Sąd Okręgowy w Świdnicy
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 508/17
Data wyroku: 2017-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Waldemar Majka, Ewa Rusin, Elżbieta Marcinkowska
Słowa kluczowe: Narkomania
Podstawa prawna: art. 437 § 1 i 2 kpk

Sygnatura akt IV Ka 508/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2017 roku
Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

Przewodniczący:

SSO Waldemar Majka (sprawozdawca)

Sędziowie:

SSO Elżbieta Marcinkowska,
SSO Ewa Rusin

Protokolant:

Marcelina Żoch

przy udziale Grzegorza Howorskiego Prokuratora Prokuratury Okręgowej,
po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r.
sprawy :

1
J. O.

synaL.iT. z domu W.
urodzonego (...)wS.
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kkw zw. zart. 12 kkiart.270§1 kkw zw. zart.12 kk

2
R. L.

synaW.iD. z domu O.
urodzonego (...)wB.
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 12 kk,

3
J. Z.

synaJ.iL. z domu W.
urodzonego (...)wW.
oskarżonego zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kkw zw. zart. 12 kk

4
J. C.

synaR.iZ. z domu C.
urodzonego (...)wW.
oskarżonego zart. 18 § 3 kkw związku zart. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych i oskarżonegoJ. O.
od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy
z dnia 23 maja 2017 roku sygnatura akt VI K 573/14
I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. O.w ten sposób, że:

1
uchyla orzeczenia zpunktu IVdyspozycji oparte o przepisyart.85 kkiart.86§1 kkoraz zpunktu VIdyspozycji oparte o przepisart.63§1 kk,

2
uchyla zaskarżony wyrok w zakresie orzeczeń z punktu I i II dyspozycji i sprawę w tym zakresie przekazuje sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania,

3
wysokość opłaty opisanej w punkcie XI dyspozycji obniża do 60 złotych;

II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. O.utrzymuje w mocy;
III. na podstawieart.63§1 kkna poczet orzeczonej w punkcie III dyspozycji zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemuJ. O.okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 14 maja 2012 roku do 12 sierpnia 2012 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
IV. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoR. L.;
V. uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. Z.i sprawę w tym zakresie przekazuje sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania;
VI. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. C., w ten sposób że na podstawieart.69§1 i 2 kkiart.70§1 pkt 1 kkw brzmieniu obowiązującym 9 grudnia 2011 roku wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego w punkcie IX dyspozycji zaskarżonego wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 2 (dwóch) lat próby;
VII. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoJ. C.utrzymuje w mocy;
VIII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.T. R.z Kancelarii Adwokackiej wŚ.516, 60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemuR. L.z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
IX. zasądza od oskarżonegoJ. C.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym w ¼ części w tym opłatę, którą wymierza mu w kwocie 180 złotych;
X. zasądza od oskarżonegoJ. O.na rzecz Skarbu Państwa opłatę, którą wymierza mu w kwocie 60 złotych oraz zwalnia oskarżonego od wydatków sądowych;
XI. zwalnia oskarżonegoR. L.od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym.
Sygnatura akt IV Ka 508/17

UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w Świdnicy oskarżyłJ. O.o to, że:
1. w okresie od początku 1997r. do listopada 1997r. wW.iS., działając czynem ciągłym, wspólnie i w porozumieniu zS. W.i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji  psychotropowej w postaci nie mniejszej niż 20.520 gramów amfetaminy o łącznej wartości nie mniejszej niż 60.000 tys. dolarów amerykańskich oraz środka odurzającego w postaci 500 gramów heroiny o nieustalonej wartości w ten sposób, że co najmniej 4 - krotnie nabył odJ. K.ps. (...)każdorazowo po 5.000 gramów amfetaminy oraz 500 gramów heroiny i 2 - krotnie 0.527 gramów amfetaminy odK. P., a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom, tj. o czyn zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kkw zw. zart. 12 kk,
2. na przełomie 2000 / 2001 roku wW.iS., działając czynem ciągłym, sam oraz wspólnie i w porozumieniu zS. W.i innymi nieustalonymi osobami, z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci nie mniejszej niż 50.000 gramów amfetaminy o łącznej wartości nie mniejszej niż 150.000 tys. dolarów amerykańskich w ten sposób, że co najmniej 5 - krotnie nabył odJ. Z.ps. (...)każdorazowo po 10.000 gramów amfetaminy, a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom, tj. o czyn zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 kkw zw. zart. 12 kk,
3. w okresie od 2011 roku do 15 maja 2012 roku nwS.i innych miejscowościach na terytorium Polski i Szwecji, działając czynem ciągłym, z góry powziętym zamiarem, uzywał podrobionego dokumentu w postacidowodu osobistego serii (...)oraz prawa jazdy serii(...)wystawionego na nazwiskoL. O., tj,. o czyn zart. 270§1 kkw zw. zart. 12 kk.
Nadto oskarżyłJ. Z.o to, że:
na przełomie 2000 / 2001 roku wW.działając czynem ciągłym, z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 50.000 gramów o łącznej wartości nie mniejszej niż 150.000 tys. dolarów amerykańskich w ten sposób, że co najmniej 5 - krotnie zbył jąJ. O.za pośrednictwemS. W.każdorazowo po 10.000 gramów, tj. o czyn zart. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65kkw zw. zart. 12 kk.
Wyrokiem z dnia 23 maja 2017 roku (sygnatura akt VI K 573/14) Sąd Rejonowy w Świdnicy oskarżonegoJ. O.uznał za winnego tego, że od marca 1997 roku do 24 października 1997 roku wW.,S.i wW.działając czynem ciągłym w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowych wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 20,527 kg o łącznej wartości nie mniejszej niż 60000 USD, którą nabył odJ. K.iK. P.oraz 0,5 kg kokainy o nieustalonej wartości, którą nabył odJ. K., a następnie zbył nieustalonym osobom tj. popełnienia czynu zart. 56 ust.1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym sprzed 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym sprzed 9 grudnia 2011 r w zw. zart. 4 § 1 kkwymierza karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 100 (sto) złotych.
NadtoJ. O.uznał za winnego tego, że na przełomie 2000/2001 roku wW.,S.działając czynem ciągłym, wspólnie i w porozumieniu zS. W., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 20 kg o łącznej wartości nie mniejszej niż 60000 USD, którą nabył co najmniej dwukrotnie odJ. Z., a następnie zbył nieustalonym osobom, tj. występku zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do 9 grudnia 2011 r.; w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 4 § 1 kkwymierzył karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności oraz 100 (sto) stawek grzywny ustalając wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych.
OskarżonegoJ. O.uznał za winnego tego, że 15 maja 2012 roku wS.czynił przygotowania do użycia za autentyczny dokumentów dowodu osobistego i prawa jazdy przez to że posiadał podrobiony dokumentdowodu osobistego serii (...)z wklejoną własną fotografią i podrobiony dokument prawa jazdy serii(...)z wklejoną własną fotografią, tj. popełnienia czynu z art. zart. 270 § 3 kki za to na postawie tego przepisu wymierzył karę 3 (trzy) miesięcy pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 85 kki86 § 1 kkpołączył orzeczone wobec oskarżonegoJ. O.w punktach I, II, III wyroku kary pozbawienia wolności i wymierzył oskarżonemu karę łączną 3 (trzy) lata 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 (sto) złotych.
Na podstawieart. 44 § 2 kkiart. 195 kkworzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci dowodu osobistego na imię i nazwiskoL. O.oraz prawo jazdy na imię i nazwiskoL. O., zarejestrowanych w wykazie dowodów rzeczowych pod pozycją(...)przez pozostawienie w aktach sprawy.
Na podstawieart. 63 § 1 kkna poczet wymierzonej w punkcie IV wyroku kary łącznej pobawienia wolności zaliczył oskarżonemuJ. O.okres jego zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 14 maja 2012 roku do dnia 29 stycznia 2013 roku, przyjmując, że jeden dzień zatrzymania jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;
