Sąd Okręgowy w Gliwicach
V Zamiejscowy Wydział Karny. Sekcja Odwoławcza
Sygnatura akt: V Ka 446/17
Data wyroku: 2017-10-24 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Sławomir Klekocki

Sygn. akt V.2 Ka 446/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 24 października 2017 r.

    Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

V Wydział Karny – Sekcja Odwoławcza
w składzie:
Przewodniczący:SSO Sławomir Klekocki
Protokolant:Monika Maj
w obecności - - -
po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r.
sprawy:

M. R./R./

s.T.iE.

ur. (...)wŻ.

obwinionego o wykroczenie zart. 50a §1kw,art. 97kw w zw. zart. 39 ust. 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20.06.1997r.,art. 92 §1kw w zw. zart. 5 Ustawy Prawo o ruchu drogowym z dn. 20.06.1997r.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku
z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt IX W 953/16
I.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;
II.obciąża obwinionego opłatą za II instancję w kwocie 300 (trzysta) oraz zryczałtowanymi kosztami postępowania w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych.
SSO Sławomir Klekocki
Sygn. akt V.2 Ka 446/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w Rybniku uznałM. R.za winnego tego, że :
I.w dniu 2 września 2016r. około godz. 16.30 wR.naul. (...)w miejscu publicznym w samochodzie markiH. (...)onr rej. (...)posiadał niebezpieczny przedmiot w postaci maczety, gdy okoliczności jego posiadania wskazywały na zamiar jego użycia w celu popełnienia przestępstwa,
II.w tym samym miejscu i czasie wbrew obowiązkowi jako kierujący samochodem markiH. (...)o wyróżniku(...)nie korzystał z pasów bezpieczeństwa podczas jazdy oraz przewoził pasażera tj.S. M.nie korzystającego z pasów bezpieczeństwa,
III.w dniu 2 września 2016r. około godz. 16.30 wR.naul. (...)jako kierujący pojazdem markiH. (...)onr rej. (...)nie zastosował się do znaku B-1 tj. „zakaz ruchu w obu kierunkach”,
tj.za winnego popełnieniach czynów wyczerpujących ustawowe znamiona wykroczeń z art. 50a § 1 kw, art. 97 kw oraz art. 92 § 1 kw i za to na mocy art. 50a § 1 kw przy zast.art. 9 § 2 kw wymierzył mu łącznie karę grzywny w wysokości 3000zł.
Na mocy art. 50a § 2 kw orzekł wobec obwinionego przepadek dowodu rzeczowego w postaci maczety poprzez jej zniszczenie.
Na podstawieart. 118 § 1 kpwiart. 3 ust. 1w zw. zart. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnychzasądził od obwinionegoM. R.na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300zł tytułem opłaty oraz kwotę 100zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca obwinionegoM. R.zaskarżając wyrok w całości i zarzucając :
- błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na przyjęciu przez Sąd, że okoliczności posiadania maczety przez obwinionego wskazywały na zamiar jej użycia w celu popełnienia przestępstwa nie wykazując przy tym jakiego rodzaju dobrom prawnym owo domniemane przestępstwo miało być skierowane w sytuacji kiedy przeszukania samochodu dokonano na co najmniej na 2-3 godziny przed planowanym meczem, przedmiotowa maczeta umieszczona była w specjalnie do tego przeznaczonym futerale pod siedzeniem a zachowanie obwinionego nie wskazywało na zamiar użycia przedmiotu niebezpiecznego,
-błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, że przedmiotową maczetę obwiniony posiadał w miejscu publicznym podczas gdy umieszczenie rzeczy w samochodzie wyklucza publiczność zachowania sprawcy albowiem samochód stanowi pewną zamkniętą , prywatną przestrzeń,
-naruszenie prawa procesowego , a toart. 7 kpkpolegające na uznaniu zeznań świadkaA. S.za w pełni wiarygodne, spójne i konsekwentne, w sytuacji gdy jest on głęboko skonfliktowany z obwinionym z powodu przynależności obwinionego do środowiska kibiców klubu(...), którego jak sam przyznał wielokrotnie legitymował podczas, gdy zeznania te budzą poważne wątpliwości, efektem czego Sąd Rejonowy dokonał błędnych ustaleń faktycznych i w konsekwencji wydał wyrok skazujący wobec obwinionego,
- błąd w ustaleniach faktycznych , a polegający na ustaleniu, że obwiniony po wezwaniu funkcjonariusza Policji do zatrzymania pojazdu nie zastosował się do znaku B-1 tj. „zakaz ruchu w obu kierunkach” w sytuacji, gdy wykonując polecenie policjanta obwiniony zatrzymał się w miejscu niestwarzającym niebezpieczeństwa w ruchu pojazdów, co w konsekwencji doprowadziło do uznania za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 kw w zw. z art. 5 ustawy o ruchu drogowym,
- błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, że obwiniony kierował pojazd samochodowy nie korzystając z pasów bezpieczeństwa podczas gdy z zeznań świadka zdarzeniaS. M.wynika, że zarówno obwiniony jak i on sam miał zapięte pasy bezpieczeństwa.
