Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 178/17
Data wyroku: 2017-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Andrzej Żuk
Słowa kluczowe: Wykroczenie

Sygn. akt VI Ka 178/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SSO Andrzej Żuk
Protokolant  Anna Potaczek
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r.
sprawyJ. G.s.J.iK.zd.P.,ur. (...)wJ.
obwinionego zart. 37 a ust.1 Ustawy o ochronie zwierząt
z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze
z dnia 2 marca 2017 r. sygn. akt II W 1276/16

I
zmienia zaskarżony wyrok wobec obwinionegoJ. G.w ten sposób, że:

- obniża wymierzoną w pkt I części dyspozytywnej karę grzywny do wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych,
- uchyla orzeczenie z pkt II części dyspozytywnej,

II
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

III
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki w kwocie 50 zł za postępowanie odwoławcze oraz opłatę w kwocie 35 zł za obie instancje.

Sygn.akt VI Ka 178/17

UZASADNIENIE
J. G.został oskarżony o to, że:
w okresie od dnia 3 czerwca 2016 r. do 10 sierpnia 2016 r. mimo nakazu Straży Miejskiej i pracowników Wydziału Gospodarki Komunalnej iOchrony (...)Urzędu Miasta wJ.nie wywiązał się z obowiązku wystąpienia o wydanie zezwolenia na utrzymywanie psa rasy(...), tj. psa rasy uznanej za rasę agresywną i mimo braku takiego zezwolenia utrzymywał ww. psa nie stosując się do przepisówart. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, Dz. U. z 2013 r. poz. 856 z późniejszymi zmianami,tj. o wykroczenie zart. 37a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 2 marca 2017 r. (sygn. akt II W 1276/16):

I
uznał obwinionegoJ. G.za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. wykroczenia zart. 37a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząti za to na podstawieart. 37a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierzątwymierzył mu karę grzywny w wysokości 700 (siedemset) złotych,

II
na podstawieart. 37a ust. 2 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierzątorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa psa rasy(...)stanowiącego własność obwinionegoJ. G.i przekazanie go do Schroniska dla(...)wJ.lub innego najbliższego schroniska dla zwierząt, po uprzednim odebraniu go obwinionemu,

III
na podstawieart. 118 § 1kpow w zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniazasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania oraz na podstawieart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnychwymierza mu opłatę w wysokości 70 (siedemdziesiąt) zł.

