Sąd Apelacyjnyw Białymstoku
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 1056/16
Data wyroku: 2017-05-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Bieńkowska, Grażyna Wołosowicz, Krzysztof Chojnowski
Słowa kluczowe: Przelew wierzytelności
Podstawa prawna: art. 509 k.c.

Sygn. akt I ACa 1056/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 maja 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny
w składzie:

Przewodniczący

:

SSA Krzysztof Chojnowski

Sędziowie

:

SSA Elżbieta Bieńkowska (spr.)
SSO del. Grażyna Wołosowicz

Protokolant

:

Urszula Westfal

po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. w Białymstoku
na rozprawie
sprawy z powództwa
(...)wG.

przeciwkoJ. B.
o zapłatę
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie
z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt I C 360/16

I
zmienia zaskarżony wyrok w punktach I i II w ten sposób, że:

a

    zasądza od pozwanegoJ. B.na rzecz(...)wG.kwotę 192.147,82 (sto dziewięćdziesiąt dwa tysiące sto czterdzieści siedem 82/100) zł z odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, nie wyższej niż odsetki maksymalne, od dnia 15 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty;

b
oddala powództwo w pozostałej części;

c
zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 8.217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania;

II
oddala apelację w pozostałej części;

III
odstępuje od obciążania pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego.

(...)

