Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 259/17
Data wyroku: 2017-08-09 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Joanna Składowska, Barbara Bojakowska, Magdalena Kościarz ()
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 kc i art. 336 kc

Sygn. akt I Ca 259/17

POSTANOWIENIE
Dnia 9 sierpnia 2017 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
Sędziowie SSO Joanna Składowska
SSR Magdalena Kościarz (del.)
Protokolant st. sekr. sąd. Beata Krysiak
po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 roku w Sieradzu
na rozprawie
sprawy z wnioskuA. P.
z udziałemP. M. (1),P. M. (2),D. P. (1)
o zasiedzenie
na skutek apelacji wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli
z dnia 14 marca 2017 roku, sygn. akt I Ns 1563/16
postanawia:

1
oddalić apelację;

2
zasądzić odA. P.na rzeczP. M. (2)900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 259/17

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r. Sąd Rejonowy w Zduńskiej Woli oddalił wniosekA. P.o stwierdzenie nabycia prawa własności przez zasiedzenie nieruchomości położnej w miejscowościT.gminaS.oznaczonej jakodziałka ewidencyjna (...)o powierzchni 2,43 ha.
Orzeczenie to zostało wydane w oparciu o ustalenia, które Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne, a których istotne elementy przedstawiają się następująco:
Około 1900 rokuA. A.nabył nieruchomość gruntową położoną w miejscowościT.gminaS., oznaczoną obecnie jako działka ewidencyjnanr(...)o powierzchni 2,43 ha. Ani w rodzinie tego nabywcy ani w urzędach nie zachowały się żadne dokumenty wyjaśniające, czy nabycie to miało charakter formalny czy nieformalny.A. A.przekazał w posiadanie nieruchomość swej córceJ., po 1930 roku, po jej ślubie zJ. M. (1). Po wojnieM.powrócili doJ.gminaS., przez krótki tylko czas osobiście zajmowali się nieruchomością wT.,aby następnie wydzierżawić ją małżonkomF.iO. P.– dziadkom wnioskodawcy.J. M. (2)zmarła w 1955 roku.J. M. (1)zmarłw 1973 roku. Do Polski po wojnie powróciła również siostraJ. M. (2)–M., która wraz z mężem zamieszkała wŁ..M. Ś.zmarła w 1992 roku, a jej mąż w 1994 roku. Ich jedyny synG.również już nie żyje, zmarł bezdzietnie. Po śmierci małżonkówM.wŁ.zamieszkały również ich dzieci: uczestniczka postępowaniaD. P. (1)orazK. M., który zmarł w 2005 roku pozostawiając po sobie dwóch synów:P.iP.braciM.– uczestników postępowania.
MałżonkowieF.iO. P.mieszkali wT.gminaS..Ich działka siedliskowa oznaczona obecnie jakodziałka ewidencyjna nr (...)graniczyła bezpośrednio z nieruchomością wT.wydzierżawioną im przez małżonkówJ.iJ. M. (2). Dziadkowie wnioskodawcy prowadzili wspólnie gospodarstwo rolne o powierzchni 6,41 ha, obrabiając również dzierżawioną nieruchomość. Dzierżawcy uiszczali czynsz płatny w postaci płodów rolnych – około 200 kg ziemniaków rocznie. MałżonkowieJ.iJ. M. (2)swoje uprawnienia do czynszu z tytułu dzierżawy scedowalinaM. Ś.i jej męża. O dokonanej cesji została również zawiadomiona rodzinaP..
F. P.zmarł w 1954 roku. Po jego śmierci gospodarstwo rolne prowadziła dalej jego żonaO. P.oraz ich synL. P. (1),urodzony w (...)roku – ojciec wnioskodawcy.L. P. (1)zawoził ziemniaki rodzinieŚ.doŁ.na dotychczasowych zasadach, a aa początku lat 70-tych czynsz dzierżawny uiszczany był również w pieniądzu i zdarzało się, że w celu jego rozliczenia doT.do rodzinyP.przyjeżdżał mążM. Ś.. Na koniec lat 70-tych między rodzinąŚ.i rodzinąP.podjęte zostały rozmowy w kwestii podwyższenia czynszu dzierżawnego i propozycja sprzedażyP.dzierżawionej działki. RodzinaP.wyrażała chęć jej kupna, uzależniając to od wyprostowania sytuacji prawnej nieruchomości.
