Sąd Okręgowy w Łodzi
III Wydział Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: III Ca 1828/16
Data wyroku: 2017-11-17 00:00:00
Typ orzeczenia: REASON
Słowa kluczowe: Zasiedzenie
Podstawa prawna: art. 172 k.c.

Sygn. akt III Ca 1828/16

UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Zgierzu w sprawie o sygn. akt I Ns 776/14 z wnioskuJ. W. (1)z udziałemW. M. (1),A. M. (1),K. T.,A. T.,R. L.,C. W.,Gminy M.Z.,M. M. (1),T. Z.,M. G.,J. S.,J. P. (1),T. K.iT. P.o zasiedzenie:

1
stwierdził, żeJ. W. (2)nabyła przez zasiedzenie:

a
własność udziału wynoszącego 1/6 należącego doM. T. (1)do nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym jakodziałka numer (...)położonej wZ.przyulicy (...), dla której Sąd Rejonowy w Zgierzu, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi zbiór dokumentów ZD numer 517, z dniem 26 września 1985 roku,

b
własność udziału wynoszącego 1/6 należącego doS. G.do nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym jakodziałka numer (...)położonej wZ.przyulicy (...), dla której Sąd Rejonowy w Zgierzu, V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi zbiór dokumentów ZD numer 517, z dniem 06 maja 1985 roku,

1
oddalił wniosek w pozostałej części,

2
zasądził odJ. W. (2)na rzeczW. M. (1)iA. M. (1)łącznie kwotę 1.217,00 złotych tytułem kosztów procesu.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o ustalenie, że:J. M. (1)był właścicielem nieruchomości położonej wZ.pomiędzyulicą (...)(obecnie Piłsudskiego), aC.. Działka podzielona była na dwie części torami kolejowymi. Jedna z części od stronyulicy (...)była zabudowana.  Nieruchomość była ogrodzona odul. (...). Odul. (...)działka nie jest ogrodzona.  Część nieruchomości odulicy (...)do torów w 1/3 na szerokości 6-7 redli i długości ok. 200-300 m uprawiałA. C.– synJ. M. (1). Na działce sadził ziemniaki, buraki, siał zboże i saladerę dla królików.
A. C.trzymał kury, kaczki, nutrie i świnie. Do pracy na roli pożyczał konia od rodziny albo od znajomych. Uprawy wykorzystywał m.in. na karmę dla zwierząt.Z płodów rolnych np. ze zbioru warzyw korzystała cała rodzinaA. C..A. M. (2)pomagała ojcuA. C.kopać ziemniaki do końca lat 70-tych. Potem przeszła operację po której nie mogła pracować fizyczne na roli.W. M. (1)w młodości również pomagał na roliA. C.. PoA. C.przedmiotową działkę uprawiał jego zięćH. M.– mąż córkiA. A. (1)M..
W 1969 r.H. M.iA. M. (2)dobudowali do istniejącego budynku naul. (...)nową część.A. M. (2)mieszka tam do dziś.
W latach 1986-1987H. M.wydzierżawił działkę na okres ok 10 lat. Najpierw ojcuW. P.. Uprawiał on ziemię, która rozpoczynała się w pobliżu torów kolejowych relacjiŁ.–K.. Przedmiotem dzierżawy był pas ziemi o szerokości ok. 14-15 metrów. W tym okresie czasuH. M.osobiście uprawiał pas ziemi o szerokości ok. 5 metrów na długości 200 metrów. Na pozostałej części siane było zboże. Ziemia była uprawiana początkowo przy pomocy konia pożyczonego od rodzinyP.a następnie ciągnikiem pożyczonym odJ. P. (2).
Po roku 1997 rokuH. M.złamał nogę w biodrze i przestał osobiście pracować w ziemi. Oddał nieruchomość w dzierżawęS.iK. K. (1). Dzierżawcy siali żyto. Po śmierciK. K. (1)ziemia nie była uprawiana.
H. M.opłacał podatki od nieruchomości, a po jego śmierci podatki płaciliA. M. (2)iW. M. (1).H. M.płacił podatki od 1/3 całości działki czyli ok. 1.600 m2od roku 2001.
Od 2001 r. na wniosekH. M.prowadzone były dwa osobne konta podatkowe dladziałki numer (...)ustalane według posiadanych przez współwłaścicieli udziałów, tj. dlaH. M.w wysokości 1/3 a dlaJ. W. (2)iM. T. (2)w wysokości 2/3.W. M. (1)sprzątał działkę ze śmieci.
Spadek poJ. M. (1)zmarłym 5 stycznia 1944 r. nabyły dzieci:W. M. (2),K. M.iH. K. (1)po 1/3 każde z nich.
Spadek poH. K. (1)zmarłej 12 sierpnia 1947 r. nabył synK. K. (2)w 3/4 częściach i mążW. K.w 1/4 części.
Spadek poW. M. (2)zmarłym 19 czerwca 1951 r. nabyły dzieciH. M.,C. M.iB. M. (1)oraz żonaB. M. (1)po 1/4 części.
Spadek poB. K.nabyli mążJ. K.i córkaR. L..
Spadek poJ. K.nabyła w całości córkaR. L..
H. M.zmarł w 2011 r., pozostawiając po sobie żonęA. M. (1)i synaW. M. (1).
W dniu 25 sierpnia 1955 r.K. M.,W. K.iK. K. (2)sprzedali na rzeczS.iI.małżonkówG.udział 2/3w nieruchomości położonej wZ.odul. (...)doul. (...)o obszarze 84 aryz zabudowaniami. W treści aktu wskazano, że przedmiotowa nieruchomość podzielona jestna dwie nierówne części torami kolejowymi, przy czym mniejsza jest zabudowana, zawiera 28 arów i położona jest od torów kolejowych doul. (...), zaś większa położona jestod toru kolejowego doulicy (...)i zawiera 56 arów.
