Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie
III Wydział Cywilny
Sygnatura akt: III C 1237/15
Data wyroku: 2017-07-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Szacoń

Sygnatura akt III C 1237/15

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 lipca 2017 r.
Sąd Rejonowy Szczecin - Centrum w Szczecinie, w Wydziale III Cywilnym,
w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SR Grzegorz Szacoń
Protokolant: Stażysta Aleksandra Dardzikowska
po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2017 r., wS.,
na rozprawie,
sprawy z powództwaI. D.,
przeciwko pozwanemu(...) Spółce Akcyjnejz siedzibą wŁ.,
o zapłatę

I
zasądza od pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wŁ.na rzecz powódkiI. D.kwotę 8.564,80 złotych (osiem tysięcy pięćset sześćdziesiąt cztery złote osiemdziesiąt groszy) wraz z liczonymi w stosunku rocznym odsetkami: ustawowymi od dnia 23 maja 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, od kwot:

-

8.000 złotych (osiem tysięcy złotych) od dnia 23 maja 2014 roku do dnia zapłaty i

564,80 złotych (pięćset sześćdziesiąt cztery złote osiemdziesiąt groszy) od dnia 24 grudnia 2014 roku do dnia zapłaty;

II
oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III
zasądza od pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wŁ.na rzecz powódkiI. D.kwotę 386,72 złotych (trzysta osiemdziesiąt sześć złotych siedemdziesiąt dwa grosze), tytułem kosztów procesu;

IV
nakazuje ściągnąć od pozwanego(...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wŁ.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie kwotę 594,52 złotych (pięćset dziewięćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt dwa grosze), tytułem kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Sędzia SR Grzegorz Szacoń
Sygn. akt III C 1237/15

UZASADNIENIE
Powódka –I. D.pozwem datowanym na dzień 15 czerwca 2015 roku i złożonym dnia 7 lipca 2015 roku wniosła o zasądzenie od pozwanego kwoty 10.000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 23 maja 2014 roku, tytułem dalszego zadośćuczynienia za cierpienia związane z wypadkiem z dnia 15 lutego 2014 roku, a także kwot: 4.512 złotych oraz 195,71 złotych z odsetkami od dnia 24 grudnia 2014 roku, tytułem kosztów leczenia i opieki.
W uzasadnieniu żądania pozwu powódka wskazała, że w dniu 15 lutego 2014 roku doszło naul. (...)do wypadku, w którym została poszkodowana.W. O., kierująca pojazdemF. (...)cofając potrąciła powódkę w wyniku czego powódka doznała obrażeń ciała w postaci złamania talerza kości biodrowej i ogólnych potłuczeń. Powódka była dwukrotnie hospitalizowana. Obrażenia spowodowały dotkliwe cierpienia, brak samodzielności przy czynnościach życiowych oraz konieczność zapewnienia powódce opieki. Ubezpieczyciel wypłacił powódce kwotę 9.000 złotych, tytułem zadośćuczynienia oraz zlikwidował częściowo koszty poniesione na opiekę w kwocie 756 złotych oraz wydatki na leczenie w kwocie 1.106,59 złotych. Kwoty te zdaniem powódki nie stanowią należytego zadośćuczynienia i odszkodowania, stąd żądanie ich uzupełnienia o wskazane wyżej składniki roszczenia.
Sąd Rejonowy Szczecin – Centrum w Szczecinie w dniu 19 sierpnia 2015 roku wydał nakaz zapłaty uwzględniający żądanie pozwu – sygnatura akt III Nc 1322/15.
Pozwany– (...) Spółka AkcyjnawŁ.w sprzeciwie od nakazu zapłaty wniósł o oddalenie powództwa i wskazał, że wypłacone zadośćuczynienie rekompensuje we właściwy sposób odniesioną przez powódkę krzywdę. Nadto wskazał, że wypłacone były także dodatkowe składniki roszczeń poszkodowanej i nie ma podstaw do kalkulowania dodatkowych w tym zakresie należności przez powódkę (sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 37 - 43).

