Sąd Apelacyjny w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 149/16
Data wyroku: 2017-04-06 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Rafał Ryś, Jacek Pietrzak, Andrzej Czarnota
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art. 437 § 1 k.p.k.

Sygn. akt II AKa 149/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 kwietnia 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący:  SSA Andrzej Czarnota
Sędziowie:   SSA Jacek Pietrzak
SSO del. Rafał Ryś (spr.)
Protokolant:  sekr. sądowy Joanna Tomaszewska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Gdańsku Krzysztofa Nowickiego

po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r.
sprawy
K. S. (1)s.J.ur. (...)wS.oskarżonego zart. 258 § 1 kk;art.9§1 i 3 kksw zw. zart.56§1 kksiart.62§2 kksw zw. zart.37§1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart.7§1 kksw zw. zart.6§2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art.9§1 i 3 kksw zw. zart.56§2 kksiart.62§2 kksw zw. zart.37§1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart.7 § 1 kksw zw. zart. 6§ 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw.art. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 2 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 2 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw.art. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art.9§1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 2 kksiart. 62§2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart.7 §1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 18 § 1 kkw zw. zart. 271 § 3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;art.18§1 kkw zw. zart.271§3 kkiart.273 kkw zw. zart.271§1 kkw zw. zart.11§ 2 kkw zw. zart.12 kkw zw. zart.65§1 kk;art. 18 § 1 kkw zw. zart. 273 kkw zw. zart. 271 § 1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 § 1 kk;art. 18 § 1 kkw zw. zart. 271 § 3 kkw zw. zart. 12 kkiart. 65 § 1 kk;
T. G. (1)s.M.ur. (...)wB.oskarżonego zart. 258 § 1 kk;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9§1 i 3 kksw zw. zart. 56§1 kksiart. 62§2 kksw zw. zart. 37§1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7§1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9§1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7§1 kksw zw. zart. 6§2 kks;art. 56§2 kksiart. 62§2 kksw zw. zart. 37§1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart.7§1 kksw zw. zart.6§2 kks;art.271§3 kkiart.273 kkw zw. zart. 271§1 kkw zw. zart.11§2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65§ 1 kk;
J. G. (1)c.S.ur. (...)wA.oskarżonej zart. 258 § kk;art. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 2 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9§ 1 i 3 kksw zw. zart. 56§1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7§1 kksw zw. zart. 6§2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 2 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9 § 1 i 3 kksw zw. zart. 56 § 1 kksiart. 62 § 2 kksw zw. zart. 37 § 1 pkt 1,2 i 5 kksw zw. zart. 7 § 1 kksw zw. zart. 6 § 2 kks;art. 9§1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62§ 2 kksw zw. zart. 37§1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart.7§1 kksw zw. zart. 6§ 2 kks;
W. Z. (1)s.C.ur. (...)wC.oskarżonego zart.9§1 kksw zw. zart.56§1 kksiart.62§2 kksw zw. w zw. zart.7§1 kksw zw. zart. 6§2 kks;art. 271§3 kkiart.273 kkw zw. zart.271 § 1 kkw zw. zart.11§2 kkw zw. zart.12 kkw zw. zart. 65§1 kk.
na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. aktIII K 72/13
uchyla wyrok w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

1
OskarżeniK. S. (1),T. G. (1)iJ. G. (1)(a takżeB. J., co do którego wyrok nie został zaskarżony) stanęli pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 5 stycznia 2005 r. do 25 lipca 2007 r. wB.,C.,W.,K.,B.iL., działając wspólnie i w porozumieniu - w składzie:B. W. (1),K. S. (1),M. P. (1)(z d.T.),T. G. (1),J. G. (1),B. J.,K. B.(poprzednioW.) - brali udział w zorganizowanej grupie, której działaniami kierowałB. W. (1), mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów w rozumieniuustawy Kodeks karnyoraz przestępstw skarbowych w rozumieniuustawy Kodeks karny skarbowy, polegających na:

- wystawianiu i posługiwaniu się nierzetelnymi fakturami VAT oraz dokumentamiKPi KW, poświadczającymi nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, poprzez potwierdzanie przeprowadzenia między kontrahentami transakcji towarowo - usługowych oraz przepływu środków pieniężnych, które w rzeczywistości nie miały miejsca,
- wprowadzaniu w błąd pracowników właściwych miejscowo urzędów skarbowych co do podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem dochodowym od osób fizycznych lub prawnych, poprzez posługiwanie się nierzetelnymi fakturami VAT i deklaracjami podającymi nieprawdę co do przeprowadzenia między kontrahentami transakcji towarowo - usługowych oraz przepływu środków pieniężnych, które w rzeczywistości nie miały miejsca i narażeniu w ten sposób na uszczuplenie należności publicznoprawnej wielkiej wartości w łącznej kwocie nie mniejszej niż 9.036.521,10 zł, a w tym podatku od towarów i usług w łącznej kwocie nie mniejszej niż 4.848.864,98 zł oraz w podatkach dochodowych od osób fizycznych i prawnych w łącznej kwocie nie mniejszej niż 4.187.656,12 zł,
tj. czynu zart. 258 §1 kk(zarzut I).

1
OskarżonyK. S. (1)nadto stanął pod kolejnymi zarzutami polegającymi na tym, że w stosownych okresach w przedziale czasowym od 7 stycznia 2005 roku do 25 lipca 2007 roku wB.,K.,W.,C., będąc prezesem Zarządu wfirmach Instytut (...) Sp. z o.o.zs. wB.lub(...) Sp. z o.o.zs. wB., czyli osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi i finansowymi tych osób prawnych, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw i przestępstw skarbowych, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził w związku z działalnością prowadzoną przez podatników:

-

  „(...)” Sp. z o.o. zs. wB.(zarzut II),

(...) Sp. z o.o.zs. wB.(zarzut III),

Instytut (...) Sp. z o.o.zs. wB.(zarzut IV),

B. W. (1)zs. wB.(zarzut V),

(...) Sp. z o.o.(zarzut VI),

(...) Sp. z o.o.(zarzut VII),

(...)zs. wC.(zarzut VIII),

(...)Agencja (...)zs. wW.(zarzut IX),

Grupa (...)-B. J.zs. wK.(zarzut X),

do narażenia na uszczuplenie podatków w postaci podatku od towarów i usług (VAT) oraz podatku dochodowego od osób fizycznych lub od osób prawnych, w ten sposób, że posługiwał się nierzetelnymi fakturami VAT,
tj. czynów kwalifikowanych każdorazowo zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1(lub§2)kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 1,2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kks.

2
OskarżonyK. S. (1)stanął także pod kolejnymi zarzutami polegającymi na tym, że w stosownych okresach w przedziale czasowym od 1 lutego 2005 roku do 30 grudnia 2006 roku wB., będąc prezesem Zarządu wfirmach Instytut (...) Sp. z o.o.zs. wB.lub(...) Sp. z o.o.zs. wB., czyli osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi i finansowymi tych osób prawnych, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, będąc ku temu uprawnionym, wystawił lub polecił wystawić dowody wpłaty (KP) lub dowody wypłaty (KW) nie odzwierciedlające faktycznych zdarzeń gospodarczych, a stanowiące dowody księgowe, w których poświadczono nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, a dotyczących przepływu środków pieniężnych (zarzuty XI-XII),

tj. czynów kwalifikowanych każdorazowo zart. 18 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk,
albo też przyjmował i posługiwał się lub polecał przyjmować i posługiwać się takimi dowodami (zarzuty XIII-XIV),
tj. czynów kwalifikowanych każdorazowo zart. 18 §1 kkw zw. zart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk.
4. OskarżonyT. G. (1)nadto stanął pod kolejnymi zarzutami polegającymi na tym, że w stosownych okresach w przedziale czasowym od 8 września 2005 roku do 28 czerwca 2007 roku wB.iC., będąc prezesem Zarządu lub osobą faktycznie zajmującą się sprawami gospodarczymi, a w szczególności finansowymifirmy (...) Sp. z o.o.zs. wB., bądź wspólnikiem współce cywilnej (...)s.c. zs. wB., działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadził w związku z działalnością prowadzoną przez podatników:

-

  „(...)” Sp. z o.o. zs. wB.(zarzut XV),

(...) Sp. z o.o.zs. wB.(zarzut XVI),

Instytut (...) Sp. z o.o.zs. wB.(zarzut XVII),

(...) Sp. z o.o.(zarzut XVIII),

(...) Sp. z o.o.(zarzut XIX),

(...) s.c.zs. wB.(zarzut XX),

do narażenia na uszczuplenie podatków w postaci podatku od towarów i usług (VAT) oraz podatku dochodowego od osób prawnych, w ten sposób, że wystawił nierzetelne faktury VAT,
tj. czynów kwalifikowanych każdorazowo zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1(lub§2)kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5i in.kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kks.
5. OskarżonyT. G. (1)stanął także pod zarzutem polegającym na tym, że w okresie od 31 stycznia 2006 roku do 31 lipca 2007 roku wB., będąc udziałowcem i osobą mającą bezpośredni wpływ na funkcjonowaniefirmy (...) Sp. z o.o.zs. wB., a także - w pewnym okresie - prezesem Zarządu tej spółki, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, umożliwił wystawienie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a następnie będąc ku temu uprawnionym przyjmował lub polecał przyjmować dowody wpłaty (KP) poświadczono nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, bo nie odzwierciedlające faktycznych przepływów pieniężnych, a stanowiących dowody księgowe (zarzut XXI),
tj. czynu zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk.
6. OskarżonaJ. G. (1)stanęła pod kolejnymi zarzutami polegającymi na tym, że w stosownych okresach w przedziale czasowym od 24 stycznia 2006 roku do 28 czerwca 2007 roku wB.iC., będąc prezesem Zarządu wfirmie (...) Sp. z o.o.zs. wB., czyli osobą zajmującą się sprawami gospodarczymi i finansowymi tej osoby prawnej, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem takiej samej sposobności, czyniąc sobie z popełniania przestępstw skarbowych stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadziła w związku z działalnością prowadzoną przez podatników:

