Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I Ca 381/17
Data wyroku: 2017-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Składowska, Iwona Podwójniak, Barbara Bojakowska
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 361 § 1 kc

Sygn. akt I Ca 381/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2017 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie:
Przewodniczący SSO Barbara Bojakowska
Sędziowie SSO Joanna Składowska
SSO Iwona Podwójniak
Protokolant sekretarz sądowy Elwira Kosieniak
po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 roku w Sieradzu
na rozprawie
sprawy z powództwaK. W.
przeciwko(...) SAwW.
o odszkodowanie
na skutek apelacji powoda
od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu
z dnia 29 czerwca 2017 roku, sygnatura akt I C 1218/16

1
oddala apelację;

2
zasądza od podwodaK. W.na rzecz pozwanego(...) SAwW.450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I Ca 381/17

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy w Wieluniu, w sprawiez powództwaK. W.przeciwko(...) Zakładowi (...)S.A. wW.o zapłatę, zasądził od pozwanego na rzecz powoda: 2604,20 złz odsetkami ustawowymi od dnia 21 maja 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 rokui odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty,202,95 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 01 sierpnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty oraz 407,35 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 1 a - c), oddalając powództwow pozostałej części (pkt 2) i nakazując pobrać na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wieluniu tytułem zwrotu wydatków w sprawie: od powoda kwotę 127,14 zł,a od pozwanego kwotę 104 zł (pkt 3 a i b).

Wyrok ten został wydany w oparciu o ustalenia, które Sąd Okręgowy w całości podziela i przyjmuje za własne, a których istotne elementy przedstawiały się następująco:

17 kwietnia 2015 r. w wyniku zdarzenia drogowego uszkodzeniu uległ samochód markiS. (...)onr rej. (...).
W toku postępowania likwidacyjnego pozwany uznał swoją odpowiedzialnośći wypłacił powodowi, który nabył od poszkodowanego wierzytelność z tytułu szkody,kwotę 7295,11 zł za naprawę pojazdu i 1420,65 zł za najem pojazdu zastępczego.
Za najem pojazdu zastępczego typu D (H. (...)) w okresie od 20.04.2015 r.do 01.05.2015 r. poszkodowany zapłacił 1 623,60 zł, z czego dzienna stawka brutto wyniosła 147,60 zł.
Koszt naprawy pojazdu markiS. (...)onr rej. (...)przy użyciu części oryginalnych O i Q, dostarczanych przez dostawców niezależnych poza dealerem markiS.wynosi 9899,31 zł brutto.
Średnia dzienna stawka rynkowa najmu pojazdu klasy C (np.S. (...)) wynosi 152,50 zł brutto, zaś pojazdu klasy D (np.H. (...)) 191,96 zł.
Ostatecznie przy ustaleniu wysokości kosztów naprawy pojazdu Sąd oparł sięna uzupełniającej opinii biegłego, która zawierała ustalenia i wyliczenia na podstawie dodatkowej dokumentacji fotograficznej przedmiotowego pojazdu, zatem uznać należy je za najbardziej szczegółowe i odnoszące się wprost do powstałych uszkodzeń.
Sąd nie uwzględniał w ustaleniach faktycznych zakresu szkody w oparciu o prywatną opinię rzeczoznawcy motoryzacyjnego, załączoną do pozwu, gdyż najbardziej wiarygodnymi, bezpośrednimi i możliwymi do ustalenia są dane dotyczące rodzaju uszkodzeń zgormadzone w postępowaniu likwidacyjnym i ich podstawie dokonane powinny zostać wyliczenia odszkodowania.
Ustaleń w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego Sąd dokonał na podstawie głównej opinii biegłego sądowego J.A., uznając ją za wiarygodną
Sąd nie uwzględnił wniosku powoda zgłoszonego w piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. o objęcie prekluzją dowodową wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego (art. 217 k.p.c.)
Zdaniem Sądu, odpowiedzialność pozwanego wynika zart. 436 § 1 k.c.w zw.zart. 435 § 1 k.c., art. 34 ust. 1 i art. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym (..), a także w sprawie zastosowanie znajdujeart. 361 § 2 k.c.iart. 363 k.c.
Sąd stwierdził, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie wykazało,że koszt naprawy uszkodzonego pojazdu to kwota 9 899,31 zł brutto, które to odszkodowanie obejmuje celowe i ekonomiczne koszty naprawy pojazdu przy uwzględnieniu cen niezbędnych części i robocizny.