Sąd – na podstawie wskazanych niżej dowodów - ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 15 lutego 2014 roku na parkingu przed sklepem przyulicy (...)wS.doszło do wypadku, w którym kierująca samochodemF. (...)-W. O.potrąciła cofając idącą po parkinguI. D.. Sprawczyni zdarzenia nie upewniła się rozpoczynając manewr, czy za samochodem nie ma lub nie znajdzie się w jego trakcie pieszy.W. O.została oskarżona o spowodowanie wypadku z obrażeniami ciała. Wobec niej orzeczono warunkowe umorzenie postępowania na okres 1 roku.
Okoliczność niesporna, a ponadto:oświadczenie sprawcy – k. 53 – 54 oraz zeznanie świadkaW. O.– k. 142 – 144.
I. D.została odwieziona do szpitala. Stwierdzono u niej złamanie talerza kości biodrowej. Po zaopatrzeniu i poddaniu leczeniu przez okres tygodnia, została wypisana do domu, gdzie miała podlegać leczeniu zachowawczemu.
Dowód:

⚫

Karta informacyjna – k. 17 – 18;

Karta informacyjna – k. 19 – 20;

zeznanie świadkaK. Z.– k. 140 – 142;

zeznanie powódkiI. D.– k. 144 – 145 i k. 145 – 147.

I. D.musiała zostać ponownie hospitalizowana w okresie 37 dni od 20 sierpnia 2014 roku do 25 września 2014 roku. Przebywała wówczas w szpitalu wC.. Do szpitala zawiózłI. D.zięć pokonując dwukrotnie odległość 80 km swoim autem.
Na skutek doznanych obrażeńI. D.odniosła trwały uszczerbek na zdrowiu w zakresie 10%.I. D.porusza się obecnie samodzielnie, ale przy pomocy kuli.
Dowód:

⚫

Karta informacyjna – k. 17 – 18;

Karta informacyjna – k. 19 – 20;

Dokumentacja medyczna – k. 156;

oświadczenie o kosztach dojazdów – k. 31;

zeznanie świadkaK. Z.– k. 140 – 142;

zeznanie powódkiI. D.– k. 144 – 145 i k. 145 – 147;

opinia pisemna biegłego z zakresu ortopedii lek.M.Kamienieckiego – k. 199 – 201.

W okresach pobytu domowego, przez 4 miesiąceI. D.opiekowała się córka. Wykorzystywała ona dni wolne od pracy i urlop. Opieka niezbędna była z uwagi na stan dużej niesamodzielności podopiecznej, wywołany urazem.I. D.odczuwała silny ból, który ograniczał możliwość jej poruszania się nawet po domu.
Dowód:

⚫

zeznanie świadkaK. Z.– k. 140 – 142;

zeznanie powódkiI. D.– k. 144 – 145 i k. 145 – 147.

Ubezpieczyciel wypłacił poszkodowanej kwotę 9.000 złotych, tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 756 złotych stanowiącą pokrycie kosztów opieki osoby trzeciej i 1.106,59 złotych z tytułu wydatkowanych kosztów na leczenie.
Dowód:

⚫

Decyzja o wypłacie odszkodowania – k. 16;

Zgłoszenie roszczeń odszkodowawczych – k. 21 – 23;

Opinia lekarska – k. 24 – 25;

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – k. 26 – 28;

Decyzja – k. 29;

Orzeczenie końcowe – k. 30;

