochody były odprowadzane i przechowane w różnych miejscach.
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k 31-33, 35, k. 58 – 62, k. 81 – 82  t. 8 osobowy,k.222 – 223,k.561 – 564, k 1132odw.-(...). t. sądowe k 1633 t. sądowe)
OskarżonyS. L. (1)kradł samochody od 30 maja 2005 roku, a ostatni samochód ukradł w dniu swojego zatrzymania tj. 26 września 2005 roku.J. S. (1)pierwszy samochód ukradł w dniu 4 czerwca 2005r., zaś ostatni w dniu z 1/2 września 2005 roku.
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k 31-33, 35, k. 58 – 62, k. 81 – 82 t. 8 osobowy,k.222 – 223,k.561 – 564, k 1132odw.-(...). t. sądowe k 1633 t. sądowe, wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,k.595 – 598, k 1131-1132odw.,  k 1666 t. sądowe,)
[1a-(...)o]
J. D. (1)użytkował samochód ciężarowy markiV. (...)nr rej. (...), którego właścicielem byłR. P. (1). W dniu 30 maja 2005 roku około godziny 15.00J. D. (1)zaparkował ten pojazd naulicy (...). Odłączył zapłon i zamknął drzwi na zamki i udał się na drugie piętro tej posesji, aby zamontować okna PCV. Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru. Około godziny 17.15J. D. (1)dostrzegł odjeżdżający pojazd szybko w kierunkuulicy (...).
Wartość samochodu wynosiła 14 000 złotych. Był ubezpieczony w zakresie AC wW.wT..
(zeznaniaJ. D. (1)k. 4 – 5 akta zdarzeń tom 18 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  621,  k.  624,  szkic sytuacyjny miejsca k. 9 akta zdarzeń tom 18 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  624, wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,  k 1131-1132odw. t. sądowe ,  protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I ).
[1b-(...)o]
P. S. (1)był użytkownikiem samochodu markiV. (...)nr rej. (...), kabina samochodu była w kolorze białym, plandeka w kolorze niebieskim. Właścicielem tego pojazdu byłR. B. (1)właściciel P.U.H (...) s.c.z siedzibą wK.. Firma nabyła ten samochód w grudniu 2004 roku w drodze leasingu. Był ubezpieczony w(...)inspektorat wW..
W dniu 30 maja 2005 roku około godziny 21.00P. S. (1)zaparkował pojazd w szczycie bloku, od strony klatki schodowej, przyulicy (...). Samochód był widziany z okien mieszkania, które tam wynajmowała jego firma. Samochód był zamknięty na kluczyk, nie miał autoalarmu, posiadał jedynie blokadę kierownicy. Około godziny 0.00 dnia 31 maja 2005 rokuP. S. (1)wyglądając przez okno widział zaparkowany pojazd.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Kradzież samochoduP. S. (1)stwierdził wyglądając przez okno w dniu 31 maja 2005 roku około godziny 6.00. W samochodzie pozostawione było radio samochodowe, kable telewizyjne i inne elementy elektryczne – osprzęt do montażu telewizji kablowej. Wartość samochodu wynosiła 95 000 złotych, zaś ładunku 3000 złotych.
(zeznania świadkaP. S. (1)k. 7 – 9 akta zdarzeń tom 37 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  621,R. B. (1)k. 24 – 25 (fax (...)) akta zdarzeń tom 37 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k. 621,  szkic miejsca zaparkowania pojazdu k. 10 akta zdarzeń tom 37 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  626,  protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa k. 6 – 9 akta zdarzeń tom 37 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  626, wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,  k 1131-1132odw. t. sądowe ,  protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I ).
[1c-(...)o]
Z. R.był właścicielem samochodu markiP. (...)onumerze rejestracyjnym (...).P.był koloru białego, z blaszanymi bokami. Użytkował samochód swojego teściaZ. R.Z. G. (1). Pojazd nie był ubezpieczony w zakresie AC.
W dniu 2 czerwca 2005 roku około godziny 21.10Z. G. (1)przyjechał pod hipermarketT.i zaparkował pojazd na parkingu niestrzeżonym. Pojazd zamknął na zamki fabryczne. Za osłoną przeciwsłoneczną pozostawił dowód rejestracyjny wraz z polisą OC.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Wartość skradzionego pojazdu wynosiła 22 000 złotych. Na skrzyni ładownej w chwili kradzieży było 6 używanych opon.
W dniu 3 czerwca 2005 roku około godziny 7.30Z. G. (1)zatelefonował doZ. R., że może otrzymywać telefony w sprawie okupu za samochód. Kiedy doZ. R.zatelefonowano w sprawie tego samochodu powiedział, że samochodem kierował zięćZ. G. (1)i podał jego numer telefonu stacjonarnego.
Około godziny 11.00 na swój telefon stacjonarnyZ. G. (1)odebrał telefon. Dzwonił mężczyzna o młodym glosie, który zapytał czy nie zginęły mu dokumenty. KiedyZ. G. (1)powiedział, że zginął mu także samochód, mężczyzna stwierdził, że on właśnie w tej sprawie i jeżeli chce odzyskać samochód to żeby znalazł osobę „wiarygodną” – pośrednika, najlepiej kogoś kto siedział w więzieniu i mogli by go sprawdzić. Ten mężczyzna miał jeszcze dzwonić w tej sprawie. W dniu 4 czerwca 2005 roku był kolejny telefon. Wyświetlił się numer. Ten sam mężczyzna zaproponował kwotę 6500 złotych za zwrot pojazdu.Z. G. (1)próbował negocjować, ale mężczyzna się nie zgodził na mniejszą kwotę. Potem były kolejne telefony od tego mężczyzny, aleZ. G. (1)nie odzyskał samochodu
(zeznania świadkaZ. G. (1)k. 5 – 7, k. 11 – 12 akta zdarzeń tom 35, k.  621,   szkic sytuacyjny k. 8 akta zdarzeń tom 35, k.  626, wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21,  k 1131-1132odw. t. sądowe ,  t. 5/I, protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I )
U operatora brak jest danych użytkownika telefonu o numerze 880 774 907
(pismo z(...)k. 26 akta zdarzeń tom 35).
[1d-(...)o]
R. G.był użytkownikiem pojazdu markiV. (...)nr rej. (...)należącego doA. G. (1). Pojazd miał białą karoserię, a na masce reklamę. Wartość pojazdu wynosiła 37 000 złotych. Był ubezpieczony w zakresie AC w(...) SAwB..
W dniu 3 czerwca 2005 roku około godziny 21.00R. G.przyjechał tym samochodem zŻ.do(...)naulicy (...). Był z nimM. G.. Jechali do Niemiec. Wyszli z samochodu na zakupy, zamknęli pojazd na zamki fabryczne i włączyli autoalarm.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Po około 20 minutach, po powrocie na parking,R. G.iM. G.stwierdzili brak pojazdu. W pojeździe była kurtka skórzanaR. G., telefon komórkowy, lodówka turystyczna o łącznej wartości 2500 złotych oraz faktury firmowe.
(zeznania świadkaR. G.k. 6 – 7 akta zdarzeń tom 36, wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,k 1131-1132odw. t. sądowe,  protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I).
[1e-(...)o]
W dniu 4 czerwca 2005 roku około godziny 10.00C. M. (1)kierowca ciągnika siodłowego markiI.nr rej (...)koloru zielonego oraz naczepy chłodnimarki K.nr rej. (...)koloru białego z napisem koloru zielonego przyjechał doŁ.. Pojazdy należały doA.iD. K.współwłaścicielifirmy (...)z siedzibą w Grecji. Wartość zestawu – ciągnika i naczepy, wynosiła 50 000 euro. W dniu 3 czerwca 2005 roku kurs euro wynosił 4,12 złotych roku. W chłodni znajdowało się 21 ton ziemniaków o wartości 18 178,16 zł. Pojazdy były w pełnym zakresie ubezpieczone na terenie Niemiec.
Po przyjeździe doŁ.C. M. (1)odstawił ładunek do odbiorcy naulicę (...), ale ponieważ ten stwierdził, że towar mu nie odpowiada, przedstawiciel handlowy(...)polecił kierowcy jechać doK.dofirmy (...). Przed wyjazdemC. M. (1)udał się naulicę (...), żeby coś zjeść i wykąpać się u znajomejM. J. (3). Była godzina około 13.40 kiedyC. M. (1)zaparkował samochód w zatoczce naulicy (...)za skrzyżowaniem zulicą (...). Drzwi zamknął na kluczyk. Kluczyk od drzwi samochodu zabrał ze sobą, a kluczyk od stacyjki zostawił we wnętrzu kabiny, w schowku. Dokumenty, w tym dowód rejestracyjny, dokumenty ubezpieczenia, dokumenty ładunku, prawo jazdy kierowcy, swój paszport i swój grecki dowód osobisty, kierowca schował do torby, którą zostawił w samochodzie PaszportC. M. (1)miał numer(...).
Kiedy około godziny 17.00C. M. (1)wrócił do miejsca zaparkowania samochodu, pojazdu tam nie było.
(zeznaniaC. M. (1)k. 5 – 8 akta zdarzeń tom 172/I,M. J. (3)k. 31 – 33, 108 – 109 akta zdarzeń tom 172/I, notatka urzędowa dotycząca kursu euro k. 42 akta zdarzeń tom172/I,B. M.k. 118 – 119 akta zdarzeń tom 172/I, faktury dotyczące wartości towaru z Euro– (...)Polska k. 62 – 64 akta zdarzeń tom 172/I, ksera faksów dokumentów pojazdu i kierowcy k. 16 – 23 akta zdarzeń tom 172/I, szkic sytuacyjny k. 13 akta zdarzeńtom 172/I, ksera faksów dokumentów pojazdu i kierowcy k. 16 – 23 akta zdarzeń 172/I).
O tym, że jest potrzebny,J. S. (1)dowiedział się odM. J. (1), który zadzwonił do niego. Na miejscu byliM. J. (1),(...)i(...). Przy pomocy „łamaka”, który mu dali,J. S. (1)dostał się do wnętrza i uruchomił stacyjkę.M. J. (1),(...)i(...)obserwowali teren. Po uruchomieniu pojazdu(...)wsiadł do samochodu, aM. J. (1)i(...)pilotowali ichM.. Zaprowadzili ich do „dziupli” – gospodarstwa wiejskiego podŁ.Sprzedażą tira zajął sięM. J. (1). a ładunek wziął właściciel tego gospodarstwa.
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564 , k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
W dniu 6 lipca 2005 rokuD. K. (1)właściciel firmy transportowej przyjechał na giełdę warzyw wB.. Przez przypadek zobaczył skradziony miesiąc wcześniej na jego szkodę, ciągnik. Ciągnik miał napisy w języku niemieckim na karoserii tzn. nalepki były zerwane, ale spod kurzu były widoczne poprzednie napisy. Ciągnik miał założone polskie tablice rejestracyjne, a przyczepa była inna.
(zeznania świadkaD. K. (2)k. 1 26 – 127 akta zdarzeń tom 172/I ).
Ten samochód markiI.miałnr rej. (...)należał wówczas doT. K., który wfirmie (...)wZ.kupił niekompletny ciągnik siodłowy markiI.. Później na giełdzie wS.spotkał nieznanego mu mężczyznę, od którego za 30 000 złotych kupił samochód markiI.. Chciał przeznaczyć go na części. Na te okoliczność nie była spisywana żadna umowa. Na okazanych mu tablicach poglądowychT. K.nie rozpoznał tego mężczyzny. Wykorzystał dokumenty od ciągnika zfirmy (...)do tego samochodu kupionego wS.. Pojazd w chwili zakupu miał już przebite numery. Zrobił to ten mężczyzna, który sprzedawał, a świadek podał mu przez telefon numery z pojazdu kupionego w(...).
(zeznania świadkaT. K.k. 159 – 161 akta zdarzeń tom 172/I, protokół oględzin samochodu k. 123 – 125 akta zdarzeń tom 172/I, materiał poglądowy k. 135 – 138 akta zdarzeń tom 172/I, opinia wydana na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej k. 131 – 133 akta zdarzeń tom 172/I).
Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2006 roku w sprawie sygn. akt II K 681/05T. K.został skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby za popełnienie w okresie 4 czerwca – 6 lipca 2005 roku przestępstwa zart. 291 § 1 k.k., dotyczącego ciągnika siodłowego markiI.
(odpis aktu oskarżenia k. 234 – 236 akta zdarzeń tom 172/I, odpis wyroku k. 240 – 241 akta zdarzeń tom 172/I).
[1f-(...)o]
Obywatel MołdawiiG. M.był właścicielem samochodu markiV. (...)nr rej. (...)od dnia 27 maja 2005 roku.
W dniu 8 czerwca 2005 roku około godziny 18.30G. M.przyjechał doŁ.. Samochód zaparkował na parkingu przedhotelem (...). Zamknął go na zamki fabryczne. Innych zabezpieczeń samochód nie posiadał.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Kiedy po kilkunastu minutachG. M.wrócił na parking stwierdził, że samochód został skradziony. Wartość pojazdu wynosiła 16 000 złotych.
W dniu 9 czerwca 2005 roku doG. M.kilkakrotnie telefonowano na numer jego telefonu komórkowego, ale ponieważ nie zna on polskiego rozłączał się. Około godziny 17.00 zatelefonowano po raz kolejny i rozmówca po rosyjsku podał mu numer telefonu, pod który ma zadzwonić w sprawie jego skradzionego samochodu. Zażądano 8000 złotych.G. M.powiedział, że nie ma takich pieniędzy, ale nie jest w stanie zebrać więcej niż 1000 Euro. Dano mu czas do dnia 11 czerwca 2005 roku do godziny 9.00, aby to przemyślał. Tego dnia miał być naG., przy prawym wejściu i zapytać Ukraińców jak rozwiązać problem, bo ukradli mu samochód.G. M.pytał kilku Ukraińców, ale oni nie wiedzieli co zrobić. Chodził tam około 2 godzin. Wrócił do hotelu, a tam otrzymał telefon, że sprawcy chcą 1250 euro.M.G.utargował na 1100 euro. Mężczyzna polecił mu wsiąść do taksówki i podjechać podT.naW.. KiedyG. M.tam dojechał odebrał telefon z poleceniem pójścia na przystanek autobusówT.. Tam podszedł do niegoO., który powiedział pokrzywdzonemu, że samochód jest, ale osoby, które go ukradły nie chcą się z nikim widzieć, żebyG. M.dał mu pieniądze, wtedy on zadzwoni i powiedzą mu gdzie jest samochód.G. M.nie zgodził się i wtedyO.gdzieś zatelefonował. Potem powiedział pokrzywdzonemu, że pojadą do miejsca gdzie jest samochód i tam się rozliczą. Pokrzywdzony zgodził się i taksówką pojechali razem naulicę (...). Tam kołosklepu (...)zauważył swój samochód.O.zapłacił za taksówkę, ale kazał taksówkarzowi poczekać.G. M.doszedł do samochodu, sprawdził numery, po czym wrócił doO.i wręczył mu dwa banknoty po 500 euro i jeden 100 euro.O.wziął pieniądze i odjechał taksówką.
M.G.założył klemę na akumulator, bo była zdjęta, pojechał swoim samochodem dohotelu (...), gdzie się wymeldował i zdał pokój, a potem pojechał na komisariat. Z samochodu skradziono rzeczy osobisteM.G.: radioodtwarzacz, polisę ubezpieczeniową oraz torby z zakupami wartości 100 euro.
(zeznania świadkaG. M.k. 4 – 6, 20 – 21 akta zdarzeń tom 30 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 22 – 23 akta zdarzeń tom 30 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,  wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe ,   protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I )
W pierwszej dekadzie czerwca 2005 roku kurs euro wynosił 4,026 złotych(notatka na temat kursu euro k. 61 akta zdarzeń tom 30 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
[1g -(...)o]
Obywatel UkrainyI. K.był właścicielem samochodu markiV. (...)nr rej. (...)TI.
W dniu 7 czerwca 2005 roku wyjechał do Polski. Wiózł dwanaście osób na konferencje naukową lekarzy doŁ.. Dohotelu (...)wŁ.dojechali w dniu 8 czerwca 2005 roku około godziny 5.00. Po rozpakowaniu bagaży przez pasażerówI. K.samochód pozostawił na parkingu na wprost wejścia do hotelu.(...)pozamykał na zamki fabryczne, innych zabezpieczeń samochód nie posiadał. W recepcjiI. K.upewnił się czy samochód zaparkowany w tym miejscu nie będzie przeszkadzał. Następnie udał się do swego pokoju i położył się spać.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Kiedy pokrzywdzony się obudził zobaczył przez okno, że nie ma jego samochodu. Pół godziny wcześniej jeden z pasażerów widział przez okno ten samochód. Wartość samochodu wynosiła 18 000 USD , co stanowiło wartość 72 000 zł.
(zeznania świadkaI. K.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 31 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09 ,  ksero dokumentów k. 13 akta zdarzeń tom 31 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 22 – 23 akta zdarzeń tom 31 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, dokumentacja fotograficzna k. 33 akta zdarzeń tom 31 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,  wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe ,   protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I).
W dniu 15 czerwca 2005 roku na telefon komórkowyI. K.zatelefonował mężczyzna, który powiedział, że jego samochód stoi koło bazaru, na prawo odhotelu (...).I. K.natychmiast poszedł szukać swojego samochodu i znalazł go koło stoiska z kwiatami na bazarze przyulicy (...). Drzwi samochodu były zamknięte. W samochodzie nic nie było uszkodzone, ani nic nie było skradzione. Następnego dniaI. K.zamierzał wrócić do domu, na Ukrainę.I. K.nie domagał się ściągania i ukarania sprawcy tego czynu
(zeznania świadkaI. K.k. 20 – 21 akta zdarzeń tom 31 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, ).
[1h-(...)o]
W dniu 10 czerwca 2005 rokuM. Z. (1)przyjechał doŁ.swoim samochodemmarki L.typ 3nr rej. (...)koloru białego, zB.. Samochód nie był ubezpieczony w zakresie AC.
Około godziny 7.00 zaparkował pojazd naulicy (...)przyulicy (...). Wyładował towar – przywiózł własne płody rolne na rynek – i zajął się sprzedażą. Zamknął pojazd na zamki fabryczne. Około godziny 14.00M. Z. (1)poszedł do samochodu po resztę towaru. Potem zamknął pojazd na zamki fabryczne i wrócił na rynek.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1)iA. Ż. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Około godziny 16.00 pojazdu już nie było.
W samochodzie znajdowało się jego prawo jazdy pokrzywdzonego i dowód rejestracyjny pojazdu. Wartość pojazdu wynosiła 20 000 złotych.
(zeznania świadkaM. Z. (1)k. 25 – 29 akta zdarzeń tom 33, szkic miejsca k. 32 akta zdarzeń tom 33,A. Ż. (1)k. 18 – 23, k. 35 – 37 akta zdarzeń tom 33, k 1526-1527 t. IX sądowy, protokół wizji lokalnej z udziałemA. Ż. (1)k. 13 – 17 akta zdarzeń tom 33,wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21 t. 5/I,k 1131-1132odw. t. sądowe,  protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I,).
Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi z dnia 8 grudnia 2005 roku w sprawie sygn. akt VI K 532/05A. Ż. (1)został skazany za popełnienie m.in. w dniu 10 czerwca 2005 roku kradzieży z włamaniem samochodumarki L.nr rej. (...)wartości 20 000 złotych na szkodęM. Z. (1).
(odpis aktu oskarżenia w sprawie sygn. akt 1 Ds. 2631/05 przeciwkoA. Ż. (1)iW.J.k. 38 – 45 akta zdarzeń tom 33, odpis wyroku k. 46 – 48 akta zdarzeń tom 33).
[1i-(...)o]
H. S.był współwłaścicielem (drugi właściciel to jego córkaR. Z.) samochodu markiF. (...)nr rej. (...), koloru czerwonego, wartości 20 000 złotych.
W dniu 11 czerwca 2005 roku około godziny 19.00H. S.zaparkował pojazd na parkingu przyblokowanym naulicy (...). Samochód zamknął na zamki fabryczne i założył tzw. „laskę” na kierownicę.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
Kiedy pokrzywdzony wyszedł z bloku około godziny 22.00 stwierdził, że samochodu nie ma.
W dniu 12 czerwca 2005 rokuH. S.odebrał telefon od nieznanego mężczyzny, który powiedział, że za sumę 8000 złotych pokrzywdzony może odzyskać samochód. Pośrednikiem miał być handlarz złotem i alkoholem z rynku naG.. Mężczyzna powiedział, że zadzwoni następnego dnia.H. S.nie poszedł naG.. W dniu 13 czerwca 2005 roku zadzwoniono powtórnie, ale pokrzywdzony powiedział, że nie był naG., bo załatwiał pieniądze od rodziny. Mężczyzna stwierdził, że bez pośrednika nie da rady. W dniach 14 i 15 czerwca 2005 rokuH. S.był na tym rynku i szukał pośrednika, ale bez skutku. W dniu 15 czerwca 2005 roku były kolejne telefony i rozmowy na temat pośrednictwa w przekazaniu okupu. Pokrzywdzonemu udało się utargować okup na 6000 złotych. Dalszych telefonów nie było.
(zeznania świadkaH. S.k.4-6, 14 – 15, 18-19 akta zdarzeń tom 32,  wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21  t. 5/I,  k 1131-1132odw. t. sądowe ,  protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I, )
W dniu 28 czerwca 2005 rokuH. S.rozpoznał odnaleziony samochód. W samochodzie były jego rzeczy. Skradziono tylko skrzynkę z narzędziami wartości 600 złotych. W samochodzie był uszkodzony: zamek w drzwiach, stacyjka, blokada kierownicy, poszycie kierownicy oraz została użyta gaśnica proszkowa.
(zeznania świadkaH. S.k. 41-42, 48 – 50 akta zdarzeń tom 32, k.  621 , protokół oględzin rzeczy – samochodu odnalezionego k. 37 – 38 akta zdarzeń tom 32).
[1j-(...)o]
Samochód markiV. (...)nr rej. (...)należał doJ. K. (1). Pokrzywdzony kupił go w dniu 19 czerwca 2005 roku na autogiełdzie. Wartość pojazdu wynosiła 12 500 złotych.
Pojazd został zaparkowany w dniu 20 czerwca 2005 roku na parkingu niestrzeżonym naulicy (...)około godziny 19.30. Samochód był zamknięty na zamki fabryczne.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
W dniu 20 czerwca 2005 roku około godziny 23.00J. K. (1)dowiedział się telefonicznie od swojej matki, że jego samochód został skradziony. W samochodzie znajdowały się dokumenty z giełdy samochodowej z danymi poprzedniego właściciela oraz 50 litrowy worek z ziemią ogrodniczą.
(zeznania świadkaJ. K. (1)k. 4 – 7 akta zdarzeń tom 39, k.  621 , szkic sytuacyjny k. 12 akta zdarzeń tom 39, kserokopie dokumentów pojazdu k. 13 – 15 akta  zdarzeń tom 39,  wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21  t. 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe ,   protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I, ).
W niedzielę 23 czerwca 2005 roku jadąc rowerem w kierunkuA.na parkingu przy kościele,J. K. (1)zauważył białegoV.podobnego do jego samochodu. Zgadzały się numery rejestracyjne. Drzwi samochodu od strony kierowcy były otwarte, tzn. nie zamknięte na klucz. Ponieważ pokrzywdzony jeździł w celu odnalezienia pojazdu, miał przy sobie kluczyki i dokumenty. PotemJ. K. (1)pojechał do żony do(...)w celu przerejestrowania samochodu i do elektryka. Następnego dnia zameldował na komisariacie, że odnalazł pojazd. Samochód nie był uszkodzony
(zeznania świadkaJ. K. (1)k. 21 – 22 akta zdarzeń tom 39, protokół oględzin samochodu po odnalezieniu k. 24 – 25 akta zdarzeń tom 39).
[1k-(...)o]
Właścicielem ciągnika siodłowego markiM.nr rej. (...)oraz naczepymarki S.nr rej. (...)byłM. T.właścicielfirmy (...). Wartość zestawu wynosiła 150 000 złotych.
M. L. (1)był kierowcąfirmy (...)wS.. W dniu 19 czerwca 2005 roku kierował ciągnikiem siodłowym markiM.nr rej. (...)koloru białego z naczepąmarki S.ze srebrną plandeką. Nad przednią szybą kabiny był napis o treści(...)i również po bokach były takie napisy. Tu była także nazwa firmy i numer telefonu. W naczepie był ładunek: mineralny koncentrat do pasz w workach na 26 paletach. Wartość ładunku wynosiła 13 522,76 euro. W dniu 20 czerwca 2005 roku kurs euro wynosił 4,089 złotych.
DoP.M. L. (1)przyjechał około godziny 22.00.
Pozostawił samochód na parkingu na stacji paliw(...)naulicy (...), a do domu odwiózł go kolegaB. G.. Dokumenty pojazdu i kluczyki do samochoduM. L. (1)miał przy sobie.
(zeznaniaM. L. (1)k. 5 – 8 akta zdarzeń tom 173,M. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173, notatka urzędowa na temat kursu euro w 2005 roku k. 128 akta zdarzeń tom 173, szkic miejsca kradzieży k. 11 akta zdarzeń tom 173,)
M. J. (1),R. S. (1),J. S. (1)iS. L. (1)dokonali włamania do samochodu i jego kradzieży. Jak zwykleM. J. (1)i(...)pilotowaliJ. S. (1)i(...).J. S. (1)prowadził ten samochód i wstawił go na parking strzeżony przy stacji benzynowej przy drodzeS.–P..
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62, 81 – 82 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  261 – 263,  k.  561 – 564 , k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
Następnego dniaB. G.przejeżdżając obok stacji zobaczył, że nie ma samochodu. Zadzwonił doM. L. (1).
(zeznaniaB. G.k. 62 – 63 akta zdarzeń tom 173 )
Jeden z pracowników stacji paliwJ. Z.około godziny 1.00 widział jak ten samochód odjeżdża. Myślał, że samochodem odjeżdża kierowca, bo zatrąbił, ale samego kierowcy nie widział.
(zeznania świadkaJ. Z.k. 92 – 94 akta zdarzeń tom 173,M. L. (1)o k. 5 – 8 akta zdarzeń tom 173 ).
Po złożeniu zawiadomienia naK.pokrzywdzony jeździł i sprawdzał parkingi i stacje paliw, ale pojazdu nie znalazł.
(zeznania świadkaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173).
Po kradzieży pracownikfirmy (...)odebrał telefon z pytaniem czy mająM.– a.
(zeznania świadkaM. K. (1)k. 65 – 66 akta zdarzeń tom 173,).
W dniu 20 czerwca 2005 roku około godziny 16.50 na telefon komórkowyM. T.zadzwonił mężczyzna i zapytał czy jest on zainteresowany wykupieniem skradzionego zestawu wraz z towarem. Ten mężczyzna powiedział, żeby pokrzywdzony szukał negocjatora do przekazania okupu.M. T.stwierdził, że nie zna nikogo takiego i musi poszukać. Mężczyzna, jak się później okazało, dzwonił z budki telefonicznej w miejscowościS.. O tej rozmowie pokrzywdzony poinformowałK.wP..
Około godziny 18.15 mężczyzna zadzwonił ponownie (po sprawdzeniu okazało się, że z budki telefonicznej przyulicy (...)wŁ.) i zapytał czyM. T.ma negocjatora. Kolejny telefon był około godziny 22.00. Mężczyzna dzwonił z budki telefonicznej przyulicy (...). Znowu pytał o negocjatora.M. T.tego dnia jeszcze raz pojechał na poszukiwania.
W dniu 21 czerwca 2005 roku z pokrzywdzonym skontaktował się telefonicznie już inny mężczyzna. Dzwonił z budki telefonicznej wŁ.. Rozmowa w dalszym ciągu dotyczyła konieczności znalezienia negocjatora przez pokrzywdzonego. Tego dnia ten mężczyzna dzwonił jeszcze kilkakrotnie z różnych telefonów w budkach telefonicznych na terenieŁ.i nie tylko, na numer telefonu w firmie pokrzywdzonego.
W dniu 22 czerwca 2005 roku mężczyzna skontaktował się zM. T.czterokrotnie. Pytał o negocjatora i podał kwotę okupu 40 000 złotych. Pokrzywdzony odpowiedział, że może dać maksymalnie 10 000 złotych, bo ma ubezpieczony samochód.
(zeznaniaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173, wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 81 – 82 akta osobowe tom 8, k.  261 – 263, 561 – 564 ,  k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
W dniu 22 czerwca 2005 roku około godziny 23.00 na parking wR.wjechał samochód ciężarowy. Kierował nim młody mężczyzna około 30 lat. Opłacił ten parking do dnia 27 czerwca 2005 roku. W dniu 27 czerwca 2005 roku przyjechał ponownie i opłacił ten parking do dnia 1 lipca 2005 roku.
(zeznaniaŁ. G.k. 18 – 20 akta zdarzeń tom 173 ).
Podczas rozmowy o godzinie 1.00 w dniu 23 czerwca 2005 rokuM. T.przekazał mężczyźnie nazwisko negocjatora(...)i jego numer telefonu.
(zeznaniaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173).
Ł. D.był pracownikiem firmy detektywistycznejD. M., do którego o pomoc zwrócił sięM. T..
(zeznaniaŁ. D.k. 102 – 103 akta zdarzeń tom 173, k. 619, zeznaniaD. M.k. 96 – 98 akta zdarzeń tom 173).
Zaraz po tym telefonie mężczyzna zatelefonował doŁ. D.i zapytał go czy rzeczywiście pokrzywdzony ma polisę i czy zna(...).Ł. D.potwierdził. Mężczyzna powiedział, że musi się zastanowić i oddzwoni. Zatelefonował o godzinie 10.33 i powiedział, że nie będzie rozmawiał zŁ. D.i żeby pokrzywdzony przyjechał doŁ.i przywiózł 20 000 złotych.
O tej rozmowieM. T.powiadomił KWP wP..
(zeznaniaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom  173 ).
DoŁ.M. T.pojechałD. M..
(zeznaniaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173, zeznaniaD. M.k. 96 – 98 akta zdarzeń tom 173 ).
W czasie drogi mężczyzna telefonował jeszcze kilkakrotnie pytając gdzie są.
W kolejnej rozmowie zapytał dlaczego jest to bus i dlaczego ma na dachu zamontowaną antenę nadawczą. Pokrzywdzony odpowiedział, że jest to jego samochód firmowy, a antena jest od CB radia. Mężczyzna polecił, żeby czekali na niego na stacji BP przy trasie wylotowej naK.. Kiedy przyjechali na tę stację, mężczyzna zadzwonił i powiedział, żeby pokrzywdzony wziął taksówkę i sam pojechał na kolejną stację BP na tej trasie. Pokrzywdzony odmówił. W czasie kolejnej rozmowy mężczyzna polecił im pojechać na stację(...), co uczynili. A następnie zgodnie z kolejnym poleceniem pojechali na stację(...)doR.. Gdy tam dojechali mężczyzna powiedział, że jeździ za nimi(...)policja i na dzisiaj to wszystko.
Kolejny telefon był w dniu 28 czerwca 2005 roku. Mężczyzna powiedział pokrzywdzonemu, żeby przyjechał doŁ.w dniu 29 czerwca 2005 roku z kwotą 20 000 złotych, ale innym samochodem i sam.M. T.odmówił, gdyż wyjeżdżał służbowo do Niemiec
(zeznaniaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173,).
To była jedna z tych sytuacji, że po kradzieży samochoduJ. S. (1)telefonicznie kontaktował się z właścicielem z propozycją wykupu skradzionego przez nich auta.
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 81 – 82 akta osobowe tom 8, k.  261 – 263, 561 – 564 ,  k 1132odw.-(...). t. sądowe )
W dniu 29 czerwca 2005 roku dwaj pracownicyfirmy (...)iP. S. (2)przyjeżdżając koło parkingu w miejscowościR.zauważyli stojący tam pojazd z ich firmy.M. T.został powiadomiony przez swojego pracownikaP. S. (2), że zauważył on skradziony pojazd. Pokrzywdzony odzyskał pojazd.
(zeznania świadkaP. B. (1)k. 117 – 118 akta zdarzeń tom 173,P. S. (2)k. 37 – 38 akta zdarzeń tom 173,M. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173, pokwitowanie k. 36 akta zdarzeń tom 173).
W pojeździe były uszkodzone zamki w drzwiach i stacyjka.
(zeznaniaM. T.k. 41 – 45 akta zdarzeń tom 173, protokół oględzin pojazdu k. 20 – 22, 24 – 26 akta zdarzeń tom 173, dokumentacja fotograficzna k. 30 – 33 akta zdarzeń tom 173).
Kiedy odnaleziono samochód kierowcaM. L. (1)był we Francji. Obejrzał samochód po powrocie. Zginęły dwa worki ładunku. Nic nie zginęło z jego osobistych rzeczy, była jego saszetka z notatnikiem.
(zeznaniaM. L. (1)k. 52 – 53 akta zdarzeń tom 173, pokwitowanie k. 54 akta zdarzeń tom 173).
[1l-(...)o]
R. K. (1)był właścicielem samochodu markiM. (...)nr rej. (...)koloru żółtego.
W dniu 30 czerwca 2005 roku około godziny 9.50R. K. (1)ze swoją sąsiadką i jej dzieckiem przyjechał tym samochodem do Szpitala naulicę (...)wŁ., aby zaszczepić dziecko przeciwko wściekliźnie.
Samochód zaparkował na chodniku przy szpitalu i dokładnie go pozamykał na fabryczne zamki. Samochód posiadał założony immobiliser.
Sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru. NastępnieS. L. (1)odprowadził samochód w umówione miejsce.
Kiedy około godziny 11.00 pokrzywdzony wyszedł ze szpitala samochodu już nie było. Wartość samochodu wynosiła 25 000 złotych. Był ubezpieczony w(...).
(zeznaniaR. K. (1)k. 4 – 7 akta zdarzeń tom 38 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, ksero dokumentów k. 8 akta zdarzeń tom 38 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, szkic miejsca zaparkowania pojazdu k. 7 akta zdarzeń tom 38 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,  wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,  41 – 45 akta osobowe tom 5/I, k.  220 – 221,  k.  611 – 612,  k 1131-1132odw. t. sądowe ,  protokół wizji lokalnej k 2-3 t. 5/I, ).
[1m-(...)o]
M. J. (4)był kierowcą samochodu ciężarowego markiI. (...)nr rej. (...). Właścicielem samochodu byłA. J.. Samochód miał charakterystyczną, niebieską plandekę.
W dniu 8 lipca 2005 rokuM. J. (4)wjechał do Polski. W samochodzie miał ładunek w postaci dwóch palet proszku do praniao nazwie A.. 1500 kilogramowy ładunek był zabezpieczony zasznurowaną plandeką. DoŁ.kierowca przyjechał około godziny 10.30. Pojechał dofirmy (...)naulicę (...), gdzie miał rozładować towar. Rozładunek tego dnia nie był możliwy i w rozmowie telefonicznej z właścicielem samochoduM. J. (4)ustalił, że pozostawi samochód na tereniefirmy (...)do rozładunku w poniedziałek.