Według Sądu, powód wykazał także wysokość poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego, które nie przekroczyły stawek rynkowych, a ich wysokość wskazał biegły.
Dlatego też, Sąd zasądził różnicę pomiędzy należnym odszkodowaniem z tytułu naprawy pojazdu tj. 9899,31 zł, a wypłaconym dotychczas świadczeniem w kwocie7295,11 zł, co daje kwotę 2604,20 zł.
Zasądzone zostało także odszkodowanie w tytułu najmu pojazdu zastępczego stanowiące różnicę pomiędzy kwotą wynikającą z rachunku przedstawionego przez powoda- 1623,60 zł, a wypłaconym dotychczas świadczeniem w kwocie 1420,65 zł, co daje kwotę 202,95 zł.
Stwierdzono również, iż żądanie zapłaty odsetek od dat wskazanych w pozwie ma swoje uzasadnienie na podstawieart. 481 § 1 i 2 k.c.w zw. zart. 476 k.c.oraz art. 14 ust. 1-3 cytowanej ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym (…).
W pozostałej części powództwo zostało oddalone, jako nieuzasadnione.
O kosztach procesu, w tym kosztach pokrytych tymczasowo przez Skarb Państwa, orzeczono na podstawieart. 100 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozdzielenia w proporcji, w jakiej strony przegrały proces.
Apelacjędo wyroku wywiódł powód, który zaskarżył go w części:
- pkt 2, tj. co do oddalenia żądania pozwu w zakresie kwoty 2303,13 zł wrazz ustawowymi od dnia 21.05.2015 r. do dnia 31.12.2015 r. oraz odsetkami ustawowymiza opóźnienie od dnia 01.01.2016 r. do dnia zapłaty,
- pkt 2 i pkt 1 lit. c, tj. co do rozstrzygnięcia o kosztach procesu na zasadzieich kompensacji między stronami i oddaleniu roszczenia powoda w tym zakresie.
- pkt 3 lit a, co do nakazania pobrania na rzecz Skarbu Państwa - Sądu RejonowegowW.tytułem zwrotu wydatków w sprawie odK. W.kwoty 127,14 zł.
Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego:
-art. 227 k.p.c.poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowegona okoliczność ustalenia uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu w świetle Wytycznych(...), a także w odniesieniu do zastrzeżeń do opinii biegłego zgłoszonych przez pozwanegow piśmie z dnia 28.03.2017 r. w sytuacji, w której przeprowadzenie tego dowodu było bezprzedmiotowe z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, ponieważ pozwany nie wykazał, że pojazd poszkodowanej przed szkodą miał zamontowane części inneniż fabrycznie zamontowane przez producenta pojazdu, nie wykazał że jakość części Qjest taka sama jak części O, a nadto Wytyczne(...)nie mają przymiotu prawa powszechnie obowiązującego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia;
-art. 230 k.p.c.poprzez nie wzięcie pod uwagi przez Sąd I instancji, że powód wskazywał w trakcie procesu, że pojazd poszkodowanego przed szkodą miał zamontowane części oryginalne producenta pojazduOzamontowane fabrycznie oraz, że części(...)nie mają takiej samej jakości jak częściO, a pozwany ani nie zaprzeczył tym twierdzeniom, ani nie sformułował twierdzeń przeciwnych, ani nie sformułował żadnych wniosków dowodowych na te okoliczności, co powinno skutkować uznaniem twierdzeń powodaza przyznane;
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowegow postaci uzupełniającej opinii biegłego sądowego polegającą na nie uwzględnieniu przez Sąd I instancji, że zgodnie z treścią samej opinii nie było gwarancji, że części Q były dostępne w okresie szkody i to w cenach podanych w opinii biegłego sądowego, a zatemnie zostało w postępowaniu w sposób nie budzący wątpliwości wykazane, ze części te były dostępne w obrocie i to po podanych cenach, a co za tym idzie, że poszkodowany miał możliwość naprawy pojazdu przy ich zastosowaniu, co w konsekwencji doprowadziłodo błędnego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie odszkodowania z tytułu kosztów naprawy;
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowegow postaci uzupełniającej opinii biegłego sądowego oraz opinii głównej biegłego sądowego poprzez ustalenie przez Sąd I instancji, że opinia uzupełniająca zawierała ustaleniai wyliczenia sporządzone na podstawie dokumentacji fotograficznej przedmiotowego pojazdu dostarczonej przez pozwanego, a co za tym idzie, zdaniem Sądu I instancji, że jest ona bardziej szczegółowa i odnosi się wprost do powstałych uszkodzeń, w sytuacji w której dostarczona dokumentacja fotograficzna umożliwiła jedynie rozstrzygnięcie kwestii zakresu uszkodzeń, który został przyjęty zgodnie z WARIANTEM 1 opinii głównej (kwestia zakresu uszkodzeń miała minimalny wpływ na wysokość szkody), podczas gdy zastosowaniew niej części oznaczonych symbolami O i Q wynikało nie z dokumentacji fotograficznej, tylko z tezy samego Sądu I instancji, który nakazał odniesienie się do uwag pozwanego zawartych w piśmie z dnia 28.03.2017 r. (pozwany stwierdził, że uzasadnione byłoby sporządzenie wyceny na częściach Q i O) oraz Wytycznych(...), co w konsekwencji doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia;
