Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 1216/15
Data wyroku: 2017-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Julia Kuciel

Sygn. akt  X K 1216/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 maja 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku X Wydział Karny w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Julia Kuciel
Protokolant: Magdalena Sadowska
bez udziału Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszczu Gdańskim
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 13 kwietnia 2016 roku, 10 czerwca 2016 roku, 15 grudnia 2016 roku i 17 maja 2017 roku sprawy:
D. M.(M.),synaM.iR. z domu S.,urodzonego (...)wK.
oskarżonego o to, że:
w okresie od 2 marca 2015 roku do 4 marca 2015 roku w miejscowościK.przyjął i pomagał w ukryciu uzyskany za pomocą kradzieży z włamaniem pojazd mechaniczny markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)o wartości 70.000 złotych, czym działał na szkodęB. P.iG.(...) Bank, tj. o przestępstwo zart. 291 § 1 k.k.
orzekając na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy – Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz.U. z dnia 20 marca 2015 roku, poz. 396) iart. 4 § 1 k.k.oraz przepisyustawy – Kodeks karnyw brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku
***

I
oskarżonegoD. M.(M.)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, z tym jednak dodatkowym ustaleniem, że działał on w celu osiągniecia korzyści majątkowej, czyn ten kwalifikuje jako występek zart. 291 § 1 k.k.i za to skazuje go, a na mocyart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierza mu za to karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 130 (stu trzydziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30, 00 (trzydziestu) złotych,

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.,art. 70 § 1 pkt 1 k.k.wykonanie orzeczonej wobec oskarżonegoD. M.(M.)w pkt I (pierwszym) niniejszego wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat tytułem próby,

III
na podstawieart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 4, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. j. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) zasądza od oskarżonegoD. M.(M.)na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 1109, 50 złotych (jeden tysiąc sto dziewięć złotych i 50/100), w tym kwotę 960, 00 złotych (dziewięćset sześćdziesiąt złotych) tytułem opłaty.

Sygn. akt X K 1216/15

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Na przełomie lutego i marca 2015 rokuD. M.w nieustalonych okolicznościach wszedł w posiadanie samochodu markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)pozyskanego wcześniej w wyniku kradzieży z włamaniem dokonanej na szkodęB. P.iG.(...) Bank.
W dniu 01 marca 2015 roku doM. C. (1)prowadzącego lakiernię wK.zadzwonił jego znajomyD. M.z pytaniem, czy ten przeprowadziłby demontaż części samochodu markiR. (...). JednocześnieD. M.nie chciał powiedziećM. C. (1)jakie jest pochodzenie rzeczonego pojazdu, co utwierdziłoM. C. (1)w przekonania, że pochodzi on z nielegalnego źródła. Mimo to zgodził się na demontaż części z owego samochodu, żądając za ta usługę 2.000 zł, przy czym 1.000 zł stanowiące zaliczkęD. M.wypłaciłM. C. (1)jeszcze tego samego dnia. Mężczyźni umówili się, że samochód markiR. (...)zostanie dostarczony dolakierni (...)następnego dnia, tj. 02 kwietnia 2015 roku w godzinach wieczornych.
