Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 229/17
Data wyroku: 2017-05-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dariusz Barczak
Słowa kluczowe: Warunkowe umorzenie postępowania
Podstawa prawna: 177§1 kk

Sygn. akt II K 229/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 10 maja 2017 roku
Sąd Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim II Wydział Karny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Dariusz Barczak
Protokolant: st. sekr. sąd. Aneta Smug
w obecności Prokuratora Marcina Kozdracha
po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 roku
sprawyŁ. K.,urodzonego (...)wO., synaJ.iB. z domu C.
oskarżonego o to, że: 23 listopada 2016r. wS., gm.B., pow.(...), w woj.(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym – w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)rej.(...)– przekroczył dopuszczalną prędkość pojazdu na terenie zabudowanym i najechał na piesząA. K., która powinna ustąpić pierwszeństwa zbliżającemu się pojazdowi w następstwie czego pokrzywdzona doznała obrażeń w szczególności w postaci złamania szczęki, złamania korony zęba trójki prawej, zwichnięcia zęba jedynki górnej prawej, złamania wyrostka zębodołowego szczęki, stłuczenia głowy ze złamaniem kości skroniowej prawej, kości klinowej, kości potylicznej, stłuczenia mózgu, stłuczenia płuca prawego, złamania kości miednicy, trzonu obojczyka prawego, otarć naskórka okolicy czołowej, jarzmowej i biodra po stronie prawej, skutkujących rozstrojem jej zdrowia na czas powyżej 7 dni
to jest o przestępstwo zart. 177§1kk

I
po przyjęciu, żeŁ. K.dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, z tym ustaleniem, że zdarzenie miało miejsce wS., a pieszaA. K.przechodziła przez jezdnię w miejscu nieoznaczonym, a nie powinna ustąpić pierwszeństwa zbliżającemu się pojazdowi, na podstawieart. 66§1 i 2kkiart. 67§1kkpostępowanie karne wobecŁ. K.o przestępstwo zart. 177§1kkwarunkowo umarza na okres próby wynoszący 2 (dwa) lata;

II
na podstawieart. 67§3kkorzeka od oskarżonegoŁ. K.na rzecz pokrzywdzonejA. K.,  kwotę 2000zł (dwa tysiące złotych) tytułem częściowego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym przestępstwem;

III
na podstawieart. 67§3kkorzeka od oskarżonegoŁ. K.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 1000zł (tysiąc złotych);

IV
na podstawieart. 627kpkiart. 629kpkzasądza od oskarżonegoŁ. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 861,50zł (osiemset sześćdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt groszy) tytułem kosztów sądowych.

UZASADNIENIE
W oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ł. K.na stałe zamieszkuje w miejscowościW.. W dniu 23 listopada 2016 roku w godzinach porannych mężczyzna jechał samochodem markiS. (...)onr rej. (...)do domu, od stronyO., w kierunku miejscowościS.. Należący do jego matki pojazd, którym się wówczas poruszał, był sprawny. Około godziny 6.10-6.15Ł. K.przejeżdżał przez miejscowośćS.. Choć było jeszcze ciemno, to na drodze panowały dobre warunki. Asfaltowa jezdnia była sucha, czysta i gładka. Był to obszar zabudowany, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 50 km/h. W tym czasie na pobliskim przystanku autobusowym przebywało kilka osób, m.in.I. W.. W stronę przystanku zmierzała również udająca się do szkoły 13-letniaA. K.. Szła ona od strony drogi bocznej prowadzącej naD.. Dziewczynka przechodziła przez jezdnię na skos, w miejscu nieoznaczonym. W tym czasie jezdnią poruszał sięŁ. K.. Mężczyzna jechałz prędkością przekraczającą 70 km/h, gdy na jezdni zauważyłA. K.. Pomimo podjęcia przez niego manewru hamowania, a następnie skrętu w stronę osi jezdni, nie zdołał ominąć dziewczyny. W wyniku uderzenia przez w/w pojazd,A. K.doznała obrażeń ciała, w szczególności w postaci złamania szczęki, złamania korony zęba trójki prawej, zwichnięcia zęba jedynki górnej prawej, złamania wyrostka zębodołowego szczęki, stłuczenia głowy ze złamaniem kości skroniowej prawej, kości klinowej, kości potylicznej, stłuczenia mózgu, stłuczenia płuca prawego, złamania kości miednicy, trzonu obojczyka prawego, otarć naskórka okolicy czołowej, jarzmowej i biodra po stronie prawej, skutkujących rozstrojem jej zdrowia na czas powyżej 7 dni.

