Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 1310/16
Data wyroku: 2016-12-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Jachniewicz

Sygn. akt II K 1310/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 grudnia 2016r.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: SSR Anna Jachniewicz
Protokolant:  Artur Pokojski
Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Gdańsk-Śródmieście ElżbietyS.
po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016r. na rozprawie sprawy:
A. B., synaE.iI.z domuJ.,urodzonego (...)wG.
Oraz
P. G. (1), synaZ.iE.z domuP.,urodzonego (...)wG.
oskarżonego o to, że:
w dniu 12 sierpnia 2016r. wG.działając wspólnie i w porozumieniu, po uprzednim użyciu przemocy w postaci chwycenia ręką za szyję w wyniku czego pokrzywdzonyG. M.stracił równowagę, a następnie dwukrotne uderzenie pięścią w twarz doprowadzając pokrzywdzonego do stanu bezbronności dokonali kradzieży telefonu komórkowegomarki S. (...)model(...)o wartości nie mniejszej niż 800 zł na szkodęG. M., przy czym wyniku stosowania przemocy wobecG. M.spowodowali u niego obrażenia w postaci stłuczenia nadgarstka prawego, łokcia lewego i kolana lewego oraz niewielkich otarć naskórka na ręce lewej oraz subiektywną bolesność dziąsła w obrębie żuchwy po stronie prawej i okolicy lewego kąta żuchwy i szyi, a także bolesność biodra lewego, czym spowodowali u pokrzywdzonegoG. M.uszkodzenia ciała, które spowodowały rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni, a także w trakcie zdarzenia, działając wspólnie i w porozumieniu poprzez kilkukrotne uderzenie pięścią w żuchwęB. V.w wyniku czegoB. V.stracił równowagę i upadł na ziemię a następnie kopanie nogami po rękach i nogach, naruszyli nietykalność cielesnąB. V.powodując u niego pojedyncze niewielkie otarcia naskórka na palcu IV i V ręki lewej oraz subiektywną bolesność uciskową w okolicy kąta prawego żuchwy i okolicy przedusznej lewej, przy czymP. G. (1)czynu tego dopuścił się przed upływem pięciu lat od odbycia w okresie od 07.06.2005r. do 04.11.2005r. i od 20.01.2012r. do 28.06.2012r. i od 30.06.2012r. do 24.08.2013r. kary 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sadu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2006r. sygn.. akt II K 1050/05 za przestępstwo zart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.
tj. o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w stosunku doA. B.
i o przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.wobecP. G. (1)

1
OskarżonegoA. B.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i za to, przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k., na mocyart. 280 § 1 k.k.skazuje go na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na mocyart. 33 § 1 , 2 i 3 k.k.wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda stawka;

2
OskarżonegoP. G. (1)uznaje za winnego popełnienia przestępstwa zarzucanego mu w akcie oskarżenia i za to, przy zastosowaniuart. 11 § 3 k.k., na mocyart. 280 § 1 k.k.skazuje go na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na mocyart. 33 § 1, 2 i 3 k.k.wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

3
Na mocyart. 46 § 1 k.k.nakłada na oskarżonegoA. B.obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonym za doznaną krzywdę poprzez zapłatęG. M.kwoty 1000 (tysiąc) złotych orazB. V.w kwocie 1000 (tysiąc) złotych;

4
Na mocyart. 46 § 1 k.k.nakłada na oskarżonegoP. G. (1)obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonym za doznaną krzywdę poprzez zapłatęG. M.kwoty 1000 (tysiąc) złotych orazB. V.w kwocie 1000 (tysiąc) złotych;

5
Na mocyart. 46 § 1 k.k.nakłada na oskarżonych solidarny obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonegoG. M.poprzez zapłatę kwoty 80 (osiemdziesiąt) złotych;

6
Na mocyart. 626 § 1 k.p.k.w zw. zart. 624 § 1 k..p.k. ,art. 633 k.p.k.obciąża oskarżonych kosztami postępowania w sprawie w kwotach po 396, 60 zł (trzysta dziewięćdziesiąt sześć złotych 60/100), zwalniając ich z obowiązku uiszczenia opłaty.