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przyjęcie, że pojazd przed szkodą był serwisowanyw oparciu o inne części niż oryginalne oznaczone symbolemOoraz, że części objęte zakresem uszkodzeń były częściami innymi niż częściOproducenta pojazdu zamontowanymi w nim fabrycznie mimo, że powód temu zaprzeczał, a pozwanynie sformułował jakichkolwiek twierdzeń w tym zakresie ani tego nie wykazał żadnymi dowodami, co doprowadziło do uznania że naprawa pojazdu przy zastosowaniu części(...)pozwoliłaby na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody;
-art. 233 § 1 k.p.c.poprzez przyjęcie, że części Q mają taką samą jakość jak części oryginalneOproducenta pojazdu zamontowane fabrycznie w pojeździe, w sytuacji w której powód temu zaprzeczał, pozwany nie sformułował jakichkolwiek twierdzeń w tym zakresie ani tego nie wykazał żadnymi dowodami, co doprowadziło do uznania że naprawa pojazdu przy zastosowaniu części(...)pozwoliłaby na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody.
Zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego:
-art. 32 ust. 1 Konstytucjiw zw. zart. 45 ust. 1w zw. zart. 232 zd. 2 k.p.c.poprzez naruszenie zasady równości stron polegające na dopuszczeniu na rozprawach z dnia 10.01.2017 r. oraz 11.04.2017 r. z urzędu dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczności korzystne z punktu widzenia pozwanego, w sytuacji w których pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie składał żadnych wniosków dowodowychi to wszystko na koszt powoda, który został zobowiązany do uiszczenia zaliczki w celu pokrycia kosztów przeprowadzenia tych dowodów, co doprowadziło w konsekwencjido błędnego rozstrzygnięcia sprawy;
-art. 87 ust 1 oraz 2 Konstytucjipoprzez faktyczne oparcie rozstrzygnięcia między innymi na treści Wytycznej nr 17 Komisji Nadzoru Finansowego dotyczącej likwidacji szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych z dnia 16 grudnia 2014 r. (uchwała nr 414/2014,Dz. Urz. KNF z 2015 r. poz. 11) w sytuacji, w której Wytyczne(...)zostały zawartew uchwale, która nie jest ani ustawą, ani ratyfikowaną umową międzynarodową,ani rozporządzeniem, ani aktem prawa miejscowego, a zatem nie jest prawem powszechnie obowiązującym, nie wiąże stron postępowania i Sąd I instancji nie może orzekać na jej podstawie, podczas gdy treść tezy dowodowej sformułowanej w postanowieniu z dnia 10.01.2017 r. oraz 11.04.2017 r. wskazuje, że Sąd I instancji miał na uwadze treść przedmiotowej wytycznej przy ustalaniu stanu prawnego;
-art. 361 k.c.art. 363 § 1 k.c.,art. 415 k.c.w zw. zart. 818 k.c.art. 822 § 1 k.c.iart. 8241§ 1 k.c.,art. 826 § 1 i § 3 k.c., art. 9a i art. 13 ust. 2, art. 16 ust 2 pkt 2oraz art. 17 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym (…) polegające na ich błędnej wykładni polegającej na uznaniu, że przyznana przez pozwanego kwota odszkodowania w całości wyczerpuje rozmiar szkody majątkowej poniesionej przez poszkodowanego;
-art. 363 § 1 k.c.w zw. zart. 415 k.c.poprzez ich nie błędne zastosowanieoraz wydanie orzeczenia na podstawie Wytycznej nr(...)(...)oraz zasądzenie odszkodowania w kwocie, która nie umożliwiała przywrócenia pojazdu poszkodowanego do stanu poprzedniego, a co za tym idzie nie w pełni kompensującego wysokość szkody.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o:
- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2303,13 zł wraz z ustawowymi od dnia 21.05.2015 r. do dnia 31.12.2015 r.oraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01.01.2016 r. do dnia zapłaty,
- obciążenie pozwanego kosztami postępowania przed Sądem I instancji, w tym także tymi poniesionymi przez Skarb Państwa, w całości bądź obciążenie nimi pozwanego stosunkowo w zakresie, w jakim przegrał on sprawę;
- zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenieod powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowegoza II instancję, według norm przepisanych.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego,które dotyczą podejmowania przez Sąd działania z urzędu i błędnej oceny zebranegow sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego, należy zauważyć,że istota tych zarzutów sprowadza się do zbędności, czy niezbędności prowadzenia postępowania dowodowego przez Sąd Rejonowy w procesie cywilnym, w szczególności uzupełniającej opinii biegłego.