Pozostały udział 1/3 w powyższej nieruchomości należał doB. M. (1)(żonyW. M. (2)),B. K.(córkiB.iW. M. (2)),H. M.(synaB.iW. M. (2)) iC. W.(córkiB.iW. M. (2)) w udziałach po 1/4.
Dla nieruchomości położonej pomiędzyulicą (...)a torami kolejowymiw Sądzie Rejonowym w Zgierzu prowadzony jest zbiór dokumentów Zd 517. Nieruchomość oznaczona została jako działka nr ew. 501 położona naul. (...).
MałżonkowieG.sami uprawiali działkę oznaczoną nr ewidencyjnym 501. W ewidencji gruntów figurowali jako użytkownicy nieruchomości położonej naul. (...).
M. T. (1), siostra wnioskodawczyni wyprowadziła się doW.w 1954 r. Była skonfliktowana z wnioskodawczynią od śmierci rodziców.J. W. (2)uważała bowiem, że nieruchomość powinna należeć do niej z uwagi na fakt, żeM. T. (1)otrzymała od rodziców mieszkanie wW..M. T. (1)nie interesowała się przedmiotową nieruchomością. Nie wykonywała na niej żadnych prac, nie partycypowała w opłatach publicznoprawnych.
W dniu 29 września 1972 roku wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział(...)i Leśnictwa wŁ.o wydanie wnioskodawczyni dokumentu własności działki o pow. 0,56 ha położonej wZ.przyulicy (...)z uwagi na zamiar budowy domu jednorodzinnego przez wnioskodawczynię na tej nieruchomości. Przesłuchana w charakterze świadka wnioskodawczyni w dacie 8 września 1980 roku zeznała, że wspólnie z siostrą, która mieszka wW.użytkuje tę działkę i ma uregulowany stan prawny i w związku z tym nie wnosi o wydanie aktu własności ziemi.
Spadek poS. G.zmarłym 5 maja 1965 r. nabyli na podstawie ustawy: żonaI. G.oraz córkiJ. W. (2)iM. T. (1)po 1/3 części spadku każda z nich.
Spadek poI. G.zmarłej 25 września 1965 r. nabyły córkiJ. W. (2)iM. T. (1)po ½ części spadku każda z nich.
Po śmierci rodziców nieruchomością zajmowała sięJ. W. (2). Po śmierci rodzicówJ. W. (2)wydzierżawiła działkęK. O..
Następnie w 1969 r. wydzierżawiła działkęS. M., który jako dzierżawca uprawiał tę ziemię do 2000 roku. Do 2001 r.J. W. (2)opłacała podatek od powierzchni 4.759 m2, a po tej dacie od 3.100 m2.
M. T. (1)zmarła 22 września 2007 r. Spadek po niej nabyliK. T.iA. T..
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, że zasiedzenie jest pierwotnym sposobem nabycia własności rzeczy przez upływ czasu.Dla przyjęcia, iż skutek w postaci zasiedzenia nastąpił koniecznym jest stwierdzenie ziszczenia się dwóch kumulatywnych przesłanek, a mianowicie posiadania oraz upływu przewidzianego w ustawie terminu. Przy czym posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi mieć samoistny oraz nieprzerwany charakter.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie zasiedzenia udziałuw nieruchomości przysługującego pozostałym współwłaścicielom.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż jest możliwe zasiedzenie udziałuwe współwłasności nieruchomości, w tym udziału przysługującego jednemuze współwłaścicieli przez drugiego współwłaściciela. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 czerwca 2010 roku (III CSK 300/09, Lex numer 852670), posiadanie właścicielskie całej rzeczy przez współwłaściciela wyłącznie dla siebie i z wolą odsunięcia od realizacji praw do tej rzeczy innych współwłaścicieli jest możliwe, jednak wymaga, żeby współwłaściciel żądający stwierdzenia zasiedzenia idealnego udziału innego współwłaściciela udowodnił, że zmienił (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia zart. 206 k.c.i uzewnętrznił tę zmianę wobec współwłaścicieli. Zastosowanie w takim wypadku domniemania zart. 339 k.c.wymaga wykazania przez współwłaściciela, że posiada rzecz ponad swoje prawo wynikające ze współwłasności.
Zgodnie zart. 206 k.c., każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzićze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.
Z charakteru współwłasności wynika uprawnienie do współposiadania w zakresienie wyłączającym pozostałych współwłaścicieli (art. 206 k.c.). Uprawnienie to wynikaz prawa współwłasności jako prawa własności przysługującego niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.). Prawo to cechuje jedność przedmiotu własności, wielość podmiotówi niepodzielność samego prawa. Niepodzielność prawa wyraża się w tym, że każdyze współwłaścicieli ma prawo do całej rzeczy. Posiadanie rzeczy przez współwłaściciela jest zatem posiadaniem właścicielskim i samoistnym, stanowi bowiem realizację jego niepodzielnego prawa do rzeczy. Oznacza to, że z faktu posiadania rzeczy przez współwłaściciela wynika jedynie, iż korzysta on z tej rzeczy zgodnie z przysługującym mu prawem. (postanowienie SN z 20 września 2012 r., IV CSK 117/12, LEX nr 1230156).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 maja 2013 r. (V CSK 269/12, LEX nr 1365760),artykuł 339 k.c.nie może posłużyć jako podstawa domniemania samoistności posiadania przez współwłaściciela nieruchomości w zakresie udziałów innych współwłaścicieli, ponieważ co do zasady posiadanie całości rzeczy stanowi jednoz uprawnień współwłaściciela (art. 206 k.c.). Posiadając rzecz współwłaściciel realizuje prawo, które mu przysługuje. Samoistne posiadanie w zakresie udziału innego współwłaściciela, które może doprowadzić do zasiedzenia tego udziału, wymaga ujawnienia woli wyjścia poza własne prawa i wkroczenia w zakres zastrzeżony dla innego uprawnionego. Wykazanie aktywności potwierdzającej wolę wyłączenia innych współwłaścicieliod posiadania wymaga więc przeprowadzenia pozytywnego dowodu przez współwłaściciela posiadającego rzecz, a nie powołania się na domniemanie prawne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w cytowanym orzeczeniu z 20 września 2012 r., niewykonywanie prawa posiadania przez innego współwłaściciela nie uprawnia do wniosku, że współwłaściciel posiadający przejął rzecz w samoistne posiadanie w zakresie jego uprawnień. Inaczej mówiąc, jeżeli inny współwłaściciel nie wykonywał swojego współposiadania, nie oznacza to,że posiadacz całości wykonywał swoje prawo do przysługującej mu idealnej części nieruchomości, a w stosunku do pozostałej był posiadaczem samoistnym. Takiemu traktowaniu stosunku współwłasności sprzeciwia się wspomnianyart. 206 k.c.
