Sąd Rejonowy w Puławach
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 224/17
Data wyroku: 2017-06-20 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sędzia Sądu Rejonowego Teresa Czajewska

Sygn. akt II K 224/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 czerwca 2017 roku
Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny
w składzie:
Przewodnicząca: Sędzia Sądu Rejonowego Teresa Czajewska
w obecności protokolanta sekretarza sądowego Joanny Woźniak
bez udziału Prokuratora
po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 roku
na rozprawie
sprawyD. H., synaM.iB., z domuK.,urodzonego (...)wŁ.
oskarżonego o to, że:
w dniu 19 grudnia 2016r. wK.woj.(...)nie stosował się do orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin – Zachód sygn. akt IV K 410/14 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 48 miesięcy, tj. od dnia 25.02.2015r. do 25.02.2019r. w ten sposób, że kierował po drodze publicznej samochodem osobowym m-kiV. (...)nr rej. (...)
tj. o czyn zart. 244 k.k.

I
uznaje oskarżonegoD. H.za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycjęart. 244 k.k.w brzmieniu obwiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 roku i za to na podstawieart. 244 k.k.w brzmieniu obwiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 roku skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, orzekając terapeutyczny system jej wykonania;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu; w pozostałej części zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych ustalając, iż wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt II K 224/17