Ponieważ miał czekać cały dzieńM. J. (4)postanowił pojechać na zakupy naulicę (...). Na zakupy pojechał samochodem. Na terenie parkingu(...)M. J. (4)zaparkował samochód w okolicysklepu (...). Wychodząc z samochodu pozamykał go na zamki fabryczne. Innych zabezpieczeń w samochodzie nie było.
Wówczas sprawcy, w tymS. L. (1), dokonali kradzieży z włamaniem do samochoduI.. PotemS. L. (1)odprowadził samochód w umówione miejsce.
Kiedy po około 20 minutach, około godziny 11.20,M. J. (4)wrócił do tego miejsca, zobaczył, że samochodu nie ma. Na miejscu nie było żadnych śladów. Z pracownikiem parkingu objechał cały teren, ale samochodu nie znalazł. Wartość skradzionego samochodu wynosiła około 60 000 złotych.
W kabinie kierowcy pozostały dokumenty: dowód osobisty, prawo jazdy, paszportM. J. (4)oraz radioodtwarzacz, odzież i sprzęt turystyczny należące doM. J. (4), łącznej wartości około 1400 złotych.
W samochodzie były także dokumenty dotyczące ładunku, dowód rejestracyjny i ubezpieczenie samochodu. Na skrzyni ładunkowej znajdował się proszek do prania wartości 2500 Euro. Proszek należał dofirmy (...).
(zeznania świadkaM. J. (4)k. 3 – 6 akta zdarzeń tom 24 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,S. H.k. 48 – 49 akta zdarzeń tom 24 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, wyjaśnieniaS. L. (1)k. 4 – 7, 41 –  45 akta osobowe tom 5/I ,  k.  220 – 221,  k.  595 – 598,  k.  611 – 612 , k 1131-1132odw. t. sądowe , ).
W dniu 10 lipca 2005 roku doM. J. (4)zadzwonił nieznany mężczyzna, który zapytał go, czy chce odzyskać auto. Mężczyzna powiedział, żeby szukał pośrednika wO.. Później zatelefonował ponownie i była krótka rozmowa na temat okoliczności odzyskania auta. Jak się okazało mężczyzna dzwonił z budek telefonicznych. Mężczyzna nie podał jakiej sumy żąda.
(zeznania świadkaM. J. (4)k. 25 – 26, k. 57 – 58 akta zdarzeń tom 24  ze sprawy sygn. akt IV K 59/09 ).
W dniu 13 lipca 2005 roku Policja powiadomiła pokrzywdzonego, że samochód został odnaleziony, a w dniu 14 lipca 2005 rokuM. J. (4)rozpoznał swój samochód. Z samochodu zostały zabrane wszystkie dokumenty oraz część ładunku – jedna paleta proszku do prania. W samochodzie był bałagan. Była uszkodzona stacyjka i zamek w lewych drzwiach.
(zeznania świadkaM. J. (4)k. 25 – 26 akta zdarzeń tom 24 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin pojazdu k. 37 – 38 akta zdarzeń tom 24 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, dokumentacja fotograficzna z oględzin k. 59, 72 akta zdarzeń tom 24 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
[1n-(...)o]
W dniu 14 lipca 2005 roku wT.,D. F.kierowca ciągnika siodłowego markiV.nr rej (...)z kabiną koloru białego oraz naczepy chłodnimarki K.koloru białegonr rej. (...)należących dofirmy (...)S. S. (1)zW., dokonał załadunku mrożonych truskawek w ilości 21 600 kg, które miał dostarczyć do Holandii. Właścicielem ładunku byłafirma (...)zT..
Około godziny 21.30 kierowca dotarł doP., gdzie na parkingu przysklepie (...)przyulicy (...)zaparkował pojazd, zamknął go i poszedł się do domu. Pojazd był zabezpieczony immobiliserem i miał zainstalowane łącze(...). Kiedy około godziny 23.00 wrócił do samochodu po rzeczy osobiste, w samochodzie wszystko było w porządku.
(zeznania świadkaD. F.k. 5 – 6 akta zdarzeń tom 176/I,).
W nocy 15 lipca 2005 roku sprawcy dokonali kradzieży tego samochodu z ładunkiem. W tej kradzieży brał udziałJ. S. (1),R. S. (1),S. L. (1)iM. J. (1).J. S. (1)otwierał samochód. Przy pomocy „łamaka” wszedł do środka, „złamał” stacyjkę i uruchomił pojazd. Następnie tego tira sprawcy zaprowadzili na parking wE.zaZ.. Wcześniej naczepa została odczepiona i podczepiona pod inny ciągnik. Było to konieczne, bo w czasie jazdy(...)znalazł w schowku(...). O pomoc w zaprowadzeniu naczepy na pobliski strzeżony parking wfirmie (...)sprawcy poprosiliG. H. (1), który miał swoją firmę transportową.
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564,  wyjaśnieniaG. H. (1)k. 53 – 54, 55 – 57, 171 – 172, 173 – 175 akta zdarzeń tom 176/I, ).
W dniu 15 lipca 2005 roku około godziny 8.15D. F.przyszedł na parking i stwierdził, że pojazdu nie ma. Wartość ciągnika wynosiła 90 000 złotych, zaś naczepy 70 000 złotych.
(zeznania świadkaD. F.k. 5 – 6 akta zdarzeń tom 176/I,).
Kiedy następnego dniaJ. S. (1)iS. L. (1)pojechali doE.po toV., po uruchomieniu silnika usłyszeli w radio (mieli nasłuch na częstotliwościach policyjnych), że skradzioneV.porusza się poE.i radiowozy policyjne znajdujące się w pobliżu mają tam pojechać. W związku z tym oskarżeni porzucili ten samochód i wrócili doŁ..
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 58 – 62 akta osobowe tom 8, k. 222 – 223,k 1132odw.-(...). t. sądowe).
Ciągnik został odnaleziony w dniu 15 lipca 2005 roku. Był zaparkowany przy trasie numer 1 w miejscowościA.przedO., za budynkamibaru (...). W pojeździe zabezpieczono ślady linii papilarnych, które są śladami wielkiego palca lewej rękiJ. S. (1). Odnaleziona została również naczepa na terenie przedsiębiorstwa spedycyjnego wO..
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564,  k 1132odw.-(...). t. sądowe ,  zeznania świadkaT. S.k. 31 – 32 akta zdarzeń tom 176/I,Z. S.k. 27 – 28 akta zdarzeń tom 176/I, ksero z książki służby k. 29 akta zdarzeń tom 176/I, protokół  oględzin ciągnika siodłowego k. 17 – 20 akta zdarzeń tom 176/I , protokół oględzin naczepy k. 20 – 21 akta zdarzeń tom 176/I, dokumentacja fotograficzna z oględzin samochodu k. 193 – 195 akta zdarzeń tom 176/I, opinia z badań daktyloskopijnych k. 251 – 252, 256 – 259 akta zdarzeń tom 176/I,).
Pojazd wraz z ładunkiem zwróconoS. S. (1)w dniu 15 lipca 2005 roku. Ładunek po odzyskaniu został dostarczony do odbiorcy w Holandii. Wartość ładunku mrożonych truskawek wynosiła 15 120 euro to jest 62 489,45 złotych.
(zeznania świadkaM. K. (2)k. 235 – 236 akta zdarzeń tom 176/I, ksera faktur k. 237 – 239 akta zdarzeń tom 176/I, pokwitowanie k. 26 akta zdarzeń tom 176/I, )
[1o-(...)o]
Z. P.był współwłaścicielem samochodu ciężarowego markiV.nr rej. (...)koloru białego i naczepy ciężarowejnr rej. (...)o łącznej wartości 100 000 złotych.
W dniu 30 lipca 2005 rokuZ. P.zaparkował pojazd naulicy (...)na dawnej stacji(...)przyZakładzie (...). W naczepie samochodu był ładunek w postaci papieru o wartości 50 000 złotych, przywiezionego zO.. Ponieważ Zakład był zamkniętyZ. P.wrócił do domu, doS.. Samochód zostawił zamknięty na zamki fabryczne i kluczem od immobilisera.
(zeznania świadkaZ. P.k 7 – 9 akta zdarzeń tom 92,)
W dniu 31 lipca 2005 roku pracownik ochronyZakładów (...)jak przyjechał do pracy o godzinie 21.00 na parkingu stacji „1,2,3” stał ciągnik siodłowy. O godzinie 22.20 świadek widział ten samochód wyjeżdżający naulicę (...)w kierunkuulicy (...).
(zeznania świadkaG. B. (3)k. 28 – 29 akta zdarzeń tom 92,).
Kradzieży dokonaliM. J. (1),R. S. (1),S. L. (1)iJ. S. (1). Przy pomocy „łamaka” weszli do środka, „złamali” stacyjkę i uruchomili pojazd. Jak zwykleJ. S. (1)i(...)prowadzili tira, aM. J. (1)i(...)ich pilotowali. Samochód został odprowadzony na „dziuplę” wD.zaK., na terenie starych magazynów.
(wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564 , k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
W dniu 31 lipca 2005 rokuZ. P.polecił synowi, aby przyjechał doŁ.i rozładował towar. Około godziny 23.00G. P.stwierdził brak samochodu w zaparkowanym miejscu to jest na parkingu naulicy (...)przy Traktorowej. O kradzieży powiadomił policję oraz ojca.
( zeznania świadkaZ. P.k. 7 – 9 akta zdarzeń tom 92 , szkic miejsc parkowania pojazdu k. 10 akta zdarzeń tom 92, protokół oględzin miejsca  k. 30 – 31 akta zdarzeń tom 92 ).
W dniu 1 sierpnia 2005 roku jakiś nieznany mężczyzna zaczął wydzwaniać na telefon komórkowyZ. P.z budek telefonicznych na terenieŁ., z propozycją zwrotu samochodu za 35 000 złotych okupu. Ponieważ pojazd nie był ubezpieczony, a stanowił jego jedyne źródło utrzymania, pokrzywdzony zdecydował się zapłacić żądany okup w ostatecznej wysokości 25 000 złotych.
W dniu 2 sierpnia około godziny 13.20 pokrzywdzony dostał telefon od swego znajomegoR. P. (2)prowadzącego firmę transportową wZ.. W czasie kolejnej rozmowyR. P. (2)powiedział pokrzywdzonemu, żeby do niego przyjechał, bo jest jego samochód.Z. P.pojechał tam z synem i znajomym.R. P. (2)wyszedł na ich spotkanie i od razu zapytał pokrzywdzonego czy ma pieniądze na okup, bo tu siedzi pośrednik i wskazał na mężczyznę, na którego mówił(...). Ten pośrednik miał wziąć okup i zawieźć go złodziejom. Pośrednik powiedział pokrzywdzonemu, że pieniądze – 25 000 złotych – mają być do 3 sierpnia
(zeznania świadkaZ. P.k.50-51, k. 76 – 78 akta zdarzeń tom 92,R. P. (2)k. 83 – 85, 176 – 181 akta zdarzeń tom 92, wyjaśnienia  oskarzonegoJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564 ).
W dniu 3 sierpniaZ. P.podjął pieniądze z banku i zadzwonił na Policję mówiąc, że jedzie z okupem do złodziei i prosi o pomoc. Na spotkanie nie przyjechał nikt z policji. Przyjechał(...), odebrał od pokrzywdzonego torbę foliową z pieniędzmi i odjechał. Dwie godziny późniejZ. P.otrzymał telefon, żeby pojechał w stronęP.. Po drodze otrzymał SMSa, że jego samochód stoi za stacją PKN(...). Samochód tam stał. Skradziono z niego tarcze tachografu. Pojazd został pokrzywdzonemu zwrócony z ładunkiem. W prawych drzwiach kabiny został uszkodzony zamek, a stacyjka zapłonowa była zerwana. Wartość uszkodzeń wynosi około 2000 złotych. Z kabiny zostały skradzione dwa notesy z telefonami i adresami, pieczątka firmowa.
(zeznania świadkaZ. P.k. . 50 – 51, 76 – 78 akta zdarzeń tom 92,G. P.k. 95 – 98 akta zdarzeń tom 92 , protokół oględzin rzeczy k.52 – 53 akta zdarzeń tom 92,).
[1p-(...)o]
A. M.prowadził działalność gospodarczą(...)wS.. Był właścicielem ciągnika siodłowegomarki S. (...)nr rej. (...)koloru czerwonego o wartości 60 000 złotych oraz naczepy ciężarowejmarki C.nr rej. (...)koloru czerwonego z plandeką w kolorze czerwonym o wartość naczepy 30 000 złotych.
W dniu(...) synpokrzywdzonegoP. M. (1), będący kierowcą w firmie ojca, przyjechał doŁ., gdzie rozładował towar w postaci chipsów. Po rozładunku przejechał tym pojazdem na parking niestrzeżony przy(...)naulicy (...)/Traktorowej. Pozostawił tam pojazd w sobotę 6 sierpnia 2005 roku około godziny 7.00. Zamknął go na zamki fabryczne, żadnego dodatkowego zabezpieczenia pojazd nie posiadał. Miał tam pozostać do 8 sierpnia, do czasu ponownego załadunku.P. M.wrócił do domu. W pojeździe nie było żadnych dokumentów, ani pieczątek.
(zeznania świadkaA. M.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 175,P. M. (1)k. 19 – 20 akta zdarzeń tom 175,).
Po weekendzie, w dniu 8 sierpnia 2005 roku około godziny 4.00,A. M.przyjechał razem zP. M. (1)na miejsce parkowaniaS., i stwierdzili brak pojazdu.
(zeznania świadkaA. M.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 175, kopie dokumentów samochodu k. 8 – 13 akta zdarzeń tom 175, protokół oględzin miejsca k. 25 akta zdarzeń tom 175,).
Samochód został skradziony przezJ. S. (1),S. L. (1)iM. J. (1). Przy pomocy „łamaka” weszli do środka, „złamali” stacyjkę i uruchomili pojazd.M. J. (1)pilotowałJ. S. (1)i(...)do dziupli” wD., gdzie następnie została odnaleziona.
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62, 81 – 82 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564 , k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
W godzinach rannych w dniu 9 sierpnia 2005 rokuA. M.otrzymał telefon od nieznanego mężczyzny, że skradziony pojazd znajduje się w miejscowościD.. Mężczyzna dzwonił z budki telefonicznej na stacji paliw naulicy (...). W dniu 10 sierpnia 2005 roku wspólnie z synemP.pojechali doD., gdzie stwierdzili, że ich ciągnik z naczepą stoi na ogrodzonym placu naulicy (...). W samochodzie były uszkodzone zamki w drzwiach, stacyjka, obudowa stacyjki i kierownicy, zderzak z przodu pojazdu. Wartość uszkodzeń wynosiła około 2000 złotych.
(zeznania świadkaA. M.k. 31 – 32 akta zdarzeń tom 175, zeznaniaR. P. (3)k. 35 – 36 akta zdarzeń tom 175,).
Pojazd zwróconoA. M..
(pokwitowanie k. 45 akta zdarzeń tom 175,).
[1q-(...)o]
A. B.- obywatel Słowenii posiadałfirmę (...). Zatrudniał 4 kierowców, ale sam również kierował samochodami.
W dniu 8 sierpnia 2005 roku przyjechał ze Słowenii do Polski ciągnikiem siodłowym markiM.nr rej. (...)koloru czerwonego wraz z naczepąnr rej. (...)koloru białego. Wartość zestawu wynosiła 40 000 euro. Samochód nie był ubezpieczony od kradzieży. Przyjechał wówczas z ładunkiem tarcz do pił tarczowych. Pozostawił je wM.iK., a wL.odebrał 21 050 kg frytek dla słoweńskiej firmy.F.były zapakowane w kartony i umieszczone na paletach.A. B.jechał w kierunku przejścia granicznego wC..
Na stacji benzynowej zaŁ.A. B.zrobił sobie postój – jechał już cztery godziny bez przerwy. Zjadł posiłek w samochodzie i około godziny 20.30 wyszedł do toalety. Zamknął samochód na zamki w drzwiach kabiny. W kabinie zostawił dowód rejestracyjny ciągnika i izotermy, swój paszport i telefon komórkowymarki N., a pod tapicerką schował pieniądze około 350 euro. PotemA. B.poszedł do pobliskiej restauracji gdzie wypił piwo.
W samochodzie nie było go nie dłużej niż 15 minut.
(zeznania świadkaA. B.k. 6 – 10 akta zdarzeń tom 4,).
W tym czasie kradzieży tira dokonaliJ. S. (1),S. L. (1),M. J. (1)iP. O. (1)pseudonim(...).J. S. (1)włamał się do samochodu, aM. J. (1),(...)i(...)obserwowali teren.
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 30 – 33 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564, k 1132odw.-(...). t. sądowe ,  wyjaśnieniaS. L. (1)k. 41 – 45 akta osobowe tom 5/I ,  k.  220 – 221,  k.  485 – 487 ,  k 1131-1132odw. t. sądowe ,  opinia wydana na podstawie opinii kryminalistycznej. k. 47 – 60 k. 71 akta zdarzeń tom 4, płyta z filmem k 934 , stenogramy rozmów  k  54-56,  82, 86, 95, 132, 135, 138,  150,   t. III akt odtajnionych ).
KiedyA. B.wrócił na parking zobaczył, że nie ma tam jego samochodu.A. B.poprosił kierowcę stojącej w pobliżu cysterny, aby zatelefonował na policję.
(zeznaniaA. B.k. 6 – 10 akta zdarzeń tom 4, protokół oględzin miejsca i szkic miejsca k. 18 – 19 akta zdarzeń tom 4,).
Właścicielem towaru – frytek była słoweńskafirma (...)d.o.o. Wartość towaru wynosiła 11 232,60 euro.
(dokumenty dotyczące towaru zfirmy (...)k. 40 – 43 akta zdarzeń tom 4).
W dniu 10 sierpnia 2005 roku średni kurs waluty euro wynosił 4,033 złotych
(notatka urzędowa dotycząca kursów walut k. 71 akta zdarzeń tom 4).
Sprawcy najpierw pojechali na parking w stronęW., podM.. Potem samochód przewieziony został zaŁ.i tam oczekiwał, aż sprawcy kradzieży znajdą kupca na frytki. Kupca ostatecznie znalazłP. O. (1).
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564 ,  k 1132odw.-(...). t. sądowe , stenogramy rozmów  k  54-56, 82, 86, 95, 132, 135, 138, 150,   t. III akt odtajnionych ).
[1r-(...)o]
A. N.była użytkownikiem samochodu markiP. (...)nr rej. (...)K koloru bordowy metalic. Właścicielem pojazdu był(...) Sp. z o.o.wŁ.. W chwili jego parkowania na niestrzeżonym parkingu przyblokowym przyulicy (...)A. N.zamknęła samochód na zamki fabryczne. Pojazd nie posiadał innych zabezpieczeń. Pojazd był wyposażony w instalacje gazową. Wartość pojazdu wynosiła 50 000 złotych. Był ubezpieczony w(...)inspektorat wW.
(zeznania świadkaA. N.k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 25 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
W dniu 9/10 sierpnia 2005 roku w godzinach 16.00 – 11.00 sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,  k 1131-1132odw. t. sądowe )
[1s-(...)o]
M. W. (2)– właściciel samochodu markiV. (...)nr rej. (...)koloru czerwonego – w dniu 14 sierpnia 2005 roku przyjechał doŁ.. Około godziny 13.00 zaparkował pojazd na niestrzeżonym parkingu przyblokowym naulicy (...). Zamknął samochód. Samochód nie posiadał zabezpieczeń poza blokadą kierownicy. Wartość samochodu wynosiła 16 000 złotych.
(zeznania świadkaM. W. (2)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 16 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Po pewnym czasie sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, t. 5/I,  k 1131-1132odw. t. sądowe )
KiedyM. W. (2)wyszedł z bloku około godziny 15.15 zauważył, że jego samochodu nie ma, a miejsce gdzie zaparkował swój pojazd było puste. W samochodzie były trzy nowe plecaki, nowe bluzy i sweter oraz fotelik dziecięcy, to jest mienie łącznej wartości około 420 złotych. W samochodzie były również faktury oraz pieczątka firmowa.
(zeznania świadkaM. W. (2)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 16 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,  protokół oględzin miejsca k. 9  akta zdarzeń tom 16 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
W dniu 17 sierpnia 2005 roku samochódM. W. (2)odnalazł jego kolega, przyulicy (...). Pojazd był otwarty i nie posiadał widocznych uszkodzeń. Z samochodu zginęła odzież oraz pieczątki i faktury.
(zeznania świadkaM. W. (2)k. 18 – 19 akta zdarzeń tom 16 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,  protokół oględzin rzeczy – samochód k. 16 – 17  akta zdarzeń tom 16 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,  pokwitowanie k. 20  akta zdarzeń tom 16 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
[1t-(...)o]
M. K. (3)był właścicielem samochodu markiN. (...)nr rej. (...). Wartość pojazdu wynosiła około 8000 złotych. Nie był ubezpieczony w zakresie AC. Samochód był koloru czerwonego. W dniu 15 sierpnia 2005 roku,M. K. (3)jadąc zB.z rodziną na urlop w góry zatrzymał się wŁ.przed kościołem. Była godzina około 9.15. Pokrzywdzony zaparkował naulicy (...)na wysokościposesji numer (...)przyulicy (...). Zamknął samochód na zamki fabryczne i wraz z rodziną udał się kościoła.
(zeznania świadkaM. K. (3)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 19 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
W tym czasie sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru. PotemS. L. (1)odprowadził samochód w umówione miejsce.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, 41 – 45 akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221,k. 611 – 612,k 1131-1132odw. t. sądowe,)
Kiedy około godziny 10.00M. K. (3)wychodził z kościoła stwierdził, że samochodu nie ma na miejscu gdzie go zostawił. W samochodzie były ubrania i artykuły spożywcze, wartości około 800 złotych
(zeznania świadkaM. K. (3)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 19 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, ksero dowodu rejestracyjnego k. 9 – 10 akta zdarzeń tom 19 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 11 akta zdarzeń tom 19 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
[1u-(...)o]
W dniu 14 sierpnia 2005 roku około godziny 21.00E. D.przyjechał swym samochodem markiA. (...)nr rej. (...), do znajomych mieszkających wŁ.naulicy (...). Zaparkował samochód bezpośrednio przed blokiem. Zamknął pojazd na zamki fabryczne i zablokował skrzynię biegów multilockiem. Samochód był koloru czarny metalic. Wartość samochodu wynosiła 20 000 złotych. Około godziny 23.00 samochód stał jeszcze na parkingu – widziała go znajoma pokrzywdzonego.
(zeznaniaE. D.k. 8 – 10 akta zdarzeń tom 34 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,)
W tym czasie sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru. PotemS. L. (1)miał odprowadzić samochód w umówione miejsce, jednak zainstalowany w samochodzie multilock powodował, że można nim było jechać tylko na jednym biegu. Dlatego samochód został odstawiony, a właściwie porzucony, kilkaset metrów dalej
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, 41 – 45 akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221, k.595 – 598, k. 611 – 612,k 1131-1132odw. t. sądowe)
Kiedy w dniu 15 sierpnia 2005 około godziny 4.30 pokrzywdzony wyszedł z bloku, stwierdził brak swego samochodu. W samochodzie pokrzywdzony zostawił torbę z osobistymi rzeczami, dokumentami i umowami, na których były jego dane osobowe oraz klucze do mieszkania. W dniu 25 sierpnia 2005 rokuE. D.otrzymał z Policji telefon, że auto się odnalazło naulicy (...)przyulicy (...). Samochód był zamknięty. Z samochodu nic nie zginęło i nic nie zostało uszkodzone
(zeznaniaE. D.k. 8 – 10 akta zdarzeń tom 34 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, ksero dokumentów k. 6 – 7 akta zdarzeń tom 34 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin rzeczy k. 19, 23 – 24 akta zdarzeń tom 34 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, dokumentacja fotograficzna k. 32 akta zdarzeń tom 34 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
[(...)o]
J. J. (4)był kierowcą wfirmie (...)zZ.. W dniu 11 sierpnia 2005 rokuJ. J. (4)wyjechał z bazy wT.ciągnikiem siodłowym markiM.typ 1953nr rej. (...)koloru niebieskiego, z naczepą z ładunkiem plastikowych kubków, doB.. Towar rozładował wB.. Stamtąd w dniu 15 sierpnia 2005 roku wyjechał do Polski z ładunkiem wytłoczek dlafirmy (...)wŁ.. Po rozładunku w firmie naulicy (...)(załadowano puste pojemniki) miał jechać doB., ale około godziny 12.00 stwierdził awarię rozrusznika. Po konsultacji z baząJ. J. (4)poszedł do warsztatu mieszczącego się po drugiej stronie ulicy. Tam z właścicielem uzgodnił, że dokonają mu tej naprawy. Odprowadził ciągnik do warsztatu, zaś naczepę pozostawił wfirmie (...).
Po naprawie ciągnika, około godziny 18.30,J. J. (4)wyjechał z warsztatu i wraz z kolegąA. F.udał się na pocztę naulicy (...)celem odbioru pieniędzy na paliwo. Zaparkowali w zatoczce naulicy (...)tuż za pocztą. Samochód zamknęli na zamki fabryczne.
Po około 10 minutach, kiedy wyszli z poczty,J. J. (4)zauważył po drugiej stronie ulicy jadący w kierunkuulicy (...), jego pojazd. W pobliżu pojawiał się radiowóz. Mężczyźni zatrzymali go, wsiedli do radiowozu i pojechali za ciężarówką, ale samochód w międzyczasie zginął im z oczu.
Penetracja terenu dała wynik negatywny. Sprawca kradzieży nie został ustalony.
W samochodzie był dowód rejestracyjny, ubezpieczenie, licencja, paszportJ. J. (4), telefon komórkowy.
(zeznania świadkaJ. J. (4)k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 8 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  623,  szkic sytuacyjny miejsca kradzieży k. 9 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
Kiedy byli w radiowozie ze skradzionego telefonu komórkowego ktoś zatelefonował doA. F., ale policjanci powiedzieli żeby nie odbierał(zeznania świadkaA. F.k. 16 – 18 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09).
Potem, kiedyJ. J. (4)był w Komisariacie, ktoś trzykrotnie dzwonił z jego skradzionego, prywatnego telefonu na jego służbowy telefon komórkowy. Okazało się, że numer telefonu służbowego przekazał mężczyźnie podającemu się za policjanta, synJ. J. (4). Mężczyzna poprosił również o numer telefonu do jego szefa, ale syn go nie znał. Później mężczyzna zadzwonił na numer telefonu służbowego. ZapytałJ. J. (4)dlaczego tak szybko poszedł na policję.J. J. (4)powiedział mu, że jest tylko kierowcą i żeby dzwonił do szefa. Dał temu mężczyźnie ten numer telefonu
(zeznania świadkaJ. J. (4)k. 26 – 27 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09 ).
Wartość skradzionego samochodu wynosiła 80 000 złotych.
M. P.był upoważnionym przedstawicielemfirmy (...) Oddziałw Polsce. W dniu 17 sierpnia 2005 roku skontaktował się z nim telefonicznie na jego telefon służbowy mężczyzna, który zapytał czy interesuje go sprawa skradzionego samochodu.M. P.potwierdził i zapytał ile to będzie kosztowało. Wtedy usłyszał jak mężczyzna się z kimś konsultuje pytając czy tyle samo co za ten drugi. Druga osoba powiedziała, że za ten pierwszy mniej, a za ten drugi 20 000 złotych. Mężczyzna powiedział, że zwrot samochodu będzie kosztował 20 000 złotych i żebyM. P.szukał pośrednika naG.wśród karciarzy.
Po kilku godzinach doM. P.zadzwonił inny mężczyzna, który zapytał czy ma już pośrednika. KiedyM. P.zaprzeczył mężczyzna zaczął mu robić wyrzuty i powiedział, że zadzwoni jeszcze raz. W dniu 17 sierpniaM. P.miał kolejny telefon od tego mężczyzny, który pytał czy znalazł pośrednika
(zeznania świadkaM. P.k. 29 – 30 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, ) .
Kiedy świadkowi okazano odnaleziony samochód świadek stwierdził, że to jest ich samochód. Odzyskano też dokumentacje samochodu. W samochodzie nie stwierdzono żadnych uszkodzeń. Odnaleziony samochód poddano oględzinom i zabezpieczonym w nim tarcze tachografu.
(zeznania świadkaM. P.k. 35 – 36 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  621,  pokwitowanie k. 34 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin ciągnika siodłowego k. 32 – 33 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  623,  zabezpieczony ślad – tarcza tachografu k. 38 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, zdjęcia z oględzin pojazdu k.  42 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, dokumentacja fotograficzna k. 54 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, analiza tachografu k. 57 – 68 akta zdarzeń tom 7 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09 ).
[1v-(...)o]
M. S. (1)właściciel firmy P.H.P.U (...)z siedzibą wŁ.był właścicielem ciągnika samochodowego markiV.nr rej. (...)i naczepymarki S.nr rej (...). Ciągnik był koloru grantowego, a naczepa miała plandekę koloru grantowego z logofirmy (...), w kolorze białym.
W dniu 20 sierpnia 2005 roku kierowcaK. N.zaparkował ten pojazd na a stacji benzynowej naulicy (...)wA.. W naczepie był towar w postaci chusteczek higienicznych. Kierowca zamknął pojazd na zamki fabryczne, a z chwilą wyjęcia kluczyków ze stacyjki, załączył się immobiliser. NastępnieK. N.poszedł do domu – mieszkał w bloku naprzeciwko tej stacji i z okna widział ciągnik i naczepę.K. N.pojazd zostawił w sobotę, a towar miał dostarczyć dopiero w poniedziałek. W samochodzie była tarcza tachografu z przebiegiem jazdy i postojów. W samochodzie pokrzywdzony pozostawił swój prywatny notes z adresami i numerami telefonów oraz szereg prywatnych rzeczy – odzież, naczynia, o wartości około 780 złotych. Ostatni raz widział pojazd w dniu 21 sierpnia 2005 roku około godziny 20.00.
(zeznania świadkaK. N.k. 7 – 9,k. 33 – 35akta zdarzeń tom 5).
Samochód ten wraz z ładunkiem został ukradziony przezJ. S. (1),S. L. (1),M. J. (1)iR. S. (1). Przy pomocy „łamaka”,J. S. (1)dostał się do wnętrza i uruchomił stacyjkę.M. J. (1),(...)i(...)obserwowali teren.J. S. (1)następnie prowadził ten samochód do „dziupli”. Razem z nim w kabinie jechał(...). W tej kradzieżyM. J. (1)i(...)pilotowali oskarżonego do miejsca parkowania tego tira
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 30 – 33, k. 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223,  k.  561 – 564 , k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
Kiedy w dniu 22 sierpnia 2005 roku około godziny 2.20K. N.wyszedł z domu i zbliżał się do stacji zauważył, że pojazdu nie ma w zaparkowanym miejscu.
(zeznania świadkaK. N.k. 7 – 9 akta zdarzeń tom 5, protokół oględzin miejsca k. k. 36 – 37 akta zdarzeń tom 5, szkic miejsca zdarzenia k. 38 akta zdarzeń tom 5, kserokopia dokumentów pojazdu k. k. 16 – 30, 47 – 58 akta zdarzeń tom 5,).
Pracownik stacji(...)widział jak samochód odjechał stamtąd, nie widział kto w nim siedział.
(zeznania świadkaM. C. (1)k. 100 – 101 akta zdarzeń tom 5, k.  620 ).
Wartość ciągnika wynosiła 60 000 złotych, a naczepy – 44 000 złotych. Były ubezpieczone w(...)wŁ.. Ładunek – chusteczki higieniczne należał do holenderskiejfirmy (...).V. Wartość towaru wynosiła 13 004,53 euro
(zeznaniaM. S. (1)k . 44 – 45 – akta zdarzeń tom 5 ).
W dniu 22 sierpnia 2005 roku kurs euro wynosił 4,033 złotych.
(notatka urzędowa dotycząca kursów euro k. 142 akta zdarzeń tom 5).
Wcześniej tym samochodem kierowałS. K.. W samochodzie pozostawił radio i rzeczy osobiste łącznej wartości 350 złotych.
(zeznania świadkaS. K.k. 92– 94 – akta zdarzeń tom 5).
Ten samochód sprawcy dostarczyli do kupca zS., został sprzedany z ładunkiem. Pieniądze „za chusteczki”, które wziął ktoś zS.,M. J. (1)potem podzielił między tych, którzy brali udział w tej kradzieży.
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 58 – 62 akta osobowe tom 8, k. 222 – 223, k. 561 – 564,k 1132odw.-(...). t. sądowe).
[1w-(...)o]
P. M. (3)był właścicielem samochodu markiF. (...)nr rej. (...). Pojazd miał żółtą kabinę z kontenerem meblowym koloru białego. Samochód był ubezpieczony w(...) Towarzystwie (...). W dniu 26 sierpnia 2005 roku około godziny 16.50 pokrzywdzony zaparkował ten pojazd naulicy (...)wŁ.. Przyjechał do klienta z dostawą mebli. Zamknął samochód na wszystkie zamki i włączył alarm.
(zeznania świadkaP. M. (3)k. 3 – 5 akta zdarzeń tom 14 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Wówczas sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221,k 1131-1132odw. t. sądowe)
Kiedy po około 5 minutachP. M. (3)zszedł na dół zobaczył, że samochodu nie ma. Zginęły również dokumenty: prawo jazdy, dowód osobisty, książeczka wojskowaM. S. (2)będące w samochodzie, jego telefon markiN.wartości około 200 złotych oraz portfel z 50 złotymi. Zaraz po kradzieży pokrzywdzony zadzwonił na telefon skradzionyM. S. (2)i rozmawiał z nieznanym mu mężczyzną, który powiedział, że samochód już się nie znajdzie.
Po pewnym czasie mężczyzna oddzwonił i zaproponował okup w wysokości 10 000 złotych. Pokrzywdzony powiedział, że się nie zgadza. Później nikt się z pokrzywdzonym nie kontaktował, a pojazd się nie odnalazł. Wartość pojazdu wynosiła 33 000 złotych, zaś ładunku – mebli około 4000 złotych
(zeznania świadkaP. M. (3)k. 3 – 5, k. 27 – 28 akta zdarzeń tom 14 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,M. S. (2)k. 8 – 9 akta zdarzeń tom 14 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1x-(...)o]
W. P.był użytkownikiem auta osobowego markiF. (...)koloru granatowego,nr rej. (...). Samochód był własnością jego matkiA. P.. Nie był ubezpieczony w zakresie AC.
W dniu 30 sierpnia 2005 rokuW. P.odebrał z serwisu kosiarkę spalinową do trawy. Około godziny 17.00 pojechał naulicę (...). Zaparkował samochód na parkingu przyblokowym naulicy (...). Pozamykał auto na zabezpieczenia fabryczne to jest zamki w drzwiach. Zamknął również szyby. Poszedł do mieszkania swojej ciotki.