Zdaniem Sądu Rejonowego wnioskodawczyni nie wykazała, w sposób jednoznaczny, aby wykonywała przysługujące jej uprawnienia względem nieruchomości ponad przysługujący jej udział w zakresie udziału rodzinyM.. Jak ustalono w toku postępowania,A. C., a następnieH. M.i jego synW. M. (1)korzystali z pasa gruntu o szerokości 7 redlin znajdującego się za torami do roku 1997. Pozostała część nieruchomości na szerokości ok. 14 metrów, uprawiana była przez osoby trzecie- dzierżawców, za zgodąH. M.. Okoliczności co działo się na nieruchomości po roku 1997 są nie istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, że nie są objęte wnioskiem. W tak ustalonym stanie faktycznym, wniosek o stwierdzenie zasiedzenia w zakresie udziału 1/12H. M., 1/12 udziałuC. M., 1/12 udziałuB. M. (1)oraz 1/12 udziałuB. M. (1)należało zatem oddalić.
Inaczej zdaniem Sądu Rejonowego, sytuacja wygląda w odniesieniu do udziału siostry wnioskodawczyniM. T. (1). W 1954 r. wyprowadziła się ona doW.i nie interesowała się ani nie zajmowała się nieruchomością. Kluczowym jest jednak, że wnioskodawczyni zamanifestowała wobec otoczenia, iż przysługuje jej własność nieruchomości również w zakresie udziałuM. T. (1). Mówiła o tym wprost swojej siostrze i córce. Uważała, że należy jej się własność nieruchomości z wyłączeniem siostry, gdyżM. T. (1)otrzymała od rodziców mieszkanie wW.. Wnioskodawczyni podejmowała zatem wszelkie decyzje odnośnie nieruchomości i opłacała podatki z wyłączeniem siostry.
Stosownie do przepisuart. 172 k.c., posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie); po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Przy czym, iż w/w terminy zostały wprowadzone dokodeksu cywilnegoustawą z dnia 28 lipca 1990 roku (Dz. U. nr 55 poz. 321). Poprzednio (od dnia wejścia w życieKodeksu cywilnego1 stycznia 1965 r.) były one krótsze i wynosiły odpowiednio dziesięć i dwadzieścia lat.
W niniejszej sprawie bieg zasiedzenia odnośnie udziału należącego doS. G.rozpoczął się w dniu 6 maja 1965 r. po jego śmierci. Niewątpliwie przy tym wnioskodawczyni posiadała nieruchomość z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieliw złej wierze, gdyż wiedziała, że przysługuje im udział we współwłasności nieruchomości. Termin zasiedzenia wynosił zatem 20 lat i w zakresie udziału wynoszącego 1/6 należącego doS. G.upłynął 6 maja 1985 r. Odnośnie udziałuM. T. (1)bieg terminu zasiedzenia rozpoczął się 26 września 1965 r. i upłynął 26 września 1985 r.
O kosztach postępowania Sąd Rejonowy orzekł na podstawieart. 520 § 2 k.p.c.Interesy wnioskodawcy jak i uczestników były bowiem sprzeczne. Uwzględnienie wniosku spowodowałoby bowiem zmniejszenie uprawnieńW. M. (1)iA. M. (1). Wobec jego oddalenia, należało zatem zasądzić na rzecz wskazanych uczestników poniesione przez nich koszty postępowania, w tym: 1.200 zł wynagrodzenia pełnomocnika (§ 8 pkt 2w zw. z§ 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszeniaprzez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu(Dz. U.z 2013 r. poz. 461) i 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Apelację od powyższego postanowienia wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając je w zakresie punktu 2 i 3. Rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego skarżąca zarzuciła:
a) obrazę prawa procesowego mającą istotny wpływ na treść orzeczenia tj.