Po 1980 rokuŚ.nie przyjeżdżali doT., czynsz dzierżawny nie byłod tego czasu płacony. Również rodzinaP.ponownie nie zwracała się o wykup nieruchomości, choćL. P. (1)mówił mieszkającej po sąsiedzku rodzinie, że chciałby tą ziemię kupić. W 1983 rokuO. P.przekazała posiadane gospodarstwo rolne synowiL. P. (1). W 1997 roku małżonkowieL.iK. P.przekazali posiadane gospodarstwo rolne synowiA. P.. Również wówczasL. P. (1)nadal żałował, żedziałka nr (...)nie została uregulowana i nie może jej przekazać synowi.K. P.zmarła w 2004 roku.L. P. (1)zmarł w 2009 roku. Otrzymane gospodarstwo rolne wnioskodawca faktycznie zaczął prowadzić po 1999 r.
Przez cały okres trwania dzierżawy rodzinaP.płaciła podatek od dzierżawionej nieruchomości. Nakazy płatnicze nadziałkę nr (...)wystawiane były i są na nazwiskoJ. M. (2). W 1970 roku miejscowośćT.została zmeliorowana, w tym nieruchomości rodzinyP.i dzierżawiona nieruchomość. Rozliczenie częściowych kosztów melioracji dokonywane było wraz z podatkiem gruntowym. RodzinaP.rozliczała się za całość posiadanych i użytkowanych wówczas gruntów.
W oparciu o powyższe ustalenia, Sąd Rejonowy dokonując wykładni przepisuart. 172 k.c.orazart. 336 k.c.stwierdził, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zostało wykazane przez wnioskodawcę, że doszło do przekształcenia posiadania z zależnego na samoistne spornej nieruchomości przez jego rodziców małżonkówL.iK. P.co najmniej z dniem 31 grudnia 1979 roku, co uzasadniałoby przyjęcie biegu zasiedzenia od dnia 1 stycznia 1980 roku, a co przełożyłoby się na możliwość doliczenia ich posiadania na podstawieart. 176 k.c.do posiadania samego wnioskodawcy.
Zdaniem Sadu rejonowego zmiana charakteru posiadania z zależnego na samoistne powinna być wyraźnie i w sposób oczywisty zamanifestowana na zewnątrz, poprzez skonkretyzowane zachowanie posiadacza, oraz bezspornym okresem trwania dzierżawyi płatności czynszu dzierżawnego do końca 1979 roku. Jako przejaw samoistności posiadania wnioskodawca wskazał na zaprzestanie płatności czynszu przez jego rodziców na rzecz rodzinyŚ.. Co do daty ustania płatności czynszu strony były sporne, a rozbieżnośćw tym przedmiocie dotyczyła blisko 14 lat. Uczestnicy wskazywali bowiem, że płatność czynszu ustała dopiero po śmierciM. Ś.zmarłej w 1992 roku a przed śmiercią jej męża zmarłego w 1994 roku. Przy przyjęciu tych dat i przy zaaprobowaniu ustalenia samoistności posiadania jedynie na podstawie ustania płatności czynszu, tj. przyjmując jako początek biegu samoistnego posiadania na 1 stycznia 1994 roku, wymagany okres upłynąłby dopiero w 2024 roku. Mając jednak na względzie, że poza twierdzeniami samych uczestników za takimi ustaleniami nie przemawiają żadne dowody, Sąd przyjął iż płatność czynszu ustała w 1980 roku, jak twierdził wnioskodawca i jak wynikało to z zeznań świadkówD. P. (2)iM. K.. Mimo podzielenia w tym względzie stanowiska wnioskodawcy, to brak jest jednak podstaw do przyjęcia, aby ustanie płatności czynszu utożsamiaćz samoistnością posiadania, a właściwie z automatycznym jednostronnym przekształceniem przez rodzinęP.posiadania zależnego na samoistne. Jak wynikało bowiem z twierdzeń samego wnioskodawcy, po 1980 roku absolutnie nic nie zmieniło się w zakresie wykorzystywania przez jego rodzinędziałki nr (...). Sąd miał oczywiście na względzie,że jeśli chodzi o grunt rolny, dodatkowo formalnie wykorzystywany przez rolników w ramach prowadzonego własnego gospodarstwa rolnego, trudno oczekiwać jakiejś rewolucjiw wykorzystaniu takiego gruntu przez jego posiadacza. Nie chodzi jednak tu ściśle o zmianę gospodarczego wykorzystania danego gruntu ale o manifestację na zewnątrz, która ujawniłaby zmianę charakteru posiadania. Jest ona konieczna, jeśli nie przez zmianę sposobu korzystania z nieruchomości, to poprzez utwierdzenie wszystkich na zewnątrz, że zmiana charakteru posiadania nastąpiła. Żadna ze stron na taką lub przeciwko takiej okoliczności przekonujących dowodów nie zgłosiła, jednak to na wnioskodawcy z mocyart. 6 k.c.ciążyłtu obowiązek wykazania niniejszego faktu przekształcenia posiadania.