Ł. K.niezwłocznie zatrzymał pojazd i przystąpił do zabezpieczenia miejsca wypadku. Wezwano służby ratunkowe.A. K.została zabrana do Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego wK.Świętokrzyskiego Centrum PediatriiwK..
Przeprowadzone na miejscu zdarzenia o godzinie 6:50 badanie stanu trzeźwościŁ. K.urządzeniem elektronicznymA.(...)wykazało, że mężczyzna był trzeźwy.

        Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

     wyjaśnienia oskarżonegoŁ. K.(k. 103-103v), zeznania pokrzywdzonejA. K.(k. 31-32) oraz świadków:I. W.(k. 26-27),G. M.(k. 43),M. K.(k. 71-72), protokółz przebiegu stanu trzeźwości (k. 3), protokół oględzin pojazdu (k. 4-5), protokół oględzin miejsca wypadku drogowego(k. 6-8), opinie sądowo-lekarskie (k. 24, 78-79), plan sytuacyjny nakreślony przez świadkaI. W.(k. 29), dokumentację medyczną (k. 36-38, 39-41, 74-76), opinię biegłego ds. techniki samochodowej, kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych, ruchu drogowegoi rekonstrukcji zdarzeń drogowych (k. 47-52), informację ze Starostwa Powiatowego wO.(k. 60)

W trakcie niniejszego procesuŁ. K.(k. 103-103v)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, nie kwestionując swego sprawstwa. Jak wynikałoz przedstawionej przez niego wersji zdarzenia, podczas jazdy samochodem wychodząc zza zakrętu zauważył znajdującą się w odległości około 50m z jego prawej strony, młodą dziewczynę, wychodzącą z przyrożnego rowu. Jak wskazał, pomimo manewru hamowania oraz podjętej przez niego próby ominięcia pieszej, doszło do jej uderzenia. Nie potrafił określić prędkości z jaką się wówczas poruszał.

Ł. K.

    (dowody: dane z wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego k. 90, karta karna k. 61)– jest 25-letnim bezdzietnym kawalerem, nie ma nikogo na swym utrzymaniu. Posiada wykształcenie średnie – z zawodu technik mechanik. Zatrudniony w Zakładzie(...)z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1.300 zł netto. Zdrowy, nie leczonych psychiatrycznie ani odwykowo, nie karany.

Sąd zważył, co następuje:
W trakcie niniejszego procesu oskarżonyŁ. K.(k. 103-103v)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Nie kwestionował swego sprawstwa, opisując przebieg inkryminowanego zdarzenia. Złożone przez niego wyjaśnienia były rzeczowe, spójnei logiczne. Znalazły pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Jako takie też w pełni zasługiwały na wiarę. Oczywiście uwadze Sądu nie uszło, iżŁ. K.nie potrafił określić prędkości z jaką poruszał się w inkryminowanym czasie, niemniej jednak okoliczność ta została wyjaśniona w sposób jednoznaczny za pomocą opinii biegłego ds. techniki samochodowej, kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych, ruchu drogowego i rekonstrukcji zdarzeń drogowych, nota bene nie kwestionowanej przez strony. Po stronie oskarżonego Sąd nie doszukał się żadnych przesłanek świadczących o manipulacji faktami celem stworzenia mylnego wyobrażenia o zaistniałym zdarzeniu, stąd też jego niewiedza w podanym powyżej zakresie – w ocenie Sądu – nie mogła deprecjonować jego depozycji.
Na wiarę zasługiwały także zeznania pokrzywdzonej

