Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 557/17
Data wyroku: 2017-10-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Bańkowska, Sebastian Mazurkiewicz, Beata Tymoszów
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 291 § 1 kk

Warszawa, dnia 16 października 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 557/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Sebastian Mazurkiewicz
Sędziowie:  SO Małgorzata Bańkowska (spr.)
SO Beata Tymoszów
Protokolant:   sekretarz sądowy Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Anny Radyno-Idzik
po rozpoznaniu dnia 16 października 2017 r.
sprawy
J. K.synaJ.iE.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,art. 190 § 1 kk,art. 263 § 2 kk,art. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 2 kk,art. 226 § 1 kk,art. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,art. 279 § 1 kkw zw. zart. 91 § 1 kk
D. K.córkiH.iE.ur. (...)wW.
oskarżonej o przestępstwa zart. 291 § 1 kkw zw. zart. 12 kk,art. 291 § 1 kk
R. C.synaH.iE.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk,art. 279 § 1 kkw zw. zart. 64 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonegoJ. K.i jego obrońcę, obrońcę oskarżonejD. K.i obrońcę oskarżonegoR. C.
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 19 grudnia 2016 r.    sygn. akt IV K 419/09
wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonych od opłaty za II instancję, wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońców oskarżonych – adw.E. R., adw.J. S., adw.M. P.po 516,60 zł tytułem wynagrodzenia obejmującego podatek VAT za obronę oskarżonych przed Sądem II instancji.
SSO Małgorzata Bańkowska  SSO Sebastian Mazurkiewicz  SSO Beata Tymoszów
Sygn.akt VI Ka 557/17

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy oskarżonejD. K.nie zasługuje na uwzględnienie.
Wina oskarżonej, w zakresie wszystkich przypisanych jej czynów, nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez skarżącego.
W wywiedzionej apelacji, postawiono zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych za poszczególne czyny i zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, co do prognozy kryminologicznej wobec oskarżonej.
Na wstępie należy zauważyć, że sąd miarkując kary za poszczególne czyny, wymierzył je w granicach dolnego progu zagrożenia ustawowego, a tym samym nie sposób uznać ich za rażąco surowe. Takiej cechy nie można również dopatrzeć się w wymiarze kary łącznej, która została wymierzona na zasadzie częściowej asperacji, zbliżonej do absorbcji.
Zmiana wysokości orzeczonych kar jednostkowych i złagodzenie kary łącznej do 2 lat, jak o to wnioskuje skarżący, nie jest zasadna, zważywszy na uprzednią karalnośćD. K..
Przy wymiarze kary przekraczającej 2 lata pozbawienia wolności, ustawodawca nie przewidział możliwości warunkowego zawieszenia jej wykonania, zarówno w obowiązującym stanie prawnym, jak i w brzmieniu przepisuart.69§1kk, obowiązującym na dzień popełnienia czynów.
Rozważanie w tych okolicznościach przesłanek związanych z prognozą kryminologiczną, o jakiej mowa w w/wym przepisie, nie jest konieczne.
Niemniej jednak należy zauważyć, że prognoza ta nie może być pozytywna, skoro dotychczas wymierzaneD. K.kary wolnościowe, nie odniosły pożądanego skutku resocjalizacyjnego.
Sytuacja rodzinna oskarżonej, na jaką powołuje się obrońca, nie może determinować, ani rodzaju kary ani jej wymiaru. Może mieć natomiast znaczenie na etapie wykonywania kary, przy wniosku o odroczenie wykonania kary lub udzielenia przerw w jej odbywaniu.
ObrońcaR. C., zaskarżył wyrok sądu rejonowego, również tylko w zakresie rozstrzygnięcia o karze, argumentując, że jest ona rażąco niewspółmierna w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstw, które popełnił ten oskarżony.
W ocenie sądu odwoławczego, jest to chybiony argument, zważywszy, że kara 3 lat pozbawienia wolności, została wymierzona oskarżonemu za 4 przestępstwa kwalifikowane zart.279§1kk, których dopuścił się w warunkachart.64§1kk.
Fakt, że od momentu popełnienia tych przestępstw, do chwili wydania wyroku, minęło 9 lat, nie powoduje, że zmniejszył się ich stopień społecznej szkodliwości.
Nie straciły też na swej aktualności dyrektywy wymiaru kary zart.53kk, w oparciu o które sąd ma obowiązek miarkować każdą karę, bacząc by miała ona właściwe oddziaływanie zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak i indywidualnej.
Znaczny upływ czasu pomiędzy datą popełnienia czynu, a jego osądzeniem, nie może stanowić podstawy do łagodzenia kary, wobec sprawcy, który w tym czasie dopuszczał się innych przestępstw, jak miało to miejsce w przypadkuR. C.. Oskarżony oczekując na wydanie niniejszego wyroku, popełnił szereg nowych przestępstw, o czym najdobitniej świadczy lektura jego kart karnej.
W tych okolicznościach, wniosek apelacji o złagodzenie wymierzonej mu kary, w ocenie sądu odwoławczego, nie zasługiwał na uwzględnienie.
Apelacje, wywiedzione przezJ. K.i jego obrońcę, w zakresie zarzutów odnoszących się do wymiaru kary, również nie zasługiwały na uwzględnienie, ze względów omówionych powyżej.
Nadto należy zaznaczyć, że przyznanie się do winy i nieutrudnianie postępowania, na co zwracają uwagę skarżący, rzeczywiście należy oceniać jako okoliczność łagodzącą.