Wyrok niniejszy zaskarżył w całości obwiniony, który w osobiście sporządzonej apelacji podniósł, że:
1) pies ma łagodne usposobienie, wychowuje się wśród dzieci i nigdy nie przejawiał agresji wobec ludzi;
2) nie posiada metryki psa i nie otrzymał jej w dniu zakupu, natomiast pracownica Urzędu Miasta(...)Ochrony (...)wprowadziła go w błąd, że bez metryki psa nie będzie możliwe zalegalizowanie posiadania psa agresywnej rasy;
3) pies został uznany za psa rasy agresywnej tylko na podstawie fotografii przesłanej przez pracownicę Urzędu Miasta doZwiązku (...)i nikt z tego Związku psa nie oglądał;
4) orzeczenie przepadku psa na rzecz Skarbu Państwa i umieszczenie go w schronisku dla zwierząt wyrządza krzywdę psu, który ma swój dom, rodzinę i bardzo dobre warunki, jest przywiązany di skarżącego i jego rodziny;
5)orzeczona kara grzywny jest zbyt surowa, bowiem nie był wcześniej karany i nie był świadomy posiadania psa rasy agresywnej.
Z treści apelacji wynika, że obwiniony kwestionuje swoje sprawstwo i swoją winę i domaga sie uniewinnienia od zarzuconego mu czynu, jako ewentualny natomiast podnosi zarzut rażącej niewspółmierności kary i przepadku psa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja w części, w jakiej skarżący zakwestionował swoje sprawstwo i winę, nie była zasadna, natomiast uwzględnieniu podlegał podniesiony zarzut rażącej surowości kary i środka karnego.
Z treści środka zaskarżenia wynika, że obwiniony zakwestionował ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy w zakresie pochodzenia psa z hodowliP. S., charakteru psa i jego przynależności do rasy agresywnej wymagającej uzyskania zezwolenia na jego trzymanie oraz możliwości uzyskania wymaganego zezwolenia wobec braku metryki psa, a tym samym przypisanie mu sprawstwa i winy co do zarzuconego mu czynu. Ponadto podniósł on zarzut obrazy prawa materialnegoart. 37a ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierzątpoprzez uznanie, że wyczerpuje znamiona tego przepisu osoba trzymająca psa posiadającego łagodne usposobienie i niestwarzającego jakiegokolwiek zagrożenia dla ludzi.
Apelacja ogranicza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami Sądu i pozbawiona jest całościowej i logicznej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Nie może on jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz musi prowadzić do wykazania jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd I instancji w ocenie zebranego materiału dowodowego. Możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu I instancji odmiennego poglądu nie może zaś prowadzić do wniosku o popełnieniu przez ten sąd błędu w ustaleniach faktycznych (por.wyrok SN z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie II KR 355/4, OSNPG 1975/9/84). W przedmiotowej sprawie skarżący nie dopełnił tych wymogów, by móc uznać ustalenia Sądu Rejonowego za błędne. Podważając je, nie przedstawił wszechstronnej i obiektywnej oceny dowodów, nie wykazał również błędów logicznych w rozumowaniu Sądu meriti, czy też błędów faktycznych i rzeczowych w treści wyroku lub jego uzasadnieniu. W ogóle nie odniósł się do dowodów obciążających obwinionego, które były podstawą ustaleń faktycznych w sprawie. Przedstawił jedynie własną wersję wydarzeń, do której przecież w pisemnym uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy się już odnosił. Sąd ten wyprowadził swoje ustalenia z całości materiału dowodowego, ocenionego swobodnie, po rozpatrzeniu okoliczności zarówno korzystnych jak i niekorzystnych dlaJ. G.. Sposób, w jaki zapoznał się z dowodami dotyczącymi przedmiotowego zdarzenia i w jaki przeanalizował wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie głównej, nie naruszającart. 410 kpkw zw. zart. 82 § 1kpow, wskazuje, że ocena tego Sądu nie przekracza dozwolonych granic oceny swobodnej, a poczynione przezeń ustalenia faktyczne są prawidłowe.
Sąd meriti dokonał ustalenia faktyczne po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania dowodowego. Zebrane dowody ocenił swobodnie a nie dowolnie, uwzględniając zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Swoje stanowisko, zarówno co do oceny dowodów jak i co do oceny zachowania obwinionegoJ. G.w sposób wyczerpujący uzasadnił w pisemnych motywach wyroku. Podał, którym dowodom przydał walor wiarygodności, których natomiast wiarygodność podważył i uzasadnił swoje wnioski. Dokonana analiza jest obiektywna, wszechstronna i krytyczna w stosunku do wszystkich dowodów. Brak jest podstaw, by kwestionować dokonaną przez ten Sąd ocenę, skoro jest ona wynikiem bezpośredniej obserwacji zachowań osób przesłuchanych w sprawie oraz kompleksowej analizy zebranych dowodów.
W wyniku tej analizy Sąd Rejonowy mógł przypisać obwinionemu sprawstwo w zakresie zarzuconego mu czynu. Nie budzi przecież żadnych wątpliwości, że w dniu 3 czerwca 2016 r. został on zobowiązany przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej wJ., w obecności pracowników Wydziału Gospodarki Komunalnej iOchrony (...)Urzędu Miejskiego wJ., do złożenia do dnia 17 czerwca 2016 r. wniosku o wydanie zezwolenia na posiadanie psa rasy agresywnej. Sąd Rejonowy wykazał pochodzenie psa, przy czym w istocie bez znaczenia dla odpowiedzialności obwinionego za zarzucone mu wykroczenie jest to, czy nabył on psa bezpośrednio z hodowliP. S., czy też w inny sposób.J. G.nie kwestionował przecież nałożonego na niego nakazu uzyskania zezwolenia na utrzymywanie psa. Nieprzekonujące były jego wyjaśnienia - powtórzone w apelacji, że został wprowadzony w błąd przez pracownika Urzędu Miejskiego wJ.co do braku możliwości uzyskania zezwolenia bez metryki psa. Szczególne znaczenie musi mieć w tym względzie treść zeznańD. K., która