Sąd Apelacyjny w Lublinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 115/17
Data wyroku: 2017-09-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: SSA Leszek Pietraszko, Leszek Pietraszko, do Agnieszka Chaciej, Grażyna Jakubowska
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 115/17

Lublin, dnia 7 września 2017 r.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący - sędzia

SA Leszek Pietraszko

Sędziowie:

SA Grażyna Jakubowska
SO del. do SA Agnieszka Chaciej (sprawozdawca)

Protokolant

st.sekr.sąd. Agnieszka Jarzębkowska

przy udziale Adama Mikulskiego prokuratora Prokuratury Okręgowej w Lublinie
po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r.
sprawy:

1
B. F.synaJ.iJ. z domu K.,urodzonego (...)wL.,

2
W. B.synaK.iZ. z domu S.,urodzonego (...)wL.

oskarżonych o czyn zart. 258 § 1 kk,art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniii in.
z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońców oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt IV K 391/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.A.
M.prowadzącego Kancelarię Adwokacką wL.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuB. F.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

III
zwalnia oskarżonych od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ustalając, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

B. F.został oskarżony o to, że:

I
w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 stycznia 2006 r., dat dziennych bliżej nieustalonych, wL.działając wspólnie i w porozumieniu z innymi, ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezM. P.,W. B.i ustaloną osobę, mającej na celu nielegalną dystrybucję znacznych ilości środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi, tj. marihuany i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że akceptując cele grupy, wykonywał zlecone lub przyjęte w ramach grupy zadania i czynności umożliwiające realizację celów grupy, dla których została zorganizowana,

tj. o przestępstwo zart. 258 § 1 k.k.;

II
w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 stycznia 2006 r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wL., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej masie 700 g, w ten sposób, że po uprzednim nabyciu wymienionego środka odurzającego od nieustalonej osoby, celem dalszego wprowadzenia do obrotu dwukrotnie zbył go w porcjach 400 g i 300 g kolejnym ustalonym osobom nie będącym konsumentami, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary 5 lat 7 miesięcy i 25 dni pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie IV K 368/99 za umyślne przestępstwo podobne, a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. nr 179 poz. 1485) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k;
aW. B.o to, że:

III
w okresie od 1 stycznia 2006 r., do 21 czerwca 2006 r., wL., dat dziennych bliżej nieustalonych, działając wspólnie i w porozumieniu zM. P.i ustaloną osobą założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą zajmującą się nielegalną dystrybucją znacznych ilości środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi tj. marihuany oraz znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że w ramach utworzonej hierarchicznie struktury grupy, zlecał zadania i czynności oraz kierował ich wykonaniem przez podległych mu członków grupy, realizując cele, dla których grupa została zorganizowana,

tj. o przestępstwo zart. 258 § 3 k.k.w zw. zart. 258 § 1 k.k.

IV
w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia 21 czerwca 2006 r. wL., w datach bliżej nie ustalonych, działając w zorganizowanej grupie przestępczej w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi, tj. marihuany o łącznej masie 130 kg oraz znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o łącznej masie 10 kg, w ten sposób, że po uprzednim nabyciu wymienionych substancji od innych osób, w jednostkowych porcjach o masie od 400 g do 26 kg marihuany i 200 g amfetaminy, podzielił je na mniejsze porcje i następnie w celu ich dalszej dystrybucji wielokrotnie zbył, w jednostkowych porcjach od 50 g do 1000 g innym, ustalonym i nieustalonym osobom nie będącym ich konsumentami, przy czym przestępstwa tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia7 miesięcy i 10 dni kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 3 kwietnia 2002r. w sprawie IV K 1259/99 za umyślne przestępstwo podobne a nadto z jego popełnienia uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o przestępstwo zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.o przeciwdziałaniu narkomanii/Dz. U. nr 179 poz. 1485/ w zw.art. 12 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.
Sąd Okręgowy w Lublinie w IV Wydziale Karnym wyrokiem z dnia 30 grudnia 2016r. wydanym w sprawie IV K 391/12:

    1.1.B. F.
w ramach czynu opisanego w pkt. I części wstępnej wyroku uznał za winnego tego, że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 31 stycznia 2006 r., dat dziennych bliżej nieustalonych, wL., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi, ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezM. P., mającej na celu nielegalną dystrybucję znacznych ilości środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi, tj. marihuany i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że akceptując cele grupy wykonywał określone w ramach grupy zadania i czynności umożliwiające realizację celów grupy, dla których została zorganizowana, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go oraz wymierzył karę: 8 (ośmiu|) miesięcy pozbawienia wolności;
1.2.B. F.w ramach czynu opisanego w pkt. II części wstępnej wyroku uznał za winnego tego, że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 30 stycznia 2006 r. dat dziennych bliżej nieustalonych, wL., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci marihuany o łącznej masie 700 g i wartości około 10.000 zł, w ten sposób, że po uprzednim nabyciu wymienionego środka odurzającego od nieustalonej osoby, celem dalszego wprowadzenia do obrotu dwukrotnie zbył go w porcjach 400 g i 300 g kolejnym ustalonym osobom nie będącym konsumentami, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary 5 lat 7 miesięcy i 25 dni pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 28 marca 2000 r. w sprawie IV K 368/99 za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów skazał go, zaś na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych stawka;
1.3.w związku z czynem przypisanym wpkt. 1.2, tytułem środka karnego, na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa w kwocie 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych;
1.4.na zasadzieart. 85 k.k.iart. 86 § 1 k.k.połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i jako łączną wymierzył oskarżonemu karę roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
1.5.zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, a wchodzącymi w ich skład wydatkami obciążył Skarb Państwa;