zeznanie powódkiI. D.– k. 144 – 145 i k. 145 – 147.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo okazało się częściowo zasadne.
Roszczenie powódki znajduje swoje uzasadnienie na podstawie normart. 805 § 1 k.c.orazart. 822 § 1 k.c.Zgodnie z treścią pierwszego z przywołanych przepisów przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Stosownie zaś do treściart. 822 § 1 k.c.przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na której rzecz została zawarta umowa ubezpieczenia. Świadczenie zakładu ubezpieczeń polega w szczególności na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Zasadą wynikającą z treściart. 363 k.c.oraz i 822k.c.jest zatem naprawienie przez ubezpieczyciela szkody poprzez wypłatę poszkodowanemu odpowiedniej sumy tytułem odszkodowania.
W pierwszym rzędzie należy wskazać, że pozwany ubezpieczyciel przeprowadził postępowanie likwidacyjne, w którym w sposób odpowiadający prawu uwzględnił przedstawione mu wówczas czynniki wpływające na określenie zadośćuczynienia i odszkodowania. Wypłata kwoty 9.000 złotych, tytułem zadośćuczynienia i zwrot kosztów opieki innej osoby na powódką, a także kosztów podróży w celu leczenia jawił się w momencie jego przyznawania jako dostateczny – co nie wpływa na ocenę, że aktualnie istnieją przesłanki do jego weryfikacji i ustalenia w sposób odpowiedni, w oparciu o wszystkie czynniki. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego, z dnia 10 czerwca 1999 roku, sygn. akt II UKN 681/98, OSNP 2000/16/626, celem zadośćuczynienia jest złagodzenie doznanej krzywdy i przy ocenie jego wysokości należy przede wszystkim uwzględnić:
- nasilenie cierpień, zarówno fizycznych jak i psychicznych,
- długotrwałość choroby,
- rozmiar kalectwa,
- trwałość następstw zdarzenia, a także
- konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w życiu osobistym i społecznym.
Przy tym wyszczególnieniu należy przypomnieć, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność jedynie za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się obecnie, że kryterium normalności odpowiada teorii adekwatności związku przyczynowego. Naprawienie szkody na osobie, o którym mowa wart. 444 § 1 k.c.związane jest z uszkodzeniem ciała lub wywołaniem rozstroju zdrowia i obejmuje „wszelkie wynikłe z tego powodu koszty”. W rachubę wchodzą tutaj przede wszystkim koszty leczenia, takie jak pobyt w szpitalu, wydatki na lekarstwa itp. Także koszty związane np. z przewozem do lekarza lub na rehabilitację.
Zgodnie z ogólną regułą wyrażoną wart. 6 k.c.ciężar dowodu co do istnienia i wysokości szkody spoczywa na poszkodowanym. Powódka sprostała temu obowiązkowi w stosunku do dwóch składników żądania wyrażonego w pozwie.
Po pierwsze - zasadny jest dalszy zwrot kosztów na opiekę innej osoby. Ubezpieczyciel uznał ten składnik szkody kalkulując go w oparciu o stawkę 6 złotych. Taka stawka została też uwzględniona przez Sąd w poniższym rachunku kosztów, albowiem powódka nie wykazała zasadności innej stawki i podstaw do przyjęcia, że w przypadku opieki świadczonej przez osobę najwyższą jej podwyższenie jest uzasadnione. Należy pamiętać, że jest to składnik nie stanowiący wynagrodzenia dla osoby sprawującej opiekę, a jego charakter zbliżony jest do ryczałtu na ogólne koszty takiej opieki. Roszczenie powódki w tym zakresie należy zakwalifikować jako słuszne według następującej kalkulacji: 4 miesiące opieki innej osoby, pomnożone przez 3 godziny dziennie i pomnożone przez 6 złotych. Ubezpieczyciel wypłacił już odszkodowanie za okres od powrotu ze szpitala do 22 maja 2014 roku – data decyzji. Zatem do uzupełnienia pozostał okres od 23 maja do 15 czerwca 2014 roku, czyli 24 dni. W żadnym razie nie ma podstaw do przyznania kosztów opieki do grudnia 2014 roku, bowiem sprawująca opiekę córka powódki wskazała w swoim zeznaniu na 4-miesięczny okres świadczenia tej opieki. Okres czterech miesięcy liczony od wypadku zamyka się datą 15 czerwca 2014 roku, stąd odszkodowanie liczone przez dodatkowe 24 dni, po 6 złotych i 3 godziny dziennie daje 432 złote – i taka kwota została ujęta jako składnik zasądzonego świadczenia w wyroku z odsetkami od dnia 24 grudnia 2014 roku.
