Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 260/17
Data wyroku: 2017-08-01 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Tekieli
Słowa kluczowe: Przedawnienie
Podstawa prawna: art. 86§1 kw, art. 45§1 kw

Sygn. akt VI Ka 260/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 1 sierpnia 2017 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie :
Przewodniczący – Sędzia  SO Andrzej Tekieli
Protokolant  Małgorzata Pindral
po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 roku
sprawyG. S.ur. (...)wL., s.W.iJ. z domu S.
obwinionego z art. 86 § 1 kw
z powodu apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu
z dnia 27 marca 2017 r. sygn. akt II W 967/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoG. S.,

II
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obwinionegoG. S.kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,

III
zwalnia oskarżyciela posiłkowego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.

Sygn. akt VI Ka 260/17

UZASADNIENIE
G. S.obwiniony został o to że:
w dniu 23 maja 2015 r. o godz.9.20 znajdując się na 63,1 kilometrzedrogi krajowej nr (...)GminyO.powiat(...)kierował samochodem markiM.nr. rej. (...)ciągnąc naczepęnr. Rej. (...)nie zachowując należytej ostrożności podczas manewru wyprzedzania uderzył w tył poprzedzającej go przyczepynr. Rej. (...)ciągniętej przez pojazdmarki S.nr. Rej. (...)powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dla kierowcy pojazduS.A. M.
tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w.
Sąd Rejonowy w Bolesławcu wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r. w sprawie II W 967/16 uniewinniłG. S.od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku i na podstawieart. 118 § 2 k.p.w.kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa w tym zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionegoG. S.kwotę 1440 zł tytułem kosztów ustanowionego obrońcy w sprawie.
Wyrok powyższy zaskarżył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowegoA. M.zarzucając:
1.obrazę przepisów postępowania a mianowicieart.2 k.p.k.,art.7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. orazart. 201 k.p.k.w zw. zart. 42 § 1 k.p.s.w. mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegającą na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania biegłego sądowego inż.D. G. (1)bądź też na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych a to wobec faktu iż opinia biegłego sądowego inż.D. G. (1)z dnia 8 marca 2017 roku jest:
a.niepełna – odnosi się tylko do momentu uderzenia, pomijając okoliczność iż pojazd obwinionego przejechał wzdłuż pojazdu oskarżyciela posiłkowego ocierając się o niego tj. wzdłuż(...)wraz z przyczepą ( całość o długości 18,73 m ), a następnie po przejechaniu kolejnych ok. 150 metrów zatrzymał się uderzając w barierę energochłonną,
b.sprzeczna w samej treści opinii – zawiera dwa rozbieżne opisy zdarzenia:
- w pierwszym wskazuje iż na skutek pęknięcia opony doszło do skrętu w lewo i zderzenia z wyprzedzanym pojazdem ( strony 4 i 9 opinii ),
- w drugim przypadku opinia zawiera szkic symulacji ( strona 7 opinii ) z którego wynika iż zdarzenie miało miejsce z prawej strony pojazdu prowadzonego przez obwinionego, jednocześnie biegły sądowy w swojej opinii powołuje się na diagram opracowany przezfirmę (...)( strony 8 i 9 opinii ) wskazujący iż eksplozja prawej przedniej opony skutkuje nagłym skrętem pojazdu w prawo ;