    2.1.W. B.
w ramach czynu opisanego w pkt. III części wstępnej wyroku uznał za winnego tego, że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 21 czerwca 2006 r. wL., dat dziennych bliżej nieustalonych, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi, ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przezM. P., a następnie, po jego aresztowaniu, kierowanej przezM. C., mającej na celu nielegalną dystrybucję znacznej ilości środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi, tj. marihuany i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że akceptując cele grupy wykonywał określone w ramach grupy zadania i czynności umożliwiające realizację celów grupy, dla których została zorganizowana, to jest czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 258 § 1 k.k.i za to na podstawieart. 258 § 1 k.k.skazał go oraz wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;
2.2.W. B.w ramach czynu opisanego w pkt IV części wstępnej wyroku uznał za winnego tego, że w okresie od 1 stycznia 2006 r. do dnia 21 czerwca 2006 r. wL., w datach bliżej nieustalonych, działając w zorganizowanej grupie przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisomustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi tj. marihuany o łącznej masie 21 kg w ten sposób, że po uprzednim nabyciu wymienionych substancji od ustalonych osób i po ich podziale wielokrotnie zbywał go innym nieustalonym osobom nie będącym konsumentami, przy czym czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia kary 7 miesięcy 10 dni pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 3 kwietnia 2002 r. w sprawie IV K 1259/99 za umyślne przestępstwo podobne, a nadto z jego popełnienia uczynił sobie stałe źródło dochodu, czym wyczerpał dyspozycjęart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r.) w zw. zart. 12 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 65 § 1 k.k.i za to na podstawie powołanych przepisów skazał go, zaś na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r.) w zw. zart. 65 § 1 k.k.wymierzył karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych stawka;
2.3.w związku z tym czynem, tytułem środka karnego, na mocyart. 45 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa w kwocie 82.500 (osiemdziesięciu dwóch tysięcy pięciuset) złotych;
2.4.na podstawieart. 85 k.k.,art. 86 § 1 k.k.orzeczone wyżej kary pozbawienia wolności połączył i jako łączną wymierzyłW. B.karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;
2.5.na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 października 2007 r. do dnia 1 października 2010 r.;
2.6.zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, a wchodzącymi w ich skład wydatkami obciążył Skarb Państwa.
Apelacje od wyroku wywiedliobrońcy oskarżonych.
ObrońcaB. F.zaskarżył wyrok w całości odnośnie tego oskarżonego i zarzucił na podstawieart. 425 § 1 i 2 kpkorazart. 438 pkt 2 i 3 kpk:
1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
-art. 439 § 1 pkt 10 kpkprzez rozpoznanie sprawy w dniu 20 września 2013r.w obecności substytuta, który nie był w stanie faktycznie brać udziału w czynnościach procesowych,
-art. 5 § 2 kpk- przez nie rozstrzygniecie przez Sad na korzyść oskarżonegoB. F.nie dających się usunąć wątpliwości,
-art. 4 i 7 kpk– polegającą na dowolnym, gdyż nie wynikającej z logicznej i całościowej analizy materiału dowodowego uznaniu, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny oraz poczynieniu ustaleń z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów,
-art. 170 § 1 pkt.2 i 5 k.pk., polegającą na oddaleniu wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadkówM. R.,B. K.iP. M.;
-art. 410 kpk- przez nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i oparcie wyroku jedynie na okolicznościach wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego i pominięciu istotnych sprzeczności zachodzących między dowodami stanowiącymi podstawę ustaleń.
2.Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, żeB. F.dopuścił się czynów opisanych w wyroku, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, nie wyłączając zeznań świadkówD. S.iM. P..
Podnosząc te zarzuty obrońca, na podstawieart. 427 § 1 i art. 437 § 2 kpkwniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od stawianych zarzutów oraz zasadzenie kosztów nieopłaconej obrony wykonanej z urzędu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I Instancji. Nadto wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasadzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonanej z urzędu na rzecz oskarżonegoB. F..
Obrońca oskarżonegoW. B.zaskarżył wyrok w całości co do tego oskarżonego i zarzucił:
1) obrazę prawa karnego materialnego -art. 258 § 1 k.k.polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że do przypisania oskarżonemu przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wystarczające jest utrzymywanie przez niego bliżej nieokreślonych kontaktów oraz wspólne dopuszczanie się przestępstw, podczas gdy niezbędnym warunkiem do przyjęcia, że zaistniało to przestępstwo jest ustalenie istnienia zorganizowanej, hierarchicznie uporządkowanej i połączonej trwałymi więzami grupy mającej na celu popełnianie przestępstw;
2) obrazę prawa karnego procesowego -art. 410, 424 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.k.polegającą na oparciu wyroku jedynie o część zgromadzonego materiału dowodowego, zaniechanie wskazania które z faktów zostały uznane za udowodnione i dlaczego, oraz dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, tendencyjnym i jednostronnym uzasadnieniu wyroku, z którego wynika wprost przyjęte wstępnie założenie o istnieniu winy oskarżonego, co doprowadziło do niesłusznego uznania go za winnego przypisanych mu czynów;
3) obrazę prawa karnego procesowego -art. 5 § 2 k.p.k.która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez rozstrzygniecie nie dających się usunąć wątpliwości pojawiających się przy ocenie dowodów na niekorzyść, co doprowadziło do niesłusznego uznania go za winnego przypisanych mu wyrokiem czynów.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sadowi Okręgowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Apelacje obrońców oskarżonych okazały się bezzasadne.
Rozpoczynając rozważania od apelacji obrońcy