Sygn. akt: II K 1310/16

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Dnia 12 sierpnia 2016 roku około godziny 23:00,G. M.iB. V.(narodowość niemiecka) szliul. (...)wG., grając w grę(...), zainstalowaną w telefonach komórkowych. W pewnym momencie podeszli do nichA. B.iP. G. (1), którzy zauważyli, że wpatrują się oni w ekrany urządzeń. W czasie rozmowy,A. B.poprosił ich, by dali mu papierosa. GdyG. M.iB. V.odpowiedzieli, że nie palą papierosów,A. B.iP. G. (1)odeszli na odległość kilkudziesięciu metrów. Po chwili zawrócili i ponownie podeszli doG. M.iB. V..A. B.zażądał wówczas od nich, by dali mu 10 złotych na zakup paczki papierosów.P. G. (1)stał wówczas bliskoA. B.i słyszał wypowiadane przez niego słowa. GdyG. M.odpowiedział, że nie mają pieniędzy,A. B.złapał go za szyję i zaczął się stanowczo domagać od niego pieniędzy. Następnie odepchnął go. W tym samym czasie,B. V.został kilkakrotnie uderzony pięścią w twarz przezP. G. (1). Na skutek ostatniego uderzenia, upadł na ziemię. Gdy znajdował się w pozycji leżącej,P. G. (1)zaczął go kopać po rękach i po nogach. Po chwili, w stronęB. V.skierował się równieżA. B., który także zaczął zadawać mu ciosy.G. M.oddalił się wówczas na odległość kilku metrów i zawołał doB. V., by uciekał. Następnie jednak podszedł doA. B.iP. G. (1), by spróbować odepchnąć ich od leżącego kolegi. Widząc to,P. G. (1)uderzył go dwukrotnie pięścią w twarz. GdyG. M.upadł,A. B.podszedł do niego i wyrwał mu z ręki telefon komórkowymarki S. (...)o wartości 800 złotych. Po chwili,A. B.iP. G. (1)zbiegli z miejsca zdarzenia. NatomiastG. M.iB. V.udali się na Komisariat II Policji wG., gdzie złożyli zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Na skutek podjętych czynności, funkcjonariusze Policji dokonali zatrzymaniaA. B.iP. G. (1). W trakcie przeszukaniaP. G. (1), w jego ubraniu ujawniono telefon komórkowymarki S. (...), zabranyG. M.. W telefonie brak było karty SIM oraz karty pamięci.
Dowody:
częściowo wyjaśnienia oskarżonegoA. B.– k. 91, 116; częściowo wyjaśnienia oskarżonegoP. G. (1)– k. 100, 123, 198; zeznania świadkaG. M.– k. 2v-3, 46v-47, 50v-51, 326-328; zeznania świadkaB. V.– k. 38v, 48v-49, 52v-53, 67-69; zeznania świadkaG. A.– k. 20, 328;protokoły zatrzymania – k. 6-6v, 8-8v; protokół oględzin telefonu – k. 14-15v; protokół przeszukania – k. 15-17; protokół oględzin miejsca – k. 21; szkic sytuacyjny – k. 22; protokoły okazania – k. 46-47v, 48v-49, 50-51v, 52-53v; dokumentacja fotograficzna – k. 186-190;
Na skutek uderzeń zadanych przezA. B.iP. G. (1),G. M.doznał stłuczenia nadgarstka prawego, łokcia prawego i kolana lewego oraz lekkich otarć naskórka na ręce lewej. W trakcie badania podawał subiektywną bolesność dziąsła w obrębie żuchwy po stronie prawej, w okolicy lewego kąta żuchwy i szyi, a także bolesność biodra prawego. Stwierdzone u pokrzywdzonego obrażenia ciała spowodowały rozstrój zdrowia trwający nie dłużej, niż 7 dni.
Dowód:
opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – k. 78-80; protokół oględzin osoby – k. 58-59v;
Na skutek uderzeń zadanych przezP. G. (1),B. V.doznał lekkich otarć naskórka na palcu IV i V ręki lewej. W trakcie badania, podawał subiektywną bolesność uciskową w okolicy kąta prawego żuchwy i w okolicy przedusznej lewej.B. V.nie doznał zatem obrażeń ciała, które spowodowałyby naruszenie czynności narządu ciała bądź rozstrój zdrowia w myślart. 157 k.k.