-art. 244 § 1 k. p. cw zw. zart. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k.p.cpoprzez pominięcie treści dokumentów w tym o charakterze urzędowym, w ocenie wniosku o zasiedzenie udziałuH.,C.,B.,B.z rodzinyM., z których wynika fakt wykonywania uprawnień właścicielskich przez wnioskodawczynię wobec całej nieruchomością będącą przedmiotem wniosku o zasiedzenie (działki nr (...)), przy jednoczesnym uwzględnieniu tych dokumentów w kontekście wniosku o zasiedzenie udziałuM. T. (1)iS. G.(str. 9 uzasadnienia wyroku) pomimo że odnoszą się one do jednej działki będącej przedmiotem wniosku o zasiedzenie tj :
- zaświadczenia Prezydium Rady Narodowej, Wydziału(...)Leśnictwa dla powiatu(...)i MiastaZ.z dnia 11 grudnia 1972 roku, wskazującego „że rodzice wnioskodawczyniI.iS. G.użytkowali działkę rolna o pow. 0.56 h od roku 1955 do roku 1965 r. Natomiast od roku 1965 roku działkę te użytkuję do chwili obecneO..W. J.córka w/w" (k.479 akt)
- pisma z dnia 8 maja 1998 roku Urzędu MiastaZ.Wydział Geodezji,(...)Gruntami i(...)zawiadamiająceJ. W. (2)jako „właściciela gruntu położonego" wZ.w rejonieulicy (...)w przedmiocie spotkania dot. wykupu gruntów przez MiastoZ.(k. 120 akt),
- pisma z dnia 5 stycznia 2001 roku Urzędu MiastaZ.Wydział Geodezji i(...)wskazujący, iż „według pomiarów z 1972 r. powierzchnidziałki nr (...)w obrębie 113 (ul. (...)) wynosi 4759 m.kw. i że stan ten ogłoszono w dniu 9 maja 1984 roku rodzinieW." (k. 120 akt);
- zaświadczenia sporządzonego przez Kierownika Miejskiej Pracowni Geodezyjnej z dnia 8 stycznia 1973 roku zaświadczające, iżM. T. (1)iJ. W. (2)figurują jako „użytkownicy działki położonej wZ.przyul. (...)" (k. 178 akt)
- decyzji podatkowych za lata 1974 - 2000 wraz z dowodami zapłaty całości podatku za nieruchomość położoną przyul. (...)przezJ. W. (2)(k.5 akt)
- decyzji podatkowych za lata 2001 - 2002 wraz z dowodami zapłaty podatku za 2/3 nieruchomości położonej przyul. (...)tj. od pow.0,3173 ha z uwagi na rozpoczęcie uiszczania pozostałej 1/3 podatku przezH. M.(k. 120 akt)
- pisma Urzędu MiastaZ.z dnia 7 października 2013 roku o utworzeniu z inicjatywyH. M.w 2001 r. odrębnego konta podatkowego, który opłacał od tej chwili podatki od 1/3 nieruchomości przyul. (...)(k. 117 akt)
-art. 227w zw. zart. 217 § 3 k.p.cw zw. zart. 13 § 2 k.p.cpoprzez uznanie, iż dowód z dokumentu prywatnego w postaci umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z dnia 13 marca 1955 r. (k. 120 akt) i pokwitowania z 19.03.1955 roku (k.120 akt) potwierdzającego pobranie kwoty pieniężnej 3.000 zł m.in. przezH. M.na poczet zapłaty ceny nabycia nieruchomość o pow. 0.56 ha przez małżeństwoG., oraz pokwitowania z dnia 25.08.1955r. potwierdzającego zapłatę całej ceny nabycia nieruchomości wskazanej w akcie notarialnym (6000 zł) przez małżonkówG.nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, co spowodowało naruszenieart. 278 § 1 k.p.c.i oddalenie wniosku dowodowego o powołanie dowodu z opinii biegłego grafologa na okoliczność stwierdzenia, iż zostały one podpisane przezH. M., pomimo oczywistej niezbędności tego dokumentu dla oceny treści umowy przyrzeczonej tj. aktu notarialnego Rep. A 912 z dnia 25 sierpnia 1955 roku (oryginał w załączonej do akt ZD nr 517), pozwalającej na ustalenie, że przedmiotem umowy sprzedaży miała być cała działka o powierzchni 0, 56 ha za kwotę 6000 zł, a nie jej udział 2/3 i przyczyn formalnego pozostawienia udziału 1/3 w rodzinieM.pomimo pobrania zapłaty, z uwagi na niestawienie się części spadkobierców do umowy przyrzeczonej, a także biernościH. M.względem organów administracji państwowej aż do roku 2000;
-art. 244 k.p.cw zw. zart. 233 § 1 k.p.cw zw. zart. 13 § 2 k.p.cpoprzez pominięcie treści dokumentów urzędowych, w których wyrażono zgodę na sprzedaż przez spadkobierców majątku spadkowego poJ. M. (1)tj. z nieruchomości rolnej o pow. 0,56 ha położonej „za torami kolejowymi" stanowiącej część ziemi rolnej zmarłegoJ. M. (1)o łącznej pow. 0,84 h. w postaci:
-zaświadczenia z dnia 5.08.1955 wydanego przez Prezydium Rady Narodowej wZ.(k.244 akt, oryginał w załączonej do akt ZD nr 517)
- zaświadczenia z dnia 3 sierpnia 1955 r. wydanego przez Prezydium Rady Narodowej Wydziału Finansowego w którym organ oszacował wartość 0.84 h na kwotę 9.600 zł (.k. 245 akt, oryginał w załączonej do akt ZD nr 517)
-art. 233 § 1 k.p.cw zw. zart. 13 § 2 k.p.c.poprzez brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego i brak konsekwencji w ocenie dowodów będących podstawą ustaleń faktycznych, które w kontekście wniosku o zasiedzenie względem uczestnikaA.iW. M. (1)zostały uznane za niewiarygodne bądź nie mające znaczenia, a jednocześnie te same dowody dotyczące tej samej nieruchomości zostały uznane za wiarygodne w świetle wniosku dot. uczestniczkiM. T. (1),
-art. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez brak wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego i nie dostrzeżenie, iż przedłożone przezW. M. (1)iA. M. (1)decyzje w sprawie wysokości podatku od nieruchomości rzekomo płacone oddziałki (...)są w istocie dokumentacją odnoszącą się do działki znajdującej się przyulicy (...)m, a wiec tzw. nieruchomości „przed torami" tj. nie będącej przedmiotem wniosku tj. położonej za torami przyul. (...),
-art. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie sprzecznie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia zeznań świadków przedstawianych przez uczestnikaW. M. (1)za wiarygodnych,
pomimo oczywistego braku oparcia ich relacji w istniejącej dokumentacji, oczywistych związków rodzinnych oraz braku podstawowej wiedzy świadków na temat nieruchomości sąsiednich i całości panujących stosunków sąsiedzkich na przedmiotowej nieruchomości, w tym charakteru upraw;
-art. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie na podstawie wybiórczej części materiału dowodowego, że część nieruchomości odul. (...)do torów w 1/3 na szerokości 6-8 redli i długości 200- 300 m uprawiałA. C.,( co najmniej do końca lat 70 - str. 3 uzasadnienia), a następnieH. M., podczas gdy rozumowanie jest to sprzeczne z treścią dokumentów urzędowych, innych dowodów z dokumentów i zeznaniami świadków przedstawionych przez wnioskodawczynię oraz że płacił on podatki za tę cześć przed 2001 r. pomimo braku przedstawienia dokumentów na tę okoliczność i niewiarygodnemu tłumaczeniu ich braku zniszczeniem bądź wyrzuceniem,
-art. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie na podstawie zeznań świadkaW. P., iż działka w pozostałej części niż 6-8 redlin tj. jej 2/3 powierzchni ( o szerokości 14 -15 metrów) była dzierżawiona za zgodąH. M.przez ojca świadkaW. P.(strona 3 i 16 uzasadnienia), co powinno skutkować przy spójnej ocenie dowodów oddaleniem wniosku o zasiedzenie udziału należącego doM. T. (1)przez wnioskodawczynię i które to ustalenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z zeznaniami uczestników postępowania oraz powołanych przez nich świadków tj. mi.in.A. M. (1),W. M. (1),H. K. (2),B. M. (2), którzy wskazywali, iż pozostała część działki była sprzedana rodzinieG.i że osoby te nie posiadają wiedzy, kto i co tam uprawiał,
-art. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez odmówienie przymiotu wiarygodności zeznań świadków, tj.S. S. (2),S. M.,J. M. (2),K. K. (3),E. R.z uwagi na brak spójności w zakresie wskazania przedmiotu uprawy (ziemniaki) (k. 3 uzasadnienia) oraz brak szczegółowego wskazania dat, co jest wymogiem nierealnym w stosunku do części świadków, którzy są osobami w podeszłym wieku, odtwarzających wydarzenia często sprzed 40 -50 lat, które w innym zakresie złożyły obszerne i wiarygodne informacje.