Wnioskodawca wykazał w tym względzie inicjatywę dowodową, jednak zeznania zgłoszonych świadków nie tylko nie pozwalają ustalić w tym przedmiocie żadnej cezury czasowej przekształcenia posiadania z zależnego na samoistne, a wręcz przeciwnie– potwierdzając status quo w zakresie charakteru posiadania przed 1980 roku oraz w okresie od 1 stycznia 1980 roku do 14 marca 1987 roku. O żadnej zmianie charakteru posiadanianie mieli wiedzy przesłuchani świadkowie, w tym mieszkający w sąsiedztwie członkowie dalszej rodziny wnioskodawcyR. M.(dla którego toM.a nieL. P. (1)byli właścicielem nieruchomości) orazM. K.(który wiedział o zamiarze kupna nieruchomości przezL. P. (1)i któremuL. P. (1)w 1999 roku mówił, że żałuje że do takiego kupna jednak nie doszło). ŚwiadekM. K.przyznał,że już po 1980 roku (czyli po dacie zaprzestania płatności czynszu),L. P. (1)w trakcie prac polowych podkreślał, że prace te są prowadzone na gruncieM.iŚ.. W ocenie Sądu brak płatności czynszu po 1980 roku stanowił dlaL. P. (1)pewien gratis w dalszym korzystaniu ze spornej nieruchomości, a nie przejaw jego właścicielskich uprawnień w stosunku do niej. Żadna ze stron spornego stosunku zobowiązaniowego nie dokonała wypowiedzenia istniejącej umowy dzierżawy, a rodzinaP.nie podjęła żadnych kroków prawnych czy nawet czynności faktycznych,ani względem rodzinyŚ.czyM., ani względem ich otoczenia, które mogłyby świadczyć o konkludentnym nawet zakończeniu spornej umowy dzierżawy,a jednocześnie przejawić samoistność dalszego posiadania.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji o samoistnym charakterze posiadania po 1980 roku nie świadczy też płatność podatku (bo ten był płacony stale przez cały okres tak samo przezP.na nakazach płatniczych wystawianych naJ. M. (2)), ani melioracja spornej nieruchomości (która objęła wszystkie grunty wsiT.i była dokonana za zgodąL. P. (1)z i nim częściowo rozliczona, ale w 1970 roku, czyli w niespornym okresie trwania dzierżawy, kiedy w ogóle nie było jeszcze mowy o samoistnym posiadaniu gruntui gdy zgoda na rozliczenie melioracji w żaden sposób nie przekładała się na istniejącą umowę dzierżawy).
Bez wpływu samoistność posiadania lub jej braku po stronie rodzinyP.nie przekłada się również kwestia wykazania przez uczestników postępowania, tytułu własności rodzinyM.w stosunku do spornej nieruchomości, ponieważ sprawao zasiedzenie nie dotyczyła potwierdzenia praw właścicielskich przez uczestnikówale wykazania odpowiedniego charakteru posiadania przez wnioskodawcę, którego poprzednicy prawni dzierżawili grunty odM.iŚ.nie kwestionującich prawa własności.
W ocenie Sądu pierwszej instancji o samoistnym posiadaniu spornej nieruchomości można by ewentualnie mówić jedynie w przypadku jej posiadania przez wnioskodawcę,czyli od 1999 roku. Wnioskodawca objął ją wówczas w posiadanie wraz z pozostałymi gruntami gospodarstwa rolnego przekazanego mu darowizną przez rodziców w 1997 roku,nie realizując nigdy wcześniej w praktyce wcześniejszej umowy dzierżawy i nie będąc obarczony wiedzą o takiej wcześniejszej umowie, jej stronach i warunkach.
O kosztach postępowania, mając na względzie charakter sprawy oraz sprzeczne stanowiska i interes stron, Sąd orzekł w oparciu oart. 520 § 2 k.p.c.Mając jednakna względzie sytuację majątkową wnioskodawcy oraz uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, w tym i to, że przedwczesny wniosek o zasiedzenie w praktyce uaktywnia tylko uczestników i przez to działa na ich korzyść, Sąd zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestnika postępowaniaP. M. (2)jedynie połowę należnych kosztów zastępstwa prawnego.
Apelacjęod postanowienia wniósł wnioskodawca zaskarżając je w całościi zarzucając mu:

1
naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, a mianowicie:

a
art. 227 k.p.c.iart. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną, w miejsce swobodnej ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, poczynienie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w szczególności:

- uznanie, iż małż.L.iK. P.byli nieprzerwanie posiadaczami zależnymidziałki (...), a brak płatności czynszu dzierżawnego stanowił dla nich pewien gratis w dalszym korzystaniu ze spornej nieruchomościa nie przejaw ich właścicielskich uprawnień,
- bezzasadne ustalenie, że żadna ze stron umowy dzierżawydziałki (...)nie dokonała nigdy jej wypowiedziana i rodzinaP.nigdy nie podjęła ani względem rodzinyŚ.czyM., ani względem ich otoczenia żadnych kroków prawnych czy czynności faktycznych, które mogłyby świadczyć o zakończeniu spornej umowy dzierżawy, w sytuacji gdy z zeznań świadkaD. P. (2)wynika, iż umowa dzierżawy została rozwiązana we wrześniu 1979 roku po kłótniŚ.iL. P. (1), po którejP.nie zgodził się na podwyższenie czynszu dzierżawnego i wyraził wolę kupna spornej działki, przestając płacić czynsz dzierżawny,
- pominięcie zeznań świadkaM. K., podnoszącego iżL. P. (1)chcąc dokonać finalizacji nabyciadziałki (...)poprosił jego rodzinęo udzielenie pożyczki na jej zakup,
- pominięcie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia z banku, z którego wynika, iżL. P. (1)16.09.1978 r. dostał pożyczkę w banku i nie mógł starać się o kolejną na zakup działki, co uzasadniało zaciągnięcie pożyczkiod sąsiadaK., będącego jednocześnie jego rodziną,

b
art. 328 § 2 k.p.c.poprzez nie odniesienie się w treści uzasadnienia do wszystkich okoliczności mających istotnie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,a to w szczególności poprzez pominięcie dowodów z zeznań świadkaD. P. (2)na okoliczność rozwiązania umowy dzierżawydziałki (...)położonejwT.w 1979 roku w trakcie kłótni wydzierżawiającego z ojcem wnioskodawcy, świadkaM. K.na okoliczność ustaleń dotyczących udzielenia pożyczki na zakup spornej działki, dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia z banku o posiadanej przezL. P. (2)pożyczkii nie wskazanie przyczyn odmówienia wiarygodności i mocy dowodowejww. dowodom.

1
naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a
art. 336 k.c.w zw. zart. 339 k.c.i340 k.c.poprzez błędną wykładnię i ustalenie, że:- wnioskodawca i jego poprzednicy prawni nie byli posiadaczami samoistnymipołożonej wT.gminaS.działki nr (...)począwszy od 1 stycznia 1980 roku, w skutek przekształcenia posiadania zależnego w samoistne przez małż.L.iK. P.,

- świadomośćL. P. (1)co do nieprzysługiwania mu prawa własności, które wykonywał wobecdziałki (...)ma znaczenie dla oceny samoistności posiadania, w sytuacji gdy ma to znaczenie jedynie dla oceny jego dobrej albo złej wiary i wpływa na długość terminu zasiedzenia,

b
172§ 1 i 2 k.c.w zw. zart. 176 § 1 kcpoprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie braku spełnienia przesłanek jego zastosowania, a mianowicie samoistności posiadania wnioskodawcy i jego poprzedników prawnych i łącznego okresu ich posiadania,

