Sąd Rejonowy w Człuchowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 581/15
Data wyroku: 2017-01-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Mirosława Dykier-Ginter

Sygn. akt: I C 581/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 stycznia 2017 roku
Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Mirosława Dykier - Ginter

Protokolant:

maszynistka Paulina Barwińska

po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 roku w Człuchowie
sprawy z powództwaA. (...)z siedzibą wW.
z udziałem Miasta i GminyD.
przeciwkoM. B.iT. B.
o eksmisję

1
nakazuje pozwanymM. B.iT. B., aby opróżnili i opuścili wraz z wszelkimi rzeczami prawa ich reprezentującymilokal mieszkalny nr (...)położony wD.w budynku na Osiedlu(...)i wydali go powódceA. (...)z siedzibą wW.

2
orzeka, że pozwanymM. B.iT. B.przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego i nakazuje wstrzymanie wykonania opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez Miasto i GminęD.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego,

3
zasądza od pozwanychM. B.iT. B.na rzecz powodaA. (...)z siedzibą wW.solidarnie kwotę 337,00 zł (trzysta trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 581/15

UZASADNIENIE
PowódkaA. (...)wW.Oddział (...)wB.wniosła o nakazanie pozwanymT. B.iM. B.opróżnienielokalu mieszkalnego nr (...)położonego wD.przy ul.(...), orzeczenie o uprawnieniu pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego od GminyD., wezwanie do udziału w procesie GminyD.oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, iż pozwani zamieszkują przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. Zaznaczyła, iż w związku z zaległościami w opłatach za używanie przedmiotowego lokalu powódka wezwała pozwanych do zapłaty należności w łącznej kwocie 7 438,13 zł w terminie 1 miesiąca pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu, wezwanie to doręczono pozwanym w dniu 12 marca 2015 roku. Wobec braku zapłaty należności powódka wypowiedziała umowę najmu z zachowaniem miesięcznego terminu, wypowiedzenie doręczono pozwanym w dniu 22 lipca 2015 roku. Podkreśliła, iż pozwani nie przekazali powódce przedmiotowego lokalu mieszkalnego, w związku z czym powódka wezwała ich do dobrowolnego opróżnienia lokalu i przekazania go powódce, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania oraz zapłaty należności za używanie lokalu w kwocie 5 162,38 zł.
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie wezwał do udziału w sprawie Miasto i GminęD..
Pełnomocnik pozwanychK. G.na rozprawie w dniu 12 maja 2016 roku wskazała, iż pozwani chorują na schizofrenię, posiadają ustalony stopień niepełnosprawności, jednak nie są ubezwłasnowolnieni. Wskazała również, iż pozwani nie pracują, pozwanyT. B.otrzymuje rentę, zaś pozwanyM. B.otrzymuje rentę socjalną, jednak nie wie w jakich wysokościach. Podkreśliła, iż nie ma dostępu do dochodów pozwanych, a zadłużenie za zajmowany przez pozwanych lokal mieszkalny stara się spłacać osobiście co jakiś czas.
Powódka pismem z dnia 02 czerwca 2016 roku wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania z uwagi na fakt, iż pozwani złożyli wniosek o zmianę warunków spłaty zadłużenia, w związku z czym możliwe jest ugodowe zakończenie postępowania. Pełnomocnik pozwanych na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 roku poinformowała, iż podpisała w imieniu pozwanych umowę o rozłożeniu spłaty zadłużenia na raty, jednocześnie wyraziła zgodę na zawieszenie niniejszego postępowania na zgodny wniosek stron.
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie zawiesił postępowanie na mocyart. 178 k.p.c.– na zgodny wniosek stron.
Powódka pismem z dnia 13 października 2016 roku wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z niewywiązywaniem się przez pozwanych z zawartej umowy ratalnej dotyczącej spłaty zadłużenia z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2016 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie podjął zawieszone postępowanie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 28 lutego 2002 roku Dyrektor Oddziału Terenowego(...)wP.zawarł z pozwanymT. B.umowę najmulokalu mieszkalnego nr (...)położonego wD.przy ulicy(...). Umowa została zawarta na czas nieokreślony. W umowie pozwany został poinformowany o obowiązkach lokatora. Osobami uprawnionymi do stałego zamieszkania z najemcą byli: żona pozwanegoB. B., która zmarła w 2011 roku, oraz jego synM. B..