(zeznania świadkaW. P.k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 23 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
W tym czasie sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221,k 1131-1132odw. t. sądowe,)
Około godziny 18.50 kiedyW. P.wrócił na parking, stwierdził, że samochodu nie ma. Wartość samochodu wynosiła 17 000 złotych. W aucie była kosiarka do trawy marki(...)wartości 800 złotych.
(zeznania świadkaW. P.k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 23 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 10 – 11 akta zdarzeń tom 23 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, ksero dokumentów k. 7 akta zdarzeń tom 23 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1y-(...)o]
S. W.iD. J.byli współwłaścicielamifirmy (...)z siedzibą wK.. Mieli m.in. ciągnik siodłowy markiM.nr rej (...)z kabiną w kolorze białym i naczepęS.nr rej. (...)pokrytą plandeką w kolorze niebieskim bez napisów. Pojazdy te były ubezpieczone w(...).
J. K. (2)był kierowcą wfirmie (...)zK.. W dniu 1 września 2005 roku o godzinie 20.15J. K. (2)przyjechał zG.doB.. Tego dnia kierował zestawem składającym się z powyższych pojazdów. W naczepie był ładunek – około 23 ton kleju do płytek ceramicznychfirmy (...)zG..
Kierowca zaparkował pojazd na drodze dojazdowej dofirmy (...)wB.naulicy (...). Zamknął pojazd na fabryczne zamki.
(zeznania świadkaJ. K. (2)k. 3 – 5 akta zdarzeń tom 349,).
J. S. (1),M. J. (1),S. L. (1)iP. O. (1)dokonali wówczas kradzieży tego tira.J. S. (1)włamał się do środka, aM. J. (1),(...)i(...)obserwowali teren i pilotowali go na umówione miejsce „podS.”.
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 30 – 33, 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223 , k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
O godzinie 1.15J. K. (2)odebrał telefon. Męski głos powiedział, że ma jego zestaw i czy świadka interesuje jego odzyskanie.J. K. (2)nie wiedział co powiedzieć i poprosił, aby zadzwonił jeszcze raz za dwie godziny. Bezpośrednio po tym telefonie powiadomił policję. KiedyJ. K. (2)pojechał z policjantami, jego żona odebrała kolejny telefon od mężczyzny.
(zeznaniaJ. K. (2)sza k. 3 – 5 akta zdarzeń tom 349, protokół oględzin miejsca k. 13 akta zdarzeń tom 349).
W dniu 2 września 2005 rokuJ. K. (2)skontaktował się zeS. W.i poinformował go, że pojazd wraz z ładunkiem – klejem do glazury, został skradziony wB..
Około godziny 9.17 zeS. W.skontaktował się z numeru(...)na jego telefon komórkowy, mężczyzna, który zapytał czy pokrzywdzonego interesuje odzyskanie towaru i samochodu lub samego samochodu.S. W.odpowiedział, że tak. Wtedy mężczyzna zapytał ile może dać.S. W.odparł, że musi się zorientować i umówili się na kolejny telefon na godzinę 11.00. Nie było już dalszych kontaktów.
Wartość pojazdów wynosiła 200 000 złotych, zaś towaru 18 000 złotych.(zeznaniaS. W.k. 14 – 15 akta zdarzeń tom 349,).
Aparat telefoniczny o numerze abonenckim(...)usytuowany był na stacji paliw wL.gminaC..
(protokół oględzin k. 22 – 23 akta zdarzeń tom 349).
Po kradzieży tir przez dwa dni był zaparkowany na parkingu strzeżonym wM.zaS.. Następnie tira z całym ładunkiem wziął właściciel tej posesji.
(wyjaśnieniaJ. S. (1)k. 58 – 62 akta osobowe tom 8, k.  222 – 223 ,  k 1132odw.-(...). t. sądowe ).
[1z-(...)o]
J. D. (2)był współwłaścicielem samochodu markiM. (...)nr rej. (...)koloru białego, wartości 50 000 złotych. Był to autobus z logofirmy (...)i służył do świadczenia usług transportowych. W dniu 4 września 2005 roku pojazdem jeździł pracownikJ.D.–S. S. (2).S. S. (2)zamknął i zostawił samochód na stacji benzynowej rógulic (...)wŁ.o godzinie 22.30. Pojazd miał immobiliser.
(zeznania świadkaJ.D.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 21 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09).
Wówczas sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221,k 1131-1132odw. t. sądowe)
W dniu 5 września 2009 roku około godziny 1.20 doJ.D.zatelefonował nieznany mu mężczyzna, który poinformował go, że jest w posiadaniu jego skradzionego pojazdu. Mężczyzna oświadczył, że pokrzywdzony może odzyskać samochód za 15 000 złotych, a on zadzwoni za godzinę.J. D. (2)zatelefonował do swojego pracownika.S. S. (2)powiedział, że zostawił samochód na stacji benzynowej rógulic (...)o godzinie 22.30.
(zeznania świadkaJ.D.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 21 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, szkic sytuacyjny k. 14 akta zdarzeń tom 21 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Po złożeniu zawiadomienia na Komisariacie, doJ.D.dzwonił jeszcze ten mężczyzna i pokrzywdzony podał mu numer swojej komórki. Pokrzywdzony negocjował cenę odkupu swojego pojazdu i ustalili ją na kwotę 13 500 złotych. Ustalili, że spotkają się na stacji benzynowej naulicy (...). Po drodze mężczyzna zatelefonował i powiedział, że jeżeli z jego otoczenia nie znikną inne pojazdy (pokrzywdzony miał asystę policji) to pojazdu już nie zobaczy.
W dniu 5 września 2005 roku o godzinie 23.00 doJ.D.ponownie zadzwonił mężczyzna. Powiedział, żeby udał się na stację benzynową naulicę (...), gdzie stoi jego pojazd. Pokrzywdzony pojechał tam i znalazł swój samochód, był otwarty. Oryginalnym kluczykiem pokrzywdzony uruchomił pojazd. Wewnątrz kabiny był zapach dobrych perfum, a wnętrze było wyczyszczone i wysprzątane. Pojazd nie był uszkodzony. Zamki drzwi nie były uszkodzone.
(zeznania świadkaJ.D.k. 22 – 23, k. 36 – 37 akta zdarzeń tom 21 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin rzeczy – samochód k. 24 – 25 akta zdarzeń tom 21 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, bilingi rozmów k. 31, 33 – 34 akta zdarzeń tom 21 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1aa-(...)o]
W dniu 11 września 2005 roku około godziny 11.00K. J.zaparkował swój samochód markiA. (...)nr rej. (...)na płatnym parkingu przy giełdzie samochodowej na bocznej uliczce przyulicy (...)wŁ.. Samochód został zamknięty na centralny zamek. W samochodzie znajdowały się dokumenty: dowód osobisty, książeczka wojskowa i prawo jazdyK. J., dowód rejestracyjny samochodu, świadectwo kwalifikacji. Samochód był koloru granatowego.
(zeznania świadkaK. J.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 27).
Wówczas sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru. PotemS. L.odprowadził samochód w umówione miejsce.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, 41 – 45akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221,k 1131-1132odw. t. sądowe)
KiedyK. J.około godziny 12.00 wrócił do samochodu, stwierdził, że pojazdu nie ma. Parkingowy nic nie widział, a handlująca obok kobieta powiedziała, że do samochodu wsiadło i odjechało trzech młodych mężczyzn. Wartość samochodu wynosiła około 15 000 złotych.
(zeznaniaK. J.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 27,).
W dniu 13 września 2005 roku o godzinie 11.24K. J.otrzymał telefon. Dzwonił mężczyzna z numeru(...)i zapytał pokrzywdzonego czy jest zainteresowany odzyskaniem swego samochodu. Pokrzywdzony potwierdził. Wtedy mężczyzna powiedział, żeby znalazł sobie pośrednika wŁ..K. J.stwierdził, że nie zna kogoś takiego, na co mężczyzna odrzekł, żeby szukał, a on jeszcze zadzwoni. Kolejny telefon, z numeru(...), był o godzinie 14.44. Mężczyzna zapytał pokrzywdzonego czy ma pośrednika i czy jest w stanie zapłacić 6000 złotych.K. J.nie chciał zgodzić się na taką kwotę. Chciał jedynie odzyskać dokumenty. Mężczyzna nie zgodził się na to bez pośrednika.
Ostatni telefon do pokrzywdzonego był w dniu 14 września 2005 roku o godzinie 14.00 z telefonu o numerze(...). Mężczyzna stwierdził, że ma pośrednika, który chce 500 złotych, a za samochód pokrzywdzony ma dać 4000 złotych.K. J.zgodził się dać 3000 złotych. Wtedy mężczyzna powiedział, że to nie pokrzywdzony ustala warunki i rozłączył się.
W dniu 14 września 2005 rokuK. J.został poinformowany przez policję o odnalezieniu jego samochodu. W samochodzie nic nie zostało uszkodzone. Zginęły tylko wszystkie dokumenty jakie były w samochodzie.
(zeznaniaK. J.k. 25 – 26 akta zdarzeń tom 27 ).
Skradziony samochód został w dniu 11 września 2005 roku około godziny 17.00 zaprowadzony na teren parkingu przyulicy (...). Kierował nim wówczas mężczyzna w wieku około 30 lat. Podczas okazania wizerunków w dniu 20 maja 2008 rokuA. K.nikogo nie rozpoznał.
(zeznania świadkaA. K.k. 16 – 17 akta zdarzeń tom 27, protokół okazania wizerunku z tablicami k. 70 – 75 akta zdarzeń tom 27).
W dniu 14 września 2005 roku ten samochód na parkingu znaleźli policjanci. Samochód zwróconoK. J..
(protokół oględzin rzeczy k. 20– 21 akta zdarzeń tom 27, pokwitowanie k. 28 akta zdarzeń tom 27).
[1bb-(...)o]
Właścicielem samochodu markiF. (...)nr rej. (...)byłJ. G. (1). Wartość samochodu wynosiła 20 000 złotych. W dniu 11 września 2005 rokuJ. G. (1)pożyczył swój samochódR. S. (2).
(zeznania świadkaR. S. (2)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,J. G. (1)k. 25 – 26 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Tego dniaR. S. (2)zaparkował ten samochód naulicy (...), na wysokościsalonu (...)i udał się na teren autogiełdy. Zamknął samochód na zamki fabryczne.
(zeznania świadkaR. S. (2)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Wówczas znajdujący się w okolicy giełdy sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru. PotemS. L.odprowadził samochód w umówione miejsce.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, 41 – 45akta osobowe tom 5/I, k.220 – 221, k.611 – 612,k 1131-1132odw. t. sądowe,)
Około godziny 11.50R. S. (2)stwierdził kradzież auta.
(zeznaniaR. S. (2)k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Około godziny 12.15 pokrzywdzonyJ. G. (1)dowiedział się, że jego samochód został skradziony.
(zeznaniaJ. G. (1)k. 25 – 26 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Skradziony samochód około godziny 12.00 jeden ze sprawców w wieku około 30 lat zaprowadzili na parking przyulicy (...). Był sam. Mężczyzna wykupił miejsce parkingowe na jedną dobę i oświadczył, że nazywa sięC..
(zeznania świadkaJ. P. (2)k. 23 – 24 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Z. G. (2)– synJ. G. (1)i jego narzeczonaA. W.kiedyR. S. (2)powiadomił ich, że samochód został mu skradziony, postanowili poszukać tego samochodu. Sprawdzali ulice i strzeżone parkingi. Na jednym z parkingów zauważyli samochód podobny do skradzionego auta. Parkingowy nie chciał ich wpuścić na teren parkingu, mimo że tłumaczyli mu, że szukają skradzionego pojazdu. Ponieważ nie mieli ani dokumentów, ani kluczyków parkingowy nie wydał im samochodu.Z. G. (2)po upewnieniu, że jest to to auto zatelefonował na policję.
(zeznania świadkaA. W.k. 28 – 29 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, zeznania świadkaJ. P. (2)k. 23 – 24 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Samochód został zwróconyJ. G. (1)w dniu 11 września 2005 roku.J. G. (1)nie stwierdził żadnych uszkodzeń w samochodzie i nic z niego nie zginęło.
(zeznania świadkaJ. G. (1)k. 25 – 26 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,pokwitowanie k. 27 akta zdarzeń tom 29 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1cc-(...)o]
D. G.był właścicielem samochodu osobowego markiM. (...)nr rej. (...), koloru srebrny metalik, o nadwoziu typu sedan, wartości 21 200 złotych. Samochód był ubezpieczony w zakresie AC w(...)wZ..
W dniu 11 września 2005 rokuD. G.przyjechał zeZ.gdzie mieszkał, na giełdę samochodową wŁ.. Około godziny 11.00 zaparkował samochód naulicy (...)przyulicy (...). Wrócił około godziny 12.00, odpoczął w samochodzie i poszedł na zakupy. Samochód był zamknięty i zabezpieczony przez odcięcie paliwa.
(zeznania świadkaD. G.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 20 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Wówczas sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21,  akta osobowe tom 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe )
KiedyD. G.wrócił około godziny 13.15 spostrzegł, że na miejscu zaparkowania jego samochodu stoi inny pojazd.
(zeznania świadkaD. G.k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 20 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, szkic sytuacyjny miejsca k. 11 akta zdarzeń tom 20 z ak t sprawy sygn. akt IV K 59/09 ).
[1dd-(...)o]
M. W. (3)był właścicielem samochodu ciężarowego markiF. (...)nr rej. (...)koloru białego, wartości 47 000 złotych. Samochód był ubezpieczony w zakresie AC w(...) S.A.
(zeznania świadkaM. W. (3)k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
W dniu 12 września 2005 roku około godziny 20.10M. W. (3)z siostrąM. L. (2)podjechał podsklep (...)naulicy (...)wŁ.. Wychodząc z samochodu pokrzywdzony założył tzw. „laskę” na kierownicę i włączył immobiliser. Pojazd nie miał żadnego ładunku.
(zeznania świadkaM. W. (3)k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  622 , zeznaniaM. L. (2)k. 19 – 20 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,)
Wówczas sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21,  akta osobowe tom 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe )
Kiedy pokrzywdzony i jego siostra wyszli ze sklepu, około godziny 20.30, samochodu w miejscu parkowania nie było.
(zeznania świadkaM. W. (3)k. 5 – 7 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, zeznaniaM. L. (2)k. 19 – 20 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 8 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, szkic sytuacyjny miejsca k. 9 akta zdarzeń tom 17 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1ee-(...)o]
J. R.iJ. L.byli współwłaścicielamifirmy (...)z siedzibą wR.. W dniu 13 września 2005 rokuJ. R.zaparkował firmowy samochód markiP. (...)nr rej. (...)przed sklepem naulicy (...). Wyszedł z samochodu, żeby wyładować towar do sklepu. Był to jeden karton z lampami ceramicznymi. Samochód zamknął na zamki fabryczne.
(zeznania świadkaJ. R.k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 26 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,)
W tym czasie sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21,  akta osobowe tom 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe )
Kiedy po upływie 30 – 40 sekund pokrzywdzony wrócił do samochodu, stwierdził, że pojazdu nie ma. Wartość samochodu wynosiła 25 000 złotych. W samochodzie był towar w postaci lamp i doniczek ceramicznych (14 kartonów), wartości 20 000 złotych. Były również czyste faktury opieczętowane pieczątką firmy i pieczątką imienną. Samochód był ubezpieczony w(...)wR..
(zeznania świadkaJ. R.k. 4 – 6 akta zdarzeń tom 26 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
W dniu 14 września 2005 rokuJ. R.otrzymał telefon od nieznanego mężczyzny, który poinformował go, że jeżeli chce odzyskać samochód musi zapłacić okup 15 000 złotych. Następnego dnia zadzwonił ten sam mężczyzna i dodał, że pokrzywdzony te pieniądze ma dać mężczyźnie, który zajmuje się sprzedażą złota, srebra, spirytusu i samochodami. Pokrzywdzony miał go sam znaleźć. Mężczyzna powiedział, że zadzwoni następnego dnia.
(zeznania świadkaJ. R.k. 24 – 25 akta zdarzeń tom 26 ze sprawy sygn. akt IV K 59/09, k.  622 ).
[1ff-(...)o]
R. B. (2)był współwłaścicielem, razem zJ. N., samochodu markiV. (...)nr rej. (...)M. Samochód był ubezpieczony w(...) S.A.Od dnia 15 września 2005 roku samochód użytkował ich kontrahentM. D.. Kluczyki od tego pojazdu przekazał mu współwłaścicielR. B. (2), który zaparkował samochód na parkingu przedhotelem (...).M. D.był wtedy w pokoju hotelowym.
(zeznania świadkaM. D.k. 4 – 5 akta zdarzeń tom 22 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, zeznania świadkaR. B. (2)k. 13 – 14 akta zdarzeń tom 22 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09).
W tym czasie sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21,  akta osobowe tom 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe )
Kiedy o godzinie 1.55M. D.wyjrzał przez okno zobaczył, że samochodu nie ma na parkingu.M. D.powiadomił o tym właściciela i policję.(...)posiadało autoalarm i zabezpieczenia fabryczne.
(zeznania świadkaM. D.k. 4 – 5 akta zdarzeń tom 22 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09 , protokół oględzin miejsca k. 10 akta zdarzeń tom 22 z a kt sprawy sygn. akt IV K 59/09  ).
Wartość pojazdu 15 000 złotych. W samochodzie znajdował się wyciąg z banku z danymi właściciela, kurtkaR. B. (2), radioodtwarzacz i kilkanaście map samochodowych. Wartość tych rzeczy wynosiła 800 złotych.
(zeznania świadkaR. B. (2)k. 13 – 14 akta zdarzeń tom 22 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1gg-(...)o]
J. F. (1)prowadził własną firmę transportową, spedycyjną. Był właścicielem samochodu ciężarowego markiI. (...)nr rej. (...), z białą budą i niebieską plandeką z białym pasem. Wartość pojazdu wynosiła 30 000 złotych.(...)miało autoalarm. Nie było ubezpieczone w zakresie AC.
W dniu 21 września 2005 roku wH.J. F. (1)odebrał towar dlafirmy (...)wP.i w dniu 23 września 2005 roku przyjechał doŁ..
Około godziny 11.00J. F. (1)zatrzymał samochód na jezdniulicy (...)na wysokości pawilonu nr 18 i zaczął szukać pawilonu nr 16, który miał na liście przewozowej. Zostawił otwarte auto z kluczykiem w stacyjce, ale silnik był wyłączony. Ponieważ w pawilonie nikogo nie byłoJ. F. (1)chciał zadzwonić do spedytora. Kiedy stał 10 – 15 metrów od samochodu pokrzywdzony zobaczył, że samochód odjeżdża.
(zeznania świadkaJ. F. (1)k. 3 – 9 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Kradzieży samochodu dokonał wspóldziałajac z innymi członkami grupyS. L. (1).
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21,  akta osobowe tom 5/I, k 1131-1132odw. t. sądowe )
J. F. (1)podbiegł wówczas do stojącego obok samochodu i poprosił jego kierowcę, aby ścigał jego auto. Ale zanim kierowca ruszył, samochód pokrzywdzonego skręcił w lewo wulicę (...)i zniknął mu z oczu.J. F. (1)zadzwonił na policję. Zatelefonował również do spedytora mówiąc mu o kradzieży.
W samochodzie zostały dokumenty związane z transportem, paszport, dowód osobisty, prawo jazdy, świadectwo kwalifikacji, licencja na transport pokrzywdzonego oraz dowód rejestracyjny samochodu, telefon komórkowy i mienie osobiste o łącznej wartości 100 złotych.
(zeznania świadkaJ. F. (1)k. 3 – 9 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin miejsca k. 11 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, szkic sytuacyjny miejsca k. 12 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
GdyJ. F. (1)był już w domu wB.około godziny 23.00 zadzwonił do niego jakiś mężczyzna i zapytał czy pokrzywdzony jest zainteresowany swoimI.i czy ktoś dzwonił do niego w sprawie zapłacenia pieniędzy za odzyskanie samochodu. Na pytanie czy wie jaki wiózł towarJ. F. (1)odpowiedział, że nie wie. Wtedy mężczyzna powiedział mu, że wiózł „skóry”. Mężczyzna nie chciał, aby pokrzywdzony kontaktował się z nim bezpośrednio, ale przez osobę handlującą złotem. Dał mu dwa dni. Powiedział, ze trzeba zapłacić za samochód 40 000 złotych.
W dniu 24 września 2005 roku około godziny 8.47 mężczyzna ponownie zatelefonował do pokrzywdzonego i zapytał go czy zaczął coś działać.J. F. (1)powiedział, że nie ma na razie pieniędzy. Na co mężczyzna stwierdził, że „ta firma zaczyna coś ruszać”.
Potem do pokrzywdzonego zadzwonił właścicielR.. Z rozmowy wynikało, że jest skłonny zapłacić za swój towar.
(zeznania świadkaJ. F. (1)k. 54 – 56 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
W dniu 25 września doJ. F. (1)był kolejny telefon od tego mężczyzny, który powiedział, że będą czekać na pieniądze jeszcze dwa dni. W międzyczasieJ. F. (1)rozmawiał na temat okupu z właścicielamifirmy (...), ale w dniu 26 września 2005 roku zatelefonował do niego ten właściciel i powiedział, że ma ubezpieczony towar i wycofuje się z okupu.
W dniu 26 września 2005r.J. F.odebrał ostatni raz telefon od sprawców. Natomiast w dniu 28 września 2005 rokuJ. F. (1)wyłączył telefon, bo nie wytrzymał już nerwowo.
(zeznania świadkaJ. F. (1)k. 71 – 72 (63 – 66) akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
J. F. (1)nie wykupił auta i nie odzyskał samochodu.
(zeznania świadkaJ. F. (1)k. 147 – 149 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
Właścicielamifirmy (...)naulicy (...)pawilon 18, byliM. R.iH. R..Firma (...)zajmowała się dla nich transportem. Ten transport to było 19 kartonów ze sztucznym futrem i 13 kartonów z gotowymi wyrobami futrzarskimi. Łączna wartość utraconych wyrobów to 123 296,09 złotych.
(zeznaniaM. R.k. 44 – 45 z tomu zdarzeń 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, kopia faktury k. 20 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt  IV K 59/09 ).
Po kradzieży właściciele firmy dowiedzieli się, że ich towar pojawił się na stadionie X – lecia oraz w Centrum Mody wN..H. R.pojechała tam wspólnie z mężem i na jednym ze stoisk ujawnili swoje futra.
(zeznaniaH. R.k. 97 – 98, 99 - 100 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół oględzin rzeczy k. 95 – 96 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół okazania k. 97 – 98 akta zdarzeń tom 15 z  akt sprawy sygn. akt IV K 59/09 ).
K. M., która była współwłaścicielkąfirmy (...)w dniu 27 września 2005 roku na giełdzie odzieżowej wG.kupiła 25 sztuk futer od nieznanego mężczyzny. Mężczyzna sprzedawał je wprost z samochodu. Powiedział, że wystawi jej faktury jak będzie na giełdzie następnym razem. Świadek nie była już na giełdzie i nie odebrała tych faktur. Futra sprzedała we własnym sklepie, m.in. 11 sztuk futer damskich.B. K..
(zeznania świadkaK. M.k. 92 – 94, 118 – 119 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,B. K.k. 90 – 91 z tomu zdarzeń 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, zeznaniaM. K. (4)k. 88 – 89 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół przeszukania Butiku 129 Centrum Mody k. 82 – 84 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09, protokół przeszukania pomieszczeń sklepowych k. 79 – 81, 85 – 87 akta zdarzeń tom 15 z akt sprawy sygn. akt IV K 59/09,).
[1hh]
J. I.był właścicielem samochodu markiP. (...)nr rej. (...)o wartości 15.000 złotych. W dniu 26 września 2005 roku około godziny 12.00 zaparkował pojazd na chodniku przy zbieguulic (...)/Ł.. Pokrzywdzony zamknął go na zamki fabryczne i udał się do pobliskiego sklepu.
(zeznania świadkaJ. I.k 3-5, 28-29 t.8 zdarzeniowy)
Wówczas sprawcy, w tym oskarżonyS. L. (1), za pomocą łamaka dostali się do wnętrza samochodu i dokonali jego zaboru.
(wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)k 5-7, 15-16, 21, 41 – 45akta osobowe tom 5/I, k.220 –221, k 485-487, k 595-598, k 605, k.611 – 612,k 1131-1132, k 1666odw. t. sądowe,)
Gdy pokrzywdzony powrócił po kilku minutach, pojazdu nie było na miejscu. W pojeździe znajdowały się dokumenty w postaci między innymi faktur wystawionych przezfirmę (...), w której zatrudniony jest pokrzywdzony, wystawione nafabrykę (...).
(zeznania świadkaJ. I.k 3-5, 28-29 t.8 zdarzeniowy)
W tym czasie funkcjonariusze Policji patrolujący ulice miasta nieoznakowanym radiowozem przejeżdżaliulicą (...)przy skrzyżowaniu zulicą (...), gdzie zauważyli jadących samochodem markim.nr rej. (...)trzech mężczyzn. Pojazdem kierował znany im z uprzednich czynności służbowychM. J. (1), który, jak wynikało z ich wiedzy, w tym czasie nie posiadał uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Na widok jadącego radiowozuM. J.gwałtownie przyspieszył. Policjanci podjęli pościg.M., którym poruszał sięM. J. (1)i towarzyszący mu mężczyźni skręcił zulicy (...)wulicę (...), gdzie zatrzymał się przyposesji oznaczonej numerem (...). Tam z pojazdu wyskoczył jeden z mężczyzn trzymając w ręku reklamówkę. Funkcjonariusze Policji w bezpośrednim pościgu zatrzymali uciekającego, którym okazał sięS. L. (1). Przed zatrzymaniem wyrzucił on reklamówkę pod jeden z zaparkowanych w pobliżu pojazdów. Policjanci odnaleźli reklamówkę, w której znajdowały się łamaki, odbiornik do podsłuchu fal policyjnych oraz faktury, które pochodziły z dokonanej kilka minut wcześniej kradzieży samochodu markiP. (...)należącego doJ. I..
Funkcjonariusze Policji dokonali także zatrzymania pozostałych mężczyzn poruszających się samochodem, z którego wybiegłS. L. (1), a którymi okazali sięM. J. (1)iP. O. (1).
(wyjaśnienia  oskarżonegoS. L. (1)k. 485-487, k 595-598, k 605, k.  611 – 612, zeznania świadkaM. J. (1)k.  281 – 283 t. II sądowyR.ałaK.k 532-536,  k 1209-1210 t. sądowe )
W dniu 29 września 2005 roku w trakcie konwojowaniaS. L. (1)przez funkcjonariuszy Policji do Sądu, wskazał on miejsce porzucenia skradzionego samochodu markiP. (...). Pojazd ujawniono przedposesją nr (...)przyulicy (...)wŁ.. Posiadał uszkodzony zamek w drzwiach lewych oraz stacyjkę. Suma strat z tego tytułu wyniosła 500,00 złotych.
(wyjaśnienia  oskarżonegoS. L. (1)k. 485-487, k 595-598, k 605, k.  611 – 612, k 1131-1132odw. t. sądowe ,  notatka k 26 )
[4-III( Va /o)]
W 2005r.M. Z. (2)pożyczyłH. M. (1)kwotę 10 000 zł na 10% w skali miesiąca na okres 3-4 miesięcy. Po pewnym czasie latem 2005 roku, kiedyH. M.nie spłacał odsetek, ani nie zwracał zaciągniętego długu, umówił się on zM. Z. (2)na(...)przy hipermarkecieC.przyul. (...)wŁ.. Przy okazji rozmów zM. Z.dłużnik powoływał się na znajomość zM. J. (1), z którym skonfliktowany był bratM. Z. (2),S.. W związku z tymM. Z. (2)powziął przypuszczenie, że dług nie zostanie mu zwrócony.M. Z. (2)bał się sam jechać na to spotkanie, bo nie wiedział, czyH. M. (1)przyjedzie sam, dlatego poprosił o wsparcieM. W. (1), który miał układy w mieście.
M. W. (1), mimo złych relacji zM. J. (1)oraz jego grupą, zgodził się towarzyszyćM. Z. (2). Na spotkanie mężczyźni udali się samochodem osobowym markiM.należącym doM. W. (1). Tak jak przypuszczali, w umówionym miejscu stawił się dłużnik wtowarzystwie (...), a takżeS. L. (1)iP. O. (1). W obawie przed tymi osobami,M. Z. (2)iM. W. (1)w pośpiechu odjechali z miejsca spotkania. Zauważeni zostali jednak przezM. J. (1), który telefonicznie nakazał im zawrócić, wobec czego powrócili na miejsce spotkania. TamM. J. (1), w asyście wymienionych mężczyzn, od razu powiedział doM. Z. (2)używając wulgarnego określenia, że zostaje pozbawiony pieniędzy, co znaczyło, że nie będą mu oddane pieniądze, które pożyczył.
(zeznania świadkaM. Z. (2)k 3-4 t. 200 zdarzeniowy, k 483-484 t. III sądowy, protokół okazaniaH. M.z tablicą poglądową k 494-495 t. III sądowy,M. W. (1)k 9-10 t. 200 zdarzeniowy, k 2892odw.t. XIV, k 546-547 t. III sądowy,  k 1509-1510odw., k 1539-1540 t. sądowe ,H. M. (1)k 1488-1489 t. IX sądowy, k 504-505 t. III sądowy)
KiedyM. Z. (2)zaczął protestowaćM. J. (1)kazał mu używając wulgarnego słowa – odejść. TakżeM. W.M. J.w ten sam sposób kazał odejść, bo w przeciwnym razie go „dojadą”. Co w tym środowisku znaczyło, że może zostać pobity, a nawet zabity. RównieżO.w ten sam sposób zwracał się doM. Z..M. Z. (2)i towarzyszący muM. W. (1), w obawie przed tym, że groźby mogą zostać spełnione, odjechali z miejsca zdarzenia.
(zeznania świadkaM. W. (1)k 9-10 t. 200 zdarzeniowy, k 2595-2596 t. XIII, k 2892odw.t. XIV, k 546-547 t. III sądowy ,  k 1509-1510odw., k 1539-1540 t. sądowe )
M. Z. (2)pieniądze nie zostały przezH. M. (1)zwrócone.
(zeznania świadkaM. Z. (2)k 483-484 t. III sądowy ),
OskarżonyS. L. (1)nie był karany przed dokonaniem powyższych czynów. Został skazany przez Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w dniu 27 grudnia 2012r. za czyn zart. 280 § 1 kkoraz przez Sad Okręgowy w Łodzi w dniu 16 lipca 2014r. za czyn zart. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
(dane o karalności k. 1426 , 1665 )
OskarżonyE. S. (1)jest osobą niekaraną.
(dane o karalności k.,(...),(...)).
S. L. (1)nie zdradza objawów choroby psychicznej, ani cech upośledzenia umysłowego. Rozpoznano u niego szkodliwie przyjmowanie środków psychoaktywnych z grupy kanabinoli. W czasie dokonywania zarzucanych mu czynówS. L. (1)rozumiał ich znaczenia i mógł pokierować swoim postępowaniem.
(opinia sądowo – psychiatryczna k. 268 – 279 z tomu 5/II ).
E. S. (1)nie zdradza objawów choroby psychicznej, ani cech upośledzenia umysłowego.
(opinia sądowo – psychiatryczna k. 133 – 136 z tomu 57 ).
OskarżonyS. L. (1)przesłuchiwany po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym w dniu 27 września 2005r. po przedstawieniu mu zarzutu dokonania kradzieży z włamaniem do samochoduP. (...)na szkodęJ. I.przyznał się w całości do tego zarzutu i wyjaśnił, że dokonał kradzieży samochoduP. (...)po uprzednim wyłamaniu „łamakiem” zamka w drzwiach. Stacyjkę także pokonał „łamakiem”, który posiadał przy sobie w chwili zatrzymania.(...)te wraz kluczem nasadowym „10”, którym „łamaki” przekręcał, służyły mu do kradzieży pojazdów. Radio zabezpieczone u niego służyło mu do podsłuchiwana korespondencji na częstotliwościach policyjnych. Faktury VAT, które miał przy sobie zabrał z pojazduP. (...).
S. L. (1)stwierdził, że chciałby przyznać się do kradzieży pojazdów, których dokonywał sam od maja 2005 roku do chwili obecnej.
Wyjaśniał, że w dniu wczorajszym po kradzieżyP. (...)odstawił go naosiedle (...), gdzie przesiadł się do swojego samochodu, którym przyjechał. Wysiadając zabrał ze sobą reklamówkę z „łamakami”, radiem i fakturami ze skradzionegoP.. Idąculicą (...)w kierunkuplacu (...)zobaczył dwóch znajomych mężczyzn:M.iP., którzy jechali do centrum swoimM.. Chcąc skorzystać z okazjiS. L. (1)dosiadł się do nich, aby go podwieźli. KierowałM., a obok siedziałP.. Oskarżony wyjaśnił, że oni nie wiedzieli czy on się zajmuje i co zrobił tego dnia, i co ma ze sobą.
Jak wynika z protokołu w tym miejscu, przerwano przesłuchanie w celu przeprowadzenia eksperymentu procesowego – wskazania miejsc dokonywania kradzieży.
Po powrocie kontynuowano przesłuchanie, aS. L. (1)wyjaśnił, że w wizji lokalnej uczestniczył z własnej i nieprzymuszonej woli chcąc rozliczyć się z przeszłością i wskazać czyny, których się dopuścił.
W chwili obecnej chciałby przyznać się do kradzieży pojazdów, przy czym wszystkich tych kradzieży z włamaniem do pojazdówS. L. (1)dokonał wyłamując zamki drzwi, a następnie „łamakiem” pokonywał stacyjkę.(...)przekręcał kluczem nasadowym o rozmiarze „10”. I tak:

⚫

Z parkingu przedT.naulicy (...), na początku lipca 2005 rokuS. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem do pojazduI.koloru białego z plandeką w kolorze niebieskim, nie pamięta numerów rejestracyjnych i nie pamięta gdzie ten samochód odprowadził.

Na początku sierpnia 2005 roku zulicy (...)przyulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduP. (...)koloru czerwonego, chyba na(...)numerach rejestracyjnych. Samochód odprowadził naosiedle (...), ale nie pamięta gdzie.

Zulicy (...)w okolicach numeru 4 około połowy września 2005 rokuS. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduP. (...)koloru białego, chyba na poza(...)tablicach rejestracyjnych.

W dniu 26 września 2009 roku około godziny 12.00 zulicy (...)przyulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduP. (...)koloru białego na(...)tablicach rejestracyjnych; o tym pojeździe oskarżony już mówił i jego dotyczy przedstawiony mu zarzut.

W niedzielę w pierwszej dekadzie września 2005 roku, gdy była autogiełda, zulicy (...)przy przystanku autobusowym,S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduA. (...)koloru ciemnego na niełódzkich tablicach rejestracyjnych; toA.oskarżony odprowadził na osiedle, ale gdzie dokładnie nie pamięta, i wrócił na giełdę samochodową.

Tam z pobliżu miejsca parkowaniaA.,S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduM. (...)klasy E na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych; oskarżony nie pamiętał dokąd odprowadził ten samochód.

Tego samego dnia zulicy (...)naprzeciwkoelektrociepłowni (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduF. (...)koloru białego; oskarżony nie pamięta gdzie go odstawił.

Na początku września 2005 roku zulicy (...)przy stacji paliwS. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduM. (...)koloru białego z przyczepką jednoosiową, na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych.

W pierwszej dekadzie czerwca 2005 roku zulicy (...)w okolicach numeru 11 – tego,S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduV. (...)koloru białego, na obcych tablicach rejestracyjnych.

Tego samego dnia zulicy (...)z okolic numeru 11 – 14S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochoduV. (...)w kolorze białym na niełódzkich tablicach rejestracyjnych.

Oskarżony twierdził, że nie pamięta gdzie odstawił te pojazdy.

⚫

Kilka dni po tych kradzieżach zulicy (...), w okolicachulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiF. (...)koloru czerwonego na początkowych numerach(...).

Pod koniec sierpnia 2005 roku zulicy (...)przytargowisku (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiF. (...)koloru żółtego.

Na początku czerwca 2005 roku zulicy (...)przyulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochodumarki L.koloru białego na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych.

W ubiegły piątek, to jest 23 września 2005 roku zulicy (...)przy pawilonachS. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiI. (...)koloru białego z niebieską plandeką na obcych tablicach rejestracyjnych; ten samochód był otwarty i miał w stacyjce kluczyk.

W połowie sierpnia 2005 roku zulicy (...)w okolicachsklepu (...)S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiN. (...)koloru czerwonego.

W końcu sierpnia 2005 roku zulicy (...)w okolicach bloku 515S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiF. (...)koloru białego.

W połowie maja 2005 roku spodC.przyulicy (...)próbował dokonać kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...); oskarżony próbował uruchomić ten pojazd, ale mu się nie udało.

W połowie września 2005 roku zulicy (...)przy(...)S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...)chyba w kolorze białym, na(...)tablicach.

Pod koniec czerwca 2005 roku zulicy (...)przyulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...)koloru białego, chyba na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych.

W sierpniu 2005 roku z parkingu naulicy (...)S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiP. (...)koloru wiśniowego.

W pierwszej połowie września 2005 roku zulicy (...)przy pawilonie(...)S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiF. (...)koloru białego.

W połowie sierpnia 2005 roku zulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiA. (...)koloru ciemnego na obcych tablicach rejestracyjnych.

W połowie sierpnia 2005 roku zulicy (...)przysklepie (...)S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...)koloru ciemnego na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych.

Na początku czerwca 2005 roku spodT.naulicy (...)S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiP. (...)koloru wiśniowego na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych.

Następnego dnia z tego samego parkinguS. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...)na pozałódzkich tablicach rejestracyjnych.

Pod koniec maja 2005 roku naulicy (...)w pobliżu numeru 8S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...)na pozałódzkich numerach rejestracyjnych.

W drugiej połowie czerwca 2005 roku zulicy (...)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiV. (...)na obcych tablicach rejestracyjnych.

Pod koniec czerwca 2005 roku zulicy (...)przy numerze 16S. L. (1)dokonał kradzieży z włamaniem samochodu markiM. (...).

S. L. (1)wyjaśnił, że to wszystkie pojazdy ukradzione przez niego od maja do chwili obecnej. Twierdził, że miejsc, w które odprowadzał te pojazdy dokładnie nie pamięta i nie potrafi ich wskazać. Podawał, że z tych miejsc samochody odbierał mężczyzna o imieniu(...), ale nie ten z którym jechał w dniu 26 września 2005 roku. Mężczyznę tegoS. L. (1)spotkał na dyskotece w maju 2005 roku. Mężczyzna zaproponował mu zajęcie, oferując za każdy pojazd od 300 do 1000 złotych.S. L. (1)miał tylko kraść te samochody. Informacje gdzie przestawił dany pojazd po kradzieży oskarżony przekazywał temu mężczyźnie dzwoniąc z budki telefonicznej na numer chyba innej budki telefonicznej, wskazywany przez tego mężczyznę, w godzinach 12 – 14. Twierdził, że za każdym razem jak dzwonił, to numer miał zapisany na kartce, a kartkę wyrzucił. Wskazywał, że pieniądze odbierał w różnych, ogólnie dostępnych miejscach wŁ.. Były one w paczkach po papierosach rzucanych w okolicach przeważnie koszy na śmieci. TegoK.więcej już nie widział i nie potrafi go opisać, a nawet rozpoznać.(k 4-7 t. 5/I)
Podczas kolejnych wyjaśnień, które oskarżony składał w dniu 28 września 2005 rokuS. L. (1)podtrzymał swoje wyjaśnienia i dodał, że oświadczenie, które sporządził w dniu 27 września 2005 roku po zakończonym przesłuchaniu stanowiło integralną część protokołu jego przesłuchania. Do czynów w oświadczeniu przyznał się dobrowolnie i z własnej nieprzymuszonej woli, a czyny opisane w oświadczeniu przypomniały mu się po przesłuchaniu.(k 9-10 t. 5/I)
Tego samego dnia po zmianie postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów, w którym to postanowieniu zarzuconoS. L. (1)dokonanie kradzieży z włamaniem w czynie ciągłym co najmniej 27 samochodów,S. L. (1)przyznał się w całości do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie chciał już wyjaśniać, ale oświadczył, że będzie odpowiadał na pytania.(k 14-16 t. 5/I)
Po okazaniu mu protokołu wizji lokalnej oskarżony wyjaśnił, że brał dobrowolnie udział w tej wizji i wskazał policjantom miejsca, czas i marki. Wszystkie te samochody kradł sam. Działał na zlecenie tego osobnika, o którym praktycznie nic nie wie. Od tego zleceniodawcy po realizacji zlecenia otrzymywał 300 – 1000 złotych, tak jak było konkretnie ustalone z góry na konkretny samochód, np. za osobowy 300, a za busa 1000 złotych.
Po okazaniu protokołu przeszukania oraz fotografii znalezionych rzeczy oskarżony wyjaśnił, że miał przy sobie te rzeczy. O miejscu parkowania samochodu, który ukradł 26 września 2005 roku zdążył powiadomić zleceniodawcę telefonicznie z budki telefonicznej z okoliculicy (...). Ten ostatni samochód skradł spod cmentarza naulicy (...).S. L. (1)wyjaśnił, żeM. J. (1)iP. O. (1)nie mają nic wspólnego z kradzieżami, które dokonał.
Podczas przesłuchania w dniu 29 września 2005 roku oskarżonyS. L. (1)przyznał się do zarzucanego mu czynu, podtrzymał swoje wyjaśnienia i odmówił składania wyjaśnień.(k 21 t. 5/I)
Na kolejnym przesłuchaniu w dniu 28 listopada 2005 rokuS. L. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że złoży wyjaśnienia tylko co do zarzutu III, a w zakresie zarzutów I i II odmawia składania wyjaśnień. Wyjaśnił, że wcześniej przyznał do kilkunastu samochodów, których nie ukradł. Został do tego nakłoniony przez Policję. Powiedzieli mu, że jak się przyzna to pójdzie do domu. Teraz chciałby sprostować te wyjaśnienia.
Podawał, że po dokonanych kradzieżach dzwonił do mężczyzny o imieniu(...)na jego telefon komórkowy. Oskarżony umawiał się z nim w różnych miejscach, które on wyznaczał np. pod hipermarketemC.i tam on przekazywał mu pieniądze.(...)przekazywał mu 300 – 1000 złotych za auto.(...)to jest mężczyzna w wieku około 30 lat, ciemnej karnacji, dobrze zbudowany, włosy czarne, krótkie.(...)mówił jakich aut potrzebuje, a czasemS. L. (1)z własnej inicjatywy dokonywał kradzieży, dzwonił do niego i pytał czy mu pasuje takie auto. Ten ostatniP. (...)też miał być dla(...).
S. L. (1)wyjaśnił, że nie miał nic wspólnego z wymuszeniami okupów.
Twierdził, że rzeczywiście dokonał kradzieży następujących samochodów z zarzutu:

⚫

M. (...)w dniu 30 czerwca 2005 roku – oskarżony wyjaśnił, że odprowadził go w umówione miejsce, nie pamięta gdzie.

I.nr rej. (...)w dniu 9 lipca 2005 roku, potem sprzedał go(...)za 600 złotych.

N. (...)nr rej. (...)w dniu 15 sierpnia 2005 roku, którego zbył(...)za 400 złotych.

A. (...)tego samego dnia; za ten samochód oskarżony nie dostał żadnych pieniędzy, bo chociaż postawił go w umówionym miejscu, to(...)mu nie zapłacił, nie wiadomo dlaczego.

A. (...)nr rej. (...)w dniu 11 września 2005 roku; za to auto oskarżony dostał od(...)około 500 złotych.

F. (...)nr rej (...)w dniu 11 września; oskarżony dostał za niego od(...)około 800 złotych.

ten ostatni samochód w dniu zatrzymania; oskarżony wyjaśnił, że pokazał policjantom, gdzie on stoi.