-art. 233 § 1 k. p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez całkowite pominięcie zeznań świadkaT. P., osoby całkowicie obcej dla stron postępowania, który poszukując właścicieli działek sąsiadujących z jego nieruchomością ustalił za pośrednictwem innych osób jako właściciela wnioskodawczynię, co dowodzi, iż w świadomości okolicznych właścicieli nieruchomości jako właściciela tej działki funkcjonowała wnioskodawczyni (protokół rozprawy z dnia 20.04.2016 r. str. 4-5 protokołu)
-art. 227w zw. zart. 217 § 3 k .p. cw zw. zart. 13 § 2 k. p. cpoprzez pominięcie dowodu z fotografii przedstawiających przedmiotową nieruchomość częściowo zaoraną pomimo, że zbieżność daty wykonania fotografii nieruchomości oraz daty oględzin wyraźnie wskazywały, iż uczestnikW. M. (1)dokonał tego zaorania na potrzeby oględzin sądowych (s. 8-9 uzasadnienia );
-art. 328 § 2 k. p. c.w zw zart. 13 § 2 k. p. c.poprzez brak wskazania w treści uzasadnienia orzeczenia powodów odmówienia wiarygodności treści zeznań świadków powołanych przez wnioskodawczynię oraz przyczyn pominięcia dowodów z dokumentów urzędowych oraz treści zeznań części świadków wskazanych przez wnioskodawczynię;
-art. 328 § 2 k.p.c.w zw. zart.13 § 2 k. p. c.polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wyroku w istotnych ustaleniach Sądu, bowiem na str. 2-4 uzasadnienia Sąd raz przyjmuje, iż RodzinaM.użytkowała i zarządzała 1/3, a innym razem, że w ich posiadaniu była cała działka przyul. (...)(nr 501, str. 3 uzasadnienia), a dalej na str. 6-7 uzasadnienia, iż przedmiotową nieruchomość użytkowali wyłącznie małżonkowieG.", a po śmierci rodziców wnioskodawczyniJ. W. (2).

a
obrazą prawa materialnego:

-art. 172 k.c.w zart. 6 k. c.poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż wnioskodawczyni nie udowodniła podstawowej przesłanki zasiedzenia jaką jest trwałe posiadanie i wykonywanie uprawnień właścicielskich względem przedmiotowej nieruchomości, pomimo przedłożenia odpowiednich dokumentów o charakterze urzędowym, a także innych źródeł dowodowych potwierdzających fakty wskazane we wniosku.
Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o stwierdzenie, żeJ. W. (2)nabyła przez zasiedzenie z dniem 6 maja 1975 roku tj. z uwagi na upływ 10 - letniego terminu 1/12 udziałuH. M., 1/12 udziałuC. M.oraz 1/12 udziałuB. M. (1)żonyW. M. (2)oraz 1/12 udziałuB. M. (1)córkiW.iB. M. (1)we własność nieruchomości o powierzchni 0,479 ha położnej przyul. (...)wZ., oznaczonej jakodziałka ewidencyjna nr (...), dla której prowadzony jest przez Sąd Rejonowy w Zgierzu zbiór dokumentów o nr ZD 517. A także o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za I i II instancje od uczestnikówA.iW. M. (1);
Skarżąca wniosła również o rozpoznanie przez Sąd II instancji wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego grafologa zgłoszonego w piśmie pełnomocnika wnioskodawczyni z dnia 15 kwietnia 2015 roku na okoliczność stwierdzenia, czy któryś z podpisów znajdujący się na przedwstępnej umowie sprzedaży nieruchomości z dnia 13 marca 1955 roku oraz pokwitowaniu z marca 1955 roku jest zgodny z podpisem złożonym na akcie małżeństwa przezH. M., a jeżeli tak to który.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest niezasadna.