Dowód:
opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej – k. 81-83; protokół oględzin osoby – k. 55-56v;
Na skutek upadkuG. M.po ciosach zadanych przezP. G. (1), w telefoniemarki S. (...)należącym do pokrzywdzonego doszło do uszkodzenia przycisku zasilania. Koszt naprawy przycisku wyniósł 80 złotych.
Dowody:
zeznania świadkaG. M.– k. 72, 327-327v; protokół oględzin telefonu – k. 14-15v;
Przesłuchiwany dnia 14 sierpnia 2016 roku w postępowaniu przygotowawczym, oskarżonyA. B.oświadczył, że przyznaje się do pobicia dwóch osób, ale nie przyznaje się do kradzieży telefonu. Wyjaśnił, że wcześniej pił alkohol, 4 albo 5 piw, i czuł się pijany. Zapytał dwóch mężczyzn o papierosa. Jeden powiedział, że nie mają. Oni mieli telefony w rękach i grali w(...).Z.się gadanie o(...). Poszły wyzwiska od niego iP. G. (1)do tego Polaka. Ten mężczyzna powiedział coś obraźliwego. Wyzwiska były z jednej i drugiej strony. Koledze ręka poleciała w kierunku tego Polaka. Uderzył go w twarz raz, może dwa. On nie wie, któregoP. G. (1)tak naprawdę uderzył. Oskarżony uderzył parę razy. On nie pamięta którego. Szarpali się z nim. On podniósł telefon jednego z tych mężczyzn. Odeszli z tym telefonem. On przekazał telefon koledze po kawałku drogi i kazał mu go wyrzucić. Kolega go nie wyrzucił. On nie żądał od pokrzywdzonych żadnych pieniędzy. Kolega też nie żądał. On był się z nimi, bo kolega zaczął się bić. Był pijany. (wyjaśnienia oskarżonegoA. B.– k. 91, 116).
Przesłuchiwany na rozprawie, oskarżonyA. B.przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że ukradł telefon. Odeszli dalej i przekazał goP. G. (1).Z.się, bo pytał o papierosa. Nie mieli. Doszło do bójki. On uderzył iG.też. Złapał ręką za szyję i uderzył pięścią w twarz Niemca albo Polaka. Zabrał telefon i przekazał koledze. Drugiego mężczyznę też uderzył. Nie chcieli od nich pieniędzy. Nie umawiali się, że będą dążyć do bójki.G.nic mu nie mówił przed tą sytuacją. Po podniesieniu telefonu odeszli. Już nikt nie zadawał ciosów. (wyjaśnienia oskarżonegoA. B.– k. 324v-325)
Przesłuchiwany dnia 14 sierpnia 2016 roku w postępowaniu przygotowawczym, oskarżonyP. G. (1)oświadczył, że przyznaje się do udziału w bójce, ale nie przyznaje się do zabrania telefonu. Wyjaśnił, że tego wieczoru wypił 3 piwa. Razem zA.przeszli przez jarmark. W okolicyul. (...)szło dwóch mężczyzn.Z.się bójka.A.zaczął się szarpać z jednym, a on z drugim. On nie wie dlaczego bójka się zaczęła. Oni nic nie mówili do tych mężczyzn. Niczego od nich nie żądali.A.przewrócił się na ziemię z jednym mężczyzną. Drugi podleciał do niego. Wyciągnął w jego kierunku ręce. Złapali się razem rękoma i zaczęli się szarpać. Po krótkiej szarpaninie,A. Z.uciekać. On pobiegł za nim. Okazało się, żeA.zabrał jednemu z nich telefon. Pokazał mu go 15 minut później. On miał telefon w kieszeni po zatrzymaniu.A.mu go dał, bo nie miał go gdzie schować. Nie kazał mu go wyrzucić. On nie wie, dlaczego go wziął odA.. Był pijany i głupi. On nic nie chciał zrobić z tym telefonem. Może by go wyrzucił. On nie wyjmował z telefonu karty pamięci, ani karty SIM. On bił się tylko z jednym mężczyzną. (wyjaśnienia oskarżonegoP. G. (1)– k. 100, 123)