Dowody: zeznania świadkaM. C. (1)k. 57-58 oraz k. 50-51 akt X K 689/15; częściowo wyjaśnieniaD. M.k. 26v.-27v. oraz k. 70-71, 210-12 akt X K 689/15 protokół oględzin miejsca k. 155-156v.; dokumentacja fotograficzna k. 157-161, zeznaniaB. P.k.33-35 akt X K 689/15;
Następnego dnia - 02 kwietnia 2015 roku, około godziny 23.00D. M.zadzwonił doM. C. (1)z informacją, że już jedzie doK.. Po niedługim czasie doM. C. (1)zadzwoniłG. L.prowadzący warsztat samochodowy obok jego lakierni i powiedział, żeD. M.przyprowadził busa.M. C. (1)przyjechał do lakierni następnego dnia rano i zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami przystąpił do demontowania części pojazdu markiR. (...)dostarczonego przezD. M.. Przy rozbiórceM. C. (1)pomagał jego pracownikR. P.oraz syn –M. C. (2).M. C. (1)pracując zauważył, że tabliczka z numeru VIN pojazdu, która winna znajdować się od strony pasażera została wycięta. Samochód nie miał też tablic rejestracyjnych. W trakcie gdy mężczyźni dekompletowali busa doM. C. (1)zadzwoniłD. M.i poinformował, że zamierza przyjechać po wymontowane z pojazdu części. Pojawił się następnie w lakierni tego samego dnia około godziny 17:00 – przyjechał samochodem należącym do swojego znajomego –A. K.– białym busem markiV..D. M.zabrał wtedy silnik i wszystkie drzwi pojazdu markiR. (...)i oświadczył, że po resztę części przyjedzie następnego dnia. Stwierdził też, żeM. C. (1)powinien się pospieszyć z rozbiórką auta.
Następnego dnia, tj. 04 marca 2015 rokuM. C. (1)i dwaj pomagający mu mężczyźni zakończyli rozbiórkę samochodu markiR. (...). W dalszej kolejnościM. C. (1)umówił się ze spotkanym przypadkowo na pobliskiej(...), który tankował tam obsługiwaną przez siebie koparkę, by ten przyjechał pod lakiernię, wyrównał teren prze nią i zmiażdżył karoserie pozostałą po samochodzie markiR. (...)przyprowadzonym wcześniej przezD. M..P. S.zgodził się wykonać tą usługę za 150 zł, nie został przy tym poinformowany o pochodzeniu samochodu, którego pozostałości niszczył.
W międzyczasie, gdyP. P.niszczył pozostałości wskazanego auta przed terenem lakierni pojawili się funkcjonariusze Policji.M. C. (1)pytany przez Policjantów o dane likwidowanego samochodu próbował ukryć jego nielegalne pochodzenie okazując tablice rejestracyjną przypisaną do samochodu tej samej marki. Kiedy funkcjonariusze Policji kontrolowali pozostałości pojazdu na miejsce przyjechałD. M.po resztę wymontowanych z pojazdu części,M. C. (1)udał jednak, że to tylko jeden z klientów i dał mu do zrozumienia, że powinien odjechać, co ten niezwłocznie uczynił. Po chwiliM. C. (1)tłumacząc się jednak z zaistniałej sytuacji wyjawił funkcjonariuszom przyznał, że w przestępczym procederze brał też udziałD. M..
Dowody: częściowo zeznania świadków:M. C. (1)k. 57-58 oraz k. 50-51 akt X K 689/15;P. S.k. 31v.-32 oraz k. 18-19 akt X K 689/15;A. K.k. 32v.-33 oraz k. 101-102 akt X K 689/15;M. C. (2)k. 55-56 oraz k. 16 akt X K 689/15;G. L.k. 101-102 oraz k. 33-34 akr X K 689/15; częściowo zeznania świadkaR. P.k. 29v.-31 oraz k. 20-21 akt X K 689/15; częściowo wyjaśnieniaD. M.k. 26v.-27v. oraz k. 70-71, 210-12 akt X K 689/15; protokół oględzin rzeczy k. 8-9v. akt X K 689/15;
Wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2015 roku wydanym w sprawie X K 689/15M. C. (1)został skazany za popełnienie występku zart. 292 § 1 k.k.Wskazane orzeczenie jest prawomocne.
Dowody: wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2015 roku wydany w sprawie X K 689/15 k. 292 akt X K 689/15.
D. M.ma wykształcenie zawodowe. Jest żonaty i ma dwoje małoletnich dzieci pozostających na jego utrzymaniu. Utrzymuje się z prac dorywczych osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 1.000-1.500 zł miesięcznie. Stan jego zdrowia jest dobru, nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Był uprzednio kilkukrotnie karany.
Dowody: dane z rozprawy k. 26v.; dane o karalności k. 97-99.