(bezsporne, nadto dowód: umowa najmulokalu mieszkalnego nr (...)z dnia 28/02/2002r. k. 6-9)
W związku z nieuiszczaniem pełnych opłat za używanie lokalu oraz pełnych opłat pośrednich z tytułu zajmowanego lokalu mieszkalnego pismem z dnia 03 marca 2015 roku strona powodowa wezwała pozwanychT. B.iM. B.do zapłaty kwoty 7 503,23 zł, w terminie miesiąca od dnia doręczenia wezwania. Powódka poinformowała jednocześnie pozwanych, iż nieuiszczenie w terminie należności spowoduje wypowiedzenie umowy najmu. Przedmiotowe wezwanie doręczono pozwanym w dniu 12 marca 2015 roku.
(bezsporne, nadto dowód: ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 03/03/2015r. k. 10-10v, potwierdzenie odbioru wezwania k. 11-11v)
Pozwani nie uiścili należnych stronie powodowej kwot, w związku z czym pismem z dnia 15 lipca 2015 roku powódka wypowiedziała pozwanym umowę najmu z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia oraz zobowiązała pozwanych do opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego i przekazania go do dyspozycji powódki w terminie do dnia 31 sierpnia 2015 roku. Wypowiedzenie doręczono pozwanemu w dniu 22 lica 2015 roku.
(bezsporne, nadto dowód: wypowiedzenie umowy najmu z dnia 15/07/2015r. k. 12, doręczenie odbioru k. 13)
Pomimo wezwań pozwani nie opuścili i nie wydali stronie powodowej przedmiotowego lokalu. Pismem z dnia 15 października 2013 roku powódka wezwała pozwanych do dobrowolnego opuszczenia lokalu i przekazania go powódce w stanie wolnym od wszelkich rzeczy w terminie 30 dni od doręczenia wezwania. Zaległość z tytułu należności za korzystanie z przedmiotowego lokalu na dzień 15 października 2015 roku wyniosła 5 162,38 zł. Pomimo upłuwu zakreślonego terminu pozwani nie opuścicli lokalu
(bezsporne, nadto dowód: wezwanie przedsądowe do dobrowolnego opróżnienia i przekazania lokalu mieszkalnego z dnia 15/10/2015r. k. 14-14v, potwierdzenie odbioru k. 15, wydruk należności pozwanych k. 16)
PozwaniT. B.iM. B.prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu mieszkalnym stanowiącym własność powódki, a którego dotyczy niniejsze postępowanie. Pozwani nie korzystają z pomocy społecznego Ośrodka Pomocy Społecznej wD..
PozwanyT. B.ma 67 lat, nie pracuje, otrzymuje rentę wypłacaną przezW. (...)wG.. Pozwany od wielu lat choruje na schizofrenię paranoidalną, do czasu wydania orzeczenia w niniejszej sprawie nie był ubezwłasnowolniony. Pozwany posiada orzeczenie o niepełnosprawności, przy czym do dnia 30 września 2016 roku został ustalony wobec niego umiarkowany stopnień niepełnosprawności, a następnie na okres do dnia 30 września 2018 roku został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym.
PozwanyM. B.ma 37 lat, nie pracuje. Wobec pozwanego została orzeczona całkowita niezdolność do pracy i z tego tytułu została mu przyznana renta socjalna wypłacana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział wS.. Pozwany choruje na schizofrenię paranoidalną, do czasu wydania orzeczenia w niniejszej sprawie nie był ubezwłasnowolniony. Pozwany posiada orzeczenie o niepełnosprawności, przy czym do dnia 31 marca 2016 roku został ustalony wobec niego umiarkowany stopnień niepełnosprawności, a następnie na okres do dnia 31 sierpnia 2019 roku został zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym.