UZASADNIENIE
(...)wniósł o zasądzenie od pozwanegoJ. B.kwoty 192.147,82 zł z umownymi odsetkami w wysokości dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i kosztami procesu.
W uzasadnieniu wskazał, że zobowiązanie pozwanego wynika z umowy kredytu konsolidacyjnego nr(...)zawartej 14 lutego 2011 r. przez pozwanego z(...)Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, w związku z czym niespłacona kwota należności głównej 118.778,14 zł stała się wymagalna ze skapitalizowanymi odsetkami za opóźnienie w wysokości 49.989,75 zł. Dowodem istnienia obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na pozwanym jest wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej, podpisany przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzony pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym. Wyciąg ten precyzuje źródło i rodzaj wierzytelności z potwierdzeniem cesji na rzecz powoda.
Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie.
Wyrokiem zaocznym z dnia 13 września 2016 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w punkcie I oddalił powództwo, w punkcie II oddalił wniosek powoda o zasądzenie kosztów procesu.
Sąd pierwszej instancji ustalił, żeA. D., działająca w imieniu(...), podpisała oświadczenie zatytułowane: „Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu na dzień 29.03.2016 r.” z którego wynika, że w dniu 2 września 2014 r.(...)nabył od(...)wierzytelność wobec pozwanego wynikającą z umowy zawartej w dniu 14 lutego 2011 r. Kwota zadłużenia głównego na dzień wystawienia wyciągu wynosiła zgodnie z jego treścią 192.147,82 zł, w tym skapitalizowane odsetki i koszty.
W dniu 14 lutego 2011 r. pozwany zawarł z(...)umowę kredytu konsolidacyjnego nr(...)w kwocie 160.103,68 zł z oprocentowaniem stałym 15%, nie wyższym od odsetek maksymalnych.
W dniu 2 września 2013 r.(...)zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności, z której wynika m.in., że bank przenosi na fundusz wierzytelności wymienione w załączniku nr 1.
A. D.podpisała ponadto pozbawiony daty i pieczęci funduszu „Wyciąg z elektronicznej wersji załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z 2.09.2013 r.”, zawierający oznaczenie umowy kredytu, dane pozwanego, wysokość zadłużenia, wzmiankę o b.t.e., datę „uprawomocnienia wypowiedzenia”, datę wniosku o wszczęcie egzekucji oraz datę umorzenia postępowania.
W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Sąd Okręgowy wskazał, że w świetle treściart. 339 § 2 k.p.c.sąd obligatoryjnie wydaje wyrok zaoczny, przyjmując za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Wywiódł, iż w tej konkretnej sprawie twierdzenia powoda budziły zasadnicze zastrzeżenia, w związku z czym powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd zauważył, że mimo otrzymania w dniu 20 czerwca 2016 r. odpisu zarządzenia o zmianie rodzaju postępowania z upominawczego na zwykłe, umotywowanego wątpliwościami dotyczącymi twierdzeń pozwu, do chwili wydania wyroku zaocznego na rozprawie powód nie uzupełnił twierdzeń ani materiału dowodowego, nie stawił się na rozprawę, ani nie wnioskował o jej odwołanie. W ocenie Sądu, w okolicznościach tej sprawy milczenia pozwanego nie można uznać za przyznanie twierdzeń przeciwnika (art. 230 k.p.c.), jako że twierdzenia te są na tyle niepełne, że nie można z nich wysupłać najbardziej podstawowych faktów mających stanowić podstawę powództwa. Przede wszystkim nie wiadomo konkretnie, czy stosunek kredytowy został wypowiedziany lub rozwiązany, z jakich przyczyn i przy jakim stanie zadłużenia, a tym samym z jakiego tytułu i z jakich okresów pochodzić mają wierzytelności składające się na dochodzoną sumę. Pozwany nie podjął korespondencji skierowanej do niego przed rozprawą, trudno więc w takiej sytuacji mówić o milczącym przyznaniu niepełnych twierdzeń powoda. Nie można było zastosowaćart. 230 k.p.c., ponieważ nie było w pozwie wystarczających faktów, które mogłyby być uznane za przyznane.
Sąd Okręgowy zauważył, że wobec braku przyznania twierdzeń przez pozwanego, to powód winien był udowodnić zgłoszone żądania, a temu nie sprostał.
W ocenie Sądu, powód pozostawał w błędnym przekonaniu, że dołączony do pozwu wyciąg może stanowić samodzielną podstawę do dochodzenia roszczenia. Zgodnie bowiem z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 11 lipca 2011 r. (sygn. P1/10, Dz. U. z 25/07/2011 r., nr 152, poz. 900)art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004r. o funduszach inwestycyjnych, w części, w jakiej nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, jest niezgodny zart. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiejoraz nie jest niezgodny zart. 20 Konstytucji. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego należy traktować jako dokument prywatny, który korzysta z domniemania autentyczności i z domniemania, że zawarte w nim oświadczenie złożyła osoba, która go podpisała (art. 245 k.p.c.). Dokument prywatny nie korzysta natomiast z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nim zawartych. O materialnej mocy dowodowej dokumentu prywatnego, zależącej od jego treści, rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów w myślart. 233 § 1 k.p.c.Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia. Dokument w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nie stanowi dowodu istnienia wierzytelności i jej wysokości.
W ocenie Sądu Okręgowego, przelew wierzytelności pozostał nieudowodniony. Wierzytelność wobec pozwanego wynikać ma nie z samej umowy, lecz z załącznika, którego do pozwu nie dołączono. Dołączono natomiast dokument wtórny, który można określić mianem „trzeciego z kolei” – wyciąg z owego załącznika. Sąd wskazał, że od powoda należy wymagać, aby dokumentował istotne wymagania umowy przelewu (jej przedmiot) w taki sposób, aby wykazać swoje twierdzenia przed sądem w sposób niebudzący wątpliwości. W tej sprawie brakuje przedmiotu przelewu w umowie, załącznika do niej, a jedyne czym Sąd dysponuje, to „wyciąg” sporządzony na potrzeby procesu, będący dowodem tylko na to, że osoba podpisująca wydała oświadczenie danej treści, a nie dowodem na to, że treść ta jest prawdziwa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawieart. 339 §1 i 2 k.c., a takżeart. 353 §1 k.c.iart. 6 k.c.Sąd powództwo oddalił.
W punkcie II wyroku orzekł na podstawieart. 98 k.p.c.
Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w całości i zarzucając:

1
naruszenieart. 233 k.p.c.polegające na przekroczeniu zasady swobody oceny dowodów oraz na dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów wyrażającej się w sprzecznym z zasadami logicznego wnioskowania i zasadami doświadczenia życiowego uznaniu przez sąd, że wyciąg z umowy cesji wierzytelności z elektronicznym wyciągiem z załącznika, nie stanowią dowodu nabycia wierzytelności, mimo iż zapisy w tym wyciągu są spójne z całością dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w konsekwencji uznaniu braku legitymacji czynnej po stronie powodowej oraz uznaniu, iż ww. dowody nie stanowią dowodu na okoliczność potwierdzenia wysokości nabytej wierzytelności przez powoda,

