Sąd Apelacyjnyw Szczecinie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 135/17
Data wyroku: 2017-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maciej Żelazowski, Bogumiła Metecka-Draus, Stanisław Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu

Sygn. aktII AKa 135/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:

SSA Maciej Żelazowski

Sędziowie:

SA Bogumiła Metecka-Draus
SA Stanisław Stankiewicz (spr.)

Protokolant:

sekr. sądowy Anna Kaczmarek

przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wlkp. Iwony Wilk
po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r.
sprawyM. R. (1)
oskarżonego zart. 300 § 2 k.k.w zb. zart. 300 § 3 k.k.w zw. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 308 k.k.w zw. zart. 21 § 2 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 28/16

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemuM. R. (1)wpunkcie Iuzupełnia o przepisyart. 21 § 2 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k., zaś jako podstawę prawną wymierzonej oskarżonemu kary przyjmujeart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.;

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.E. S. (1)- Kancelaria Adwokacka wG.kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym podatek VAT, a także kwotę 188,90 (sto osiemdziesiąt osiem i 90/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym;

IV
zasądza od oskarżonegoM. R. (1)na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu za postępowanie odwoławcze, a w tym wymierza mu opłatę w kwocie 400 (czterysta) złotych za drugą instancję.

SSA Bogumiła Metecka-Draus SSA Maciej Żelazowski SSA Stanisław Stankiewicz
Sygn. aktII AKa 135/17

UZASADNIENIE

M. R. (1)został oskarżony o to, że: w okresie do 28 marca 2011 r. do końca maja 2011 r. wB.i innych miejscowościach w krótkich odstępach czasuw realizacji z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej wiedząc, żeS. D.pełni funkcję Prezesa ZarząduPPHU (...) Sp. z. o. o.i jest osobą uprawnioną na podstawie ustawy do zajmowania się sprawami majątkowymiPPHU (...) Sp. z o.o.działając z nim wspólnie i w porozumieniu w sytuacji grożącej spółce niewypłacalności, a także w celu udaremnienia wykonania orzeczeń sądowych będących podstawą do wszczęcia postępowań egzekucyjnych przeciwko dłużnikowiPPHU (...) Sp. z o.o.o sygn. Km 1529/11, 1997/11, 861/12, 868/12, 869/12, 870/12, 872/12, 875/12, , 932/12, 1244/12, 1245/12, 1850/12, 1895/12, 1896/12, 1897/12, 862/13 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gorzowie Wlkp.R. K., Km 2251/11 Komornika Sądowego przy Sądzie RejonowymwG.M. O. (1), Km 3415/11 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w SzczecinieR. W.oraz udaremnienia wykonania nakazu zapłaty z dnia 14.12.2011 r. Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miastow Poznaniu w sprawie IX GNc 9927/11/2 uszczuplił zaspokojenie wielu wierzycieliPPHU (...) Sp. z o.o.w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z Prezesem ZarząduPPHU (...) sp. z o.o.zbył majątek ruchomy spółki zagrożony zajęciemw postaci samochodu ciężarowego markiR. (...)nr rej. (...),R. (...)nr rej. (...), przyczepy ciężarowejS.AG(...)-Anr rej. (...), samochodu ciężarowego markiI. (...)nr rej. (...), naczepy ciężarowejK.model(...)nr rej. (...), samochodu ciężarowego markiO. (...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiD. (...)nr rej. (...)oraz elektronarzędzi, narzędzi i drobnego sprzętu budowlanegow nieustalonej ilości, w tym urządzenia do przecisków wraz ze sprężarką, zabierającw celu przywłaszczenia pieniądze pochodzące ze sprzedaży w kwocie co najmniej 49937,10 zł a także wspólnie i w porozumieniu prezesem zarząduPPHU (...) sp. z o.o.ukrył usuwając z miejsca dotychczasowego przechowywania majątek spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu markiR. (...)nr rej. (...), ciągnika rolniczego(...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiT. (...)nr rej. (...), samochodu ciężarowego markiM. (...)nr rej. (...), sprzętu budowlanego w postaci jednostki napędowej hydrocrack z silnikiemH.i oprzyrządowaniem wraz z urządzeniem do krackingu statycznego z oprzyrządowaniem , minikoparkęmarki Y. (...), koparko-ładowarki markiV. (...)czym działał na szkodę wielu wierzycieli spółki tj.(...) Sp. z o.o.,(...) Bank (...) S.A.w miejsce którego następnie wstąpiłaM.iW. D.,(...) S.A.,A. S.,(...) Sp. z o.o.,Fundacji Ochrony (...),Wytwórni (...) Sp. z o.o.,M. N.,(...) Sp. z o.o.,Przedsiębiorstwa Budowlanego (...)sp. z.o.o,(...) Sp. z o.o.,L. J.,E. S. (2),R. T.,(...)
(...)Sp. j.,A. M. (1),(...) Sp. z o.o.,(...) S.A.,W. G.,(...)Sp. z.o.o,Ł. A.,P. B.,(...) S.A.,(...) S.A.Zakład (...),(...) Sp. z o.o.Hurtowni (...) Sp. z o.o.,HURT (...) Sp. z o.o.,Hotel (...) S.c.,(...)i Wykonawstwo,(...) Sp. z o.o.,(...) S.A.,(...) Bank (...) S.A.,(...),(...),(...) S.A, pracownikówPPHU (...) Sp. z o.o.tj.S. S. (2),M. D. (1),D. L.,J. O.,S. C. (1),K. A.,D. T.,P. K.,I. S.,M. S. (1),A. F.,J. F. (1),Z. B.,M. R. (2),K. K.,S. K.,K. F.,M. S. (2),J. D.,A. W.,M. D. (2),Z. C.,D. K., na rzecz których świadczenia przekazał Fundusz Gwarantowanych Świadczeń PracowniczychwZ., po czym działając samodzielnie zabrał w celu przywłaszczenia składniki majątkuPPHU (...)w postaci samochodu markiR. (...)nr rej. (...), ciągnika rolniczego(...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiT. (...)nr rej. (...)zbywając je innym osobom za kwotę łączną 94 587 zł oraz składnik majątkowe użytkowane przezPPHU (...) Sp. z o.o.w postaci koparki kołowej ATLAS typ(...)numer fabryczny(...)rok produkcji 2001 wartości 129 150 zł stanowiącej przedmiotumowy leasingu operacyjnego nr (...)na szkodę(...) S.A.weW.i koparki kołowejD. D.(...)rok prod. 2008 wartości 328 215 zł stanowiącej przedmiotumowy leasingu operacyjnego nr (...)zawartej z(...) S.A

    -.,przy czym łączna wartość zabranych w celu przywłaszczenia rzeczy stanowiła mienie znacznej wartości w kwocie 601 889, l0 zł przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczeciniez dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie XIVK 888/02 za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 282 kkna karę 3 lat pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowegow Szczecinie z dnia 23 października 2003 r. w sprawie VI K 195/02 za czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 278§1 kkna karę jednostkową 10 miesięcy pozbawienia wolności, objętymi następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie wydanymw sprawie XIV K 541/03 na podstawie którego wymierzono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności którą to odbywał w okresach od 09 września 2002 r. do 27 listopada 2002 r., od 31 stycznia 2006 r. do 23 lutego 2007 r., od 23 lutego 2007 r. do 11 grudnia 2007 r. oraz od 05 stycznia 2008 r. do 09 maja 2008 r.,
tj. o czyn zart. 300 § 2 k.k.w zb. zart. 300 § 3w zw. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 308 k.k.w zw. zart. 21 § 2 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
S. D.został oskarżony o to, że:

II
w okresie od 28 marca 2011 r. do końca maja 2011 r. wB.i innych miejscowościach w krótkich odstępach czasu w realizacji z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej będąc Prezesem ZarząduPPHU (...) Sp. z o. o.i osobą uprawnioną na podstawie ustawy do zajmowania się sprawami majątkowymiPPHU (...) Sp. z o. o.działając wspólnie i w porozumieniu zM. R. (1)w sytuacji grożącej spółce niewypłacalności, a także w celu udaremnienia wykonania orzeczeń sądowych będących podstawą wszczęcia postępowań egzekucyjnych przeciwko dłużnikowiPPHU (...) Sp. Z o. o.o sygn. Km 1529/11, 861/12, 868/12, 869/12, 870/12, 872/12, 875/12, 932/12, 1850/12, 1895/12, 1896/12, 1897/12, 862/13 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gorzowie Wlkp.R. K., Km 3415/11 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w SzczecinieR. W.oraz udaremnienia wykonania nakazu zapłaty z dnia 14.12.2011 r. Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto wP.w sprawie IX GNc 9927/11/2 uszczuplił zaspokojenie wielu wierzycieliPPHU (...) Sp. z o.o.w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu zM. R. (1)zbył majątek ruchomy spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu ciężarowego markiR. (...)nr rej. (...),R. (...)nr rej. (...), przyczepy ciężarowejS.AG(...)-Anr rej. (...), samochodu ciężarowego markiI. (...)nr rej. (...), naczepy ciężarowejK.model(...)nr rej. (...), samochodu ciężarowego markiO. (...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiD. (...)nr rej. (...)oraz elektronarzędzi, narzędzi i drobnego sprzętu budowlanego w nieustalonej ilości, w tym urządzenia do przecisków wraz ze sprężarką, zabierając w celu przywłaszczenia pieniądze pochodzące ze sprzedażyw kwocie co najmniej 49937,10 zł a także wspólnie i w porozumieniu zM. R. (1)ukrył usuwając z miejsca dotychczasowego przechowywania majątek spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu markiR. (...)nr rej. (...), ciągnika rolniczego(...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiT. (...)nr rej. (...), samochodu ciężarowego markiM. (...)nr rej. (...), sprzętu budowlanego w postaci jednostki napędowej hydrocrack z silnikiemH.i oprzyrządowaniem wraz z urządzeniem do krackingu statycznego z oprzyrządowaniem , minikoparkęmarki Y. (...), koparko-ładowarki markiV.czym działał na szkodę wielu wierzycieli spółki tj.(...) Sp. z o.o.,(...) Bank (...) S.A.w miejsce którego następnie wstąpiłaM.iW. D.,(...) S.A.,A. S.,(...) Sp. z o.o.,Fundacji Ochrony (...),Wytwórni (...) Sp. z o.o.,M. N.,(...) Sp. z o.o.,Przedsiębiorstwa Budowlanego (...) sp. z o.o.,(...) Sp. z o.o.,L. J.,E. S. (2),R. T.,(...)Trzebińscy Sp. j.,A. M. (1),(...) Sp. z o.o.,(...) S.A.,W. G.,(...)Sp. z.o.o,Ł. A.,P. B.,(...) S.A.,(...) S.A.Zakład (...),(...) Sp. z o.o.Hurtowni (...) Sp. z o.o.,HURT (...) Sp. z o.o.,Hotel (...).c,(...)i Wykonawstwo,(...) Sp. z o.o.,(...) S.A.,(...) Bank (...) S.A.,(...),(...),(...) S.A., pracownikówPPHU (...) Sp. z o.o.tj.S. S. (2),M. D. (1),D. L.,J. O.,S. C. (2),K. A.,D. T.,P. K.,I. S.,M. S. (1),A. F.,J. F. (2),Z. B.,M. R. (2),K. K.,S. K.,K. F.,M. S. (2),J. D.,A. W.,M. D. (2),Z. C.,D. K., na rzecz których świadczenia przekazał Fundusz Gwarantowanych Świadczeń PracowniczychwZ.,