Tymże wyrokiem Sąd Rejonowy oskarżonegoJ. Z.uznał za winnego tego, że na przełomie 2000/2001 roku wW.działając czynem ciągłym, z góry powziętym zamiarem oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, brał udział w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 20 kg o łącznej wartości nie mniejszej niż 60000 USD, w ten sposób, że co najmniej 2 - krotnie zbył jąJ. O.każdorazowo po 10 kg, tj. występku zart. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 12 kkw zw. zart. 4 § 1 kki za to na podstawieart. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw brzmieniu obowiązującym do 9 grudnia 2011 r. w zw. zart. 4 § 1 kkwymierzył karę 3 (trzy) lat pozbawienia wolności oraz 100 (sto) stawek grzywny ustalając wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych.
Na podstawieart. 627 kpkzasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonegoJ. O.iJ. Z.wydatki w ¼ części i wymierza opłatę –J. O.3600 zł.,J.(...)zł.
Wyrok powyższy zaskarżony został przez obrońcę oskarżonegoJ. O.w całości na korzyść oskarżonego, a skarżący wyrokowi odniesieniu do zarzutów opisanych w pkt 1,2 i 3 części dyspozytywnej wyroku zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:
1.art. 167 kpkiart. 442 § 2 kpkpoprzez niezasadne oddalenie wniosku o bezpośrednie przesłuchanie na rozprawie świadkaS. W.i poprzestanie na ujawnieniu protokołów jego wcześniejszych zeznań, w sytuacji,: gdy zeznania te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania, a Sąd: przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie został zwolniony z obowiązku;przeprowadzenia postępowania dowodowego, w taki sposób, aby możliwym było poczynienie pewnych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego, a poprzez niezarządzenie poszukiwań świadka i zaniechanie przeprowadzenia tego dowodu nie było to możliwe, a także naruszyło prawo do i obrony oskarżonego, gdyż obrona oraz wymieniony zostali pozbawieni możliwości zadawania pytań temu świadkowi, konfrontacji z nim, a w konsekwencji wyjaśnienia szeregu wątpliwości, które rodziły odczytane zeznaniaS. W.,
2.art.2 k.p.k.poprzez przyznanie waloru szczególnej, nadzwyczajnej wiarygodności zeznaniom świadka koronnegoK. P., niweczącej zasadę prawdy materialnej, w sytuacji braku jakiegokolwiek innego dowodu obciążającegoJ. O.w zakresie przestępczego działania opisywanego przez ww. świadka. a ponadto:
3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść poprzez poczynienie przez Sąd ustaleń faktycznych w zakresie czynów
przypisanych oskarżonemu w pkt 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku tylko i wyłącznie w oparciu o zeznania świadkówS. W.iK. P.i uznanie, że zeznania te są wystarczające do poczynienia takich ustaleń, podczas gdy zeznania tych świadków, obok braku innych dowodów wskazujących na winę oskarżonego, nie dawały ku temu podstaw, w wyniku czego poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne są bardzo ogólnikowe a wręcz lakoniczne, co do ustalenia miejsca, czasu oraz bliższych okoliczności w jakich oskarżony miałby się dopuszczać się handlu narkotykami,
4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd, że oskarżonyJ. O.sprzedał świadkowiS. W.pół kilograma kokainy  w sytuacji gdy oskarżony nigdy nie potwierdził tej okoliczności i nie przyznał się do popełnienia tego
    czynu,zaś zeznaniaS. W.nie mogły zostać zweryfikowane gdyż wymieniony nie został przesłuchany bezpośrednio prze Sądem,
5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżonyJ. O.używał podrobionego dokumentu w postaci dowodu osobistego oraz prawa jazdy wystawionego na nazwiskoL. O.w sytuacji, gdy nie wynikało to ze zgromadzonego ;materiału dowodowego ocenianego zgodnie z dyrektywami zart.7k.p.k.,
6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść poprzez poczynienie przez Sąd ustaleń faktycznych w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 3 części dyspozytywnej wyrokuJ. O.używał podrobionego dokumentu w postaci dowodu osobistego oraz prawa jazdy wystawionego na nazwiskoL. O.w sytuacji, gdy Sąd nie dysponuje żadnym dowodem pozwalającym na ukształtowanie przekonania, żeJ. O.w rzeczywistości używał ww. dokumentów na terytorium Polski i Szwecji,
7.rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemuJ. O.kary wyrażającą się w wymierzeniu zarówno rażąco surowych jednostkowych kar pozbawienia wolności i kar grzywny za przypisane mu czyny a także kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy oraz kary łącznej grzywny w sytuacji, gdy od popełnienia czynów, za które je wymierzono upłynęło, odpowiednio: prawie 20 lat (czyn I), 16 lat ( czyn II) i 5 lat ( czyn III), tj. nastąpił znaczny upływ czasu, co powoduje że wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary łącznej pozbawienia wolności w tak znacznym rozmiarze, po takim czasie od ich popełnienia jest nieracjonalne i niecelowe, gdyż kłóci się z zasadami jakie ma spełniać kara, tj. pełnić nie tylko funkcję represyjną ale również wychowawczą, a aktualna postawa oskarżonego i jego sytuacja życiowa wskazują, że cele kary zostały już osiągnięte poprzez sam fakt długotrwałości prowadzenia wobec oskarżonego postępowania karnego i jego w nim uczestniczenia, a podnosząc wskazane zarzuty wniósł o uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie wymierzenie oskarżonemuJ. O.za czyn 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności w łagodniejszym wymiarze z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jak i obniżenie zarówno ilości stawek grzywny jak i kwoty każdej stawki.