-

„(...)” Sp. z o.o. zs. wB.(zarzut XXII),

(...) Sp. z o.o.zs. wB.(zarzut XXIII),

Instytut (...) Sp. z o.o.zs. wB.(zarzut XXIV),

(...) Sp. z o.o.(zarzut XXV),

(...) Sp. z o.o.(zarzut XXVI),

do narażenia na uszczuplenie podatków w postaci podatku od towarów i usług (VAT) oraz podatku dochodowego od osób prawnych, w ten sposób, że wystawiła nierzetelne faktury VAT,
tj. czynów kwalifikowanych każdorazowo zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1(lub§2)kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5i in.kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kks.
7. OskarżonyW. Z. (1)stanął pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 26 maja 2006 r. do 28 marca 2007 r. wL.,B.iB., pośrednicząc w transakcjach i przekazywaniu nierzetelnych dokumentów w postaci faktur VAT, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem tej samej sposobności, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, umożliwił podatnikowi -(...) Sp. z o.o.zs. wL.narażenie na uszczuplenie podatków w postaci podatku VAT oraz podatku dochodowego od osób prawnych,
tj. czynu zart. 9 §1 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kks.
8. OskarżonyW. Z. (1)stanął nadto pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na tym, że w okresie od 30 czerwca 2006 r. do 29 grudnia 2006 r. wL.iB., pośrednicząc odpłatnie w transakcjach i przekazywaniu nierzetelnych dokumentów w postaci dowodów „KP”, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu tego samego zamiaru i z wykorzystaniem tej samej sposobności, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, umożliwiłB. W. (1)i działającym z jego polecenia osobom orazP. G. (1)posłużenie się dowodami wpłaty (KP) poświadczającymi nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, bo nie odzwierciedlających faktycznych przepływów pieniężnych, a stanowiących dowody księgowe,
tj. czynu zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kk.
9. Ponadto - w wyniku połączenia spraw do wspólnego rozpoznania na etapie postępowania sądowego - oskarżonyK. S. (1)stanął też pod zarzutem popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 15 stycznia 2007 r. wW., działając wspólnie i w porozumieniu zB. W. (1)iM. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziłP. (...)zs. wW.do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że w celu uzyskania pożyczki w kwocie 252.000 zł przedłożył dokumenty w postaci nierzetelnego sprawozdania(...) spółki (...).pl” Sp. z o.o., przez co wprowadził pokrzywdzonego w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartej umowy, nie mając zamiaru spłaty zaciągniętego zobowiązania finansowego,
tj. czynu zart. 286 §1 kkw zb. zart. 297 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 294 §1 kk.
WyrokiemSądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2015 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt III K 72/13, poczyniono następujące rozstrzygnięcia:

1
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I oskarżenia, czyn ten zakwalifikowano zart. 258 §1 kki za to, na podstawieart. 258 §1 kk, wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności;

2
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie II, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

3
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie III, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

4
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie IV, tj. przestępstwa zart. 9 § 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, po 100 zł każda;

5
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie V, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §2 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §2 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, po 100 zł każda;

6
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie VI, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

7
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie VII, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

8
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie VIII, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, po 100 zł każda;

9
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie IX, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §2 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §2 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, po 100 zł każda;

10
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie X, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §2 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §2 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, po 100 zł każda;

11
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XI, tj. przestępstwa zart. 18 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kki za to, na podstawieart. 19 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkw zw. zart. 11 §3 kkw zw. zart. 65 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

12
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XII, tj. przestępstwa zart. 18 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kki za to, na podstawieart. 19 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkw zw. zart. 11 §3 kkw zw. zart. 65 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

13
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XIII, tj. przestępstwa zart. 18 §1 kkw zw. zart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kki za to, na podstawieart. 19 §1 kkw zw. zart. 273 kkw zw. zart. 65 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

14
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XIV, tj. przestępstwa zart. 18 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kki za to, na podstawieart. 19 §1 kkw zw. zart. 271 §3 kkw zw. zart. 65 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

15
oskarżonegoK. S. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXXVI, tj. przestępstwa zart. 286 §1 kkw zb. zart. 297 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 294 §1 kki za to, na podstawieart. 294 §1 kkw zw. zart. 11 §3 kk, wymierzono oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

16
na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 39 §1 kksw zw. zart. 39 §2 kkspołączono kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone oskarżonemuK. S. (1)w punktach 1-15 wyroku i orzeczono kary łączne: 2 lat pozbawienia wolności oraz 410 stawek dziennych grzywny, po 100 zł każda;

17
na podstawieart. 69 §1 kkw zw. zart. 4 §1 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 41a §1 i 2 kkwarunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat, oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego;

18
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I oskarżenia, czyn ten zakwalifikowano zart. 258 §1 kki za to, na podstawieart. 258 §1 kk, wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności;

19
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XV, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

20
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XVI, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

21
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XVII, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

22
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XVIII, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, po 100 zł każda;

23
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XIX, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

24
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XX, tj. przestępstwa zart. 56 §2 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §2 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, po 100 zł każda;

25
oskarżonegoT. G. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXI, tj. przestępstwa zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 65 §1 kki za to, na podstawieart. 271 §3 kkw zw. zart. 11 §3 kkw zw. zart. 65 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;

26
na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 39 §1 kksw zw. zart. 39 §2 kkspołączono kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone oskarżonemuT. G. (1)w punktach 18-25 wyroku i orzeczono kary łączne: 2 lat pozbawienia wolności oraz 410 stawek dziennych grzywny, po 100 zł każda;

27
na podstawieart. 69 §1 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 41a §1 i 2 kkwarunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat, oddając w tym czasie oskarżonego pod dozór kuratora sądowego;

28
oskarżonąJ. G. (1)uznano za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie I oskarżenia, czyn ten zakwalifikowano zart. 258 §1 kki za to, na podstawieart. 258 §1 kk, wymierzono oskarżonej karę roku pozbawienia wolności;

29
oskarżonąJ. G. (1)uznano za winną popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXII, tj. przestępstwa zart. 56 §2 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §2 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonej karę 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 160 stawek dziennych, po 60 zł każda;

30
oskarżonąJ. G. (1)uznano za winną popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXIII, tj. przestępstwa zart. 9§1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;

31
oskarżonąJ. G. (1)uznano za winną popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXIV, tj. przestępstwa zart. 9 §1 i 3 kksw zw. zart. 56 §2 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §2 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 60 zł każda;

32
oskarżonąJ. G. (1)uznano za winną popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXV, tj. przestępstwa zart. 9§1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 1, 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 stawek dziennych, po 60 zł każda;

33
oskarżonąJ. G. (1)uznano za winną popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXVI, tj. przestępstwa zart. 9§1 i 3 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 37 §1 pkt 2 i 5 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonej karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 60 zł każda;

34
na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 39 §1 kksw zw. zart. 39 §2 kkspołączono kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone oskarżonejJ. G. (1)w punktach 28-33 wyroku i orzeczono kary łączne: 2 lat pozbawienia wolności oraz 400 stawek dziennych grzywny, po 60 zł każda;

35
na podstawieart. 69 §1 kkw zw. zart. 4 §1 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 41a §1 i 2 kkwarunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 lata, oddając w tym czasie oskarżoną pod dozór kuratora sądowego;

(…)
47. oskarżonegoW. Z. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXXIII, tj. przestępstwa zart. 9§1 kksw zw. zart. 56 §1 kksiart. 62 §2 kksw zw. zart. 7 §1 kksw zw. zart. 6 §2 kksi za to, na podstawieart. 56 §1 kksw zw. zart. 7 §2 kksw zw. zart. 38 §1 pkt 2 kkswymierzono oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych, po 100 zł każda;
48. oskarżonegoW. Z. (1)uznano za winnego popełnienia czynu opisanego wpunkcie XXXIV, tj. przestępstwa zart. 271 §3 kkiart. 273 kkw zw. zart. 271 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkw zw. zart. 12 kkw zw. zart. 65 §1 kki za to, na podstawieart. 271 §3 kkw zw. zart. 11 §3 kkw zw. zart. 65 §1 kkwymierzono oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;
49. na podstawieart. 85 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 39 §1 kksw zw. zart. 39 §2 kkspołączono kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny wymierzone oskarżonemuW. Z. (1)w punktach 47-48 wyroku i orzeczono kary łączne: roku pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych grzywny, po 100 zł każda;
50. na podstawieart. 69 §1 kkw zw. zart. 4 §1 kkw zw. zart. 20 §2 kksiart. 41a §1 i 2 kkwarunkowo zawieszono wykonanie kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;
(…)
52. na podstawieart. 63 §1 kk, na poczet orzeczonej wobec oskarżonegoK. S. (1)kary grzywny zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 16.12.2008r. do dnia 9.04.2009r.;
53. orzeczono o kosztach postępowania.
Opisany wyżej wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy został zaskarżony w drodzeapelacjiprzez obrońców oskarżonych:K. S. (1),T. G. (1),J. G. (1)iW. Z. (1). Pismo procesowe tytułowane jako „apelacja” złożył także osobiście oskarżonyK. S., jednakże - mimo podpisania pisma także przez obrońcę oskarżonego - nie stanowiło ono środka zaskarżenia w rozumieniu kodeksowym, albowiem apelacja od wyroku wydanego w I instancji przez sąd okręgowy musi być nie tylko podpisana, ale także sporządzana przez podmiot fachowy, tzn. adwokata lub radcę prawnego (art. 446 §1 kpk).
Apelację od wyroku złożyłobrońca oskarżonegoT. G. (1), zaskarżając orzeczenie Sądu I instancji w całości, tzn. części dotyczącej tego oskarżonego (pkt 18-27).
Wyrokowi temu zarzucił:

1
na podstawieart. 438 pkt 2 kpk- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 389 §1 kpk, polegające na odczytaniu, a następnie wykorzystaniu zeznań złożonych przez oskarżonegoT. G. (1)w charakterze strony w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez organy kontroli skarbowej, znajdujących się na kartach 4191-4193 oraz 4195-4196, a w konsekwencji - wykorzystanie tych zeznań przy ocenie materiału dowodowego i ustalaniu stanu faktycznego sprawy;

2
na podstawieart. 438 pkt 2 kpk- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpk,4 kpkw zw. zart. 410 kpk, polegające na dokonaniu dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie znajdującej potwierdzenia w zgromadzonych dowodach, a także uwzględniającej jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonegoT. G. (1), m.in. poprzez:

-

odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, pomimo, iż znajdują one potwierdzenie w zeznaniach świadkaB. W. (1), uznanych w całości za wiarygodne przez Sąd Okręgowy,

uznaniu za całkowicie wiarygodne zeznańB. W. (1), pomimo, iż w części pozostają one wewnętrznie sprzeczne i wzajemnie się wykluczają, m.in. w zakresie świadomości i wiedzy oskarżonegoT. G. (1)o przestępnym procederze wystawiania pustych faktur,

co w konsekwencji spowodowało poczynienie błędnych ustaleń faktycznych w postaci przyjęcia, że oskarżonyT. G. (1)wypełnił znamiona zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, pomimo, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy brak było podstaw do przypisania oskarżonemu wypełnienia znamion strony podmiotowej zarzucanych mu czynów;

3
na podstawieart. 438 pkt 2 kpk- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 2 kpki7 kpkw zw. zart. 97 kpki167 kpk, polegające na braku dążenia do ustalenia prawdziwych okoliczności sprawy, zweryfikowania wyjaśnień oskarżonegoT. G. (1)i zeznań świadków w oparciu o dostępny materiał dowodowy, m.in. w postaci zeznań pracownicyN. B.K., co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia dowolnych ustaleń faktycznych przez Sąd Okręgowy.

W konsekwencji, powołując się na opisane wyżej zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonegoT. G. (1)i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył takżeobrońca oskarżonejJ. G. (1), w całości, tzn. części dotyczącej tej oskarżonej (pkt 28-35).
Wyrokowi temu zarzucił:

1
na podstawieart. 438 pkt 2 kpk- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpk,4 kpkw zw. zart. 410 kpk, polegające na dokonaniu dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, uwzględniającej jedynie okoliczności przemawiające na niekorzyść oskarżonejJ. G. (1)oraz bezzasadnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej, pomimo, iż wyjaśnienia te znajdują potwierdzenie w uznanych za wiarygodne przez Sąd zeznaniach świadkaB. W. (1)oraz świadkaA. W. (1);

2
na podstawieart. 438 pkt 2 kpk- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpk,4 kpkw zw. zart. 410 kpk, polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zwłaszcza zeznań świadkaB. W. (1), w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logiki;

3
na podstawieart. 438 pkt 2 kpk- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.art. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkorazart. 424 §1 pkt 1 kpk, polegające na:

-

pominięciu w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zeznań świadkaA. W. (1)(k. 1109-1110), co świadczy o braku dokonania oceny tego dowodu przez Sąd Okręgowy, a tym samym poczynieniu ustaleń faktycznych w oparciu o wybiórczy materiał dowodowy, w porównaniu do dowodów ujawnionych na rozprawie,

braku wyjaśnienia przez Sąd Okręgowy, dlaczego odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonejJ. G. (1)i dlaczego przypisał jej zarzucane aktem oskarżenia czyny, przy jednoczesnym braku odniesienia się przez Sąd I instancji do konkretnych dowodów, co świadczy o braku dokonania oceny dowodów zgodnej z zasadami wynikającymi zart. 7 kpk;

4
na zasadzieart. 438 pkt 3 kpk- błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, iż oskarżonaJ. G. (1)wypełniła znamiona zarzucanych jej aktem oskarżenia czynów, pomimo, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy brak jest podstaw do przypisania oskarżonej wypełnienia znamion strony podmiotowej zarzucanych jej czynów, a także przyjęcia, że oskarżona dopuściła się zarzucanych jej czynów w czasie wynikającym z treści aktu oskarżenia.

W związku z wymienionymi zarzutami skarżący wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonejJ. G. (1), poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów, ewentualnie
- o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonejJ. G. (1)i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Apelację o omawianego wyroku złożył równieżobrońca oskarżonegoK. S. (1), zaskarżając ten wyrok w całości.
Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że oskarżony swym zachowaniem wyczerpał znamiona przypisanych mu czynów.
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że wydany wyrok stanowi powtórzenie założeń aktu oskarżenia i opiera się na bezkrytycznej, dowolnej ocenie zeznańB. W. (1)stanowiących pomówienie. Opisał korzyści procesowe osiągnięte przezB. W.w toku postępowania. Zwrócił uwagę, że nie pomawiał on członków swej rodziny, a jedynie osoby spoza tego kręgu. Zdaniem obrońcy oskarżonyK. S.działał w zaufaniu doB. W. (1)i na jego polecenia wykonywał dane księgowania. Dodatkowo skarżący podał, że zastosowana stawka dzienna grzywny (100 zł) jest sprzeczna z dyspozycjąart. 33 §3 kk, ponieważ oskarżonyS.nie posiada obecnie majątku, pozostaje bez dochodów, zaś posiada zobowiązania z tytułu zaległych podatków w kwocie ponad 2 mln złotych.
W konsekwencji obrońca oskarżonego wniósł o:

-

zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, względnie o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy, z ostrożności procesowej o

zmianę zaskarżonego wyroku w części określającej wymiar kwoty orzeczonych stawek dziennych grzywny, poprzez ustalenie tej stawki na 10 złotych każda.

Apelację od omawianego wyroku złożył takżeobrońca oskarżonegoW. Z. (1), zaskarżając go w całości, tj. w zakresie dotyczącym wymienionego oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił:

I
obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez błędne jego zastosowanie, wynikające z przyjęcia, że przypisane wpunkcie XXXIII i XXXIVorzeczenia zachowanie należy zakwalifikować jako - odpowiednio - sprawstwo oszustwa podatkowego i naruszenia procedury rachunkowej oraz sprawstwo fałszu intelektualnego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i użycia dokumentów poświadczających nieprawdę, podczas, gdy w świetle prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego - nawet, gdyby warunkowo i hipotetycznie przyjąć, że został ustalony prawidłowo - pod normę prawną - nie można przypisać oskarżonemu przypisać zachowania, którego znamiona są spenalizowane wart. 18 kk, dlatego, że brak jest w przyjętym przez Sąd stanie faktycznym ustaleń dotyczących kwestii kluczowych dla ustalenia form popełnienia przestępstwa oraz znamion strony przedmiotowej zarzucanych czynów;

II
obrazę przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a w szczególnościart. 4 kpk,art. 5 §2 kpk,art. 7 kpk,art. 424 §1 kpk, wyrażającą się w:

-

czynieniu ustaleń faktycznych na podstawie wyselekcjonowanego materiału, nie zaś wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, pod z góry powziętą tezę o winie oskarżonego, a także w sposób dowolny - bez odwołania się do podstawy dowodowej, czego najpełniejszym wyrazem jest uzasadnienie zaskarżonego wyroku, którego treść nie odpowiada nakazom zart. 424 §1 kpk, czyniącde factoniemożliwym przeprowadzenie merytorycznej kontroli podstaw wnioskowania Sądu, tak co do stanu faktycznego, jak i prawnego sprawy,

niezgodnej ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania ocenie zgromadzonych dowodów, akcentującej przy tym - wbrew zasadzie obiektywizmu - wartość zeznań niekorzystnych dla oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu materiału dowodowego dla niego korzystnego i to bez należytego uzasadnienia takiego stanu rzeczy, manifestującej się w szczególności w przydaniu waloru pełnej wiarygodności zeznaniom jedynego świadka oskarżenia, przy jednoczesnym odmówieniu wiarygodności dowodom przeciwnym, bądź wyeliminowaniu takich dowodów przeciwnych z podstawy orzekania, mające swój wyraz w:

braku refleksji nad motywacją jedynego świadka oskarżenia,

skrajnie wybiórczym przywołaniu zeznań jedynego świadka oskarżenia pod z góry przyjętą tezę o winie oskarżonego,

niewyjaśnieniu i niewskazaniu istotnych sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadkówB. W.iP. G.,

braku refleksji nad rolą oskarżonego w zarzucanym procederze, w sytuacji, kiedy rola ta nie pasuje do ustalonych w przypadku innych podmiotów okoliczności,

pominięciu faktu, że sytuacja życiowa oskarżonego powodowała, że nie miał on motywu do wstąpienia na drogę przestępstwa,

rozstrzygnięciu wątpliwości w sprawie wbrew dyspozycji normyin dubio pro reo,

oparcie rozstrzygnięcia na pomówieniu współoskarżonego jako jedynej podstawie orzeczenia, bez należytej konfrontacji tego dowodu z innymi dowodami i braku potwierdzenia przez inne dowody.