(dowód: pismo Ośrodka Pomocy Społecznej wD.z dnia 17/02/2016r. k. 40 i z dnia 19/12/2016r. k. 138, pismo Powiatowego Urzędu Pracy wC.z dnia 17/02/2016r. k. 49 i z dnia 19/12/2016r. k. 139, pismo Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wC.z dnia 23/02/2016r. k. 51 i z dnia 20/12/2016r. k. 140, pismo ZUS Oddział wS.z dnia 22/02/2016r. k. 51, z dnia 02/03/2016r. k. 54 i z dnia 21/12/2016r. k. 141, pismo Sądu Rejonowego w Człuchowie III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich z dnia 23/02/2016r. k. 53 i z dnia 23/01/2017r. k. 148, karta informacyjna leczenia szpitalnegoT. B.z dnia 03/01/2013r. k. 66, karta informacyjna leczenia szpitalnegoM. B.z dnia 28/07/2015r. k. 67)

Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie do rozstrzygnięcia o nakazaniu pozwanym opróżnienia lokalu mieszkalnego będącego przedmiotem postępowania nie znajdą zastosowania przepisyustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego(t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 150), albowiem na mocyart. 1aprzepisów tej ustawy nie stosuje się do lokali będących w dyspozycjiA. (...). Ochrona praw osób zajmujących lokale należące do zasobuA. (...)regulowana jest natomiast przepisamiustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej(t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 746).
Zgodnie zart. 45 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejdo przymusowego wykwaterowania: kobiety w ciąży, małoletniego, osoby niepełnosprawnej w rozumieniu przepisówustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.) lub ubezwłasnowolnioną, obłożnie chorego - osoby, która dysponuje dokumentem urzędowym lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż miesiąc przed wykonywaniem przymusowego wykwaterowania, emeryta i rencisty – wraz z osobami wspólnie z nimi zamieszkującymi, nie wydaje się decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału w postępowaniu gminy oraz zasądzenie odszkodowania.
W przedmiotowej sprawie bezspornym był fakt, iż pozwaniT. B.orazM. B.– zarówno w chwili rozwiązania umowy najmu lokalu, jak i w momencie składania pozwu w niniejszej sprawie – byli rencistami, przy czym wobecM. B.orzeczono całkowitą niezdolność do pracy, a nadto posiadali orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Spełnione zatem zostały przesłanki wynikające z treściart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a co za tym idzie sprawa podlegała rozpoznaniu przed sądem powszechnym.
Na podstawieart. 29a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, do osób innych niż żołnierze zawodowi zajmujący lokale mieszkalne będące w zasobie mieszkaniowymA. (...)zastosowanie znajdą przepisykodeksu cywilnegoikodeksu postępowania cywilnego, w zakresie nieuregulowanym ustawą. Rozwiązanie umowy najmu reguluje więc przepisart. 687 k.c., który stanowi, że jeżeli najemca lokalu dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, a wynajmujący zamierza najem wypowiedzieć bez zachowania terminów wypowiedzenia, powinien on uprzedzić najemcę na piśmie, udzielając mu dodatkowego terminu miesięcznego do zapłaty zaległego czynszu.
Z przedstawionego przez stronę powodową materiału dowodowego, bezspornie wynika, iż pozwani posiadali zadłużenie za co najmniej dwa pełne okresy płatności i że strona powodowa wezwała pozwanych do zapłaty tej zaległości – pismem z dnia 3 marca 2015 roku – zakreślając pozwanym miesięczny termin na zapłatę. W wezwaniu powódka pouczyła pozwanych o skutkach nieuiszczenia zaległości tj. możliwości "wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego bez zachowania terminu wypowiedzenia" (dowód: ostatecznie wezwanie do zapłaty z dnia 03/03/2015r. k. 10-10v). Wezwanie to doręczono pozwanym w dniu 12 marca 2015 roku (dowód: potwierdzenie odbioru k. 11-11v). Bezspornym pozostaje również fakt, iż pozwani nie wywiązali się z ciążącego na nich zobowiązania i w zakreślonym terminie nie zapłacili zaległości na rzecz strony powodowej. Powódka – korzystając z przysługującego jej prawa – pismem z dnia 15 lipca 2015 roku wypowiedziała pozwanym umowę najmu z zachowaniem miesięcznego terminu wypowiedzenia, zakreślając pozwanym termin na opróżnienie i przekazanie lokalu mieszkalnego do dyspozycji powódki najpiewr do dnia 31 sierpnia 2015 roku (dowód: wypowiedzenie umowy najmu z dnia 15/07/2015r. k. 12). Pozwani utracili zatem tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego.