S. L. (1)wyjaśnił, żeM. J.zna z widzenia, aP. O. (2)trochę lepiej. Oni w dniu zatrzymania podwozili goM..
Gdy jechali we trójkę, w momencie gdy zobaczył, że wyprzedza ich policja na sygnale,S. L. (1)kazał im się zatrzymać i rzucił się do ucieczki. Samochód z tego co pamięta prowadziłJ..
Twierdził, że dokumenty ze skradzionego samochoduP. (...)wziął, bo tam były wierszyki. Nie miał wtedy świadomości, że są tam faktury.
S. L. (1)wyjaśnił, że nie odbierał od właścicieli samochodów, aby oni wyłudzić odszkodowanie. Powiedział to w swoich wyjaśnieniach, gdyż dzięki temu policjanci pozwolili mu do zadzwonić do domu.
Co do filmu video z rozładunku tira, nagranego na jego telefonie komórkowymS. L. (1)wyjaśnił, że brał udział w rozładunku tego tira i dokonał tego nagrania. Nie pamięta jak się tam znalazł i kto z nim rozładowywał. Ktoś mu to zaproponował. Oskarżony spotkał tę osobę w knajpie. On zawiózł go na to miejsce, ale on nie pamiętał gdzie. Telefon odebrano mu w dniu 26 września br. podczas zatrzymania. Policjant powiedział mu, że jak dołoży parę samochodów to to nagranie nie wyjdzie z pokoju, i oskarżony się na to zgodził. Oskarżonemu zależało, żeby to nagranie nie wyszło z pokoju, bo miał zarzut kradzieży z włamaniem w czynie ciągłym (tak powiedział mu policjant), a miałby dodatkowo zarzut paserstwa. O tym, że to rozładowanie tira to paserstwo powiedział oskarżonemu policjant. On nie wiedział, że ten samochód pochodzi z przestępstwa.(k 41-45 t. 5/I)
Na kolejnych przesłuchaniach w dniu 14 czerwca 2007 roku oraz w dniu 28 listopada 2007 rokuS. L. (1)nie przyznał się przedstawionych mu zmienionych zarzutów i oświadczył, że nie będzie wyjaśniał, ani odpowiadał na pytania.(k 176 t. 5/I i k 207 t. 5/II)
Podczas przesłuchania w dniu 8 września 2008r.S. L.nie przyznał się do żadnego z zarzucanych mu czynów i także skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień.(k 233 t. 5/II)
Podczas konfrontacji zJ. S. (1)w dniu 17 listopada 2008 rokuS. L. (1)wyjaśnił, że zna tego mężczyznę, toJ. S. (1); nie jest prawdą, to co powiedziałJ. S. (1), bo oskarżonyS. L.nie brał udziału w kradzieży żadnego auta i nie ma nic do wyjaśnienia w tej kwestii.
Nie wie dlaczegoJ. S. (1)go pomawia, może ma jakieś korzyści.
Co do zarzutu z pkt 6S. L. (1)nie przyznał się do kradzieży samochodu i wyjaśnił, że on tylko brał udział w jego rozładunku.(k 251-257 t. 5/II)
Po zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podczas przesłuchania w dniu 11 lutego 2009 rokuS. L. (1)wyjaśnił, że zrozumiał treść zarzutów, nie przyznaje się do żadnego z zarzucanych mu czynów i odmawia składania wyjaśnień.
Podczas pierwszego postępowania przed Sądem oskarżonyS. L. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów i oświadczył, że wyjaśnienia będzie składał w późniejszym terminie.
Po ujawnieniu pierwszych wyjaśnień oskarżonyS. L. (1)nie potwierdził ich stwierdzając, że te wyjaśnienia nie były zgodne z prawdą. Stwierdził, że potwierdza tylko wyjaśnienia składane przed sędziąM. S., w Sądzie Okręgowym w Łodzi.
Po odczytaniu mu kolejnych wyjaśnień, w których przyznawał się do dokonania 27 kradzieży samochodówS. L. (1)wyjaśnił, że potwierdza żadnych wyjaśnień składanych na komendzie. Tak powiedział, ale nie potwierdza ich, za wyjątkiem tego, żeM. J. (1)iP. O. (1)nie mieli nic wspólnego z tymi kradzieżami.
Oskarżony wyjaśnił, że na ostatnim przesłuchaniu w postępowaniu przygotowawczym były stawiane nowe zarzuty, one po prostu dochodziły do poprzednich, a to jego stwierdzenie odnosi się do zeznań złożonych przed prokuratoremB.. I od tej pory do kolejnych zarzutów się nie przyznawał.(k 220-221 t. II sadowy)
Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2011 roku po okazaniu mu protokołu wizji lokalnej (k. 2 – 3 z tomu 5/I) wyjaśnił, że brał udział w tym eksperymencie w dniu 27 września 2005 roku. Formalne przesłuchanie chyba było po wizji lokalnej, ale to było 6 lat temu i nie jest tego pewny. Mniej więcej było tak, że podczas wizji lokalnej jeździł z policjantami i pokazywał miejsca kradzieży samochodów.
Zatrzymano go 26 września z podejrzeniem kradzieżyP.do czego się później przyznał.S. L. (1)wyjaśnił, że wówczas zatrzymano go pierwszy raz. Zatrzymano go zJ.iO.w jednym samochodzie kilka godzin po tym zdarzeniu.J.iO.tylko go podwozili, a policjant który ich zatrzymał, jak się później okazało, znał samochódJ.i dokonał zatrzymania.S. L. (1)powiedziałJ.iO., że ma przy sobie „łamaki” i takie rzeczy, aJ.by się jak najszybciej zatrzymał. Wyskoczył z samochodu i zaczął uciekać. Jeden policjant zatrzymał samochód zJ.iO., a drugi policjant zatrzymał oskarżonego w pobliskiej bramie. Potem przetransportowali ich doK..
Przy oskarżonym zostały znalezione jakieś faktury i inne rzeczy zP. (...), które on przez przypadek wziął, i kilka „łamaków” do samochodów.Na podstawie tych „łamaków” i tych faktur został skojarzony z tą kradzieżą i zaczęła się cała procedura. Przy okazji przedstawili też zarzutO.iJ., mimo żeS. L. (1)od razu powiedział policjantom, że oni go tylko podwozili. To pierwsze nieformalne przesłuchanie trwało kilka godzin. Policjanci tłumaczyli mu, by się przyznał, dali mu kartkę by wypisywał wszystkie rzeczy, których mógł się dopuścić.
Po okazaniu mu karty 11 z tomu 5/I oskarżony potwierdził, że to właśnie ta kartka.
Według oskarżonego większość zarzutów jest zasugerowana przez policję. Policjanci wykorzystali jego naiwność, sugerowali, że to będzie najlepsze wyjście dla niego, bo zwolniąJ.iO., którzy nota bene nie mieli ze sprawą nic wspólnego, a on nie trafi do aresztu i przyznając się będzie mógł odpowiadać jako osoba niekarana, jako młody człowiek – z wolnej stopy.
S. L. (1)wyjaśnił, że w tej wizji lokalnej niektóre miejsca są niedokładnie wskazane, gdyż policjanci sami tropili, w którym miejscu miała nastąpić dana kradzież. W większości miejsca kradzieży aut pokazywała policja.
Oskarżony stwierdził, że obecnie nie jest w stanie wskazać wszystkich miejsc, z których ukradł samochody, ale z tych 28 samochodów ukradł nie więcej niż 5, 6, ale nie jest w stanie wskazać, który samochód ukradł, a który nie.
Wie, że za kilka samochodów z jego zarzutów inni są już skazani prawomocnymi wyrokami.
Faktycznie była taka osoba o imieniu(...), która wprowadziła oskarżonego w to wszystko. Miał wtedy 19 lat, nie miał pieniędzy i on szybko go zainteresował tymi sprawami.
Według oskarżonego zarzut grupy przedstawiono mu tylko dlatego, że jechał zJ.iO.w tym samochodzie.
Co do tego nagrania z rozładunku tiraS. L. (1)wyjaśnił, że trafił tam też za pośrednictwem(...), za 500 złotych. To były takie wygłupy, żarty i taki film powstał jaki powstał. Z żadną kradzieżą tira nie miał nic wspólnego i nie wiedział, że ten tir pochodzi z przestępstwa. Mógł się jedynie tego domyślać, ale tego nie wiedział. Był to jego jedyny kontakt z tirem jaki miał, nie ukradł żadnego tira.
W odpowiedzi na pytania Sądu oskarżony wyjaśnił, że dokładnie pamięta to przesłuchanie z dnia 28 listopada 2005 roku, gdyż nie miał siedzieć w areszcie – idąc tokiem rozumowania policji, która mu to zaproponowała, a mimo wszystko do tego aresztu trafił. To przesłuchanie było po dwóch miesiącach od zatrzymania i oskarżony wiedział już, że został oszukany i naiwnie naciągnięty.
Numery rejestracyjne miał z protokołów, które dostawał z prokuratury lub może z postanowień o przedstawieniu zarzutów gdzie były opisane zdarzenia punkt po punkcie.
Oskarżony potwierdził, że te samochody, o których mówił w tym przesłuchaniu, to są te samochody, które rzeczywiście ukradł.
Dostawał różne kwoty. Kwota pieniędzy jaką dostawał odK.zależały odK..
Co do konfrontacji zJ. S. (1)S. L. (1)wyjaśnił, że wie coJ. S. (1)powiedział, ale nie wie dlaczego on tak zeznawał i tak go pomawia. Znali się dobrze, a nawet bardzo dobrze. Co do tego co on robił może się wypowiedzieć samJ. S. (1).
Był przez 3 i pół roku tymczasowo aresztowany, a został zwolniony jak sprawa była rozpatrywana przez Sąd w składzie z sędzią Markiem Surmaczem.(k 485-487 t. III sądowy)
Na rozprawie w dniu 25 września 2012 roku odpowiadając na pytania Sądu oskarżonyS. L. (1)dodatkowo wyjaśnił, że w „sprawie(...)u” ma postawione dwa zarzuty. W tamtej sprawie był tymczasowo aresztowany, a wyszedł z aresztu dnia 8 kwietnia 2009 roku. Wyjaśniał, że od razu przyznał się do kradzieży autaP. (...)i wskazał miejsce w okolicachN., gdzie zostawił ten pojazd. Nieuszkodzony samochód został odzyskany przez właściciela.
Co do swego zatrzymaniaS. L. (1)wyjaśnił, że ono wyglądało tak, iż jechał samochodem zO.iJ.. Zobaczyli ich jadący nieoznakowanym radiowozem policjanciK.iU.. JakK.zobaczył znanego muJ.włączył sygnał.S. L. (1)wiedział, że ma przy sobie „łamaki” i radio. KazałJ.jak najszybciej się zatrzymać, żeby uciec z tym wszystkim. Wyskoczył z samochodu i uciekł do pobliskiej bramy, gdzie został zatrzymany. W reklamówce miał rzeczy z tegoP.co przesądziło sprawę i oskarżony od razu przyznał do kradzieży tegoP., wskazał miejsce, gdzie stało to auto.
K.widząc reakcję oskarżonego, a może i jego młody wiek i nieumiejętność zachowania się w takich sytuacjach – powiedział, że postawi również zarzutJ.iO.jeżeliS. L. (1)nie przyzna się do szeregu kradzieży samochodów z jego jakby rewiru i powiedział, że on wskaże to wszystko oskarżonemu. Oskarżony miał zapewnienie, że nie trafi do aresztu i że będzie to jeden czyn ciągły, a on był młody i niekarany, a więc kara będzie za jeden czyn ciągły. Potem znalazł się ten nieszczęsny film z rozładowania tego tira i z tego wedługK.wyszedł zarzut paserstwa, który również nie miał ujrzeć światła dziennego, jeżeli oskarżony podtrzyma swoją deklarację przyznania się do kradzieży tych 26 samochodów.
To zatrzymanie było o godzinie 12.00 w południe. Najpierw pojechali do VIII Komisariatu Policji naul. (...)i tam były przeprowadzone pierwsze czynności rozpoznawcze. Dopiero po sprawdzeniu tych faktów trafili naK.Miejską naul. (...). Czynności wyglądały tak, żeK.iU.siedzieli zS. L. (1)do późnych godzin nocnych.
Wyjaśnienia oskarżonego przedJ. G. (2)i wizja lokalna były następnego dnia.
S. L. (1)potwierdził, że to on napisał oświadczenie znajdujące się na karcie 59 – 60 tomu 5/I akt osobowych.
W rzeczywistości te samochody dyktował muK.z takiej książki, która jest grubości akt; podawał z tej książki marki, numery rejestracyjne i inne dane. Również zdjęcia na wizji nie są dokładne, bo oni nie wiedzieli, gdzie była dokładnie dana kradzież.
Oskarżony wyjaśnił, że dlatego to pisał, bo przecież jakim nie byłby idiotą w tamtym czasie, to sam z siebie nagle mówi o kradzieży 26 samochodów!
S. L. (1)wyjaśnił, że do kilku pojazdów się przyznał i przyznaje się nadal, choć nie jest w stanie powiedzieć, które to były samochody.
To wszystko działo się dnia 26 września 2005 roku i to oświadczenie też było w tym dniu sporządzone. Tego dnia i następnego przez to, że się przyznał mógł jeszcze zadzwonić zK..
Także tego dnia dla upewnienia, żeby się nie wycofał, został zabrany jeden „łamak”, na którym były zrobione celowo jego odciski palców. Zabrano również szklankę, z której pił wodę i to było wszystko wrzucone do jednej koperty i zaklejone. Powiedzieli mu, że jak się wycofa, to trafi to do ewidencji przestępstw.
Następnego dnia w godzinach przedpołudniowych odbyło się przesłuchanie. Co do tej wizji lokalnej, to była propozycjaK.iU.. Na wizję jeździli we czwórkę: trzech policjantów i oskarżony. Oskarżonemu wydaje się, żeS.opisywał,L.robiła zdjęcia, a tym trzecim policjantem, który siedział z nim i go pilnował byłU..
Wcześniej było sporządzone to oświadczenie, potem były dopisane adresy.
Na temat wskazania miejsca była taka rozmowa w samochodzie „To może być tu. No dobra to stajemy i robimy zdjęcia”. Było tak robione, żeby ogólnikowo tylko zgadzał się adres.
J.iO., ponieważ oskarżony się przyznał, zostali zwolnieni z tej sprawy, ale natychmiast zostali zatrzymani przed komendą naS.z zarzutem grupy przestępczej.
S. L. (1)trafił do aresztu za te samochody i za nic więcej.
J.ma postawione zarzuty o wszystkie te samochody, do których oskarżony się wtedy przyznał, aleO.już nie.
Te samochody, o których pisał w swoim oświadczeniu z dnia 27 września 2005 roku to są w ogóle samochody wymyślone, to potem było sprawdzane i to nie miało miejsca. To było takie na siłę wyciąganie, żeby wykazał się, że chce współpracować z Policją.
Dnia 29 września było przesłuchanie w Sądzie i wtedy zastosowano tymczasowe aresztowanie za kradzież tych samochodów.
S. L. (1)został przewieziony do Aresztu Śledczego wP.i do następnego przesłuchania tj. 28 listopada nie były przeprowadzane żadne czynności z jego udziałem.
Oskarżony wysyłał różne pisma w tym czasie, ale nie jest w stanie stwierdzić, kiedy wycofał się ze swoich wyjaśnień. Zrobił to na pewno przez przesłuchaniem u prokuratoraB., ale jak zobaczył prokuratoraB.– co to za człowiek i jakie on ma ambicję, to nawet nie było z nim rozmowy. Oskarżony złożył wyjaśnienia, bo wiedział, że ma do tego prawo, a on powinien je zaprotokołować. W tych wyjaśnieniach mówiąc o tym ostatnim samochodzie w dniu zatrzymania, miał na myśli tegoP. (...)z tego innego postępowania.
S. L. (1)wyjaśnił, że według jego wiedzy samochódN. (...)został odzyskany przez właściciela; choć w aktach tego nie ma.
Ten samochódA. (...)również się znalazł. Ten samochód miał multilocka czyli tzw. „szpilę na biegach” i można było jechać tylko na jednym biegu. Tak naprawdę on został odstawiony przez oskarżonego kilkaset metrów dalej.
Ten samochód z tymi próbkami proszków też się odnalazł.
Podczas tamtego przesłuchania rzeczywiście podawał daty kradzieży i numery rejestracyjne samochodów. Te informacje miał z zarzutów.
Co do tego samochodu, który jest nagrany na filmie w jego telefonie, to oskarżony w dalszym ciągu przyznaje się jedynie do udziału w jego rozładunku.
Wszystkie kradzieże były dokonywane w ten sam sposób za pomocą „łamaka”. W tamtych czasach „łamaki” można było wszędzie zdobyć, na giełdzie, na(...)ie. (k 595-598 t. III sadowy)
Na rozprawie w dniu 9 października 2012 roku potwierdził wyjaśnienia złożone w sprawie IV K 131/07. Dodatkowo wyjaśnił, że do wnętrza samochodu dostawał się „łamakiem”. To działa na zasadzie klucza, wkłada się „łamak” i przekręca. We wszystkich samochodach było dokonane włamanie.
Nie przypomina sobie, by któryś z kradzionych samochodów był otwarty lub w którymś z tych samochodów były kluczyki w stacyjce.
Tylko ten jeden samochódA. (...)został przez oskarżonego porzucony. Pozostałe samochody były odprowadzane w inne miejsce. Te samochody w części się odnalazły w miejscach, gdzie je zostawiał.(k 611-612 t. IV sądowy)
W trakcie postępowania sadowego w sprawie IV K 131/07 oskarżonyS. L.na rozprawie w dniu 25 marca 2009r. wyjaśniał, odnosząc się do zarzutu grupy przestępczej, że nie przyznaje się do winy, że nigdy nie był w żadnej grupie przestępczej. Podawał, że jest to zarzut sformułowany na podstawie wyjaśnieńH.. JednakH.na rozprawie powiedział, ze oskarżonego nie zna, aW., że go tylko kojarzy i to jest prawda bo oskarżony ichnie zna. Wyjaśniał, żeB.zna z osiedla. Wyjaśniał, że bywał zM. J.na siłowni, że razem ćwiczyli. Twierdził, że nigdy nie posiadał broni ostrej ani gazowej, a ni nie widział u nikogo takiej broni, że jedyna bronią jaką posiadał był pistolet „replica” na srut i miał ja na przełomie 2004/2005r. Twierdził, że być możeJ. S.widział ten pistolet i on mógł mu powiedzieć, że to jest prawdziwy pistolet. Być może chciał na nim zrobić wrażenie.
Odnośnie kradzieży samochodu podtrzymał swoje stanowisko i przyznał się do niej. Podtrzymał, żeM. J.nie miał nic wspólnego z tym. Wyjaśniał, że samochód ukradł spod cmentarza naul. (...), a postawił pod blokiem naul. (...). Potem wrócił do miejsca swego zamieszkania. Zabrał ze sobą łamaki, papiery ze skradzionego samochodu, radio. Spotkał jadącego samochodemM. J.i poprosił o podwiezienie naG.. Naul. (...)zauważyli, że jedzie za nimi nieoznakowany radiowóz. On wyskoczył z samochodu i biegł w kierunku bramy naul. (...), a z radiowozu jeden z policjantów pobiegł za nim. Zostali zatrzymani i przewiezieni na komendę. Twierdził, że po kradzieży tego samochodu chciał go sprzedać, ale nie chciał się wypowiadać jakie miał możliwości tej sprzedaży.(k 604-606 t. IV sądowy –kserokopie)
Przed zamknięciem przewodu sądowego na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 roku oskarżonyS. L. (1)wyjaśnił, że nie pamięta, w którymA. (...)był ten multilock, o których mówił w swoich wyjaśnieniach.
Ostatni samochód, który ukradł to było w dniu, w którym został zatrzymany, to jest 24 czy 25 września 2005 roku, a to byłP..
Na temat zarzutu V dotyczącegoM. Z. (2)oskarżony wyjaśnił, że się nie wypowiadał na ten temat, ponieważ nie miał z tym zdarzeniem nic wspólnego. Potwierdził toM. Z. (2), który miał wziąćO.iJ.na to zdarzenie. Mówi na ten tematW., który zmienia skład osobowy w każdej sytuacji. Raz powiedział, że oskarżony był, potem, że nie był, potem znowu, że był.
S. L. (1)wyjaśnił, że do pewnego momentu starał się bronić.
Jak z samochodami wiedział jak wyjaśniać, to wyjaśniał, a potem zaczęto mu stawiać zarzuty na wyrost, to przestał się bronić, bo to było na wyrost.
Oskarżony nie przyznał się do zarzutu okupu. On do nikogo nie dzwonił. Załatwiał to w inny sposób, tak jak przedstawiał to od początku.
Po opuszczeniu Aresztu Śledczego przez jakiś czas był zarejestrowany jako bezrobotny. Zajmował się różnymi pracami, dorywczymi. Później znalazł pracę w restauracji, w kuchni, pracował też jako zaopatrzeniowiec, jako pomoc.
Od dłuższego czasu pracuje w firmie budowlanej zW., która buduje stadiony, „orliki” na terenie całej Polski. Oskarżony ma dużą szansę rozwoju w tej pracy i bardzo mu na tej pracy zależy. Odciął się do całej przeszłości i zmierza do tego, żeby wyprowadzić się zŁ..(k 688-689 t. IV sądowy)
Podczas kolejnego rozpoznania sprawy przed sądem oskarżonyS. L. (1)nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. Oświadczył, że, przyznaje się jedynie do kilku samochodów z początku aktu oskarżenia, ale dokładnie których, to teraz nie pamięta. Skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień i nie chciał się ustosunkowywać do odczytanych mu wyjaśnień.(k 1131-1132odw. t. VII sądowy, k 1666)
OskarżonyE. S. (1)przesłuchiwany po raz pierwszy w postępowaniu przygotowawczym w dniu 10 września 2008 roku po przedstawieniu mu trzech zarzutów, oskarżony oświadczył, że nie będzie składał żadnych wyjaśnień do czasu aż jego żona znajdzie dla niego adwokata.(k 33 t. 57)
Na posiedzeniu Sądu w dniu 11 września 2008 rokuE. S. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wyjaśnił, że jeśli chodzi o 2001 rok to w okresie 14 lutego – 30 maja był Areszcie Śledczym wŁ.. Później pojechali z żoną nad morze. Wyjaśniał, że nie zna osób wymienionych w zarzucie, tylkoH.trochę pracował dla niego. Jest mu winien trochę pieniędzy, ale oskarżony darował to sobie. Reszty osób nie zna, choć oni – co niektórzy - przychodzili do oskarżonego, do pubu. On nie miał z nimi nic wspólnego.
W 2004 roku sprzedali z żoną udziały w firmie, postanowili kupić działkę nad morzem i założyć tam pub z potańcówką. Oskarżony podjął próbę pobudowania pubu wJ.. W tym czasie policja zrobiła rewizję na jego posesji – szukali skradzionego samochodu. Oskarżony przyjechał doŁ.i poszedł ze skargą. Podczas tego pobytu wŁ.został pobity w pubie, ale nie wie przez kogo.
Był w szpitalu i z tym pubem nic nie wyszło. PotemE. S. (1)handlował garniturami, a potem wyjechał do Francji. Obecnie(2008 rok)oskarżony wyjaśnił, że prowadził firmę budowlaną.
Twierdził, że nigdy nie brał udziału w grupach czy wymuszeniach. Jest niewinny.(k 43-44 t. 57)
Podczas przesłuchania w dniu 24 października 2008 roku (przesłuchanie odbyło się na jego wniosek) oskarżonyE. S. (1)wyjaśnił, że w 1999 roku razem z żoną i wspólnikamiE.iP. U. (1)otworzyli pub o nazwie(...)naulicy (...). Prowadzili go do 2002 roku. Do tego pubu przychodziły różne osoby. Jako klientów pubu oskarżony poznałT. M. (2)iJ. P. (1). Nigdy z nimi nie rozmawiał, ich imiona usłyszał jak zwracają się do nich inni klienci, a nazwiska w czasie zaznajamiania go z aktami w Prokuraturze, gdzie zaznajamiali się w jednej sali.
Przed aresztowaniemE. S. (1)nie znałM. J. (1),M. W. (1),G. B. (1),R. S. (1),P. H.,P. T. (1),T. N.. W czasie tego zaznajamiania nie rozpoznał pozaP.iM.żadnej z osób, które znał wcześniej.
E. S. (1)wyjaśnił, że znaK.iD. B. (2)orazR. H. (2), którego oskarżony poznał w 1999 roku w pizzerii naR..
R. H. (2)pracował u niego na początku działalności przez około 2 tygodnie.E. S. (1)wyrzucił go z pracy, bo zauważył, że bierze narkotyki i podejrzewał, że kradnie. Nie utrzymywał z nim kontaktów do 2004 roku, kiedy to otwierał lokal wJ.i próbował przeszkolić ludzi do pracy.P.– szwagierR. H. (2), nie chciał się tego podjąć i dał oskarżonemu numer telefonu.R. H. (2)przyjechał do domu oskarżonego i umówili się, że podejmie tę pracę. Jednakże oskarżony w czasie rozmowy z managerkąklubu (...)dowiedział się, żeR. H. (2)nadal kradnie i bierze narkotyki, i zerwał z nim kontakt.R. H. (2)jest winien oskarżonemu 1000 złotych od 1999 roku, ale oskarżony puścił ten dług w niepamięć i nie domagał się od niego tych pieniędzy. Oskarżony nie widzi związku pomiędzy tym długiem a pomówieniami.
E. S. (1)wyjaśnił, że braciB.poznał w ten sposób, że oni dali mu się we znaki –K. B. (1)średnio raz w miesiącu przyjeżdżał do jego pubu z bronią za paskiem, naćpany lub nawąchany i wielokrotnie pobił klientów.D. B. (2)woził brata i przyjeżdżał z nim.
Oskarżony wyjaśnił, że nie należał do żadnej grupy przestępczej, nie kradł żadnej ciężarówki, nie popełnił żadnych przestępstw, w tym zH..
Nie znaS. M. (3), nie wie kto to jest i nie wymuszał pieniędzy od czasu kiedy został za to skazany. Nie miał zM.żadnych kontaktów po zamknięciu pubu. WówczasE. S. (1)prowadził działalność w zakresie usług remontowo – budowlanych, także na terenie Francji.(k 83-84 t. 57)
Podczas kolejnego przesłuchania (także na jego wniosek) w dniu 27 października 2008 roku oskarżony wyjaśniał o kondycji prowadzonej przez niego firmy.(k 87 t. 57)
Przed Sądem oskarżonyE. S. (1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Potwierdził odczytane mu wyjaśnienia.(k 1130odw. –(...))
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonych jedynie w takim zakresie w jakim pozostawały w zgodności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W pozostałym zakresie tej wiarygodności odmówił i potraktował wyłącznie jako wyraz ich linii obrony przyjęty na użytek toczącego się postępowania.
Jako wiarygodne sąd ocenił wyjaśnienia oskarżonegoS. L. (1)złożone w postępowaniu przygotowawczym w dniu 27 września 2005r., w których przyznawał się do dokonania 26 włamań, które następnie zostały w niniejszym postępowaniu zarzucone mu aktem oskarżenia. Zdaniem sądu te właśnie wyjaśnienia, złożone na gorąco zaraz po zatrzymaniu oskarżonego, zanim miał on czas przemyśleć swoją linię obrony są wiarygodne. Nie ma bowiem żadnych racjonalnych powodów, dla którychS. L.miałby się samooskarżać o czyny, których nie popełnił.
Nie podaje takich powodów sam oskarżony. Albowiem jego późniejsze twierdzenia, podczas przesłuchania w listopadzie 2005r., iż przyznał się do popełnienia tak wielu włamań, gdyż policjanci obiecali mu, że pójdzie do domu, są kompletnie nieracjonalne. Oskarżony musiał bowiem zdawać sobie sprawę z konsekwencji jakie mu grożą za dokonanie tak wielu kradzieży, a zatem gdyby nie popełnił tych czynów przyznawanie się do nich i w perspektywie poniesienie za nie odpowiedzialności z całą pewnością nie byłoby dla oskarżonego opłacalne. Z cała pewnością „pójście do domu” jak to określiłS. L.nie byłoby wystarczającą rekompensatą.
Jest to tłumaczenie całkowicie nieprzekonujące, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż także podczas posiedzenia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, a zatem już wówczas, kiedy oskarżony zdawał sobie sprawę, że prowadzący postępowanie nie „puścili go do domu”, tylko wystąpili z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie, nadal przyznawał się do zarzucanego mu czynu, czyli do dokonania co najmniej 27 włamań i kradzieży samochodów. Podtrzymywał także swoje wcześniejsze wyjaśnienia.
Jest to tłumaczenie niewiarygodne również dlatego, iż przed sądem oskarżonyS. L.zmienił wersję i twierdził z kolei, że policjantK.powiedział, że postawi również zarzutJ.iO., jeżeliS. L. (1)nie przyzna się do szeregu kradzieży samochodów z jego rewiru i powiedział, że on wskaże to wszystko oskarżonemu. Już sam fakt, że taki powód przyznania się do niepopełnionych włamań pojawił się w wyjaśnieniach oskarżonego dopiero po kilku latach pod koniec pierwszego rozpoznania sprawy przed sądem świadczy o niewiarygodności również tego odmiennego twierdzenia.
Podkreślić jednak należy, iż jest także całkowicie nieprzekonującym, by oskarżony przyznał się do niepopełnionych czynów tylko dlatego, by nie mieli postawionych zarzutówM. J., znany oskarżonemu, jak twierdzi tylko z widzenia, z siłowni, w której razem ćwiczyli iP. O.znany mu trochę lepiej. W świetle doświadczenia życiowego trudno uwierzyć, by oskarżony aż tak przejął się losem właściwie obcych sobie ludzi i dla nich się tak poświęcił.
Przede wszystkim jednak tłumaczenia oskarżonego, iż był nakłoniony przez policjantów do popełnienia włamań, których nie popełnił jest nieprzekonujące z tego powodu, iż policjanci jako osoby wykonujące jedynie swoją pracę nie mieli żadnego osobistego interesu w tym, by nakłaniać oskarżonego do przyznania się do tych kilkunastu samochodów, których nie ukradł.
Powodem takim nie jest z całą pewnością sam fakt poprawienia tzw. wykrywalności. ŚwiadekR. K.przekonująco wskazywał, że jako policjant z wieloletnim stażem nie jest zainteresowany statystyką i wykrywalnością. Jest to twierdzenie tym bardziej przekonujące, że nie wiązało się to dla niego z gratyfikacjami finansowymi.R. K.podawał bowiem, że ostatnia premia jaką otrzymał była to premia z 2000 roku.
O tym, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca wymuszenie na oskarżonym przyznania się co do niepopełnionych włamań w celu poprawienia wykrywalności najdobitniej świadczy przypadek kradzieży samochoduL.nr rej. (...). W czasie przesłuchaniaS. L. (1), po zatrzymaniu w dniu 26 września 2005r., samochód ten nie figurował z całą pewnością w statystykach jako sprawca niewykryty, albowiem już w czerwcu do dokonania tej kradzieży przyznał sięA. Ż. (1). Co więcej był już przeciwko niemu skierowany akt oskarżenia do sądu. Całkowicie nie sprawdziła się tu teoria, iż policjantom mogło chodzić o poprawienie wykrywalności. Trudno doszukać się jakichkolwiek innych argumentów, które miałyby przemawiać za celowym wymuszaniem wyjaśnień przez funkcjonariuszy w tej sprawie.
Podnieść w tym miejscu należy, iżA. Ż. (1)co prawda twierdził, że do kradzieży samochodów, za które został skazany, nie było żadnych wspólników, że nie należał do grupyJ.(k 1526), jednak sąd nie dał tym twierdzeniom wiary. WyjaśnieniaA. Ż., które złożył w swojej sprawie są także kompletnie niewiarygodne. Twierdził bowiem, że wpadł na pomysł kieradzieży samochodów, że nie wie skąd miał łamak, że dopiero po dokonanej kradzieży pierwszego samochodu zatelefonował na numer z ogłoszenia w gazecie do nabywcy samochodu. Co więcej sprzecznie z wyjaśnieniami pokrzywdzonego, którym sąd dał wiarę, wyjaśniał, że samochódL.był otwarty.
W niniejszym postępowaniu przesłuchiwany na rozprawie w odpowiedzi na pytania sądu dotyczące posiadania umiejętności włamań do samochodów tłumaczył nieprzekonująco, że geniuszem nie jest, ale był na mechanice i tam go uczyli jak uruchamiać samochody. Dopiero, kiedy zdał sobie sprawę z jeszcze większej absurdalności tej wersji, podawał, że nie uczono go uruchamiania łamakiem, bo to jest zabronione, ale innymi, jak to ujął, rzeczami.
Z uwagi na te nieprzekonujące twierdzeniaA. Ż., że działał samodzielnie oraz z uwagi na przyznanie się do tego czynu takżeS. L., który akurat zbieżnie z zeznaniami pokrzywdzonego podaje, ze samochód był zamknięty, sąd uznał, iż tego włamania i kradzieży samochoduL.dokonali współdziałającS. L.iA. Ż..
Podkreślić należy, iżS. L. (1)także nie przyznał się do działania w grupieM. J., mimo iż jest wiele dowodów, wskazujących, że w tej grupie działał. Wynikać to może z tego, iż obawia sięM. J. (1)(o czym będzie jeszcze mowa poniżej przy relacjonowaniu depozycjiD. B. (1)). Takie same powody zaprzeczania jakimkolwiek związkom z grupąJ.mogą dotyczyć takżeA. Ż. (1).
Nie były pomocne przy ustalaniu stanu faktycznego zeznania świadkaJ. K. (3), który miał być paseremA. Ż., a który twierdził, że nie kupował kradzionych samochodów, że zŁ.wyprowadził się w 1999r. Oczywistym jest, że jeśliJ. K. (3)był paserem, to nie musi chcieć się do tego przyznawać, żeby ponosić odpowiedzialność karną. Mając jednak na uwadze, iż świadekA. Ż. (1)jako pasera wskazywałR. K. (3)nie ma pewności, czy przesłuchana osoba jest rzeczywiście tą, o której mówiłA. Ż. (1).
Obrona na potwierdzenie nakłaniania przez policjantów oskarżonegoS. L.do nieprawdziwych wyjaśnień powoływała toczące się w Sądzie Okręgowym w Łodzi z oskarżenia Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim przeciwkoR. K. (4)postępowanie karne, w którym zarzucano mu ujawnienie podejrzanemu danych z bazy(...)i nakłanianie go do przyznania się do przestępstw, których faktycznie nie popełnił. Podkreślić jednak należy, iżR. K. (4)został prawomocnie uniewinniony od tych zarzutów (wyroki k 1615-1621).
Sąd uznając za nieprzekonujące twierdzeniaS. L., w których przyznawał, że brał udział w wizji lokalnej w dniu 27 września 2005r., jednak nie były to wyjaśnienia prawdziwe, jako że samochody wymienione w jego wyjaśnieniach z dnia 27 września 2005 roku zostały mu zasugerowane, a wręcz podyktowane, przez funkcjonariuszy, którzy go zatrzymali, dał jednocześnie wiarę zeznaniom funkcjonariuszy policjiR. K. (4),G. S.iA. L..
Sąd jako wiarygodne ocenił zeznania świadkaR. K. (4), że notatka urzędowa „z rozpytania” z dnia 26 września 2005 roku (k. 52), w której są podane numery rejestracyjne samochodów, daty kradzieży i numery z KRS (rejestru skradzionych pojazdów) powstała na podstawie tego co powiedziałS. L. (1)o datach, miejscach i markach pojazdów, że następnie było to na bieżąco weryfikowane przez wielu zaangażowanych w to policjantów w oparciu o rejestr skradzionych pojazdów.
Oboje świadkowieG. S.iA. L.potwierdzili, że brali udział w czynności wizji lokalnej, po okazaniu im protokołu i zdjęć zrobionych przez technika, choć z uwagi na upływ czasu samej czynności nie pamiętali (czynność była dokonana w 2005 roku, a pierwsze zeznania świadkowie składali w 2012 roku).G. S.zeznał jednak, że to podejrzany w czasie wizji zawsze wskazuje miejsce dokonania przez siebie przestępstw, że on nie spotkał się z sytuacją, by protokół był sporządzany wcześniej, a podejrzany miałby go tylko podpisać.A. L.także podawała, że miejsca, które ona fotografuje zawsze wskazuje podejrzany, że to wszystko opiera się na wskazaniach podejrzanego w czasie wizji. Podkreślała, że nigdy nie brała udziału w takiej wizji lokalnej, w której funkcjonariusze policji mieli przygotowany protokół i sami wskazywali miejsce. Nie ma żadnych podstaw by uznać, że w szczególności technik kryminalistyki miałaby zeznawać nieprawdę, gdyż trudno doszukać się racjonalnych argumentów, jaki miałaby w tym interes. Z całą pewnością tym interesem nie było poprawienie wykrywalności w pracy funkcjonariuszaR. K., który zdaniem oskarżonego miał go nakłaniać do fałszywego przyznania.