III
będący konsekwencją obrazy przepisów postępowania - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, mający wpływ na treść wyroku, polegający na uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów, pomimo, że taki wniosek nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, którego prawidłowa ocena winna skutkować uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia tych czynów, i dowolnym ustaleniu, nie znajdującym potwierdzenia w zgromadzonych w sprawie dowodach, że;

-

oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a nawet uczynił z tego stałe źródło dochodu, pośrednicząc w przekazywaniu pustych faktur i dokumentówKP,

pomawiający nie miał interesu w pomówieniu oskarżonego o dokonanie zarzucanych czynów.

Podnosząc opisane wyżej zarzuty skarżący wniósł o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku doW. Z. (1), poprzez jego uniewinnienie, ewentualnie o

2
uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Bydgoszczy.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych, zawierające zbliżone zarzuty i podobną argumentację, uznać należy - w znaczącej części – za zasadne, a w szczególności podniesione w nich zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych oraz dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadkaB. W. (1)musiały, w realiach niniejszej sprawy, doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Dotyczy to w równym stopniu wątku sprawy związanego z zarzutami karnoskarbowymi i działania zorganizowanej grupy przestępczej (pierwotna sygnatura akt sprawy III K 126/13), jak i wątku dotyczącego pożyczki udzielonejspółce (...).pl” przezP. (...)(sygn. akt III K 72/13).
Wyprowadzając już w tym miejscu pewną myśl natury ogólnej – wynikającą z utrwalonej linii orzeczniczej także Sądu Apelacyjnego w Gdańsku (por. wyrok z 30.11.2011r. w sprawie II AKa 349/11, LEX nr 1130002) - należy stwierdzić, że każdy proces karny realizować powinien dwa cele: pierwszy, to uzyskanie stanu tzw. sprawiedliwości materialnoprawnej, co ma miejsce wówczas, gdy dojdzie do słusznego zastosowania normy prawa karnego materialnego; drugi - nie mniej istotny - to osiągnięcie stanu tzw. sprawiedliwości proceduralnej (szerzej: S. Waltoś, Proces karny. Zarys systemu, Warszawa 2008, s. 21). W procesie karnym, niezależnie od tego jakim ostatecznie zakończy się rozstrzygnięciem, muszą być respektowane uprawnienia jego uczestników oraz wszelkie ustawowe standardy procedowania. Szerzej pogląd ten został zaprezentowany w trafnej tezie zawartej w wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie II AKa 324/07: „Sąd winien uczynić wszystko, by prawu stało się zadość, musi postępować sumiennie, uczciwie, realizując w ten sposób konstytucyjny, konwencyjny i ustawowy standard rzetelnego procesu (art. 45 ust. 1 Konstytucji,art. 6 ust. 1EKPCz i PW,art. 2 kpk).
W niniejszym procesie, z powodów poniżej przedstawionych i częściowo wytkniętych we wniesionych środkach odwoławczych, nie został zachowany omawiany standard rzetelności, któremu odpowiadać musi każde postępowanie karne. W konsekwencji należy stwierdzić, że nie zrealizowano jednego z dwóch zasadniczych celów procesu karnego.
Na wstępie należy zaznaczyć, że - na podstawieart. 436 kpk- Sądad quemograniczył rozpoznanie wniesionych przez obrońców oskarżonych środków odwoławczych jedynie do części uchybień, które podnosili skarżący, jako że ocena tychże uchybień, jak i tych dostrzeżonych przez sąd odwoławczy z urzędu, okazała się wystarczająca do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozważanie zaś pozostałych zarzutów okazało się dla dalszego toku postępowania przedwczesne i – wobec powyższego – niecelowe.
Dla jasności dalszego wywodu i zakreślenia granic kontroli odwoławczej w niniejszej sprawie przypomnieć w tym miejscu należy, że – zgodnie z treściąart. 434 §1 zd.2 kpk(w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1.07.2015r., co wynika z art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27.09.2013r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw) – tylko w wypadku wniesienia środka odwoławczego przez oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy – orzekając na niekorzyść oskarżonego – związany jest podniesionymi w tym środku uchybieniami. Oznacza to, że jedynie w tym przypadku zarzuty odwoławcze wyznaczają granice środka odwoławczego, skoro Sąd II instancji jest nimi związany. Natomiast analogicznego przepisu nie ma w stosunku do środka odwoławczego wniesionego przez obrońcę oskarżonego. Dlatego też słusznie uważa się, że w przypadku wniesienia środka odwoławczego wyłącznie na korzyść oskarżonego, sąd odwoławczy nie jest związany formułowanymi zarzutami i tym samym nie wyznaczają one granic środka odwoławczego (por. D. Świecki, „Postępowanie odwoławcze w sprawach karnych – komentarz, orzecznictwo”, LexisNexis, Warszawa 2013, s.83-84).
I. Wątek dotyczący zorganizowanej grupy przestępczej i przestępstw skarbowych (pierwotna sygnatura III K 126/13).
Odnosząc się już bardziej szczegółowo do zarzutu podnoszonego we wszystkich wniesionych w niniejszej sprawie apelacjach należy uznać, że nie pozbawione słuszności są twierdzenia, że Sąd I instancji bez należytej uwagi i szczególnej wnikliwości (a zarazem i ostrożności) podszedł do oceny głównego, a często nawet jedynego, dowodu pozwalającego na czynienie ustaleń faktycznych w sprawie dotyczącej zarzutu działania oskarżonych w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. dowodu z zeznań (jak i wcześniejszych wyjaśnień) świadkaB. W. (1), który zdecydował się na współpracę z organami ścigania, co skutkowało szybszym (prawomocnym już) zakończeniem jego sprawy w ramach odrębnego postępowania. Nie można w tym przypadku tracić z pola widzenia bezspornego faktu, że był to dowód kluczowy w tej sprawie, zaś na jego podstawie dokonano przytłaczającej większości ustaleń faktycznych. Z drugiej strony – relacje te, jak słusznie podkreślają skarżący, muszą być potraktowane jako tzw. dowód z pomówienia, którego ocena w procesie karnym nie może być z pewnością standardowa, czy też uproszczona. W orzecznictwie sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego – na co słusznie zwrócił uwagę obrońca oskarżonegoW. Z.– od dawna funkcjonują wypracowane już dość dawno kryteria oceny tego typu dowodu. Kryteria te nie są jednolite, część z nich się powtarza w kolejnych judykatach, inne stanowią oryginalne propozycje danego składu orzekającego; niemniej jednak panuje tu powszechnie przyjmowane przekonanie o potrzebie zastosowania wielopoziomowej weryfikacji takiego dowodu, w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie (choćby z dowodami pośrednimi, które mogą taki dowód potwierdzić).
Na gruncie niniejszej sprawy Sąda quow swych niezwykle lakonicznych rozważaniach (str. 430 uzasadnienia wyroku) nie zastosował proponowanych i dostępnych w praktyce orzeczniczej kryteriów, choć teoretycznie dostrzegł sygnalizowany tu problem, a przynajmniej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd ten miał w polu widzenia fakt, iż porusza się w materii charakterystycznej dla dowodu z pomówienia (str. 429 uzasadnienia i przywołane tam orzecznictwo). Mimo tego poprzestał w zasadzie na - słusznej w istocie - konstatacji, że fakt współpracy pomawiającego z organami ścigania nie wyklucza prawdziwości jego relacji, tym bardziej, że obciążał także sam siebie. Sąd Okręgowy nie rozważył przy tym bliżej treści wypowiedzi tego świadka oraz ewentualnych korzyści procesowych osiąganych w toku procesu przezB. W. (1), ich korelacji z rozwojem tego postępowania, a także nie zwrócił najmniejszej uwagi na występujące jednak w jego relacjach rozbieżności, np. co do świadomości oskarżonegoT. G. (1)w zakresie wystawiania i przyjmowania tzw. „pustych” faktur VAT przez zarządzane przez niego spółki. W tym miejscu należy przypomnieć, że według jednej z relacjiB. W.oskarżonyT. G.miał wiedzieć o wspólnie organizowanym procederze przepuszczania przezfirmę (...)pustych faktur (k.25-42), według innej (k.236-246) - mieli rozmawiać o przepuszczeniu przez tę firmę jedynie „kilku transakcji” (ilu dokładnie ?, których spośród przypisanych oskarżonemu ?), zaś w kolejnej relacjiW.już podał, że oskarżonyT. G. (1)nie miał świadomości, że do(...)wchodzą puste faktury VAT (k. 242v). Dalej świadekB. W.twierdził, że oskarżonyT. G. (1)miał pośredniczyć w transakcjach pomiędzy „jego firmami” (k. 242), opisanymi przezW.w toku innego przesłuchania (k.13), zaś w przypisanychT. G.czynach pojawia się teżspółka (...), która nie mieści się w tym katalogu, gdyż była ona zarządzana w całości przezK. S. (1). Nie wyjaśniono także, co w rozmowie pomiędzyB. W.iT. G.miało oznaczać owo „przepuszczenie” faktur przezfirmę (...)- czy chodziło jedynie o tzw. pośrednictwo handlowe (doprowadzenie przez podmiot B do transakcji pomiędzy podmiotami A i C), czy też o kolejne nabywanie towarów lub usług przez kolejne podmioty gospodarcze (A-B-C). Okoliczność ta może być przydatna do wnioskowań w zakresie strony podmiotowej czynów zarzucanych oskarżonemuT. G. (1), a jej ustalenie wymaga bardziej precyzyjnego przesłuchania wymienionych osób.