Zaś z ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Wyrok powyższy zaskarżony został przez oskarżonegoJ. O.w całości (w zakresie orzeczenia z punktu I i II dyspozycji co do winy i co do kary, zaś w zakresie orzeczenia z punktu III dyspozycji co do kary) a skarżący wyrokowi zarzucił:
1) w zakresie czynu przypisanego w punkcie I dyspozycji:
- błędne ustalenia faktyczne i naruszenie przepisów postepowania, tj.art.392§1 kpkpoprzez odczytanie zeznań świadkaS. W.sprzecznych z wyjaśnieniami oskarżonego i zeznaniamiK. P.,
- naruszenie prawa materialnego, tj przepisuart.4 kkiart.56 ust.3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniii zastosowanie tejże ustawy mimo, iż w dacie czynu przypisanego od marca 1997 roku do 24 października 1997 roku obowiązywały przepisyustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii(Dz. U. Nr 4, poz. 15 i Nr 15, poz. 66, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517 oraz z 1991 r. Nr 105, poz. 452). Obowiązywała ona do 14 października 1997 roku. Natomiast od 15 października 1997 roku do 4 października 2005 roku obowiązywałaustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 238, poz. 2390 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1462), a zagrożenie karą sięgało 10 lat pozbawienia wolności, a co za tym idzie nastąpiło przedawnienie karalności
2) w zakresie czynu przypisanego w punkcie II dyspozycji:
- błędne ustalenia faktyczne i naruszenie przepisów postepowania, tj.art.392§1 kpkpoprzez odczytanie zeznań świadkaS. W.sprzecznych z wyjaśnieniami oskarżonego oraz świadkaB. P.oraz zignorowanie wyjaśnień oskarżonegoJ. O.sprzecznych z relacjąJ. Z., z którym oskarżony miał ostatni kontakt wiosną 1996 roku,
- naruszenie prawa materialnego, tj przepisuart.4 kkiart.56 ust.3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, argumentując jak powyżej,
3) w zakresie czynu przypisanego w punkcie III dyspozycji zarzucił rażącą niewspółmierność orzeczonej kary,
a podnosząc wskazane zarzuty wniósł o uniewinnienie od czynów przypisanych mu w punktach I i II dyspozycji, ewentualnie rozważenie przedawnienia karalności, zaś w zakresie czynu przypisanego w punkcie III dyspozycji podnosząc rażącą niewspółmierność kary wniósł o warunkowe zawieszenie jej wykonania.
Wyrok powyższy zaskarżony został przez obrońcę oskarżonegoJ. Z.w całości na korzyść oskarżonego, a skarżący wyrokowi zarzucił:
I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a toart. 4 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,410 k.p.k.iart. 424 k.p.k., polegającą na:
a.uwzględnieniu w uzasadnieniu wyroku jedynie tych okoliczności, które przemawiają na niekorzyść oskarżonego;
b. rozstrzygnięciu istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego;
c. dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, nieopartej o zasady prawidłowego rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego, polegającej na uznaniu za wiarygodne zeznań świadkaS. W.i poczynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy prawidłowa ocena tego dowodu powinna prowadzić do uznania, że okoliczności podawane przez wymienionego świadka nie cechują się konsekwencją, wiarygodnością, logiką oraz spójnością z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym;
d. rozstrzygnięciu wszelkich wątpliwości wynikających z zeznań świadkaS. W.na niekorzyść oskarżonego;
e.nieprzyjęciu za podstawę wyroku całości okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy głównej oraz pominięcie w uzasadnieniu wyroku odniesienia się do całości materiału dowodowego, w tym do sprzeczności wynikających z zeznań świadkaS. W.oraz pozostających w sprzeczności z nimi zeznań świadkówB. P.iK. P., pominięcie wyjaśnień składanych przez oskarżonego i dostarczonych przezeń dowodów wskazujących na nieprawdziwość skierowanych przeciwko niemu zeznań świadkaS. W.oraz niewskazanie przyczyn, dla których Sąd nie uznał tych dowodów za wiarygodne;
II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżony dopuścił się czynu opisanego w pkt VIII wyroku,
a podnosząc wskazane zarzuty wniósł  w oparciu o przepisart. 427 § 1 k.p.k.iart. 437 § 1 i 2 k.p.k., wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonegoJ. Z.od czynu określonego w punkcie VIII wyroku, ewentualnie, z ostrożności procesowej, o uchylenie wyroku w odniesieniu do oskarżonegoJ. Z.i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd okręgowy zważył, co następuje:

niniejsze uzasadnienie sporządzone zostaje odnośnie oskarżonychJ. O.iJ. Z.(art.457§2 kpk).
Apelacje obrońcy oskarżonegoJ. O., jak i samego oskarżonego są w znacznej części zasadne.
Odnosząc się do zarzutu zaniechania z bezpośredniego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadkaS. W., to w istocie zaleceniem sądu odwoławczego pozostawało w zakresie dowodów nie mających wpływu na uchylenie zaskarżonego wyroku rozważenie przez sąd ponownie rozpoznający sprawę zastosowaniaart.442§2 kk. Stosowanie tego przepisu jednak nie może prowadzić do odstąpienia od zasady bezpośredniości. Należy podkreślić, że przepisart. 442 § 2 kpknie zawiera nakazu odstąpienia od bezpośredniego przeprowadzenia dowodu w postępowaniu ponownym, przewiduje zaś jedynie taką możliwość. Korzystając z tej możliwości sąd pierwszej instancji musi rozważyć przede wszystkim to, jaki był powód, dla którego sąd odwoławczy w odniesieniu do niektórych dowodów (lub uchybień związanych z ich przeprowadzeniem w pierwszej instancji) w ogóle się nie wypowiedział. W szczególności sąd pierwszej instancji pamiętać musi o treściart. 436 kpkzgodnie z którym sąd odwoławczy może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień, jeśli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia. Jeśli sąd odwoławczy skorzysta z uprawnienia wynikającego z tego przepisu (co też i miało miejsce wobec naruszeniaart.4 kk), to jest oczywiste, że w uzasadnieniu jego orzeczenia nie znajdą sięwypowiedzi wartościujące sposób przeprowadzenia dowodów w kontekście uchybień, co do których sąd ten nie zajął stanowiska, co nie stanowiło przeszkody w odniesieniu się do relacji świadka, co do którego zaniechano zasady bezpośredniości przed sądem I instancji. Sąd I instancji nie zwrócił jednak uwagi, iż mimo nieodniesienia się do wszystkich zarzutów apelacji –obie apelacje (oskarżonego i obrońcy) uznano za zasadne (k.2405).
W takiej sytuacji sąd pierwszej instancji powinien w postępowaniu ponownym sam fakt zgłoszenia w środku odwoławczym zarzutu dotyczącego sposobu przeprowadzenia dowodu przy pierwszym rozpoznaniu potraktować jako swoisty sygnał i wziąć go pod uwagę, podejmując decyzję o przeprowadzeniu danego dowodu bezpośrednio bądź o odstąpieniu od jego bezpośredniego przeprowadzenia na podstawieart. 442 § 2 kpk(podzielając argumentację prawną uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2001 roku, I KZP 19/01, OSNKW 2001/11-12/93, OSP 2002/5/66, Prok.i Pr.-wkł. 2001/11/6, Wokanda 2002/1/8, Biul.SN 2001/9/11).
O ile w apelacjach krytycznie odnoszono się do relacji świadkaK. P., który został przesłuchany nie tylko w postępowaniu przygotowawczym ale i przed sądem (a zatem w braku zaistnienia dodatkowych okoliczności istniały podstawy do stosowaniaart.442§2 kpk) o tyle każdy z oskarżonych negujących sprawstwo, które ustalano w oparciu o zeznaniaS. W.domagał się osobiście bądź za pośrednictwem obrońcy bezpośredniego przesłuchania tego świadka. Sąd I instancji nie podjął nawet próby ustalenia miejsca pobytu i wezwania tegoż świadka traktując treść przywołanego przepisu jako obligatoryjne polecenie.
Na rozprawie w dniu 11 maja 2017 roku wydano postanowienie o ujawnieniu zeznań świadkaS. W.iK. P.na podstawieart.442§2 kpknie wskazując o jakie zeznania chodzi, a można mieć co do tego wątpliwości wobec treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku i jedynie fragmenty zeznań, na które sąd się powołuje.