Przesłuchiwany dnia 20 października 2016 roku w postępowaniu przygotowawczym, oskarżonyP. G. (1)oświadczył, że przyznaje się do naruszenia nietykalności cielesnejG. M., ale nie przyznaje się do spowodowania u niego obrażeń ciała, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na czas nie dłuższy, niż 7 dni. Odmówił składania wyjasnień i oświadczył, że bardzo żałuje tego, co się stało i chciałby przeprosić pokrzywdzonych. (wyjaśnienia oskarżonegoP. G. (1)– k. 198)
Przesłuchiwany na rozprawie, oskarżonyP. G. (1)oświadczył, że nie przyznaje się do rozboju, lecz przyznaje się do naruszenia nietykalności cielesnej pokrzywdzonych. Wyjaśnił, że wypili parę piw i zaczęli chodzić poG.. Weszli naul. (...). Minęli dwóch panów, którzy stali na środku ulicy.A.powiedział, że zapyta ich o papierosa. On nie słyszał,P.żąda od nich pieniędzy, bo skupił się na panu obywatelstwa niemieckiego. Pomyślał, że sprowokuje go do słownej utarczki. Zobaczył wówczas kątem oka, żeA.łapie pokrzywdzonego za szyję.A.przewrócił pokrzywdzonego, więc obrażenia biodra, łokcia, kolana powstały na skutek tego. On w tym momencie uderzył drugiego poszkodowanego, który podniósł ręce i zaczął krzyczeć. UderzyłB.dwa razy lekko w celu zaczepki. Poszkodowany oddalił się od niego. Miał swój telefon w ręce. On nie próbował mu go zabrać. Szukał awantury. Uderzył lekko, by sprowokować bójkę. Nie chciał, by miał obrażenia. On nie kopał nikogo z pokrzywdzonych. Gdy się odwrócił, zobaczył żeA.bije się z drugim pokrzywdzonym.B.podbiegł doA.i drugiego pokrzywdzonego. On iA.zaczęli się wtedy oddalać.A.wyjął telefon i powiedział, że to jednego z pokrzywdzonych. On wcześniej nie wiedział o tej sytuacji.A.przekazał mu telefon i on go wziął. Potem zostali zatrzymani na mieście. Gdyby on wiedział, jak się to potoczy, to by nie podchodził. Nie miał pojęcia, że dojdzie do rozboju. Oni nie chodzili z celem rozboju. On pokrzywdzonego nie uderzył jeden raz. Uderzał pięścią w twarz na stojąco. On nie wie, czy pokrzywdzony upadł, bo odwrócił się do drugiego pokrzywdzonego i też go uderzył. Oskarżony szukał zaczepki. Chciał się bić, ale nie chciał nic zabierać. Kartę SIM wyjął z telefonuA.i ją wyrzucił. On chciałby przeprosić pokrzywdzonych i zadośćuczynić im pieniężnie. (wyjaśnienia oskarżonegoP. G. (1)– k. 325-326)
OskarżonyA. B.był jednokrotnie karany.
Dowód:
karta karna – k. 159-160;
OskarżonyP. G. (1)był dwukrotnie karany. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2006 roku, wydanym w sprawie II K 1050/05, Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku skazał go na karę 2 lat miesięcy pozbawienia wolności za czynart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.Oskarżony odbył orzeczoną karę w okresach od 7 czerwca 2005 roku do 4 listopada 2005 roku, od 20 stycznia 2012 roku do 28 czerwca 2012 roku i od 30 czerwca 2012 roku do 24 sierpnia 2013 roku.
Dowody:
karta karna – k. 162-164; odpisy wyroków z danymi o karze – k. 175-179;
Sąd zważył, co następuje:
Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie, Sąd oparł się na zeznaniachG. M.,B. V.iG. A., a także na zebranych dokumentach urzędowych i prywatnych. Natomiast wyjaśnienia oskarżonychA. B.iP. G. (1)posłużyły poczynieniu ustaleń faktycznych jedynie częściowo, tj. w takim zakresie, w jakim zostały uznane za wiarygodne.
OskarżeniA. B.iP. G. (1)w zasadzie nie kwestionowali tego, że dnia 12 sierpnia 2016 roku zadawali ciosyG. M.iB. V.. Kwestionowali natomiast ustalony przez prokuratora przebieg zdarzenia oraz zamiar dokonania rozboju na pokrzywdzonych.