Tym samym należy zgodzić się z zarzutem naruszenia dyspozycjiart. 7 kpk, gdyż przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena tego dowodu nie może być uznana za odpowiadającą zasadom prawidłowego rozumowania oraz zasadom doświadczenia życiowego, zaś jako taka – mogła doprowadzić do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, a zatem mogła też mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, zważywszy na wagę tego dowodu dla konstruowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
Jak słusznie zauważył obrońca oskarżonejJ. G. (1)w treści wniesionej apelacji, ocena ta - w pewnym zakresie - nie była także oceną samodzielną, lecz została wprost powielona z treści uzasadnienia aktu oskarżenia (str. 323 uzasadnienia wyroku - str. 197 a/o), co zdecydowanie ją dyskwalifikuje i świadczy o braku wymaganej samodzielności i bezstronności Sądumeriti. O ile bowiem, jak słusznie przyjmuje się w orzecznictwie, może wystąpić sytuacja procesowa, kiedy to sąd orzekający w sprawie przejmuje wprost ustalenia faktyczne poczynione przez oskarżyciela (gdy się z nimi w pełni zgadza), o tyle analogiczne kopiowanie nie może wystąpić w sferze oceny zebranych w sprawie dowodów, gdyż ta winna być prowadzona przez sąd samodzielnie, w oparciu o kryteria wskazane w przepisach postępowania karnego (art. 7 kpk,art. 8 §1 kpk).
Nie przesądzając bynajmniej ostatecznego wyniku oceny omawianego dowodu, trzeba wyraźnie podkreślić, że dowód ten wymaga szczególnie wnikliwego podejścia i pogłębionej weryfikacji (przy użyciu ostrzejszych kryteriów) – głównie z uwagi na jego charakter oraz wagę procesową. Omawiany tu problem nie jest przy tym wyłącznie teoretyczny, albowiem korzystając chociażby z kryteriów sformułowanych w tym zakresie przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w orzeczeniu z dnia 7.10.1998r. (sygn. akt II AKa 187/98), dostrzec można, że w realiach niniejszej sprawy ocena relacji procesowychB. W.jawi się jako proces dość złożony (jedynie niektóre kryteria zostały spełnione), na co zwracali uwagę autorzy apelacji.
Aby jeszcze bardziej uwypuklić wagę omawianego problemu należy wskazać, że głównym kryterium oceny każdego dowodu w procesie karnym (nie tylko dowodu z pomówienia) jest weryfikacja jego treści pod kątem stabilności (konsekwencji), ciągłości (braku luk i sprzeczności) oraz logicznego układu odniesienia sytuacyjnego. W omawianym przypadku sam Sąd I instancji miał poważne zastrzeżenia co do prawidłowości spostrzeżeń i twierdzeń wygłaszanych przezB. W., skoro jego zeznania potraktował – w pewnym zakresie – jako „subiektywną ocenę”, odmawiając tym samym czynienia w tej części ustaleń faktycznych w oparciu o ten dowód (str. 222 uzasadnienia wyroku).
Istotnym uchybieniem Sądu I instancji, znacząco utrudniającym, a wręcz uniemożliwiającym weryfikację prawidłowości poczynionych w tym zakresie ustaleń faktycznych, jest brak wykazania i uzasadnienia, że omawiani oskarżeni działali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Ustalenie to dotyczy nie tylko zarzutu stawianego oskarżonym w punkcie I oskarżenia (zart. 258 §1 kk), ale także ma znaczący wpływ na rozmiar represji karnej w przypadku przestępstw skarbowych, gdyż warunkuje ewentualne stosowanie nadzwyczajnego obostrzenia kary (art. 37 §1 pkt 5 kks). Sąd Okręgowy nie sprecyzował, jaki miałby być konkretny skład owej grupy, jak miała wyglądać jej wewnętrzna struktura, role poszczególnych osób wchodzących w skład tej grupy, poprzestając na - przejętym z treści zarzutu - opisaniu ich funkcji sprawowanych w poszczególnych podmiotach gospodarczych. Co jednak najistotniejsze - zabrakło rozważań związanych ze stroną podmiotową zarzucanych oskarżonym czynów, posiadających związek z opisywaną przez oskarżyciela publicznego grupą zorganizowaną, podczas, gdy czyny te muszą być popełnione umyślnie, a zatem niezbędne jest wykazanie, że oskarżeni mieli świadomość funkcjonowania w ramach tego typu struktury, a także wskazania dowodów, z których taki wniosek można procesowo - w sposób nie budzący wątpliwości - wyprowadzić. Niezmiernie istotnym jest także wykazanie, czy i dlaczego przestępcze współdziałanie określonych osób przekraczain concretoprawną formę współsprawstwa (art. 18 §1 kk) i winno być kwalifikowane w kategoriach funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniuart. 258 kk. Poprzestanie w tym zakresie - jak uczynił to zasadniczo Sąd I instancji - na przytoczeniu rozważań teoretycznych, w tym stosownego orzecznictwa, nie wydaje się tu wystarczające; świadczy o zbyt pobieżnym potraktowaniu tego zagadnienia, bez wymaganego przełożenia ogólnych założeń teoretycznych na materię faktyczną rozpoznawanej obecnie sprawy.
Dla zobrazowania opisanego uchybienia należy wskazać, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądmeritilakonicznie ocenił, że działanie oskarżonych „przekraczało ramy współsprawstwa”, a oskarżeni zdawali sobie sprawę, że „funkcjonują w jakiejś strukturze” (str. 299 uzasadnienia); pojawiły się tam też fragmenty dotyczące „komponentów do paliw silnikowych”, co odstaje wyraźnie od stanu faktycznego niniejszej sprawy. Problem jednak leży w tym, że dla przypisania oskarżonym określonych znamion kodeksowych nie wystarczy ulokowanie ich w „jakiejś strukturze”, lecz konieczne jest - po pierwsze - określenie owej struktury, opisanie i przeanalizowanie, a następnie - wykazanie, że oskarżeni świadomie przyłączyli się do tego typu grupy lub wykonywali w jej składzie konkretne działania realizujące znamiona innych typów czynów zabronionych. Powinności tej z pewnością nie sprostał Sąd I instancji.
Już tylko na marginesie wypada zauważyć, że szczególnie wnikliwie należało ocenić ewentualny udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przezB. W. (1)oskarżonych małżonkówG., skoro już z samych relacji świadkaW.- choć dość ogólnych - wynikało, że jedynieK. S. (1)miał być wtajemniczony w jego działania związane ze współpracą z małżonkamiS.i redystrybucją uzyskiwanych w ten sposób kosztów na rynku(...). Temat ten z pewnością wymaga głębszej - niż dotąd - analizy.
Kolejnym istotnym uchybieniem w toku postępowaniem przed Sądem I instancji, wypunktowanym w apelacji złożonej przez obrońcę oskarżonegoT. G. (1), zaistniałym tym razem na etapie przeprowadzania dowodów w toku rozprawy, było ujawnienie i włączenie do materiału dowodowego sprawy zeznań składanych przez oskarżonychT. G. (1)iK. S. (1), w charakterze strony, w toku postępowań prowadzonych przed organami kontroli skarbowej (np. karty 4191-4193, 4195-4196, 1765, 1811). Jak słusznie podkreśla skarżący, do relacji tych należy stosować przepisy dotyczące przesłuchania świadka, co wynika nawet z treści omawianych protokołów, w tym stosowanych tam pouczeń. Tym samym materiał ten nie mógł być odczytywany w toku rozprawy w oparciu o przepisart. 389 §1 kpk, gdyż w dyspozycji tego przepisu tego typu zeznania się nie mieszczą. Przechodząc do konsekwencji owego uchybienia należy zauważyć, że o ile nie sposób wprost wykazać (jak chce tego skarżący - obrońca oskarżonegoT. G.), że ów błędnie ujawniony materiał dowodowy został bezpośrednio wykorzystany do ustalania stanu faktycznego w sprawie (brak przywołania go w tej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku), o tyle nie można wykluczyć, że miał on wpływ na ocenę wyjaśnień obu oskarżonych dokonaną finalnie przez Sąd Okręgowy, zważywszy wszak na treść zeznań składanych przez oskarżonych w toku omawianych przesłuchań (w szczególności przezK. S.- k.1765 i 1811).
Z omawianym wyżej problemem wiąże się ściśle kolejne uchybienie Sądu Okręgowego, polegające na ujawnieniu i wykorzystaniu w toku postępowania zeznań świadków - pracowników organów kontroli skarbowej, relacjonujących wprost treść zeznań składanych w toku prowadzonych przez nich przesłuchań przez obecnych oskarżonych, wówczas - w toku postępowań kontrolnych - występujących w charakterze strony (np. str. 275, 279, 280 uzasadnienia). Sąd ten nie dostrzegł, że dowody te zostały pozyskane przez oskarżyciela publicznego w sposób wadliwy, stanowiący w istocie obejście przepisów postępowania karnego wyłączających możliwość wykorzystania zeznań składanych uprzednio przez oskarżonego, występującego jeszcze w charakterze świadka (przed postawieniem zarzutów). W ten sposób naruszono niewątpliwie uprawnienia procesowe oskarżonychK. S.iT. G., co mogło mieć wpływ na treść ocenianego obecnie wyroku, gdyż w uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wykorzystał zeznania omawianych świadków - funkcjonariuszy organów kontroli skarbowej podczas dokonywania oceny innych dowodów (np. str. 335 uzasadnienia).