W toku postępowania przygotowawczego wyjaśniając w charakterze podejrzanego,D. M.początkowo nie przyznawał się do winy utrzymując, iż nie znał pochodzenia samochodu markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...), jak i nie planował jego zdekompletowania. W toku drugiego przesłuchania stwierdził jednak, iż przyznaje się do winy i wyraził gotowość dobrowolnego poddania się każe, z której to deklaracji następnie się wycofał.
Wyjaśniając w roku rozprawy w charakterze oskarżonegoD. M.oświadczył, iż rozumie treść stawianego mu zarzutu i nie przyznaje się do popełniania zarzucanego mu czynu.
Jednocześnie z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień oskarżonego odsyłając do wskazanych poniżej kart akt postępowania.
vide: wyjaśnieniaD. M.k. 26v.-27v. oraz k. 70-71, 210-12 akt X K 689/15.

Sąd zważył, co następuje:
W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów należało przyjąć, iż sprawstwo oskarżonegoD. M.odnośnie zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Do powyższego przekonania doszedł Sąd w oparciu o zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, w zakresie, w jaki zostały one uznane za wiarygodne.
Do dokonania ustaleń faktycznych w sprawie w zasadniczej mierze przyczyniły się wyjaśnienia oraz zeznaniaM. C. (1). Na wstępie należy zwrócić uwagę na to, że w/w składając je nie zatajał niekorzystnych, obciążających siebie okoliczności, co w ocenie Sądu wskazywał na to, iż szczerze starał się opisać tak swoją, jak i oskarżonego rolę w ramach zarzucanych im czynów. Świadek opisywał przy tym dokładnie kolejne wydarzenia z początku kwietnia 2015 roku, wskazując jaki udział miał w nich oskarżony, a także swoje własne obserwacje dotycząceD. M.. Powyższe skłoniło Sąd do uznania twierdzeńM. C. (1)za rzeczowe i obiektywne, a tym samym za wiarygodne i stanowiące miarodajny dowód w sprawie. W szczególności należy podkreślić, że depozycje tego świadka przeczą twierdzeniom oskarżonego, jakoby przywiózł on pojazd markiR.na prośbęM. C. (1), i że miał go kupić od jego kolegi. Jak podał bowiem ten świadek, to oskarżony zadzwonił do niego i zaproponował nie zakup owego pojazdu, lecz jego rozebranie na części, a następnie zniszczenie (skasowanie). Również to oskarżony przywiózł ów pojazd, który nie miał już wówczas naklejki na szybie, a numery VIN naniesione na karoserię, były celowe usunięte; co więcej, brak było dokumentów owego pojazdu, co przeczy stanowisku oskarżonego, jakoby nie domyślał się on, że z tym samochodem jest „coś nie tak”. Nie sposób bowiem uznać, ażeby przeznaczony do sprzedaży pojazd miał zostać przetransportowany bez koniecznych dokumentów i tego rodzaju stanie. Co więcej, z zeznańG. L.wynika, że jemu oskarżony powiedział, iż ów pojazd został przez niego przywieziony do lakierowania, nie zaś z uwagi na ewentualną sprzedaż. Z tego też względu Sąd uznał, że to twierdzenia świadkaM. C. (1), odnośnie udziału i zaangażowania oskarżonego, polegały na prawdzie i przyjął je za podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych.
Za w całości polegające na prawdzie uznano zeznaniaP. S.. Podał w nich w jakich okolicznościach zgodził się pojechać na terenlakierni (...)i na czym polegały prace zlecone mu przez w/w. Sąd stwierdził przy tym, iż zeznania świadka w pełni korespondowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności zeznaniami wszystkich osób obecnych na ternie lakierni w momencie pojawienia się Policjantów. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, by przyjmować, że omawiane depozycje były nieszczere, zaś udziałP. S.w przestępczym procederze inny aniżeli to przedstawił. Nadto należy wskazać, iż na ocenę wiarygodności zeznańP. S.nie miał wpływu fakt, iż ten podał, że nie widział na terenie lakierni oskarżonego, podczas, gdy tak z zeznańM. C. (1), jak i wyjaśnień samego oskarżonego wynika, że pojawił się on w tym miejscu w czasie, gdy pozostałości niebieskiego busa były niszczone. W tym zakresie Sąd zważył, że jak zaznaczałM. C. (1), kiedyD. M.przyjechał w dniu 04 kwietnia 2015 roku do lakierni, ten szybko go zbył, ponieważ na miejscu była już Policja. Biorąc zatem pod uwagę, żeP. S.był w tym czasie zaabsorbowany obsługą koparki, zrozumiałym i logicznym jest to, że mógł nie odnotować krótkiej wizyty oskarżonego na terenie lakierni.