UZASADNIENIE
D. H.został oskarżony o to, że w dniu 19 grudnia 2016 roku wK.woj.(...), nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego Lublin Zachód sygn. akt VI K 410/14 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 48 miesięcy, tj. od dnia 25.02.2015 r. do 25.02.2019 r. w ten sposób, że kierował po drodze publicznej samochodem osobowym markiV. (...)nr rej. (...), to jest o czyn zart. 244 k.k.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 19 grudnia 2016 roku funkcjonariusze Komisariatu Policji wK.zatrzymali do kontroli samochódV. (...)onumerze rejestracyjnym (...)na drodze publicznej, trasie(...)w miejscowościK.. Kierowcą pojazdu, po wylegitymowaniu, okazał się byćD. H., w stosunku do którego Sąd Rejonowy Lublin- Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 roku w sprawie o sygn. akt VI K 410/14 orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, który obowiązuje od dnia 25.02.2015 roku do dnia 25.02.2019 roku.
D. H.ma 31 lat, z zawodu jest kucharzem i w tym charakterze pracuje uzyskując miesięczny dochód w wysokości 1300 zł, na utrzymaniu ma żonę i dziecko w wieku pięciu lat, leczy się psychiatrycznie, w czasie popełnienia przypisanego mu czynu miał jednak zachowaną pełną zdolność do rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem, był dotychczas wielokrotnie karany, w tym za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w tym zart. 177 § 1 k.k.i zart. 178 a § 1 k.k., jak również zart. 244 k.k.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień oskarżonego k. 6, zeznań świadkaM. S.k.15v, odpisu wyroku Sądu Rejonowego Lublin Zachód w Lublinie z dnia 17 lutego 2015 roku sygn. akt VI K 410/14 k.21, opinii sądowo – psychiatrycznej k.49-51, danych osobopoznawczych k.25, danych o karalności oskarżonego k. 17-18, 83-84.
OskarżonyD. H.w toku postępowania przygotowawczego przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że zazwyczaj ma kierowcę, ponieważ jego prawo jazdy zostało zatrzymane, jednak nie pamięta kiedy, tego dnia odwoził koleżankę zP.doL., wcześniej natomiast pił alkohol. Przyznał, że wiedział, że miał zakaz prowadzenia pojazdów.
Wyjaśnienia oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości, należy je uznać za szczere i wiarygodne, korespondują one z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zwłaszcza z zeznaniami świadkaM. S.(funkcjonariusza Policji, który dokonał zatrzymania oskarżonego).
Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie wina oskarżonego oraz okoliczności popełnienia przez niego zarzucanego mu czynu nie budziły najmniejszych wątpliwości.
D. H.swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa opisanego wart. 244 k.k., nie zastosował się bowiem do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów, który jest wymieniony w treści tego przepisu.
Oskarżony w chwili popełniania tego czynu osiągnął wiek umożliwiający ponoszenie odpowiedzialności karnej, a w czasie popełnienia przestępstwa miał zachowaną pełną poczytalność, jak wynika bowiem z treści opinii sądowo-psychiatrycznejD. H.w okresie zarzucanego mu czynu mógł prawidłowo rozpoznać jego znaczenie i pokierować swoim postępowaniem. Oskarżony w ocenie biegłych nie jest osobą chorą psychicznie, ani upośledzoną umysłowo, rozpoznano u niego natomiast zespół uzależnienia od kilku substancji psychoaktywnych oraz specyficzne zaburzenia osobowości – osobowość dyssocjalną. W ocenie biegłych ponadto istnieje znaczne prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego podobnego czynu z powodu rozpoznanego u niego uzależnienia od wielu substancji psychoaktywnych i choć nie jest konieczne umieszczenie go w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym celem zapobieżenia jego popełnieniu, to jednak w ocenie biegłych wymaga on podjęcia terapii odwykowej np. w warunkach zakładu karnego.
Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, iż nie ma żadnych przeszkód by móc przypisać oskarżonemu winę.
Odnosząc się natomiast do wymiaru kary podkreślić należy, że z uwagi na wielokrotną dotychczasową karalność oskarżonego tylko kara pozbawienia wolności mogła spełnić swoje cele w zakresie jej wychowawczego i prewencyjnego oddziaływania.
D. H.był karany w 2007 roku za przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, następnie w 2012 roku za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.również na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w roku 2013 oskarżony skazany został za czyn zart. 244 k.k.na karę grzywny, następnie w 2015 roku ponownie prowadził na drodze publicznej pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości, co skutkowało skazaniem zart. 178 § 4 k.k.na karę bezwzględną 8 miesięcy pozbawienia wolności, która to kara nie odniosła pożądanego rezultatu i ponownie w 2017 rokuD. H.został skazany za przestępstwo zart. 178 a § 4 k.k.w zw. zart. 178 § 1 k.k., jak również w tym samym roku kolejny raz za czyn zart. 244 k.k.
Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć, by w stosunku do osoby oskarżonego można było sformułować pozytywną prognozę kryminologiczną. Jak pokazuje historia dotychczasowych skazań oskarżonego kary wobec niego orzekane nie przynosiły żadnego rezultatu i nie wdrażały oskarżonego do poszanowania porządku prawnego. Na uwagę zasługuje również ocena biegłych, którzy stwierdzili u opiniowanego bezwzględne nieliczenie się z uczuciami innych osób, silną i utrwaloną postawę nieodpowiedzialności i lekceważenia społecznych norm, reguł i zobowiązań, niezdolność przeżywania poczucia winy i wykorzystywania doświadczeń, a w szczególności doświadczanych kar.
Mając powyższe na uwadze, jak również 9-krotną dotychczasową karalność oskarżonego, w tym 4-krotnie za przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz 2-krotnie za przestępstwo zart. 244 k.k., nie ma podstaw do orzeczenia ani kary łagodniejszego rodzaju, ani warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary czterech miesięcy pozbawienia wolności.
W ocenie Sądu kara w orzeczonym wymiarze, pomimo jej wymierzenia bliżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 roku), będzie dla oskarżonego wystarczającą dolegliwością i spełni swoje cele w zakresie jej wychowawczego oddziaływania.
Mając zaś na uwadze opinię biegłych, którzy stwierdzili u oskarżonego uzależnienie od kilku substancji psychoaktywnych, zasadnym było orzec terapeutyczny system wykonania kary pozbawienia wolności, uwzględniając potrzebę poddania oskarżonego odpowiedniej terapii.
Z uwagi zaś na sytuację materialną oskarżonego oraz ze względu na orzeczenie kary bezwzględnej pozbawienia wolności Sąd obciążył skazanego kosztami postępowania w niniejszej sprawie tylko częściowo, w pozostałej zaś części zwolnił go od obowiązku ich uiszczenia, ustalając, iż wchodzące w ich skład wydatki poniesie Skarb Państwa.