B. F.
i najpoważniejszego zarzutu w niej zawartego, a to od zarzutu bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej wart. 439 § 1 pkt 10 kpk, stwierdzić należy, że kontrola odwoławcza nie potwierdziła zaistnienia powyższego uchybienia. Na rozprawie w dniu 20 września 2013r. Sąd Okręgowy postanowieniem oddalił wniosek obrońcy oskarżonego o odroczenie rozprawy z powodu braku zapewnienia należytej obronyB. F.i argumentację zawartą w uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Apelacyjny w pełni akceptuje i podziela. Nie ulega wątpliwości, iż na przedmiotowym terminie rozprawy był obecny fizycznie obrońca oskarżonego – prawidłowo upoważniony do zastępowania substytut. Formalne prawo do obrony zostało więc oskarżonemu zagwarantowane. Zapewniona została także oskarżonemu obrona w sensie materialnym. Po pierwsze substytut, który stawił się na rozprawie w dniu 20 września 2013r., był obecny już na wcześniejszym terminie – w dniu 1 lipca 2013r., kiedy to Sąd przeprowadzał dowody. Ani obrońca, ani oskarżonyB. F.nie zgłaszali wówczas przy rozpoczęciu rozprawy zastrzeżeń co do znajomości materiału dowodowego przez substytuta. To, że Sąd Okręgowy odstąpił wtedy – na wniosek oskarżonego – od przesłuchania kluczowego świadka oskarżenia – było jedynie dobrą wolą sądu i ukłonem wobec oskarżonego, który chciał, by przy tym przesłuchaniu był obecny osobiście obrońca wyznaczony z urzędu, nie zaś substytut. Po wtóre, nie może być mowy o naruszeniu materialnego prawa do obrony oskarżonego na rozprawie w dniu 20 września 2013r., skoro na tym terminie tylko oskarżonyB. F.zadawał świadkowi uprzednio przygotowane pytania (było ich ponad 130) i jak wynika z protokołu rozprawy, nie potrzebował przy tym żadnego merytorycznego wsparcia obrońcy. Tym samym zarzut wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej zart. 439 § 1 pkt 10 kpkSąd Apelacyjny uznał za chybiony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowy przy ferowaniu wyroku wobec obu oskarżonychart. 5 § 2 kpk(zarzut podniesiony w apelacjach
    obu skarżących) przypomnieć należy, że stan określany przez ustawodawcę jako niedające się usunąć wątpliwości, o jakich traktuje przepisart. 5 § 2 kpk, nie polega na występowaniu konkurencyjnych wersji zdarzenia wynikających ze sprzecznych dowodów, lecz na braku możliwości ich rozstrzygnięcia przy użyciu zasad określonych wart. 7 kpk. Samej reguły
    in dubio pro reonie można więc wykorzystywać jako instrumentu pozwalającego w sposób uproszczony traktować stwierdzone w toku procesu wątpliwości. Aktywizacja w procesie karnym działania nakazu rozstrzygania wątpliwości w kierunku korzystnym dla oskarżonego następuje przecież dopiero w ostateczności. W szczególności wówczas, gdy po przeprowadzeniu wszystkich możliwych i pomocnych dla wyjaśnienia danej kwestii dowodów i przeprowadzeniu ich oceny w sposób respektujący wymogiart. 7 kpkoraz dokonaniu wynikłej z tej oceny ustaleń, nadal istnieją co do określonej kwestii nieusuwalne wątpliwości. Wtedy to można i należy wytłumaczyć je na korzyść oskarżonego. Sąd nie może natomiast posiłkować się tą zasadą dla ukrycia swojej niepewności w zakresie oceny dowodów oraz dokonywania ustaleń faktycznych (
    por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. V KK 361/14, LEX nr 1652709, wyrok Sadu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2015 r., sygn. II AKa 84/15, LEX nr 1768709). Oczywiste przy tym powinno być, iż
    wątpliwości, o których mowa wart. 5 § 2 kpkmusi powziąć sąd, a nie strony. Zarzut naruszenia zasady
    in dubio pro reojest niezasadny, gdy podnoszone są wątpliwości,
    co do treści ustaleń faktycznych lub co do sposobu interpretacji prawa. Do oceny, czy nie został naruszony zakaz wynikający zart. 5 § 2 KPKnie są bowiem miarodajne tego rodzaju wątpliwości zgłaszane w skardze odwoławczej lub kasacyjnej, ale jedynie to, czy orzekający w sprawie sąd rzeczywiście
    powziął wątpliwośćco do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec braku możliwości jej usunięcia rozstrzygnął ją na korzyść oskarżonego. Ewentualne zastrzeżenia, co do wiarygodności dowodów można jedynie podnieść w ramach zarzutu opartego o naruszenie (przepisuart. 7 KPKpost. SN z 13.5.2002 r., V KKN 90/01, Legalis; podobnie wyr. SN z 5.4.2000 r., III KKN 60/98, niepubl.; wyr. SA w Łodzi z 17.1.2001 r., II AKa 255/00, Prok. i Pr. - wkł. 2002, Nr 10, poz. 22). Zarzut obrazy przepisuart. 5 § 2 KPKmoże być podniesiony, gdy na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej sąd powinien powziąć wątpliwość, co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa, a tego nie uczynił. Omawiany przepis dotyczy także
    wątpliwości,
    które mogłyby powstać po stronie sądu, co do interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego i wskazuje, jak należy w takiej sytuacji postąpić (post. SN z 15.5.2008 r., III KK 79/08, KZS 2008, Nr 7-8, poz. 30; post. SN z 20.11.2008 r., II KK 132/08, Legalis). Przepisart. 5 § 2
    nie ma zastosowaniado wątpliwości, które ma w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego któraś ze stron procesu karnego. Nie można stawiać zarzutu naruszenia zasady