OskarżonyA. B.utrzymywał, że pomiędzy nimi a pokrzywdzonymi doszło po prostu do bójki, a kradzieży telefonu dokonali niejako przy okazji. Co więcej, w toku postępowania przygotowawczego utrzymywał, że wkrótce po zabraniu telefonu, przekazał goP. G. (1)i kazał mu go wyrzucić. Z wyjaśnieńoskarżonegoP. G. (1)również wynika, że dokonanie kradzieży nie było przez oskarżonych planowane. Co więcej,P. G. (1)utrzymywał, że nie miał wiedzy o tym, żeA. B.zabrał telefon należący doG. M., choć przyjął go odA. B.wkrótce po oddaleniu się od pokrzywdzonych. Obaj oskarżeni zaprzeczyli, jakoby przed zadaniem ciosów pokrzywdzonym żądali od nich pieniędzy. Z wyjaśnień oskarżonych, wynika zatem, iż kradzieży telefonu należącego doG. M.doszło pod wpływem impulsu, przy okazji dokonanego pobicia, na skutek wykorzystania faktu, że telefon upadł pokrzywdzonemu na chodnik. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonych w tym zakresie, gdyż były one niekonsekwentne, a nadto sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonych oraz ze wskazaniami doświadczenia życiowego.Z zeznańG. M.iB. V.wynika, w szczególności, że oskarżeni podeszli do nich dnia 12 sierpnia 2016 roku dwukrotnie. Za pierwszym razem jeden z nich, tj.A. B.poprosił ich o papierosa. Oskarżeni zauważyli, że pokrzywdzeni mają przy sobie telefony komórkowe. GdyG. M.odpowiedział, że obaj nie palą papierosów, oskarżeni odeszli na odległość kilkudziesięciu metrów, po czym zawrócili. WówczasA. B.zażądał do pokrzywdzonych kwoty 10 złotych na paczkę papierosów. GdyG. M.odpowiedział, że nie mają pieniędzy,A. B.iP. G. (2)zaczęli zadawać pokrzywdzonym ciosy. Z powyższego wynika zatem, że oskarżeni dwukrotnie nawiązywali rozmowę z pokrzywdzonymi i za każdym razemA. B.czegoś od nich żądał. Przy czym do zadawania ciosów doszło natychmiast po tym, jak dla oskarżonych stało się jasne, że nie otrzymają od pokrzywdzonych pieniędzy (z zeznańG. M.wynika, żeP. G. (2)musiał słyszeć żądanie wręczenia kwoty 10 złotych, jako że stał tuż przyA. B.). Przebieg zdarzeń wskazuje na to, że przyczyną zastosowania przez oskarżonych przemocy była chęć samowolnego wejścia w posiadanie wartościowych przedmiotów posiadanych przezG. M.iB. V.. Przy czym, natychmiastowa reakcjaP. G. (2)w obliczu agresji skierowanej przezA. B.wobecG. M.wskazuje na to, że oskarżeni mogli porozumieć się co do realizacji tego celu chwilę wcześniej, tuż przed tym, gdy postanowili zawrócić w kierunku pokrzywdzonych – kiedy najprawdopodobniej doszło między nimi do narady. Prawdopodobieństwo tego, że oskarżeni zawrócili do pokrzywdzonych jedynie w celu wszczęcia bójki należy uznać za mało prawdopodobne – zwłaszcza, że mieli oni dobrą okazję do wszczęcia bójki w trakcie pierwszej wymiany zdań, do której doszło po zadaniu pytania o papierosa (kiedy to zauważyli, że pokrzywdzeni wpatrują się w telefony komórkowe). Należy przyjąć, że gdyby zamiaremA. B.iP. G. (2)było jedynie pobicie oskarżonych, to zadaliby oni pokrzywdzonym dużo więcej ciosów i spowodowaliby u nich o wiele dotkliwsze obrażenia (pokrzywdzeni zaniechali w zasadzie jakiejkolwiek obrony). Tymczasem, opuścili oni miejsce zdarzenia niezwłocznie po tym, gdyA. B.wszedł w posiadanie telefonu. OskarżonyA. B.wyjaśnił: „Jak podniosłem telefon, to już nikt nie zadawał ciosów. Odeszliśmy po jego podniesieniu” (k. 325). Sąd nie dał też wiary wyjaśnieniomP. G. (1)w zakresie w jakim wskazał on, że pokrzywdzonyB. V.w pewnym momencie obiegł go z prawej strony, po tym jak oskarżony krzyknął do niego „no dawaj”, co miało sugerować chęć bicia się ze