Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: VII U 1172/16
Data wyroku: 2016-12-29 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Włodzimierz Czechowicz
Słowa kluczowe: Emerytura Wcześniejsza
Podstawa prawna: ustawa o emeryturach i rentach z fus

Sygn. akt VII U 1172/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 grudnia 2016 roku
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracyi Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:

Przewodniczący:

SSO Włodzimierz Czechowicz

Protokolant:

Urszula Kalinowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 roku w Warszawie
sprawyS. W.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II oddział wW.
o wcześniejszą emeryturę (z warunków szczególnych)
na skutek odwołaniaS. W.
od decyzji z dnia 1 lipca 2016 roku nr(...)

1
zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 1 lipca 2016 roku znak(...)w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemuS. W.prawo do wcześniejszej emerytury z warunków szczególnych od dnia 8 czerwca 2016 roku;

2
nie stwierdza odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji;

3
zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II OddziałwW.na rzecz ubezpieczonegoS. W.kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Sygn. akt VII U 1172/16

UZASADNIENIE

    Decyzją z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.
odmówił ubezpieczonemuS. W.prawa do emerytury na podstawie art.184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z§ 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, gdyż ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił wymaganego 15–letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, a jedynie 2 lata, 8 miesięcy i 11 dni. Jednocześnie organ rentowy podkreślił, że nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia ubezpieczonego wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)w okresie od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 30 kwietnia 1994 r. z uwagi na to, że dołączone do wniosku oświadczenie nie może być dowodem wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a ponadto odwołujący nie przedłożył wystawionego przez pracodawcę, świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach. W tych okolicznościach, wobec braku spełnienia ustawowej przesłanki z ustawy emerytalnej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówiłS. W.prawa do dochodzonego świadczenia
    (decyzja z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...), k.59 a.r.).

UbezpieczonyS. W.w odwołaniu z dnia 20 lipca 2016 r. zaskarżył w całości decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, II Oddział wW., z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...), odmawiającą przyznania emerytury.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1
naruszenieart. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(dalej: ustawa emerytalna) poprzez uznanie, że odwołujący się nie spełnia wymagań tego przepisu dotyczących okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze;

2
naruszenie § 2 ust. 2 i § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.(dalej rozporządzenie Rady Ministrów) poprzez przyjęcie, że ubezpieczony nie posiada stażu pracy w wymiarze 15 lat w szczególnych warunkach, przez co nie przysługuje mu prawo do emerytury.

W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, że począwszy od dnia21 października 1977 r. do dnia 30 kwietnia 1994 r. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązki operatora żurawia wieżowego. Uprawnienia do tego typu pracy, ubezpieczony uzyskał w dniu 21 października 1977 r, nr uprawnienia:(...).
Praca związana z obsługą żurawia wieżowego odbywała się z kabiny umieszczonej na wysokości 10 metrów. Żuraw, na którym pracował odwołujący się był typu(...)i miał udźwig 8 ton. Żuraw zmieniał swoje położenie w zależności od potrzeb przejeżdżając po torowisku na odległości 150 metrów bieżących. Każdy z elementów budowlanych przenoszonych przez żuraw wieżowy ważył od 1 tony do 5 ton.
Zdaniem odwołującego pracę w charakterze operatora żurawi wieżowych należy kwalifikować jako pracę wymienioną w Wykazie A stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów dział V – „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych”, poz. 3 –„ Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych”.
Ponadto odwołujący wniósł o:

1
uwzględnienie odwołania i zmianę zaskarżonej decyzji w całości oraz przyznanie prawa do emerytury;

2
zasądzenie od organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

3
dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania odwołującego się na okoliczność jego pracy w szczególnych warunkach, charakteru tej pracy i okresów tej pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy;

4
dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków:

