Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1550/16
Data wyroku: 2017-07-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Bańkowska, Zenon Stankiewicz, Marek Wojnar
Słowa kluczowe: Fałszywe zeznania
Podstawa prawna: art. 233 § 1 kk

Warszawa, dnia 6 czerwca 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1550/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Marek Wojnar
Sędziowie:  SO Małgorzata Bańkowska
SO Zenon Stankiewicz (spr.)
protokolant: sekretarz sądowy Marta Piotrowska
przy udziale prokuratora Józefa Gacka
po rozpoznaniu dnia 6 czerwca 2017 r. w Warszawie
sprawyI. Ż., córkiR.iB.,ur. (...)wW.
oskarżonej zart. 233 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie
z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt IV K 144/15
zaskarżony wyrok zmienia eliminując z opisu czynu przypisanego sformułowanie „opatrzonego datą 27.07.2010 i wypełnionego na kwotę 14 000 000,00 zł”; w pozostałym zakresie utrzymuje orzeczenie w mocy; zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 150 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz pozostałe wydatki tego postępowania.
SSO Zenon Stankiewicz SSO Marek Wojnar SSO Małgorzata Bańkowska
Sygn. akt VI Ka 1550/16

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa –Praga w Warszawie
z dnia 6 czerwca 2017r.
Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawiez dnia 19 września 2016r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonejI. Ż.. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonegow sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart.7 kpk.
Środek odwoławczy został sporządzony w niezwykle drobiazgowy sposób, a bardzo szczegółowe i rozbudowane jego uzasadnienie w wielu momentach zaciera istotę stawianych zarzutów, odnosząc się do faktów wyrwanych z kontekstu, bądź też stanów hipotetycznych, nakreślonych przez samego skarżącego. Wedle ugruntowanego orzecznictwa sądowego, taki sposób redakcji środków odwoławczych nie obliguje Sądu odwoławczego do równie kazuistycznego odpierania wszystkich, najdrobniejszych nawet zarzutówi ustosunkowania się do każdej, nawet całkowicie ubocznej kwestii tam zasygnalizowanej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 2009 r. II KK 276/08 – Lex nr 491347). Nie widzi w szczególności sąd odwoławczy podstaw do wdawania się w ocenę nader eksponowanej przez skarżącego kwestii znajomości (a zatem i przestrzegania) przez organy procesu „niuansówprawa wekslowego” (cyt. z k. 3 apelacji) w sytuacji, gdy istotą sprawyo stosunkowo nieskomplikowanym stanie faktycznym jest kwestia prawdomówności oskarżonej, zarzucającej innej osobie popełnienie czynu zabronionego. Przypomnieć należy, że w zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z dnia 28 października 2013r. oskarżona oświadczyła: „Nigdy nie podpisywałam żadnego – ani wypełnionego,ani nie wypełnionego– wekslana rzeczM. K.orazprowadzonych przez niego lombardówi uznałam, że jest to oszustwo i próba wyłudzenia” (k. 2 akt sprawy).W następstwie owego zawiadomienia złożyła w dniu 23 grudnia 2013r. zeznanie, w którym w którym oświadczyła min.: „Ktoś podrobił na tym wekslu mój podpis i wpisał mój adres” (k. 12v). Wedle zaś opinii biegłego z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów, zarówno podpis, jak i adres na wekslu został nakreślony przez oskarżoną (k. 38). Nie jest więc tak, jak utrzymuje autor apelacji, że oskarżona zeznała, iż nie złożyła podpisu na wypełnionym wekslu na kwotę 14 mln. zł., odnosząc się do zindywidualizowanego, przedstawionego jej już po wypełnieniu, dokumentu. Nie ma też znaczenia dla sprawy, na jakie (nie zaprotokołowane) pytania udzieliła odpowiedzi. Oświadczyła ona bowiem ni mniej ni więcej, jak to, żektośpodrobił jej podpis i wpisał jej adres wiedząc, co oczywiste, że złożyła je własnoręcznie. Zgodne z intencją obrony oświadczenie „…ja nie podpisywałam weksla na 14 mln. zł.” złożyła ona dopiero w trakcie przesłuchania na rozprawie głównej, a więc już po dokonaniu czynu zarzuconego. Można byłoby rozważać, czy oskarżona nie działała w błędzie, nie rozpoznając swego,nota benedość charakterystycznego (k. 36) charakteru pisma. Rzecz w tym, że – jak wskazano wyżej - w zawiadomieniuo możliwości popełnienia przestępstwa oświadczyła, iżnigdynie podpisywałain blancoweksli na rzecz prowadzonych przezM. K.lombardów, co stoi w oczywistej sprzeczności z depozycjami pracownika jednego z owych lombardów –J. W., który zeznał, że czyniła tak wielokrotnie (k. 100). W następstwie więc poświadczającego nieprawdę zawiadomienia oskarżona złożyła zeznanie, w którym - również niezgodnie z prawdą - oświadczyła, że nakreślony na wekslu podpis oraz dane miejsca zamieszkania zostały podrobione przez inną osobę. Uprawniało to Sąd Rejonowy do przyjęcia winy oskarżonej w zarzuconym jej zakresie.
Oddalając zarzuty apelacji zmienił Sąd Okręgowy opis czynu przypisanego eliminując, zgodnie z twierdzeniem oskarżonej, cechy weksla nadane mu już po opatrzeniu jej podpisem i wzmianką o miejscu zamieszkania. Brzmienie zarzutu w postaci przyjętej przez Sąd Rejonowy czyniłoby uprawnionym twierdzenie obrony, iż oskarżona zeznała prawdę oświadczając, że nie podpisała weksla opiewającego na wskazaną tam kwotę, co – jak wskazano wyżej – w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Nie znajdując nadto podstaw do uznania orzeczonej we wręcz symbolicznej wysokości kary grzywny za rażąco surową, należało zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.