tj. o czyn zart. 300 § 2 k.k.w zb. zart. 300 § 3w zw. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 308 k.k.w zb. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II K 28/16, orzekł:
I. oskarżonegoM. R. (1)uznał za winnego tego, że w okresie do 28 marca 2011 r. do końca maja 2011 r. wB.i innych miejscowościach, działającw krótkich odstępach czasu i z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wiedząc, żeS. D.pełni funkcję Prezesa ZarząduPPHU (...) Sp. z. o. o.i jest osobą uprawnioną na podstawie ustawy do zajmowania się sprawami majątkowymiPPHU (...) Sp. z o.o., działając z nim wspólnie i w porozumieniu w sytuacji grożącej spółce niewypłacalności, a takżew celu udaremnienia wykonania orzeczeń sądowych będących podstawą do wszczęcia postępowań egzekucyjnych przeciwko dłużnikowiPPHU (...) Sp. z o.o.o sygn. Km 1529/11, 1710/11, 1928/11, 1997/11, 229/12, 861/12, 868/12, 869/12, 870/12, 872/12,873/12, 875/12,930/12 , 932/12, 979/12, 927/12, 1154/12,1155/12, 1244/12, 1245/12, 1776/12, 1850/12, 1895/12, 1896/12, 1999/12, 2347/12, 130/2013, 400/2013, 653/2013, 602/2013, 862/2013 Komornika Sądowego przy Sądzie RejonowymwG.R. K., Km 1707/11,(...),(...)i(...)Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gorzowie Wlkp.M. O. (1), Km 3415/11 Komornika Sądowego przy Sądzie RejonowymwS.R. W., KM 3849/11 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Stargardzie SzczecińskimM. O. (2), Km 100/11 Komornika SądowegoŁ. N.oraz udaremnienia wykonania nakazu zapłaty z dnia 14.12.2011 r. Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto wP.w sprawie IX GNc 9927/11/2 uszczuplił zaspokojenie wielu wierzycieliPPHU (...) Sp. z o.o.w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z Prezesem ZarząduPPHU (...) sp. z o.o.S. D.zbył majątek ruchomy spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu ciężarowego markiR. (...)nr rej. (...),R. (...)nr rej. (...), przyczepy ciężarowejS.AG(...)-Anr rej. (...), samochodu ciężarowego markiI. (...)nr rej. (...), naczepy ciężarowejK.model(...)nr rej. (...), urządzenia do przecisków wraz ze sprężarką, uszczuplając majątek spółki i zaspokojenie wierzycieli o pieniądze pochodzące ze sprzedaży w kwocie co najmniej 49.737,10 zł a także wspólnie i w porozumieniu prezesem zarząduPPHU (...) sp. z o.o.S. D.ukrył usuwając z miejsca dotychczasowego przechowywania majątek spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu markiR. (...)nr rej. (...), ciągnika rolniczego(...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiT. (...)nr rej. (...), samochodu ciężarowego markiM. (...)nr rej. (...), sprzętu budowlanego w postaci jednostki napędowej hydrocrack z silnikiemH.i oprzyrządowaniem wraz z urządzeniem do krackingu statycznego z oprzyrządowaniem, minikoparkęmarki Y. (...), koparko-ładowarki markiV. (...)czym działał na szkodę wielu wierzycieli spółki tj.(...)PrefabetK.Sp. zo.o.,(...) Bank (...) S.A.w miejsce którego następnie wstąpiłaM.iW. D.,(...) S.A.,A. S.,(...) Sp. z o.o.,Fundacji Ochrony (...),Wytwórni (...) Sp. z o.o.,M. N.,(...) Sp. z o.o.,Przedsiębiorstwa Budowlanego (...)sp. z.o.o,(...) Sp. z o.o.,L. J.,E. S. (2),R. T.,(...)Trzebińscy Sp. j.,A. M. (1),(...) Sp. z o.o.,(...) S.A.,W. G.,(...) Sp. z o.o.,Ł. A.,P. B.,(...) S.A.,(...) S.A.Zakład (...),(...) Sp. z o.o.Hurtowni (...) Sp. z o.o.,HURT (...) Sp. z o.o.,Hotel (...) S.c.,(...)i Wykonawstwo,(...) Sp. z o.o.,(...) Bank (...) S.A.,(...),(...),(...) S.A, pracownikówPPHU (...) Sp. z o.o.tj.S. S. (2),M. D. (1),D. L.,J. O.,S. C. (1),K. A.,D. T.,P. K.,I. S.,M. S. (1),A. F.,J. F. (1),Z. B.,M. R. (2),K. K.,S. K.,K. F.,M. S. (2),J. D.,A. W.,M. D. (2),Z. C.,D. K., na rzecz których świadczenia przekazał Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wZ., nadto działając samodzielnie zabrał składniki majątkuPPHU (...)również zagrożone zajęciem i uszczuplając w ten sposób majątek spółki, udaremniając zaspokojenie wielu wierzycieli a to w postaci samochodu markiR. (...)nr rej. (...), ciągnika rolniczego(...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiT. (...)nr rej. (...)zbywając je innym osobom za kwotę łączną 94. 587 zł oraz składniki majątkowe użytkowane przezPPHU (...). zo.o. w postaci koparki kołowej ATLAS typ(...)numer fabryczny(...)rok produkcji 2001 wartości 129.150 zł stanowiącej przedmiotumowy leasingu operacyjnego nr (...)na szkodę(...) S.A.weW.i koparki kołowejD. D.(...)rok prod. 2008 wartości 328.215 zł stanowiącej przedmiotumowy leasingu operacyjnego nr (...)zawartej z(...) S.A.,przy czym łączna wartość zabranych z majątku spółki ww. przedmiotów stanowiła mienie o wartości w kwocie 601.689,10 zł, przy czym oskarżony czynu tego dopuścił się będąc uprzednio karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie XIVK 888/02 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 282 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczecinie z dnia 23 października 2003 r. w sprawie VI K 195/02 za czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.na karę jednostkową 10 miesięcy pozbawienia wolności, objętymi następnie wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Szczecinie wydanym w sprawie XIV K 541/03 na podstawie którego wymierzono karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności którą to odbywał w okresach od 09 września 2002 r. do 27 listopada 2002 r., od 31 stycznia 2006 r. do 23 lutego 2007 r., od 23 lutego 2007 r. do 11 grudnia 2007 r. oraz od 05 stycznia 2008 r. do 09 maja 2008 r., tj. czynu zart. 300 § 2 k.k.w zb. zart. 300 § 3w zw. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 308 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.i w zw. zart.12 k.k.i za to na podstawieart. 300 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności,
II. oskarżonegoS. D.uznał za winnego tego, że w okresie od 28 marca 2011 r. do końca maja 2011 r. wB.i innych miejscowościach działającw krótkich odstępach czasu i w realizacji z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej będąc Prezesem ZarząduPPHU (...) Sp. z o. o.i osobą uprawnioną na podstawie ustawy do zajmowania się sprawami majątkowymiPPHU (...) Sp. z o. o.działając wspólnie i w porozumieniu zM. R. (1)w sytuacji grożącej spółce niewypłacalności, a także w celu udaremnienia wykonania orzeczeń sądowych będących podstawą wszczęcia postępowań egzekucyjnych przeciwko dłużnikowiPPHU (...) Sp. z o.o.o sygn. Km 1529/11, 1710/11, 1928/11, 1997/11, 229/12, 861/12, 868/12, 869/12, 870/12, 872/12,873/12, 875/12,930/12, 932/12, 979/12, 927/12, 1154/12,1155/12, 1244/12, 1245/12, 1776/12, 1850/12, 1895/12, 1896/12, 1999/12, 2347/12, 130/2013, 400/2013, 653/2013, 602/2013, 862/2013 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gorzowie Wlkp.R. K., Km 1707/11,(...),(...)i(...)Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Gorzowie Wlkp.M. O. (1), Km 3415/11 Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w SzczecinieR. W., KM 3849/11 Komornika Sądowego przy Sądzie RejonowymwS.M. O. (2), Km 100/11 Komornika SądowegoŁ. N.oraz udaremnienia wykonania nakazu zapłaty z dnia 14.12.2011 r. Sądu Rejonowego Poznań-Stare Miasto wP.w sprawie IXGNc(...)uszczuplił zaspokojenie wielu wierzycieliPPHU (...) Sp. z o.o.w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu zM. R. (1)zbył majątek ruchomy spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu ciężarowego markiR. (...)nr rej. (...),R. (...)nr rej. (...), przyczepy ciężarowejS.AG(...)-Anr rej. (...), samochodu ciężarowego markiI. (...)nr rej. (...), naczepy ciężarowejK.model(...)nr rej. (...), urządzenia do przecisków wraz ze sprężarką, uszczuplając majątek spółki i zaspokojenie wierzycieli o pieniądze pochodzące ze sprzedaży w kwocie co najmniej 49.737,10 zł a także wspólnie i w porozumieniu zM. R. (1)ukrył usuwając z miejsca dotychczasowego przechowywania majątek spółki zagrożony zajęciem w postaci samochodu markiR. (...)nr rej. (...), ciągnika rolniczego(...)nr rej. (...), samochodu osobowego markiT. (...)nr rej. (...), samochodu ciężarowego markiM. (...)nr rej. (...), sprzętu budowlanego w postaci jednostki napędowej hydrocrackz silnikiemH.i oprzyrządowaniem wraz z urządzeniem do krackingu statycznego z oprzyrządowaniem, minikoparkęmarki Y. (...), koparko-ładowarki markiV.czym działał na szkodę wielu wierzycieli spółki tj.(...) Sp. z o.o.,(...) Bank (...) S.A.w miejsce którego następnie wstąpiłaM.iW. D.,(...) S.A.,A. S.,(...) Sp. z o.o.,Fundacji Ochrony (...),Wytwórni (...) Sp. z o.o.,M. N.,(...) Sp. z o.o.,Przedsiębiorstwa Budowlanego (...) sp. z.o.o.,(...) Sp. z o.o.,L. J.,E. S. (2),R. T.,(...)Trzebińscy Sp. j.,A. M. (1),(...) Sp. z o.o.,(...) S.A.,W. G.,(...)Sp. z.o.o,Ł. A.,P. B.,(...) S.A.,(...) S.A.Zakład (...),(...) Sp. z o.o.Hurtowni (...) Sp. z o.o.,HURT (...) Sp. z o.o.,Hotel (...) S.c.,(...)i Wykonawstwo,(...) Sp. z o.o.,(...) Bank (...) S.A.,(...),(...),(...) S.A., pracownikówPPHU (...) Sp. z o.o.tj.S. S. (2),M. D. (1),D. L.,J. O.,S. C. (2),K. A.,D. T.,P. K.,I. S.,M. S. (1),A. F.,J. F. (2),Z. B.,M. R. (2),K. K.,S. K.,K. F.,M. S. (2),J. D.,A. W.,M. D. (2),Z. C.,D. K., na rzecz których świadczenia przekazał Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wZ., tj. czynu zart. 300 § 2 k.k.w zb. zart. 300 § 3w zw. zart. 300 § 1 k.k.w zw. zart. 308 k.k.w zw. z.art. 11 § 2 k.k.i w zw. zart.12 k.k.i za to na podstawieart. 300 § 3 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności,
