Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych II instancja
Sygnatura akt: VII Pa 26/17
Data wyroku: 2017-04-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Stachurska, Marcin Graczyk, Zbigniew Szczuka
Słowa kluczowe: Odszkodowanie
Podstawa prawna: art. 58 kp

sygn. akt VII Pa 26/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 kwietnia 2017 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Marcin Graczyk
Sędziowie: SO Zbigniew Szczuka (spr.)
SO Agnieszka Stachurska
Protokolant: st.sekr.sądowy Monika Olszewska
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. w Warszawie
sprawy z powództwaK. M.
przeciwko(...) Sp. z o.o.z siedzibą wD.
o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia
na skutek apelacji wniesionej przez powoda
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. VI P 143/15
oddala apelację.
SSO Agnieszka Stachurska SSO Marcin Graczyk SSO Zbigniew Szczuka

UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południew Warszawie, VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwaK. M.przeciwko(...) Sp. z.o.o.z siedzibą wC.w punkcie pierwszym zasądził od pozwanego(...) Sp. z.o.o.z siedziba wC.na rzecz powodaK. M.kwotę 600,00 złotych tytułem ekwiwalentuza urlop wypoczynkowy, w punkcie drugim oddalił powództwo w pozostałym zakresie,w punkcie trzecim nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty208,57 złotych, a w punkcie czwartym nie obciążył stron kosztami procesu (k. 102 a. s.).
Sąd Rejonowy ustalił, żeK. M.od dnia 1 stycznia 2012 r. był zatrudniony przez pozwaną spółkę na stanowisku Specjalisty ds. BHP na 1/6 etatuz wynagrodzeniem 287,00 złotych brutto miesięcznie, co stanowiło 1/6 najniższej płacy.Od dnia 1 kwietnia 2012 r. aneksem doumowy o pracę nr (...)zostało zmienione miejsce wykonywania pracy przez powoda na(...). Powód świadczył pracę dla Spółkiw zakresie BHP i utrzymania czystości. W zakres obowiązków powoda wchodziło przeprowadzanie szkoleń BHP, wykonywanie protokołów z wypadków, współpraca z działem administracyjnym i bieżące sprawy z zakresu BHP. Powód zgłaszał się na wezwanie telefoniczne bądź e-mail do pracy w celu przeprowadzenia szkolenia BHP.K. M.nie podpisywał listy obecności. Po wydzieleniu zfirmy (...) Sp. z.o.o.drugiej spółki o nazwie(...) Sp. z o.o., powód świadczył usługi również dla tej spółki. Było to możliwe na mocy umowy porozumienia i wzajemnego świadczenia usług pomiędzy(...) Sp. z o.o.i (...) Sp. z o.o.z dnia 30 czerwca 2012 r. Wydzielenie drugiej spółki wiązało się ze zwiększeniem ilości zatrudnienia i tym samym ilością pracy dlaK. M.. Pracodawca wydał powodowi polecenie sporządzenia protokołów powypadkowych osób zatrudnionych w(...) Sp. z o.o., na co nie chciał się zgodzić.W związku z tym zdarzeniem pracodawca wydał powodowi polecenie, że ma codziennie stawiać się do pracy na jedną godzinę. Powód nie wykonywał na rzecz pozwanego żadnej pracy w okresie od listopada 2014 r. do marca 2015 r. Powód odmówił świadczenia pracyw ww. systemie i nie stawiał się do pracy od początku marca. W związku z tym firmaw piśmie z dnia 11 marca 2015 r. wezwała powoda do wyjaśnienia przyczyn nieobecności jego w pracy. Pismem z dnia 18 marca 2015 r. pracodawca rozwiązał z powodem umowęo pracę z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych związanych z trwającą ponad dwa tygodnie nieusprawiedliwioną nieobecnością w pracy. Powód wykorzystał urlop wypoczynkowy za lata 2012-2013 w wymiarze po 5 dni.K. M.nie wykorzystał urlopu wypoczynkowego za lata 2014 r w wymiarze pięciu dni orazza 2015 rok w wymiarze 3 dni. Wynagrodzenie powoda liczone jako ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 208,57 złotych.
Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, które uznano za wiarygodne i w pełni korespondujące ze sobą. W ocenie Sądu I instancji nie były one kwestionowane przez strony postępowania, a nadtonie zachodziły również żadne wątpliwości, co do ich formy bądź treści. Sąd Rejonowy dał również wiarę zeznaniom świadkówO. A. (1)iS. S.oraz stron.