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegający na wadliwym przyjęciu iż w wyniku uderzenia w pojazd oskarżyciela posiłkowego pojazd obwinionego odbił się i uderzył w barierę energochłonną i zatrzymał się po ok. stu metrach podczas gdy pojazd obwinionego uderzył w pojazd oskarżyciela posiłkowego a dokładniej w pojazd znajdujący się na naczepie która ciągnięta była przez pojazd oskarżyciela posiłkowego, następnie pojazd obwinionego otarł się o pojazd oskarżyciela posiłkowego na całej długości naczepy i ciągnika ( nastąpiło tzw. zderzenie styczne ) nie spychając przy tym pojazdu oskarżyciela posiłkowego z pasa jezdni , a dopiero potem pojazd obwinionego uderzył lewą stroną w barierę , a w konsekwencji błędne przyjęcie iż wystrzelenie prawej przedniej opony mogło skutkować takim zachowaniem się pojazdu obwinionego jak podczas zdarzenia z dnia 23 maja 2015 roku , a nadto iż w ogóle wystrzelenie opony miało miejsce , a w konsekwencji wadliwe przyjęcie iż uderzenie pojazdu obwinionego w pojazd oskarżyciela posiłkowego nie mogło mieć przyczyny w niezachowaniu przez obwinionego należytej odległości pomiędzy pojazdami.
Wskazując na powyższe zarzuty apelacji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 27 marca 2017 r. wydanego w sprawie sygnatury akt II W 967/16 i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji w celu ponownego rozpoznania i przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy na okoliczność która zaistniała poza zarzutami apelacji, a ma w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie w kontekście oceny zasadności stawianych w apelacji zarzutów: w chwili orzekania przez Sąd Odwoławczy upłynął termin przedawnienia karalności wykroczenia zarzucanego obwinionemu ( art. 45 § 1 kw ). Na mocy art. 2 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianieustawy kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2017 r.poz.966 ) zmianie uległ powołany wyżej art. 45 § 1 kw. w zakresie w jakim 2 – letni okres przedawnienia liczony jest nie od popełnienia czynu lecz od zakończenia rocznego okresu w którym należało wszcząć postępowanie. W praktyce oznacza to że jeżeli w okresie 1 roku od popełnienia wykroczenia wszczęto postępowanie, okres wykroczenia zostaje przedłużony do 3 lat od popełnienia wykroczenia. Zmianakodeksu wykroczeńw tym zakresie weszła jednak w życie 1 czerwca 2017 r., zaś zgodnie zart. 6wymienionej ustawy do czynów popełnionych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy o przedawnieniu zawarte wkodeksie wykroczeńw brzmieniu nadanym ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie. Zdarzenie objęte zarzutem miało miejsce w dniu 23 maja 2015 roku, 2 – letni okres przedawnienia karalności obowiązujący na „starych” zasadach upłynął więc 23 maja 2017 roku.
Zaistnienie przedawnienia stanowi okoliczność uchylającą karalność wykroczenia w związku z upływem czasu. Uchylenie karalności następuje z mocy prawa i ma charakter bezwzględny. Zaistnienie przedawnienia powoduje równoległe skutki procesowe w postaci pojawienia się przeszkody procesowej, czego następstwem jest zakaz wszczęcia postępowania albo nakaz umorzenia postępowania wszczętego w sprawie o wykroczenie którego karalność ustała (art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. ). Istnienie tej przeszkody procesowej nie wyklucza jednak wydania wyroku uniewinniającego jako rozstrzygnięcia dalej idącego, stwierdzającego brak sprawstwa i winy, podczas gdy przedawnienie karalności nie odbiera czynowi charakteru wykroczenia, a jedynie nie pozwala na ukaranie sprawcy.
Nakaz umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności wykroczenia wynikający zart. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. uniemożliwia prowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w której termin przedawnienia upłynął. W realiach niniejszej sprawy bezprzedmiotowy stał się więc zarzut zawarty w apelacji skarżącego dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania na rozprawie biegłego sądowegoD. G.bądź też nieprzeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego. Uzupełnienie w ten sposób materiału dowodowego nie było już obecnie możliwe zarówno przez Sąd Odwoławczy jak i Sąd I instancji. Sąd Odwoławczy oceniał natomiast tok rozumowania Sądu I instancji na gruncie zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zarzutów apelacji, w szczególności naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów zart. 7 k.p.k.w zw. zart. 8 k.p.s.w. i błędu w ustaleniach faktycznych. Zasadność tych zarzutów skutkowałaby uchyleniem wyroku uniewinniającego i umorzeniem postępowania na podstawieart. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. zart. 45 § 1k.w.