Przepisart. 445 § 1 k.c.w nawiązaniu doart. 444 k.c.stanowi, że sąd może przyznać poszkodowanemu w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę (szkodę niemajątkową), ujmowaną jako cierpienie fizyczne, a więc ból i inne dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, to jest ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi. Zadośćuczynienie ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, ale jego wysokość nie może być dowolna, ściśle musi uwzględniać stopień doznanej krzywdy. Dlatego też ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że ma to być odpowiednia suma tytułem zadośćuczynienia. Jest to rekompensata za całą krzywdę i przyznaje się ją jednorazowo (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa 1131/2005, LEX nr 194522).
Szkoda niemajątkowa wynikła wskutek uszkodzenia ciała stanowi naruszenie dóbr osobistych, dlatego podstawowe znaczenie przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia musi mieć rozmiar szkody niemajątkowej. Decydujące znaczenie mają tu takie czynniki jak stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i długotrwałość oraz nieodwracalny charakter następstw. Nie jest jednak uzasadniony automatyzm polegający na ustalaniu wysokości zadośćuczynienia wyłącznie w zależności od stopnia utraty zdrowia. Doniosłą rolę odgrywa również wiek poszkodowanego, długotrwałość leczenia, a nawet związany ze zdarzeniem stres, a także konsekwencje uszczerbku na zdrowiu w dziedzinie życia osobistego i społecznego (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. III APa 9/04, OSAB 2005/2/40).
W przedmiotowym zdarzeniu powódka doznała obrażeń ciała w postaci: złamania talerza kości biodrowej i ogólnych potłuczeń ciała. Trwały uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi 10%. Uszczerbek został określony na podstawie opinii biegłego z zakresu ortopedii. Zadośćuczynienie powinno zatem rekompensować uszkodzenie ciała (czyli takie oddziaływanie na ciało ludzkie, które pozostawia na nim wyraźny ślad będący wynikiem naruszenia tkanek organizmu, bez względu na to czy chodzi o uszkodzenie jedynie powierzchowne, czy też uszkodzenie poważne np. powiązane ze złamaniem kości, uszkodzeniem mięśni) oraz rozstrój zdrowia (oddziaływanie na organizm ludzki, które pociąga za sobą zakłócenie jego funkcji). Długotrwałość cierpień i rodzaj skutków ma znaczenie dla ustalenia zadośćuczynienia (tak: wyrok SN z 12 marca 1975 roku, II CR 18/75, LEX nr 7669). Długotrwałość cierpieńI. D.należy uznać za istotną i wyraźnie zaznaczającą się w jej sytuacji i obecnym życiu. Jej doznania dają się w sposób łatwy określić „krzywdą”, bowiem w rozumieniuart. 445 k.c.będzie to z reguły trwałe kalectwo poszkodowanego powodujące cierpienia fizyczne oraz ograniczenie ruchów i wykonywanie czynności życia codziennego (tak wyrok SN z dnia 3 maja 1972 roku, I CR 106/72, LEX nr 7085). Wysokość zadośćuczynienia musi zatem pozostawać w zależności od intensywności tych cierpień, czasu ich trwania, ujemnych skutków zdrowotnych, jakie osoba poszkodowana będzie zmuszona znosić w przyszłości (tak: wyrok SN z dnia 29 września 2004 roku, II CK 531/03, LEX nr 137577). Stąd konieczność jego korekty w górę, w stosunku do przyznanego i wypłaconego już zadośćuczynienia. Zdaniem Sądu za każdy procent uszczerbku na zdrowiu powódki należy się kwota 1.700 złotych, która stanowi dwukrotność wysokości należności za każdy procent uszczerbku na zdrowiu, określonego przy wypadkach przy pracy. Zdaniem Sądu takie kryterium ustalenia ekwiwalentu procentowego będzie prawidłowe i będzie stanowiło realny punkt odniesienia do żądania pozwu oraz już przyznanego zadośćuczynienia. Skoro zatem ubezpieczyciel wypłacił powódce już kwotę 9.000 złotych do uzupełnienia zadośćuczynienia przyjęto kwotę 8.000 złotych (co w sumie da 17.000 złotych).