III. na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonegoM. R. (1)nawiązki w kwotach po 15.000 zł na rzecz pokrzywdzonych:R. T.,(...) Funduszu (...)z siedzibą weW.,(...) sp. z o. o.z siedzibą wG.,Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,M. N.,Ł. A.iA. M. (1), oraz na rzecz pokrzywdzonegofirmy (...) S.A.(...) Oddział (...), Gazownia(...)wS., kwoty 2.000 zł,
IV. na podstawieart. 46 § 2 k.k.orzekł od oskarżonegoS. D.nawiązki w kwotach po 6.000 zł na rzecz pokrzywdzonych:R. T.,(...) sp. z o. o.z siedzibą wG.Przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.z siedzibą wK.,M. N.,Ł. A.iA. M. (1), oraz na rzecz pokrzywdzonegofirmy (...) S.A.(...) Oddział (...), Gazownia(...)wS., kwoty 1.000 zł.
W tymże wyroku orzeczono także o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonym z urzędu, wydatkach na rzecz oskarżyciela posiłkowego oraz zwolniono oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych.
Apelacje od powyższego wyroku wnieśli: Prokurator Okręgowy w Gorzowie Wlkp. oraz obrońca oskarżonegoM. R. (1).
Prokurator zaskarżył wyrok w całości wobecM. R. (1)-na jego niekorzyść-i na podstawieart. 438 pkt 1 k.p.k.zarzucił obrazę prawa materialnego, a mianowicie:
„-art. 278 par. 1 k.k.w zw. zart. 294 par. 1 kkpoprzez jego wyeliminowaniez kwalifikacji prawnej czynu zarzuconegoM. R. (1)i uznanie przez Sąd, że zbycie przez oskarżonego składników przedmiotów umów leasingowych, a także pojazdów, któreM. R. (1)wcześniej wspólnie i w porozumieniu z prezesem zarząduPPHU (...) Sp. z o.o.ukrył, wyczerpuje znamiona czynu zart. 300 par. 2 k.k.,
-art. 21 par. 2 k.k.poprzez jego wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuM. R. (1)w sytuacji kiedy Sąd pozostawił w opisie czynu, że oskarżony wiedział, iżS. D.pełni funkcje prezesa zarząduPPHU (...) sp. z o.o.i z nim współdziałał, czyli miał świadomość, że współdziała ze sprawcą posiadającym cechę wymaganą przez ustawę, tj., że jest dłużnikiem.
Stawiając powyższe zarzuty prokurator wniósł o „zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez ujęcie w kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoM. R. (1)działanie w ramachart. 21 par. 2 k.k.a także, iż jego zachowanie oskarżonego wypełniło również znamiona czynu zart. 278 par. 1 k.k.w zw. zart. 294 par. 1 k.k.”
ObrońcaM. R. (1)zaskarżył powyższy wyrok w stosunku do tego oskarżonego w całości i zarzucił:
„1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.art. 308 k.k.w zw. zart. 300 § 1, 2 i 3 k.k.przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że osoba reprezentująca wspólnika spółki jest „osobą zajmującą się sprawami majątkowymi” takiej spółkiw rozumieniuart. 308 k.k., podczas gdy z uwagi na subsydiarny charakter prawa karnego gospodarczego w stosunku do prawa cywilnego należałoby uznać, że wspólnik spółki jest wykluczony z kręgu podmiotów określonych wart. 308 k.k.w zw. zart. 300 § 1, 2 i 3 k.k.,
2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na uznaniu, że oskarżonyM. R. (1)faktycznie zajmował się sprawami majątkowymispółki (...) sp. z o.o.i kierował działaniamiS. D., podczas gdy oskarżonyM. R. (1)jedynie repre­zentował wspólnika spółki i służyłS. D.swoją wiedząi doświadcze­niem, co mogło mieć wpływ na przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za za­rzucane mu czyny,
3) obrazę przepisów postępowania, tj.art. 7 k.p.k., która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na sprzecznym ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania uznaniu za wiarygodne zeznań świadkaA. Ś.dotyczących kierowniczej roli oskarżonegoM. R. (1)w spółce i podrzędnej roliS. D., mimo że świadekA. Ś.była part­nerkąS. D., a jej zeznania pozostają sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżo­negoM. R. (1),
4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść tego orzeczenia, polegający na uznaniu, że po stronie oskarżonegoM. R. (1)wystąpił zamiar bezpośredni udaremnienia wykonania orzeczeń sądu lub innych organów państwowych, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie wykazuje, że oskarżony działał w takim celu, a ponadto oskarżony nie miał wie­dzy co do tego, czy majątek jest zajęty lub zagrożony zajęciem, co mogło mieć wpływ na przypisanie oskarżonemu odpowiedzialności za popełnienie czynu zart 300 § 2 k.k.”
Stawiając powyższe zarzuty obrońcaM. R. (1)wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.” oraz zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.
Apelacja prokuratora okazała się zasadna i dlatego doprowadziła do postulowanej przez oskarżyciela publicznego zmiany, w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoM. R. (1). Natomiast skarga odwoławcza obrońcy tegoż oskarżonego była generalnie chybiona.
Sprawa przedmiotowa niewątpliwie należała do trudnych i złożonych tak w płaszczyźnie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w ślad za tym dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych oraz (jak się okazało) w płaszczyźnie oceny prawnej przypisanych oskarżonym działań. Sąd Okręgowy przeprowadził ponowne postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy (korzystając z uprawnienia, jakie dawał mu przepisart. 442 § 2 k.p.k.), następnie poddał je trafnej analizie i na tej podstawie wyprowadził całkowicie słuszne wnioski co do winyS. D.oraz w większości trafne co do osoby oskarżonegoM. R. (1), w zakresie przypisanych im przestępstw, prawidłowo realizując poprzednie zalecenia sądu odwoławczego (art. 442 § 3 k.p.k.), związane generalnie z orzekaniem środków kompensacyjnych (art. 46 k.k.). Sąd ten wprawdzie nie uniknął pewnych, wskazanych w dalszej części niniejszych rozważań uchybień (nota benesłusznie wychwyconych przez prokuratora), a związanych z oceną prawną popełnionych przezM. R. (1)przestępstw, jednakże nie miały one takiej rangi, by generalnie podważały istotę rozstrzygnięcia wyrażonego zaskarżonym wyrokiem. Przed omówieniem tych zmian, konieczne jest jednak odniesienie się do najdalej idących zarzutów i wniosków skargi odwoławczej obrońcy, kwestionujących w ogóle zasadność przypisania jakiejkolwiek winy w/w oskarżonemu.