2
naruszenieart. 233 k.p.c.polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów wyrażające się w sprzecznym z zasadami logicznego wnioskowania i zasadami doświadczenia życiowego uznaniu przez sąd, że wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu nie stanowi wiarygodnego dowodu istnienia wierzytelności, podczas gdy księgi rachunkowe funduszu podlegają kontroli Komisji Nadzoru Finansowego, a więc stanowią wiarygodny dowód na poprawność zawartych w nim danych, a zapisy w tym wyciągu są spójne z całością dokumentacji prowadzonej w sprawie,

3
naruszenieart. 128 § 1 k.p.c.w zw. zart. 129 § 1 i 2 k.p.c.oraz w zw. zart. 308 k.p.c.iart. 309 k.p.c.poprzez pominięcie treściart. 128 k.p.c.oraz błędną wykładnię wskazanych przepisów, a w konsekwencji błędną odmowę mocy dowodowej dokumentom przedłożonym przez powoda, w tym umowy zawartej przez pozwanego z poprzednim wierzycielem, jako kopii dokumentów i brak dokonania ich oceny jako innych środków dowodowych, podczas gdy żaden z obowiązujących przepisówk.p.c.nie nakłada na stronę obowiązku przedkładania dokumentów w oryginale lub uwierzytelnionej kopii (nawet gdyby powód przedłożył niepoświadczone za zgodność z oryginałem dokumenty), jako że obowiązek ten powstaje dopiero na żądanie strony przeciwnej, zaś w niniejszym postępowaniu pozwany nie zażądał przedłożenia ww. oryginałów, zatem brak było podstaw do odmowy im mocy dowodowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

4
naruszenieart. 231 k.p.c.w zw. zart. 233 k.p.c.polegające na zaniechaniu ustalenia faktu cesji wierzytelności z pozostałych w sprawie faktów tj.:

a
zaksięgowania danej wierzytelności w księgach rachunkowych powoda,

b
przekazanie powodowi całości dokumentacji w formie papierowej i bazy elektronicznej,

5
naruszenieart. 328 § 2 k.p.c.poprzez brak uzasadnienia podstawy faktycznej oraz przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej wyciągowi z ksiąg rachunkowych powoda, poza ogólnikowym stwierdzeniem, że nie stanowi on dokumentu urzędowego,

6
naruszenieart. 230 k.p.c.w zw. zart. 233 k.p.c.polegające na jego niezastosowaniu i uznaniu okoliczności istnienia oraz wysokości zadłużenia pozwanego za nieudowodnioną, podczas gdy pozwany na żadnym etapie postępowania powyższego nie zakwestionował, co kwalifikowało uznanie przez Sąd faktu zarówno istnienia, jak i wysokości zadłużenia za przyznany,

7
naruszenieart. 6 k.c.w zw. zart. 45 ust. 1 Konstytucji RPpoprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie tj. nazbyt formalistyczne podejście przez Sąd I instancji do zasady szybkości postępowania i doprowadzenie tym samym do zakończenia procesu za szkodą dla rozpoznania sprawy (podczas gdy twierdzenie powoda budziły uzasadnione wątpliwości sądu), co z kolei naruszyło prawo powoda do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, przez niezależny i bezstronny sąd gwarantowane mu wart. 45 Konstytucji RP,

8
naruszenieart. 230 k.p.c.w zw. zart. 339 k.p.c.polegające na jego niezastosowaniu i uznaniu twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie za nieprawdziwe, w szczególności co do istnienia oraz wysokości zadłużenia pozwanego, podczas gdy strona pozwana na żadnym etapie postępowania powyższego nie zakwestionowała, nie stawiła się na rozprawę oraz nie brała czynnego udziału w sprawie, co kwalifikowało uznanie przez Sąd ww. faktów za przyznane przez pozwanego,

9
naruszenie przepisów prawa materialnego tj.art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnychpoprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że prawidłowo wystawiony wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego (powoda) nie jest dowodem w sprawie (także) na okoliczność przejścia praw (na mocy umowy przelewu wierzytelności) na powoda,

10
nierozpoznanie istoty sprawy.