Ponieważ z protokołu wizji lokalnej wynika, że brało w niej udział dwoje policjantów sąd jako niewiarygodne potraktował twierdzeniaS. L. (1), że uczestniczył w niej trzeci policjant, który posługując się informacjami z rejestru skradzionych pojazdów wskazywał miejsca gdzie potem były robione zdjęcia z oskarżonym. Tym bardziej, iż jak już powyżej wskazano wersja oskarżonego o policjancie, który miał wskazywać miejsca jest sprzeczna z zeznaniami wyżej wskazanych świadków, którym sąd dał wiarę.
Wskazać w tym miejscu należy, iż oskarżony nie podawał dat kradzieży, a jedynie przybliżony okres w jakim mógł dokonać kradzieży. Nie zawsze wskazywał precyzyjnie miejsce. Nie pamiętał także często jakie kolory miały skradzione pojazdy. Oczywistym jest jednak, iż z uwagi na ilość dokonanych kradzieży, oskarżony mógł takich szczegółów nie pamiętać. Właśnie dlatego jak wskazywał policjantR. K., potrzebne było zaangażowanie wielu funkcjonariuszy, którzy na podstawie informacji podanych przezS. L.znajdowali te pojazdy w rejestrze skradzionych pojazdów.
Zdaniem sądu brak wszystkich szczegółów w wyjaśnieniach oskarżonego, czy błędne kolory pojazdów, nieprecyzyjne daty kradzieży, czy wręcz znacznie pomylone, jak choćby w przypadku pojazduV. (...)nr rej. (...), który został skradziony zul. (...)pod koniec maja 2005r., a oskarżony w swych wyjaśnieniach podawał, że pod koniec czerwca, świadczy o tym, iż wyjaśnienia nie były mu dyktowane z rejestru przez policjantów. Wówczas bowiem nie byłoby takich pomyłek, a wręcz byłyby konkretne dni kradzieży i bardzo precyzyjne adresy.
Podkreślić jednak należy, iż podawane w wyjaśnieniach oskarżonegoS. L.okoliczności co do wielu kradzieży potwierdzają się. Wielokrotnie choćby oskarżony wskazuje prawidłowo kolor skradzionych pojazdów.
Sąd dał oskarżonemu wiarę co do pierwszych składanych wyjaśnień, także co do sposobu dokonanych kradzieży, a mianowicie, że wszystkie kradzieże były dokonywane po pokonaniu zabezpieczeń, za pomocą łamaka, poza jednym przypadkiem kradzieży dokonanej naul. (...), kiedy samochód był otwarty, a w stacyjce znajdował się kluczyk. Tę okoliczność potwierdzają zeznania pokrzywdzonych, czy kierowców skradzionych pojazdów, którzy podawali, że samochody pozastawiali zamknięte, właśnie z wyjątkiem kierującego samochodemI. (...)skradzionego w dniu 23 września 2005r.J. F., który przyznawał, że samochód pozostawił z kluczykiem w stacyjce. Z tego względu sąd nie dał wiary twierdzeniom oskarżonegoS. L.zaprezentowanym na rozprawie w dniu 9 października 2012r., że nie przypomina sobie, by któryś z kradzionych samochodów był otwarty lub w którymś z tych samochodów były kluczyki w stacyjce.
Podnieść w tym miejscu należy, iż w akcie oskarżenia błędnie prokurator wskazał, że pojazdem skradzionym bez pokonania zabezpieczeń był skradziony w dniu 10 sierpnia 2005r ciągnik siodłowy markiM.. Albowiem z zeznań A.B., którym Sąd dał wiarę wynikało, że zamknął on w pojeździe zamki.
Sąd nie dał wiary oskarżonemuS. L.w tej części wyjaśnień, w których wskazywał, że jego pierwsze wyjaśnienia, w których przyznawał się do popełnienia kilkunastu włamań, których nie popełnił, były nieprawdziwe, ponadto dlatego, że także te zmienione wyjaśnienia złożone w listopadzie 2005r., w których przyznał się z kolei do sześciu kradzieży, nie były konsekwentne, a zatem także nie mogły być przekonujące. OskarżonyS. L.bowiem podczas przesłuchania w dniu 8 września 2008r. i w dniu w dniu 11 lutego 2009 r., a także podczas pierwszego przesłuchania przed sądem nie przyznał się do żadnego z zarzucanych mu czynów, a podczas konfrontacji zJ. S. (1)w dniu 17 listopada 2008 roku twierdził, że nie brał udziału w kradzieży żadnego auta. To najdobitniej wskazuje, iż także tego przesłuchania z listopada 2005r., na które często powołuje się oskarżony jako najbardziej oddającego jego przestępcze dokonania, nie można uznać za jedynie wiarygodnego.
Co więcej za niemożnością oparcia się jedynie na wersji przedstawionej przez oskarżonego na przesłuchaniu w dniu 28 listopada 2005r. świadczy fakt, że oskarżony pominął w niej wiele innych dokonanych przez siebie włamań. Nie tylko tych, do których przyznawał się w czasie pierwszego przesłuchania, ale także innych, które z cała pewnością popełnił w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
O tym, iżS. L.w rzeczywistości dokonał nawet większej ilości włamań niż przedstawiał to na pierwszym przesłuchaniu, a także przesłuchaniu w dniu 28 listopada 2005r. świadczą przede wszystkim wyjaśnienia oskarżonegoJ. S., który opisał osiem dodatkowych nie wymienionych przez samegoS. L.włamań. Sąd nie znalazł żadnych powodów, dla których oskarżonyJ. S.miałby bezpodstawnie pomawiaćS. L., swojego kolegę. Nie ma żadnych dowodów na istnienie jakiegoś konfliktu między nimi, czy istnienie jakiejkolwiek innej przyczyny, która mogłaby uzasadniać takie zachowanieJ. S.. Nie wskazuje takowej także sam oskarżonyS. L..
Sad dał w pełni wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S. (1), które były konsekwentne i stanowcze.J. S. (1)w niniejszym postępowaniu złożył szczegółowe wyjaśnienia na etapie postępowania przygotowawczego w niedługim czasie od zaistnienia zdarzeń, które opisywał. Podczas postępowania sądowego nie wycofywał się z wcześniej złożonych wyjaśnień, potwierdzał odczytywane mu wyjaśnienia, w tym te dotyczące włamań dokonanych wraz z oskarżonymS. L. (1).
WyjaśnieniaJ. S. (1)stanowią istotny dowód potwierdzający sprawstwo oskarżonegoS. L. (1), co do zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów. Fakt, iż składając te wyjaśnieniaJ. S.liczył na skorzystanie z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary także w żaden sposób nie deprecjonuje jego twierdzeń. Wręcz przeciwnieJ. S. (1)zdawał sobie sprawę, że, aby skorzystać z tej instytucji musi szczerze opowiedzieć wszystko co wie na temat przestępczego procederu.
Podkreślić należy, iż o wiarygodności wyjaśnieńJ. S.świadczy nie tylko ich stanowczość i konsekwencja, ale także fakt, iż wiele jego depozycji jest potwierdzonych innymi dowodami.
Potwierdzeniem wersji oskarżonegoJ. S., co do sprawstwa oskarżonegoS. L.także w przypadku innych włamań niż wskazuje toS. L.jest choćby film nagrany na własnym telefonie komórkowym przezS. L., który przedstawia rozładowywanie towaru ze skradzionego w dniu 10 sierpnia 2005r. tira markiM.. Nagranie to posłużyło do przedstawienia zarzutówJ. S., który początkowo przyznał się jedynie do rozładowywania tego pojazdu. Jednak po podjęciu decyzji o współpracy z organami ściganiaJ. S. (1)złożył szczegółowe wyjaśnienia, z których wynika m.in., iż kradzieży powyższegoT.dokonał zM. J., Struną, czyliS. L.iO.–P. O..
Dlatego całkowicie niewiarygodne są twierdzeniaS. L., złożone odnośnie tego filmu, że brał jedynie udział w rozładunku tego tira i dokonał tego nagrania, ale nie pamięta jak się tam znalazł i kto z nim rozładowywał, że ktoś mu to zaproponował, że oskarżony spotkał tę osobę w knajpie, że on zawiózł go na to miejsce, ale on nie pamiętał gdzie. Tym bardziej, że przed sądem oskarżony wskazuje już, że do rozładunku tego tira trafił też za pośrednictwem(...), za 500 złotych.
Na marginesie zauważyć należy, iż gdyby oskarżonyS. L.został wynajęty do rozładunkuT.z całą pewnością musiałby się zajmować jego rozładunkiem, za który miał otrzymać zapłatę 500 zł. Jak wynika z nagrania on nie rozładowywał tira tylko zajmował się kręceniem filmu.
Powyżej cytowane wyjaśnienia oskarżonegoS. L.oraz jego twierdzenia, że policjant powiedział mu, że jak dołoży parę samochodów to, to nagranie nie wyjdzie z pokoju i oskarżony się na to zgodził, bo zależało mu, żeby to nagranie nie wyszło z pokoju, bo miał zarzut kradzieży z włamaniem w czynie ciągłym (tak powiedział mu policjant), a miałby dodatkowo zarzut paserstwa, jest niewiarygodnie nie tylko ze względu na sprzeczność z wyjaśnieniami oskarżonegoJ. S., ale także ze względu na kompletną ich nieracjonalność.
Próba przekonania sądu, że lepiej dla oskarżonego, jego zdaniem, było przyznać się do niepopełnionych dwudziestu jeden włamań niż mieć jeden zarzut paserstwa jest tak pozbawiona sensu, że nie można jej ocenić inaczej, jak jako całkowicie niewiarygodną. Podkreślić w tym miejscu należy, iż jest to jeszcze jedna wersja, odmienna od pozostałych przedstawionych powyżej, tłumaczenia dlaczego oskarżony przyznał się do niepopełnionych czynów.
J. S. (1)dokonał, m.in. wraz zS. L., ośmiu kradzieży pojazdów i być może z uwagi na tę mniejszą ilość lepiej niżS. L.zapamiętał okoliczności kradzieży, szczegóły takie jak kolory pojazdów, znajdujące się w nich ładunki, czy też brak ładunku, czy to w jakie miejsca samochody były następnie odprowadzane przez sprawców. Niemalże wszystkie podawane przezJ. S.okoliczności potwierdzone są innymi dowodami, jak choćby zeznaniami pokrzywdzonych i świadków.
Dla przykładu wymienić można choćby okoliczności towarzyszące kradzieży ciągnika siodłowego markiV.nr rej. (...)z naczepą skradzionego 15 lipca 2005r.J. S.podawał, że tego tira sprawcy zaprowadzili na parking wE.zaZ., a wcześniej naczepa została odczepiona i podczepiona pod inny ciągnik, bo w czasie jazdy(...)znalazł w schowku(...).
Fakt istnienia zainstalowanego w pojeździe(...)potwierdza w swych zeznaniach świadekT. S., właścicielspółki (...), który w dniu 15 lipca 2005 roku w godzinach rannych dowiedział się od pracownikaS. S. (1), że skradziono im ciągnik siodłowy z naczepą, a według wskazań(...)pojazd powinien znajdować się na odcinku drogi pomiędzyZ.aE..T. S.pojechał tam i na parkingufirmy (...)zauważył skradzioną naczepę. Powiadomił o tym właściciela(...)i policję. Naczepa była zaparkowana na tereniefirmy (...)wO., przy obwodnicy miasta.
Z kolei z zeznań świadkaG. H. (1), który prowadził wtedy własną firmę transportową wO.wynikało, iż w nocy 15 lipca 2005 roku około godziny 22.30 zatrzymał się wzajeździe (...)wA.podS.. Tam podszedł do niego młody mężczyzna i poprosił o pomoc, gdyż miał uszkodzony silnik w swoim ciągniku siodłowym. Dogadali się, że za usługę – zaparkowanie naczepy na pobliskim strzeżonym parkingu wfirmie (...),G. H. (1)otrzyma 100 złotych. Mężczyzna oświadczył, że on zostanie przy popsutym ciągniku i będzie próbował go uruchomić, aG. H. (1)sam przeprowadził naczepę na odległy o około 4 km parking. Potem wrócił na stację paliw wO., gdzie wcześniej pozostawił swoją naczepę.
ŚwiadekZ. S., który był portierem wfirmie (...)wO.potwierdzał depozycje świadkaG. H., który w nocy 16 lipca 2005 roku około godziny 1.00 na terenzakładu (...)wjechał ciągnikiem siodłowym markiR.nr(...)99EL z naczepą – chłodnią koloru białego, wał naczepę na terenie bazy i wyjechał ciągnikiem pozostawiając na terenie bazy naczepę.
Z kolei wyjaśnieniaJ. S., że kiedy następnego dnia on iS. L. (1)pojechali doE.po toV., po uruchomieniu silnika usłyszeli w radio (mieli nasłuch na częstotliwościach policyjnych), że skradzioneV.porusza się poE.i radiowozy policyjne znajdujące się w pobliżu mają tam pojechać, w związku z tym oskarżeni porzucili ten samochód i wrócili doŁ., potwierdzają zeznania policjantówA. G. (2),M. B. (2),A. S.,K. L.,S. T.,B. O.,P. B. (2). Wynika z nich, że policjanci obserwowali ciągnik stojący przez zajazdem.
Ciągnik ten rzeczywiście został odnaleziony w dniu 15 lipca 2005 roku, a był zaparkowany przy trasie numer 1 w miejscowościA.przedO., za budynkamibaru (...).
Przykładem kolejnego dowodu potwierdzającego wiarygodność wyjaśnień oskarżonegoJ. S.jest dowód z opinii daktyloskopijnej, zgodnie z którą w pojeździe skradzionym 15 lipca 2005r. zabezpieczono ślady linii papilarnych, które są śladami linii papilarnych wielkiego palca lewej rękiJ. S. (1).
Kolejnym przykładem na prawdziwość podawanych przezJ. S.okoliczności jest dowód w postaci nagranych przez policję rozmów telefonicznych pomiędzy sprawcami znajdujących się w odtajnionych materiałach.J. S. (1)w swych wyjaśnieniach wskazywał, że sprawcy szukali kupca na frytki, skradzione wraz z ciągnikiem markiM.generalnie. Wśród stenogramów tych rozmów wiele dotyczy właśnie poszukiwań kupcow na frytki. Pada ilość tych frytek zgodna z ilością wówczas skradzioną, pada w tych rozmowach także nazwa firmy, która frytki wyprodukowała.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż ponieważ rozmówcy possługują się w tych rozmowach pseudonimami, które są pseudonimami sprawców tj. Struna,O., to nie ma żadnych wątpliwości, że nagrania są rzeczywiście, tak jak to wskazywali funkcjonariusze w tych materiałach, rozmowami pomiędzy sprawcami, którym w rozpoznawanej sprawie zarzuca się kradzieże pojazdów.
Sąd nie dał jedynie wiary wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S., że samochód markiM.z plandeką koloru niebieskiego i ładunkiem kleju do paneli, został skradziony ze stacji benzynowej wA.. Jak bowiem wynika z pozostałych dowodów dotyczących kradzieży tego pojazdu miało to miejsce wB.. Oskarżony przy opisywaniu kilku kradzieży, mógł pomylić miejsce dokonania akurat tej jednej.
Mając jednak na uwadze, iż sąd generalnie dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S. (1), tym bardziej, że jak wskazano powyżej potwierdzały się także podawane przez niego okoliczności kradzieży, sąd uznał, iż także w zakresie składów osobowych w jakich dokonywał tych kradzieży nie ma podstaw do kwestionowania wyjaśnieńJ. S..
Podkreślić należy, iżJ. S. (1)potrafi identyfikować zdarzenia pod względem ich uczestników, wskazywał bowiem, że przy kradzieży tiramarki S., która miała miejsce przyul. (...)nie brał udziałuS..
Dlatego sąd nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżonyS. L. (1), tak jak wskazywałJ. S., dokonał nie tylko tych kradzieży, do których przyznał się w swych pierwszych wyjaśnieniach, ale także tych o których wyjaśniałJ. S..
Jedyna kradzież, do której sprawstwo oskarżonegoS. L., nie znalazło żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, była zarzucona mu w akcie oskarżenia kradzież z włamaniem ciągnika siodłowego markiM.nr rej. (...)dokonana w dniu 16 sierpnia 2005r. Jak wynika z samego uzasadnienia aktu oskarżenia jedynym dowodem na sprawstwo jest telefon komórkowy, z którego telefonowano do pokrzywdzonego w sprawie okupu, który to telefon w dniu zatrzymania tj. 26 września 2005r., ujawniono uM. J.iP. O.. Okoliczność, żeM. J.iP. O.mieli posiadać taki telefon w żaden sposób nie wskazuje jednak na jakikolwiek udział w tej kradzieżyS. L.. GrupaM. J.liczyła większa liczbę osób i nie ma żadnych przesłanek, by uznać, że w każdej kradzieży ewentualnie dokonanej przez tę grupę uczestniczyłS. L.. Z tego względu tę kradzież i następnie żądanie okupu sąd wyłączył z opisu czynu, który przypisałS. L. (1)w wyroku.
Podkreślić należy, iż o tym, że oskarżonyS. L.w czasie tych pierwszych przesłuchań wyjaśniał tylko to co sam chciał, a nie to do czego nakłaniali go policjanci, świadczy także fakt, iż konsekwentnie negował, byM. J. (1), czyP. O. (1)mieli coś wspólnego z kradzieżami, których on dokonał. Oczywistym jest, iż w sytuacji kiedy policjanci dokonali zatrzymaniaS. L.wraz zM. J.iP. O., zresztą właśnie dlatego, żeM. J.był im dobrze znany, to z całą pewnością podejrzewali, że współpracęS. L.zM. J.iP. O., choćby przy ostatniej kradzieży dokonanej w dniu zatrzymania. Gdyby zatem potrafili wymóc naS. L.przyznanie się do wielu niepopełnionych włamań, to pewnie potrafiliby także wymóc na nim potwierdzenie jego współpracy zM. J., a jednak takich depozycji nie ma w wyjaśnieniachS. L.. Jeszcze raz powtórzyć zatem należy, iż niezbicie potwierdza to, iżS. L.miał wówczas pełną swobodę wypowiedzi i sam decydował ile chce ujawnić w swoich wyjaśnieniach.
Zdaniem Sądu jednak twierdzenia oskarżonego, iż zatrzymani razem zS. L.M. J.iP. O.nie mieli nic wspólnego z dokonanymi przez niego kradzieżami są niewiarygodne. Przedstawiona bowiem przez oskarżonego wersja, dla kogo kradł samochody, jak przebiegało dalsze postępowanie ze skradzionymi przez niego pojazdami oraz w jaki sposób następowało rozliczenie za skradzione pojazdy jest kompletnie nieprzekonująca.
S. L.twierdził, że miejsc, w które odprowadzał te pojazdy dokładnie nie pamięta i nie potrafi ich wskazać (co samo w sobie jest całkowicie niewiarygodne w świetle doświadczenia życiowego, by nie pamiętał ani jednego miejsca, w które odprowadzał samochody). Jednak przede wszystkim twierdzeniaS. L.jakoby przy wszystkich kradzieżach działał na zlecenie(...)są całkowicie nieprzekonujące, dlatego, iż w każdych wyjaśnieniach dotyczących tego rzekomego zleceniodawcy samS. L.odmiennie opisuje szczegóły tej współpracy. Już samo to świadczy o tym, że jest to wersja całkowicie zmyślona przez oskarżonego, który po dwóch miesiącach od jej wymyślenia podczas pierwszego przesłuchania, nie potrafił jej powtórzyć podczas kolejnych przesłuchań, tylko podawał całkowicie odmienne okoliczności. Podczas pierwszego przesłuchania bowiemS. L.wskazywał, że z tych miejsc samochody odbierał mężczyzna o imieniu(...), że mężczyznę tego spotkał na dyskotece w maju 2005 roku, że mężczyzna ten zaproponował mu zajęcie, oferując za każdy pojazd od 300 do 1000 złotych, aS. L. (1)miał tylko kraść te samochody. Oskarżony wskazywał, że informacje gdzie przestawił dany pojazd po kradzieży przekazywał temu mężczyźnie dzwoniąc z budki telefonicznej na numer chyba innej budki telefonicznej, wskazywany przez tego mężczyznę, w godzinach 12 – 14, że za każdym razem jak dzwonił, to numer miał zapisany na kartce, a kartkę wyrzucił. Ponadto wskazywał wówczas, że pieniądze odbierał w różnych, ogólnie dostępnych miejscach wŁ.. Były one w paczkach po papierosach rzucanych w okolicach przeważnie koszy na śmieci. TegoK.więcej już nie widział i nie potrafi go opisać, a nawet rozpoznać.
Natomiast na przesłuchaniu w listopadzie twierdził odmiennie, że po dokonanych kradzieżach dzwonił do mężczyzny o imieniu(...)na jego telefon komórkowy, że umawiał się z tym mężczyzną w różnych miejscach, które on wyznaczał np. pod hipermarketemC.i tam on przekazywał mu pieniądze za auto. Opisywał też(...)jako mężczyznę w wieku około 30 lat, ciemnej karnacji, dobrze zbudowanego, włosy czarne, krótkie.
Sąd nie miał żądnych wątpliwości, że kradzieży do których przyznał sięS. L. (1)już podczas pierwszego przesłuchania dokonał on działając w grupieM. J. (1)współdziałając przy ich dokonywaniu z innymi członkami grupy nie tylko dlatego, że jak już wyżej wskazano nie dał wiary oskarżonemuS. L.w jego wyjaśnienia, ale także z uwagi na inne zgromadzone w sprawie dowody.
Zasadniczym dowodem na tę okoliczność, żeS. L.dokonywał tych kradzieży działając w grupieM. J., są oczywiście wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1).J. S. (1)w swych wyjaśnieniach opisuje funkcjonowanie grupyM. J.i przynależność do niej swoją iS. L.. Co więcej wskazuje, że to właśnieS. L.wprowadził go do tej grupy przedstawiając goM. J. (1). Tę okoliczność potwierdzaM. J. (1), który wskazywał, że zJ. S.poznał go „niestety”S. L.. Z wyjaśnieńJ. S. (1)wynika także, że te konkretne opisywane przez niego przestępstwa przeciwko mieniu, w dokonaniu których uczestniczył on iS. L. (1)były popełniane przez grupę osób, wśród których oprócz oskarżonychS. L. (1)iJ. S. (1)byliM. J. (1),P. O. (1), czyR. S. (1).
W tym miejscu przypomnieć należy, iż nagranie w telefonie komórkowym oskarżonegoS. L.potwierdza w tym zakresie wyjaśnieniaJ. S.i jest także kluczowym dowodem przeczącym wersji oskarżonegoS. L., że przy tych kradzieżach działał sam oraz, że do rozładunku tego tira został także wynajęty przez hipotetycznego(...). Na filmie tym bowiem widoczni sąP. O.i R.S., czyli członkowie grupyM. J., o których wyjaśniałJ. S.. Zostali oni na tym filmie rozpoznani m.in. przezR. H. (2). Nagranie to potwierdza wyjaśnienia oskarżonegoJ. S., że kradzieży tego tira dokonał on,S. L. (1),M. J. (1)i właśnieP. O. (1)pseudonim(...), a tym samym pośrednio uprawdopodabnia także jego wyjaśnienia, że także w innych kradzieżach współdziałały te właśnie osoby. Już choćby z tego powodu całkowicie nieprzekonująca jest wersja oskarżonegoS. L., że zatrzymanie go razem zM. J.iP. O., krótko po dokonaniu ostatniego włamania wraz z narzędziami służącymi do dokonywania kradzieży i rzeczami ze skradzionego pojazdu, było całkowicie przypadkowe.
Podkreślić jednak należy, iż depozycjeJ. S.odnośnie działania jego iS. L.w grupieM. J.są także potwierdzone zeznaniami innych osób. ŚwiadekM. W. (1)zeznawał, żeJ. S. (1)kradł auta zM. J. (1), co doS. L. (1)(...)M. W. (1)słyszał na temat jego kradzieży samochodów razem zM. J. (1). Swoją wiedzę na ten temat świadek czerpał stąd, że przebywał w tym środowisku. Świadek ten potwierdził zatem po pierwsze, że oskarżonyS. L.miał pseudonim(...), po drugie to, że słyszał o dokonywanych przez niego kradzieżach zM. J..
Z kolei z zeznań świadkaK. B. (1)wynikało, iżS. L. (1)(...)zna mniej więcej od 2004 – 2005 roku., że ze(...)nie łączyły go żadne kontakty przestępcze, bo on działał w „ekipieJ.”.
Potwierdzeniem wyjaśnieńJ. S.są także depozycje świadkaD. B. (1), któremu ogólnie było wiadomo, żeS. L. (1)iJ. S. (1)działali w grupieM. J. (1), że oskarżeni w tych grupach zajmowali się m.in. kradzieżami samochodów, żeJ. S. (1)prowadził samochody, a także, żeJ. S. (1)był najniżej w hierarchii uM. J..
Podnieść także należy, iż z zeznań świadkaD. B. (1)wynikało ponadto, iżS. L. (1)kiedy został aresztowany to na samym początku poszedł na współpracę częściową z Prokuraturą, ale gdy został aresztowany to został sterroryzowany przezJ.iB., ułożył się z nimi i wycofał to wszystko co powiedział mówiąc, że był zastraszony i dlatego to powiedział.D. B. (1)zeznał, że wie to, bo w 2007 – 09 roku siedział w Areszcie Śledczym wŁ.zD. Ż. (1), który o wszystkim go informował. Te depozycje świadka przekonująco tłumaczą zmianę w wyjaśnieniach oskarżonegoS. L. (1). Tym bardziej, żeD. B.nie miał żadnej korzyści z podania takich, jak powyżej wskazane okoliczności.
Ze względu na powyższe depozycje Sąd jako niewiarygodne potraktował wyjaśnieniaS. L. (1), który odnosząc się do zarzutu grupy przestępczej, twierdził, że nie przyznaje się do winy, że nigdy nie był w żadnej grupie przestępczej, że jest to zarzut sformułowany na podstawie wyjaśnieńH., aW., że go tylko kojarzy i to jest prawda, bo oskarżony ich nie zna, żeB.zna z osiedla, że zM. J.bywał jedynie na siłowni, że razem ćwiczyli.
Z tych samych względów sąd nie dał także wiary twierdzeniomM. J. (1), żeS. L. (1)znał wcześniej, bo chodzili razem na siłownię, że ani on aniS. L. (1)tych samochodów, do których przyznania się został nakłoniony przez policjęS. L.nie ukradli, że 24 lub 25 września 2005 roku jechali samochodemM. J. (1)zO.i zabrali po drodzeS. L. (1).
Z uwagi na sprzeczność z powyżej opisanymi depozycjamiJ. S.,M. W.,D. B., czyK. B.sąd nie dął także wiary twierdzeniomP. O. (1), który zeznał, że co prawda znaJ. S. (1)iS. L. (1), że poznał ich w 2005 roku, jak chodzili razem na siłownię naul. (...), że w tamtych czasach ta znajomość przebiegała tak, że nawet jeździli razem na wakacje z rodzinami, ale nigdy nie należał do zorganizowanej grupy z tymi osobami, że nie dokonał tego przestępstwa i nic nie wie, abyS. L. (1)alboJ. S. (1)zajmowali się kradzieżami samochodów.
Z tych samych względów sąd nie dał wiary nieprzyznającemu się do zarzucanych mu czynówR. S. (1), który twierdził, że zarzuty są wyssane z palca i chodzi tylko o to żeby byli trzymani w areszcie.
Niewiele na temat ewentualnych sprawców kradzieży będących przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie mieli do powiedzenia pozostali świadkowie, którzy mieli być członkami grupyM. J.. ŚwiadekM. C. (2)zeznał, że zna oskarżonych w tej sprawie, bo występowali razem w sprawie pod jedną sygnaturą jako oskarżeni, ale poznał ich dopiero na ławie oskarżonych i nie może nic na temat tych ludzi – oskarżonych tu siedzących, powiedzieć, choć wskazywał, że nazwisko(...)obiło mu się o uszy kilka lat temu, jako ksywa chłopaka, który działał w tym półświatku, kradł samochody.
Sąd dał wiaręG. B. (1), który zeznał, że oskarżonychS. L.iJ. S.zna „z widzenia”, że nie ma nic wspólnego z zarzutem kradzieży wP.(zarzut I ppkt 22). W tej części twierdzenia te poparte są wyjaśnieniamiJ. S., który wykluczył udziałG. B.w tej kradzieży. Jako wiarygodne sąd ocenił także twierdzeniaG. B., że nie dokonał żadnych przestępstw zS. L. (1), nie ma bowiem dowodów przeczących tej wersji. Nie wyklucza to jednak, że wszyscy trzej należeli do grupyM. J., mimo, iż razem w grupie tej nie dokonali przestępstwa.
Podobnie sąd ocenił twierdzeniaD. Ż. (1), że nie zna oskarżonychS. L. (1)iJ. S. (1)tzn. zna ich tylko „z widzenia”, bo są razem sądzeni w jednej sprawie. Jest możliwym bowiem, jak to już powyżej wskazano, iż należeli do jednej grupy, ale nie popełniali tych samych przestępstw.
Z zeznańD. B. (2)wynikało z kolei jedynie, że zna wszystkich oskarżonych w tej sprawie, ale najmniejS. L. (1), tylko jako kolegę, nie popełnili żadnych przestępstw razem.
Podkreślić należy, iż sąd opierając się na wyjaśnieniach oskarżonegoJ. S., i nie dając wiary wyjaśnieniomS. L., że przy dokonywaniu kradzieży działał sam, przyjął, że oskarżonyS. L.wszystkich tych kradzieży zarówno tych, do których przyznał się w swych pierwszych wyjaśnianiach, jak i tych, o których wyjaśniałJ. S. (1)dokonał działając wspólnie z członkami grupyM. J.. Tym bardziej, iż, oprócz uprawdopodabniających ten fakt wyjaśnieńJ. S.na to wskazujących, świadczyły o tym także inne dowody.
Wskazać tu można choćby zeznaniaK. J.właściciela samochodu markiA. (...)(zarzut I pkt 39), który podawał, że handlująca obok jego zaparkowanego przed kradzieżą samochodu, kobieta powiedziała mu później, że do samochodu wsiadło i odjechało trzech młodych mężczyzn. Ponadto dwa samochody skradzione w dniu 11 września 2005 rokuA.iF. (...), które zostały skradzione w tym samym czasie z okolic autogiełdy (zarzuty I pkt. 39 i I pkt 40) zostały pozostawione na parkingachD.24a iK.250 przez mężczyznę lat około 30 (oskarżonyS. L. (1)miał wtedy 20 lat). To najdobitniej świadczy, że oskarżonyS. L.nie mówi prawdy, że dokonując tych kradzieży działał sam, a jednocześnie potwierdza, że działał przy ich dokonaniu współdziałając z członkami grupy.
Podkreślić należy, iż z wyjaśnieńJ. S.wynikało, że wszystkie dokonywane przez niego kradzieże dokonywane były we współdziałaniu z kilkoma osobami, co najmniej dwiema. Były to osoby pilnujące terenu, pilotujące na dziuplę, czy też osobaM. J.wydająca dyspozycję, co i gdzie należy ukraść. Mając na uwadze inne dowody także wskazujące, że kierującym grupą byłM. J.nie ma mowy o tym, by tak młody, dopiero początkujący jej członek jakS. L.mógł działać na własną rękę. Tym bardziej, iż przede wszystkim kradzione były samochody duże gabarytowo, z towarem, koniecznym zatem było znalezienie tzw. dziupli, czy ewentualnego nabywcy. Przerastało to możliwości jednegoS. L..
Była to zorganizowana grupa, mająca na celu dokonywanie przestępstw przeciwko mieniu, gdyż posiadała wewnętrzną strukturę organizacyjną ze stałym gronem uczestników koordynujących działalność według ustalonych reguł i nie nawiązujących kontaktów dla dokonania pojedynczych przestępstw, lecz z góry zakładających systematyczne popełnienie możliwie wielu przestępstw przeciwko mieniu. Wśród jej uczestników istniało porozumienie co do planowania przestępstw, gromadzenia narzędzi do popełniania przestępstw („łamaki”, aparaty radiowe do podsłuchiwania rozmów policyjnych), wyszukiwanie miejsc dla przechowywania łupu, rozprowadzanie go. Między jej członkami istniały powiązania socjologiczno – psychologiczne.
Z zachowania oskarżonych, a także deklaracji słownych oskarżonegoJ. S. (1), który przyznał się do popełnienia przestępstwa zart. 258 k.k., wynikało, że zarówno on, jak iS. L. (1)mieli świadomość, że popełniając te przestępstwa działają w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej.
Sąd przyjął również, że oskarżeni popełnili to przestępstwo mając świadomość, że działają w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym. Wynika to bowiem z wyjaśnieńJ. S. (1), w których podaje, że wiedział o tym, żeM. J. (1),O., Szpara i Struna dysponują bronią palną, widział broń palną uM. J. (1), widział pistolet uS. L.. Wskazywał, że Struna mówił mu, że jest to pistolet na ostre naboje. Co więcejS. L.opowiadał mu także, iż kupowali broń, którą gromadzili na wypadek wojny gangów z grupą Gluta, który był wŁ.największym konkurentemJ.. Słyszał także z opowiadańM. J.i Szpary o użyciu broni na terenie klubu sportowego kiedy członkowie grupy prowadzili rozmowy z grupą Gluta. Z koleiS. L. (1)opowiadałJ. S.o użyciu broni przezM. J.kiedy Struna zJ.byli gonieni przez ludzi od Gluta. Od Struny słyszał także o innym zdarzeniu, gdzie ludzieJ., w tym Struna szykowali się na akcje z użyciem broni, ale wystraszyła ich policja, która przyjechała na miejsce zdarzenia i oni wówczas powyrzucali i pochowali broń.
Ze względu na powyższe wyjaśnieniaJ. S., którym jak już powyżej wskazywano sąd dał wiarę, sąd ocenił jako niewiarygodne wyjaśnieniaS. L. (1), w których twierdził, że nigdy nie posiadał broni ostrej ani gazowej, ani nie widział u nikogo takiej broni, że jedyną bronią jaką posiadał był pistolet „replica” na śrut i miał ją na przełomie 2004/2005r., że być możeJ. S.widział ten pistolet i on mógł mu powiedzieć, że to jest prawdziwy pistolet, bo być może chciał na nim zrobić wrażenie. Zbyt wiele jest bowiem tych opowieści przekazywanychJ. S.i jego własnych obserwacji, by uznać, że była to jedynie chęć zrobienia naJ. S.wrażenia.
Mimo, iż z wyjaśnień oskarżonegoJ. S. (1)nie wynika, by osoby z grupy, z którymi działał przy popełnieniu przestępstw przeciwko mieniu kiedykolwiek posłużyły się bronią, wręcz przeciwnie wynika z nich, że nie widział jej użycia, ani nawet nie widział byM. J.komukolwiek groził bronią, to nie zmienia to oceny, iż oskarżeniJ. S.iS. L.mieli świadomość, że popełniane przez nich przestępstwa są popełniane w ramach grupy zbrojnej. Zdawali sobie bowiem sprawę, że nawet jeśli sami nie dysponowali bronią lub jej ze sobą nie zabierali, że członkowie grupy, z którymi współdziałali posiadają broń palną i mogli jej użyć w razie jakichkolwiek komplikacji. A skoro zdawali sobie z tego sprawę, a mimo to współdziałali z takimi osobami przy dokonywaniu przestępstw, to oznacza, że oskarżeniJ. S. (1)iS. L. (1)mieli wolę działania w takiej grupie zbrojnej i akceptowali fakt, że broń może być potencjalnie użyta.
Sąd dał także w pełni wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoJ. S. (1)odnośnie tego jak funkcjonował w grupieM. J.cały proceder związany z zaborami samochodów. Wyglądało to tak, że umawiali się (praktycznie codziennie) i jeździli w różne miejsca szukać samochodów. Za kryterium wyboru samochodu był brany rocznik samochodu. Głównie były to samochody ciężarowe z ładunkiem.M. J.najczęściej wskazywał dane miejsce gdzie stał dany samochód. Rzadko który wyjazd kończył się kradzieżą. Jeżeli ukradli, to trzeba było się pozbyć tego auta, ponieważ nie było dużo miejsca do stawiania skradzionych samochodów. Osobą, która podejmowała decyzję co do miejsca ukrycia samochodu i podziału zysków byłM. J. (1). On miał najwięcej znajomości i kontaktów, bo najdłużej był „w branży”. Generalnie jednak w pierwszej kolejności członkowie grupy za każde auto żądali okupu od jego właściciela za zwrot. Dopiero kiedy nie było zgody na wykupienie auta przez właściciela, to szukali kupca na samochód i towar.
Sąd dał także wiaręJ. S. (1), że osobiście także uczestniczył w żądaniu okupu za samochody. Tym bardziej, iż oskarżony rozpoznał swój głos na nagraniach tych rozmów zabezpieczonych w telefonach pokrzywdzonych.