Zgodnie z ogólnie aprobowanym poglądem (m.in. wyrok SA w Białymstoku z dnia 12 października 199 roku, I ACa 318/99, OSA 2000/6/27) obowiązek zaspokojenia roszczenia o zadośćuczynienie z tytułu uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nie staje się wymagalne dopiero z datą wydania uwzględniającego to roszczenie wyroku wydanego w toku wytoczonego o nie procesu sądowego, lecz z chwilą wezwania dłużnika do jego zaspokojenia (art. 455 k.c.). Stąd konieczność zasądzenia odsetek od przyznanego dodatkowo w wyroku zadośćuczynienia i dalszych składników od kolejno kierowanych w ich zakresie do pozwanego wezwań do zapłaty.
Ostatnim elementem żądania pozwu były wydatki na wyjazdy do szpitala, jakie musiała pokryć powódka. Również w jego zakresie pozwany wypłacił już świadczenie, ale w sprawie powstały dwa dodatkowe dojazdy, w celu hospitalizacji wC.. Jeden wyjazd to 80 kilometrów, co wraz z powrotem daje przesłankę faktyczną do przyznania powódce dodatkowo 132,80 złotych (2 x 80 km x 0,83 zł za km). Pozostałe wyjazdy wskazane na k. 31 nie kwalifikują się do uwzględnienia – są to wyjazdy w celu odwiedzin powódki w szpitalu, a więc nie są to jej wyjazdy. Jest zrozumiałym, że odwiedziny są ważne dla osoby hospitalizowanej, ale nie mogą one tworzyć kwoty odszkodowania, ponieważ byłoby to niezasadne rozszerzenie odpowiedzialności ubezpieczyciela do wydatków poniesionych przez osobę trzecią.
Wobec powyższego uwzględniono każdy ze składników roszczenia we wskazanej i uzasadnionej części.
Wniosek o przeprowadzenie dalszej opinii biegłego z zakresu ortopedii Sąd oddalił. Wskazane w tezie dowodowej okoliczności są okolicznościami faktycznymi, nie wymagają wiadomości specjalnych. Zostały one w sposób dokładny ustalone poprzez zeznanie świadka i uwarunkowania określone przez biegłego w ich zakresie są bezprzedmiotowe.
Zarzut przyczynienia się powódki do zaistnienia zdarzenia nie ma podstawy w faktach. Do zdarzenia doszło na parkingu sklepu, gdzie możliwy jest ruch pieszych i pojazdów, a zatem to kierująca była zobowiązana do ostrożności przy rozpoczęciu manewru. Kierująca pojazdem stanęła przed Sądem za spowodowanie tego zdarzenia, który orzekł warunkowe umorzenie postępowania karnego – nie nastąpiło uniewinnienie oskarżonej od zarzuconego jej czynu.
O kosztach Sąd orzekł zgodnie z treściąart. 108 k.p.c.,art. 98 par. 1 k.p.c.i art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 386,72 złotych, tytułem kosztów procesu. U podstaw takiego rozstrzygnięcia legło następujące obliczenie:
Koszty procesu poniesione przez powódkę to: wynagrodzenie pełnomocnika – 2.400 złotych i opłata od pełnomocnictwa – 17 złotych. Powódka wygrała proces w 58%. W sumie z jej kosztów zasadny jest zwrot 1.401,86 złotych.
Pozwany poniósł koszty w postaci opłaty od pełnomocnictwa i wynagrodzenie pełnomocnika – 2.417 złotych. Wygrał proces w 42%. Do zasądzenia jest na jego rzecz 1.015,14 złotych. Bilans należności obydwu stron daje 386,72 złotych na rzecz powódki i taką kwotę od pozwanego zasądzono.
Nadto Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 594,52 złotych, tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. W orzeczeniu kończącym postępowanie Sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113 wskazanej ustawy. Zgodnie z tym przepisem kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić Sąd obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. Powódka była zwolniona od kosztów sądowych, dlatego część nie pokrytej opłaty sądowej (736 złotych) oraz koszt opinii biegłego w 58% powinien ponieść pozwany – o czym orzeczono w punkcie IV-tym wyroku.
Wobec powyższego orzeczono jak w formule sentencji przedmiotowego wyroku.
SSR Grzegorz Szacoń
Sygnatura akt III C 1237/15

ZARZĄDZENIE

1
odnotować sporządzenie uzasadnienia wyroku;

2
odpis wyroku wraz z odpisem uzasadnienia doręczyć:

a
pełnomocnikowi powódki,

b
pełnomocnikowi pozwanej;

3
zarządzenie do wykonania w terminie 14 dni;

4
akta przedłożyć do postępowania międzyinstancyjnego Przewodniczącej Wydziału po wpłynięciu apelacji lub sędziemu-referentowi ze zwrotkami po w/w doręczeniu, po upływie od tego momentu 30 dni.

S., dnia 25 lipca 2017 roku

SSR Grzegorz Szacoń
S., dnia 25 lipca 2017 roku