W pierwszej kolejności trzeba zauważyć, że omawiana apelacja została niewłaściwie skonstruowana. Jej autor, nie bacząc na samoistność zarzutu obrazy prawa materialnego i jakby nie ufając jego skuteczności, w zakresie kwestionowanej wykładni przepisówart. 308 k.k.w zw. zart. 300 § 1, 2 i 3 k.k., podniósł nadto zarzuty określone wart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., tj. obrazy przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych. Tymczasem z punktu widzenia kontroli odwoławczej istotne jest rozróżnianie pierwotnych źródeł uchybienia i jego następstw. Wypada zatem po raz kolejny przypomnieć, że obraza prawa materialnego ma miejsce tylko wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu ustalony prawidłowo, a nie zastosowano do niego właściwego przepisu prawa materialnego (videnp. postanowienia SN: z 09.01.2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; z 02.12.2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 26.10.2016 r., II KK 272/16, LEX nr 2139245; z 08.05.2015 r., III KK 333/14, LEX nr 1713025). Z obrazą prawa karnego materialnego mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy dokonano jego błędnej wykładni, co finalnie doprowadziło do uznania, że doszło do wyczerpania znamion innego czynu zabronionego niż tego, którego znamiona w istocie zostały wyczerpane (por. np. postanowienie SN z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008/1/2340). Natomiast nie ma obrazy prawa materialnego, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń przyjętych za jego podstawę (zob. np. wyroki SN: z 23.07.1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974/12/223; z 02.08.1978 r., I KR 155/78, OSNPG 1979/3/52). W takich wypadkach podstawą odwoławczą powinien być zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku (a nie obrazy prawa materialnego), albo obrazy prawa procesowego, jeżeli wadliwość orzeczenia jest wynikiem błędnych ocen sądu (por. np. postanowienia SN: z 09.01.2002 r., V KKN 319/99, LEX nr 53010; z 06.02.2007 r., III KK 407/06, LEX nr 467593; z 15.02.2007 r., IV KK 234/06, LEX nr 445859). Słusznie w związku z tym wskazuje się, że nie należy stawiać zarzutu obrazy prawa materialnego, gdy kwestionowana jest kwalifikacja prawna czynu pod kątem strony podmiotowej przestępstwa, jeżeli wiąże się ona z ustaleniami faktycznymi. Podnoszenie zarzutu obrazy prawa materialnego w związku z kwestionowaniem zamiaru przypisanego oskarżonemu (tak, jak to czyni obrońca oskarżonegoM. R. (1)) jest po prostu niezasadne, gdyż zamiar sprawcy jest właśnie elementem faktycznym, oznacza zjawisko ze sfery rzeczywistości, a nie z dziedziny ocen czy wartości, a więc ustalenie zamiaru jest kwestią ustaleń faktycznych i ewentualnego błędu sądu w tym właśnie zakresie, a nie naruszenia prawa materialnego (zob. np. postanowienia SN: z 29.03.2007 r., IV KK 32/07, LEX nr 475359; z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008/2340; z 03.10.2011 r., V KK 96/11, LEX nr 1044083). W świetle powyższego, w takim układzie procesowym, podniesiony w apelacji obrońcyM. R. (1)zarzut obrazy prawa materialnego, ma charakter zarzutu alternatywnego, a więc będzie stanowił przedmiot oceny wówczas, gdy zostaną zaaprobowane ustalenia faktyczne (por. postanowienie SN z 19.10.2016 r., V KK 239/16, LEX nr 2148667).
Analiza materiału aktowego niniejszej sprawy wskazuje, że nie doszło do zarzucanej w omawianym środku odwoławczym obrazy przepisów postępowania -art. 7 k.p.k.(zarzut nr 3). Generalnie po raz kolejny wypada także przypomnieć, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisuart. 7 k.p.k., jeżeli tylko: 1) jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, 2) stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, 3) jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto motywy te zostały wyczerpująco i logicznie przedstawione w uzasadnieniu wyroku (por. np. wyroki SN z: 04.07.1995 r., II KRN 72/95, Prok. i Pr. 1995/11-12/6; 22.02.1996 r., II KRN 199/95, Prok. i Pr. 1996/10/10; 03.09.1998 r., V KKN 104/98, Prok. i Pr. 1999/2/6; postanowienia SN z: 01.09.2010 r., IV KK 78/10, OSNwSK 2010/1/1653; 18.12.2012 r., III KK 298/12, LEX nr 1232292; 28.04.2015 r., II KK 89/15, LEX nr 1682543). Tymczasem obrońcaM. R. (1)racjonalnie nie wykazał, aby którykolwiek z powyższych warunków nie został w zaskarżonym wyroku dotrzymany. Z kolei okoliczność, że w niniejszej sprawie oceniono poszczególne dowody pod kątem ich wiarygodności nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego autor omawianej apelacji, wcale jeszcze nie oznacza, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguł wyrażonych wart. 7 k.p.k.Naturalnie odmienna ocena dowodów, zaproponowana w apelacji - korzystna dla oskarżonegoM. R. (1)- jest prawem obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by ocena dokonana w zaskarżonym wyroku charakteryzowała się zupełną dowolnością.
W szczególności zaś nie sposób podzielić argumentacji, że zeznania świadkaA. Ś., dotyczące kierowniczej roli oskarżonegoM. R. (1)w spółce i podrzędnej roli oskarżonegoS. D.„(…) należałoby uznać za niewiarygodne” (jak tego domaga się obrońca), tylko dlatego, że „(…) świadekA. Ś.była partnerkąS. D., a jej zeznania pozostają sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonegoM. R. (1)”. Oceniając depozycje tego świadka Sąd Okręgowy trafnie uznał, że są one logiczne, spójne i konsekwentne, a nadto korespondują z pozostałymi dowodami. Jednocześnie nie uszła uwadze tegoż Sądu okoliczność, iż w/w świadek nie jest już w związku z w/w oskarżonym, ani nie pozostaje też z oskarżonymi w konflikcie i stąd nie sposób uznać, by miała ona bezpodstawnie obciążać i pomawiać któregokolwiek z oskarżonych (str. 64-65). Warto przypomnieć, że toA. Ś.poznała oskarżonych wiedząc, żeS. D.nie miał wówczas żadnego zajęcia, zaśM. R. (1)poszukuje pracownika. Nadto zasadnicze ustalenia faktyczne stanowiące „(…) o kierowniczej roli oskarżonegoM. R. (1)w sprawach spółki i podrzędnej roliS. D.”, wbrew odmiennym tezom części motywacyjnej apelacji (str. 4), wynikały nie tylko i wyłącznie z zeznańA. Ś., ale i wyjaśnieńS. D., a także częściowo z wyjaśnień samego oskarżonegoM. R. (1)(str. 30 uzasadnienia SO). W tej sytuacji przyznanie przez Sąd I instancji waloru wiarygodności relacjomA. Ś., w najmniejszym stopniu nie pozwala na stawianie zarzutu obrazy przepisów postępowania, jest bowiem realizacją prawa do swobodnej oceny dowodów, przewidzianego wart. 7 k.p.k.
Zupełnie niezasadne były także podniesione zarzuty (nr 2 i 4) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Argumentacja tej części omawianej apelacji obciążona jest niedomaganiami, zaś w szczególności brakiem wykazania na czym polega błąd w ustaleniach faktycznych. Zauważyć należy, iż błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać z niepełności postępowania dowodowego lub z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). W związku z tym trzeba stwierdzić, że niewątpliwe jest również to, iż powinnością skarżącego jest wskazanie, na czym polegał błąd w ustaleniach faktycznych, jeżeli taki zarzut podnosi.
Nie jest też rolą strony ustalanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż to stanowi wyłączną prerogatywę sądu orzekającego. Skarżący może natomiast podważać prawidłowość ustaleń co do faktów, jeśli wykaże, że popełniono błąd przy ich rekonstrukcji w oparciu o przeprowadzone dowody. Nie powinno to jednak polegać na prezentowaniu poglądu (jak to czyni obrońcaM. R. (1)), że te same dowody pozwalałyby na przyjęcie odmiennej wersji zdarzeń, lecz na wykazaniu, iż przy ustalaniu faktów sąd posłużył się rozumowaniem logicznie nieprawidłowym, bądź sprzecznym ze wskazaniami doświadczenia życiowego. Dla skuteczności zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, niezbędne jest zatem wykazanie przez skarżącego nie tylko ogólnej wadliwości ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, w jakich dopuścił się tenże sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (por. wyroki SN z 20.02.1975r., II KR 335/74, OSNPG 1975/9/84, z 22.01.1975 r., I KR 19/74, OSNKW 1975/5/58; postanowienie SN z 09.04.2008 r., V KK 301/07, LEX nr 398555). Tego jednak w skardze odwoławczej nie wykazano, a zamiast tego zaprezentowano wyłącznie werbalną polemikę i to pozostającą w zupełnym oderwaniu od realiów przedmiotowej sprawy.