•F. C.;
•K. Z.;
•M. S.
na okoliczność pracy odwołującego się w szczególnych warunkach, charakteru tej pracy i okresów tej pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (odwołanie wraz z załącznikami, k.2-8 a.s.).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW., w dniu 5 sierpnia 2016 r. zajął stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie odwołania od ww. decyzji, na podstawieart. 47714§ 1 k.p.c.
W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że ubezpieczony nie udokumentował piętnastoletniego okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach. Na podstawie przedłożonych dokumentów organ rentowy uznał za pracę w szczególnych warunkach okres zatrudnienia od 21 października 1977 r. do 30 czerwca 1980 r. w wymiarze 2 lat, 8 miesięcy i 11 dni wPrzedsiębiorstwie (...) S.A.
Organ rentowy do pracy w szczególnych warunkach nie zaliczył okresu zatrudnieniaS. W.od 3 lipca 1980 r. do 30 kwietnia 1994 r. wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...), ponieważ nie zostało przedłożone świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach (odpowiedź na odwołanie, k.9 a.s.).
W piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2016 r.fachowy pełnomocnik ubezpieczonego odnosząc się do faktu, iż organ rentowy nie uznał okresu pracy ubezpieczonego od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 30 kwietnia 1994 r. wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)stwierdził, że stanowisko ZUS nie zasługuje na uwzględnienie. Rodzaj faktycznie wykonywanej pracy w szczególnych warunkach jako operator żurawia wieżowego w wyżej wymienionym przedsiębiorstwie obrazuje poniższa tabela. Do pisma dołączył tabelę zaznaczając, że uwzględnia ona okresu pracy ubezpieczonego jako wartownika w straży przemysłowej od 21 czerwca 1982 roku do 30 czerwca 1983 roku.

Lp.

Stanowisko

Faktycznie wykonywana praca

Okres zatrudnienia

Lata

Miesiące

Dni

1.

Operator

Operator żurawia wieżowego

03.07.1980 -30.09.1980

2

27

2.

Operator

Jak wyżej

01.10.1980 - 31.10.1980

1

3.

Operator + hakowy

jw.

01.11.1980- 31.01.1981

3

4.

Operator + hakowy

jw.

01.02.1981 -20.06.1982

1

4

20

5.

Operator + hakowy

jw.

01.07.1983 -28.02.1990

6

7

28

6.

Operator + hakowy + brygadzista

jw.

01.03.1990- 31.12.1993

3

10

7.

Operator

jw.

01.01.1994 -30.04.1994

4

Razem

12 lat 9 miesięcy 15 dni

10

31

75

Pełnomocnik wskazał, że okres faktycznie wykonywanej pracy operatora żurawia wieżowego wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)należy pomniejszyć o przerwę w zatrudnieniu od 15 listopada 1993 roku do 11 lutego 1994 roku. Odwołujący w tym okresie przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu niezdolności do pracy.
Łącznie okres wykonywania pracy w szczególnych warunkach wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)”M.„ wynosi 12 lat 6 miesięcy i 18 dni.
Reasumując według pełnomocnika odwołującego się łączny okres pracy w szczególnych warunkach wykonywanej do 31 grudnia 1998 roku razem z okresem uznanym przez organ rentowy wynosi 15 lat 2 miesiące i 29 dni (pismo procesowe wraz z załącznikiem, k.36-37 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
S. W.urodzony w dniu (...), w dniu 25 kwietnia 2016 złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.wniosek o wcześniejszą emeryturę z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Do wniosku ubezpieczony dołączył kwestionariusz dotyczący okresów składkowych i nieskładkowych (wniosek o emeryturę, k. 1-53 a.r.).
Organ rentowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że ubezpieczony nie spełnia wymogu dotyczącego 15 lat stażu pracy w warunkach szczególnych, gdyż na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił wymaganego okresu takiej pracy. Jednocześnie organ rentowy wskazał, że łączny staż pracy odwołującego – okresów składkowych i nieskładkowych wynosi 25 lat. Organ rentowy uznał okresy zatrudnienia od21 października 1977 r. do 30 czerwca 1980 r. jako okres wykonywania prac w szczególnych warunkach w łącznym wymiarze 2 lat, 8 miesięcy oraz 11 dni.
Organ rentowy nie uznał okresów zatrudnienia w okresie od 3 lipca 1980 r. do30 kwietnia 1994 r. wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)z uwagi, iż dołączone do wniosku oświadczenie nie może być dowodem wykonywania pracy w szczególnych warunkach, a ponadto odwołujący nie przedłożył wystawionego przez pracodawcę, świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach.
Z tych też względów organ rentowy decyzją z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...)odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury
    (decyzja z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...), k.59 a.r.).