    in dubio pro reopowołując się na wątpliwości strony, co do treści ustaleń faktycznych, wymowy dowodów, bądź sposobu interpretacji przepisów prawa (zob. wyr. SA w Krakowie z 31.3.2010 r., II AKa 239/09, KZS 2010, Nr 9, poz. 30). O naruszeniu zasady
    in dubio pro reonie można mówić wówczas, gdy sąd w wyniku pełnej i poprawnie dokonanej swobodnej oceny dowodów uznał, że brak jest wątpliwości albo, że nie mają one znaczenia dla odpowiedzialności prawnej oskarżonego (wyr. SN z 14.5.1999 r., IV KKN 714/98, Prok. i Pr. - wkł. 2000, Nr 4, poz. 8). Nie dochodzi do naruszenia dyrektywy zawartej wart. 5 § 2 KPK, gdy wprawdzie istnieją dwie grupy przeciwstawnych sobie dowodów, ale ustalając przebieg wydarzeń, sąd orzekający oprze się na dowodach, które wspierają przyjęty stan faktyczny z jednoczesnym przedstawieniem argumentacji przemawiającej za takim wyborem i wskazaniem, dlaczego nie dał wiary dowodom przeciwnym (post. SN z 25.4.2007 r., III KK 46/07, Prok. i Pr. 2008, Nr 2, poz. 5, s. 8).
W realiach przedmiotowej sprawy sąd a quo po dokonaniu oceny dowodów dokonał jednoznacznych ustaleń faktycznych, nie miał przy tym nie dających się usunąć wątpliwości co do żadnej okoliczności, a zatem nie mógł tym samym rozstrzygnąć ich na niekorzyść oskarżonych. Zarzut naruszeniaart. 5 § 2 kpkferowany w obu apelacjach uznać należy za chybiony.
Obaj obrońcywskazują, iż sąd meriti nie oparł wyroku na całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego, jednakże zarzut ten również nie jest zasadny. Rzecz bowiem w tym, iż przepisart. 410 k.p.k.nakazuje wprawdzie uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, lecz nie może być rozumiany w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu.Byłoby to oczywiście niemożliwe, gdy z różnych dowodów wynikają wzajemnie sprzeczne okoliczności. Nie można więc zarzutu jego naruszenia opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił je jako niewiarygodne, czy nieprzydatne w sposób określony wart. 7 k.p.k.Tymczasem Sąd Okręgowy – co wynika z pisemnych motywów wyroku – podczas orzekania miał na uwadze cały zgromadzony i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy. Obaj skarżący de facto nie wskazują – jak wskazuje treść zarzutów – żadnych konkretnych dowodów, które miały by zostać pominięte przy orzekaniu. W rzeczywistości podnosząc zarzut naruszeniaart. 410 kpkkwestionują nie tyle kompletność materiału dowodowego, ale jego ocenę: „przez nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie ioparcie wyroku jedynie na okolicznościach wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego i pominięciu istotnych sprzeczności zachodzących między dowodami stanowiącymi podstawę ustaleń” (tożsama treść zarzutu w obu apelacjach). Uzasadnienie apelacji obrońcy oskarżonegoW. B.w ogóle nie zawiera rozwinięcia zarzutu naruszenia przez Sąd Okręgowyart. 410 kpk. Natomiast w motywach apelacjiobrońcy oskarżonego BF.kwestionuje się li tylko zaniechanie bezpośredniego przesłuchania na rozprawie świadkaM. R., ale zarzut ten w petitum apelacji został określony jako naruszenie nieart. 410 kpk, aart. 170 § 1 pkt.2 i 5 k.pk., polegającą na oddaleniu wniosków dowodowych o przeprowadzenie dowodu min. z zeznań świadkówM. R., ale takżeB. K.iP. M.. Tym samym zarzut naruszeniaart. 410 kpkjest i w tym przypadku gołosłowny.
Odnosząc się do wymienionego powyżej zarzutu naruszeniaart. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpkpodnoszonego przez
    obrońcę oskarżonegoB. F.
stwierdzić należy, iż Sąd Okręgowy nie uchybił zasadom prawidłowego procesu poprzestając na odczytaniu zeznań świadkaM. R.. Podkreślić należy, iż świadek ten – przyznać należy, że jeden z głównych świadków oskarżenia – złożył obszerne depozycje w postępowaniu przygotowawczym, ale także był przesłuchany bezpośrednio przed sądem w innym składzie przy poprzednim rozpoznaniu sprawy. Wobec faktu, że świadek ten podczas ponownego rozpoznania sprawy przebywał za granicą, a z uzyskiwanych informacji wynikało, że pobyt ten ma charakter stały, przy czym adres zamieszkaniaM. R.za granicą nie jest znany, sąd meriti miał pełne prawo skorzystać zart. 391 § 1 kki odczytać zeznania świadka złożone uprzednio w toku śledztwa i przed Sądem. W sytuacji nieobecności świadka w kraju i braku możliwość skontaktowania się z nim zasadne było oddalenie wniosku dowodowego o jego bezpośrednie przesłuchanie, gdyż nie było to po prosu możliwe.
Jeśli chodzi o zarzut nie przesłuchania świadkówB. K.iP. M., to nie znajduje on żadnego uzasadnienia w motywach apelacji - obrońca nie przedstawia żadnych argumentów wskazujących na to, dlaczego ich przesłuchanie jest w jego ocenie niezbędne. Z tych względów Sąd Apelacyjny podziela decyzję Sądu I Instancji o oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie tych świadków. Okoliczności, na które świadkowie mieli by zeznawać nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na ich nieistotne role w grupie, a co za tym idzie wniosek ten zmierzał li tylko do przedłużenia postępowania.