Mianowicie obrońca roztaczając w apelacji nieprawdziwą wizję oskarżonegoM. R. (1), jako osoby zupełnie nieświadomej przestępczych działań podejmowanych przezS. D., w ogóle niezorientowanej w sytuacjiPPHU (...) Sp. z o.o., czy wręcz skrzywdzonej zapadłym w przedmiotowej sprawie orzeczeniem Sądu Okręgowego, w sprawie w której to zgromadzony materiał dowodowy rzekomo „nie pozwala na uznanie oskarżonego za winnego przypisanych mu czynów” (str. 6), skrzętnie pomija wręcz podstawowe fakty. Warto zatem przypomnieć, że to oskarżonyM. R. (1)będąc jeszcze przesłuchiwanym w charakterze podejrzanego w całości przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, w których nie kwestionował ustaleń organów ścigania, szczegółowo opisał w nich przebieg zdarzeń oraz okoliczności swoich działań. Fakt ten nie uszedł też uwadze Sądu I instancji (str. 58-59 uzasadnienia SO). Co więcej słuchany przed prokuratorem oskarżonyM. R. (1)dobrowolnie złożył nawet wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, tudzież orzeczenie obowiązku naprawienia szkody (k. 5241). Spowodowało to przesłanie do Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. aktu oskarżenia wraz z odpowiednim wnioskiem o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy w trybieart. 335 § 1 k.p.k.(k. 5407). Wkrótce po uchyleniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, oskarżonyM. R. (1)zmienił zdanie i postanowił tym razem zasygnalizować, że czuje się jednak niewinny, zaś podczas bardzo długiego pobytu w areszcie śledczym spotkało go „wiele nieszczęść”. Ponieważ taka zmiana postawy procesowej nie została w żaden logiczny, racjonalny sposób umotywowana, dlatego Sąd I instancji trafnie ocenił ją jako nieudolną linię obrony, czemu rzeczowo dał wyraz w obszernych pisemnych motywach wyroku (str. 59 uzasadnienia SO). Przy czym krytyczna ocena tej części wyjaśnieńM. R. (1), w której odwołał on swoje wcześniejsze depozycje i przyznanie się oraz zakwestionował ustalenia organów ścigania była tak przytłaczająca, że nie dziwi fakt, iż obrońca nie zawarł w swej apelacji jakiejkolwiek – w tym aspekcie – polemiki, czy zastrzeżeń.
Wbrew sugestiom skarżącego Sąd I instancji prawidłowo ustalił, iż przestępczymi działaniami kierowałde factooskarżonyM. R. (1). Od samego początku wspólnego działania oskarżonych niewątpliwie toM. R. (1)był osobą, która podejmowała decyzje, zaś oskarżonyS. D.realizował jedynie jego „pomysły”, wykonywał jego polecenia, a z tego tytułu otrzymywał wynagrodzenie w kwocie ok. 1.500 zł miesięcznie (str. 30 uzasadnienia wyroku SO). Słusznie również Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż oskarżonyM. R. (1)podejmując działania w przedmiotowej sprawie potrzebował osoby, którą powoła na Prezesa Zarządu spółki, osoby, która będzie wykonywała wszystkie jego polecenia i jednocześnie - jako Prezes Zarządu spółki – będzie odpowiadała wobec spółki i jej wierzycieli za podjęte działania (art. 299 k.s.h.). Taką osobą okazał się oskarżonyS. D., który ze względu na młody wiek, brak odpowiedniego wykształcenia i doświadczenia, odgrywał marginalne znaczenie w spółce. I takS. D., pomimo tego, że formalnie był Prezesem ZarząduPPHU (...) Sp. z o.o.- nie rozmawiał z wierzycielami (chyba, że na polecenieM. R. (1)), nie rozmawiał z pracownikami, zaś polecenia pracownikom firmy wydawałM. R. (1)(str. 28 i nast., str. 55- 60 uzasadnienia wyroku SO). W tym miejscu warto przypomnieć, że w/w oskarżonyM. R. (1)zapewniał pracownikówPPHU (...) Sp. z o.o., że składniki majątku spółki są przez niego zbywane tylko po to, by zapewnić odpowiednie kwoty na wynagrodzenia dla pracowników. Okazało się to jednak nieprawdą (od początku planowano spieniężenie majątku spółki bez zaspokojenia wierzytelności – str. 34 uzasadnienia SO), zaś zaległe wynagrodzenia zostały wypłacone z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (str. 31). ToM. R. (1)decydował także o obniżeniu ceny nieruchomości spółki, prowadził także rozmowy z wierzycielami spółki pozorując dobrą wolę spłaty zobowiązań, zapewniając nawet (nieprawdziwie) wierzycieli o wysłaniu pieniędzy tytułem spłaty należności, a następnie nie odbierając telefonów (str. 33 i 37 uzasadnienia SO). Obrońca zdaje się też nie dostrzegać, że wierzyciele spółki, którzy kontaktowali się przede wszystkim zM. R. (1), a niekiedy iS. D., byli najpierw regularnie zwodzeni co do rzekomej spłaty zobowiązań, a następnie oskarżeni spieniężyli majątekspółki PPHU (...)bez ich zaspokojenia. Odbywało się to generalnie w ten sposób, że oskarżonyM. R. (1)pokazywał okolicznym mieszkańcomB.poszczególne urządzenia i sprzęt budowlany, określał ich cenę, decydował o sprzedaży i wystawiał odpowiednie faktury sprzedaży, zaś rolaS. D.ograniczała się wyłącznie do podpisywania tych faktur (str. 33 i n., 39-40 uzasadnienia SO). Skoro powyższe ustalenia poczynione zostały nie tylko na podstawie bardzo obszernych, wiarygodnych i szczerych wyjaśnieńS. D., częściowych wyjaśnieńM. R. (1), ale także na podstawie relacji kilkudziesięciu świadków enumeratywnie wymienionych w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, to niczym nie poparte twierdzenia obrońcy, wskazującego, że rzekomo „toS. D.był osobą decyzyjną”, „podejmował działania swobodnie”, zaśM. R. (1)„nigdy nie zbył żadnego składnika majątkowego, czy to samodzielnie czy w porozumieniu” są w oczywisty sposób nieprawdziwe i niepoparte jakimkolwiek dowodem nawet w uzasadnieniu skargi odwoławczej (str. 4 apelacji).
Wyłącznie polemiczna z ustaleniami Sądu I instancji, a jednocześnie zupełnie nieprzekonująca jest także argumentacja apelacji, żeM. R. (1)nie działał w zamiarze bezpośrednim, albowiem „był zupełnie nieświadomy”, „nie miał wiedzy”, „nie mógł się też domyślać”, że majątek jest zajęty lub zagrożony zajęciem (str. 5 apelacji), skoro odmienne wnioski płynęły z wyjaśnień „skruszonego” współoskarżonegoS. D., relacji świadków i dowodów dokumentarnych. Teza obrońcy kłóci się także z oczywistą logiką. Otóż warto zauważyć, że umowa zawarta przezD. C.z oskarżonymM. R. (1), stanowiła o sprzedaży 100 udziałówPPHU (...) Sp. z o.o.o łącznej wartości 60.000 zł za kwotę symboliczną - 1 (jeden) zł, ale kupujący te udziałyM. R. (1)zobowiązał się do przejęcia wszelkich zobowiązań obciążających spółkę (str. 28 uzasadnienia SO). Sąd I instancji trafnie zauważył, żeD. C.(tj. były członek Zarządu oraz(...) Sp. z o.o.) jeszcze przed dokonaniem sprzedaży tychże udziałów nakreślił oskarżonemuM. R. (1)sytuację spółki, zapoznał go z całą dokumentacją oraz bieżącymi czynnościami wykonywanymi przez organy egzekucyjne, zmierzającymi do wykonania orzeczeń, tudzież kontaktami z niektórymi wierzycielami spółki i ich żądaniami (str. 73-74 uzasadnienia SO). W świetle powyższych ustaleń nie budzi wątpliwości okoliczność, iż oskarżonyM. R. (1)doskonale wiedział, że majątekspółki PPHU (...)jest zajęty lub co najmniej zagrożony zajęciem.
Wbrew odmiennym zapatrywaniom obrońcy (przedstawionym w zarzucie nr 1), trafne było stanowisko prokuratora, iż doszło do obrazy prawa materialnego, a toart. 21 § 2 k.k., poprzez jego bezzasadne wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuM. R. (1)w sytuacji, kiedy Sąd I instancji jednocześnie pozostawił w opisie czynu, iż oskarżony wiedział, żeS. D.pełni funkcję Prezesa ZarząduPPHU (...) Sp. z o.o.i z nim współdziałał, a zatem miał świadomość, że współdziała ze sprawcą posiadającym cechę wymaganą przez ustawę, tj.art. 308 k.k.Z ustaleń Sądu I instancji wynika przecież, iż to oskarżonyM. R. (1)był pomysłodawcą i inicjatorem przestępczych działań oskarżonegoS. D., któremu wydawał polecenia co do sposobu postępowania. W tym miejscu przypomnieć należy, iż przestępstwa stypizowane wart. 300 § 1 i 2 k.k.stanowią przestępstwa indywidualne, których dopuścić się może jedynie dłużnik i osoba wskazana wart. 308 k.k., tj. osoba, która na podstawie przepisu prawnego, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania, zajmuje się sprawami majątkowymi innej osoby prawnej, fizycznej, grupy osób lub podmiotu nie mającego osobowości prawnej. W postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2001 r., Sąd Najwyższy sformułował słuszną tezę, że „za osobę zajmującą się cudzymi sprawami majątkowymi można uznać tylko tego, kogo obowiązki i uprawnienia obejmują łącznie zarówno dbałość o uchronienie powierzonego mienia przed uszczerbkiem, zniszczeniem lub zagubieniem, pogorszeniem stanu interesów majątkowych, jak i wykorzystanie tego mienia w procesie gospodarowania w taki sposób, aby zostało ono powiększone lub wzrosła jego wartość” (I KZP 7/01, OSNKW 2001, z. 7-8, poz. 55). Innymi słowy, osoba, o której mowa wart. 308 k.k., musi być również umocowana do korzystania z powierzonego mienia w celu jego efektywnego pomnażania (zob. T. Oczkowski [w:] Konarska-Wrzosek V.