Przechodząc do omówienia zeznańR. P.Sąd doszedł do wniosku, że na wiarę zasługiwały te jego depozycje, które zostały złożone w toku rozprawy głównej. Wówczas to świadek przyznał, że pracował nad rozebraniem samochodu markiR. (...)koloru niebieskiego opisując ten proces, zaś po wymontowywane z niego części białym samochodem dostawczym przyjeżdżałD. M..R. P.wyjaśnił przy tym, z jakich względów początkowo utrzymywał, że nie wie w jakich okolicznościach z terenu lakierni znikały rzeczone części. W ocenie Sądu twierdzenia świadka w tym przedmiocie: „powiedział tak, bo można powiedzieć, że wszyscy na wsi mieszkają obok siebie i nikt nikomu nie chce robić pod górkę”, jawiły się jako logiczne w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, dlatego też dano im wiarę i uznano, że w wystraczający sposób wyjaśniały one poprzednie twierdzenia świadka i równice pomiędzy nimi. Nie bez znaczenia pozostawał przy tym fakt, iż świadek nie miał żadnego interesu w tym, by wbrew prawdzie, ponad miarę obciążaćD. M.; przeciwnie, zeznania i postawa świadka wskazują na to, że mimo obawy przed ewentualnymi konsekwencjami chciał on podczas rozprawy głównej powiedzieć prawdę.
Odnosząc się do zeznańG. L.Sąd doszedł do przekonania, że zasługiwały one na wiarę. Świadek w sposób stosunkowo szczegółowy, logiczny i szczery relacjonował swoje spostrzeżenia dotyczące przyprowadzenia na teren zakładu prowadzonego przezM. C. (1)samochodu przez osobę, którą następnie rozpoznał jako oskarżonego,D. M.. Nie sposób przy tym kwestionować zeznań tego świadka jedynie na tej podstawie, że nie widział on jakiej marki busa przyprowadził oskarżony. Świadek podał przecież w swoich zeznaniach, iż był to „niebieski bus”, co odpowiada opisowiR. (...), który został następnie rozebrany na placu przyzakładzie (...). Co więcej, depozycje świadka wprost wskazują na to, iż toD. M.przywiózł ów pojazd, co podważa stanowisko obrony, jakoby podczas interwencji funkcjonariuszy Policji znalazł się on „w złym miejscu w złym czasie”. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż świadek miał informacje wyłącznie w zakresie dostarczenia przezD. M.w dniu 02 kwietnia 2015 roku dolakierni (...)niebieskiego busa, omawiane zeznania jedynie w takim zakresie przyczyniły się do dokonania przez Sąd ustaleń w sprawie. Jednakże, analizowane wspólnie z zeznaniamiM. C. (1)iR. P.depozycje tego świadka w sposób jednoznaczny wskazują na oskarżonego jako osobę, która wpierw przyjęła w/w pojazd, a następnie pomogła do jego ukrycia w ten sposób, że przywiozła go dolakierni (...)celem jego rozbiórki.