c
art. 60 k.c.w zw. zart. 65 § 1 i 2 k.c.iart. 693 § 1 k.c.poprzez błędną wykładnięi uznanie, że umowa dzierżawy nieruchomości gruntowej o nr(...)nigdy nie została rozwiązana i nadal jest w obrocie prawnym.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnioskodawca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie stwierdzenia zasiedzenia z dniem 1 stycznia 2010 roku przezA. P.własności nieruchomości gruntowej położonej wT., gminaS.oznaczonej jakodziałka ewidencyjna (...)o pow. 2.43 ha; ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie od uczestników postępowania na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego za I i II instancje, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na apelację uczestnik postępowaniaP. M. (2)wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej i zasądzenie na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania w II instancji.
Sąd Okręgowy zważył:
Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie, wbrew bowiemjej zarzutom Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe,a na jego podstawie poczynił adekwatne do treści materiału dowodowego ustalenia faktyczne. Ustalenia te Sąd odwoławczy przyjmuje za własne, nie znajdując potrzeby ich ponownego szczegółowego przytaczania.
Przede wszystkim za chybione należało uznać zarzuty naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skarżących Sąd I instancji dokonał prawidłowej, rzetelnej i nie przekraczającej ram wyznaczonych przepisemart. 233 k.p.c.oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynik której posłużył mudo poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do merytorycznej oceny zasadności zgłoszonych żądań.
W tym miejscu trzeba przypomnieć, że stosownie doart. 233 § 1 k.p.c.sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego uznania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Taka ocena, dokonywana jest na podstawie przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego doświadczenia życiowego, a nadto winna uwzględniać wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy, jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowanialub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Wymaga także wskazania konkretnego dowodu przeprowadzonego w sprawie, którego zarzut ten dotyczy i podania, w czym skarżący upatruje wadliwą jego ocenę (por. m.in. z wyrokiem SN z dnia 15 kwietnia 2004 r., IV CK 274/03, LEX nr 164852). Nie jest nim inna ocena tych samych dowodów przeprowadzona przez skarżącego. Jeśli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena taka nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne (por. z wyrokiem SN z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00, LEXnr 56906).
W niniejszej sprawie apelujący zasadniczo nie wskazuje na dowody, które zostały błędnie ocenione a tylko z poczynionych przez Sąd rejonowy ustaleń (w tym zakresie niespornych), wyciąga inne wnioski. Dla apelującego fakt kłótniL. P. (1)iŚ.dotyczący podwyższenia czynszu dzierżawnego za sporną nieruchomość, brak zgody na podwyższenie czynszu dzierżawnego i wola jej nabycia na własność w drodze umowy kupna przezL. P. (1)stanowi przejaw zakończenia umowy dzierżawy i przekształcenie posiadania zależnego w samoistne, podczas gdy Sąd Rejonowy trafnie uznał, że nie była to manifestacja zmiany charakteru posiadania nieruchomości, co więcej próby kupna nieruchomościod wydzierżawiających oraz twierdzeniaL. P. (1)jeszcze w 1999 r. wyrażające żal, że transakcja nie doszła do skutku świadczyły w ocenie Sądu o braku woli (animus) posiadania samoistnego przez poprzednika prawnego wnioskodawcy.
Ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest zgodna z zasadami logikii doświadczenia życiowego, apelujący natomiast poprzestaje na przedstawieniu własnej wersji wydarzeń, korzystnej dla niego, nie wskazując jakie reguły dowodzenia Sąd Rejonowy naruszył.
Odnosząc się do zarzutu braku ustosunkowania się przez sąd do zeznańM. K.dotyczących zwrócenia się do jego rodziny przezL. P. (1)o pożyczkęna zakup nieruchomości, to rzeczywiście sąd nie ustalił, że taka sytuacja miała miejsce,ale nie ma to żadnego znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia, ponieważ Sąd ustalił,żeL. P. (1)chciał ziemię kupić, a kwestia skąd miał wziąć na to pieniądze była nieistotna. Na pewno nie stawiła dowodu na zmianę charakteru posiadania nieruchomości przezL. P. (1).