Odnosząc się do zarzutu apelacyjnego, naruszenia przez Sąd Rejonowy zasady swobodnej oceny dowodów, stwierdzić należy, że sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ramy swobodnej oceny dowodów zakreślane są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, reguł logicznego myślenia. Dla skuteczności zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowyart. 233 kpcniezbędne jest wykazanie, że Sąd ten uchybił konkretnym zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego przy ocenie określonego dowodu. Niewystarczające jest przekonanie skarżącego o innej niż przyjął to Sąd doniosłości poszczególnych dowodów i odmiennej ocenie niż ocena Sądu Rejonowego. Skarżący, zdaniem Sądu Okręgowego, w treści apelacji nie wykazał w żaden sposób uchybień Sądu I instancji w zakresie swobodnej oceny dowodów, a w szczególności nie skonkretyzował jakie zasady logiki, czy doświadczenia życiowego oraz w jaki sposób naruszył Sąd Rejonowy przy ocenie poszczególnych dowodów zgromadzonych w sprawie.
Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy i przyjmuje je za własne. Ustalenia faktyczne Sądu I instancji nie są zresztą co do zasady podważane w apelacji. Skarżąca polemizuje jedynie z oceną tych faktów w zakresie, w jakim Sąd I instancji nie uznał ich za wystarczające do ustalenia, że wnioskodawczyni objęła w posiadanie udziały innych współwłaścicieli i zamanifestowała ten fakt na zewnątrz szczególnie wyraziście i jednoznacznie. W tym miejscu należy wskazać, żeart. 233 §1 k.p.c.reguluje jedynie kwestię oceny wiarygodności i mocy dowodowej przeprowadzonych w sprawie dowodów, a nie poczynionych ustaleń faktycznych, czy wyprowadzonych z materiału dowodowego wniosków. Wobec powyższego Sąd Okręgowy zważył, że zgodnie z wyrażoną wart. 233 § 1 k.p.c.zasadą swobodnej oceny dowodów, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Dopuszczenie się obrazyart. 233 § 1k.p.c. przez Sąd może polegać albo na przekroczeniu granic swobody oceny wyznaczonej logiką, doświadczeniem, zasadami nauki albo też na niedokonaniu przez Sąd wszechstronnego rozważania sprawy. Oparcie oceny sądu na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału powinno przy tym oznaczać uporządkowanie tego materiału i w konsekwencji wskazanie, które z faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zaistniały bądź nie zaistniały. Istotą oceny dowodów jest wybranie tych, które weszły w skład podstawy rozstrzygnięcia i odrzucenie tych, którym sąd odmówił wiarogodności i mocy dowodowej. Uwzględniając powyższe uwagi Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że ocena dowodów Sądu Rejonowego jest prawidłowa w zakresie, w jakim dotyczy spornej kwestii samoistnego posiadania ponad swój udział a mianowicie posiadania jako samoistny posiadacz udziałuH.,C.,B.,B.z rodzinyM.- spadkobierców poW. M. (2), albowiem została dokonana z poszanowaniem wszelkich reguł wynikających zart. 233 §1 k.p.c.Tylko bowiem w przypadku, gdyby zaistniał brak logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdyby wnioskowanie sądu wykraczało poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględniało jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów mogłaby zostać skutecznie podważona (por. wyrok SN z 27.09.2002r, II CKN 817/00, Lex 56906).
Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego w tymart. 233 k.p.c.należy rozpoznać łącznie z zarzutami dotyczącymi naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj.art. 6 k.c., art., 172k.c.Nie jest bowiem możliwe samodzielne dokonanie weryfikacji przeprowadzonej oceny dowodów bez jednoczesnego omówienia prawidłowości ustaleń w zakresie istnienia przesłanek stosowania wymienionych przepisów prawa materialnego. Apelacja wnioskodawczyni w części dotyczącej naruszenia prawa materialnego sprowadza się do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie, w jakim uznał, iż wnioskodawczyni nie spełniła przesłanek do zasiedzenia udziału w nieruchomości, pomimo przedłożenia odpowiednich dokumentów o charakterze urzędowym, a także innych źródeł dowodowych potwierdzających fakty wskazane we wniosku. Skarżący opiera swoją apelację również  na tym, uważa że za błędną ocenę Sądu Rejonowego, iż w realiach przedmiotowej sprawy wnioskodawczyni nie udowodniła, że korzystała z części nieruchomości za torami, z wyłączeniemH. M..
Prawidłowość tego typu oceny Sądu Rejonowego nie może być jednak zwalczana w drodze stawiania zarzutu naruszeniaart. 233 § 1 k.p.c.a więc błędu w ustaleniach faktycznych. Jest to bowiem kwestia prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Sąd Okręgowy nie dopatrzył się wskazanych w apelacji zarzutów dotyczących postępowania dowodowego o takim charakterze istotności, że mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszyłart. 227 k.p.c.w zw. z art.. 217§ 3 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.poprzez uznanie, że dowód z dokumentu prywatnego w postaci umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości z dnia 13 marca 1955 r, i pokwitowania z 19.03.1955 roku, oraz pokwitowania z dnia 25.08.1955 roku nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Podobnie jak dowód z opinii biegłego grafologa na okoliczność stwierdzenia, iż dokumenty zostały podpisane przezH. M., który był to dowód zbędny. Istotna i wiążąca bowiem była treść aktu notarialnego umowy sprzedaży udziału w nieruchomości , do której nie przystąpiłH. M.. Sąd Rejonowy prawidłowo zatem oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa jako zbędny. Przy przyjęciu nawet, żeH. M.był stroną umowy przedwstępnej i pokwitował odbiór pieniędzy dnia 19 marca 1955r. to okoliczność ta nie zmienia  faktu, że do umowy sprzedaży udziału w nieruchomości z dnia 25 sierpnia 1955 r. w formie aktu notarialnego nie przystąpił. Ponadto należy nie tracić z pola widzenia okoliczności, żeH. M.był tylko jednym z czterech spadkobierców poW. M. (2)i brak jest jakichkolwiek dowodów, że podpisując umowę przedwstępną działał w imieniu pozostałych spadkobierców poW. M. (2).  Istotne jest bowiem to, żeH. M.wymieniony w treści umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, nie stanął do aktu notarialnego i nie sprzedał swojego udziału w nieruchomości małżonkomG.. Treść aktu notarialnego – umowy sprzedaży z dnia 25 sierpnia 1955 r i pokwitowania otrzymania należności z tego samego dnia wskazuje na to, że do transakcji sprzedaży udziału 2/3 we współwłasności przedmiotowej nieruchomości doszło ostatecznie pomiędzyK. M.,M. M. (2),W. K.iK. K. (2)jako sprzedającymi i małżonkamiG.jako kupującymi.