była na wizji lokalnej w dniu 3 czerwca 2016 r., a następnie miała kontakt z obwinionym w Urzędzie Miasta, wręczyła mu stosowny wniosek. Biorąc pod uwagę, że już po wydaniu skarżonego wyroku mimo braku metrykiJ. G.uzyskał stosowne zezwolenie, jego twierdzenia są nieprzekonujące i nie można na ich podstawie podważyć ustaleń Sądu co do winy obwinionego. Miał on od dnia 3 czerwca 2016 r. - niezależnie od wcześniejszej jego sytuacji - pełną świadomość, że ciąży na nim taki obowiązek i jest to warunek, by mógł trzymać swojego psa w miejscu zamieszkania. Pies posiadał tatuaż świadczący o pochodzeniu z hodowli, również z książeczki zdrowia psa wynikało jego pochodzenie. Zeznania funkcjonariusza Straży MiejskiejM. N.były w tym zakresie konsekwentne i stanowcze, poza tym znajdowały potwierdzenie w innych dowodach zebranych w toku postępowania: zeznaniachD. K.,J. K.iS. P.oraz w notatce urzędowej potwierdzające czynności wyjaśniające. Z zeznań tych świadków wynikało, że pies obwinionego należy do rasy uznawanej za agresywną ((...). Sam obwiniony nie kwestionował tego i przyjął nakaz, którego nie wykonał. Nie podważał również wówczas uznania jego psa za(...)potwierdzonego na podstawie fotografii przez przedstawicielaZwiązku (...).
W powyższych okolicznościach w pełni uprawnione było ustalenie przez Sąd Rejonowy, że obwiniony nie uzyskał wymaganego zezwolenia określonego wart. 10 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Utrzymywał psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego zezwolenia, a zatem prawidłowo Sąd Rejonowy przypisał mu wypełnienie znamion wykroczenia zart. 37a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt.
Dla popełnienia tego wykroczenia nie ma znaczenia charakter, osobowość psa. Bez znaczenia jest, czy jest on łagodny, w jakich warunkach sie wychowywał, czy stwarzał zagrożenie dla ludzi. Należy on do rasy uznawanej za niebezpieczną z uwagi na predyspozycje fizyczne, w tym skłonność do dominacji, które - jeśli nie zostaną ograniczone przez socjalizację, mogą stanowić zagrożenie w kryzysowej sytuacji. Nakaz z art. 10 ust. 1 ustawy ma charakter formalny i bezwzględny, powszechnie obowiązujący. Ustawa nie przewiduje żadnych wyłączeń. Nie może być więc mowy o naruszeniu przez Sąd Rejonowy norm prawa materialnego, skoro dokonał on prawidłowej wykładni przepisuart. 37a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt.J. G.w okresie do dnia 10 sierpnia 2016 r. utrzymywał psa rasy(...)bez wymaganego zezwolenia, pomimo pełnej świadomości ciążącego na nim obowiązku, skonkretyzowanego jeszcze w dniu 3 czerwca 2016 r. przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej wJ..
Niezasadny są więc zarówno zarzuty dotyczące ustaleń faktycznych, jak i obrazy prawa materialnegoart. 37a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Sąd Rejonowy przeprowadził rzetelnie postępowanie dowodowe, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a następnie starannie przeprowadził proces subsumpcji. Ustalenia w zakresie sprawstwa i winy oraz zakwalifikowanie zachowania obwinionego jako wykroczenia zasługują na pełną akceptację Sądu Okręgowego.
Uzasadniony był natomiast podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary i środka karnego.
Obwiniony już na etapie postępowania odwoławczego przedłożył decyzję Prezydenta MiastaJ.o zezwoleniu na utrzymywanie przez niego jednego psa rasy(...). Wprawdzie ze znacznym opóźnieniem, jednak dopełnił on wymogu nakazanego wart. 10 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Uzyskał zezwolenie nawet mimo trwającego postępowania w sprawie o wykroczenie, a zatem daje on rękojmię właściwej opieki nad zwierzęciem, by nie stwarzał on zagrożenia dla ludzi i zwierząt. Wprawdzie okoliczność ta nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla bytu wykroczenia, jednak musi znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze orzeczonej kary, a przede wszystkim w celowości orzeczenia środka karnego przepadku zwierzęcia.
Zasadnie obwiniony podnosi, że przepadek psa i umieszczenie go w schronisku dla zwierząt jest decyzją bardzo niekorzystną dla samego zwierzęcia. Środek karny zart. 37a ust. 2 ustawy o ochronie zwierzątma charakter fakultatywny. Uwzględniając podnoszone okoliczności, a przede wszystkim fakt uzyskania zezwolenia przez obwinionego, Sąd uznał za niecelowe orzekanie tego przepadku. W tym zakresie należało zmienić zaskarżony wyrok i uchylić rozstrzygnięcie z pkt II.
Uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, zarówno te znane Sądowi Rejonowemu, jak i te, które zaistniały już po wydaniu nieprawomocnego wyroku, Sąd Odwoławczy obniżył wymierzoną karę grzywny, uznając, iż kara w zmienionym wymiarze jest adekwatna tak do stopnia winy, jak i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego. Wydaje się, że dla osiągnięcia celów kary wystarczająca będzie kara tego rodzaju w wysokości 350 zł. Jest dostatecznie wysoka, by obwiniony odczuł jej dolegliwość. Zarazem uwzględnia wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 24 § 3 kw oraz 33 § 1 i 2 kw. Nie zachodzą wobecJ. G.żadne okoliczności wymagające szczególnie surowego karania, zwłaszcza te wskazane w art. 33 § 4 kw. Orzeczona prawomocnie kara grzywny uświadomi sprawcy konieczność przestrzegania norm społecznych i ukształtuje w nim wolę przestrzegania porządku prawnego w przyszłości. Powinna więc ona spełnić swe cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
W pozostałym zakresie wyrok jako słuszny należało utrzymać w mocy.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze oparto naart. 636 kpkw zw. zart. 119 kpw, natomiast o opłacie naart. 10 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.