A. K.

    (k. 31-32)oraz świadków:
I. W.
    (k. 26-27),

G. M.

    (k. 43),

M. K.

    (k. 71-72).Co do zasady były one bowiem rzeczowe, spójne i logiczne, wzajemnie się uzupełniały. W trakcie przesłuchania w/w osoby odniosły się tylko do znanych im okoliczności, które znalazły pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miały pisemne opinie sądowo-lekarskie, którew oparciu o dokumentację medyczną pozwoliły w sposób jednoznaczny ustalić obrażenia ciała pokrzywdzonej, mechanizm ich powstania oraz wynikające z tego tytułu skutki; jak również pisemna opinia biegłego ds. techniki samochodowej, kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych, ruchu drogowego i rekonstrukcji zdarzeń drogowych – na podstawie której poczyniono ustalenia w zakresie przebiegu zdarzenia (w tym zachowania każdego z uczestników). W ocenie Sądu opinie te były jasne, pełne i rzetelne. Nie były kwestionowane przez strony, Sąd zaś co do zasady podzielając końcowe wnioski w nich zawarte, w całości opatrzył je przymiotem wiarygodności. W tym miejscu bowiem– w odniesieniu do opinii z zakresu ruchu drogowego – wskazać należy, iż o ile w realiach niniejszej sprawy doszło także do naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez pieszą (przechodziła bowiem przez jezdnię w miejscu nieoznaczonym), to nie można uznać, by to na niej spoczywał obowiązek ustąpienia pierwszeństwa oskarżonemu jadącemu pojazdem, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę okoliczności zdarzenia (w tym prędkośćz jaką poruszał się w inkryminowanym czasieŁ. K.oraz miejsce, gdzie wówczas znajdowała się na jezdni pokrzywdzona).
Dowody niematerialne w postaci: protokołu z przebiegu stanu trzeźwości, protokołu oględzin pojazdu, protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego, planu sytuacyjnego nakreślonego przez świadkaI. W., dokumentacji medycznej, informacji ze Starostwa Powiatowego wO.– jakie zostały zgromadzone w trakcie niniejszego procesu nie budziły zastrzeżeń co do autentyczności i rzetelności. Jako takie też w pełni zasługiwały na wiarę.
Przechodząc do kwalifikacji prawnej czynu:
Przedmiotem ochrony występku stypizowanego w dyspozycjiart. 177kkjest życiei zdrowie człowieka – dobra najwyżej chronione przez ustawodawcę. Zważywszy na to, że jego sprawcą mogą być zarówno podmioty uczestniczące w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, jak również osoby oddziaływujące na uczestników ruchu z zewnątrz, przyjąć należy, iż jest to przestępstwo powszechne. Wymogiem odpowiedzialności karnej w oparciuo znamiona tegoż przepisu jest naruszenie reguł ostrożnego postępowania z dobrem prawnym, które należy odnieść do pojęcia bezpieczeństwa w ruchu. Do zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym zaliczyć należy reguły postępowania, odnoszące się wprost do konkretnych sytuacji zaistniałych w komunikacji jak i zasady, które wyróżniać się będą znacznie szerszym, zgeneralizowanym zakresem zastosowania (m.in. zasady ostrożności, ograniczonego zaufania i prędkości bezpiecznej).
W ramach zasady ostrożności należy wskazać wiele wymogów, od spełnienia których zależy sprawny i niezakłócony tok komunikacji. Wymienia się tu m.in. posiadanie przez uczestnika ruchu niezbędnych kwalifikacji. Osoba taka musi się też odznaczać odpowiednią sprawnością psychofizyczną, a w szczególności psychomotoryczną, która niekiedy winna zostać potwierdzona stosownymi badaniami.
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, iżw inkryminowanym czasieŁ. K.posiadał uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B, BE. W dniu 13 listopada 2013 roku zostało mu wydane prawo jazdy przez Starostę(...). W inkryminowanym czasie kierował zaś samochodem osobowym markiS. (...)onr rej. (...). W trakcie zdarzenia oskarżony był trzeźwy, co potwierdziły przeprowadzone na miejscu zdarzenia badania urządzeniem elektronicznymA.(...)(badanie z godziny 6:50 wskazało 0,00 mg/l alkoholu wydychanym powietrzu). Tym samym co do zasady oskarżony spełniał warunki formalne do tego, by prowadzić pojazd mechaniczny w ruchu lądowym.
Stosownie do treściart. 3 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymuczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę.