[red.]: Kodeks karny. Komentarz, LEX 2016). Z kolei ustalenie, czy treścią danego obowiązku jest „zajmowanie się sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą” innego podmiotu, musi być dokonywane w kontekście struktury organizacyjnej i faktycznych procedur podejmowania decyzji w ramach tego podmiotu, w szczególności wówczas, gdy ma on charakter jednostki organizacyjnej (zob. wyrok SN z 30.10.2013 r., II KK 81/13, LEX nr 1434179). W doktrynie prawa handlowego jednoznacznie wskazuje się, że w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „sprawami majątkowymi” zajmują się przede wszystkim zarząd oraz prokurenci, w określonych zaś przypadkach rada nadzorcza, komisja rewizyjna i likwidatorzy - zatem poszczególne organy spółki, które stosownie do przepisówKodeksu spółek handlowych(dalej jako: „k.s.h.”) posiadają określone kompetencje. Z uwagi na powyższe, na gruncie prawa handlowego odpowiedzialność odszkodowawcza, niezależnie od podjętych decyzji w łonie spółki, skierowana może być tylko do członków zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidatorów za szkody wyrządzone spółce (art. 293 k.s.h.) oraz do spółki jako takiej, jeżeli szkoda została wyrządzona jej działaniem osobom trzecim (art. 416 k.c.). Natomiast wspólnicy są wyłączeni z zakresu takiej odpowiedzialności (por. M. Jasińska: Komentarz do wybranych przepisów kodeksu karnego, Warszawa 2015, Wyd. 2, Legalis). Jeżeli ustawodawca nie przewidział w ramach odpowiedzialności cywilnoprawnej możliwości pociągnięcia wspólników (członków zgromadzenia) do odpowiedzialności za podjęte działania, to tym bardziej nieuprawniony jest wniosek o dalej idącej odpowiedzialności karnej, gdyż kłóciłoby się to bowiem z zasadą subsydiarności prawa karnego gospodarczego. W świetle powyższego rzeczywiście, co do zasady, nie można uznać wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - członków zgromadzenia wspólników za osoby zajmujące się sprawami majątkowymi spółki, pozostające w kręgu podmiotów przestępstwa zart. 308 k.k.w zw. zart. 300 § 1 i 3 k.k.(zob. postanowienie SN z 06.03.2009 r., II KK 283/08, LEX nr 507938). Tyle tylko, że powyższy, przywołany w apelacji obrońcy judykat (str. 3 apelacji) nie oznacza konieczności ekskulpowania oskarżonegoM. R. (1)w niniejszej sprawie. Rzecz bowiem w tym, że prezentowane przez Sąd Najwyższy poglądy mogą mieć i generalnie mają charakter uniwersalny, tyle tylko że wymagają zawsze rozważnej analizy w zestawieniu z okolicznościami tej sprawy, na kanwie której zostały wyartykułowane. Zatem nie wystarczy tylko powtórzenie ich w skardze odwoławczejin extenso, względnie też jedynie samo werbalne zapewnienie o recypowaniu uwag najwyższej instancji, jeżeli skarżący nie podejmie nawet próby ich adekwatnego zaaplikowania do realiów materii danej sprawy. W przedmiotowej sprawieM. R. (1)rzeczywiście był osobą reprezentującą(...) Sp. z o.o.(tj. spółkę(...).pl sp. z o.o.).Prima faciepodmiot taki nie jest osobą prowadzącą cudze sprawy majątkowe, o której mowa wart. 308 k.k., skoro w/w oskarżony nie „zajmował się sprawami majątkowymi”PPHU (...) Sp. z o.o.z mocy przepisu ustawy, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania i spoczywał na nim obowiązek podejmowania odpowiednich starania o zwiększenie substancji majątkowej spółki, a nie przysługiwało mu również uprawnienie do korzystania z powierzonego mienia spółki w celu jego efektywnego pomnażania. Tyle tylko, że obrońca ewidentnie zdaje się nie dostrzegać charakteru przepisuart. 21 § 2 k.k., który pełni konstytutywną rolę i określa podstawy odpowiedzialności ekstraneusa za sprawcze współdziałanie w popełnieniu przestępstwa indywidualnego, co trafnie wyartykułował prokurator w apelacji (a wcześniej w sporządzonym akcie oskarżenia). Mianowicie Sąd Okręgowy zasadnie ustalił, że oskarżonyM. R. (1)niewątpliwie współdziałał zeS. D., pełniącym funkcję Prezesa ZarząduPPHU (...) Sp. z o.o., tj. współdziałał ze sprawcą przestępstwa indywidualnego zart. 308 k.k.Rozwiązanie przyjęte wart. 21 § 2 k.k. z 1997 r., odnosi się generalnie do wszystkich znanychKodeksowi karnemupostaci współdziałania (zarówno niesprawczego, jak i sprawczego), poszerza krąg podmiotów, które będąc ekstraneusami mogą ponosić odpowiedzialność za przestępstwo indywidualne. Stwarza ono jednolite zasady odpowiedzialności ekstraneusa współdziałającego w popełnieniu przestępstwa indywidualnego, opierając je na znanej już od 1937 r. zasadzie związanej z wiedzą ekstraneusa dotyczącą posiadania cechy wymaganej przez ustawę przez jednego ze sprawców (zob. postanowienie SN z 20.03.1937 r., 1K 736/36, OSP 1937, poz. 446). W odniesieniu do każdej postaci współdziałania obowiązuje zatem zasada, że „współdziałający (podżegacz, pomocnik, współsprawca, sprawca kierowniczy lub wydający polecenie), który cechy znamiennej nie posiada, ponosi odpowiedzialność za przestępstwo indywidualne, jeżeli o danej okoliczności wiedział, to jest uświadamiał sobie, że współdziała z podmiotem przestępstwa indywidualnego (por. P. Kardas [w:] W. Wróbel [red.], A. Zoll [red.]: Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz, LEX 2016). W świetle powyższego, oskarżyciel publiczny słusznie podniósł w swej apelacji, iż Sąd I instancji niezasadnie wyeliminował przepisart. 21 § 2 k.k.z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuM. R. (1). W realiach niniejszej sprawy nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż oskarżonyR.wiedział, iżS. D.pełni funkcję Prezesa ZarząduPPHU (...) Sp. z o.o.i z nim współdziałał, a zatem wiedział, że współdziała ze sprawcą przestępstwa posiadającym cechę wymaganą przez ustawę (art. 308 k.k.), tj. z osobą, która na podstawie przepisu prawnego (art. 201 § 1 k.s.h.) zajmuje się sprawami majątkowymi innej osoby prawnej, jaką jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.
Nadto słuszne okazały się również uwagi oskarżyciela publicznego, związane z podniesionym zarzut obrazy prawa materialnego -art. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k., poprzez bezzasadne wyeliminowanie tych przepisów z kwalifikacji prawnej czynu przypisanegoM. R. (1)i bezpodstawne uznanie przez Sąd i instancji, iż zbycie przez w/w oskarżonego przedmiotów umów leasingowych (tj. koparki kołowejmarki A.typ(...)o wartości 129.150 zł oraz koparki kołowejmarki D. (...)o wartości 328.215 zł), a także zbycie przezM. R. (1)pojazdów, które w/w oskarżony wcześniej wspólnie i w porozumieniu z Prezesem Zarządu spółkiPPHU (...) Sp. z o.o.ukrył, wyczerpuje „tylko” znamiona przestępstwa zart. 300 § 2 k.k.Jak już wskazano powyżej, oskarżonyM. R. (1)nie był członkiem Zarząduspółki PPHU (...) Sp. z o.o., a jedynie osobą reprezentującą(...) Sp. z o.o.(tj. spółkę(...).pl sp. z o.o.). Nie można zatem uznać, iż oskarżonyM. R. (1)w okresie późniejszym, tj. po wyjeździe zB.i po zaprzestaniu współdziałania z oskarżonymS. D.(tj. samodzielnie), popełnił czyny zart. 300 k.k.Jak bowiem wynika to z opisu czynu, oskarżonemu przypisano m.in. ukrycie (wspólnie i w porozumieniu zeS. D.) składników majątkowych zagrożonych zajęciem, tj. pojazduR. (...), onr rej.: (...), ciągnika rolniczego(...), onr rej. (...)oraz pojazdu markiT. (...), onr rej. (...). Nadto, jak wynika z poczynionych przez Sąd I instancji prawidłowych ustaleń faktycznych, oskarżonyM. R. (1)w okresie późniejszym sprzedał w/w ukryte wcześniej wspólnie z oskarżonymD.pojazdy ustalonym osobom samodzielnie, tj. poza wiedzą i świadomościąS. D.. Powyższe działania oskarżonego niewątpliwie nie mieszczą się już w zakresie czynu zart. 300 k.k., a oskarżony dopuścił się ich działając samodzielnie, tj. bez współdziałania z oskarżonymS. D.- Prezesem Zarządu spółkiPPHU (...) Sp. z o.o., tj. podmiotem przestępstwa indywidualnego zart. 308 k.k.