    Obrońca oskarżonegoB. F.
podniósł ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a toart. 4 i 7 kpkpolegającą na dowolnym, gdyż nie wynikającej z logicznej i całościowej analizy materiału dowodowego uznaniu, iż oskarżony popełnił zarzucane mu czyny oraz poczynieniu ustaleń z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający istotny wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, żeB. F.dopuścił się czynów opisanych w wyroku, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, nie wyłączając zeznań świadkówD. S.i MP.. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podnosi także pośrednio

    obrońca oskarżonegoW. B.
, wskazując, że błędy w procedowaniu (opróczart. 410 kpk, podnosi także zarzut naruszeniaart. 424 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 kpk) doprowadziły do niesłusznego uznania oskarżonegoB.za winnego przypisanych mu czynów. W tym zakresie obrońca popada jednakże w sprzeczność, skoro z uzasadnienia apelacji wynika, że de facto nie kwestionuje dokonanych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, a kwestionuje jedynie ocenę prawną dokonaną przez ten sąd, że zachowanie takie wyczerpuje znamionaart. 258 § 1 kk(o czym szerzej będzie mowa poniżej).
Jeżeli chodzi o zarzut błędnej oceny materiału dowodowego, obrońca oskarżonegoB. F.zarzuca, iż sąd a quo swoje ustalenia oparł przede wszystkim na zeznaniach świadkówD. S.iM. R.., którym - mimo występujących w nich sprzeczności - dał w pełni wiarę.
Na wstępie rozważań w tym zakresie przypomnieć należy, że w myśl zasady swobodnej oceny dowodów,wysnucie z nich wniosku o wiarygodności, czy też niewiarygodności określonych dowodów, zależy od wewnętrznego przekonania sądu,który władny jest dać wiarę wyjaśnieniom oskarżonego, czy też innym dowodom pod warunkiem, że swoje stanowisko w sposób przekonujący uzasadni w konfrontacji z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego. W dochodzeniu do prawdy obiektywnej sąd może posługiwać się nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie dysponuje, ale również prawidłowym logicznie rozumowaniem wspieranym przesłankami natury empirycznej. Pozwala to sądowi na uznanie za dowód logicznie poprawnej koncepcji myślowej, której wnioski (informacje) swoją konsekwencją eliminują inne, chociaż nie muszą całkowicie wyłączać, rozumowania odmiennego. Sąd ma prawo oprzeć swoje rozstrzygnięcie na tego rodzaju dowodach pośrednich, jeżeli racjonalnie uznał je za czyniące zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej i wyprowadził z nich wnioski odpowiadające zasadom logicznego rozumowania, z jednoczesnym respektowaniem zasady in dubio pro reo. Oczywistym przy tym jest to, żedokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisówart. 7 i 410 k.p.k.
Przeprowadzona kontrola instancyjna wyroku Sądu I instancji wydanego w niniejszej sprawie wykazała, iż w stosunku do obu oskarżonych jest on bezbłędny. Sąd oparł swe ustalenia faktyczne o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a kompletny i prawidłowo wprowadzony do postępowania materiał dowodowy poddał analizie dokonanej z uwzględnieniem reguł zawartych wart. 4, 5 § 2 i 7 k.p.k.W motywach zaskarżonego wyroku Sąd I Instancji zwięźle, acz wyczerpująco (wbrew twierdzeniom obrońcyW. B.podnoszącego zarzut naruszeniaart. 424 kpk) wyjaśnił, jakie fakty uznał za udowodnione, a jakie za nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, czyniąc tym samym zadość wymogom określonym wart. 424 § 1 k.p.k.Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia tok rozumowania Sądu jest precyzyjny, nie zawiera błędów logicznych lub faktycznych, wypływa z przeprowadzonych na rozprawie dowodów, znajduje wsparcie w zasadach wiedzy i doświadczenia życiowego. Dokonana przez Sąd I Instancji ocena materiału dowodowego, jako zgodna z zasadamiart. 7 kpki410 kpkpozostaje pod ochroną ustawy i nie może zostać wzruszona w toku kontroli odwoławczej.
W realiach niniejszej sprawy rzeczywiście zasadniczymi dowodami obciążającym oskarżonegoB. F.są zeznania świadkówD. S.iM. R.. Jednocześnie zaznaczyć należy, że obrońca oskarżonegoW. B.nie kwestionuje oceny materiału dowodowego, a jedynie wadliwość uzasadnienia. Dla porządku wskazać tu należy, że w świetleart. 455a kpknie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 kpk, przy czym, jak wskazano powyżej, uzasadnienie wyroku w przedmiotowej sprawie w pełni czyni zadość aktualnie obowiązującemuart. 424 kpk. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawiera dokonaną przez Sąd Okręgowy ocenę dowodów i wyjaśnia, jakie dowody uznał za wiarygodne, a dlaczego odmówił wiary dowodom przeciwnym.
Jeżeli chodzi o ocenę zeznańD. S.iM. R., Sąd Apelacyjny w pełni podziela szczegółową, wręcz drobiazgową, ocenę tych dowodów zawartą w pisemnych motywach wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie i tym samym nie widzi potrzeby jej powielania. W tym miejscu dodać należy jedynie, że obaj świadkowie zasadniczo spójnie opisali strukturę grupy przestępczej w której działali (w tym pozycje obu oskarżonych), przedmiot jej działania, sposób sprowadzania z Holandii i dystrybucji narkotyków, sposób porozumiewania się członków grupy, stosowany przez nich „słownik”, katalog kar i nagród, zakres pomocy ze strony grupy w razie zatrzymania, czy aresztowania oraz to, że nie było możliwości swobodnego wystąpienia z jej struktur. Nieliczne i drobne rozbieżności pomiędzy depozycjami tych dwóch mężczyzn dają się uzasadnić ich różną rolą i pozycją w hierarchii grupy oraz związanym z tym różnym zakresem posiadanej wiedzy.D. S.przedstawił w formie graficznej na odręcznie sporządzonym schemacie. Nie sposób przy tym zarzucać świadkowi – jak czyni to obrońca w apelacji – żeB. F.został umieszczony w schemacie grupy dopiero na dalszym etapie postępowania. Powszechnie wiadomym jest bowiem to, że poszczególni członkowie grup przestępczych, zwłaszcza ci, którzy nie stoją wysoko w jej hierarchii, nie mają pełnej wiedzy o wszystkich jej członkach i ich rolach. Znamienne jest to, że świadekD. S.wskazał, że nie pytał się o to kim jest w grupie „B.”, nie interesował się tym i nie pytał o to: „Lepiej było nie wiedzieć”. Zacytowany fragment zeznań wskazuje jednoznacznie, że „B.” –B. F.