Przypomnieć trzeba, że za przedmiot dowodu uznaje się fakty mającedla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (por. m.in. uzasadnienie wyroku SN z dnia20 października 1975 r., I CR 474/75, OSP 1976, nr 12, poz. 233). O tym, które faktysą istotne dla rozstrzygnięcia, decyduje przedmiot postępowania w sprawie, a ściślej przepisy mające do niego zastosowanie. Powód przedstawia w pozwie okoliczności, jego zdaniem kreujące dochodzone roszczenie, które podlegają weryfikacji sądu w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia30 sierpnia 1990 r., IV CR 236/90, OSNC 1991, nr 10-12, poz. 125; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1998 r., II CKN 683/97, uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., I CKN 975/98). Niesporne przy tym jest,że nie wymagają dowodu fakty przyznane przez stronę przeciwną (art. 229 k.p.c.),jak i niezaprzeczone przez stronę przeciwną (art. 230 k.p.c.). Może ono dotyczyć ściśle określonej okoliczności faktycznej, lecz także wszystkich faktów składających sięna podstawę faktyczną żądania powództwa (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższegoz dnia 2 sierpnia 2000 r., I PKN 749/99, OSNP 2002, nr 4, poz. 87). Przyznanie dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych, a nie ich oceny prawnej. Piśmiennictwo wskazuje,że przyznanie jest w zasadzie oświadczeniem wiedzy strony, że twierdzenie faktycznejej przeciwnika procesowego odpowiada rzeczywistości. Jako czynność procesowa jednostronna nie musi być dla swej skuteczności przyjęta przez stronę przeciwną,gdyż jej adresatem jest organ rozstrzygający. Z kolei w myślart. 230 k.p.c.fakty przemilczane sąd może uznać za przyznane kierując się swoim uznaniem, wynikami całego postępowania i podobnie jak przyznane włączyć bez dowodu wprost do podstawy rozstrzygnięcia (por. m.in. nie publikowane wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2004 r., II CK 293/03, z dnia 25 lutego 2010 r., I CSK 348/09, z dnia 18 lutego 2011 r., I CSK 298/10, z dnia 6 sierpnia 2014 r., I CSK 551/13). Sąd powinien jednak powziąć- na podstawie wyniku całej rozprawy, czyli wszystkich okoliczności sprawy, całego materiału procesowego - przekonanie, że strona nie zamierzała i nie zamierza zaprzeczyć istnieniu faktów przytoczonych przez stronę przeciwną. W piśmiennictwie wskazuje się,że przy przemilczeniu chodzi o konstrukcję dorozumianego przyznania faktu podniesionego przez stronę i zawraca uwagę na obowiązki procesowe wynikające dla każdej ze stronz zasady prawdy materialnej (art. 3 k.p.c.) Bezdowodowe ustalenie faktu istotnegodla rozstrzygnięcia sprawy w oparciu oart. 230 k.p.c.wymaga jednak jego weryfikacjii to przy odpowiednim zastosowaniu kryteriów przewidzianych wart. 233 k.p.c.dla oceny dowodów.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy nie sposób podzielić zarzutu apelującego naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 230 k.p.c., poprzez brak ustalenia,że pozwany wnosząc w odpowiedzi na pozew o oddalenie powództwa z argumentacją,że wypłacone odszkodowanie w postępowaniu likwidacyjnym jest odpowiednie do rozmiaru szkody, przyznał, że pojazd przed szkodą miał zamontowane części oryginalne producenta pojazdu, oraz że części(...)nie mają tej samej jakości co częściO. Rozumowanie takie stoi w sprzeczności z treścią odpowiedzi na pozew oraz wykracza poza zakres objętyart. 230 k.p.c.