Sąd meriti wziął ją pod uwagę miarkując karęJ. K., o czym świadczy wymiar kary łącznej, orzeczonej na zasadzie asperacji zbliżonej do absorbcji.
Zważywszy na ilość popełnionych przez niego przestępstw, ich różnorodność i stopień społecznej szkodliwości, nie sposób uznać tych kar za rażąco surowe, w szczególności, że mamy do czynienia ze sprawcą wielokrotnie karanym.
Za polemiczny należało uznać zarzut, że sąd rejonowy oparł ustalenia stanu faktycznego wyłącznie na domniemaniach i przypuszczeniach, a pojawiające się wątpliwości zinterpretował wbrew zasadzie „ in dubio pro reo”.
Obrońca zdaje się nie zauważać, że głównym dowodem były w niniejszej sprawie wyjaśnienia samego oskarżonego, który przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył w zakresie każdego z nich obszerne wyjaśnienia.
Co więcej, wyjaśnieniaJ. K., korespondowały z innymi dowodami zebranymi w sprawie, w tym, częściowo z wyjaśnieniami współoskarżonych.
Jest rzeczą oczywistą, że przy takiej ilości zarzutów i znacznej odległości czasowej jaka dzieliła daty popełnianych przestępstw od momentu składania wyjaśnień, pojawiło się w nich wiele nieścisłości.
Sąd przeanalizował pojawiające się rozbieżności dowodowe, szczególnie w kontekście tych czynów, co do których, oskarżony wycofał swoje przyznanie do winy.
Wszędzie tam, gdzie nie było możliwe, w oparciu o inne dowody czy też zasady logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, rozwiać pojawiających się wątpliwości, sąd trafnie zastosował zasadę wyrażoną wart.5§2kpki uniewinniłJ. K..
Nadto należy zauważyć, żeJ. K., w osobistej apelacji de facto zakwestionował swoją winę tylko w odniesieniu do czynów z pkt. XII i XIX aktu oskarżenia.
Skarżący zaprzeczył jakoby brał udział we włamaniu do mieszkania przyul. (...), twierdząc, że nie mógł tego dokonać, bo w dacie czynu, tj. 2 grudnia 2008r. przebywał w szpitalu wD.. Wcześniejsze przyznanie się do tego czynu było podyktowane obawą przed aresztowaniem.
Oceniając motywy jakimi kierował sięJ. K., odwołując wcześniejsze wyjaśnienia, odnośnie omawianego czynu, należy uznać je za naiwne i nie zasługujące na wiarę.
Jeśli oskarżony posiadałby rzeczywiście alibi, które wykluczało jego udziału we włamaniu do mieszkania przyul.(...), to po co miałby przyznawać się do czynu, którego nie popełnił.
Co więcej, nie było to tylko gołosłowne przyznanie, lecz wskazanie istotnych szczegółów związanych ze sposobem w jaki dokonano włamania, z ujawnieniem współsprawców i opisem rzeczy, które zostały wówczas skradzione (k. 147 akt sprawy o sygn. IV K 186/10).
Jego wyjaśnienia w tym zakresie pokrywają się z zeznaniami właściciela mieszkania, a tylko osoba uczestnicząca w tym przestępstwie mogła znać szczegóły dotyczące usytuowania mieszkania, sposobu w jaki przełamano zabezpieczenie i wiedzieć co z niego zabrano.
Jeśli zaś chodzi o pobytJ. K.w dniu 2 grudnia 2008r. w szpitalu, to, rzeczywiście miał on miejsce, ale była to data opuszczenia przez niego tej placówki zdrowia.
Jak wynika z epikryzy znajdującej się na k. 159, akt o sygn. IV K 997/11, dołączonych do niniejszej sprawy,J. K.wypisał się tego dnia ze szpitala na własną prośbę. Jak zaś wynika z zeznań pokrzywdzonego, włamanie do jego mieszkania miało miejsce po godzinie 16.
Powoływanie się przez oskarżonego na pobyt w szpitalu, stanowi w ocenie sądu okręgowego, nieudolną próbę uniknięcie odpowiedzialności za ten czyn w oparciu o pozorne alibi, które de facto nie wykluczyło jego udziału w tym przestępstwie.
Analizując dowody związane z kradzieżą różnych wózków dziecięcych i konfrontując je z zarzutami stawianymi w apelacjiJ. K.należy zauważyć, że sąd meriti prawidłowo zastosował regułęart. 5§2kpkuznając, że sprawstwo oskarżonego zostało udowodnione w sposób pewny tylko co do kradzieży jednego wózka.
To, że sąd meriti, miał pewne wątpliwości co do wiarygodnościD. K., gdy wskazywała oskarżonego jako sprawcę kradzieży wózków, nie oznacza, że należało go uniewinnić od wszystkich postawionych mu w trym zakresie zarzutów.
Należy w tym miejscu zauważyć, że oskarżony przyznał się do kradzieży jednego wózka dziecięcego, uszczegółowiając swoją wypowiedź poprzez wskazanie, że było to naul. (...).
Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że kradzież wózka, z miejsca wskazanego przezJ. K., rzeczywiście miała miejsce i był to model wózka, który później stał się przedmiotem paserstwa popełnionego przezD. K..
Mając powyższe na względzie, sąd odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnieniaJ. K.od popełnienia czynów opisanych w pkt. XII a/o (pkt. VIII zaskarżonego wyroku) oraz pkt. XIX a/o (pkt. IX zaskarżonego wyroku).
Żadna z wywiedzionych apelacji nie zasługiwała na uwzględnienie, dlatego zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy.
sso Sebastian Mazurkiewicz sso Małgorzata Bańkowska sso Beata Tymoszów