– funkcjonował jednak w strukturze przedmiotowej grupy. Obaj świadkowie –D. S.iM. R.opisali też analogicznie transakcje marihuaną w ilości 300 g. (M. R.) i 400g. (D. S.), w których uczestniczyć miał takżeS. N.. Obaj świadkowie szczegółowo opisali przebieg tych transakcji (np.M. R.podał, iżB. F.miał pretensje doS. N.za to, że przyjechał w to, a nie w inne miejsce, które to nieporozumienie zakończyło się telefoniczną interwencjąM. P., aD. S.podał, że oskarżonyF.przywitał się z nim i zS. N., a następnie udał się zS. N.do pomieszczenia biurowego, skądS. N.wyszedł następnie z reklamówką z zawartością 400g. marihuany). W sytuacji tak zbieżnych zeznańM. R.iD. S.Sąd Okręgowy miał prawo – w świetleart. 7 kpk– dać im wiarę, a odmówić waloru wiarygodności zeznaniom świadkaS. N., który dodatkowo jest dalszą rodzinąB. F.i darzy go sympatią. Zaznaczyć trzeba, że ostatecznie takżeM. P.potwierdził na rozprawie, że handlował narkotykami razem zF.(kierował odbiorców doB. F.min. naul. (...)w okolice warsztatu) iB.. WprawdzieM. P.na rozprawie werbalnie zaprzeczył, by kierował zorganizowaną grupą przestępczą, a nawet by taka grupa w ogóle istniała, jednakże nie może pozostawać poza zakresem rozważań sądu odwoławczego, że został on za taki czyn prawomocnie skazany, co pozostaje spójne z zeznaniamiD. S.iM. R., którzy wskazywali właśnie naM. P., jako lidera zorganizowanej grupy przestępczej w której uczestniczyli, aż do chwili jego aresztowania. ZeznaniaM. P.potwierdzają też, że funkcjonował w grupie osób zajmujących się sprowadzaniem i dystrybucją środków odurzających i substancji psychotropowych. ŚwiadkowieS.iR.w żadnej mierze nie umniejszali swojej roli w popełnianiu przestępstw i przyznawali, że należeli do zorganizowanej grupy przestępczej. Ich zeznania nasycone są wieloma szczegółami, opisują konkretne zdarzenia, co umacnia w przekonaniu, że świadkowie mówią prawdę.
Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny nie miał żadnych wątpliwości co do wiarygodności zeznańD. S.iM. R.oraz co do prawidłowości dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny wyjaśnień i zeznańM. P.orazS. N.. Odnośnie tych dwóch ostatnich podkreślić jeszcze raz trzeba, że ich depozycje odnośnie nieistnienia zorganizowanej grupy przestępczej nie wytrzymują krytyki w zderzeniu nie tylko z zeznaniami świadkówS.iR., ale także z ilością wyroków skazujących inne osoby za kierowanie nią i udział w niej. Nie sposób też podzielić argumentacji zawartej w uzasadnieniu apelacji oskarżonegoB. F.co do tego, że został obciążony przezM. P.z zemsty, skoro zeznania tego ostatniego są zasadniczo zbieżne z zeznaniamiD. S.iM. R..
Rozpoczynając rozważania w zakresie zarzucanego w obu apelacjach błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przypomnieć należy, że w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest trafny, gdy zasadność ocen i wniosków przyjętych przez Sąd I instancji nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, a błąd ten mógł mieć wpływ na treść orzeczenia. Niezbędnym jest więc wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się Sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego oraz całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. Nie może się on natomiast sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 6 września 2012 r. II AKa 329/12, LEX nr 1217695; wyrok SA w Krakowie z dnia 29 października 2010 r., II AKa 162/10, KZS 2011/3/47; wyrok SA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2006 r. II AKA 104/06, Prok. i Pr. - wkł. 2007/9/36; uchwała SN z dnia 10 maja 2007 r., SNO 24/07, LEX nr 568916; wyr ok. SA w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2006 r., II AKa 80/06, LEX nr 183575).
Jak się określa w doktrynie, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k.) np. błąd logiczny, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonywającym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, czy oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych (tak: T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Zakamycze 1998, s. 871). Istota zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych nie może zatem opierać się na odmiennej ocenie materiału dowodowego, innymi słowy - na forsowaniu własnego poglądu strony na tę kwestię. Stawiając tego rodzaju zarzut należy wskazać, jakich uchybień w świetle zgodności (lub niezgodności) z treścią dowodu, zasad logiki (błędność rozumowania i wnioskowania) czy sprzeczności (bądź nie) z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy dopuścił się w dokonanej przez siebie ocenie dowodów sąd pierwszej instancji. Takie uchybienia nie zostały przez obrońców wykazane. Sąd Apelacyjny uznał (o czym była mowa powyżej), że materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest kompletny, a dokonana ocena dowodów pozostaje pod ochroną sądu odwoławczego, jako spełniająca warunkiart. 7 kpk. Tym samym zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych musiały być uznane za bezzasadne.