Nie jest słuszny zarzut naruszeniaart. 227 k.p.c.polegający na przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczność kosztów naprawy uszkodzonego samochodu z uwzględnieniem części oryginalnych, ale bez logo producenta, chociaż należy zgodzić się ze skarżącym, że błędne było odwołanie w tezie dowodowej w zakresie ustalenia kosztów naprawy do wytycznych(...).
Nie ma też racji skarżący, że Sąd z naruszaniemart. 227 k.p.c.art. i 232zd. 2 k.p.c.dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego celem ustalenia wartości szkodyprzy zastosowaniu części bez logo producenta. Uszło uwadze apelującego, że naczelnym obowiązkiem Sądu jest dążenie do wyjaśnienia wszystkich wątpliwości i ustalenie prawdy materialnej oraz wydanie wyroku zgodnego z prawem. Przy tym obie strony mają takie same prawo składać zarzuty do opinii, niezalenie na czyj wniosek przeprowadzonej, a obowiązkiem Sądu jest rozwiać wszelkie wątpliwości. Zgłoszone zarzuty do opinii nie były spóźnione.
Chybiony jest także zrzut skarżącego dotyczący błędnych ustaleń Sądu pierwszej instancji, jakby w pojeździe nie były zamontowane części oryginalne z logo producenta,czy też części uszkodzone nie były częściami z logo producenta., ponieważ Sąd nie czynił takich ustaleń, ale tylko stwierdził jaki koszt naprawy uszkodzonego samochoduz wykorzystaniem części oryginalnych dostarczonych przez dostawców niezależnych.
Nie ma przy ty racji apelujący, że Sąd Rejonowy ustalając wysokość odszkodowania w oparciu o opinię uzupełniającą, dopuścił się naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.pomijając , że biegły w swej opinii nie dał gwarancji, że części Q i O były dostępne w okresie likwidacji szkody, po cenach przez niego przejętych. Opinia biegłego podlega ocenie jak każdy inny dowód, z tym, że dotyczy wiadomości specjalnych. Sąd dokonując ustaleń w oparciu o tę opinię nie maił wątpliwości co do jej fachowości. Nadto żadna ze stron, w tym powód nie kwestionował wniosków biegłego, ani tez nie przedstawił zarzutów czy dowodów, na okoliczności obecnie podnoszone w apelacji. W szczególności nie przedłożył dokumentów z których wynikałoby, że naprawa była wyższa, niż wartość wynikająca z opinii biegłego.
W tym miejscy należy zauważyć, ze istotą sporu w przedmiotowej sprawie nie jest fakt, czy w samochodzie przed wypadkiem były zamontowane części z logo producenta,ale jakie są koszty celowej i ekonomicznie uzasadnionej naprawy pojazdu. Sam fakt,że odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu należy się posiadaczowi pojazdu niezależniedo jego faktycznej naprawy, nie oznacza, że winno ono uwzględniać zawsze części oryginalne z logo producenta. Jak trafnie zauważył Sąd Rejonowy zasadą w naprawieniu szkody jest z jednej strony pełna rekompensata uszczerbku (art. 361 § 2 k.c.), ale z drugiej strony niedopuszczalność wzbogacenia się poszkodowanego, kosztem osoby odpowiedzialnej.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy ustalił wartość odszkodowaniaz uwzględnieniem części oryginalnych, ale dostarczonych poza dilerem markiS..Ceny takich części należy uznać za wystarczające dla ustalenia wysokości odszkodowana, wbrew zarzutom apelującego. Oczywistym jest, że reguła dotycząca możliwościwykorzystywania części oryginalnych bez logo producenta pojazdu, przy ustaleniu wartości odszkodowania nie jest miarodajna w każdym wypadku. W niektórych sytuacjach istotną cechą decydującą o pełnej restytucji jest samo pochodzenie części od producenta – opatrzenie go logo producenta, ale to na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że doszło do naprawy uszkodzonego samochodu z użyciem takich części albo wykazanie, że pojazd będącyna gwarancji producenta wymaga od autoryzowanych warsztatów by w ramach napraw gwarancyjnych korzystały wyłącznie z części zamiennych dostarczonych przez producenta pojazdu. O konieczności wykonania naprawy tylko za pomocą części logo producenta przemawiać może szczególny interes poszkodowanego, który wynikać może z faktu,że uszkodzony pojazd mimo upływu gwarancji był w dalszym ciągu serwisowanyi naprawiany wyłącznie przez użyciu części oryginalnych i pochodzących tylko od producenta pojazdu, a naprawa bez wykorzystania takich części może mieć wpływ na wartość handlowa pojazdu (por. uzasadnienie Sądu Najwyższego zawarte w postanowieniu 7 sędziówz 20 czerwca 2012 r. III CZP 85/11 publ. OSNC 2013/3/37).