Zdaniem Sądu Okręgowego te zarzuty skarżącego nie były jednak przekonywujące, co skutkowało konstatacją iż trafny jest wyrok uniewinniający obwinionego w oparciu oart. 5 § 2 k.p.k.Podkreślić należy że Sąd I instancji realizując zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 28.06.2016 r. uchylającego pierwszy wyrok Sądu Rejonowego ( VI Ka 196/16, k.119 -122 akt ) uzupełnił materiał dowodowy w sprawie m.in. o opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych i zeznania świadkaR. S.. Nie usunęło to jednak wątpliwości co do sprawstwa i winy obwinionego. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że po kolizji z samochodem oskarżyciela posiłkowego samochód markiM.nr. rej. (...)kierowany przezG. S.spłonął całkowicie, niemożliwa jest więc weryfikacja twierdzenia obwinionego że doszło do rozerwania prawej przedniej opony w jego pojeździe co skutkowało uderzeniem w prawy tylny bok samochoduA. M.. Skarżący podnosi że „wystrzelenie opony” nie miało miejsca argumentując, iż w takim przypadku siła uderzenia byłaby tak duża że pojazd oskarżyciela posiłkowego zostałby zepchnięty z drogi a pojazd obwinionego także znalazłby się po prawej stronie jezdni bądź poza jezdnią z prawej strony. Są to jednak jedynie domniemania i dywagacje skarżącego, w części nie pozbawione logiki, co jest jednak niewystarczające dla przyjęcia ich za pewne ustalenie zważywszy iż nie wynikają one jednoznacznie z opinii biegłego czy też z zeznań świadków w tym także samego oskarżyciela posiłkowego. Podobnie ocenić należy twierdzenie skarżącego iż pojazd obwinionego otarł się o pojazd oskarżyciela posiłkowego na całej długości naczepy i ciągnika, co skarżący określa jako „zderzenie styczne”. Powyższe nie wynika nawet z zeznań oskarżyciela posiłkowegoA. M.który zeznawał co następuje: „…jechałem prawym pasem z prędkością 30-50 km na godzinę i w pewnym momencie poczułem uderzenie z tyłu. Po uderzeniu spojrzałem w lusterko i zobaczyłem jadący równolegle do mojego samochodu samochód ciągnik siodłowy markiM.z przyczepą cysterna. On jechał z dość dużą prędkością, on już wtedy był na swoim pasie. Samochód po uderzeniu zatrzymałem, on przejechał jakieś około 150 metrów i się przewrócił, to znaczy złamało go, cysterna przewróciła się na bok a ciągnik stał i palił się…” ( k.173 ). Z zeznań tych z pewnością nie wynika aby doszło do „zderzenia stycznego” pojazdów, nie sposób na ich podstawie także wykluczyć że powodem uderzenia samochodu obwinionego w pojazd oskarżyciela posiłkowego było rozerwanie opony. Także pozostałe argumenty zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie są przekonywujące w stopniu pozwalającym na podważenie wydanego wyroku uniewinniającego.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec obwinionegoG. S..
Na podstawieart. 118 § 2 k.p.s.w. Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obwinionegoG. S.kwotę 840 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym.
Na podstawieart. 624 § k.p.k.w zw. zart.119 k.p.s.w. Sąd Okręgowy uznając że przemawiają za tym względy słuszności zwolnił oskarżyciela posiłkowego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Rozstrzygając o powyższym Sąd Okręgowy miał przede wszystkim na względzie, że składając apelację oskarżyciel nie był zobowiązany przewidywać, że w toku postępowania międzyinstancyjnego upłynie termin przedawnienia karalności wykroczenia i podstawowy zarzut apelacji okaże się bezprzedmiotowy.