Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1391/16
Data wyroku: 2017-04-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Schulz
Słowa kluczowe: Wymiar kary
Podstawa prawna: art.279 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

Warszawa, dnia 4 kwietnia 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1391/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Maciej Schulz
protokolant: p.o. protokolanta sądowego Renata Szczegot
przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dnia 4 kwietnia 2017 r. w Warszawie
sprawyP. B.synaS.iK.,ur. (...)wW.oskarżonego o czyny zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 17 czerwca 2016 r. sygn. akt III K 1203/13
wyrok w zaskarżonej części utrzymuje w mocy; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.D. M.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn. akt: VI Ka 1391/16

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie w III Wydziale Karnym w wyroku z dnia 17 czerwca 2016 roku, w sprawie III K 1203/13, uznał oskarżonegoP. B.za winnego dokonania w okresie od 8 sierpnia 2013 roku do 6 listopada 2013 roku, jedenastu kradzieży z włamaniem do samochodów, kwalifikując jego czyn zart. 279 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 64 § 2 kk, wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
Z wyrokiem tym nie zgodził się obrońca oskarżonego, wnosząc apelację od wyżej wskazanego wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawieart. 437 § 2 kpkorazart. 438 pkt 4 kpkrażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 6 miesięcy będącej wynikiem nieuwzględnienia przez sąd orzekający w sprawie wszystkich elementów skazanych w treściart. 53 §1 i 2 kk, a przede wszystkim okoliczności, iż oskarżony przyznał się do wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, złożył w tym zakresie obszerne wyjaśnienia bezpośrednio wskazujące na sposób działania jak i na osobę z którą oskarżonyB.współdziałał oraz nieuwzględnienia właściwości i warunków osobistych oskarżonego w postaci trudności finansowych, problemów rodzinnych jak również zdiagnozowanej u oskarżonego osobowości nieprawidłowej, a także zachowania oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, w tym czasie pobytu w zakładzie karnym oraz pominięcie przez Sąd rozpoznający sprawę faktu przeproszenia pokrzywdzonych, a także wyrażenia skruchy przez oskarżonego, co doprowadziło do wyraźnej dysproporcji pomiędzy wysokością kary orzeczonej, a karą która powinna zostać orzeczona przy zastosowaniu dyrektyw wymiaru kary. W związku z powyższym obrońca oskarżonego wniósł na podstawieart. 427 § 1 kpkorazart. 437 § 1 kpko zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie wobec oskarżonegoP. B.kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat.
Sąd zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie w III Wydziale Karnym w wyroku z dnia 17 czerwca 2016 roku prawidłowo zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne. W związku z powyższym, należy wskazać, że Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie wymierzył oskarżonemu karę pozbawienia wolności adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów i stopnia zawinienia oskarżonego.
Nie sposób zgodzić się z obrońcą oskarżonego, że Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe nie uwzględnił okoliczności łagodzących występujących po stronie oskarżonego. Należy wskazać, że zgodnie z dyspozycjąart. 279 § 1 kk, oskarżonemu o ten czyn grozi kara pozbawienie wolności od roku do lat 10. Co więcej biorąc pod uwagę dodatkową kwalifikację czynów oskarżonego zart. 64 § 2 kk, należy wskazać, że zgodnie z dyspozycją tego przepisu, sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Wobec powyższego, należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie Sąd mógł orzec oskarżonemu nawet pięciokrotnie wyższą karę. W związku z czym nie sposób zgodzić się z zarzutem obrońcy oskarżonego, że Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie nie uwzględnił okoliczności łagodzących występujących po stronie oskarżonego, co faktycznie ma odzwierciedlenie w wysokości orzeczonej w stosunku do oskarżonego kary. W tym zakresie należy również wskazać, że bezpodstawny jest zarzut nieuwzględnienia takich okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, ponieważ biorąc pod uwagę przedstawione w przedmiotowym uzasadnieniu okoliczności obciążające oskarżonego i orzeczoną w zaskarżonym wyroku karę, ponad wszelką wątpliwość należy uznać, że okoliczności łagodzące zostały wzięte pod uwagę przez Sąd orzekający. W szczególności do okoliczności łagodzących przyjętych przez Sąd orzekający należała okoliczność przyznania się do winy przez oskarżonego, a także postawa oskarżonego nastawiona na współpracę z organami ścigania na etapie postępowania przygotowawczego (por. k.906-907 oraz k.915). Co więcej, zostały również uwzględnione okoliczności dotyczące właściwości i warunków osobistych oskarżonego. Ponadto nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że orzekając tak niski wymiar kary w przedmiotowym stanie faktycznym, Sąd orzekający nie uwzględnił podniesionego w apelacji faktu, że oskarżony przeprosił pokrzywdzonych oraz wyraził skruchę i żal odnośnie swojego zachowania.
W związku z przedstawionymi wyżej okolicznościami, a także zakresem oskarżenia, które to obejmuje aż 11 włamań do samochodów, należy przyznać słuszność Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie, który orzekał w niniejszej sprawie. W tym względzie należy jednak wskazać, że orzeczona kara, w ocenie Sądu Odwoławczego jest nadzwyczaj łagodna w odniesieniu do zarzucanych oskarżonemu czynów popełnionych w warunkach przestępstwa ciągłego oraz w warunkach recydywy wielokrotnej. W ocenie Sądu Okręgowego nie można zatem uznać, że wyrok w zaskarżonej części dotyczącej wymiaru kary pozbawienia wolności jest rażąco niewspółmierny (rażąco surowy).
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.