Przede wszystkim należy także zauważyć, iż oskarżonemuM. R. (1)zarzucono także sprzedaż przedmiotów użytkowanych przezPPHU (...) Sp. z o.o.na podstawie zawartych uprzednio umów leasingu operacyjnego, tj. koparki kołowejmarki A.typ(...)oraz koparki kołowejmarki D. (...). Jak wynika z bezspornych ustaleń, właścicielami w/w koparek były osoby trzecie (tj. leasingodawcy: odpowiednio(...) S.A.z siedzibą weW.oraz(...) S.A.), a nie zaś w/w spółka. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że umowa leasingu nie prowadzi do przeniesienia prawa własności rzeczy na korzystającego; zaś właścicielem rzeczy pozostaje finansujący (zob. G. Bieniek [red.]: Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania. Tom I-II, LEX). Skarżący prokurator trafnie przypomina, że przedmiotem wykonawczym przestępstw na szkodę wierzycieli z art. 300 k.k. jest własne mienie dłużnika, zaś powyższe odróżnia te typy przestępstw od przestępstw przeciwko mieniu, gdzie na skutek czynu sprawcy następuje zubożenie mienia pokrzywdzonego. W przestępstwach opisanych w art. 300 k.k. naruszenie cudzych interesów majątkowych polega na tym, że sprawca wyzbywa się własnego majątku, obciąża go lub ukrywa po to, aby wierzyciele nie byli w stanie skutecznie z majątku dłużnika zaspokoić swoich prawnie uzasadnionych roszczeń majątkowych (por. T. Oczkowski [w:] Konarska-Wrzosek V. [red.]: Kodeks Karny. Komentarz, WK 2016, LEX; M. Mozgawa [red.]: Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2017). Wprawdzie Sąd I instancji wywodzi w uzasadnieniu wyroku (str. 48), że leasing to także prawo majątkowespółki PPHU (...) Sp. z o.o.i uzasadniając swoją ocenę argumentuje, że spółka ta płaciła raty leasingowe, co oznaczało możliwość zbycia nabytych praw majątkowych innym podmiotom, a w przyszłości skorzystanie z prawa wykupu i wskazuje także, że istniało zagrożenie zajęcia tych przedmiotów, będących przedmiotem leasingu, przez komornika, ale powyższe nie zmienia oceny, iż użytkowane pojazdy nie stanowiły mienia własnegoPPHU (...) Sp. z o.o., co trafnie podniósł w apelacji prokurator. Przypomnieć bowiem należy, iż w myślart. 709(
    1)k.c., przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Powyższe oznacza, że na skutek zawarcia umowy leasingu korzystający nie staje się właścicielem rzeczy. Właścicielem przedmiotu leasingu jest bowiem w dalszym ciągu leasingodawca, a w związku z tym przysługują mu stosowne instrumenty prawne uniemożliwiające przeprowadzenie egzekucji z oddanego w użytkowanie pojazdu, co trafnie zauważył oskarżyciel publiczny w uzasadnieniu apelacji. Z prawidłowych ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy wynika, że oskarżonyM. R. (1)wiedział o istnieniu tych umów leasingowych, miał wgląd w całą dokumentację, kontaktowały się z nim również firmy leasingowe, które próbowały odzyskać własne mienie. Co więcej świadekA. M. (1)proponował nawet oskarżonemu kontynuowanie umowy leasingowej z(...) S.A.i przekazanie do użytkowania koparkimarki A.. Do porozumienia jednak nie doszło, zaś przedmiotowe koparki zostały następnie ukryte iM. R. (1)podjął wszystkie działania celem ich upłynnienia - przebito numery identyfikacyjne tych maszyn (str. 48-49). Nie sposób pominąć, że po sprzedaży udziałów współce PPHU (...) Sp. z o.o., spółka ta zaprzestała uiszczania rat leasingowych, co oznacza, że prawo w/w spółki do skorzystania z prawa wykupu nie powstało. Wreszcie Sąd I instancji trafnie ustalił, iż obie umowy leasingu operacyjnego (tj. umowa leasingu koparki kołowejmarki A. (...)oraz umowa leasingu koparki kołowejmarki D. (...)) zostały wypowiedziane w związku z brakiem płatności rat, zaśspółka PPHU (...) Sp. z o.o., jako leasingobiorca, została wezwana do zwrotu przedmiotów leasingu (str. 43-44 uzasadnienia wyroku SO). Wprawdzie Sąd Okręgowy wyeliminował z kalifikacji prawnej czynu przypisanegoM. R. (1)art. 278 § k.k.w zw. zart. 294 k.k.uznając, że zabór tych koparek w celu przywłaszczenia „należy potraktować jako jedno ze znamionart. 300 § 1czy § 2, a nie wypełniające nadto znamionaart. 278 § 1 k.k.” (str. 48-49 uzasadnienia SO), jednakże ocena ta była powierzchowna i dlatego została słusznie zakwestionowana w apelacji wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego, który bardzo szeroko i wieloaspektowo nakreślił kwestie własności przedmiotów umów leasingowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności - także w ocenie Sądu Apelacyjnego - opisane powyżej zachowanie oskarżonegoM. R. (1)należało zakwalifikować tak, jak to wskazał prokurator w apelacji (w wcześniej w akcie oskarżenia) - zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 294 § 1 k.k.
Na marginesie tych rozważań należy także przypomnieć, że zarówno właścicielem, jak i posiadaczem mienia spółki jest ta spółka. Osoba wchodząca w skład organu osoby prawnej jedynie dysponuje majątkiem spółki, chyba że na podstawie przepisu ustawy, decyzji właściwego organu lub umowy wejdzie w jego legalne posiadanie lub zostanie ono powierzone tej osobie. Dopóki osoba fizyczna wchodząca w skład organów osoby prawnej (np. spółki) nie wejdzie w legalne posiadanie składnika majątku tejże osoby prawnej, każdy dokonany przez nią bezprawny zabór składnika tego majątku w celu przywłaszczenia stanowi przestępstwo kradzieży zart. 278 § 1 k.k., a nie np. przywłaszczenia zart. 284 k.k.(por. wyroki SA we Wrocławiu z 23.10.2006 r., II AKa 224/06, OSAW 2008/2/85, Prok. i Pr. 2008/4/20; z 27.06.2012 r., II AKa 173/12, LEX nr 1213779).
Konsekwencją zasadności apelacji prokuratora było zatem dokonanie korekty zaskarżonego wyroku, polegającej na uzupełnieniu kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemuM. R. (1)(wpunkcie Iczęści dyspozytywnej) oart. 21 § 2 k.k.w zb. zart. 278 §1 k.k.w zw. zart. 294 §1 k.k., zaś w konsekwencji - przyjęcie za podstawę prawną wymierzonej oskarżonemuM. R. (1)karyart. 294 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 3 k.k.
Apelacja obrońcy oskarżonegoM. R. (1), jako skierowana przeciwko całości wyroku (art. 447 § 1 k.p.k.), wymagała także odniesienia się do tej części, która rozstrzygała o karze. Wymiar konkretnej kary, dokonujący się w ramach wyznaczonych treściąart. 53 k.k., jest zarazem kwestią sędziowskiego swobodnego uznania i tylko wtedy, gdy jego granice zostaną w sposób wyraźny przekroczone, kara może razić niesprawiedliwością i wówczas można zasadnie zarzucać jej rażącą niewspółmierność. Słowem to sąd I instancji ma ustawowo zagwarantowaną swobodę w ferowaniu wyroku, w tym kształtowania wymiaru kary. Rolą zaś sądu odwoławczego, w tym zakresie jest kontrola, czy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego zasadę sądowego wymiaru kary nie zostały przekroczone w rozmiarach nie dających się wręcz zaakceptować. W realiach przedmiotowej sprawy nie sposób uznać, by orzeczona wobecM. R. (1)kara 4 lat pozbawienia wolności, w aspekcie całokształtu okoliczności obciążających i łagodzących, jawiła się jako niewspółmiernie rażąco surowa. Warto zauważyć, że kara ta nie została orzeczona wobec osoby uprzednio nie karanej, która wchodząc na drogę przestępstwa po prostu się pogubiła, tylko wobec sprawcy dotychczas wielokrotnie karanego, działającego w warunkach powrotu do przestępstwa, z wyrachowaniem dążącego do pomnażania swojego majątku kosztem innych osób pokrzywdzonych .W konsekwencji - także w przekonaniu sądu odwoławczego - wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna i sprawiedliwa, uwzględnia potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa oraz stwarza realne możliwości osiągnięcia korzystnych efektów poprawczych, słowem czyni zadość wszystkim dyrektywom wymiaru kary. Powinna ona zarazem wywołać w świadomości oskarżonego przeświadczenie o nieuchronności kary oraz wyrobić poczucie odpowiedzialności i poszanowania prawa.
Mając powyższe na względzie, Sąd Apelacyjny, wobec braku innych przesłanek zart. 435 k.p.k.,439 k.p.k.,440 k.p.k.i 455k.p.k., zmienił zaskarżony wyrok w powyższym zakresie, zaś w pozostałej części - jako trafny i słuszny utrzymał w mocy.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym, rozstrzygnięto na podstawieart. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze(Dz. U. 2016. 1999 j.t. ze zm.) oraz zgodnie z treścią§ 17 ust. 2 pkt 5w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), zaś kwota ta uwzględnia także koszty dojazdu obrońcy.
Wobec nieuwzględnienia środka odwoławczego wniesionego przez obrońcęM. R. (1), o kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na zasadzieart. 634 k.p.k.w zw. zart. 627 k.p.k.orazart. 8w zw. zart. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. z 1983 r., poz. 223 ze zm.), albowiem nie zachodziły jakiekolwiek merytoryczne racje, przemawiające za zwolnieniem oskarżonego od tego obowiązku.
Z powyższych względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.

SSA Bogumiła Metecka-Draus SSA Maciej Żelazowski SSA Stanisław Stankiewicz