Sąd zasadniczo nie znalazł podstaw by zakwestionować wiarygodność zeznańM. C. (2), gdyż rzeczowo i dokładnie starał się on zrelacjonować wydarzenia, do jakich doszło na początku marca 2015 roku w lakierni jego ojca. Jednocześnie wobec treści korelujących z zeznaniami świadka wskazańM. C. (1)Sąd za wiarygodne uznał twierdzenia świadka, iż w lakierni przebywał jedynie po szkole, pomagając w drobnych pracach i nie będąc wtajemniczany w okoliczności pojawienia się tam samochodu, który rozmontowywano. Również te depozycje świadka, w których podał on, iż w poniedziałek po południu/ wieczorem nie było na terenie warsztatu pojazdu markiR., natomiast stał on tam we wtorek rano (k.16) zasługiwały na uwzględnienie. Powyższe korelowało bowiem z wiarygodnymi depozycjamiG. L.. Świadek wskazał również na sposób i okoliczności rozmontowywania owego pojazdu, które to oświadczenia zasadniczo korespondują z zeznaniami oraz wyjaśnieniami takM. C. (1), jak iR. P..
Niewielkie znaczenia dla sprawy miały zeznaniaA. K., gdyż świadek był w stanie odnieść się jedynie do okoliczności pożyczenia przez świadkaD. M.samochodu dostawczego, którym ten jeździł następnie dolakierni (...)po części wymontowane ze wskazanego w zarzucie samochodu. W konsekwencji jedynie w tym zakresie stały się one podstawą dokonanych przez Sąd ustaleń. Pominięte zostały natomiast przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie zeznaniaP. K., gdyż świadek nie miał wiedzy na temat jakichkolwiek okoliczności dotyczących przedmiotu niniejszego postępowania.
Ponadto Sąd uznał za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie dokumenty ujawnione w trybieart. 393 § 1 i 2 k.p.k., w szczególności w postaci danych osobopoznawczych, danych o karalności oraz dokumentów, wydruków z systemów informatycznych i protokołów, których autentyczność, wiarygodność i rzetelność nie była kwestionowana, a które zostały sporządzone przez upoważnione osoby i podmioty, w zakresie ich kompetencji.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, za kompletnie niewiarygodne, jako niespójne i pozbawione logiki uznane zostały wyjaśnieniaD. M.złożone w dniu 06 marca 2015 roku i podczas rozprawy głównej w dniu 13 kwietnia 2016 roku. Wskazywał on wtedy jak wszedł w posiadanie samochodu markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)i z jakich względów pojechał nim dolakierni (...). Wyjaśniając w tym zakresie podał on, że busa chciał sprzedać mu „kolega” za 5.000 zł, zaś kiedy pytał go dlaczego cena jest tak niska „kolega odpowiedział, że cos tam zaburknął”. Następnie stwierdził, że pojazd zdecydował się wówczas zakupić inny znajomy, który akurat był światkiem tej rozmowy –M. C. (1). W związku z powyższym oskarżony wraz z „kolegą” w dniu 02 kwietnia 2015 roku zawieźli rzeczonego busa podlakiernie (...), którego nie było wtedy na miejscu i pozostawił go tam. Na miejscu pozostawienia busa miały przy tym znajdować się odurzone niedozwolonymi substancjami nieznane im osoby. Analizując przytoczona relacje sąd zwrócił uwagę na fakt niepodawania przezD. M.praktycznie żadnych szczegółów, które pozwoliłyby na zweryfikowanie jego twierdzeń i tym samym uwiarygodniły prezentowaną przez niego wersję wydarzeń. Dodatkowo istotnym było, że relacja ta pozbawiona była logiki, twierdził on bowiem z jednej strony, że jego „koledze” zależało na szybkim uzyskaniu zapłaty za busa, z drugiej zaś – iż wobec niezastaniaM. C. (1), rzekomego kupca pojazdu – na umówionym miejscu, pozostawili go tam bez uzyskania umówionej za niego ceny. Ponadto, owe wyjaśnienia oskarżonego były sprzeczne z informacjami podanych przez świadkówR. P.,M. C. (1)iG. L.. Ponadto, uwzględniając fakt, że ów pojazd nie miał dokumentów, a także został pozbawiony naklejki i numerów VIN owe wyjaśnienia oskarżonego należy uznać za nieprzekonywające. Podkreślenia wymaga też, żeD. M.podał skrajnie naiwne argumenty mające uzasadniać wycofanie się ze złożonego w dniu 26 czerwca 2015 roku oświadczenia w przedmiocie przyznania się do winy. W tym względzie oskarżony stwierdził, iż przyznał się do winy i wyraził gotowość dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej, gdyż „nie chciało mu się tłumaczyć i chodzić po sądach”. W ocenie Sądu powyższe trudno uznać za zachowanie cechujące osoby przekonane o swojej niewinności. Reasumując, Sąd stwierdził, że wyjaśnienia oskarżonego z dnia 06 marca 2015 roku i w dnia 13 kwietnia 2016 roku stanowiły wyłącznie przyjętą przez niego linie obrony mająca na celu uchronienie go przed poniesienie odpowiedzialności karnej.
Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwolił na przypisanie oskarżonemu popełnienia występku zart. 291 § 1 k.k.Karze za wskazany występek podlega ten, kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga w jej zbyciu albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia. W okolicznościach sprawyD. M.w okresie od 2 marca 2015 roku do 4 marca 2015 roku w miejscowościK.przyjął, a następnie pomagał w ukryciu uzyskany za pomocą kradzieży z włamaniem pojazd mechaniczny markiR. (...)onumerze rejestracyjnym (...)o wartości 70.000 złotych, czym działał na szkodęB. P.iG.(...) Bank. ZachowanieD. M.wskazywało przy tym jednoznacznie, iż miał pełną świadomość pochodzenia wskazanego pojazdu. Świadczył o tym, poza przeprowadzonymi już rozważaniami również ten fakt, iż zmierzał do rozmontowania pojazdu w pośpiechu, nie chcąc zdradzić osobie, która miała się tym zająć –M. C. (1)– jak wszedł w posiadanie tego samochodu. Zdaniem Sądu, oskarżonemu przypisać można też winę w popełnieniu omawianego czynu. Jest on, ze względu na wiek zdolny do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynu był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej. Miał dodatkowo obiektywną możliwość zachowania się w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, czego jednak nie uczynił i z tego tytułu zasadnie postawić można mu zarzut.
Sąd uznał przy tym, iż oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Na powyższe wskazują zeznania świadkówM. C. (1)iR. P., którzy podali, że oskarżony przyjeżdżał po części wymontowane z tego pojazdu i zabierał je dla siebie lub do siebie. W świetle poczynionych ustaleń logiczny i uzasadniony jawi się wniosek, iż oskarżony dokonywał tego albo w celu sprzedaży owych części i zarobkowania w ten sposób, bądź też celem wykorzystania ich przy ewentualnych naprawach innych pojazdów. Bez względu jednak na motywację, zamiarem oskarżonego było wzbogacenie się w ten sposób.
W tym miejscu wyjaśnić należy, dlaczego Sąd w niniejszej sprawie zastosował przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01 lipca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 kk. W związku z tym, że przepisykodeksu karnegoobowiązujące w czasie popełnienia przezD. M.przypisanego mu w wyroku czynu zostały w istotny sposób zmienione ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.396), należało rozstrzygnąć kwestię tzw. konkurencji ustaw, czyli rozstrzygnąć, która z ustaw byłaby dla oskarżonego względniejsza. Stosownie do zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa, które Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł, iż generalnie sytuacja oskarżonego w obu stanach prawnych jest podobna - zagrożenie karne przewidziane przepisami stanowiącymi podstawę jego skazania jest bowiem identyczne. Nie mniej jednak mając na względzie okoliczności sprawy w tym w szczególności fakt możliwego przyjęcia względemD. M.pozytywnej prognozy kryminalistycznej, Sąd założył, iż względem oskarżonego w razie wymierzenia mu kary pozbawienia wolności zastosowanie winna znaleźć instytucja warunkowego zawieszenia wymierzonej mu kary, o czym szerzej poniżej. Tymczasem obecnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze przekraczającym rok oraz w sytuacji, gdy sprawca w czasie popełniania przestępstwa był skazany na karę pozbawienia wolności, (art. 69 § 1 k.k.w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r.), podczas gdy zgodnie z treściąart. 69 § 1 k.k.w brzmieniu z daty popełniania przez oskarżonego przypisanych mu w wyroku przestępstw, możliwość taka istniała wobec kar pozbawienia wolności na okres nie przekraczający dwóch lat, fakt uprzedniego wymierzenia sprawcy kary izolacyjnej nie stanowił zaś sama w sobie przesłanki wyłączającej stosowanie taj instytucji. Biorąc więc pod uwagę, iżD. M.był uprzednio skazany na karę pozbawienia wolności należało uznać, że przepisy obowiązujące obecnie są mniej korzystne dla oskarżonego niż przepisy dotychczasowe. Z tych względów, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zastosować należało przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo, Sąd uwzględnił wszelkie okoliczności, jakie nakazuje brać pod uwagę przepisart. 