Z zasadą tą niewątpliwie wiąże się reguła bezpiecznej prędkości, zgodnie z którą to kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniająca panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. (art. 19 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym). Nie bez znaczenia pozostaje przy tym przepisart. 20 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym, który wyznacza granice dopuszczalnej prędkości. Zgodnie z art. 20 ust.1 w/w ustawy– prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym w godzinach 500-2300wynosi 50 km/h.
W świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza pisemnej opinii biegłego ds. techniki samochodowej, kosztów i jakości napraw pojazdów samochodowych, ruchu drogowego i rekonstrukcji zdarzeń drogowych, nie ulega wątpliwości, iż w inkryminowanym czasie oskarżony poruszał się z prędkością przekraczającą 70 km/h, albowiem w momencie uderzenia w pieszą, po podjęciu przez niego manewrów obronnych, prędkość jego pojazdu wynosiła 70 km/h. A zatem oskarżony przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy na obszarze zabudowanym o co najmniej 20 km/h.
Treść wyjaśnień oskarżonego wskazuje, że nie miał wiedzy co do tego, w którym momencie zaczyna się obszar zabudowany. Zważywszy na porę roku oraz dnia, gdy doszło do zdarzenia (listopad, godzina 6:10-6:15, na dworze było jeszcze ciemno), w tym biorąc pod uwagę treśćart. 5§2kpk, nie można jednoznacznie w sposób negatywny zweryfikować owych twierdzeń. Niezależnie jednak od powyższego, kierując się zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego w pełni uprawnionym jest wniosek, że winien on znać zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym i ich przestrzegać.Ł. K.w trakcie jazdy samochodem, zwłaszcza w realiach niniejszej sprawy (wyjeżdżał zza zakrętu, na dworze było ciemno) powinien jechać ostrożnie, ze znacznie mniejszą prędkością aniżeli to uczynił. W tym miejscu zauważyć należy, iż oskarżony to osoba młoda, zdrowa. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Posiada wyksztalcenie średnie – technik mechanik. Tym samym w pełni uprawnioną jest konkluzja, że winien on przewidywać ewentualne skutki swego nagannego zachowania.
Skutkiem opisanym w ramachart. 177§1kkjest faktyczne naruszenie dobra prawnegow postaci życia lub zdrowia człowieka. W wyniku swojego zachowaniaŁ. K.spowodowałA. K.obrażenia ciała w szczególności w postaci złamania szczęki, złamania korony zęba trójki prawej, zwichnięcia zęba jedynki górnej prawej, złamania wyrostka zębodołowego szczęki, stłuczenia głowy ze złamaniem kości skroniowej prawej, kości klinowej, kości potylicznej, stłuczenia mózgu, stłuczenia płuca prawego, złamania kości miednicy, trzonu obojczyka prawego, otarć naskórka okolicy czołowej, jarzmowej i biodra po stronie prawej, skutkujących rozstrojem jej zdrowia na czas powyżej 7 dni.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iżŁ. K.– który w dniu 23 listopada 2016 roku wS., gm.B., pow.(...), w woj.(...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym – w ten sposób, że kierując samochodem osobowym markiS. (...)rej.(...)– przekroczył dopuszczalną prędkość pojazdu na terenie zabudowanym i najechał na piesząA. K., która przechodziła przez jezdnię w miejscu nieoznaczonym, w następstwie czego pokrzywdzona doznała obrażeń w szczególności w postaci złamania szczęki, złamania korony zęba trójki prawej, zwichnięcia zęba jedynki górnej prawej, złamania wyrostka zębodołowego szczęki, stłuczenia głowy ze złamaniem kości skroniowej prawej, kości klinowej, kości potylicznej, stłuczenia mózgu, stłuczenia płuca prawego, złamania kości miednicy, trzonu obojczyka prawego, otarć naskórka okolicy czołowej, jarzmowej i biodra po stronie prawej, skutkujących rozstrojem jej zdrowia na czas powyżej 7 dni – swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa zart. 177§1kk.
