Sąd Okręgowy w Poznaniu
XII Wydział Cywilny
Sygnatura akt: XII C 844/17
Data wyroku: 2017-11-16 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Prusinowska

Sygnatura akt XII C 844/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Poznań, dnia 26 października 2017 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu XII Wydział Cywilny w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Maria Prusinowska
Protokolant: p.o. stażysty Justyna Wojciechowska
po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. w Poznaniu na rozprawie
sprawy z powództwaA. K.PESEL (...)
przeciwkoM. K.
o zapłatę

1
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 22 464,34 zł (dwadzieścia dwa tysiące czterysta sześćdziesiąt cztery złote trzydzieści cztery grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2017 r. do dnia zapłaty,

2
Oddala powództwo w pozostałym zakresie,

3
Kosztami postępowania obciąża obie strony stosunkowo to jest powoda w 70 % a pozwanego w 30 % i z tego tytułu:

a
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1166,10 zł tytułem zwrotu części opłaty od pozwu,

b
Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1620 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

c
Zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSO M. Prusinowska

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 25 kwietnia 2017 r. powódA. K.wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym i nakazanie pozwanemuM. K., aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłacił na rzecz powoda kwotę 77 728,32 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 marca 2017 r. do dnia zapłaty wraz z kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, albo żeby w tym terminie wniósł do sądu sprzeciw. W przypadku wniesienia sprzeciwu powód wniósł o zasądzenie od pozwanego ww. kwoty z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 11 marca 2017 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż na początku roku 2015 zawarł z pozwanym w formie ustnej umowę, w oparciu o której treść powód zobowiązał się zawrzeć na swoją rzecz umowę kredytu gotówkowego, którą to uzyskaną w ten sposób kwotę pieniężna miał przekazać w całości na rzecz pozwanego. Pozwany był zobowiązany do spłaty ww. kredytu ze wszelkimi dodatkowymi należnościami. Całkowita kwota kredytu i dodatkowych należności wynosiła, zdaniem powoda 77 728,32 zł. Pozwany do dnia wytoczenia pozwu zapłacił jedynie 3480 zł , pomimo licznych wezwań kierowanych do niego telefonicznie. Powód podjął próbę polubownego załatwienia sporu wzywając pozwanego w piśmie z dnia 27 lutego 2017 r. do dobrowolnej zapłaty. Pozwany odebrał pismo w dniu 3 marca 2017 r. jednakże pozostało ono bez odpowiedzi.
W dniu 12 maja 2017 r. referendarz sądowy stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty w postepowaniu upominawczymi skierował sprawę do rozpoznania w trybie zwykłym.
W piśmie z dnia 18 lipca 2017 r. pozwany wniósł o zmianę terminu rozprawy, a także zarzucił powodowi błędne oznaczenie strony pozwanej, bowiem, zdaniem pozwanego, nie ma wobec powoda żadnych zobowiązań finansowych. Pozwany podniósł, iż nie zawierał z powodem żadnej umowy przewidującej zaciągnięcie przez powoda kredytu, który miałby spłacać.
W piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r. powód doprecyzował, iż wnosi o zasądzenie kwoty 59 818,21 zł, a w pozostałym zakresie pozew cofnął.
W uzasadnieniu powód wskazał, iż na dochodzoną pozwem sumę składają się następujące kwoty:

a
10 733,87 zł tytułem wynagrodzenia dla firmy pośredniczącejKancelaria (...)sp. zo.o.

b
25 100 zł, którą powód przekazał pozwanemu przelewem z dnia 27 stycznia 2015r.,

c
5000 zł przekazana pozwanemu do rąk własnych celem dokonania przez niego spłaty zaległości,

d
22 464,34 zł tytułem spłaty rat kredytu za okres od dnia 2 marca 2015 r. do dnia 4 lipca 2017 r.