Podstawą ustaleń faktycznych pozostawały zeznaniaS. W.z kart 118-125, 130-134, 152-156, co wynika z treści uzasadnienia wyroku (k.3037-3038), nie były natomiast przedmiotem ujawnienia i analizy zeznania z kart 135-151, 159, 160-170 oraz wyjaśnienia złożone przezS. W.w sprawie III K 88/11 (k.2092-2098).
Jeśli zaś chodzi o świadkaK. P.– podstawą ustaleń faktycznych pozostawały relacje z kart 198-205,206-215 oraz 248-254, nie pozostawały podstawą ustaleń faktycznych oraz przedmiotem ujawnienia i analizy sądu zeznania z kart 191-196, 216-236, 237-247, 280-287, 288, 455, 2046-2047.
W świetle powyższego doszło do naruszeniaart.410 kpkmającego wpływ na treść wyroku.
Odnośnie zaś stosowaniaart.4 kk, to sąd I instancji, co prawda przeprowadził analizę przepisów mogących mieć zastosowanie w wypadku oskarżonego (k. 3043-3044), jednak nie uczynił tego kompleksowo.Ustalając względność ustawy w ujęciuart. 4 § 1 k.k., w przypadku typów przestępstw opisanych w ustawach pozakodeksowych, należy badać łącznie regulacjeKodeksu karnegoi ustawy karnej określającej dany typ przestępstwa, co do której mają zastosowanie reguły Kodeksu (art. 116 k.k.), tak by ustalić taki stan normatywny, który w realiach sprawy i z uwagi na osobę oskarżonego jest dla oskarżonego najbardziej korzystny (podzielając pogląd prawny wyrażony w przez Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 20 czerwca 2006 roku sygnatura akt II AKa 165/06).
Rację ma apelujący oskarżony podnosząc, iżsąd I instancji zignorował fakt, że od marca 1997 roku do 24 października 1997 roku obowiązywały przepisyustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii(Dz. U. Nr 4, poz. 15 i Nr 15, poz. 66, z 1987 r. Nr 33, poz. 180, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 89, poz. 517 oraz z 1991 r. Nr 105, poz. 452). Ustawa ta obowiązywała do 14 października 1997 roku. Natomiast od 15 października 1997 roku do 4 października 2005 roku obowiązywałaustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii(Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz. 198 i Nr 122, poz. 1143, z 2004 r. Nr 238, poz. 2390 oraz z 2005 r. Nr 175, poz. 1462).
Koniecznym zatem pozostawało przeanalizowanie przepisu art.30 ust.3 cytowanej ustawy o zapobieganiu narkomani ale również pozostałych przepisów tej ustawy i obowiązującego wówczaskodeksu karnego. Dywagacje natomiast odnoszące się do niemożności przyjęcia kwalifikacji prawnej zart.65 kkpozostają bezprzedmiotowe, skoro w uchylonym wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z 4 lutego 2014 roku, sygn. akt VI K 746/12 (skarżonego jedynie na korzyść oskarżonych) wyeliminowano z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego właśnieart.65 kk.
Kierunek zaskarżenia cytowanego wyżej wyroku ma istotne znaczenie również w aspekcie treści czynów przypisanych, jak i poczynionych ustaleń faktycznych, bowiem nie mogą być one mniej korzystne dla oskarżonego (art.443 kpk).
W wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z 4 lutego 2014 roku, sygn. akt VI K 746/12 przypisano oskarżonemuJ. O.w punkcie I dyspozycji (k.2182) branie udziału w obrocie wielkości nie mniejszej niż20.520 gramów amfetaminyo łącznej wartości nie mniejszej niż 60.000 tys. dolarów amerykańskich oraz środka odurzającego w postaci500 gramów heroinyo nieustalonej wartości w ten sposób, że co najmniej4 – krotnienabył odJ. K.ps. (...)każdorazowo po5.000 gramów amfetaminyoraz500 gramów kokainyi2 – krotnie 0.527 gramów amfetaminyodK. P.. W uzasadnieniu natomiast tegoż wyroku (k.2214) sąd wskazuje, że nie było jego zamiarem przypisanie oskarżonemu uczestniczenia w obrocie heroiną, a przypisane „pół kilograma dotyczyło kokainy” mimo iż kokaina nie była wymieniana w zarzucie aktu oskarżenia, zaś amfetamina nabyta odK. P.to łącznie 527 dkg (?), a nie dwukrotnie po 0.527 gramów.
Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie tylko powielił błędy dotychczasowe w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie I dyspozycji (k.3015), ale sporządził uzasadnienie wyroku tak lakoniczne w tym zakresie (k.3036,3042), że nie sposób uznać aby przedmiot i okoliczności nabycia substancji opisanych w ramach czynu przypisanego pozostawały przedmiotem jakiejkolwiek analizy.
Przypisując natomiast w punkcie II dyspozycji (k.3015 odwr.) sprawstwo czynu zart.56 ust.1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart.12 kksąd I instancji orzekł tożsamą karę co w wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z 4 lutego 2014 roku, sygn. akt VI K 746/12 (k.2182 odwr.) mimo iż wyeliminował z podstawy skazania i oczywiście z podstawy wymiaru kary -art.65 kk.
Odnośnie czynu przypisanego w punkcie III dyspozycji zaskarżonego wyroku, a kwalifikowanego zart.270§3 kk, to zarzuty apelacji nie są zasadne.
Co prawda trafnie podnoszą skarżący, iż jedynym dowodem świadczącym o sprawstwie oskarżonego w zakresie czynu zart.270§1 kkpozostają jego wyjaśnienia. Przestępstwo zart.270§3 kkpolega na czynieniu przygotowań celem użycia za autentyczny dokumentu podrobionego bądź też używania takiego dokumentu jako autentycznego. Znaleziony u oskarżonego w toku przeszukania w dniu 15 maja 2012 roku dowód osobisty i prawo jazdy były niewątpliwie podrobione, jednak brak jest dowodów pozwalających na stwierdzenie że oskarżony dokumentów tych używał jako autentycznych na terenie Polski czy Szwecji i dowody takie w toku postępowania przygotowawczego zebrane nie zostały. Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż w dowodzie osobistym opisanym w czynie przypisanym jak i dokumencie prawa jazdy wklejona została fotografia z wizerunkiem oskarżonegoJ. O.nie może budzić wątpliwości, iż wyczerpane zostały co najmniej ustawowe znamiona karalnego przygotowania zart.270§3 kk. Dziwić musi zatem zarzut błędu w ustaleniach faktycznych (sformułowany wpkt 5apelacji – k.3088, uzasadniony – k.3093) odnoszący się do faktu posługiwania się dokumentami, skoro nie zostało to oskarżonemu przypisane.
Pominięcie zeznań świadkaL. O.- choć nie podnoszone wprost w apelacjach - to kolejne uchybienie sądu I instancji, bowiem i ten dowód nie został przeprowadzony (k.2982-2983), co stanowi naruszenieart.410 kpk. Brak chociażby ujawnienia tego dowodu nie miał jednak w tym wypadku wpływu na treść wyroku (art.438 pkt 2 kpk), bowiem świadek zeznawał na okoliczność czasu zagubienia tychże dokumentów, co mogło mieć znaczenie w wypadku przypisania posługiwania się dokumentem podrobionym (art.270§1 kk), nie ma natomiast znaczenia w sytuacji przypisania przygotowania mającego miejsce niewątpliwie po utracie dokumentów przezL. O..