Okolicznością uniemożliwiającą w praktyce dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, a także świadczącą o bardzo istotnym naruszeniu przepisuart. 7 kpkjest zaniechanie przez Sąd Okręgowy przeprowadzenia oceny wyjaśnień składanych w sprawie przez wszystkich omawianych oskarżonych (K. S.,T. G.,J. G.iW. Z.). Za taką nie mogą być bowiem uznane lakoniczne, szczątkowe wzmianki, ograniczające się w istocie do stwierdzenia, że wyjaśnienia te są niewiarygodne, gdyż stanowią linię obrony lub są sprzeczne z zeznaniamiB. W. (1)(str. 215, 222, 230 i 232 uzasadnienia wyroku). Tak istotny dowód w sprawie jak wyjaśnienia osoby oskarżonej nie może być pominięty w toku rozważań czynionych przez Sąd orzekający, czy też zredukowany do mało znaczących sloganów, pozbawionych podstawowej choćby argumentacji, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Nadto należy zauważyć, że Sąd Okręgowy opisał i dostrzegł jedynie wyjaśnienia składane przez oskarżonychK. S.,T. G.,J. G.iW. Z.w toku postępowania przygotowawczego, pomijając zupełnie treść ich relacji procesowych składanych w toku rozprawy, co wskazuje na znaczące naruszenie dyspozycjiart. 410 kpk. Podobnie pominięto analizę istotnych zeznań składanych w toku rozprawy przez świadkówA. W.iA. K.(poprzedni:H.), poprzestając na przytoczeniu i ocenie ich zeznań z postępowania przygotowawczego. Warto wspomnieć, że z zeznańA. W.wynika, że oskarżonaJ. G.praktycznie nie przebywała w firmie, a świadek widziała ją tam może 2-3 razy. Natomiast świadekA. K.podała, że o fakturach do wystawienia dowiadywała się z kartki otrzymywanej odB. W., do którego była też wysyłana przezK. S., aby jej wszystko w tym temacie wytłumaczył; zeznała, że oskarżonyS.nie był osobą decyzyjną co do wystawiania faktur VAT. Te, niewątpliwie korzystne dla oskarżonegoK. S., zeznania nie mogły znaleźć się poza zakresem analizy i oceny Sądu I instancji.
W przypadku oskarżonejJ. G. (1)Sądmeritiuznał za niewiarygodne zarówno wyjaśnienia wymienionej oskarżonej, jak i odnoszące się do jej osoby relacje świadkaB. W. (1)(uznając je za „subiektywne oceny” tego świadka), nie wskazując przy tym, jakie konkretnie dowody pozwoliły na przypisanie tej oskarżonej określonych czynów zabronionych, a w szczególności były podstawą uznania, że działała ona w sposób umyślny (z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym). Okoliczność tę trafnie sygnalizował obrońca oskarżonej w treści wniesionej apelacji.
Oceniając wyjaśnienia oskarżonegoT. G. (1)Sąd I instancji nie do końca ściśle przyjął, że są one sprzeczne z zeznaniamiB. W. (1), gdyż - jak już wyżej sygnalizowano - relacjeB. W.nie były tu konsekwentne, ani też jednoznaczne i temat ten wymaga niewątpliwie uzupełnienia postępowania dowodowego. W tym stanie rzeczy nie można z pewnością poprzestać na tak spłyconej, jednozdaniowej ocenie.
Rację ma - w ocenie Sądu Apelacyjnego - obrońca oskarżonegoT. G. (1)zarzucając Sądowi Okręgowemu zaniechanie inicjatywy dowodowej w zakresie ustalenia i przesłuchania ówczesnych pracownikówspółki (...)na okoliczność faktycznego podziału kompetencji w tejże spółce pomiędzyB. W.iT. G., w szczególności w kontekście wystawiania opisanych w treści zarzutów faktur na usługi informatyczne i świadomości oskarżonego co do ich fikcyjnego charakteru. Zaniechanie to wydaje się niezrozumiałe i z tego powodu, że analogiczne czynności wykonano w przypadku pracowników innych spółek, w tym np. spółki „(...)”, czy(...). Czynności te pozwolą na poszerzenie - dość skromnego w tej części - materiału dowodowego, ograniczającego się zasadniczo do częściowo sprzecznych relacjiB. W. (1)i oskarżonegoT. G. (1). Skoro - jak wyżej omawiano - relacje procesoweB. W.stanowią dowód z pomówienia, to tym bardziej należy poszukiwać innych dowodów (nawet dowodów pośrednich), będących w stanie ów dowód zweryfikować w toku procesu. Sąd Okręgowy zbyt łatwo zaniechał tych czynności, nie próbując nawet ustalać danych byłych pracownikówspółki (...). Nie przesłuchał też świadkaB. K., której dane pojawiły się już w trakcie rozprawy. Doszło w ten sposób do naruszenia dyspozycjiart. 167 kpk, co mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, co już wyżej omówiono.
Podobnie nie bez racji obrońca oskarżonegoT. G. (1)wskazała, że Sąd I instancji nie poczynił żadnych ustaleń co do jedynej faktury odebranej przez(...) s.c.(wystawionej przez „(...)” sp. z o.o.), nie ustalono czego miała ona konkretnie dotyczyć, na czyją rzecz miały być świadczone usługi i czy faktycznie zostały one wykonane. Poprzestano w tym przypadku na wyjaśnieniach złożonych przezB. W.podczas jednego z przesłuchań (kiedy to - po okazaniu - wskazywał faktury jego zdaniem fikcyjne - k.128-145), zakładając z góry niewiarygodność relacjiT. G. (1), nie dostrzegając, że inne wypowiedzi świadkaB. W.w tej kwestii nie były do końca spójne. Wypada w tym miejscu wskazać, że co do tejfaktury (nr (...))B. W. (1)podawał, że: to prawdopodobnie on polecił ją wystawić i „być może” uzgadniał to zT. G.(k.187-188), na pewno nie dostał za nią prowizji odT. G.i nie pamięta, z czyjej inicjatywy i z jakich powodów ta faktura została wystawiona (k.236-246). W tej sytuacji niezasadnie - a z pewnością zdecydowanie przedwcześnie - przyjęto, że wyjaśnienia oskarżonegoT. G. (1)(co do rzeczywistego wykonania usług z tej faktury) są niewiarygodne, gdyż stoją w sprzeczności z relacjamiB. W.. Nawet w przypadku ustalenia fikcyjnego charakteru omawianej faktury, pogłębionej analizy - w świetle przytoczonych zeznańB. W.- wymaga z pewnością kwestia strony podmiotowej tego czynu, zarzucanego oskarżonemuT. G. (1). Uproszczone i schematyczne rozumowanie zaprezentowane w tym zakresie przez Sąd I instancji nie może spotkać się z aprobatą Sądu Apelacyjnego.
Rozwijając nieco myśl zaprezentowaną powyżej należy podkreślić, że w sytuacji, w której Sąd I instancji swe ustalenia faktyczne oparł w głównej mierze na dowodzie z pomówienia, odrzucając zasadniczo wyjaśnienia wszystkich oskarżonych, winien był wykorzystać wszelkie możliwości dowodowe, które byłyby w stanie przybliżyć go do prawdy materialnej. Tak się jednak nie stało w toku niniejszego postępowania. Sąd Okręgowy nie przeprowadził analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zatrzymanych faktur VAT - samodzielnie lub z pomocą biegłego - pod kątem proporcji występujących w dokumentacji danego podmiotu faktur uznanych za „puste” do faktur prawdziwych, obrazujących autentyczne transakcje gospodarcze. Nie poczynił także ustaleń, jak wyglądała struktura transakcji ujętych w fakturach uznanych za fikcyjne, tzn. czy faktury te krążyły z jakimś cyklu pomiędzy określonymi podmiotami, czy były przypadki transferu kosztów, które w stosunkowo nieodległym czasie powracały (w kolejnej fakturze) do tego samego podmiotu. Tego rodzaju analiza pomogłaby z pewnością w ustaleniu świadomości oskarżonychK. S.,T. G.iJ. G.w zakresie udziału zarządzanych przez nich firm w procederze prowadzonym przezB. W. (1)z wykorzystaniem nierzetelnych faktur pozyskiwanych od małżonkówS.. Dotyczy to zwłaszcza oskarżonychT.iJ. G. (1), co do którychB. W. (1), zwłaszcza w późniejszej fazie postępowania, wypowiadał się w sposób daleki od ustaleń przyjętych ostatecznie przez Sąd Okręgowy (np. k. 236-246, k. 1383-1384v, 1009-1011).
Już tylko dodatkowo - mając świadomość treściart. 455a kpk- należy wskazać na dostrzeżone w trakcie kontroli odwoławczej uchybienia w zakresie konstrukcji pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co potwierdza jednak poczynione wyżej uwagi odnośnie niedostatecznego rozważenia przez Sądmeritiwielu istotnych okoliczności sprawy. I tak, w przypadku oskarżonegoW. Z. (1)uzasadnienie wyroku nie zawiera praktycznie żadnych ustaleń faktycznych, poza dosłownym przytoczeniem treści zarzutu z aktu oskarżenia (str. 209-213). Nie wskazano również, na podstawie których dowodów ustalenia te zostały przez Sąd poczynione (k.213). Na stronie 120 uzasadnienia wskazano, że przytoczone wyżej ustalenia faktyczne poczyniono na podstawie zeznań świadkaA. S., zaś przywołane dalej karty dotyczą relacji procesowychB. W. (1). Na stronie 124 uzasadnienia Sąd I instancji poczynił ustalenia, co do wspólnego podjęcia decyzji przezB. W.i K.S.o przyjmowaniu pustych faktur, podając jako podstawę dowodową tego ustalenia numery kart, na których znajdują się dokumenty w postaci faktur VAT i dowodówKP/KW oraz postanowienie o przedstawieniu zarzutów. W kilku miejscach uzasadnienia wskazano, że ustalenia faktyczne czynione były na podstawie zeznań - bez sprecyzowania, o czyje zeznania konkretnie chodzi (np. str. 185, 195).