Na podstawieart. 29b ust. 1 i 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejosoby inne niż żołnierz zawodowy, które zamieszkują kwatery albo inne lokale mieszkalne, są obowiązane do ich opróżnienia w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia wezwania właściwego dyrektora oddziału regionalnego. W przypadku nieopróżnienia lokalu mieszkalnego w ustalonym terminie, dyrektor oddziału regionalnego kieruje do sądu powszechnego pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego, a w przypadkach, o których mowa wart. 45 ust. 3, również o wezwanie gminy do udziału w postępowaniu.
Z treści dokumentów przedstawionych przez stronę powodową wynikało, że powódka skutecznie rozwiązała z pozwanymi umowę najmu. Następnie wobec bezskutecznego upływu terminu wskazanego w piśmie z dnia 15 lipca 2015 roku w oparciu o art. 29b ust 1 ustawy, powódka po raz kolejny wezwała pozwanych do dobrowolnego opróżnienia przedmiotowego lokalu w terminie 30 dni od doręczenia wezwania (dowód: wezwanie przedsądowe do dobrowolnego opróżnienia i przekazania lokalu mieszkalnego z dnia 15/10/2015r. k. 14-14v). Po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w wezwaniu, które zostało doręczone w dniu 21 października 2015 roku, powódka skierowała niniejszy pozew do sądu.
Mając powyższe na uwadze, wobec skutecznego rozwiąania pzez powódkę umowy najmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego, należało nakazać pozwanym, aby opróżnili i opuścili wraz ze wszystkimi rzeczami prawa ich reprezentującymi przedmiotowy lokal mieszkalny stanowiący własność powódki.
Zgodnie z treściąart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejłącznie z żądaniem nakazania opróżnienia lokalu, powód występuje o rozstrzygnięcie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego oraz o wezwanie do udziału w procesie gminy.
W niniejszej sprawie powódka oba te wnioski zgłosiła, wskazując jednocześnie, iż pozwani posiadają prawo do lokalu socjalnego. Z uwagi na fakt, iż lokal ten winna zapewnić gmina, jej udział w procesie został uznany za niezbędny.
Przystępując do zważań dotyczących rozstrzygnięcia o przyznaniu pozwanym lokalu socjalnego z zasobów GminyD., w pierwszej kolejności wyjaśnić należy relację między treścią i jednoczesnym obowiązywaniemart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejorazart. 1a ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Oba te przepisy zostały wprowadzone do porządku prawnego przezustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw(Dz.U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Z brzmienia art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu wynika, że do osób wymienionych w tym przepisie nie stosuje się ogólnego trybu egzekucji administracyjnej, tylko dyrektor oddziału regionalnegoA. (...)występuje do sądu z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, o wezwanie do udziału procesie gminy oraz określenie odszkodowania. Z kolei, według brzmieniaart. 1a ustawy o ochronie praw lokatorówprzepisów tej ustawy nie stosuje się do lokali będących w dyspozycjiA. (...). Wydawać się więc może, że następuje wyłączenie spod regulacjiustawy o ochronie praw lokatorów, w sposób bezwzględny i bez żadnych wyjątków, lokali pozostających w dyspozycjiA. (...), z drugiej zaś strony przewiduje się wart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, iż w razie nakazania eksmisji orzeka się o uprawnieniu wskazanej w tym przepisie osoby do otrzymania lokalu socjalnego, z wezwaniem gminy do udziału w procesie, ale bez wskazania, czy z tego powodu na niej spoczywa obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego.