strony pokrzywdzonego. Okoliczności tej nie potwierdzili w żaden sposób pokrzywdzeni. Sąd nie dał także wiary oskarżonemuG.co do tego, że nie wiedział on o zabraniu telefonuG. M.przezA. B.. Wskazać bowiem należy, że nawet jeśli oskarżeni nie umawiali się wcześniej co do rozboju, to jednakP. G. (1)musiał zdawać sobie sprawę z zaboru telefonu przezA. B.i obejmować to zachowanei swoją wolą i świadomością . Po pierwsze bowiem do zaboru telefonu przezA. B.doszło bezpośrednio po ciosieP. G. (1)wymierzonym pokrzywdzonemu. Po drugie bezpośrednio po zabraniu telefonu oskarżeni razem oddalili się, po trzecie natomiastP. G. (1)bez oporu przyjął odA. B.zabrany pokrzywdzonemu telefon. Gdyby sprzeciwiał się on rozbojowi to zaprotestowałby przeciwko zaborowi telefonu na miejscu zdarzenia, bądź choćby odmówiłby przyjęcia telefonu.
Warto zauważyć, że zarównoA. B., jak iP. G. (1)utrzymywali w toku postępowania przygotowawczego, że każdy z nich uderzył tylko jednego pokrzywdzonego (k. 91, 100). Sąd nie dał wiary także tej części wyjaśnień oskarżonych, gdyż były ona sprzeczna z wiarygodnymi zeznaniami świadkówG. M.iB. V.. Nadto, na rozprawie podważyli ją sami oskarżeni, przyznając że zadawali ciosy obu pokrzywdzonym (k. 325-325v).
W ocenie Sądu, na zamiar dokonania przez oskarżonych kradzieży z użyciem przemocy wskazuje również ich zachowanie podjęte po popełnieniu przestępstwa. Oskarżeni bowiem działali w sposób przemyślany, usuwając z telefonu kartę SIM (umożliwiającą zlokalizowanie go), a także usuwając z niego kartę pamięci – co wskazuje na to, że przygotowywali się do jego zbycia. Wyjaśnienia oskarżonegoA. B., w zakresie, w jakim utrzymywał on, że zamierzał telefon wyrzucić należy uznać za naiwne. Oskarżony mógł to uczynić bez jakichkolwiek przeszkód. Do realizacji tego zamiaru nie byłoby, konieczne uprzednie wręczenie telefonuP. G. (1). Na marginesie warto zauważyć, żeP. G. (1)zaprzeczył, jakobyA. B.przekazał mu telefon polecając jego wyrzucenie (k. 100).
Sąd dał wiarę zeznaniomświadkówG. M.iB. V.,gdyż w przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonych, były one logiczne, konsekwentne i wzajemnie się uzupełniały, a wraz z pozostałymi dowodami tworzyły uporządkowaną chronologicznie całość. Dlatego tam, gdzie zeznaniaG. M.iB. V.były sprzeczne z wyjaśnieniamiA. B.iP. G. (1), Sąd dał wiarę relacjom pokrzywdzonych.
ŚwiadekG. A.opisał okoliczności, w jakich doszło do zatrzymania oskarżonych i ujawnienia telefonymarki S. (...)w ubraniuP. G. (1). Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom, gdyż dotyczyły okoliczności bezspornych.
Sad oparł się na dokumentach urzędowych przywołanych w ustaleniach faktycznych, gdyż zostały one sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawem przepisanej formie. Ich autentyczność nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.
Ustalony stan faktyczny stanowi podstawę do przypisaniaA. B.iP. G. (1)czynu zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.
Postępowanie dowodowe wykazało, że 12 sierpnia 2016 roku, oskarżeni udali się naul. (...)wG.. Dokonali tam zaboru telefonu komórkowego należącego doG. M.. Jest oczywiste, że oskarżeni nie byli w żaden sposób uprawnieni wobec tego przedmiotu. Mimo to, potraktowali telefon jak swój własny i włączyli go w skład swoich majątków, postępując z nim tak jak właściciele (dokonali zaboru w celu jego przywłaszczenia). W celu dokonania kradzieży,A. B.iP. G. (1)udaremnili opórG. M.iB. V.i zastosowali wobec nich przemoc fizyczną poprzez zadawanie ciosów pięściami i nogami (art. 280 § 1 k.k.).