Wobec powyższego Sąd dokonał zmiany opisu czynu ostatecznie przypisanego oskarżonemu. Zmiana ta nie miała przy tym jedynie redakcyjnego charakteru, lecz pozwoliła w pełni ukazać okoliczności przedmiotowego zdarzenia, uszczegółowiając tak miejsce, gdzie do niego doszło, jak i zachowanie pokrzywdzonej. W świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie może bowiem budzić wątpliwości, że do przedmiotowego zdarzenia doszło w miejscowościS., zaś naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przezA. K.należy sprowadzić jedynie do przechodzenia przez jezdnię w miejscu nieoznaczonym. Sąd wykluczył natomiast jakoby pokrzywdzona powinna ustąpić pierwszeństwa zbliżającemu się pojazdowi, albowiem nadmierna prędkość,z jaką poruszał się pojazd kierowany przez oskarżonego, uniemożliwiał właściwą ocenę odległości przez pieszą. Z opinii biegłego wynika, że gdyby oskarżony poruszał sięz dopuszczalną prędkością, zatrzymałby samochód przed pieszą. Wobec powyższego piesza wchodząc na jezdnię w miejscu nie wyznaczonym, miała mimo to możliwość bezpiecznego opuszczenia jezdni, przed zbliżającym się pojazdem. Zmiana opisu czynu, w sposób zasadniczy zmienia akcenty, w zakresie przyczynienia się pieszej do zdarzenia. Zakres jej przyczynienia jest niewielki i wynika wyłącznie z tego, że weszła na jezdnię w miejscu nie oznaczonym jako przejście dla pieszych.
Stosownie do treściart. 66§1kkSąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
W świetle całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, biorąc pod uwagę w szczególności okoliczności przedmiotowego zdarzenia oraz zachowanie jego uczestników, Sąd – mając na względzie stanowisko stron – doszedł do przekonania, iż wniosek prokuratora o warunkowo umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zostały bowiem spełnione wszystkie przesłanki wymienione w wyżej powołanym przepisie.I tak w aspekcie dobra chronionego wart. 177§1kk– nie ulega wątpliwości, iż swoim zachowaniem oskarżony w inkryminowanym czasie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Poruszając się bowiem samochodem markiS. (...)w obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość jazdy o co najmniej o 20 km/h. Nawet jeśli oskarżony nie wiedział, w którym momencie zaczynał się obszar zabudowany (ubocznie wskazać należy, iż do zdarzenia doszło w miesiącu listopad, w godzinach wczesno-porannych około godziny 6:10-6:15), to zważywszy na 3-letni okres posiadania prawa jazdy, winien zachować reguły ostrożności. W świetle logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, w pełni uprawnionym jest wniosek, żeŁ. K.nie mógł wiedzieć, że w trakcie jazdy samochodem – na swej drodze napotka pokrzywdzoną, która przechodziła w nieoznaczonym miejscu. Niezależnie jednak od powyższego powinien liczyć się z możliwością wystąpienia nieoczekiwanych sytuacji na drodze, która niewątpliwie miała miejsce w realiach niniejszej sprawy. Z tych też względów zachowanie oskarżonego należało ująć w kategoriach nieumyślności. Bezspornym jest, iż w wyniku zdarzenia 13-letniaA. K.doznała obrażeń ciała skutkujących rozstrojem jej zdrowia na czas powyżej 7 dni. Szczęśliwie jednak owe uszkodzenia ciała nie naraziły jej na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia ani ciężki uszczerbek na zdrowiu wymieniony wart. 156kk. Nie wystąpił u niej długotrwały okres nieprzytomności, zespól ciasnoty śródczaszkowej, wstrząsu pourazowego ani zaburzenia oddania wymagające zastosowania oddechu kontrolowanego z użyciem respiratora. Mimo też mnogości obrażeń wielomiejscowych i wielonarządowych jej stan był stabilny. W świetle powyższego nie można mówić, by doszło do poważniejszych skutków. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym także zachowanie samej pokrzywdzonej, która także niewątpliwie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie powinna bowiem przechodzić przez jezdnię w miejscu nieoznakowanym. Miejsce gdzie doszło do wypadku było nieoświetlone, dziewczynka zaś miała na sobie ubrania w ciemnym kolorze, coz pewnością – kierując się zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, biorąc przy tym pod uwagę także porę roku oraz dnia (listopad, godzina 6:10-6:15), mogło mieć wpływ na późniejsze zdarzenie. Wskazane powyżej okoliczności rzutowały na ocenę stopnia winy oskarżonego oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu, ostatecznie przypisanego oskarżonemu, utwierdzając Sąd w przekonaniu, iż w realiach niniejszej sprawy nie były one znaczne. Nie można tutaj pominąć także uprzedniej niekaralnościŁ. K., co rodzi w pełni uprawniony wniosek, że przedmiotowy czyn miał charakter jednostkowy, incydentalny. W inkryminowanym czasie oskarżony był trzeźwy. Dotychczas przestrzegał zasad i porządku prawnego. Poza w/w zdarzeniem już więcej nie wszedłw konflikt z prawem. Prowadzi ustabilizowany tryb życia. Pracuje zawodowo. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miała także prezentowana w trakcie całego niniejszego procesu postawa oskarżonego. Nie kwestionował on swego sprawstwa, nie unikał odpowiedzialności. Wyrażał skruchę, żałując popełnionego czynu. Również po zaistniałym wypadku, „pierwsze kroki” skierował w stronę pokrzywdzonej. Nie tylko poprosił o wezwanie służb ratunkowych osoby postronne, ale także sam to uczynił, chcąc mieć pewność co do niezwłocznego udzielenia jej pomocy. Zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami zabezpieczył także miejsce wypadku.
Biorąc pod uwagę wszystkie w/w aspekty, Sąd doszedł do przekonania, że interes wymiaru sprawiedliwości nie wymaga „ingerencji” zmierzającej do ochrony porządku prawnego i dlatego też – zgodnie z wnioskiem Prokuratora – skorzystał z dobrodziejstwa warunkowego umorzenia postępowania karnego.
W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o treśćart. 66§1 i 2kkw zw. zart. 67§1kkpostępowanie karne wobecŁ. K.o przestępstwo zart. 177§1kkwarunkowo umorzył na okres próby wynoszący 2 lata.
Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 67§3kkumarzając warunkowo postępowanie karne, sąd nakłada na sprawcę obowiązek naprawienia szkody w całości albow części, a w miarę możliwości również obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, albo zamiast tych obowiązków orzeka nawiązkę; sąd może nałożyć na sprawcę obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 1-3, 5-6b, 7a lub 7b, a ponadto orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 lub zakaz prowadzenia pojazdów, wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2.
Mając na względzie brzmienie w/w przepisu, Sąd na podstawieart. 67§3kk(nota bene zgodnie z modyfikowanym wnioskiem Prokuratora, na co strony wyraziły zgodę), orzekł od oskarżonegoŁ. K.na rzecz pokrzywdzonejA. K.kwotę 2.000 zł tytułem częściowego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przypisanym przestępstwem.
Sąd skorzystał także z możliwości jaką daje w/w przepis i w oparciu o treśćart. 67§3kkdodatkowo orzekł od oskarżonegoŁ. K.na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 zł. Przedmiotowy obowiązek świadczenia pieniężnego obok znaczenia o charakterze probacyjnym, ma także charakter zadośćuczynienia społeczeństwu za popełnione przestępstwo. Zważywszy na warunkowe umorzenie niniejszego postępowania karnego, konieczność uiszczenia w/w kwoty, z pewnością będzie stanowiła dlaŁ. K.określoną dolegliwość finansową, a co za tym idzie „pozbawi” go ewentualnego poczucia bezkarności za popełniony czyn.
Zważywszy na sytuację osobistą i materialną oskarżonego, Sąd doszedł do przekonania, iż orzeczone wobec niego na podstawieart. 67§3kkkwoty tytułem częściowego obowiązku naprawienia szkody oraz świadczenia pieniężnego, będą leżeć w jego możliwościach płatniczych. Zauważyć bowiem należy, iżŁ. K.jest bezdzietnym kawalerem, nie ma nikogo na swym utrzymaniu. Posiada stałe dochody rzędu 1.300 zł netto miesięcznie.
Z tożsamych względów (tj. mając na względzie warunki materialne, rodzinnei bytowe oskarżonego), Sąd stosownie do treściart. 627kpkiart. 629kpkzasądził odŁ. K.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 861,50 zł tytułem kosztów sądowych. Na kwotę tą składają się: opłata w wysokości 100 zł (stosownie doart. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych); wynagrodzenie biegłych za sporządzenie pisemnych opinii sądowo-lekarskich w łącznej wysokości 211,80 zł; wynagrodzenie biegłego z zakresu ruchu drogowego – w kwocie 479,70 zł; opłata za kartę karną – 30 zł oraz ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i sądowym w łącznej wysokości 40 zł.