Na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. działający w imieniu pozwanego pełnomocnik w osobie radcy prawnego, oświadczył, iż nie wyraża zgody na częściowe cofnięcie pozwu, wniósł o oddalenie powództwa w całości, a nadto wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik zaproponował ugodę tej treści, iż pozwany zwróci powodowi kwotę 21 620 zł płatną w ratach po 500 zł każda.
Powód nie wyraził na powyższe zgody i wniósł jak w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
Powód i pozwany w roku 2014-2015 pracowali w jednej firmie. Później ich drogi zawodowe się rozeszły, ostatni raz widzieli się pod koniec roku 2016. Pozwany opowiedział powodowi, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, bowiem zaciągnął zobowiązania tzw. chwilówki, których nie jest w stanie spłacić. Z uwagi na fakt, iż figurował wBiurze (...)jako osoba posiadająca zadłużenia żaden bank nie chciał udzielić mu pożyczki. Pozwany potrzebował 25 000 zł, chciał spłacić zobowiązania, a potem udać się do firmy pośredniczącej celem zaciągnięcia pożyczki. W grudniu 2014 r. powód wypłacił kwotę 5000 zł, które przekazał pozwanemu bez pokwitowania. Wobec tego powód w dniu 23 stycznia 2015 r. zawarł zfirmą (...) Sp. z o.o.umowę o świadczenie usług pośrednictwa finansowego nr(...), na mocy której firma zobowiązała się do wyszukania dostosowanych do powoda ofert finansowych. Powód zobowiązał się do zapłaty wynagrodzenia na rzecz firmy pośredniczącej w wysokości 10 733,87 zł. W tym samym dniu powód zawarł umowę kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr(...)zG.(...) bank SAna kwotę 59 632,61 zł na okres 72 miesięcy. W związku z zawarciem umowy powód uiścił prowizję bankową w kwocie 5957,30 zł, a także opłatę za objęcie kredytobiorcy ubezpieczeniem grupowym na życie i zdrowie w kwocie 8300,86 zł. Z tej pożyczki miało zostać spłacone zobowiązanie powoda, który zgodził się zaciągnąć kredyt na rzecz pozwanego. W dniu 26 stycznia 2015 r.(...) Bank SAdokonał przelewu na rzecz powoda kwoty 45 374,45 zł, po potrąceniu prowizji i innych opłat należnych bankowi z tytułu składki na ubezpieczenie. W dniu 27 stycznia 2015 r. powód przelał pozwanemu kwotę 25 100 zł. W dniu 28 stycznia 2015r. powód uiścił przelewem wynagrodzenie na rzecz firmy pośredniczącej w wysokości 10 733,87 zł. Z tej kwoty powód dokonał rekompensaty kwoty 5000 zł wypłaconej pozwanemu w grudniu 2014 r.
W okresie od dnia 2 marca 2015 r. do dnia 4 lipca 2017 r. powód dokonał spłaty rat kredytu w łącznej wysokości 22 464,34 zł. W dniu 2 lutego 2016 r. pozwany dokonał wpłaty kwoty 1080 zł bezpośrednio na rzecz banku tytułem „monit(...)” Kolejnej wpłaty dokonał w dniu 10 lutego 2016 r. tytułem „opłata za ratęA. K.”, a kolejnej w dniu 18 sierpnia 2016 r. na kwotę 1300 zł z takim samym opisem tytułu przelewu. W okresie od grudnia 2015 r. do lipca 2016 r. powód prowadził z pozwanym korespondencję sms-ową, w której domagał się od pozwanego zapłat na rzecz(...) Bank SA. W trakcie wymiany korespondencji pozwany ani razu nie kwestionował swojego zadłużenia wobec powoda, obiecywał, że będzie spłacał raty. W dniu 27 lutego 2017 r. powód, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 77 728,32 zł w terminie 7 dni pod rygorem skierowania sprawy do sądu. Wezwanie doręczono pozwanemu w dniu 3 marca 2017 r. pozwany do dnia dzisiejszego nie zapłacił powodowi żądanej kwoty. Powód nadal regularnie uiszcza raty kredytu.
Dowód: umowa o świadczenie usług pośrednictwa finansowego – k. 6, umowa kredytu konsumpcyjnego gotówkowego- k. 7-14, potwierdzenie dokonania przelewu- k. 15, 16, 17, k. 20-24, elektroniczne zestawienie operacji – k. 18-19, k. 69-71dowody wpłat – k. 25-27, zdjęcia korespondencji  sms-owej  stron – k. 28-42, k. 72-74, wezwanie do zapłaty, k. 43, dowód nadania przesyłki – k. 44, wyciąg z programu śledzenie przesyłek – k. 45-46, zeznania powoda – k. 59, e-protokół k. 61 w zw. z k. 79-80, e-protokół – k. 81,