Zadawane przez oskarżonych ciosy doprowadziły uG. M.do powstania obrażeń w postaci stłuczenia nadgarstka prawego, łokcia prawego i kolana lewego, które spowodowały rozstrój zdrowia trwający nie dłużej, niż 7 dni (art. 157 § 2 k.k.).
Choć oskarżeni nie wywołali podobnych obrażeń u pokrzywdzonegoB. V., to jednak bezprawnie nawiązali oni bezpośredni, fizyczny kontakt z jego ciałem, tj. uderzali go w twarz oraz kończyny. Oczywistym jest, iż odbyło to się wbrew woliB. V.. Zachowanie oskarżonych w tym przypadku należało zatem zakwalifikować jako naruszenie nietykalności cielesnej (art. 217 § 1 k.k.).
A. B.iP. G. (1)dopuścił się przypisanego mu czynu w warunkach współsprawstwa (art. 18 k.k.). Materiał dowodowy wykazał, że zaistniało pomiędzy nimi porozumienie co do wspólnej realizacji znamion czynu zart. 280 § 1 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zb. zart. 217 § 1 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.Każdy z nich aprobował podjęte działanie przestępne jako całość. Ich wspólnym celem było dokonanie zaboru rzeczy na skutek użycia przemocy. Dokonali oni przy tym podziału ról w przestępnej akcji. W związku z tym, pomimo tego, że toA. B.zabrał telefon z rękiG. M.,P. G. (1)także można było przypisać wszystkie znamiona zarzucanego czynu. Prawdopodobnym jest przy tym, że do porozumienia między nimi doszło jeszcze przed zadaniem ciosów pierwszemu z pokrzywdzonych. Możliwe jest także, że porozumienie zostało między nimi zawarte w sposób dorozumiany, już po rozpoczęciu zadawania przemocy, którą zadawali obaj, pomagając sobie nawzajem w obezwładnianiu przeciwników i w zaborze telefonu, po czym obaj wspólnie, jakby na sygnał odeszli.
Wspomnieć także należy, że powyższego wnioskowania w ocenie Sądu nie przekreśla także fakt, iżP. G. (1)nie zabrał telefonu pokrzywdzonemuB. V.. Trudno jest określić dlaczego telefon ten nie został zabrany. Z uwagi na dynamikę zdarzenia być może oskarżony uznał, po zabraniu telefonu pokrzywdzonemuM.przezA. B., że na zabór telefonu drugiemu z pokrzywdzonych nie ma już chęci albo czasu. Istotnym jest, że biorąc udział w zdarzeniu obejmował swoją wolą i świadomością dokonanie rozboju, w ramach przyjętego podziału ról.
Jak wynika z akt sprawy, oskarżonyP. G. (1)odbył w całości karę 2 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2006 roku, wydanym w sprawie II K 1050/05 za czyn za czynart. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.Czyn, którego dotyczyło to skazanie stanowił zatem przestępstwo podobne do czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1. sentencji wyroku. Nie ulega zatem wątpliwości, żeP. G. (1)działał w ramach recydywy (art. 64 § 1 k.k.).
W czasie popełnienia przez oskarżonych przypisanego mu czynu, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca jego kryminalną bezprawność. Nie zachodziły również żadne okoliczności wyłączające winę oskarżonych. Nie byli oni w szczególności ograniczeni w możliwości rozpoznania znaczenia i konsekwencji swoich czynów przez chorobę psychiczną, niedorozwój umysłowy lub czasowe zaburzenie czynności psychicznych.A. B.iP. G. (1)są i już w trakcie popełnienia czynu byli osobami dorosłymi. W inkryminowanym czasie nie zaszła także czasowa niepoczytalność oskarżonych.
Stopień szkodliwości społecznej czynu przypisanegoA. B.iP. G. (1)należy określić jako znaczny. Choć wartość skradzionej przez oskarżonych rzeczy była relatywnie niska, to jednak zastosowana przez nich przemoc polegała na zadawaniu pokrzywdzonym ciosów pięściami i nogami we wrażliwe partie ciała (m. in. w głowę). Ciosy te wywołały uG. M.obrażenia ciała. Oskarżeni działali przy tym z niskich pobudek, kierując się pragnieniem łatwego zysku.