Biorąc pod uwagę karalność oskarżonego, a w tym skazanie przez(...)w Szwecji w dniu 23 czerwca 2010 roku - właśnie za posługiwanie się podrobionym dokumentem (co wynika z informacji o karalności – k.2372-2373,2928) nie może być zatem mowy o rażącej niewspółmierności kary orzeczonej w dolnym wymiarze zagrożenia.
Apelacja obrońcy oskarżonegoJ. Z.jest zasadna.
Uwagi odnoszące się do zarzutów apelacji oskarżonegoJ. O.i jego obrońcy w aspekcie naruszenia przepisów postępowania dotyczą także oskarżonegoJ. Z., ze względu na powiązanie czynów opisanych w punktach 2 i 5 części wstępnej zaskarżonego wyroku.
Co do oceny wiarygodności relacjiK. P.iS. W.eksponowane przez apelującego rozbieżności w relacjachS. W.,B. P.iK. P.szczegółowo opisane w uzasadnieniu apelacji (k.3070-3071) czy rzeczywiście mają miejsce nie sposób stwierdzić w zestawieniu z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, bowiem nie pozostawały przedmiotem analizy sądu I instancji.
Sąd I instancji dostrzegł jedynie wyjaśnienia oskarżonego z karty 1838, które odczytane zostały na rozprawie (k.2982 odwr.), nie zostały natomiast odczytane wcześniejsze wyjaśnienia (1592-1593).
Procedując niedbale i powierzchownie sąd I instancji nie przeprowadził dowodu z zeznań świadkaB. P.bezpośrednio ani w trybieart.394 kpkani też 442kpk.
Sąd I instancji naruszył również przepisart.409 kpk(k.3013) nie wznawiając przewodu sądowego mimo złożenia wniosku dowodowego (k.3010) i nierozpoznania go przed ogłoszeniem wyroku.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszeniaart. 424§1 kpkw zw. zart. 4 i 7 kpka mającego polegać na braku wskazania w uzasadnieniu wyroku kompleksowej oceny zebranego materiału dowodowego i niedostatecznym uzasadnieniu stanowiska sądu, zaznaczyć należy, iż pisemne uzasadnienie wyroku sporządzone zostało w sposób niezwykle lakoniczny to nie można równocześnie nie zauważyć, iż zarzut obrazy prawa procesowego jest tylko wówczas zasadny, gdy podnoszone przez skarżącego uchybienie mogło mieć wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia (art. 438 pkt 2 kpk). Stosownie do treściart. 455a kpknie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych wart. 424 kpk, jednak w sprawie niniejszej nie zachodziły podstawy do stosowaniaart.449a kpkcelem uzupełnienia uzasadnienia, bowiem prowadziłoby to do zbędnego przedłużenia postępowania skoro ze względu na ilość uchybień będących dziełem sądu I instancji zaistniała konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego w całości.
Sprawa wymaga zatem ponownego rozpoznania (art.437§2 kpk) z zachowaniem zasad procedury karnej i gwarancji procesowych oskarżonych. Celowym będzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy podjęcie próby przesłuchania świadkaS. W.i zestawienia jego relacji z pozostałym materiałem dowodowym, a w braku takiej możliwości dokonanie rzetelnej analizy całego dostępnego materiału dowodowego (również tego w aktach Sądu Okręgowego w Świdnicy w sprawie III K 88/11) pamiętając przy czynieniu ustaleń fatycznych o treściart.443 kpk.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono po myśliart. 636§1 kpkiart.633 kpkzasądzając od oskarżonegoJ. O.na rzecz Skarbu Państwa koszty związane z tym postępowaniem w ¼ części, a na podstawieart.8 i art.2 ust.1 pkt 4 i art.3 ust.1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. nr 49, poz. 223 ze zm.) wymierzono mu opłatę w kwocie 60 złotych, a takie też koszty należne pozostają za postępowanie w pierwszej instancji mając na względzie zmianę zaskarżonego wyroku.