Sąd zaś nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ponad potrzebę procesową, którą zgodnie 217§ 3 k.p.c.wyznacza dostateczne wyjaśnienie okoliczności spornych. Gdy okoliczności te zostały dostatecznie wyjaśnione zgodnie z twierdzeniami strony zgłaszającej dowód, jak również gdy dowód jest nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy lub został powołany jedynie dla zwłoki, to jego pominięcie jest dopuszczalne (por. wyrok SN z dnia 25 września 1997 r., sygn. II UKN 271/97, wyrok SN z dnia 15 września 2011 r., sygn. II CSK 712/2010, wyrok S.A. w Białymstoku z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. AUa 202/2013).
Bezzasadny jest również zarzut apelacji dotyczący pogwałceniaart. 328 § 2 k.p.c.Uzasadnienie Sądu Rejonowego co do zasady zawiera wszystkie wymagane wskazanym przepisem elementy, w postaci podstawy faktycznej rozstrzygnięcia to jest faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że pisemne uzasadnienie kwestionowanego wyroku w pełni realizuje funkcje przypisywane temu dokumentowi, który pełniąc rolę sprawozdawczą przede wszystkim pozwolić ma na zrekonstruowanie rozumowania, jakie wiodło do sformułowania wniosków przyjętych przez orzekający sąd, dla możliwości ich zweryfikowania w toku kontroli instancyjnej. Tak opisanym wymogom odpowiadają pisemne motywy orzeczenia sporządzone przez Sąd Rejonowy.
Wbrew zarzutom apelacji naruszeniaart. 172 k.c.w zw. zart. 6 k.c.stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił, że wnioskodawczyni nie udowodniła, że korzystała z części nieruchomości za torami, z wyłączeniemH. M.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wyraźnie wynikało, żeA. C.a następnieH. M.i jego synW. M. (1)korzystali z pasa gruntu o szerokości 7 redlin znajdującego się za torami do roku 1997. Pozostała część nieruchomości na szerokości 14 metrów uprawiana była przez osoby trzecie – dzierżawców. NatomiastH. M.przez cały czas czuł się właścicielem przedmiotowej nieruchomości w zakresie swojego udziału. Okoliczność tę potwierdza chociażby pismo skierowane przezH. M.do Urzędu Miejskiego wZ.z dnia 5 stycznia 2001 roku, dotyczące prośby o kierowanie korespondencji podatkowej dotyczącej spornej działki na jego adres (k. 118). Jak i wniosek z dnia 14 grudnia 2000 roku o sprostowanie zapisów w ewidencji gruntów (k. 139).
Należy podkreślić, że nawet przy przyjęciu, że wadliwe były w tym zakresie ustalenia Sądu Rejonowego i że współwłaściciele udziału 1/3 nieruchomości nie interesowali się swoim udziałem, to należy stwierdzić, że wnioskodawczyni  nie udowodniła, że zamanifestowała względem tychże współwłaścicieli - spadkobierców poW. M. (2)zmianę charakteru swojego władztwa nad nieruchomością jako współwłaściciela na władztwo wyłącznego właściciela całej działki jako  posiadacza samoistnego ich udziału, w sposób widoczny dla pozostałych współwłaścicieli nieruchomości. Wnioskodawczyni w żaden sposób nie zamanifestowała rozszerzenia zakresu władania udziałem uczestnikówM.we współwłasności nieruchomości oznaczonej jakodziałka nr (...)i że ma zamiar ich odsunąć od władztwa na udziałem. Nie jest też wystarczająca dla zamanifestowania rozszerzenia zakresu posiadania samoistnego czynność faktyczna polegająca na płaceniu podatku od nieruchomości, która jest realizacją solidarnego zobowiązania publicznoprawnego. To, że wnioskodawczyni opłacała podatek za lata 1974 – 2000 za nieruchomość położoną przyul. (...)nie świadczy o rozszerzeniu zakresu swojego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia zart. 206 k.c.Dla skuteczności takiego rozszerzenia wymagane jest aby uczynić to jawnie, czyli zamanifestować je w sposób widoczny dla współwłaściciela i otoczenia. Sama świadomość posiadania samoistnego ponad realizację uprawnienia zart. 206 k.c.nie może być uznana za wystarczającą.
Wydane przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia 27 marca 1973 roku zaświadczenie o wszczęciu na żądanieJ. W. (2)postępowania w sprawie wydania aktu własności ziemi (k. 477), wydane przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej zaświadczenie z dnia 8 stycznia 1973 roku, że pod pozycją 1227 figurują małż.G.tj.M. T. (2)iJ. W. (3), jako użytkownicy działki położonej wZ.przyul. (...), posiadającej ogólnej powierzchni 4.162 m, wydane w dniu 2 grudnia 1972 roku zaświadczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej zaświadczenie, że ob.I.iS. G.użytkowali działkę rolną o pow. 0,56 ha od roku 1955 do roku 1965, natomiast od roku 1965 działkę tę użytkuje do chwili obecnejJ. W. (2), pismo z dnia 5 stycznia 2001 roku dotyczące pomiarów powierzchni działki nie wskazuje w sposób jednoznaczny, że wnioskodawczyni wykonywała przysługujące jej uprawnienia względem nieruchomości ponad przysługujący jej udział w zakresie udziału spadkobierców poW. M. (2). Ponadto pisma te wnioskodawczyni nie traktowały jako wyłącznej właścicielki nieruchomości tytko odwoływały się do użytkowania działki czyli stanu faktycznego, a nie prawnego nieruchomości. Należy przypomnieć, że wnioskodawczyni jako współwłaścicielka na podstawieart. 206 k.c.mogła posiadać nieruchomość w całości i korzystać z niej.