Sąd jako wiarygodne potraktował z kolei wyjaśnieniaS. L. (1), iż nie uczestniczył w żądaniu pieniędzy w zamian za zwrot zabranych bezprawnie rzeczy. Nie ma bowiem w zgromadzonym materiale dowodowym żadnych dowodów potwierdzających, by akuratS. L.telefonował do pokrzywdzonych, czy kierowców, bądź w jakikolwiek inny sposób żądał od nich pieniędzy za zwrot pojazdów.
Sąd nie dał jednak wiary wyjaśnieniom oskarżonegoS. L., że nie miał nic wspólnego z wymuszeniami okupów. Fakt, że nie on osobiście telefonował z żądaniami okupu zdaniem sądu w żaden sposób nie uwalnia go to od odpowiedzialności za współdziałanie w tych wymuszeniach.
Wskazać bowiem należy, iż sąd przypisał oskarżonemuS. L.żądania okupu uznając, iż jego rola w tym procederze polegała właśnie na dokonaniu zaboru samochodu i ewentualnie znalezieniu w nim dokumentów, czy innych przedmiotów pozwalających na skontaktowanie się z właścicielem pojazdu w celu zażądania okupu. Jak już powyżej wskazywano z wyjaśnieńJ. S. (1)wynikało, iż grupaJ.dokonywała kradzieży samochodów z zamiarem żądania okupu, a dopiero gdy to się nie udawało, to szukano kupca na samochód. Wyjaśnienia te świadczą niezbicie, że każdej kradzieży dokonywanej przez grupę towarzyszył zamiar alternatywny żądania okupu ewentualnie sprzedaży skradzionego mienia, z czego oskarżonyS. L.zdawał sobie doskonale sprawę. Nie ma zatem znaczenia, że to inni członkowie grupy wykonywali dalsze role polegające na skontaktowaniu się z właścicielami i odebraniem okupów.
Sąd takie właśnie ustalenia poczynił we wszystkich przypadkach kradzieży samochodów dokonanych przez grupęJ., zarówno tych o których wyjaśniaJ. S., jak i tych do których przyznał sięS. L.w swych pierwszych wyjaśnieniach. Skoro tak funkcjonował ten proceder w przypadkach opisywanych przezJ. S., nie ma żadnych powodów by uznać, że inaczej przebiegało to w przypadku pozostałych pojazdów, których zaboru grupa dokonała. Dlatego wszędzie tam, gdzie z zeznań pokrzywdzonych i kierowców samochodów wynikało, iż kontaktowano się z nimi w sprawie okupu za skradzione pojazdy i towar, sąd przyjął sprawstwo oskarżonegoS. L.jako współsprawcy tego procederu.
Podkreślić należy, iż o tym, iż to bezpośredni sprawcy tych kradzieży, a zatem członkowie grupyM. J.żądali okupów, o których zeznają pokrzywdzeni, czy kierowcy samochodów, świadczy choćby czas w jakim wykonywano te telefony. Były one wykonywane niejednokrotnie natychmiast po kradzieży, zanim jeszcze pokrzywdzeni powzięli wiadomość, że samochody zostały im skradzione. Nie może zatem być żadnych wątpliwości, że to nie kto inny, a właśnie sprawcy kradzieży byli także sprawcami żądania okupów.
Ponadto opus operandi wyglądało w każdym przypadku tak samo, jak w przypadkach wskazywanych przezJ. S., tj. żądający okupu nakazywali pokrzywdzonym znaleźć pośrednika, który będzie z nimi się kontaktował. To także świadczy o tym, że to sprawcy kradzieży, byli także sprawcami żądania okupu we wszystkich przedmiotowych przypadkach.
Podnieść należy, iż o tym, iż do zadańS. L.jako osoby, która włamywała się do samochodów, należało także to, by przeszukać pojazd pod kątem znalezienia dokumentów, z danymi osób pokrzywdzonych, świadczą nie tylko wyjaśnieniaJ. S., który opisywał właśnie taki sposób działania grupy, ale przede wszystkim fakt, że podczas dokonanego zatrzymaniaS. L. (1)w dniu 26 września 2005r. znaleziono przy nim właśnie dokumenty wyjęte ze skradzionego chwilę wcześniej pojazduP. (...). Oczywistym jest bowiem, że całkowicie nieracjonalne i nieprzekonujące są wyjaśnienia oskarżonegoS. L., że dokumenty ze skradzionego samochoduP. (...)wziął, bo tam były wierszyki, że nie miał wtedy świadomości, że są tam faktury.
Sąd dał wiarę przesłuchanym w rozpoznawanej sprawie pokrzywdzonym i pozostałym świadkom, którzy zeznawali na okoliczność dokonanych zaborów pojazdów i żądanych za nie okupów, w szczególności okoliczności tych kradzieży, żądań okupów, wartości samochodów i mienia się w nich znajdującego. Żadna ze stron nie kwestionowała tych zeznań. Ponadto są one także w wielu przypadkach potwierdzone dowodami z dokumentów.
Dlatego też opierając się właśnie na zeznaniach świadków sąd uznał, iż brak jest dowodów na to, że żądano korzyści majątkowej po kradzieży samochodu markiI.nr rej. (...)skradzionego w dniu 4 czerwca 2005r. Okoliczność, że w tym przypadku był żądany okup nie wynika ani z zeznań kierowcy pojazdu, ani z zeznań właściciela (obaj zostali przesłuchani w obecności tłumacza z języka greckiego).
Prokurator oparł swój zarzut, że w dniu 4 czerwca 2005 roku, sprawcy kradzieży zażądali korzyści majątkowej postaci pieniędzy w kwocie 6000 Euro, stanowiącej równowartość kwoty 24 729,00 złotych odC. M. (2), w zamian za zwrot pochodzącego z kradzieży z włamaniem ciągnika siodłowego na notatce urzędowej (k 34 akt zdarzeń 172/I) sporządzonej przez niezidentyfikowanego funkcjonariusza policji, z której wynika, że telefonował do nich pracownik Ambasady Greckiej, który powiedział, że telefonował do nich właściciel, który poinformował, że telefonowano do niego w sprawie okupu. Po pierwsze jednak wobec tego, iż przesłuchany właściciel nie wspomina o żądaniu okupu taka notatka, nie może stanowić wiarygodnego źródła dowodowego. Po drugie w notatce tej wskazana jest kwota żądanego okupu 60 000 euro, co przekraczałoby wartość skradzionego mienia.
Ponadto z wyjaśnieńJ. S. (1)wynika, iż do tego właściciela nie było w ogóle dzwonione, bo „kto by się z nim dogadał”. Sprawcy tej kradzieży wiedzieli, że samochód jest własnością obywatela Grecji, wszak kierowca tego samochodu zostawiając go na parkingu pozostawił w nim zapasowe kluczyki i dokumenty własne i pojazdu.
Z powyższych względów sąd pominął w opisie przestępstwa przypisanego oskarżonemuS. L. (1)takie zachowanie jak żądanie okupu za zwrot samochodu markiI.nr rej. (...).
Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonegoA. M., który twierdził, że nikt nie dzwonił w sprawie okupu za pojazdS.nr rej. (...). Jest to bowiem sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoJ. S., który podawał, że za ten samochód był żądany okup, ale samochód został odnaleziony wiec nie zostały uzyskane za niego żadne pieniądze. Biorąc pod uwagę jednak, że sam pokrzywdzony zaprzecza, a oskarżonyJ. S.nie podaje żadnych szczegółów dotyczących tego żądania, to sąd kierując się zasadą, że nie dające się rozstrzygnąć wątpliwości rozstrzyga na korzyść oskarżonego, nie przyjął w ustaleniach faktycznych, że w tym przypadku było żądanie okupu.
Sąd jako wiarygodne ocenił także pozostałe pozaosobowe źródła dowodowe w postaci dokumentów, danych o karalności oskarżonych, notatek urzędowych np. co do kursów euro i innych notatek dokumentujących czynności, z których nie musiał być sporządzany protokół oraz protokoły czynności procesowych przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym. Są to dowody obiektywne, w pełni wiarygodne i nie kwestionowane przez żadną ze stron i Sąd.
Również opinie biegłych lekarzy psychiatrów, opinie co do identyfikacji śladów linii papilarnych i śladów biologicznych posiadają walor pełnej wiarygodności. Zostały sporządzone przez biegłych sądowych – osoby posiadające wiedzę fachową pozwalającą im na formułowanie wniosków. Te wnioski są logiczne, wysnute w oparciu o określone przesłanki i prawidłowo uzasadnione. Opinie te cechuje jasność i rzetelność, zostały sporządzone zgodnie z regułami sztuki, zaś sami biegli posiadają wiadomości specjalne wymagane do sporządzenia przedmiotowych opinii.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że możnaS. L. (1)postawić zarzut winy co do zarzucanego mu opisanego powyżej czynu, gdyż w tych warunkach jakie istniały mógł zachować się zgodnie z nakazem normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie nie ma okoliczności, które wskazywałyby na istnienie szczególnej sytuacji motywacyjnej, która wyłączałaby winę sprawcy.
Przestępstwo zarzucane oskarżonemu popełnione było umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony wiedział, że dokonuje czynu zabronionego i chciał go dokonać.
Swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał dyspozycjęart. 279 § 1 k.k.,art. 278 § 1 k.k.,art. 275 § 1 k.k.iart. 276 k.k.orazart. 286 § 2 k.k.w związku zart. 11 § 2 k.k., w związku zart. 12 k.k., w związku zart. 65 § 1 k.k.
Zgodnie z dyspozycjąart. 278 § 1 kkkarze w nim określonej podlega osoba, która dopuszcza się zaboru w celu przywłaszczenia cudzej ruchomości. Sankcji określonej wart. 279 § 1 kkpodlega osoba, która dopuszcza się kradzieży cudzej ruchomości po uprzednim włamaniu. W rozpoznawanej sprawie skradziono wiele pojazdów, wraz ze znajdującym się w nich mieniem, czyli przedmioty ruchome posiadające określoną wartość wyrażoną w pieniądzu i mogące uczestniczyć w obrocie, a nadto stanowiące innych osób, a nie oskarżonych własność. Wskazane rzeczy bez wątpienia korzystają z ochrony należnej cudzym ruchomościom, a przewidywanej przez przepisy prawa karnego. Ich bezprawnemu zaborowi towarzyszył cel przywłaszczenia, czyli wyjęcia rzeczy spod władztwa osób uprawnionych, włączenie do swojego majątku i postąpienia jak z własną. Zabór rzeczy został poprzedzony usunięciem przeszkody materialnej jaką stanowiły zamknięte drzwi pojazdów, poza jednym przypadkiem, kiedy samochód był otwarty z pozostawionymi w stacyjce kluczykami.
W rozpoznawanej sprawie miał miejsce zabór tych pojazdów także wraz ze znajdującymi się w nich dokumentami stwierdzającymi tożsamość osób tj. dowody osobiste, czy paszport, niewątpliwie zabór takich dokumentów wyczerpuje dyspozycjęart. 275 § 1 kk, a także z innymi dokumentami, którymi sprawcy nie mieli prawa wyłącznie rozporządzać, jak choćby dowodami rejestracyjnymi pojazdów, a ukrywanie takich dokumentów wyczerpuje z kolei dyspozycjęart. 276 kk.
Sankcji określonej wart. 286 § 2 kkpodlega ten, kto żąda korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranej rzeczy. Niewątpliwie sprawcy żądając pieniędzy za zwrot skradzionych wcześniej pojazdów i mienia wypełnili przesłanki określone w tym przepisie.
Podnieść w tym miejscu należy, iż znaczna wartość skradzionego mienia nie jest okolicznością kwalifikującą przy przestępstwach zart. 279 § 1 k.k., ani 286§ 2 k.k.jak to zostało wskazane w akcie oskarżenia.Art. 294 § 1 k.k.nie zawiera w swym katalogu tych przestępstw. Stąd dokonana przez Sąd korekta kwalifikacji prawnej przez wyeliminowanie tego przepisu. W przypadku bowiem jedynego zachowania wypełniającego dyspozycjęart. 278 § 1 kkdokonanego przezS. L.w dniu 23 września 2005r. wartość skradzionego mienia nie była wartością znaczną w rozumieniuart. 115 § 5 kk.
W myślart. 11 § 2 kkten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo. Jak jednak zostało wykazane, przede wszystkim w oparciu o wyjaśnienia oskarżonegoJ. S. (1)działanie sprawców, w tym oskarżonegoS. L., zarówno w przypadku dokonywanych kradzieży mienia oraz dokumentów, jak i w przypadku żądań korzyści majątkowej w zamian za zwrot bezprawnie zabranych rzeczy, to jeden czyn jednak wyczerpujący znamiona określone w kilku przepisach ustawy karnej. Jak wynikało z wyjaśnień oskarżonegoJ. S.sprawcy już w momencie dokonywania zaboru mieli zamiar alternatywny by za zwrot rzeczy właścicielowi bądź innemu uprawionemu uzyskać korzyść majątkową albo gdy nie będzie to możliwe rozporządzić ta rzeczą sprzedając ją nowemu nabywcy. Z tego względu w niniejszej sprawie Sąd zgodnie zart. 11 § 2 kkskazał oskarżonych za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. A nie jak to zostało wskazane w akcie oskarżenia jako dwa odrębne przestępstwa.
Jeszcze raz w tym miejscu wskazać należy, iż każdy ze sprawców miał w tych czynach określoną rolę. RolaS. L. (1)polegała na dokonaniu zaboru, kierowaniu pojazdem na dziuplę, a także na zabraniu z pojazdu dokumentów pozwalających na identyfikację osoby, do której należy się zwrócić o okup.
Te kradzieże i żądania korzyści majątkowej za zwrot mienia pojmowane jako pojedyncze zachowania zostały podjęte przez sprawców w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.
Z wyjaśnień oskarżonych wynika, że swoim zamiarem od chwili dokonania pierwszej z tych kradzieży, obejmowali swoim zamiarem wszystkie te zachowania. Jak wskazywałJ. S.umawiali się w poszukiwaniu pojazdów, które mogliby ukraść niemal codziennie. Ta działalność oskarżonegoS. L. (1)została przerwana dopiero jego zatrzymaniem. Jak obrazowo określił toS. L. (1)taki miał wtedy sposób na życie, który wydawał mu się atrakcyjny.
OskarżonyS. L.działał więc w czynie ciągłym, o którym stanowiart. 12 kk. Nie przekonały Sądu argumenty przedstawione przez Prokuratora w głosach stron, żeby nie przyjmować, że przy popełnianiu przestępstw opisanych w zarzucie I i II oskarżeni działali w warunkach czynu ciągłego, ale uznać, że dopuścili się przestępstw jednostkowych. Z uwagi na materialnoprawny charakter instytucji czynu ciągłego obligatoryjne jest, zastosowanie konstrukcji zart. 12 kkdla zachowań traktowanych jako jedna, integralna całość.
Argumenty prokuratora sprowadzały się do zasygnalizowania niebezpieczeństwa polegającego na niemożności dochodzenia swych roszczeń przez osoby pokrzywdzone jeszcze nie wykrytymi przez organa ścigania, zachowaniami oskarżonychJ. S. (1)iS. L. (1), którzy to hipotetyczni pokrzywdzeni mogą się jeszcze ujawnić się w bliżej nieokreślonej przyszłości. Argumenty te nie mogły stać się podstawą do zignorowania spełnionych w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych wart. 12 kki skazaniaS. L.za każde zachowanie odrębnie. Faktem jest jednak, że ma rację prokurator, kiedy wskazuje, że uznanie przez sąd, że objęte jednolitym zamiarem zachowania oskarżonego stanowią jeden czyn zabroniony w rozumieniuart. 12 kk, powoduje zaistnienie powagi rzeczy osądzonej, której zakres wyznaczony jest ustalonym w wyroku skazującym czasem jego popełnienia.
Jest to w niniejszej sprawie o tyle istotne, że prokurator dokonał sztucznego podzielenia kradzieży zarzucanychS. L.w pierwotnym postępowaniu i co do ostatniego włamania dokonanego w dniu 26 września 2005r. skierował wcześniej akt oskarżenia do sądu, pozostałe zaś objął klamrąart. 12kki skierował akt oskarżenia w rozpoznawanej sprawie. Takie rozwiązanie nie miało żadnych racjonalnych podstaw. Jednak zgodzić się należy z prokuratorem, iż przyjęcie przez sąd w niniejszej sprawie, że oskarżonyS. L.działał w czynie ciągłym od dnia 30 maja 2005r. do dnia 26 września 2005r., spowodowałoby powagę rzeczy osądzonej, co do kradzieży z włamaniem dokonanej przez niego jako ostatnia właśnie w dniu 26 września 2005r..
Wskazać należy, iż co prawda ostatnia kradzież, zarzucona oskarżonemuS. L.w rozpatrywanym przez sąd akcie oskarżenia, została przez oskarżonegoS. L. (1)dokonana w dniu 23 września 2005r., jednak przestępne zachowania trwały do 26 września 2005r. albowiem do tego dnia sprawcy wykonywali do pokrzywdzonego telefony w sprawie okupu za skradzione mienie. Sąd zatem przyjmując, iż wszystkie te zachowania stanowiły jeden czyn ciągły zobowiązany był wskazać taką datę końcową popełnionego przestępstwa. Jak już to zostało powyżej wskazane spowodowałoby to zaistnienie powagi rzeczy osądzonej w stosunku do ostatniej dokonanej przezS. L.kradzieży z włamaniem do samochoduP.dokonanej w dniu 26 września 2006r., co do której postępowanie toczy się obecnie odrębnie (sygn.. akt IV K 131/07).
Z tego względu sąd „uzupełnił” czyn ciągły przypisany w wyrokuS. L. (1)o to właśnie ostatnie włamanie niezarzucone w akcie oskarżenia. Orzecznictwo uznaje takie uzupełnienie za dopuszczalne tylko wtedy, gdy oskarżyciel już w akcie oskarżenia zarzucił sprawcy działanie w warunkach czynu ciągłego zart. 12 kk, co wynika z materialnoprawnego charakteru tej instytucji prawa karnego. W takiej sytuacji bowiem właściwe zdekodowanie woli oskarżyciela prowadzi do przyjęcia, że sąd, w granicach oskarżenia, zobligowany jest do zbadania wszystkich zachowań składających się na czyn ciągły, także tych, których expressis verbis nie wskazano w skardze. W takiej sytuacji nie mamy bowiem do czynienia z wyjściem poza granice skargi uprawnionego oskarżyciela, lecz z uprawnioną korektą opisu czynu zarzuconego oskarżonemu jako ciągły już w samej skardze (tak m.in. uchwała SN z dnia 15 czerwca 2007 r. - sygn. akt I KZP 15/07, OSN 2007 r. z. 7 - 8, poz. 55, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2015 r.,II AKa 218/15, legalis Numer 1337294)
Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Prokurator bowiem już w akcie oskarżenia zarzucił oskarżonemu działanie w czynie ciągłym w okresie od maja do 23 września 2005r., jeśli chodzi o kradzieże, i do 26 września 2005r. jeśli chodzi o żądania korzyści.
Co więcej w orzecznictwie wskazuje się na możliwość dokonania zmian ram czasowych czynu ciągłego przez rozszerzenie czasu jego popełnienia o nowe czyny, co do końcowego czasu jego trwania, o ile oczywiście, co do nich zachodziłyby przesłanki zart. 12 kk. (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 21 sierpnia 2014 r. II AKa 48/14 legalis Numer 1092901)
Pogląd ten zatem, jak wskazano powyżej, nie budzi wątpliwości i jest na trwałe wykształcony przez orzecznictwo sądowe.
Sąd przyjął w kwalifikacji prawnejart. 65 § 1 k.k.Po pierwsze niewątpliwie oskarżonyS. L.z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu. W literaturze i orzecznictwie przez pojęcie stałego źródła rozumie się zarówno sytuację, gdy działalność przestępcza jest jedynym źródłem dochodu sprawcy, jak i wówczas, gdy stanowi dodatkowe, ale regularne źródło dochodu (wyrok SN z dnia 20 grudnia 1971 r., I KR 249/71, OSNKW 1972, Nr 5, poz. 87), choć owa regularność trafnie ujmowana była jako inna niż przy dochodach uzyskiwanych ze stałej pracy (wyrok SN z dnia 20 sierpnia 1981 r., I KR 103/81, OSNKW 1981, Nr 11, poz. 68). Oprócz tego, by źródło dochodu było regularne istotnym jest sposób bezprawnego pozyskiwania korzyści majątkowych, który musi być długotrwały. Przestępstwo przypisane oskarżonemu popełnione zostało w dość długim, bo czteromiesięcznym czasie. Skoro oskarżony regularnie pozyskiwał środki pieniężne z dokonywanych przestępczych zachowań, to nie ulega wątpliwości, że mamy tu do czynienia z ciągłością czasową i powtarzalnością utrzymywania przez sprawcę tej sytuacji, a zatem niewątpliwie było to jego stałe, choć dodatkowe źródło dochodu, zaś jego zamiarem było kontynuowanie tejże działalności tak długo, jak długo będzie po temu sposobność. To, że sprawcy, a właściwie kierujący grupąM. J., dzielili pomiędzy siebie zyski z dokonanych kradzieży wynika niezbicie z wyjaśnieńJ. S. (1).
Po drugie jak już omówiono powyżejS. L. (1)dokonywał tych zachowań w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym. Nie jest bowiem konieczne przy dokonywaniu każdego z przestępstw posługiwanie się bronią. Nie ma dowodów na to byS. L.przy dokonywaniu zaborów pojazdów posiadał przy sobie broń, którą w świetle wyjaśnień oskarżonegoJ. S., niewątpliwie dysponował. Wystarczające jest jednak, by członkowie grupy wiedzieli o tym, że przy dokonywaniu tych przestępstw biorą udział członkowie grupy, którzy bronią palną dysponują i mogą w każdej chwili jej użyć, a oskarżeni wiedząc o tym i biorąc udział z takimi osobami, w szczególności zM. J., który z całą pewnością dysponował bronią i zdarzało mu się jej używać, akceptowali to.
Uznając oskarżonegoS. L. (1)winnym dokonania przestępstwa opisanego w punkcie 1 wyroku Sąd wymierzył mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Wymierzając karę oskarżonemuS. L. (1)Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary zart. 53 § 1 i 2 k.k.Sąd miał na uwadze znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu, przede wszystkim z uwagi na bardzo wysoką wartość szkody, która nie została naprawiona nawet w części, dość długi okres działania przestępczego, dużą liczbę pokrzywdzonych podmiotów, fakt, że przestępstwo dokonane było we współdziałaniu przestępczym, nagminność przestępstw przeciwko mieniu na terenie całego kraju, wypełnienie jednym czynem kwalifikacji kilku przestępstw.
Na korzyść sprawy z kolei Sąd zaliczył niekaralność oskarżonego przed popełnieniem tego przestępstwa, jego młody wiek w czasie jego popełnienia i prowadzenie przez niego obecnie ustabilizowanego trybu życia. Co jednak najistotniejsze sąd na korzyśćS. L.wziął jego przyznanie się do szeregu dokonanych kradzieży. To przyznanie oskarżonego było w przypadku 26 kradzieży jedynym dowodem wskazującym na sprawstwoS. L.. Mimo, iż następnie oskarżony wycofał się w większości z tego przyznania, to bezspornie, jego początkowa postawa procesowa pozwoliła na przyjęcie jego odpowiedzialności za te przestępne zachowania, co należało uwzględnić w wymiarze kary.
Na podstawieart. 33 § 2 kkwobec tego, iż oskarżony nie tylko działał w celu uzyskania korzyści majątkowej, ale taką korzyść majątkową odnosił, Sąd orzekł wobec oskarżonego karę 200 stawek dziennych grzywny po 50 złotych Oskarżony obecnie pracuje, ma zatem dochody pozwalające na uiszczenie grzywny w zasądzonej kwocie.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.Sąd zaliczył oskarżonemuS. L. (1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 26 września 2005r. do dnia 26 marca 2009r., a na poczet orzeczonej kary grzywny okres tymczasowego aresztowania od dnia 27 marca 2009r. do dnia 6 kwietnia 2009r. Tymczasowe aresztowanie stosowane było bowiem wobecS. L.kiedy jeszcze w postępowaniu przygotowawczym toczyła się przeciwko niemu jedna sprawa o dokonane w czynie ciągłym wszystkich włamań, zanim jeszcze została ona podzielona przez prokuratora.
Sąd uwzględnił także wniosek Prokuratora w trybieart. 46 k.k.Ponieważ prokurator wnosił jedynie o częściowe naprawienie szkód, proporcjonalne do jego udziału w przestępstwie, sąd uwzględnił ten wniosek w całości, w kształcie zgłoszonym przez prokuratora i zasadził na rzeczZ. R.kwotę 6 000 (sześć tysięcy) złotych, na rzecz obywatela MołdawiiG. M.kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych, na rzeczM. Z. (1)kwotę 5 000 (pięć tysięcy ) złotych, na rzeczZ. P.kwotę 5 000 (pięć tysięcy) złotych, na rzeczM. K. (3)kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset złotych) złotych, na rzeczA. P.kwotę 5 000 (pięć tysięcy) złotych, na rzeczJ. F. (1)kwotę 5 000 (pięć tysięcy) złotych. Sąd uznał, iż wskazane kwoty są adekwatne do udziału oskarżonego w popełnieniu tych szkód.
Podkreślić należy, iż sad zasądził odszkodowanie tylko w tych przypadkach, w których pokrzywdzeni wskazywali, że pojazdy nie były ubezpieczone w zakresie AC, a zatem nie otrzymali za nie odszkodowania oraz w przypadkach gdy został przez pokrzywdzonych zapłacony okup.
Wskazać także należy, iż z uwagi na fakt, iż pokrzywdzeni nie byli przesłuchiwani bezpośrednio przed sądem Prokurator mógł wniosek w trybieart. 46 § 1 kkzłożyć dopiero w głosach końcowych.
Przechodząc do kolejnych zarzutów wskazać należy, iż Sąd jako niewiarygodne potraktował te wyjaśnienia oskarżonegoS. L., w których nie przyznawał się do brania udziału w zdarzeniu na szkodęM. Z.zarzucanym mu w pkt III(Va/o). Są one bowiem sprzeczne z zeznaniami świadkaM. W. (1), który wskazujeS. L.jako osobę towarzyszącą wówczasM. J. (1)i dłużnikowiM. Z.na spotkaniu podC.. Sad nie znalazł żadnych powodów, dla którychM. W. (1)miałby akurat co do tego zdarzenia bezpodstawnie pomawiaćS. L..
Zeznania świadkaM. W., co do tego zdarzenia, są w znacznej części potwierdzone zeznaniami samego pokrzywdzonegoM. Z.. Pokrzywdzony potwierdzał bowiem, że pożyczyłH. M. (1)pieniądze na procent. Fakt pożyczenia pieniędzy odM. Z.potwierdza takżeH. M. (1). ZeznaniaM. W.iM. Z.odmiennie określają kwotę pożyczki i uzgodniony procent, jednak mając na względzie fakt, iż toM. Z. (2)był wierzycielem, sąd oparł swe ustalenia na zeznaniach pokrzywdzonego, uznając, iżM. W.nie będąc osobiście zainteresowany tą pożyczką mógł nie pamiętać szczegółów jej dotyczących.
O tym, iż świadekM. W.rzeczywiście nie przywiązywał wagi do szczegółów związanych z tą pożyczką świadczy fakt, iż początkowo składając zeznania podawał, żeM. Z. (2)pieniądze miał pożyczyć temu nieznanemuM. W.chłopakowi, jak się wyraził „chyba koledze Struny”. Dodawał, że toM. Z. (2)powiedział mu później, że to ten chłopak wziął pieniądze. Przesłuchiwany po długim upływie czasu (w 2011r.) przed sądem podawał, że to Struna pożyczył pieniądze. Uznać jednak należy, iż świadek z uwagi na upływ czasu pomylił okoliczności. Świadek potwierdził bowiem odczytane mu zeznania z postępowania przygotowawczego, a co do sprzeczności, co do tego kto był dłużnikiemM. Z. (2), stwierdził, że on teraz tak to pamięta jak przedstawił sądowi. Jak już jednak wskazywano powyżej świadekM. W.mógł się po wielu latach pomylić co do tej okoliczności. Było bowiem tak jak wskazywał podczas pierwszych przesłuchań, że toH. M., co wynika zarówno z zeznańM. Z., jak i samegoH. M., pożyczył odM. Z.pieniądze. Podnieść jednak należy, iż ta pomyłka najdobitniej świadczy o tym, żeS. L.brał udział w tym zdarzeniu skoro tak dobrze zapisał się w pamięciM. W., że ten po paru latach wskazywał go nawet jako dłużnika pokrzywdzonego.
Zbieżne są także depozycjeM. W.iM. Z.dotyczące faktu, iż dłużnik miał zaprzestać spłat, że dłużnik umówił się zM. Z.na spotkanie podC., a co najistotniejsze, żeM. Z.bał się jechać sam na to spotkanie i poprosił o pomoc właśnieM. W.. Samego faktu takiego spotkania nie neguje także samH. M..
Zbieżnie zM. W.M. Z. (2)zeznaje także, żeH. M. (1)przyjechał na to spotkanie zM. J., któregoM. Z.rozpoznał na zdjęciu, że zM. J.byli jeszcze jacyś dwaj których pokrzywdzony nie znał. Wszystko powyższe świadczy o tym, iżM. W.opisywał rzeczywiste zdarzenie i nie ma podstaw by nie dawać wiary podawanym przez niego okolicznościom tego zdarzenia, także jeśli chodzi o jego skład osobowy.
M. Z.na okazanej mu tablicy poglądowej ze zdjęciem oskarżonego nie rozpoznał co prawdaS. L., jednak nie stanowi to zaprzeczenia wersjiM. W..M. Z.nie znał oskarżonego, w czasie zdarzenia nie pełnił on roli pierwszoplanowej, a zatem jego twarz mogła nie zapaść w pamięć pokrzywdzonemu.
WersjaM. W., co do składu osobowego po stronie dłużnika, jest tym bardziej przekonująca, że świadekH. M.nie neguje także, iż na to spotkanie zM. Z.nie udał się sam. ŚwiadekH. M., co prawda twierdził, iż toZ.zK., który zmarł zadzwonił do jakiś osób, aby mu pomogli, twierdził, że on nie zna imion i nazwisk tych osób, że spotkał się z nimi po raz pierwszy na stacjiS.kiedy udawał się na to spotkanie podC.. Jednak są to twierdzenia całkowicie w świetle doświadczenia życiowego nieprzekonujące.
Nie podważa wiarygodnościM. W.także fakt, że nie rozpoznał on w czasie postępowania sadowegoH. M. (1).M. W.podkreślał bowiem, iż z uwagi na znaczny upływ czasu nie potrafi ani wykluczyć, ani potwierdzić, czy to jest ta osoba. Co jednak najistotniejsze fakt nierozpoznaniaH. M.przezM. W.nie ma znaczenia, gdyż jak to już wskazywano samH. M.nie neguje udziału w takim spotkaniu.
Z zeznań świadkaH. M.wynika także, iżM. Z.towarzyszył jeden chłopak, co potwierdza wersjęM. Z.iM. W., żeM. W.towarzyszył pokrzywdzonemu.
Jedyna istotna odmienność w depozycjachM. W.iH. M.dotyczy samego przebiegu spotkania.M. W.wskazywał bowiem, że brak zgodyM. Z. (2)na zakomunikowane mu przezM. J.stanowisko, że dług nie będzie mu zwrócony, spotkał się z agresją słowną wobec pokrzywdzonego oraz groźbami pobicia go przezJ.i jego kolegów. W swych pierwszych depozycjach świadekM. W.twierdził nawet, żeM. Z.został przezM. J.uderzony. Ponieważ jednak na konfrontacji zM. Z.M. W.stwierdził, że ma wątpliwości, co do tego uderzenia przezM. J., sąd w stanie faktycznym przyjął jedynie wersję z grożeniem pobiciem. W tym bowiem zakresieM. W.jest stanowczy i konsekwentny.M. Z. (2), twierdził zaś odmiennie odM. W., że spotkanie na terenie stacji benzynowej miało pokojowy przebieg, ustalone zostały warunki zwrotu długu, który następnie został uregulowany.
To jednakM. W., jak już powyżej wskazano, sąd dał w tym zakresie wiarę. O tym, że to pokrzywdzony podawał nieprawdziwe okoliczności świadczą choćby jego późniejsze zeznania zaprezentowane na rozprawie, z których wynikało, że do chwili obecnej dług ten nie został zwrócony. Wyjaśnienie tej odmienności przez pokrzywdzonego było także całkowicie nieprzekonujące. Dlatego zdaniem sądu jedynym racjonalnym wytłumaczeniem tych sprzeczności pomiędzy zeznaniami samego pokrzywdzonego oraz wersjami jego iM. W.jest obawaM. Z.jaką nadal odczuwał w stosunku do sprawców. To, że obawiał się on sprawców już przed dojściem do tego spotkania jest w świetle spójnych depozycji jego iM. W.oczywiste. Dlatego przecież zabrał ze sobą na to spotkanieM. W..
Mając to na uwadze całkowicie nieprawdopodobnym jest byH. M.zabrał ze sobą na spotkanieM. J.i jego kolegów, by porozmawiać pokojowo o oddaniu mu długu z odsetkami. W takim celu nie musiałby w ogóle umawiać takiego spotkania i zabierać na nie członków grupy przestępczej, w tym jej szefa. To zatem twierdzeniaM. Z., a nieM. W., są kompletnie nieracjonalne. Jedynym wytłumaczeniem takich niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego dotyczących przebiegu spotkania jest, jak już powyżej wskazano, to, że może on odczuwać tę samą obawę, a strach ten może go skłaniać do zaprzeczania, że sprawcy grozili mu, tak jak początkowo zaprzeczał, że nie został mu zwrócony dług.
Ponieważ pokrzywdzony ostatecznie przyznał, że pieniądze nie zostały mu zwrócone, sąd nie dał wiary zeznaniomH. M. (1), który twierdził, że po tym, jak zarobił pieniądze w Niemczech to oddał jeM. Z.. Tym bardziej, iż świadekH. M.z jednej strony twierdzi, że oddał pieniądzeM. Z., a jednocześnie wskazuje, że pieniądze wręczył jego znajomym, nie podając już żadnych danych tych rzekomych znajomych. Wskazać należy, iż byłoby całkowicie niezrozumiałym, dlaczegoM. Z.miałby się godzić na wręczenie należnych mu pieniędzy jego znajomym, narażając się, ze pieniądze mogą do niego nie trafić, a nie jemu samemu. Byłoby to zachowanie całkowicie nieracjonalne.
Podkreślić należy również, iż uprawdopodobnieniem twierdzeńM. W., żeM. Z.był wówczas zastraszany przez towarzyszyH. M.są zeznania tego świadka, w których wskazuje on, że ustalono na tym spotkaniu, żeM. Z.nie będzie go już nękał. Jest to potwierdzenie, iż sprawcy zmusiliM. Z.do zaniechania żądania zwrotu wierzytelności i tym samym pośrednio wskazuje także, iż ta wierzytelność zwrócona nie została, tak jak podawał na rozprawieM. Z..
Ze względu na sprzeczność z depozycjamiM. W., którym sąd odnośnie tego zdarzenia dał wiarę, jako niewiarygodne sąd ocenił twierdzeniaM. J., że to nie miało miejsca w ogóle orazP. O., który twierdził, że jest fałszywie pomawiany przezM. W. (1).
Podnieść należy, iż nie została ustalona konkretna data tego czynu. Jak wynika z zeznańM. Z.pożyczył on pieniądze w 2005r., bliższej daty nie potrafił wskazać, na okres 3-4 miesięcy, a następnie kiedyH. M.nie spłacał odsetek, ani pożyczki, umówił się zM. Z.na spotkanie. Pokrzywdzony jako datę tego spotkania wskazuje przełom 2005 i 2006r. Z koleiM. W.podawał, że miało to miejsce w lipcu 2005r. Z uwagi na fakt, iż w spotkaniu tym brał udziałS. L., który przebywał od 26 września 2005r. w Areszcie, Sad uznał, iż bardziej odpowiadają prawdę twierdzeniaM. W., co do daty spotkania i przyjął, że miało ono miejsce latem 2005r.
Konkludując uznać należy, iżS. L. (1)uczestniczył w zdarzeniu, które miało na celu zmuszenieM. Z.do zaniechania dochodzenia zwrotu wierzytelności od jego dłużnikaH. M.. Sprawcy w czasie tego zdarzania grozili pokrzywdzonemu użyciem przemocy, co wzbudziło w nim uzasadnioną obawę, iż groźby te mogą zostać spełnione. Sam oskarżony, co prawda nie wypowiadał gróźb, jednak jego obecność ramię w ramię zM. J.iP. O.z całą pewnością potęgowała odczucie strachu u pokrzywdzonego, czyniła groźby wypowiadane przez sprawców w jego odczuciu bardzo realnymi. Dlatego też pokrzywdzony w obawie przed groźbami oddalił się z miejsca zdarzenia.