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne, gdyż ich autentyczność, ani prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a Sąd nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu, a nadto w oparciu o zeznania powodaA. K., które były wiarygodne, spójne z przedłożonymi dokumentami i nie zostały w żaden sposób podważone przez pozwanego.
W tej sytuacji dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie miały tzw. osobowe źródła dowodowe, czyli zeznania powoda. Jednocześnie Sąd na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania pozwanego, bowiem powód to to nie wnosił, zaś pozwany był zobowiązany do zgłoszenia wszystkich wniosków dowodowych do dnia 19 czerwca 2017 r. i to pod rygorem skutków zart. 207 § 6 kpc. Pozwany tego nie uczynił. Dopiero na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. pełnomocnik pozwanego złożył wniosek o przesłuchanie pozwanego w charakterze strony. Sąd musiał uznać, że wniosek ten został złożony z ewidentnym naruszeniem dyspozycjiart. 207 § 6 kpci jako taki został oddalony. Zdaniem Sądu pozwany miał dwukrotnie możliwość uczestniczenia w rozprawie, z której nie skorzystał, nie wskazał też uzasadnionych ku temu powodów. Zdaniem Sądu złożenie wniosku o przesłuchanie pozwanego rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sposób ewidentny zmierzało do przedłużenia postępowania.
Podkreślić należy przy tym, iż w takich przypadkach, gdy brak jest dokumentów, na podstawie których dokonać można jednoznacznych ustaleń, a stan faktyczny ustala się w oparciu o wzajemnie przeciwstawne zeznania stron ocena tych zeznań nastręcza wiele trudności. Do zeznań stron mających zwykle charakter subsydiarny podchodzić należy z dużą ostrożnością z uwagi na zainteresowanie stron wynikiem procesu. W takich okolicznościach, gdy twierdzenia jednej ze stron przeczą drugiej, za wiarygodne uznać należy te zeznania, które w jakikolwiek sposób zweryfikować można obiektywnie ustalonymi okolicznościami. Odmawia się z kolei wiarygodności zeznaniom, którym zarzucić można wewnętrzną sprzeczność i niekonsekwencje. Ja wyżej wskazano pozwany nie zaoferował żadnych dowodów, które mogłyby w jakikolwiek sposób podważyć wersję przedstawioną przez powoda i jego twierdzenia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie opisane przez powoda okoliczności zawarcia umowy o świadczenie usług pośrednictwa finansowego oraz umowy kredytu konsumpcyjnego gotówkowego przedstawione zostały w sposób spójny, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności i są bardziej przekonujące z punktu zasad doświadczenia życiowego. Zeznania te zostały poparte wydrukiem korespondencji powoda z pozwanym prowadzonej w formie sms-ów, dowodami wpłat rat, przelewów, a także dowodami wpłaty dwóch kwot przez pozwanego na rachunek banku tytułem spłaty kredytu. Ponadto twierdzenia powoda okazały się wiarygodne wobec niekonsekwentnej postawy pozwanego, który spłacił dwie raty kredytu, następnie w piśmie do Sądu zaprzeczył, jakoby posiadał jakiekolwiek zobowiązania finansowe wobec powoda, w wreszcie zaproponował ugodę, na mocy której chciał zapłacić powodowi kwotę 21 620zł. Zdaniem Sądy pozwany sam sobie przeczy, z jednej strony twierdząc, że powód musiał go z kimś pomylić, a z drugiej strony dokonując spłat rat kredytu i proponując spłatę kolejnej kwoty. Wprawdzie na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. pełnomocnik pozwanego zaprzeczył wszelkim twierdzeniom i wnioskom powoda jednakże takie stanowisko nie zostało niczym poparte i w żaden sposób udokumentowane. W związku z taką postawą pozwanego Sąd uznał twierdzenia powoda za całkowicie wiarygodne.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo okazało się zasadne w części, a mianowicie co do kwoty 22 464,34 zł. W pozostałym zaś zakresie podlegało oddaleniu.