Jeżeli zaś chodzi o pismo z dnia 8 maja 1998 roku Urzędu MiastaZ.Wydział Geodezji,(...)Gruntami i(...)zawiadamiająceJ. W. (2)jako„właściciela gruntu położonego"wZ.w rejonieulicy (...)w przedmiocie spotkania dot. wykupu gruntów przez MiastoZ.(k. 120 akt) to należy stwierdzić, że pismo to nie odwołuje się ono wprost do nieruchomości objętej wnioskiem. Ponadto w piśmie tym Urząd MiastaZ.prosił wnioskodawczynię o stawienie się w urzędzie  w dniu 19 maja 1998r. z dokumentami stwierdzającymi prawo własności do nieruchomości, w celu omówienia warunków wykupu. Z pisma tego wynika więc,  że urząd miasta miał wątpliwości czy wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości skoro zobowiązywał ją do przedstawienia dokumentów stwierdzających własność. Na podstawie przedmiotowego pisma nie można wywieść, że wnioskodawczyni była przez urząd miasta traktowana jako wyłączna właścicielka przedmiotowej nieruchomości.
Jak przyjmuje się powszechnie w orzecznictwie nie można wykluczyć zasiedzenia idealnego udziału pomiędzy współwłaścicielami, jednakże konieczna jest do tego zmiana charakteru władztwa, a do takiej zmiany charakteru władztwa konieczne jest wyraźne zamanifestowanie woli władania, w sposób widoczny dla współwłaścicieli (czy też ich spadkobierców) i otoczenia. Należy wówczas uzewnętrznić swą wolę władania konkretnym udziałem. Surowe wymagania wobec współwłaściciela zmieniającego zakres posiadania samoistnego uzasadnione jest bezpieczeństwem stosunków prawnych i ochroną własności, która narażona byłaby na uszczerbek, gdyby współwłaściciel - jak stwierdzono wyżej - uprawniony do współposiadania całości mógł łatwo doprowadzić do utraty praw pozostałych współwłaścicieli, powołując się na zmianę swej woli, a więc elementu subiektywnego. Wymagania te muszą znaleźć swoje odbicie w postępowaniu dowodowym. Ciężar udowodnienia, przez jednego ze współwłaścicieli, że zmienił zakres posiadania samoistnego, spoczywa na nim wraz z niekorzystnymi skutkami, jakie wiążą się z niewykazaniem w sprawie o zasiedzenie tego przymiotu (tak SN w postanowieniu z dnia 20.10.1997 r., II CKN 408/97).
Sąd Okręgowy prezentuje pogląd, że to na wnioskodawczyni spoczywał obowiązek udowodnienia, że w okresie przewidzianym przez ustawę skutkującym zasiedzeniem nieruchomości była samoistną posiadaczką udziału stanowiącego własność spadkobierców poW. M. (2)i uzewnętrzniła tę wolę władania dla siebie. Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu I CSK 55/15 Sądu Najwyższego-Izby Cywilnej z dnia 10-02-2016 zgodnie z którym niewykonywanie prawa posiadania przez innych współwłaścicieli nie uprawnia do wniosku, że współwłaściciel posiadający przejmuje rzecz w samoistne posiadanie w zakresie ich uprawnień. Posiadanie właścicielskie całej rzeczy przez współwłaściciela wyłącznie dla siebie i z wolą odsunięcia od realizacji praw do tej rzeczy innych współwłaścicieli jest możliwe, ale wymaga, aby współwłaściciel żądający stwierdzenia zasiedzenia idealnego udziału innego współwłaściciela udowodnił, że zmienił (rozszerzył) zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia przewidzianego wart. 206 KCi uzewnętrznił tę zmianę wobec współwłaścicieli. Zastosowanie w takim wypadku domniemania zart. 339 KCwymaga wykazania przez współwłaściciela, że posiada rzecz ponad swoje prawo wynikające ze współwłasności. Ze względu na szerokie uprawnienia współwłaściciela do rzeczy - konieczne jest wykazanie konkretnych faktów potwierdzających rzeczywiste przejęcie praw i obowiązków innych współwłaścicieli w sposób pozwalający im dostrzec zmianę.
W świetle powyższego należy uznać, że wnioskodawczyni nie udowodniła, że zmieniła (rozszerzyła) zakres swego samoistnego posiadania ponad realizację uprawnienia przewidzianego wart. 206 k.c.i uzewnętrzniła tę zmianę wobec współwłaścicieli udziału wyrażającego się ułamkiem 1/3 tj.H. M.,B. M. (1),B. K.iC. W., tym samym brak było podstaw prawnych do stwierdzenia zasiedzenia przysługującego spadkobiercom poW. M. (2)wynoszącego 1/3 udziału w ww. nieruchomości na rzecz wnioskodawczyni. Tym samym zarzuty apelacyjne naruszeniaart. 6 k.c., i 172k.c.należało uznać za niezasadne.
Mając powyższe na względzie, zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego uznać należy za prawidłowe.
W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy w punkcie 1. postanowienia na podstawieart. 385 k.p.c.w zw. zart. 13 § 2 k.p.c.oddalił apelację jako bezzasadną.
Mając na uwadze, że w sprawie nie zostały uiszczone opłaty związane z doręczeniami zagranicznymi oraz wynagrodzenie tłumacza o obowiązku ich uiszczenia Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz.U.2016.623 j.t.) w zw. zart. 520 § 1 k.p.c.Sąd Okręgowy obciążył skarżącą jako inicjująca postepowanie apelacyjne nieuiszczonymi kosztami sądowymi w ten sposób, że nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa od skarżącej kwotę 390,08 zł tytułem należnych kosztów sądowych.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie 3. postanowienia na podstawieart. 520 § 1 k.p.c.jako że w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od podstawowej zasady rozliczenia kosztów postępowania nieprocesowego.