53 § 1 kk, zgodnie z którym Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodnie z brzmieniem przepisów stanowiących podstawę skazaniaD. M.podlegał karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat (art. 291 § 1 k.k.). Uwzględniając przywołane powyżej dyrektywy wymiaru kary zart. 53 kk, Sąd doszedł do przekonania, iż najwłaściwszą karą dla oskarżonego za paserstwo jakiego się dopuścił będzie kara 1 roku pozbawienia wolności, zaś w związku z faktem popełnienia zarzucanego mu czynu celem osiągnięcia korzyści majątkowej – na postawieart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.– kara grzywny w wymiarze 130 stawek dziennych po 30 zł każda.
W ocenie Sądu wskazana kara była adekwatna zarówno do stopnia zawiniania oskarżonego, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu występku. Podkreślenia w tym względzie wymaga, iżD. M.działał w umyślnie, w zamiarze bezpośrednim realizując wcześniej przyjęty plan, tym samym w pełni świadomie łamiąc obowiązujący porządek prawny. Nie bez znaczenia pozostało również, iż oskarżony był już uprzednio karany. Wobec takich okoliczności, wskazane kary pozbawienia wolności orzeczone wobecD. M.nie może być w ocenie Sądu poczytane za nieadekwatną, a w żadnym razie – za rażąco łagodne. Nadto wskazać należy, iż wysokość kary grzywny, tj. 130 stawek dziennych po 30 zł każda z nich, w przekonaniu Sądu, spełnia dyrektywy określone w przepisieart. 33 § 1 i 3 k.k., zgodnie z którą ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych. Uznając za uzasadniona stawkę 30 zł Sąd zważył, iż choć oskarżony ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, to jednocześnie ze względu na wiek i stan zdrowia jest zdolny do pracy zarobkowej i osiąga stały miesięczny dochód.
Sąd zdecydował również o warunkowym zawieszeniu orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata, uznając, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczająca dla zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa. Orzekając w powyższym zakresie, Sąd wziął pod uwagęart. 58 § 1 kk, z którego wynika prymat orzekania kar wolnościowych. Zgodnie z jego treścią, jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. Wykonanie wymierzonej zaśD. M.kary pozbawienia wolności w warunkach izolacji penitencjarnej nie jest, zdaniem Sądu, niezbędne dla osiągnięcia celów, jakie są stawiane karze w sferze prewencji szczególnej. Mając na uwadze informacje zawarte w karcie karnej oskarżonego (dotyczące charakteru popełnianych przez niego dotychczas przestępstw), Sąd doszedł do przekonanie, iż sam fakt, że oskarżony był już uprzednio karany, samo w sobie nie wyklucza stosowania wobec niego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary w sytuacji, gdy zdaniem Sądu, istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna odnośnie oskarżonego. W szczególności należy mieć na względzie to, że sytuacje, które doprowadziły do wcześniejszych skazańD. M.miały miejsce przed popełnieniem występku będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Orzeczony okres próby, będzie w ocenie Sądu wystarczający do skutecznego zweryfikowania przyjętej pozytywnej prognozy kryminologicznej co do przyszłej postawy oskarżonego.
Na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 4, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(t. j. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe, nie znajdując podstaw do zwolnienieD. M.od obowiązku ich ponoszenia – oskarżony osiąga stały miesięczny dochód.