Zdaniem sądu zachowanie sprawców wypełniło zatem dyspozycjęart. 191 § 1 kk, a nie jak to błędnie wskazał w akcie oskarżenia prokuratorart. 282 kk. Z całą pewnością w czasie zdarzenia nie doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci pieniędzy.M. Z. (2)rozporządził tym mieniem kilka miesięcy wcześniej pożyczając pieniądzeH. M. (1).
Czyn zart. 191 § 1 kkzagrożony jest karą do 3 lat pozbawienia wolności, karalność takiego przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło5 lat, co łącznie z pięcioletnim okresem wskazanym wart. 102 kk, powoduje, iż karalność tego przestępstwa upłynęła latem 2015r. Dlatego Sad na podstawieart. 17 § 1 pkt 6 kpkumorzył postępowanie w sprawie tego konkretnego zarzucanegoS. L.czynu. Na podstawie zaśart. 632 kpkkoszty sądowe w tym zakresie przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Odnosząc się z kolei do czynów zarzucanych oskarżonemuE. S. (1)stwierdzić należy, iż sąd dał wiarę oskarżonemuE. S. (1), że nie należał do grupy przestępczej. Nie nie ma bowiem przekonujących dowodów potwierdzających zarzut sformułowany przez prokuratora, a mianowicie, że co najmniej od początku 2001r. do co najmniej marca 2005r. brał on udział w grupie przestępczej kierowanej przezM. J..
Z depozycji przesłuchanych w niniejszym postępowaniu wielu osób wynika niezbicie jedynie to, iżE. S. (1)miał rozległe znajomości w światku przestępczym.
Z zeznańR. H. (2)wynika, żeE. S.miał poważanie w tym światku, który tworzyli Niemiec,Z.,B., Czarny,J.,T.,R.,M., Groszek,B.,Ż., Starosta,M.. Wynika z nich także, że dobrym przyjacielem oskarżonegoE. S.jestG. B. (1). RównieżM. W. (1)twierdził, że ten(...)jest bardzo dobrym znajomymB.pseudonim(...)orazD. Ż. (1). Co także wskazuje, żeD. Ż.dobrze znał E.S.. Na okazanej mu tablicy poglądowejM. W. (1)rozpoznałE. S. (1).
D. Ż. (1)wskazywał, że znaE. S. (1), co więcej wskazywał, żeE. S. (1)to(...), co potwierdza bliższą znajomość niż tylko oficjalna.
Również z twierdzeńD. B. (1)wynika, że wokół E.S.i jego wspólnikaP. U.kręciło się wiele osób tj,T.,M.,P.pseudonim(...),(...).
RównieżT. M. (1)iP. T. (1)potwierdzili, że znają E.S.z lokalu, który prowadził.Ł. R. (1)także wskazywał, że zna E.S.. Osobą, która twierdziła, że nawet przez długi czas przyjaźniła się zE. S. (1)był ponadtoD. B. (2).
SamE. S. (1)także potwierdził, że znaH.,B., a także jako klientów swojego baru takie osoby jakT. M. (1),J. P. (1), choć twierdził, że z tymi ostatnimi nie rozmawiał. W świetle powyżej opisanych zeznań i wyjaśnień sąd nie dał jednak wiary oskarżonemu, że były to znajomości jedynie w relacji właściciel baru – klient.
Wobec sprzeczności z powyżej opisanymi depozycjami sąd nie dał wiary twierdzeniom świadkaG. B. (1), żeE. S.nie był jego kolegą, że znał go jedynie z tego, że widział jak prowadził dyskotekę na(...).
Wskazać należy jednak, iż spośród osób, które należały do grupyM. J.były też takie, które twierdziły, że nie znająE. S. (1). Był to chociażbyP. O. (1). Nie ma żadnych dowodów, które przeczyłyby w tym zakresie twierdzeniomP. O. (1). Co tym bardziej czyni wątpliwym przynależnośćE. S. (1)do grupyM. J.. Jak wynika chociażby z wyjaśnieńJ. S. (1)P. O. (1)pełnił aktywną rolę w tej grupie. Nie tylko uczestniczył w zaborze samochodów, zajmował się poszukiwaniami kupców na towar znajdujący się w skradzionych pojazdach, miał w swojej dyspozycji broń palną. Potwierdzają to także inne zgromadzone dowody, jak choćby nagranie ujawnione w telefonieS. L.i nagrania rozmów telefonicznych pomiędzy sprawcami. A zatem skoro osoba taka nie znała nawet E.S.można uznać, że nie należał on do grupy. Nie ma z kolei podstaw by kwestionować twierdzeniaP. O.odnośnie tego, że nie znał E.S., albowiem nie wypierał się on znajomości z innymi członkami grupy, takimi jakS. L., czyJ. S., z którymi jak podawał spędzał nawet wakacje.
Osobą, która także twierdziła, że nie znaE. S. (1)był takżeM. C. (2), który również miał należeć do zorganizowanej grupyM. J.. Podkreślić należy, iż co prawda M.C.kwestionuje swój udział w grupie, jednak nawet kwestionując swoje sprawstwo wskazywał np., żeJ. S. (1)kradł samochody w tym światku. A odnośnieE. S. (1)brak ze strony świadka takiej informacji.
RównieżM. W. (1)odnośnie E.S.zeznawał jedynie, iż znaS.tyko z widzenia, że nie popełniał z nim żadnych przestępstw, a co więcej, że nie słyszał, żeby on je popełniał. Choć także iM. W.słyszał żeL.kradł dlaJ.samochody. Słyszał także, żeS.kradł samochody w grupieJ.. A zatem gdyby E.S.działał w grupieM. J.też zapewneM. W.coś by o tym słyszał.
Nie dostarcza żadnych dowodów dotyczących ewentualnego udziału w grupieM. J.E. S. (1)R. S. (1)który skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień oraz zeznań.. Podobnie jakT. N.iP. P. (4).
W zasadzie jedynymi depozycjami, które umiejscawiają E.S.w grupie przestępczej są wyjaśnieniaD. B. (1). Jednak z wyjaśnień tych wynika, żeE. S. (1)działał w grupieP. T. (1)pseudonim(...). SamD. B. (1)działał w grupieM. J.. Z cała stanowczością zatem stwierdzić należy, iż nawet na podstawie tych wyjaśnień nie można w żaden sposób przypisać E.S.udziału w grupieM. J.i to już od początku 2001r, byłby to zupełnie inny czyn. O ile na podstawie takiego jednego ogólnego zdania można by w ogóle przypisać taki czyn E.S..
D. B. (1)co prawda wskazywał, że te dwie grupy tj. grupaP. T.iM. J.w 2004 roku połączyły się razem, w celu przeciwstawienia się grupie(...). Jednak wskazać należy, iżD. B. (1), w 2004 roku został aresztowany i siedział dwa lata w więzieniu, a wiedzę, którą posiada dotyczącą przestępstw od 2004 roku, ma jedynie ze słyszenia od członków grupy. Dlatego na podstawie jego stwierdzenia, żeE. S.działał w grupieP. T., która następnie w roku, w którym został aresztowany połączyła się z grupąM. J.wysnuć nie budzącego wątpliwości wniosku, żeE. S.działał po połączeniu w grupieM. J..
Należy przywołać w tym miejscu inne twierdzeniaD. B., który wskazywał, że Jeżeli chodzi oJ.,S.iU.– wspólnika E.S., to był konflikt między nimi, boJ.ubliżałP. U. (1).B.się nawiązywać kontakty zJ., bo wiedzieli, że byliby oszukani, gdyby doszło do wspólnego interesu. Już tylko te stwierdzenia świadka, na którego wyjaśnieniach w dużej mierze opierał się w niniejszym postępowaniu prokurator, świadczą niezbicie, żeE. S.wcześniej nie był w grupieM. J., a jego udział w tej grupie po połączeniu jej z grupąP. T.w sytuacji istniejącego konfliktu E.S.zM. J., jest nieprawdopodobny.
Sąd używa tu sformułowania po połączeniu grup, ale jak już wskazano powyżej jedno ogólne twierdzenieD. B.nie jest zdaniem sądu wystarczającym dowodem na to, iż E.S.rzeczywiście należał do grupyP. T.. Nie ma bowiem w wyjaśnieniachD. B.żadnego odniesienia do roli jaką miał pełnić w grupieE. S., czy do czynów których w tej grupie miałby się dopuszczać. Kiedy świadekD. B.miał taką wiedzę, to ja przedstawiał. Tak jak w przypadku innego oskarżonego w niniejszym postępowaniuJ. S. (1), o którym wyjaśniał, że był najniżej w hierarchii uJ., zajmował się głównie kradzieżą samochodów, prowadził samochody. Nie ma takich stwierdzeń odnośnie E.S..
Powołać tu należy także depozycjeŁ. R. (1), który wskazywał, żeM. S. (4)prowadził pub albo restauracje i stąd go zna, żeM. S. (5)to wspólnik w interesach zP. U. (1), że nie łączyły go z nim żadne interesy poza sporadycznymi spotkaniami, w których był zP. T.. Ponieważ samŁ. R.przyznaje, że był żołnirzemP. T., to z cała pewnością gdyby E.S.należał do tej samej grupy przestępczej, to na jego temet miałby coś więcej do powiedzenia niż to co zostało wskazane powyżej.
Sam prokurator musiał mieć co do przynależności E.S.do konkretnej grupy przestępczej wątpliwości, gdyż uzasadniając akt oskarżenia nie wymienił jego nazwiska w żadnej z tych grup.
Jak już jednak wskazano okoliczność, czy przed 2004r. oskarżonyE. S.należał do grupyP. T.nie ma w niniejszej sprawie znaczenia albowiem nie jest to przedmiotem zarzutu.
Z cała pewnością nie są dowodem potwierdzającym udział E.S.w grupieM. J.zeznaniaR. H. (2)złożone po raz pierwszy przed sądem kiedy zeznał, żeE. S. (1)był bardzo zaangażowany w działalność „grupyJ.”, znał dobrze grupę „starszą”, „miał poważanie w tym światku”, a ponadto wyraził przekonanie, iż mimo tego, że on wiedział o jednym samochodzie (chodzi o zarzut kradzieży z włamaniem doM.w okresie 25-27 marca 2005r) to „takich samochodów było na 100 % więcej”.E. S. (1)wraz z innymi osobami, wedługR. H. (2), zajmował się także wymuszeniami od restauratorów.
Sąd bowiem nie mógł podzielić tego przekonaniaR. H.oraz uznać za wiarygodne tych przedstawionych na rozprawie twierdzeń, albowiem były one odmienne od tych któreR. H.składał w postępowaniu przygotowawczym. Wówczas nie mówił nic na temat zaangażowaniaE. S. (1)w działalność zorganizowanej grupy przestępczej działającej w tamtym okresie, w szczególności w grupieM. J..
Odnośnie wymuszeń od restauratorów, to wskazać należy, iż w postępowaniu przygotowawczymR. H.wskazywał, żeE. S.brał pieniądze za ochronę w pizzeriiG., który sam poprosił E.S.o pomoc i że miało to w 1998r. Nie łączył wówczas tego w żaden sposób z działaniem E.S.w jakiejkolwiek grupie przestępczej, w szczególności w grupieM. J..
Na sprawstwo E.S.nie dostarczają dowodów także inne osoby, które były związane ze światem przestępczym.
ŚwiadekD. B. (2)zeznawał, że nie ma wiedzy ani na temat tego, czyS.kradł lub pomagał ukrywać samochody dlaJ., ani o żadnych innych przestępstwach jakich mógł dokonać E.S.zJ..
Także świadekK. B. (1)nie podaje żadnych informacji dotyczących ewentualnego udziału E.S.w grupieJ.. Wskazuje jedynie, że on zeS.załatwiał przezM.zwolnienia z aresztów, nie wskazując, że miało to jakikolwiek związek z grupąJ.. Dla uwypuklenia wskazać można, że kiedy świadek posiadał wiedzę, to informował tak, jak np. w przypadkuS. L., że był on członkiem grupyJ., dla którego kradł samochody. Skoro zatem nic takiego nie mówił przed sądem o E.S., to można wysnuć wniosek, że jednak taki fakt jak przynależność i dokonywanie przestępstw dlaJ.w przypadku E.S.nie miało miejsca.K. B. (1)miał co prawda wiele do powiedzenia na tematE. S. (1), przedstawiał twierdzenia o roli (niemalże kierowniczej) jaką miał w tym czasie odgrywać ten oskarżony w tzw. „środowisku”, nie są one jednak poparte żadnymi konkretami.
Generalnie wszelkie depozycje przesłuchanych świadków, które w jakiś sposób dotyczą E.S., to są bardziej ich opiniami niż stwierdzeniami faktów.
ŚwiadekK. B. (1)co prawda, wskazuje na udziałE. S. (1)w przestępstwie dokonanym na szkodęS. M.. Jednak po pierwsze w świetle odmienności co do uczestników tego zdarzenia w zeznaniach różnych świadków, te twierdzeniaK. B.są nieprzekonujące, o czym będzie mowa poniżej. Po drugie nawet jednak, gdyby przyjąć, iż E.S.był tam obecny, to jeszcze nie świadczyłoby to o jego wieloletnim udziale w grupieJ.. Nic bowiem nie wskazuje, że czyn ten miał zM. J.cokolwiek wspólnego. Wszystkie sytuacje opisywane w zeznaniachK. B. (1)to opisy dokonywanych przezE. S.czynów bez związku z grupąJ., czy to załatwianie zwolnień z aresztu, czy spalenie Farmazona.
Podnieść należy, iż co prawda przestępstwo zart. 258 kkjest przestępstwem formalnym, dla jego istnienia nie jest konieczne, by sprawca dopuszczał się przestępstw, wystarczające jest samo branie udziału w grupie. Jednak trudno sobie wyobrazić, by w grupieM. J.był jej członek, który przez ponad cztery lata, nie dokonał żadnego przestępstwa. A z taką sytuacją mielibyśmy do czynienia w przypadku E.S.. Nie ma bowiem przekonujących dowodów, żeE. S.popełnił jakiekolwiek przestępstwo, w ramach tej grupy.
Sam prokurator nie zarzucił E.S.poza pomocą w ukryciu jednego samochodu oraz niepotwierdzonego przekonującymi dowodami udziału w jednym wymuszeniu (które jak ponadto wynika z zeznań świadków nie miało nic wspólnego z grupąM. J.) nie zarzucił E.S.żadnych przestępstw popełnianych w ramach grupyM. J..
Podkreślić należy także, że dla przypisania sprawstwa udziału w grupie koniecznym byłoby znalezienie konkretnych dowodów potwierdzających, kiedy rzeczywiście sprawca przystąpił do grupy, czy był przez członków tej grupy akceptowany, wskazujących jaką rolę miał pełnić w grupie. W niniejszej sprawie nie ma ani jednego takiego dowodu dotyczącego E.S..
Ze względu na to, iż nie ma przekonujących dowodów potwierdzających choćby udziałE. S. (1)w grupie kierowanej przezM. J. (1)sąd uniewinnił oskarżonego od tego zarzutu, a koszty sądowe w tym zakresie przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Jako wiarygodne sąd ocenił także twierdzenia oskarżonegoE. S. (1), że nie ukradł on ciężarówki. Nie ma bowiem w sprawie ani jednego dowodu potwierdzającego postawiony oskarżonemu zarzut dokonania kradzieży z włamaniem samochodu dostawczego markiM. (...)nr rej. (...).
Materiału dowodowego dotyczącego tego zdarzenia dostarcza przede wszystkimR. H. (2). Z depozycjiR. H.wynika zaś, żeE. S. (1)po odebraniu telefonu odG. B., już po dokonanej przez sprawcówM. J. (1),R. S. (1),G. B. (1)i osoby nieznanejR. H.kradzieży pojazdu, uczestniczył w próbie jego ukrycia na działce rodziców byłej konkubinyR. H.. Nieudanej, gdyżM.zakopał się w błocie.
Nawet zatemR. H. (2), który jako jedyny zeznał na okoliczność poczynań oskarżonegoE. S. (1)odnośnie tego pojazdu, nie dostarcza dowodów na udział E.S.w kradzieży z włamaniem do tego pojazdu, a jedynie na udział w ewentualnym paserstwieM. (...)nr rej. (...).
Sad dał w pełni wiarę twierdzeniomR. H. (2), które w tym zakresie były konsekwentne i stanowcze. Fakt, iż składając te wyjaśnieniaR. H. (2), tak jak inni sprawcy, liczył na skorzystanie z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary także w żaden sposób nie deprecjonuje jego twierdzeń. Wręcz przeciwnieR. H. (2)także zdawał sobie sprawę, że, aby skorzystać z tej instytucji musi szczerze opowiedzieć wszystko co wie na temat przestępczego procederu.
Sąd zeznaniaR. H.uznał za wiarygodne ponadto dlatego, iż nie znalazł żadnej przyczyny, dla którejR. H.miałby bezpodstawnie pomawiać E.S.akurat o taki czyn. E.S.co prawda twierdził, żeR. H. (2)jest mu winien 1000 złotych od 1999 roku, ale wskazuje jednocześnie, że puścił ten dług w niepamięć i nie domagał się od niego tych pieniędzy. Sam oskarżony nie widział związku pomiędzy tym długiem a pomówieniami.
Podkreślić należy, iż twierdzeniaR. H.o tym, iż E.S.pomagał sprawcom kradzieży na prośbęG. B. (1), uprawdopodabnia fakt, żeE. S.iG. B.byli dobrymi znajomymi, o czym była już mowa powyżej.
Potwierdzeniem wersjiR. H.co do przebiegu tego zdarzenia są wyjaśnieniaM. W., z których wynikało, żeR. H. (2)zaproponowałJ.,S.iB.pomoc w ukryciu dostawczegoM., ale ten samochód zakopał się w lesie łagiewnickim,M. W. (1)przedstawił jak pomagałR. H. (2)w odkopywaniu tego auta.
M. W. (1)potwierdził w swoich wyjaśnieniach także udział E.S.. Podczas przesłuchania w dniu 27 października 2008 r. wskazywał, że w tej kradzieży jakiś udział miał mężczyzna opseudonimie (...), nie pamiętał, czy go tam widział, czy o jego udziale mówił muH., nie widział także jaki to był udział, ale także wskazywał, że tenS.to bardzo dobry znajomyB.pseudonim (...). Ponadto rozpoznał E.S.na zdjęciu, a zatem wiedział o jakiej osobie opowiada.
Co prawda podczas przesłuchania przez Sądem, na rozprawie w dniu 13 października 2011 roku,M. W. (1)zeznał, że nic mu nie wiadomo na temat przestępstw popełnionych przezE. S. (1)i nie kojarzy zdarzenia z tym samochodem zE. S. (1). Jednak z uwagi na upływ czasuM. W.mógł tego nie pamiętać.
Sąd nie dał natomiast, w świetle depozycjiR. H.iM. W., wiary nieprzyznającym się do udziału w tym zdarzeniuM. J.,R. S. (1)iG. B. (1).
Zwrócić należy także uwagę, iż z depozycjiR. H. (2)wynika także, iżE. S. (1)zorganizował lawetę, która wyciągnęła jego własny samochód, który także się zakopał wówczas w błocie, nie poprosił jednak wówczas znajomego o wyciągnięcie takżeM., stwierdził bowiem, że to nie ich samochód i nie ich problem. Ta wypowiedźE. S. (1)najdobitniej świadczy, że z kradzieżą tego samochodu nie miał nic wspólnego. Świadczy jednak niezbicie także o tym, iżE. S. (1)wbrew temu co zarzucono mu w akcie oskarżenia nie był członkiem grupyM. J. (1). Z całą pewnością jako członek grupy, który z popełnianych przez grupę przestępstw czerpałby korzyści finansowe, nie podszedłby w ten sposób do skradzionego przez tę grupę samochodu. Nie zostawiłby go mogąc wyciągnąć z błota, mówiąc jednocześnie, że to nie jego problem. Tym samym te twierdzeniaR. H.także przeczą jego późniejszym zaprezentowanym podczas postepowania sądowego depozycjom, że przypuszcza, iż takich pojazdów na koncieE. S. (1)dla grupyJ.było więcej.
Reasumując stwierdzić należy, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowegoE. S. (1)nie można przypisać współdziałania w dokonaniu kradzieży z włamaniem samochodu dostawczego markiM.w dniu 25 marca 2005r, czyli czynu wyczerpującego wskazany w akcie oskarżeniaart. 279 § 1 kkw zw. zart. 65 kk. Dlatego sąd uniewinniłE. S. (1)także od tego czynu, koszty sądowe w tym zakresie przejmując na rachunek Skarbu Państwa.
Podnieść w tym miejscu należy, iż czyn oskarżonegoE. S. (1)zdaniem sądu wypełniał dyspozycjęart. 291 § 1 kk, gdyż niewątpliwie oskarżony pomagał do ukrycia skradzionego pojazdu. Dokonanie jednak takiej zmiany kwalifikacji przez sąd było w niniejszym przypadku niedopuszczalne. Byłoby to bowiem pogwałcenie zasady skargowości wyrażonej wart. 14 kpk.
Orzecznictwo wypracowało szereg kryteriów niezwykle pomocnych przy ustalaniu tożsamości czynów w perspektywie zasady skargowości, wyrażonej wart. 14 kpk. Zgodnie z tą zasadą, ramy postępowania jurysdykcyjnego są określone przez zdarzenie historyczne opisane w akcie oskarżenia, a nie przez poszczególne elementy tego opisu. Zatem, zasada skargowości nie ogranicza sądu w ustaleniach wszystkich cech faktycznych tego zdarzenia oraz w zakresie oceny prawnej rozpoznawanego czynu. Sąd nie jest więc związany ani szczegółowym opisem czynu zawartym w zarzucie aktu oskarżenia, ani kwalifikacją prawną nadaną temu czynowi przez oskarżyciela.
Oznacza to, że jedynie zdarzenie historyczne, jako opis określonych faktów z przeszłości wiąże sąd orzekający w sprawie. Nie można jednak zapominać, że istnieje korelacja pomiędzy opisem owego zdarzenia i jego oceną prawną wskazaną przez oskarżyciela. Komplet znamion typu czynu zabronionego odzwierciedla typowe sposoby ich realizacji. To od przyjętej w akcie oskarżenia hipotezy kwalifikacji prawnej i szczegółowości przedstawienia zdarzenia mającego realizować tę hipotezę, zależy możliwość modyfikacji opisu czynu przez sąd w fazie jurysdykcyjnej procesu. Zatem im bardziej precyzyjnie zdarzenie poddane przez prokuratora osądowi zostało opisane, tym mniejsze są możliwości sądu w przyjęciu odmiennej jego oceny i dokonania ewentualnych zmian. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r. II KK 234/14 OSNKW 2015/2/14).
W niniejszej sprawie oskarżyciel zarzuciłE. S. (1)dokonanie zaboru w celu przywłaszczenia, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń samochodu markiM.wraz z wyposażeniem w okresie pomiędzy 25 a 27 marca 2005r. wT.. Czyn został zatem opisany precyzyjnie z uwzględnieniem miejsca, czasu i okoliczności. Sąd uznając, że takie działanie oskarżonego nie miało miejsca, uznał jednocześnie, że to zachowanie oskarżonego ocenić należy całkowicie inaczej w sensie częściowo czasowym, w oczywisty sposób miejscowym (gdyż oskarżony działał wŁ.i okolicachZ.), ale przede wszystkim technicznym, aktywność oskarżonego polegała bowiem na pośrednictwie w znalezieniu miejsca ukrycia, nie przyjął on tego pojazdu, nie miał on tego pojazdu w swym posiadaniu nawet przez chwilę. Co więcej, jak wynika z depozycjiR. H. (2), oskarżony nie chciał mieć tego pojazdu w swym posiadaniu. Mamy tu zatem do czynienia nie tylko z nieznacznym przesunięciem czasowym i zupełnie innym miejscem działania, niż to zostało wskazane w akcie oskarżenia, ale z dwoma zupełnie różnymi zachowaniami, całkowicie odmiennymi modus operandi sprawcy.
Uznać zatem należy, że zachowanie (zdarzenie historyczne) opisane w skardze uprawnionego oskarżyciela, jako podjęcie czynności przełamania w określony sposób zabezpieczeń mienia, a następnie jego zaboru (poprzez podjęcie konkretnych aktywności, w konkretnym miejscu i czasie) w celu przywłaszczenia i zakwalifikowane zart. 279 kk, nie może być następnie uznane w toku postępowania sądowego za przestępstwo paserstwa zart. 291 kkpolegającego na pomocy do ukrycia, gdyż nie może ono odpowiadać kategorii zachowań opisanych przez ten przepis.
Są oczywiście orzeczenia Sądu Najwyższego, w których dopuszczono możliwość przypisania oskarżonemu przestępstwa paserstwa zamiast zarzuconej kradzieży czy kradzieży z włamaniem (por. postanowienie z dnia 25 października 2012 r., IV KK 87/12). Wskazuje się tam jednak szereg kryteriów, jakie muszą zostać zweryfikowane, by teza powyższa była spełniona.
We wszystkich tych orzeczeniach, jak również w doktrynie wskazuje się, iż możliwe jest przypisanie oskarżonemu przez Sąd przestępstwa paserstwa zamiast zarzuconego przestępstwa kradzieży z włamaniem, jeśli przyjmie się, że przedmiotem wszczętego i zakończonego postępowania karnego był czyn polegający na bezprawnymwejściu w posiadanie cudzej rzeczy. Już w orzecznictwie Sądu Najwyższego okresu międzywojennego konsekwentnie dopuszczano możliwość skazania za paserstwo osoby oskarżonej o kradzież lub rabunek, trafnie wskazując, że ustalenie, iż oskarżony wszedł w posiadanie cudzego mienia nie za pomocą przestępnego zaboru, jak zarzucał akt oskarżenia, lecz za pomocą przestępnego przejęcia, nie uchyla tożsamości czynu, lecz jedynie uściśla sposóbwejścia w posiadanie cudzego mieniaw konkretnych okolicznościach.
W orzeczeniach tych podkreśla się, że nie można mówić o tożsamości czynów, jeżeli przestępstwo paserstwa, przypisywane zamiast zarzucanego przestępstwa kradzieży lub kradzieży z włamaniem miało miejsce już w jakiś czas po tej kradzieży i w okolicznościach niemających nic wspólnego z opisem i podstawą faktyczną czynu zarzucanego jako kradzież lub kradzież z włamaniem. W takim wypadku nie chodzi bowiem tylko o odmienny sposób wejścia w posiadanie rzeczy pochodzącej z czynu zabronionego, lecz o zupełnie inne zdarzenie faktyczne, w którego ramach doszło do uzyskania takiego posiadania.
Jeszcze raz zatem podkreślić należy, iż jak już wyżej wskazano, że w tych sytuacjach, w których Sąd Najwyższy, zarówno w okresie międzywojennym, jak i po II wojnie światowej, uznawał za możliwe przypisanie paserstwa przy zarzucie kradzieży jako zachowania tożsamego, chodziło o wypadek, gdy przypisane zachowanie popełniono w tym samym miejscu i czasie, co zarzucana kradzież, a zatem gdy jedyniesposób wejścia w posiadanie cudzej rzeczyprzez daną osobę następował w sposób charakterystyczny dla paserstwa, a nie dla różnego rodzaju zaboru mienia. Chodziło zatem o takie zachowanie, które w pełni mieściło się w ramach historycznego zdarzenia, leżącego u podstaw zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia.
W sprawie niniejszej taka sytuacja nie zachodziła. Przypisanie oskarżonemu czynu paserstwa miałoby po pierwsze miejsce w innym czasie, bo jakiś czas po kradzieży, w zupełnie innym miejscu i co najistotniejsze byłoby dokonane w inny sposób i w innych okolicznościach, niż zachowanie określone aktem oskarżenia. ZachowanieE. S. (1)nie polegało bowiem w żadnej mierze na wejściu w posiadanie skradzionego mienia. Zatem żadna rozsądna ocena życiowa nie pozwala uznać, że chodziło w tym wypadku o zachowania tożsame z czynem zarzuconym. Były to bowiem całkowicie odmienne czyny, które wychodziły poza granice wyznaczone aktem oskarżenia.
Skoro zatem nie udowodniono, aby oskarżony dopuścił się zarzucanej mu kradzieży z włamaniem, nie można było w miejsce czynu zarzucanego skazać go za zupełnie inny czyn. Podkreślić należy, iż uniewinnienie dotyczy przestępstwa zarzucanego oskarżonemu, a nie przestępstwa, które może zostać E.S.przypisane. Dlatego to przestępstwo, które może mu zostać przypisane, jako stanowiące odrębny czyn, może być nadal ścigane, jako że nie zachodzi tu powaga rzeczy osądzonej i zakaz ne bis in idem , oczywiście o ile nie nastąpi już w tej materii przedawnienie karalności czynu.
Sąd jako wiarygodne ocenił także wyjaśnienia oskarżonegoE. S. (1), że nie znaS. M. (3), nie wie kto to jest i nie wymuszał pieniędzy od czasu kiedy został za to skazany. W materiale dowodowym nie ma bowiem przekonujących dowodów na to, iż E.S.miał jakikolwiek udział w wymuszaniu pieniędzy na szkodęS. M..
Co prawda z zeznań świadkaK. B. (1)wynika, żeE. S.wziął udział w popełnieniu przestępstwa wymuszenia rozbójniczego na znajomym świadkaS. M. (4), który prowadził warsztat naul. (...), że był obecny na spotkaniu podA.wśród sprawców, którzy wymuszali haracz odS. M. (1), są one jednak niewiarygodne. Po pierwsze bowiem już przed sądem w październiku 2011 rokuK. B. (1)twierdził, żeE. S.nie pamięta w ogóle. Choć jednocześnie wskazywał, że skoro tak wcześniej zeznawał, to tak musiało być, to sąd jednak nie podziela tego przekonania świadka.
Po drugie bowiem zeznania te sprzeczne są z wersją podawaną przez innego uczestnika tego zdarzeniaD. B. (1). Opisując to zdarzenieD. B. (1)wskazywał, że w 2002 roku toP. T. (1),T. M. (1)iP. U. (1)wymuszali pieniądze odS. M. (1). Nie wymieniał on zatemE. S. (1)wśród sprawców wymuszania. Ani także opisując samo spotkanie ze sprawcami pod ArtDomem nie wskazywał na obecność wśród sprawcówE. S. (1). Dopytywany na rozprawie na te okoliczność z całą stanowczością stwierdzał, że w tam nie jest E.S.wspomniany, bo na tym spotkaniu go nie było, że gdyby był to na pewno by o tym powiedział. Co więcej stanowczo stwierdzał, że ta sytuacja zeS.nie była związana.
D. B. (1)podobnie jak braciaB., poszedł na współpracę z organami ścigania, dlatego nie ma żadnych powodów, by akurat w tym zakresie kwestionować jego depozycje. Sąd nie znalazł żadnych przyczyn, dla którychD. B. (1)miałby chcieć chronić osobęE. S. (1)akurat odnośnie przestępstwa dokonanego na szkodęS. M. (1).
Wobec tego, iż zarównoK. B. (1), jak iD. B. (1)byli bezpośrednimi uczestnikami zdarzeń, obaj osobiście mieli uczestniczyć w spotkaniu pod ArtDomem, to całkowita odmienność przedstawianej przez nich wersji odnośnie udziału w tym zajściu oskarżonegoE. S.wpływać musi na ocenę sądu. Takiej sprzeczności nie da się w żaden racjonalny sposób wytłumaczyć. Można co najwyżej jedynie domniemywać, że upływ czasu (pierwsze zeznania odnośnie tego zdarzenia świadkowie ci złożyli po kilku latach od jego zaistnienia) zatarł w ich pamięci jego dokładny przebieg i dane jego uczestników.
OskarżonyE. S. (1)nie jest bowiem jedyną osobą, co do której istnieją odmienności w relacjachK. B.iD. B.. Świadkowie ci konsekwentnie i spójnie podają jedynie dwa nazwiska uczestników, a mianowicieP. T. (1)iT. M. (1), no i swoje. Co do pozostałych osób ich relacje są odmienne.
Nie są pomocne do ustalenia pełnego składu osobowego sprawców zeznania świadkaD. B. (2), który jak sam twierdzi, nie był uczestnikiem zdarzeń, a posiada wiedzę jedynie od brata. Podnieść należy, iż z kolei ten świadek odmiennie od brata, a zgodnie z zeznaniamiD. B.wskazuje, ze pokrzywdzony o pomoc zwrócił się doD. B. (1), a nie doK. B. (1). Już choćby to wskazywać może, że to jednakD. B. (1)lepiej zapamiętał to zdarzenie i to na jego relacjach w tej sprawie należy się opierać, także co do braku w nim udziału E.S.. Tym bardziej, że jak już wskazywano powyżejK. B. (1)w postępowaniu sadowym także w ogóle nie pamiętał by w tym zdarzeniu udział brał E.S..
Nie są pomocne przy ustalaniu sprawstwa E.S.także depozycjeŁ. R. (1), który zeznał, że nie znaS. M. (1)i nic nie wie o warsztacie naul. (...), ani o przestępstwie popełnionym na niekorzyść właściciela tego warsztatu. Choć jako „żołnierz”P. T. (1)uczestniczył z nim w popełnieniu przestępstw, dlatego nie wykluczył, że on w takim spotkaniu brał udział.
Również zeznania świadkaM. C. (2), który miał uczestniczyć w tym zdarzeniu jako osoba „przybrana do pomocy” przezK. B. (1)(według wersji świadkówK. B. (1)iD. B. (2)) nie przyczyniają się do ustalenia sprawstwa E.S.. ŚwiadekM. C. (2)zaprzecza bowiem istnieniu takiego zdarzenia z jego udziałem.
Sąd jako wiarygodne potraktował depozycje zarównoB., jak iD. B. (1)odnośnie samego faktu zaistnienia przestępstwa wymuszania pieniędzy odS. M. (1). Twierdzenia tych świadków tym zakresie są bowiem konsekwentne i stanowcze, wzajemnie się potwierdzają. Świadkowie ci nie mieli żadnych powodów, by wymyślać nieistniejące zdarzenia, była bowiem wystarczająca ilość przestępstw, które popełniali sami oraz współdziałając z innymi osobami, by uzyskać nadzwyczajne złagodzenie kary w oparciu oart. 60 kk.
Opierając się jednak na zeznaniachD. B. (1),K. B. (1)iD. B. (2)z całkowita pewnością można ustalić jedynie, że miał miejsce fakt wymuszania odS. M. (1)pieniędzy w kwocie 10 000 zł. przezT. M. (1)iP. T. (1), że pokrzywdzony zwrócił się do nich o pomoc, a w wyniku tej „pomocy” pokrzywdzony zapłacił mniejszą kwotę.
Dlatego sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonego, który zaprzeczał istnieniu takiego zdarzenia. Mając na uwadze, ze sprawcy są osobami niebezpiecznymiS. M.może nadal obawiać się ich reakcji na złożenie obciążających ich zeznań. Podnieść w tym miejscu należy, iżS. M.twierdził także, że nic mu nie mówi nazwiskoE. S. (1), a zatem także zeznania pokrzywdzonego nie dostarczają dowodów przeciwko oskarżonemu.
Ze względu na sprzeczność z konsekwentnymi i wzajemnie się w tym zakresie potwierdzającymi zeznaniami świadkówB.iD. B.sąd nie dał także wiary twierdzeniomT. M. (1)iP. T. (1), że nie miało miejsca zdarzenie wymuszania przez nich haraczu na mechaniku samochodowym i potraktował je wyłącznie jako wyraz linii obrony sprawców.
Podnieść tu należy, iż także datę zdarzenia świadkowie podawali nieprecyzyjnie.D. B.twierdził, że było to w 2002r., zaśK. B. (1), że mogło to być w okresie 2001-2002r.D. B. (2)wskazywał, że mogło to być nawet w 2003r. Sąd opierając się na relacji bezpośrednich świadków zdarzenia przyjął, że miało to miejsce w nieustalonym dniu w latach 2001-2002.
Konkludując uznać należy, iż wobec tak istotnych odmienności i sprzeczności w relacjach świadków odnośnie udziału poszczególnych osób w tym zajściu, w szczególności udziału dla rozpoznawanej sprawy najistotniejszego, a mianowicie udziałuE. S. (1), nie można przyjąć, iż oskarżony był współsprawcą tego czynu. Zdaniem sądu istnieje wątpliwość czy oskarżonyE. S. (1)był wśród osób, które uczestniczyły w spotkaniu pod ArtDomem i co więcej wątpliwość ta ma charakter nieusuwalny. Zwłaszcza mając na uwadze upływ czasu, tj. ponad piętnaście lat od zajścia. Tym bardziej, że uczestnicy zdarzeń przesłuchiwani już kilka lat po zajściu opisywali je odmiennie, najwyraźniej nie pamiętając już kto dokładnie brał udział w tym zdarzeniu.
Ponieważ taką wątpliwość należy rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego sąd w oparciu oart. 5 § 2 kpkoskarżonegoE. S. (1)od zarzucanego mu czynu wymuszania rozbójniczego uniewinnił, a koszty sądowe przejął w tym zakresie na rachunek Skarbu Państwa.
Sad zasądził od oskarżonegoS. L. (1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów sądowych i zwolnił go od kosztów sądowych w pozostałej części, mając na uwadze znaczne obciążenia finansowe wynikające z wymierzonych kar.