Przechodząc do zarzutu obrazy prawa materialnego zawartego w apelacjiobrońcy oskarżonegoW. B.podnieść należy, że obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest natrafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych. Formułowanie zatem tego zarzutu z jednoczesnym kwestionowaniem przepisów postępowania w tym samym zakresie jest nieskuteczne (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 06 lutego 2017r. V KK 404/16). Błądzi więc obrońca, gdy podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego wraz z zarzutami obrazy przepisów postępowania (art. 5 § 2 kpk,art. 410 kpk,art. 424 kpk) i błędu w ustaleniach faktycznych. Niemniej jednak, wobec stwierdzenia oczywistej bezzasadności tych ostatnich zarzutów, Sąd Apelacyjny odniesie się również do zarzutu naruszenia przepisuart. 258 § 1 kk. Przypomnieć należy, iż obrońca oskarżonegoW. B.widzi naruszenie wskazanego przepisu prawa materialnego w „wyrażeniu przez Sąd Okręgowy błędnego poglądu prawnego, że do przypisania oskarżonemu przestępstwa udziału w zorganizowanej grupie przestępczej wystarczające jest utrzymywanie przez niego bliżej nieokreślonych kontaktów oraz wspólne dopuszczanie się przestępstw, podczas gdy niezbędnym warunkiem do przyjęcia, że zaistniało to przestępstwo jest ustalenie istnienia zorganizowanej, hierarchicznie uporządkowanej i połączonej trwałymi więzami grupy mającej na celu popełnianie przestępstw”.
Przed przejściem do analizy okoliczności przedmiotowej sprawy podnieść należy kilka uwag o charakterze teoretycznym. Otóż dla przypisania czynu zart. 258 § 1 kknie jest konieczna pełna wiedza członków grupy o szczegółach jej organizacji, jak też stopień zorganizowania grupy nie musi być złożony i może mieć charakter niski (wyrok SA w Warszawie z dnia 23 marca 017r. w sprawie II AKa 245/16). Jak wynika z wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 09 marca 2016r. (II AKa 202/15) dla możliwości przypisania czynu zart. 258 § 1 KKniezbędne jest wykazanie, że sprawca miał świadomość istnienia grupy przestępczej oraz że towarzyszył mu zamiar brania udziału w takiej grupie. Dla przyjęcia udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy, znajomość wszystkich osób ją tworzących czy mechanizmów funkcjonowania. Wystarczy gotowość sprawcy do spełnienia zadań służących grupie, której świadomość istnienia sprawca ma. Strona podmiotowa tego formalnego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności. Przestępstwo zart. 258 § 1 KKjest przestępstwem trwałym, które charakteryzuje się utrzymywaniem pewnej trwającej nieprzerwanie sytuacji przestępczej w każdej chwili jej trwania, przy czym przerwanie tej sytuacji jest w mocy sprawcy. Przestępstwo trwałe kończy się wówczas, gdy sytuacja przestępna ustanie, przestaje ją utrzymywać sprawca, przestępstwo trwałe przekształci się w jednorazowe, zostanie wydany wyrok skazujący. Czynność sprawcza przestępstwa zart. 258 § 1 KKpolega na „braniu udziału” w zorganizowanej grupie albo związku. Znamię „branie udziału” polega na przynależności do grupy lub związku, akceptowaniu zasad, które nimi rządzą, oraz wykonywaniu poleceń i zadań wskazanych przez osoby stojące w hierarchii grupy lub związku odpowiednio wyżej. Może to polegać na wspólnych akcjach przestępczych, ich planowaniu, odbywaniu spotkań, uzgadnianiu struktury, wyszukiwaniu kryjówek, posługiwaniu się pseudonimami, zdobywaniu zaopatrzenia niezbędnego grupie lub związkowi do realizacji założonych celów, a także na podejmowaniu czynności mających uniemożliwić wykrycie sprawców, bądź dzieleniu łupów z przestępstw. Nie jest konieczna wiedza o szczegółach organizacji grupy czy mechanizmów funkcjonowania, zaś członkowie grupy nie muszą się znać, a struktura grupy może być luźna i może mieć niski stopień jej zorganizowania. ( tak wyrok SA w Krakowie z dnia 13 listopada 2015r. w sprawie II AKa 105/15)
Zupełnie nieuprawnionym uproszczeniem jest więc, co zdaje się czynić obrońca, redukowanie pojęcia zorganizowanejgrupy przestępczej, o której mowa wart. 258 § 1 KKdo takiej formy organizowania przestępczości, która opiera się na zasadach właściwych dla formacji militarnych - sformalizowane przywództwo, hierarchiczne podporządkowanie, zarządzanie przez wydawane bezwzględnie wiążących podwładnego poleceń, sformalizowane zasady wymuszania posłuszeństwa i karania niesubordynacji. W zależności od specyfiki prowadzonej działalności przestępczej, uwarunkowań zewnętrznych oraz właściwości osobistych członków grupy przestępczej, sposoby nadawania grupie osób popełniających przestępstwa cech zorganizowania mogą być różne. Działalność przestępcza w której brali udział oskarżeniF.iB.wymagała dość wysokiego stopnia zorganizowania, porównywalnego z funkcjonowaniem dobrze działającego dużego przedsiębiorstwa. Realizacja celów będących sensem istnienia grupy wymagała koordynacji działań wielu osób, podejmowania wielu różnorodnych działań, w tym działań logistycznych pozwalających zakupione narkotyki przewozić również z zagranicy) do miejsca gdzie były składowane, a następnie dostarczać go do odbiorców (nie będących konsumentami). Nie można w takiej sytuacji mówić wyłącznie o współsprawstwie, tym bardziej, że zamiarem oskarżonych nie było popełnienie pojedynczych przestępstw. Celem łączącym oskarżonych było prowadzenie stałej działalności przestępczej związanej z nielegalnym obrotem środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi.
Z zeznańD. S.iM. R., ale także z depozycjiM. P.wynika, że:
- funkcjonowała grupa osób zajmująca się sprowadzaniem i dystrybucją dużych ilości marihuany i amfetaminy;
