Sąd Okręgowy w Gliwicach
VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VIII U 99/17
Data wyroku: 2017-05-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Tyrka
Słowa kluczowe: Emerytura
Podstawa prawna: art. 477^14^§2kpc, art. 110a FUS

Sygn. aktVIII U 99/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 maja 2017 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Grzegorz Tyrka

Protokolant:

Igor Ekert

po rozpoznaniu w dniu25 maja 2017 r. w Gliwicach
na rozprawie
sprawyA. K.
przeciwkoZakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
owysokość emerytury
na skutek odwołaniaA. K.
od decyzjiZakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.
z dnia13 grudnia 2016 r.nr(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznajeA. K.prawo do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawieart. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), poczynając od dnia 1 listopada 2016 roku;

2
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.na rzeczA. K.kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

(-) SSO Grzegorz Tyrka
VIII U 99/17

UZASADNIENIE
Dnia 23 listopada 2016 roku ubezpieczonyA. K.wniósł o przeliczenie wysokości emerytury na podstawieart. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(jednolity tekst: Dz.U. z 2016 roku, Nr 887.) – zwanej dalej ustawą emerytalną.
Decyzją z dnia 25 kwietnia 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.odmówił ubezpieczonemu przeliczenia emerytury, albowiem nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (tzw. wwpw) emerytury nie przekroczył 250%.
Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku złożonego dnia 23 listopada 2016 roku oraz zasądzenie od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.na swoją rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wZ.wniósł o oddalenie odwołania.
Na uzasadnienie podano, że organ rentowy obliczył wwpw świadczenia na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1978-1989; natomiast okres 1970-1977 organ rentowy przyjął wynagrodzenie za pracę z tzw. „kartoteki personalnej” załączonej do akt osobowych. Organ rentowy obliczył, że wwpw świadczenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wyniósł 248,23%.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w kopalni węgla kamiennego w okresie od dnia 14 lipca 1962 roku do dnia 28 grudnia 1989 roku, przy czym od dnia 1 lutego 1974 roku na stanowisku sztygara górniczego.
Decyzją z dnia 21 września 1987 roku organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej i częściowo zawiesił w związku z kontynuacją zatrudnienia.
Zakład pracy ubezpieczonego posiada dokumentację płacową ubezpieczonego tylko za lata 1978-1989, i na tej podstawie wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (druk Rp-7). Za wcześniejszy okres zatrudnienia ubezpieczonego dokumentacja uległa zniszczeniu.
Sąd zwrócił uwagę, że organ rentowy błędnie obliczył zarobek roczny za lata 1974, 1975. Zgodnie z porozumieniem w zakresie zmiany wynagrodzenia za pracę znajdującym się w aktach osobowych, ubezpieczony był uprawniony do wynagrodzenia zasadniczego w wysokości po 4 300 zł miesięcznie oraz dodatku funkcyjnego w wysokości po 1 000 zł miesięcznie za okres od dnia 1 lutego 1974 roku do dnia 31 grudnia 1975 roku. Organ rentowy pominął w swoich obliczeniach dodatek funkcyjny za w/w okres. Pracodawca wynagrodzenie za pracę, w tym dodatek funkcyjny wpisywał do tzw. „kartoteki personalnej” na podstawie angaży znajdujących się w aktach osobowych. Dodatek funkcyjny był wpisywany w kolumnie „premie” lub „poz. zaszeregowania”.
Od dnia 1 lutego 1974 roku, tj. objęcia stanowiska sztygara górniczego, ubezpieczony był uprawniony do dodatku funkcyjnego. W aktach osobowych znajduje się angaż ustalający prawo do wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego. Natomiast w „kartotece personalnej” pracodawca wynagrodzenie zasadnicze 4 300 zł wpisał w kolumnie „płaca podstawowa” a dodatek funkcyjny 1 000 zł wpisał w kolumnie „poz. zaszeregowania” (k. 126 akt ZUS).
Wyliczenia organu rentowego przedstawia poniższa tabela:

1

1970

116,33%

2

1971

131,47%

3

1972

123,56%

4

1973

123,90%

5

1974

132,91%

6

1975

109,89%

7

1976

131,78%

8

1977

128,92%

9

1978

257,16%

10

1979

254,90%

11

1980

295,08%

12

1981

296,72%

13

1982

339,20%

14

1983

336,35%

15

1984

356,31%

16

1985

360,63%

17

1986

424,97%

18

1987

398,86%

19

1988

346,46%

20

1989

299,26%

4964,66%

:20

248,23

Wyliczenia Sądu za okres 1974-1975 są następujące:

1
1974

(3 500 zł wynagrodzenie zasadnicze x 1 miesiąc) + (4 300 zł wynagrodzenie zasadnicze x 11 miesięcy) + (1 000 zł dodatek funkcyjny x 11 miesięcy) =
61 800 zł zarobek roczny : 38 220 zł średnia krajowa = 161,69 %

2
1975

(4 300 zł wynagrodzenie zasadnicze x 12 miesięcy) + (1 000 zł dodatek funkcyjny x 12 miesięcy) = 63 600 zł zarobek roczny : 46 956 zł średnia krajowa = 135,44 %
Obliczony przez Sąd wwpw świadczenia z wybranych 20 lat pracy ubezpieczonego, przy uwzględnieniu okresu zatrudnienia pracowniczego po przejściu na emeryturę, przedstawia poniższa tabela:

1

1970

116,33%

2

1971

131,47%

3

1972

123,56%

4

1973

123,90%

5

1974

161,69%

6

1975

135,44%

7

1976

131,78%

8

1977

128,92%

9

1978

257,16%

10

1979

254,90%

11

1980

295,08%

12

1981

296,72%

13

1982

339,20%

14

1983

336,35%

15

1984

356,31%

16

1985

360,63%

17

1986

424,97%

18

1987

398,86%

19

1988

346,46%

20

1989

299,26%

5018,99%

:20

250,95%

Z powyższych wyliczeń wynika, że przyjęcie za lata: 1974-1975 tylko wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku funkcyjnego pozwala ustalić, że wwpw świadczenia przekracza 250%.
/dowód z: akt ZUS, akt osobowych ubezpieczonego/.
Sąd zważył, co następuje:
OdwołanieA. K.zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony wart. 15[podstawa wymiaru składek], z uwzględnieniemart. 110 ust. 3[wyższy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru], jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa wart. 15ust. 5, jest wyższy niż 250%.
Ubezpieczony spełnia przesłanki zawarte w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej.
Należy zwrócić uwagę, że organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego dowodu, tj. druku Rp-7 za lata 1978-1989 oraz „kartoteki personalnej”. W przypadku ubezpieczonego należało obliczyć wwpw z okresu dowolnie wybranych 20 lat zatrudnienia pracowniczego poprzedzających rok, w którym zgłoszono wniosek o przeliczenie świadczenia w trybie art. 110a ustawy emerytalnej, z tym że część okresu musiała przypadać po nabyciu prawa do emerytury.
W postępowaniu sądowym został przeprowadzony dowód z akt osobowych ubezpieczonego na okoliczność uzyskiwanego zarobku. Postępowanie dowodowe pozwoliło ustalić wysokość wynagrodzenia za lata: 1970-1977, skorygować błąd organu rentowego w wyliczeniach za lata 1974-1975 oraz ponownie ustalić wwpw świadczenia, którego wartość przekracza 250%.
Skoro zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej, to na podstawie tego przepisu orazart. 47714§ 2 k.p.c.należało uwzględnić odwołanie i przyznać prawo ubezpieczonemu do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110 a ustawy emerytalnej, poczynając od dnia 1 listopada 2016 roku, tj. miesiąca, w którym zgłoszono wniosek (art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej).
O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na mocyart. 98 k.p.c.oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 roku.
SSO Grzegorz Tyrka