Chybiony jest zatem także zarzut naruszeniaart. 328 § 2 k.p.c., który miał polegać na nie odniesieniu się do wszystkich okoliczności mających istotne znacznie w sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego Sąd Rejonowy sporządził uzasadnienie zgodnie z wymogami przytoczonego wyżej przepisu. Dokonał oceny wszystkich przeprowadzonych dowodówi poczynił ustalenia, które były istotne dla rozstrzygnięcia, a sam fakt, że wnioski Sądu są inne niż chciałby tego wnioskodawca, nie stanowi o naruszeniu tego przepisu.
Sąd Okręgowy oddalił także wnioski dowodowe zgłoszone przez apelującegona rozprawie apelacyjnej w postaci fotografii oraz zeznania świadka jako spóźnionena podstawieart. 381 k.p.c.Nadto należy zaważyć, że dowody te zmierzały do wykazania innej podstawy faktycznej, niż była wskazywana w toku całego postępowania przed sądem pierwszej instancji.
Nie są też słuszne zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnegoart. 336 k.c.,172 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 176 § 1 k.c.Sąd rejonowy, wbrew twierdzeniom apelującego, dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów, którą Sąd Okręgowy w całości podziela i nie znajduje potrzeby ponownego powtarzania przytoczonej przez Sąd pierwszej instancji argumentacji. Należy jedynie zauważyć, że tak naprawdę, to Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny zgodnie z wolą apelującego, a tylko odmiennie niż skarżący przyjął, że sam fakt zaprzestania płacenia czynszu nie stanowi dowodu na zmianę sposobu posiadania nieruchomości z zależnego na samoistny.
Ponownie w tym miejscu należy zaakcentować, że co do zasady dopuszczalna jest zmiana charakteru posiadania, że może być posiadaczem samoistnym (wbrew poglądowi uczestnikaP. M. (2)) osoba, która wie, że nie przysługuje jej prawo własności nieruchomości, ale zmiana charakteru posiadania musi być zamanifestowania nie tylko wobec osób trzecich, ale także właścicieli nieruchomości, czy też posiadaczy, którzy oddali mu nieruchomość w posiadanie zależne. Muszą być to czynności faktyczne wykazujące na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od innych osób stan władania, a także wykazanie woli posiadacza odnośnie do władania nią w zakresie prawa własności (animus possidendi domini) (por postanowienia Sądu Najwyższego z 12 września 2002 r. IV CKN 1277/00 i z 17 stycznia 2017 r. IV CSK 139/16). W rozpoznawanej sprawie trafnie uznał, Sąd Rejonowy, że brak było nie tylko zamanifestowania wobec wydzierżawiających oraz osób trzecich zmiany charakteru posiadania (samo zaprzestanie płacenia czynszu nie jest wystarczające), ale także woli posiadania jak właściciel po stanieL. P. (1), który jeszcze w 1999 r. wyrażał żal z powodu braku kupna tej nieruchomości.
Nie jest także trafny zarzut naruszeniaart. 60 k.c.w zw. zart. 65 § 1 i 2 k.c.iart. 693 § 1 k.c., który miałby polegać na ustaleniu przez Sąd , że umowa dzierżawy nigdy nie została rozwiązana i nada obowiązuje w obrocie prawnym. Przede wszystkim sad nie poczynił takich kategorycznych ustaleń, a tylko wskazał, że sam fakt zaprzestania płacenia czynszu przy jednoczesnym korzystaniu z nieruchomości nie stanowi czynności z której można byłoby wysnuć wniosek o jej konkludentnym rozwiązaniu. Ustalenie to dotyczyło poprzednika prawnego wnioskodawcy. Takie rozumowanie sądu jest prawidłowe, ponieważ z przepisów dotyczących umowy dzierżawy nie wynika, aby sam fakt zaprzestania płacenia czynszu stanowił o jej wypowiedzeniu. Natomiast przywołane w apelacji przepisy dotyczące czasu trwania umowy dotyczą okresów na jakie można zawrzeć umowę dzierżawy na czas oznaczony, ale nie wykluczają zawarcia umowy na czas nieoznaczony, który nie jest obwarowany jakimkolwiek terminem.
Podsumowując należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy wydając zaskarżone orzeczenienie dopuścił się żadnego naruszania prawa, ani proceduralnego, ani materialnego, natomiast apelacja stanowi tylko polemikę z ustaleniami i wnioskami Sądu, dlatego podlegała oddaleniu na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postepowania apelacyjnego orzeczono na podstawieart. 520 § 3 k.p.c.zasądzając na rzecz uczestnika postępowaniaP. M. (2)zwrot kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu odwoławczym zgodnie z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.(Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 z póź. zm.).