- pozycje osób w tej grupie były różne (hierarchiczna struktura): od lidera, którym byłM. P., przez osoby o dość wysokiej pozycji, jakB. F., czyW. B., aż do drobnych dealerów, sprzedających narkotyki ostatecznym konsumentom;
- grupa funkcjonowała w sposób trwały, nie tworzyła się ad hoc przy okazji popełniania kolejnych przestępstw;
- członkowie grupy mieli świadomość istnienia struktury grupy i jej celów;
- członkowie grupy posługiwali się pseudonimami;
- kontaktowali się przy pomocy telefonów komórkowych, przy czym regularnie zmieniano numery telefonów, każdy z członków grupy korzystał przynajmniej z dwóch telefonów;
- członkowie grupy posługiwali się ustalonym wcześniej „słownikiem”;
- członkowie grupy mieli zakaz obciążania innych, w przypadku zatrzymania przez Policję;
- aresztowany członek grupy mógł liczyć ze strony pozostałych na opiekę finansową, prawną oraz poparcie w subkulturze więziennej;
- stosowane były kary za złamanie reguł panujących w grupie: porwania, pobicia, okaleczenia;
- nie było swobody w opuszczeniu przez członka struktury grupy.
Nie ma więc racji obrońcaW. B., gdy twierdzi, że oskarżony ten nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej. Podawane przez obrońcę cechy takiej grupy występują bez żadnej wątpliwości w strukturze, w której uczestniczyłW. B.. Oskarżony, znajdując się wysoko w hierarchii grupy, finansując częściowo zakup narkotyków (czym jednoznacznie wykazał swoją gotowość do udziału w prowadzonej przez grupę działalności przestępczej) i pozostając w bliskich relacjach z jej przywódcą –M. P.– musiał mieć świadomość, że w takiej grupie uczestniczy. Trudno zarzucać Sądowi Okręgowemu, że nie wykazał, jakiej dyscyplinieM. P.podlegałW. B., skoro jego pozycja w grupie była na tyle silna, że oskarżyciel zarzucił mu wspólne zM. P.kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą. Dziwi przy tym stanowisko obrońcy oskarżonego, iż o ile do przyjęcia jest koncepcja wspólnego kierowania przez oskarżonego zorganizowaną grupą przestępczą wraz zM. P., to przypisany oskarżonemu czyn polegający na udziale w takiej grupie (a zatem czyn o łagodniejszym zagrożeniu karą) „nie może być zaaprobowany”
Reasumując Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji, prowadzące do ostatecznego wniosku, że obaj oskarżeni brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu nielegalną dystrybucję znacznych ilości środka odurzającego w postaci suszu ziela konopi, tj. marihuany i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy.
Na zakończenie rozważań odnieść się należy do osobistej apelacji oskarżonegoB. F., gdyż oskarżony ten, we wniosku o sporządzenie i doręczenie mu wyroku sądu odwoławczego z uzasadnieniem wskazał, ze oczekuje od Sądu Apelacyjnego odniesienia się także do zarzutów zawartych w jego piśmie. Otóż sąd ad quem takiego obowiązku nie ma. Jak wynika z treściart. 457 § 3 kpksąd odwoławczy w uzasadnieniu winien podać, czym kierował się wydając wyrok oraz
    dlaczego zarzuty i wnioski
      apelacji
uznał za zasadne albo niezasadne. Apelację od wyroku Sądu Okręgowego może natomiast sporządzić i podpisać tylko adwokat lub radca prawny (art. 446 § 1 kpk). Ratio legis wynikającego zart. 446 § 1 KPKobowiązku sporządzenia i podpisania przez adwokata (radcę prawnego) apelacji oskarżonego od wyroku wydanego w pierwszej instancji przez sąd okręgowy łączy się z dążeniem do zapewnienia stronom, a w szczególności oskarżonemu, fachowej pomocy prawnej przy sporządzaniu środka odwoławczego od wyroków zapadłych w sprawach poważnych. Argumenty zawarte w pismach oskarżonego, nazwanym „apelacja”, mogą stanowić jedynie dodatkowe uzasadnienie apelacji podmiotu profesjonalnego w zakresie przez niego zaskarżonym. Jak wskazał trafnie Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 czerwca 2013r.pisma oskarżonych odwołujących się od wyroku sądu okręgowego nie mogą być uznane za apelacje oskarżonych, bo nie pochodzą od podmiotu kwalifikowanego, a to adwokata jedynie tu uprawnionego do wniesienia apelacji (art. 446 § 1 KPK). Pisma te traktuje się jako oświadczenia oskarżonych. Mogą one stanowić rozwinięcie (uzupełnienie) apelacji ich obrońców, ale tylko w zakresie zarzutów zawartych w apelacjach. Mogą one sygnalizować naruszenie prawa, odpowiadające bezwzględnym przesłankom odwoławczym (art. 439 § 1 KPK), bądź zwracać uwagę na okoliczności świadczące o rażącej niesprawiedliwości zaskarżonego wyroku (art. 440 KPK).
Analiza pisma oskarżonegoB. F.doprowadziła Sąd Apelacyjny do przekonania, iż odniesienia się wymaga jedynie (w kontekścieart. 440 kpk) podnoszona kwestia naruszenia przez Sąd Okręgowyart. 65 kkw zakresie kwalifikacji prawnej drugiego z przypisanych mu czynów. O ile rację ma oskarżony, iż opis czynu nie zawiera znamienia, jakobyB. F.uczynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodów (i słusznie, skoro przypisano mu nie więcej, a dwie transakcje), to z opisu tego czynu wynika, że

    działał on w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co należy do alternatywnych znamionart. 65 kk. Zastosowana przez Sąd Okręgowy kwalifikacja prawna zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r.) w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 1 kkw zw. zart. 65 § 1 kkjest wiec prawidłowa.
Sąd Apelacyjny orzekł o kosztach obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym, które zasądził od Skarbu Państwa, natomiast oskarżonych zwolnił od ponoszenia kosztów Sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa, gdyż z uwagi na ich sytuację finansową, osobistą i rodzaj orzeczonych kar, ich uiszczenie było by dla nich zbyt uciążliwe.