    II. Wątek dotyczący pożyczki zaciągniętej przez spółkę „(...)” w(...).

Również w tym wątku rozpoznawanej obecnie sprawy, dotyczącym wyłącznie oskarżonegoK. S. (1), Sąd Okręgowy dopuścił się licznych, omówionych niżej naruszeń przepisów postępowania karnego, zaś ich waga i skala powodują, że mogły mieć one istotny wpływ na treść wydanego w tej części rozstrzygnięcia. Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości, że w tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok nie może się ostać, gdyż konieczne jest tu znaczące uzupełnienie postępowania dowodowego, a także powtórzenie przewodu sądowego niemal w całości.
Pierwszym uchybieniem, związanym z przeprowadzaniem dowodów w toku rozprawy, było pominięcie (brak ujawnienia) treści zeznań składanych w czasie śledztwa przezB. W. (1)w charakterze świadka (k.384). Nie ulega wątpliwości, że materiał ten mógł i winien zostać wykorzystany w trybieart. 391 kpk, albowiem sprawaB. W.została już prawomocnie zakończona i w obecnym postępowaniu przed Sądem I instancji występował on właśnie w roli świadka. Warto też podkreślić, że omawiane zeznania zawierają okoliczności korzystne dla oskarżonegoK. S.(związane z przeznaczeniem pożyczki oraz z ówczesną kondycją finansową spółki „(...)”), a zatem ich pominięcie w sposób istotny naruszyło interesy procesowe tego oskarżonego. Oczywistym jest zatem, że doszło w ten sposób do istotnego naruszenia dyspozycji przepisówart. 167 i 389 kpkw zw. zart. 4 kpk.
Bardzo znaczących uchybieniem Sądu I instancji było także zupełne pominięcie analizy i oceny zarówno wyjaśnień złożonych w tej sprawie przez oskarżonegoK. S. (1), jak i zeznań (i wyjaśnień) składanych przez świadkaB. W. (1), a zatem przez dwie najistotniejsze z punktu widzenia ustaleń faktycznych osoby, mające bezpośredni kontakt z zawieraną umową pożyczki. Jest przy tym bezspornym, że obaj wymienieni mężczyźni wypowiadali się na ten temat w toku rozprawy (k. 1010v-1011 i 1018-1019), zaśB. W.dodatkowo w toku śledztwa. Sąd Okręgowy poprzestał jedynie na omówieniu i ocenie relacji procesowych świadkaM. P. (1)(str. 96-102 uzasadnienia), a także innych, mniej istotnych w sprawie świadków (str. 102-107). W ten sposób doszło do istotnego i oczywistego naruszenia dyspozycjiart. 410 kpk, zaś skala tego uchybienia jest na tyle duża, że samodzielnie uzasadnia kasatoryjną decyzję Sądu Apelacyjnego - wobec braku możliwości konwalidacji wskazanych uchybień w toku postępowania odwoławczego.
Poważne zastrzeżenia Sądu Apelacyjnego budzi także jakość wydanej w tym wątku sprawy opinii biegłego rewidentaA. D.oraz jej ocena dokonana przez Sąd I instancji. Z pewnością nietrafne są twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że omawiana opinia jest pełna i jasna, zaś biegły podczas jej wydawania dysponował całym materiałem dowodowym zebranym w sprawie i nie opierał się na przypuszczeniach (str. 110 uzasadnienia). W rzeczywistości było bowiem dokładnie odwrotnie. Swą opinię biegły wydał bez zapoznania się z zabezpieczonymi w sprawie fakturami VAT, bazując niemal wyłącznie na relacjachB. W. (1), z których wynika, że badana dokumentacja może być nierzetelna. Opinia ta nadto nie jest jednoznaczna, gdyż biegły wskazuje, że badane dokumenty „mogą” wskazywać na sztuczne kreowanie wyniku. Dopytywane o te kwestie na rozprawie biegły wprost przyznał, że gdyby otrzymał inne dokumenty - mógłby zmienić zdanie (k.1300). Przyznał również, że faktur uznanych przez oskarżyciela za puste w ogóle nie widział. O nierzetelności dokumentów składanych wraz z wnioskiem kredytowym do(...)a więc rzutujących na możliwość przypisania oskarżonemu czynu zart. 286 §1 kkw zb. zart. 297 §1 kk- wnioskował na podstawie tego, co miał do dyspozycji, tzn. głównie w oparciu o relacjeB. W.dotyczące pustych faktur. W tej sytuacji należałoby sobie zadać proste, nasuwające się niejako automatycznie pytanie - po co w ogóle w niniejszym procesie tego rodzaju opinia i jakie było jej zadanie? Biegły nie wskazał bowiem na jakiekolwiek ustalenia wymagające wiadomości specjalnych. Przyjął

    de factoproste rozumowanie - skoroB. W. (1)mówił w toku postępowania, że do księgowości spółki „(...)” przyjmowano fikcyjne faktury, to dokumentacja finansowo - księgowa tej spółki musiała być nierzetelna, w tym i sprawozdanie finansowe przedłożone jako załącznik do wniosku kredytowego w(...). Najwyraźniej Sąd Okręgowy uznał, że opinia ta jest całkowicie zbędna, skoro nie podjął działań w kierunku jej ewentualnego uzupełnienia, poszerzenia, bądź zastąpienia nową ekspertyzą. Tym samym uznano, że relacjeB. W.- ocenione przez Sąd I instancji za wiarygodne - w sposób wystarczający dowodzą, że podczas procedury zmierzającej do uzyskania pożyczki posłużono się nierzetelną dokumentacją w rozumieniu omawianych wyżej przepisów. W ocenie Sądu Apelacyjnego takie uproszczenie nie jest jednak trafne. Skoro oskarżonyK. S. (1)(działając z innymi osobami) miał, zgodnie z opisem zarzucanego mu czynu, posłużyć się wyłącznie nierzetelnym dokumentem w postaci sprawozdania finansowego, nie zaś w postaci samych pustych faktur, to należało przeanalizować i wykazać, czy fałszywe dane z tych faktur faktycznie przeniknęły do przedmiotowego sprawozdania finansowego (zostały tam ujęte) i czy zmieniły jego wymowę na tyle znacząco, że doszło do wprowadzenia w ten sposób pokrzywdzonego w błąd w rozumieniu znamionart. 286 §1 kk, zaś błąd ten - jak wymaga utrwalone w tym zakresie orzecznictwo - był tzw. błędem istotnym. Dodatkowo należy podkreślić, że wśród znamion opisanych wart. 297 §1 kkrównież mowa jest nie o jakimkolwiek nierzetelnym dokumencie, lecz wyłącznie o takim, który zawiera okoliczności „o istotnym znaczeniu dla uzyskania wymienionego wsparcia finansowego”. Owa „istotność” nie może być zatem domniemana, zakładana

    a priori,lecz musi być wykazana na gruncie dowodów ujawnionych w toku postępowania. Nietrudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, w której skala pustych faktur w obrazie działania danego podmiotu gospodarczego jest na tyle niewielka, że pozostaje to bez znaczącego wpływu na dane sprawozdawcze tego podmiotu - i to przy założeniu, że wszystkie tego typu dokumenty były faktycznie księgowane i ujmowane w sprawozdawczości finansowej.
Już tylko uzupełniająco należy wskazać, że liczne błędy, w tym błędy logiczne, zawiera przedstawiona przez Sąd Okręgowy ocena dowodów mających przemawiać za winą oskarżonegoK. S. (1)w zakresie obecnie omawianego czynu zart. 286 §1 kki in. Paradoksalnie, często przytaczane przez Sąd argumenty, mające rzekomo wskazywać na sprawstwo oskarżonego, w rzeczywistości potwierdzają tezę zupełnie przeciwną - tak, jakby miały uzasadniać rozstrzygnięcie polegające na uniewinnieniu tegoż oskarżonego (np. str. 99-102 i 114 uzasadnienia wyroku). Braku logiki takiego wywodu nie niweluje z pewnością zabieg stylistyczny polegający na dodaniu tezy, że przywołane argumenty „nie przekreślają”, „nie podważają”, czy „nie wykluczają” winy oskarżonegoK. S. (1). Przykładowo wskazano, że Sąd Okręgowy nie mógł pominąć przepływu pieniędzy uzyskanych z pożyczki (str. 99 uzasadnienia), podczas, gdy - jak ustalono w toku postępowania i na co zwraca uwagę sam Sąd w dalszej części swego wywodu - zarówno kontem spółki „(...)”, jak i specjalnie w tym celu utworzonym subkontemspółki (...)zawiadywał w tym czasie wyłącznieB. W. (1), z wyłączeniem oskarżonegoK. S.. Podobnie Sąd