Zgodnie zart. 6 k.c.na pozwanym spoczywał ciężar dowodu istnienia braku przesłanek odpowiedzialności wobec powoda. Nie ma wątpliwości, co do tego, iż strona maprawowywodzić swoje roszczenia z określonych przez siebie faktów orazobowiązekpowoływać dowody na ich potwierdzenie, zwłaszcza gdy jest zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd orzekający nie ma obowiązku udzielania pomocy stronie, która sama musi dbać o dopełnienie obowiązków procesowych, jakie na niej ciążą. Jeżeli ich nie wypełni, ponosi skutki zaniedbania. W wyroku z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76 Sąd Najwyższy stwierdził, że „(...) rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Nie do Sądu należy dochodzenie w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani sąd ten nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.)”. Sąd obowiązany jest działać zgodnie z zasadą bezstronności i kontradyktoryjności. Potrzeba pomocy stronie i udzielanie jej wskazówek procesowych nie mogą zachodzić, gdy strona zastąpiona jest przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Pozwany temu obowiązkowi nie sprostał, w przeciwieństwie do powoda.
W niniejszej sprawie Sąd ustalił, iż strony zawarły między sobą ustną umowę, na mocy której powód zobowiązał się zawrzeć na swoją rzecz umowę kredytu gotówkowego, a pozyskaną w ten sposób kwotę pieniężną w całości przekazać na rzecz pozwanego. Treścią zobowiązania pozwanego wobec powoda jest zatem treść umowy pomiędzy powodem abankiem (...) SA. W wykonaniu łączącej strony umowy powód zawarł umowę kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr(...)z(...) Bank SAna kwotę 59 632,61 zł płatną w 72 ratach miesięcznych. W ocenie Sądu kwota 59 632,61 zł, na którą powód zaciągnął zobowiązanie jest równoważna z wysokością zobowiązania pozwanego wobec powoda i tę kwotę pozwany winien ostatecznie zwrócić powodowi. Taka była bowiem treść umowy ustnej pomiędzy stronami, na mocy której powód zawarł umowę kredytową na swoją rzecz, a pozwany zobowiązał się zwrócić mu powstałe w ten sposób zobowiązanie. Nie były natomiast istotne rozliczenia pomiędzy stronami, bowiem ostatecznie o wysokości zobowiązania pozwanego wobec powoda decydować będzie wysokość spłat dokonana przez powoda na rzecz banku.
Bezspornym jest, że pozwany z tytułu umowy zawartej między stronami pozwany spłacił jedynie 3480 zł bezpośrednio na rzecz(...) Bank SA. Powód domagał się spłaty kwoty 59 881,21 zł wskazując szczegółowo w piśmie z dnia 7 sierpnia 2017 r., co składa się na powyższą kwotę. Sąd uznał, iż na dzień 7 sierpnia 2017 r. kiedy powód dokonał ostatecznej modyfikacji powództwa kwotą, która powód spłacił do banku i która była w tym dniu wymagalna była kwota 22 646,34 zł stanowiąca równowartość rat kredytu spłaconych przez powoda w okresie od marca 2015 r. do lipca 2017 r. Termin płatności pozostałych rat kredytu zaciągniętego przez powoda nie nadszedł, zatem nie były one wymagalne w dniu 7 sierpnia 2017 r. Wskazać należy, iż w dniu 7 sierpnia 2017 r. nie było wiadomym czy i w jakiej wysokości będą spłacane pozostałe raty kredytu. Teoretycznie może się zdarzyć, że pozwany przejmie płatność rat kredytu, co spowodowałoby niesłuszne wzbogacenie powoda o należność stanowiące raty, których termin wymagalności nie upłynął. Nie ulega jednakże wątpliwości Sądu, że to pozwany jest zobowiązany do spłaty reszty kredytu, a jeśli tego nie uczyni wówczas powodowi będzie przysługiwało prawo do wystąpienia o zwrot uiszczonych rat kredytu do sądu.
Mając na uwadze całokształt wskazanych powyżej rozważań, żądanie powoda uznać należało za częściowo zasadne, w związku z czym Sąd uwzględnił je do kwoty 22 464,34 zł, a w pozostałym zakresie jako przedwczesne oddalił. Jednocześnie z uwagi na fakt, że pozwany nie wyraził zgody na częściowe cofnięcie pozwu Sąd zobligowany był do merytorycznego rozpoznania żądania, formalnie cofniętego przez powoda.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart. 98 § 1 i 3 kpcw związku z Na koszty postępowania złożyła się opłata od pozwu w wysokości 3887 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5400 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
SSO Maria Prusinowska

ZARZĄDZENIE

1.proszę odnotować uzasadnienie;

2. odpis uzasadnienia doręczyć zgodnie z wnioskiem

3. za 14 dni lub z pismem;

P., dnia 16 listopada 2017 r.