UbezpieczonyS. W.od niekorzystnej dla niego decyzji organu złożył odwołanie do tut. Sądu, inicjując niniejsze postępowanie sądowe, w toku którego Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:
S. W.w okresie od 3 lipca 1980 r. do 30 kwietnia 1994 r. pracował wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)na stanowisku operatora żurawia wieżowego w pełnym wymiarze czasu pracy. Odwołujący posiadał odpowiednie uprawnienia nr.(...)niezbędne do obsługi żurawia wieżowego, które uzyskał w dniu 21 października 1977 r. Do obowiązków ubezpieczonego należał załadunek elementów budowlanych na samochody ciężarowe oraz rozładowanie towaru w magazynie.
Praca związana z obsługą żurawia wieżowego odbywała się z kabiny umieszczonej na wysokości 10 metrów, do której odwołujący wchodził po drabince. Żuraw, na którym pracował odwołujący był typu(...)i miał udźwig 8 ton. Żuraw zmieniał swoje położenie w zależności od potrzeb, przejeżdżając po torowisku na odległości 150 metrów.
Każdy z elementów budowlanych przenoszonych przez żuraw wieżowy ważył od 1 tony do 5 ton. W okresie od 1 listopada 1980 r. do 28 lutego 1990 r., ubezpieczony pracował dodatkowo jako operator żurawia wieżowego oraz hakowy. Do obowiązków odwołującego dodatkowo należało podczepianie gotowych elementów. W okresie od 1 marca 1990 r. do dnia 21 grudnia 1993 r. ubezpieczony został brygadzistą. Do jego obowiązku na ww. stanowisku należało: przeprowadzenie bieżącej kontroli stanu technicznego i funkcjonalnego środków transportowych podstawionych pod załadunek elementów pod kontem prawidłowego i bezpiecznego załadunku i przewozu elementów.
Ponadto odwołujący był łącznikiem pomiędzy kierownikiem, a resztą brygady, która liczyła 6-7 osób.
Ubezpieczony w okresie od 15 listopada 1993 roku do 11 lutego 1994 roku, przebywał na zwolnieniu lekarskim, w związku z niezdolnością do pracy(zeznania odwołującego, zeznania świadków, dokumentacja znajdująca się w aktach osobowych ubezpieczonego).
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zawartych w aktach sprawy, w tym w aktach rentowych i osobowych odwołującego, a także na podstawie wiarygodnych zeznań odwołującegoS. W.oraz świadków:F. C.,M. S.iK. Z.. Świadkowie ci byli zatrudnieni w okresie wykonywania pracy przez odwołującego się na stanowisku operatora żurawia wieżowego
Zdaniem Sądu dokumenty, w zakresie w jakim Sąd oparł na nich swoje ustalenia, są wiarygodne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony w zakresie ich autentyczności i zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, a zatem wynikające z nich okoliczności należało uznać za mogące stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
OdwołanieS. W.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...)jest uzasadnione i jako takie zasługuje na uwzględnienie.
Zasady nabywania prawa do emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu31 grudnia 1948 r. zostały uregulowane w treściart. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych(Dz.U.2016.887 j.t.) , zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego wart. 32, 33, 39 i 40, tj. którzy spełniają łącznie następujące warunki:

1
legitymują się okresem zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż: 65 lat - dla mężczyzn, 60 dla kobiet;

2
mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej: 25 lat dla mężczyzn, 20 dla kobiet;

3
nie przystąpili do otwartego funduszu emerytalnego albo złożyli wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa – według stanu na dzień 1 stycznia 1999 r.