W oparciu o powyższe zarzuty powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kwoty zgodnej z żądaniem pozwu, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych za I i II instancję, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i pozostawienie temu sądowi orzeczenia o kosztach postępowania za obie instancje.
Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z poświadczonego za zgodność z oryginałem fragmentu załącznika do umowy cesji wierzytelności z dnia 2 września 2014 r., na którym widnieją dane identyfikujące dłużnika, wysokość jego zadłużenia oraz przedmiot wierzytelności, z którego jednoznacznie wynika przedmiot cesji wierzytelności na okoliczność nabycia przedmiotowej wierzytelności przez powoda.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie.
Celem postępowania apelacyjnego jest ponowne i wszechstronne zbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Sąd Odwoławczy kontrolując prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, pełni więc zarazem funkcję sądu merytorycznego i tym samym postępowanie apelacyjne – choć odwoławcze – stanowi dalszy ciąg postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji. Przez spełnianie nieograniczonych funkcji rozpoznawczych spełnia się kontrolny cel postępowania apelacyjnego; rozpoznanie apelacji powinno doprowadzić do naprawienia wszystkich błędów sądu pierwszej instancji, ewentualnie także błędów stron (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2016 r., II UZ 39/15, Legalis, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 15 listopada 2013 r., III AUa 467/13, Legalis).
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym uzupełnionego w toku postępowania przed Sądem Apelacyjnym, należy stwierdzić, że powództwo zasługiwało na uwzględnienie niemal w całości.
Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, że pozwany zawarł w(...)umowę kredytu konsolidacyjnego nr(...)na kwotę 160.103, 68 zł z oprocentowaniem stałym 15% nie wyższym od odsetek maksymalnych. Umową przelewu wierzytelności z dnia 2 września 2014 r.(...)sprzedał powodowi wierzytelności przysługujące mu wobec dłużników wynikające z zaciągniętych i nie spłaconych pożyczek, kredytów i kart kredytowych, zgodnie z treścią Załącznika nr 1 do umowy. Umowę tę powód przedłożył w formie odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem (k. 16). Powód nie przedłożył natomiast dokumentu w postaci całego Załącznika nr 1, lecz złożył wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego (k. 4) oraz komputerowy wydruk zatytułowany „Wyciąg z elektronicznej wersji załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 2 września 2014 r. zawartej pomiędzy(...)z siedzibą weW.a(...)z siedzibą wG.”, opatrzony pieczęcią i podpisem Młodszego Specjalisty ds. administracjiA. D..
Oceny w tej sprawie wymagało, czy przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg rachunkowych oraz ww. wydruk komputerowy stanowią dowód przejścia wierzytelności na powoda na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 2 września 2014 r.
Wyciąg z ksiąg rachunkowych jest dokumentem prywatnym w rozumieniuart. 245 k.p.c., który stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie. Obowiązujący obecnie przepisart. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnychi zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t.j. Dz. U. 2016, poz. 1896) wprost przy tym pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Wyciąg taki może zasadniczo stanowić podstawę ustaleń faktycznych i wyrokowania w sprawie, ale jego materialna moc zależy od jego treści merytorycznej, a o tym rozstrzyga sąd według ogólnych zasad oceny dowodów –art. 233 § 1 k.p.c.Dopiero wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia. Zgodzić się należy z poglądem judykatury, że dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu i w wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia (np. cesji wierzytelności).
Jeśli chodzi natomiast o wyciąg z listy wierzytelności, należy zauważyć, że w istocie stanowi on wydruk komputerowy z większego dokumentu. Z umowy przelewu wierzytelności wynika, że przedmiotem obrotu był duży pakiet wierzytelności. Wierzytelności te zostały objęte wykazem wierzytelności, stanowiącym Załącznik nr 1 do umowy. W przedmiotowej sprawie strona powodowa przedłożyła jedynie fragment, odnoszący się wyłącznie do pozwanego, większego dokumentu zawierającego wykaz wierzytelności. Jest to zatem wyciąg z Załącznika nr 1. Wydruk ten należy traktować jako element dokumentu prywatnego, co do którego treści, w świetle całokształtu materiału dowodowego nie można było mieć wątpliwości. W wydruku tym zostało wskazane m.in. imię nazwisko pozwanego, jego adres, nr PESEL, pokrywający z się z numerem ustalonym przez Sąd Okręgowy (zaświadczenie k. 24) oraz data i numer umowy kredytowej, pierwotna kwota udzielonego kredytu, okres kredytowania, które to informacje są zgodne z danymi wynikającymi z umowy kredytowej. W wydruku tym wskazano także na fakt wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego oraz wszczęcie, a następne umorzenie postępowania egzekucyjnego. Trzeba przy tym zauważyć, że powód uzupełnił materiał dowodowy na etapie postępowania apelacyjnego i przedłożył fragment omawianego Załącznika nr 1 do umowy poświadczony za zgodność z oryginałem. Wygląd tego dokumentu utwierdza w przekonaniu, iż jest to fragment oryginalnego załącznika, a nie jedynie komputerowy wydruk z niego. Dane innych dłużników zostały przykryte, widnieją w nim informacje dotyczące pozwanego, które pozostają w zgodzie z danymi widniejącymi w wyżej omówionym wydruku.
Te wszystkie informacje zawarte we wskazanych dowodach w dostateczny sposób pozwalają na zweryfikowanie twierdzeń pozwu i przyjęcie, że przelew wierzytelności dochodzonej pozwanej został w dostateczny sposób wykazany.
Wypada przy tym zauważyć, że praktyka ujęcia wszystkich wierzytelności będących przedmiotem obrotu w jednym dokumencie, a następnie ujawnienie sądowi jedynie informacji dotyczącej konkretnego dłużnika, ma powszechny charakter i znajduje one swe uzasadnienie w woli utrzymania tajemnicy handlowej, jak również w potrzebie ochronie danych osobowych innych dłużników. Trzeba przy tym zauważyć, że przepisykodeksu postępowania cywilnegonie zawierają zamkniętej listy środków dowodowych. Przeciwnie, z treści przepisuart. 309 k.p.c.wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile są one nośnikami informacji o faktach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa 823/15, Lex nr 2004486). Z tej przyczyny możliwe jest przeprowadzenie dowodu z fragmentu większego dokumentu.
W konsekwencji powyższego, Sąd Apelacyjny stwierdza, że wszystkie przedłożone przez stronę powodową dowody uprawniają ocenę, iż nabyła ona w drodze umowy cesji wierzytelności, wierzytelność przysługującą(...)wobecJ. B.. Przedłożone przez powoda dokumenty, nie zakwestionowane przez pozwanego, obrazujące obrót tą wierzytelnością tworzyły logiczną i przekonującą całość pozwalającą na ustalenie, iż także wierzytelność określona pozwem przeszła na powoda wskutek umowy przelewu wierzytelności (art. 509 § 1 i 2 k.c.).
Wobec powyższego Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok uwzględniając powództwo niemal w całości, za wyjątkiem odsetek umownych. Strona powodowa domagała się w pozwie zasądzenia kwoty 192.147, 82 zł z odsetkami umownymi za opóźnienie w wysokości równej dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie, które na dzień wniesienia pozwu wynosiły 14%, w skali roku od kwoty 192.147,82 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Tego stanowiska nie zmieniła w apelacji. Z umowy kredytowej wynika natomiast, że kredyt przeterminowany podlega oprocentowaniu w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. W tej sytuacji stosownie do treściart. 359 § 1 i 21k.c.odsetki zasądzono w wysokości czterokrotności stopu kredytu lombardowego NBP, nie wyższej niż odsetki maksymalne, od dnia 15 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty – punkt I a) wyroku. W pozostałym zakresie powództwo odnośnie odsetek było niezasadne i podlegało oddaleniu – punkt I b) wyroku.
W punkcie I c) wyroku orzeczono o kosztach postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Z uwagi na fakt, że pozwany przegrał sprawę w bardzo nieznacznej części, stosownie do treściart. 100 zd. 2 k.p.c.obciążono go całością kosztów postępowania przed Sądem Okręgowym, na które składa opłata od pozwu w kwocie 1000 zł, koszt zastępstwa prawnego w kwocie 7200 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. 2015 r., poz. 1804, w wersji obowiązującej sprzed zmiany dokonanej rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.U. z 2016 r., poz. 1667) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.
W konsekwencji orzeczono jak w punkcie I wyroku na mocyart. 386 § 1 k.p.c.
O oddaleniu apelacji w pozostałym zakresie tj. odnośnie części żądanych odsetek orzeczono na mocyart. 385 k.p.c.
Na podstawieart. 102 k.p.c.odstąpiono od obciążania pozwanego kosztami postępowania apelacyjnego. Podejmując decyzję w tym względzie Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że do tego postępowania doszło na skutek zaniedbań strony powodowej, która dopiero przed Sądem drugiej instancji przedłożyła istotny dowód tj. poświadczony za zgodność z oryginałem fragment Załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności. W tej sytuacji pozwany nie powinien ponosić konsekwencji związanych z wywiedzeniem apelacji w postaci kosztów procesu za drugą instancję.

(...)