W punkcie 1. sentencji wyroku, Sąd wymierzył oskarżonemuA. B.2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 20 złotych. Natomiast w punkcie 2. sentencji wyroku, Sąd wymierzyłP. G. (1)karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 100 stawek dziennych grzywny po 20 złotych.
Na niekorzyść oskarżonegoA. B.przemawiają okoliczności wpływające na ocenę stopnia szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu (opisane powyżej), a także fakt że był on już w przeszłości karany za przestępstwo podobne (art. 157 § 2 k.k.). Przy czym podkreślenia wymaga fakt, zapadły wyrok wydano przed popełnieniem badanego czynu.
Na niekorzyść oskarżonegoP. G. (1)przemawiają okoliczności wpływające na ocenę stopnia szkodliwości społecznej przypisanego mu czynu, a także fakt aż dwukrotnej uprzedniej karalności za przestępstwa podobne (art. 13 § 2 k.k.w zw. zart. 280 § 1 k.k.orazart. 279 § 1 k.k.), a także działanie w warunkach recydywy.
Okolicznością obciążającą wobec obydwu oskarżonych jest fakt, iż w czasie popełnienia przestępstwa (co sami potwierdzili) znajdowali się oni pod wpływem alkoholu.
Na korzyść obu oskarżonych przemawia jedynie fakt, że wyrazili oni żal z powodu dokonanego czynu. Tym niemniej, z uwagi na dotychczasową karalność oskarżonych za przestępstwa podobne można mieć wątpliwości co do szczerości wyrażonej skruchy. W ocenie Sądu można domniemać, że oskarżeni żałują przede wszystkim straconego czasu, który przyjdzie im spędzić w warunkach izolacji penitencjarnej.
Określając wysokość stawek dziennych nałożonych grzywien, Sąd miał na uwadze sytuację majątkową oskarżonych oraz ich ograniczone możliwości zarobkowe wiążące się z niskim wykształceniem i perspektywą odbywania kary pozbawienia wolności.
Istotny wpływ na zaostrzenie kary wobec oskarżonegoP. G. (1)miał fakt, ze dopuścił się on badanego czynu w warunkach recydywy w rozumieniuart. 64 § 1 k.k.
Orzeczonych kar nie sposób uznać za nadmiernie surowe. Przy ich wymiarze, Sąd uwzględnił relatywnie niską wartość skradzionej rzeczy oraz fakt, że dokonując rozboju, oskarżeni nie spowodowali u pokrzywdzonych poważnych obrażeń ciała. W związku z tym, zastosowane kary izolacyjne nie odbiegają w znacznym stopniu od dolnej granicy ustawowego zagrożenia (kara 2 lat pozbawienia wolności). Warto w tym miejscu zauważyć, że w przypadku oskarżonegoP. G. (1), górna granica ustawowego zagrożenia wynosiła 15 lat pozbawienia wolności (z uwagi obostrzenie, które można zastosować na podstawieart. 64 § 1 k.k.).
W punktach 3. i 4. sentencji wyroku Sąd nałożył na obu oskarżonych obowiązek zadośćuczynienia pokrzywdzonym krzywd poprzez zapłatę na rzecz każdego z nich kwoty 1.000 złotych przez każdego z oskarżonych. Natomiast w punkcie 5. sentencji wyroku, Sąd zobowiązał oskarżonych do solidarnego pokrycia kosztów naprawy uszkodzonego przycisku zasilającego skradzionego telefonu na rzeczG. M.. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcia te wzmocnią wychowawcze oddziaływanie orzeczonych kar i wyeksponują w świadomości oskarżonych naganny charakter popełnionego czynu. Nadto przyczynią się ono do zadośćuczynienia społecznemu poczuciu sprawiedliwości.
Z uwagi na sytuację majątkowąA. B.iP. G. (1), ich ograniczone możliwości zarobkowe oraz nałożenie grzywien i obowiązków naprawienia szkody, Sąd częściowo zwolnił oskarżonych z obowiązku poniesienia kosztów procesu.