W kilku ustawach o tzw. służbach mundurowych znajdują się przepisy, dające prawo osobom, które na podstawie odpowiednich decyzji zajmują lokale mieszkalne pozostające w zasobach różnych dysponentów, do dalszego ich zajmowania, mimo utracenia statusu osób, dla których te lokale zostały przeznaczone. Brak w tych przepisach rozwiązania sytuacji, w której z różnych powodów, występuje potrzeba dostarczenia lokalu socjalnego. Pozaustawą o ochronie praw lokatorów, o lokalach socjalnych stanowi tylkoustawa z dnia 8 grudnia 2006 r. o finansowym wsparciu tworzenia lokali socjalnych, mieszkań chronionych, noclegowni i domów dla bezdomnych(Dz.U. Nr 251, poz. 1844 ze zm.). Kwestie budowy lokali socjalnych powiązane zostały w tej ustawie ściśle z gminą, w szczególności co do wspierania gminy w pozyskiwaniu takich lokali, które mogą być przeznaczone na cele socjalne. Ustawa ta jednak nie definiuje lokalu socjalnego, odwołując się w tym względzie do przepisówustawy o ochronie praw lokatorów(porównaj: uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 maja 2010 r., III CZP 30/10).
Podkreślenia wymaga fakt, iż na podstawieart. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorówpodmiotem zobowiązanym do zapewnienia lokali socjalnych i lokali zamiennych, a także zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, jest gmina. Zust. 1tego artykułu wynika, że tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Z kolei wedługart. 4 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorówgmina wykonuje wskazane zadania „wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób". Wedługart. 14 ust. 1 zdanie drugie ustawy o ochronie praw lokatorówobowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie, właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.
Wart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejnastępuje odwołanie do pojęcia „lokalu socjalnego" przez nakazanie sądowi orzekającemu o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, będącego w zasobachA. (...)– orzeczenie także o uprawnieniu pozwanego do otrzymania lokalu socjalnego. W ocenie Sądu, uznać zatem należy, że dyspozycja wskazana w treściart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejjest wskazanym wart. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów„wypadkiem przewidzianym w ustawie" przez odwołanie się tego przepisu do właściwych uregulowańustawy o ochronie praw lokatorów. Wnioskowanie takie jest uprawnione, ponieważ powołany przepisustawy o ochronie praw lokatorówwskazuje przed tym ogólnym odwołaniem się do przepisów tej ustawy, kto i w jakich okolicznościach ma prawo oczekiwać przyznania prawa do lokalu socjalnego (porównaj: uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 maja 2010 r., III CZP 30/10).
Zauważyć należy, iż przepisart. 1a ustawy o ochronie praw lokatorówdotyczy lokali będących w dyspozycjiA. (...), a nie osób uprawnionych do lokali socjalnych, o których stanowiart. 45 ust. 3 in fine ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Niewątpliwieart. 1a ustawy o ochronie praw lokatorówbędzie miał zastosowanie do tych sytuacji, unormowanych tą właśnie ustawą, które nie będą miały szczególnego uregulowania. Dlatego zastosowanieustawy o ochronie praw lokatorówbędzie wąskie i ostrożne w odniesieniu do lokali będących w zasobachA. (...).
Jeżeli jednak art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu stanowi zarówno o tym, że należy orzec o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, jak zaraz potem o obowiązku wezwania gminy do udziału w procesie, to czyni to w zamierzonym, racjonalnym celu. Celem tym jest uzyskanie przez uprawnionego lokalu socjalnego. Ze względu natomiast na wykazane w toku wywodów odnoszenie się do problemu zapewnienia lokali socjalnych tylko wustawie o ochronie praw lokatorów, regulacja zawarta wart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiejnie potrzebuje odsyłać wprost do przepisówustawy o ochronie praw lokatorów, a wystarczające jest wskazanie na konieczne czynności sądu (porównaj: uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 maja 2010 r., III CZP 30/10).
Wezwanie gminy do udziału w procesie ma także ten cel, żeby gmina zrealizowała przyznane sądownie uprawnienie określonej osoby do lokalu socjalnego. Takie zadanie i obowiązek gminy potwierdzają przepisyustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym(t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.), zwłaszczaart. 1 ust. 1, jako że to mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową, do której nawiązuje wprost powoływanyart. 4 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, nakładający na gminę zadania własne związane z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych mieszkańców. Skoro zatem inny podmiot nie został wskazany przez ustawodawcę jako realizator uprawnienia mieszkańca, opróżniającego lokal mieszkalny dotychczas zajmowany, to zapewnienie mu mieszkania w formie pomocy socjalnej (lokal socjalny), jeśli spełnia odpowiednie warunki prawne, należy bezpośrednio do zadań gminy. Podstawy tego obowiązku nie należy dopatrywać się natomiast wart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, lecz w przepisachustawy o ochronie praw lokatorów. Obowiązek dostarczenia lokalu socjalnego nie należy z pewnością doA. (...), albowiem żaden przepis nie stanowi o takim obowiązku wobec podmiotu innego niż gmina.