Aktem wykonawczym, do którego odsyła ww. ustawa jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.), które w § 4 wskazuje, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A (stanowiącym załącznik do rozporządzenia) nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1
osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2
ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Ponadto, zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia - okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Z kolei okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia).
Wskazać należy, że przy ustalaniu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnych warunkach na podstawie rozporządzenia, nie można kierować się względami nazewnictwa danego stanowiska pracy. Należy ustalić, jakie prace ubezpieczony rzeczywiście wykonywał, bowiem ta okoliczność, nie zaś nazwa zajmowanego stanowiska, przesądza o ewentualnym istnieniu przesłanek dla przyznania dochodzonego świadczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie II UK 337/03).
Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze powinno być stwierdzone przez pracodawcę w świadectwie wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze lub w świadectwie pracy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1997 roku, II UKN 417/97 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 roku, II UKN 598/00). Świadectwo pracy w warunkach szczególnych jest jednak dokumentem prywatnym w rozumieniuart. 245 k.p.c.i nie stanowi dowodu tego co zostało w nim odnotowane. Taki walor mają wyłącznie dokumenty urzędowe, do których w myśl stosowanegoa contrarioart. 244 § 1 k.p.c.nie zalicza się świadectwa pracy, skoro nie zostało sporządzone przez organy władzy publicznej ani inne organy państwowe (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2013r., III AUa 783/13, Lex nr 1409118). Dodatkowo należy podkreślić, że w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego w sprawie przyznania uprawnień do emerytury w wieku obniżonym, dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia. W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być więc udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, żeS. W.ukończył wymagany wiek 60 lat w dniu 8 czerwca 1956, nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego, jak również udowodnił wymagany ogólny staż pracy 25 lat, według stanu na dzień 1 stycznia 1999 r.
Przedmiotem sporu pozostawało natomiast ustalenie, czy odwołujący posiada na dzień 1 stycznia 1999 r. 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie zaliczył bowiem do okresów pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)z uwagi na brak świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach.
Wskazać należy, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał okres zatrudnienia od21 października 1977 r. do 30 czerwca 1980 r. wPrzedsiębiorstwie (...) S.A.jako okres wykonywania prac w szczególnych warunkach w łącznej liczbie 2 lat, 8 miesięcy i 11 dni.
Oceniając również spełnienie spornej przesłanki zatrudnienia Sąd Okręgowy zważył, że organ rentowy nie uwzględnił ubezpieczonemu do stażu pracy w warunkach szczególnych wyłącznie okresu jego zatrudnienia w ww. Przedsiębiorstwie. Ubezpieczony domagał się uwzględnienia powyższego okresu zatrudnienia w ww. zakładzie pracy, jednak organ rentowy uznał, że ubezpieczony nie udokumentował tego faktu, gdyż oświadczenie złożone przez odwołującego, nie jest wymienione jako środki dowodowe wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Odnosząc się do stanowiska organu rentowego wskazać należy, że powoływana przez organ rentowy okoliczność nie niweczy prawa ubezpieczonego do wnioskowanego świadczenia. Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia2 lutego 1996 r., II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi wkodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno – rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń(Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami.
Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż świadectwo pracy nie jest w postępowaniu sądowym jedynym dopuszczalnym dowodem mogącym potwierdzić pracę w warunkach szczególnych, Sąd przeprowadził inne dostępne dowody, aby ustalić, czy faktycznie w ww. zakładzie pracy ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych. Na okoliczność rodzaju czynności realizowanych przez ubezpieczonego złożył zeznania on sam, a także świadkowieF. C.,M. S.iK. Z..