Z powyższego wynika, że nie są skuteczne zrzuty apelacyjnego dotyczące naruszeniaart. 361 k.c.orazart. 363 § 1 k.c., które miałyby polegać na ustaleniu wysokości szkodyi należnego powodowi odszkodowania, poniżej faktycznej wartości szkody. Apelujący błędnie uważa, że zasadą jest ustalenie wartości odszkodowania tylko z uwzględnieniem części z logo producenta, sam czując się zwolniony z obowiązku wykazania przesłanek,które uzasadniają zastosowanie takich części. Należy zaważyć, że uszkodzony samochód został zarejestrowany w 2010 r., a w dacie uszkodzenia miał 5 lat. Brak jest jakichkolwiek dokumentów, że był on serwisowy w autoryzowanych serwisie producenta, że na skutek naprawy częściami oryginalnymi, ale bez logo producenta, nastąpiło zmniejszenie jego wartości handlowej.
Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, że to na pozwanym jako odpowiedzialnym za wyrównanie szkody ciążył obwiązek wykazania tych okoliczności.To na powodzie jako osobie wywodzącej z pewnych okoliczności skutki prawne ciążył obowiązek wykazania w trybieart. 6 k.c., że tylko naprawa przy użyciu części z logo producenta spowoduje pełną restytucję doznanej szkody.
Chybiony jest przy tym zarzut ustalenia przez Sąd odszkodowania na podstawie wytycznych(...)(co miało stanowić naruszenieart. 87 ust 1 i 2 Konstytucji), ponieważSąd zakreślając tylko tezę dowodową biegłemu powołał się na te wytyczne celem ustalenia możliwości naprawy pojazdu przy użyciu części oryginalnych, ale pochodzącychnie od producenta. Ustalił jednak wartość odszkodowania w oparciu o przepisy prawa cywilnego, mając na uwadze koszty celowej i ekonomicznej naprawy. Ponownie w tym miejscu należy zauważyć, że koszty naprawy ustalone przez Sad obejmują zakup części oryginalnych O i Q tylko bez logo producenta. Natomiast brak jest jakichkolwiek dowodów, że części te są gorszej jakość, czy są tylko równoważne oryginalnym.
Nie jest też trafny zarzut naruszeniaart. 32 ust 1 Konstytucji,art. 45 ust 1 Konstytucjiw zw. zart. 232 zd. 2 k.p.c., ponieważ fakt, że dowód z opinii biegłego został przeprowadzony na wniosek powoda, nie oznacza, że Sąd przy stanowisku pozwanego,nie miał obowiązku ustalenia wartości szkody, poprzez zakreślenie biegłemu tezy dowodowej, która wykraczała poza wniosek powoda. Jak już zaznaczono wyżejSąd jest obowiązany do dążenia ustalenia prawdy materialnej i wydania orzeczenia zgodnegoz prawem. W szczególności sąd nie naruszył zasady równości stron.
Podsumowując należy stwierdzić, że mimo lakoniczności uzasadnieniaSądu Rejonowego, wyrok odpowiada prawu, a zarzuty apelacji stanowią tylko nieuzasadnioną polemikę z ustaleniami i wnioskami sądu pierwszej instancji.
Dlatego też, Sad Okręgowy na podstawieart. 385 k.p.c.oddalił apelację.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawieart. 98 § 1 i 3 k.p.c.obciążając powoda kosztami zastępstwa procesowego poniesionymi przez stronę pozwaną. Wysokość wynagrodzenia dla pełnomocnika strony pozwanej ustalono w oparciu o§ 2 pkt 3w zw. z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.z poz. zm. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z poz.zm).