Powoływanyart. 1a ustawy o ochronie praw lokatorówogólnie wyłącza zastosowanie tej ustawy do lokali, będących w dyspozycji (w zasobach)A. (...), zajmowanych przez osoby mieszkające w tych lokalach i mających do nich tytuł prawny. W sytuacjach, w których tytuł ten zostaje utracony na skutek okoliczności przewidzianych przez przepisy szczególne, do jakich należy zaliczyć art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu, ogólne wyłączenie ustępuje. Jeśli nawet kwestionowałoby się możliwe równoległe zastosowanie tych przepisów, tylko względem innych okoliczności, to wyłączenie zawarte wart. 1a ustawy o ochronie praw lokatorówustąpi wobec zasady lex specialis derogat legi generali. Skoro zaś tymi przepisami, które poprzez zastosowanie art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu odzyskują znaczenie są przepisyustawy o ochronie praw lokatorów, to realizacja uprawnienia do lokalu socjalnego winna nastąpić według norm tej ustawy. Przewiduje ona obowiązek gminy do dostarczenia lokalu socjalnego osobie do tego uprawnionej, a zatem z tego czysto jurydycznego powodu obowiązek ten spoczywa na gminie właściwej ze względu na położenie lokalu podlegającego opróżnieniu (art. 14 ust. 2 zdanie drugie ustawy o ochronie praw lokatorów) również w sytuacji, gdy dotyczy osoby, której nakazano opróżnienie lokalu będącego w zasobieA. (...)(porównaj: uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 27 maja 2010 r., III CZP 30/10).
W tym miejscu zauważyć należy, iż w stosunku do osób wymienionych wart. 45 ust 3 punktach 1 – 5(oraz osób wspólnie z nimi zamieszkujących)ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej- do których zaliczyć należy powodów-nie można wydać decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, wykonalnej przez organ egzekucyjny i według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (przymusowe wykwaterowanie – patrz art. 38 i 41 ust. 6 ustawy). Pozew o opróżnienie lokalu mieszkalnego obejmować musiał także żądanie wezwania Gminy do udziału w postępowaniu oraz żądanie orzeczenia o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego. W związku z tym, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu, Sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy. Norm kształtujących prawo do otrzymania lokalu socjalnego szukać należy wustawie o ochronie praw lokatorów. Oczywiste jest, że nie stosuje się jej przepisów do lokali będących w dyspozycjiA. (...), jednak lokale socjalne do zasobów tej Agencji nie należą.
W konsekwencji sytuację prawną pozwanych, jeżeli chodzi o uprawnienie do lokalu socjalnego, kształtujeart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. Uprawnienie do lokalu socjalnego należy zatewm rozważyć wobec osób wymienionym wart. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, w tym niepełnosprawnych i rencistów.
W niniejszej sprawie w ocenie Sądu pozwani spełniają kryteria wynikające z treściart. 14 ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów. PozwaniT. B.iM. B.posiadają bowiem aktaulnie orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, a nadto otrzymują w związku ze stanem zdrowaia świadczenie - rentę. Okoliczności te nie zostały zakwestionowane w niniejszej sprawie i stanowią podstawę do orzeczenia o prawie do otrzymania przez pozwanych lokalu socjalnego z zasobów GminyD..
Mając na uwadze powyższe zważywszy, że pozwani są osobami uprzywilejowanymi w zakresie orzekania uprawnień do lokalu socjalnego, sąd nakazał wstrzymanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia przez gminę oferty najmu lokalu socjalnego.
O kosztach Sąd orzekł na podstawieart. 98 k.p.c., przyjmując, że do niezbędnych kosztów po stronie powódki należą: uiszczona opłata sądowa od pozwu w kwocie 200,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 120,00 zł na podstawie§ 9 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz. U. 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) – stosowanym na podstawie § 21 rozporządzenie z dnia 22 października 2015 w sprawie opłat za czynności radców prawnych - oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 Sygn. akt I Ns 162/15