W oparciu o w/w zarzuty apelujący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego od popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
apelacja obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie. Podniesiony w apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku jest nie trafny. Tymczasem" zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku może okazać się trafnym tylko wówczas, gdy podnoszący go w apelacji zdoła wykazać sądowi orzekającemu w I instancji uchybienie przy ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na nieuwzględnieniu przy jej dokonywaniu - tak zasad logiki, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak też całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności (art. 410 kpk). W sytuacji, w której takowych uchybień on nie wykazuje, poprzestając ( co jest bardzo częstym zjawiskiem ) na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się ( na ogół ) z wymogami tegożart. 410 kpk, nie sposób uznać, że rzeczywiście Sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu tego zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia."(wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27.04.2006 r. II AKa 80/06 Lex nr 183575). . Obrońca obwinionego w swojej apelacji powiela linię obrony prezentowaną przez obwinionego w trakcie trwania całego postępowania. W swojej apelacji obrońca obwinionego stara się udowodnić, ze zeznania świadkaA. S.– funkcjonariusza policji są niewiarygodne z uwagi na fakt , że wielokrotnie wcześniej legitymował obwinionego jako kibica klubu(...). Jednak sam fakt, co sam przyznał w swoich zeznaniach świadekA. S.ma dobre rozeznanie wśród pseudokibiców klubu piłkarskiego(...)i zna obwinionego w żaden sposób nie podważa wiarygodności zeznań świadka co do zachowania obwinionego w dniu 2 września 2016 r. Jak słusznie stwierdził sąd rejonowy zeznania tego świadka były szczegółowe i precyzyjne opisywały przebieg zdarzenia, którego był bezpośrednim świadkiem. Te zeznania korespondują z dowodami w postaci notatek urzędowych sporządzonych z przebiegu czynności oraz protokołami zatrzymania i przeszukania. Odnośnie zarzutu obrazy prawa materialnego a to art. 50 a § 1 kw to wbrew temu co twierdzi w swojej apelacji obrońca obwinionego, że obwiniony nie miał zamiaru używać maczety. Jednak jak wynika z utrwalonego w tej kwestii orzecznictwa w przypadku popełnienia wykroczenia z art. 50 a § 1 kw w żadnym wypadku nie chodzi o użycie któregokolwiek z tych narzędzi, a jedynie o ich posiadanie w okolicznościach wskazujących na zamiar ich użycia w celu popełnienia przestępstwa. Ze wskazaną sytuacją mamy do czynienia wówczas , gdy posiadanie w miejscu publicznym noża, maczety jak było w tym przypadku, czy też podobnie niebezpiecznego narzędzia nie będzie można uzasadnić realizacją celu zgodnego z prawem, za co można uznać np. wykonywanie czynności zawodowych, historyczno-rekonstrukcyjnych, rekreacyjnych itp. Trudno uznać aby na dwie godziny przed meczem obwiniony w swoim samochodzie przed stadionem trzymał maczetę z uzasadnionych racjonalnych powodów . Zarzuty podniesione w apelacji mają w ocenie Sądu Okręgowego charakter czysto polemiczny i sprowadzają się do negowania właściwych ocen i ustaleń sądu, przeciwstawiając im własne oceny i wnioski, które w żadnym razie nie mogą podważyć trafności rozstrzygnięcia sądu rejonowego. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8.06.2004 r. sygn. II Aka 112/04 KZS 2004/7-8/6 "sama tylko możliwość przeciwstawienia ustaleniom dokonanym w zaskarżonym wyroku odmiennego poglądu uzasadnionego odpowiednio dobranym materiałem dowodowym nie świadczy, że dokonując tych ustaleń sąd popełnił błąd. Dla skuteczności zarzutu błędu niezbędne jest wykazanie nie tylko wadliwości ocen [wniosków wyprowadzonych przez sąd] ale i wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego jakich dopuścił się sąd". Z tych też powodów sąd odwoławczy nie ulega wątpliwości, iż zachowanie obwinionego wyczerpało znamiona zarzucanych mu czynów . Ponieważ apelacja obrońcy obwinionego skierowana jest do całości orzeczenia, obowiązkiem sądu odwoławczego była ocena czy wymierzona obwinionemu kara nie jest surowa. Wymierzonej oskarżonemu kary grzywny w kwocie 3.000 zł. nie można uznać za rażąco surowej, mając na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości zarzucanych obwinionemu czynów , dlatego i w tej części sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Z tych też względów nie uznając zasadności zarzutów apelacji obrońcy obwinionego , nie podzielając przytoczone na ich poparcie argumentów Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach sądowych orzeczono po myśliart. 636§ 1 kpk.
SSO Sławomir Klekocki