    meritiwskazał, że w zamiarachB. W.(wyłudzenia pożyczki) orientował sięK. S., gdyż oprogramowanie, na które była zaciągana pożyczka faktycznie powstało, szykowano się do jego wdrożenia, przeprowadzano szkolenia i rekrutację nowych pracowników (str. 100 uzasadnienia). Okoliczności te dowodzą w sposób oczywisty, że oskarżonyS.miał prawo zakładać, że omawiana pożyczka jest narzędziem do dalszego rozwoju firmy, zaś zamiaryB. W.są jak najbardziej legalne i wynikają ze strategii ekonomicznej. Dalej Sąd Okręgowy podaje, że nie zignorował faktu zabezpieczeń ustanawianych w związku z zaciąganą pożyczką (str. 100 uzasadnienia). Także i tu okoliczności ujawnione w toku postępowania nie mogą samoistnie przemawiać za sprawstwem oskarżonegoK. S., gdyż - jak ustalono -B. W.poręczał pożyczkę swoim prywatnym majątkiem, zaś w owym czasie uchodził za osobę majętną, co nie wzbudziło podejrzeń nawet tak wyspecjalizowanej instytucji jak(...). Po raz kolejny więc argumenty podnoszone przez Sąd I instancji zamiast obciążać oskarżonego - w związku z jego skazaniem za ten czyn - przemawiają na jego korzyść, co musi budzić poważne zastrzeżenia w zakresie logiki prowadzonego rozumowania.
Całkowicie błędne jest twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zeznania świadkaM. P. (1)potwierdziły udział oskarżonegoK. S. (1)w przestępczej działalnościB. W. (1). Z zeznań tego świadka wynika jedynie, żeK. S.był jednym z poręczających tę pożyczkę; brak tam argumentów przemawiających za przestępczym współdziałaniem wymienionych mężczyzn. Czystą spekulacją jest natomiast pytanie retoryczne, w ramach którego Sąd Okręgowy zastanawia się, czy skoro komisja z(...)nie odkryła żadnych nadużyć, to czyB. W.mógł popełnić to przestępstwo bez pomocy innych osób, w tym oskarżonegoK. S.(str. 99 uzasadnienia). Biorąc pod uwagę doświadczenie zawodoweB. W., jego kontakty z małżonkamiS.zŁ., czy też wsparcie merytoryczne uzyskiwane z biura rachunkowego, należy przyjąć, że osoba oskarżonegoK. S.nie była z pewnością niezbędna do popełnienia tego czynu; nie oznacza to oczywiście, że tak nie było - chodzi tu jedynie o wykazanie braku logiki przedstawionego wnioskowania. Podobnie ocenić należy kolejne twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że trudno zakładać, iżB. W.sam sporządził bilans i sprawozdanie finansowe spółki „(...)”, bez uzgodnienia zK. S.(str. 101 uzasadnienia

    in fine). Pomijając oczywisty fakt, że tego rodzaju dokumenty sprawozdawcze sporządza zazwyczaj biuro rachunkowe na podstawie otrzymanej od spółki dokumentacji źródłowej, należy także podkreślić, że mowa jest tu o sprawozdawczości spółki „(...)”, a zatem podmiotu, w którym żadnych funkcji (w tym nieformalnie) nie pełnił oskarżonyK. S.. W innym miejscu Sąd I instancji popada w wyraźną sprzeczność wewnętrzną, raz twierdząc stanowczo, że podczas wnioskowania o pożyczkę doszło do zawyżenia wartości oprogramowania(...), w innym zaś oceniając, że obecnie nie jest możliwe ustalenie tej wartości. Jest to zatem kolejne domniemanie zaprezentowane przez Sąd

    meritii to domniemanie stosowane na niekorzyść oskarżonegoK. S.. Podobnie należy ocenić twierdzenie Sądu I instancji - że oskarżonyK. S.miał swój udział w tworzeniu fikcyjnej dokumentacji; nie wskazano przy tym, o jaką dokumentację chodzi i jakie ewentualnie dowody uzasadniają takie ustalenie. Żadnego odniesienia w zebranym materiale dowodowym nie znajduje również teza Sądu Okręgowego, że zeznania świadkaM. P.potwierdzają współdziałanie (współsprawstwo) oskarżonegoK. S.w ramach omawianego obecnie czynu (str. 105 uzasadnienia). Wskazany świadek podał jedynie, że jego kontakty zK. S. (1)były incydentalne i dotyczyły innowacyjnego charakteru przedstawianego projektu. Wnioskowanie z tych zeznań o zamiarze oskarżonego jest zatem dalece nieuprawnione.
* * *
W tej sytuacji, w obliczu ujawnienia opisanych wyżej uchybień w toku postępowania prowadzonego przed Sądem I instancji, w wielu przypadkach na tyle istotnych, że w pełni uzasadnione jest twierdzenie, iż mogących mieć wpływ na treść wydanego wyroku - konieczne okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w zaskarżonej części, albowiem skala i waga ujawnionych uchybień nie pozwoliła na wyodrębnienie takiej materii ocenianego rozstrzygnięcia i takich jego obszarów, które byłyby wolne od skutków procesowych owych błędów. Z tych samych powodów, mając dodatkowo konieczność uzupełnienia materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku, Sąd Apelacyjny nie mógł w niniejszej sprawie wydać orzeczenia o charakterze reformatoryjnym.
Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Sąd Okręgowy winien wyeliminować opisane wyżej uchybienia. W szczególności konieczne jest ujawnienie w toku rozprawy całości dostępnego materiału dowodowego, z pominiętymi zeznaniami świadkaB. W. (1)włącznie; z wyłączeniem natomiast opisanego wyżej materiału, który dowodu w sprawie stanowić nie może. Należy podjąć działania w kierunku ustalenia i ewentualnego przesłuchania w charakterze świadków wskazanych w apelacji obrońcyT. G. (1)byłych pracownikówspółki (...), w tym świadkaB. K.. Należy uzupełniająco przesłuchać świadkaB. W.na okoliczność jego ustaleń z oskarżonymT. G. (1)co do „przepuszczenia przez spółkę” określonych transakcji - zgodnie z omówionymi wyżej wątpliwościami co do interpretacji zakresu owego porozumienia; konieczne jest wyjaśnienie nieścisłości pojawiających się w tej kwestii w relacjachB. W.. Konieczne jest także ustalenie, czego miała dotyczyć faktura przyjęta przezspółkę (...)i czy usługi te - jak twierdzi oskarżonyT. G.- zostały faktycznie wykonane. Należy również wyjaśnić, podniesioną dopiero w apelacji przez obrońcę oskarżonegoW. Z., okoliczność związaną z rzekomą odmową udzielenia pożyczki przez tego oskarżonegoB. W. (1)i jej ewentualne znaczenie dla oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Szczególnie starannie Sąd Okręgowy winien dokonać ponownej, samodzielnej, wnikliwej i kompleksowej oceny zebranych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem szczególnego charakteru procesowego tzw. dowodu z pomówienia. Rozważając kwestię wypełnienia przez oskarżonych znamion zarzucanych im czynów należy analizować nie tylko znamiona strony przedmiotowej danego czynu, ale i strony podmiotowej. W zakresie czynu zart. 286 §1 kki in. konieczne jest rozważenie i ustalenie, czy złożony wraz z wnioskiem o pożyczkę dokument w postaci sprawozdania finansowego był faktycznie nierzetelny, w jakim ewentualnie zakresie i skali, a także jaki był w tej kwestii stan świadomości oskarżonegoK. S. (1), który osobiście tych dokumentów nie składał, a jedynie - w imieniuspółki (...)- poręczał zaciąganą pożyczkę.
Z uwagi na kierunek wniesionych apelacji nie można także tracić z pola widzenia w toku ponownego rozpoznania sprawy ograniczeń wypływających z dyspozycjiart. 443 kpk.
Wskazane wydaje się także przeanalizowanie uwag pojawiających się w związku z lekturą wniesionych środków odwoławczych oraz zawartych tam zarzutów apelacyjnych, które – z omówionych już powodów – nie znalazły się obecnie w polu zainteresowania Sądu Apelacyjnego.
Zgromadzone i przeprowadzone dowody Sąd I instancji winien - jak już wyżej sygnalizowano - poddać wnikliwej analizie i ocenie, zgodnie z zasadami procesowymi, w tym z zasadami przewidzianymi wart. 7 kpk,art. 8 kpkiart. 410 kpk.
W przypadku, gdy zajdzie konieczność sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku Sądmeritiwinien zadbać o to, by spełniało ono należycie wymogi przewidziane w dyspozycjiart. 424 kpk, a także dawało możliwość dokonania prawidłowej, merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oczywistym jest przy tym, że należy przeanalizować i ocenić wszystkie istotne dowody, w szczególności zaś wyjaśnienia osób oskarżonych; w niniejszej sprawie takimi dowodami są także relacje procesoweB. W. (1)iM. P. (1).
Dopiero tak przeprowadzone postępowanie, wolne od istotnych uchybień, pozwoli na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych i - w konsekwencji - umożliwi prawidłowe i trafne wyrokowanie w niniejszej sprawie.