Sąd Okręgowy dopuścił ponadto dowód z oryginału akt osobowych odwołującego ze spornego okresu zatrudnienia i na tej podstawie poczynił ustalenia faktyczne. Przesłuchani w sprawie świadkowie, którzy byli współpracownikami odwołującego, potwierdzili jego pracę w charakterze operatora żurawia wieżowego, wykonywaną stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Świadkowie przez cały ww. okres zatrudnienia pracowali wraz z odwołującym w tym samym zakładzie pracy i potwierdzili to co wskazują dokumenty. Wynika z nich również, żeS. W.w okresie od 1 marca 1990 r. do 1 lutego 1993 r. pełnił dodatkową funkcję brygadzisty z uwagi na wyjazd brygadzistyC.na kontrakt, jednak nadal wykonywał obowiązki operatora żurawia wieżowego w pełnym wymiarze czasu pracy, a po skończonym czasie pracy jedynie podpisywał dokumenty znajdujące się u kierownika zakładu. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że mimo pełnienia funkcji brygadzisty odwołujący się pracował tak jak inni świadkowie w pełnym wymiarze i stale jako operator żurawia wieżowego. Ze stanowiska brygadzisty został odwołany z dniem 1 lutego 1993 r. co wynika z akt osobowych na karcie 52. Zaliczeniu przez Sąd podlegał zatem okres zatrudnienia odwołującego w w/wym. zakładzie pracy od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 30 kwietnia 1994 r kiedy to powierzonoS. W.obowiązki operatora żurawia wieżowego i które to czynności na ww. stanowisku pracy realizował on stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Dodatkowe określenie stanowiska pracy „hakowy” nie zmienia oceny, że była to również praca operatora żurawia, który miał liny i haki na końcu tych lin, o czym zeznawała świadekS..
Konkludując, przeprowadzona przez Sąd analiza zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosku, że ubezpieczony będąc zatrudniony wPrzedsiębiorstwie Budownictwa (...)w okresie od dnia 3 lipca 1980 r. do dnia 30 kwietnia 1994 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace operatora żurawia wieżowego, a praca ta została wymieniona w Wykazie A, stanowiącym załącznik dorozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze, w Dziale V „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych”, pod poz. 3 „Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych”. W przypadku ubezpieczonego taki rodzaj pracy, realizowanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy potwierdzili świadkowie, jak również wynika to z dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym zwłaszcza akt osobowych nadesłanych przez Archiwum Państwowe Ekspozytura wN.. W związku z tym Sąd Okręgowy uznał odwołanie ubezpieczonego za uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy, działając na podstawieart. 47714§ 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział wW.z dnia 1 lipca 2016 r., znak:(...)w ten sposób, że przyznał odwołującemuS. W.prawo do wcześniejszej emerytury z warunków szczególnych od dnia 8 czerwca 2016 r., tj. od osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego, wynoszącego 60 lat, o czym orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku.
Na podstawie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 963 ze zm.) w zw. zart. 118 ust. 1 i 1a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń SpołecznychSąd Okręgowy uznał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie ponosi odpowiedzialności za opóźnienie w przyznaniu świadczenia, albowiem niezbędne okoliczności faktyczne uzasadniające nabycie prawa do wcześniejszej emerytury przez ubezpieczonego zostały ustalone dopiero w postępowaniu przed Sądem, a sama odmowa przyznania świadczenia nie była również wynikiem błędu w wykładni lub zastosowaniu prawa materialnego przez organ rentowy.
Opóźnienie w wypłacie świadczenia było następstwem okoliczności, za które organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności. Wskazać bowiem należy, że pomimo podjęcia przez organ rentowy- w ramach posiadanych kompetencji i nałożonych obowiązków - wszystkich niezbędnych czynności, organ ten nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie ustaleń faktycznych umożliwiających wydanie decyzji zgodnej z treścią wniosku ubezpieczonej. Organ rentowy wydał zatem zaskarżoną decyzję w oparciu o przeprowadzoną formalną weryfikację złożonych przez odwołującego dokumentów zatrudnienia. Organ rentowy nie miał przy tym możliwości przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego ( z zeznań świadków, dokonania oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów), było to możliwe dopiero przed Sądem. Wobec powyższego Sąd Okręgowy w punkcie 2 wyroku ustalił na podstawie wyżej wymienionych przepisów, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
O kosztach zastępstwa procesowego, Sąd Okręgowy orzekł w pkt. 3 sentencji wyroku na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.,art. 99 k.p.c.w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1804, zasądzając od Zakładu Ubezpieczeń SpołecznychII Oddział wW.na rzecz ubezpieczonego kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.