Mając na uwadze poczynione ustalenia, Sąd Rejonowy zważył, iż w przedmiotowej sprawie niespornym pozostawało, że do skutecznego rozwiązania między stronami stosunku pracy doszło na skutek oświadczenia złożonego przez pracodawcę w dniu 18 marca 2015 r.W ocenie Sądu Rejonowego odtworzony na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy, pozwalał na wyprowadzenie jednoznacznego wniosku, zgodnie z którym powód w okresie od dnia 1 marca 2015 r. do otrzymania oświadczeniao rozwiązaniu umowy o pracę nie stawiał się do pracy zgodnie z poleceniem pracodawcy. Powód swoje działanie motywował faktem, że codzienne stawianie się do pracy na jedną godzinę jest dla niego nieopłacalne z uwagi na koszty, które musiałby ponieść z dojazdami. Jednocześnie Sąd I instancji zaznaczył, że pomimo racjonalności stanowiska powoda, pracownik jest zobowiązany stosować się do poleceń pracodawcy, co wynika z treściart. 100 § 1 k.p., zgodnie z którym pracownik jest obowiązany wykonywać pracę sumienniei starannie oraz stosować się do poleceń przełożonych, które dotyczą pracy, jeżeli nie są one sprzeczne z przepisami prawa lub umową o pracę. W ocenie Sądu I instancji bezsporny był fakt, zgodnie z którym umowa o pracę nie wskazywała, w jakie dni tygodnia powód ma stawiać się do pracy. Dodatkowo, Sąd Rejonowy wyjaśnił, że pracownik ma obowiązek wykonania polecenia, jeżeli spełnia ono trzy warunki, a mianowicie dotyczy pracy, jest zgodne z przepisami prawa pracy oraz jest zgodne z umową o pracę. Polecenie dotyczy pracy wówczas, gdy jest związane ze stosunkiem pracy. Wykracza poza tę granicę np. polecenie załatwienia prywatnej sprawy przełożonego lub uczestnictwa w akcji społecznej lub politycznej. Z kolei, zgodność polecenia z umową o pracę oznacza przede wszystkim polecenie wykonywania prac wynikających z określonego w umowie rodzaju pracy. Pracownik jest obowiązany do wykonywania innej pracy tylko wtedy, gdy wynikato z przepisu. Sąd I instancji wskazał, że umowa o pracę zawarta pomiędzy pozwanyma powodem nie określała w jakie dni tygodnia stawiać się ma do pracy. Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, że postępowanie pracownika niezgodne z procedurami,z powołaniem się na odmienną praktykę, stanowi naruszenie przez niego obowiązków pracowniczych, które mogą uzasadniać wypowiedzenie umowy o pracę. Jednocześnie,Sad Rejonowy stwierdził, że obowiązkiem pracownika jest stawienie się w pracy oraz pozostawanie w gotowości do jej świadczenia. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie doszło do ciężkiego naruszenia przez powoda podstawowych obowiązków pracowniczych,a co za tym idzie, złożone w dniu 19 marca 2015 r. przez pozwanego oświadczenieo rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia było uzasadnione.
Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd Rejonowy oddalił powództwo w punkcie drugim wyroku. Dodatkowo, na marginesie Sąd I instancji wskazał, że powodowi przysługiwało prawo do wypowiedzenia umowy o pracę lub jej rozwiązaniaza porozumieniem stron w przypadku zmiany warunków zatrudnienia, z której to jednak powód nie skorzystał.
W zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, Sąd Rejonowyna podstawieart. 171 § 1 k.p.zasądził na rzecz powoda ekwiwalent za urlop, którego wymiar 7 dni był bezsporny między stronami, jak również żądana wysokość w kwocie 600,00 złotych brutto.
Nadto, na zasadzieart. 4772§ 1 k.p.c.zasądzając należność pracownika w sprawachz zakresu prawa pracy, Sąd I instancji z urzędu nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika, co stanowiło kwotę w wysokości 208,57 złotych.
Z kolei o kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 102 k.p.c.(k. 106-111 a. s.)
Powód w dniu 5 stycznia 2017 r. wywiódł apelację zaskarżając powyższy wyrokw części. tj. w zakresie punktu 2. Apelujący zarzucił błędne ustalenie Sądu, zgodniez którym rozwiązanie umowy o prace zK. M.z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych było zgodne z prawem, podczas gdy wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych i ich prawidłowa ocena powinny doprowadzićSąd I instancji do przekonania, że rozwiązanie umowy było niezgodne z prawem. W związku z powyższym, powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na podstawieart. 58 k.p.na jego rzecz kwoty 625,71 złotych oraz zwrot kosztów postępowania za instancję odwoławczą (k. 119-121 a. s.).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wywiedziona przezK. M.okazała się być bezzasadnai jako taka podlegała oddaleniu w całości.
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy zważył, że z treści środka zaskarżenia można wywieść, że opierał się on na wystosowaniu zarzutów ku orzeczeniu Sądu I instancji,w postaci naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.art. 328 § 2 k.p.c.iart. 233 k.p.c.w związku zart. 300 k.p.oraz przepisu prawa materialnego w postaciart. 58 k.p.
Zgodnie zart. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.
W myślart. 328 § 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznałza udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyrokuz przytoczeniem przepisów prawa. Nadto, stosownie doart. 300 k.p., w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisyKodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.
Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że bezpodstawny okazał się zarzut naruszenia ww. przepisów prawa procesowego, bowiem Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący ocenił całość zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego. Nadto,Sąd I instancji w toku ustalonego stanu faktycznego trafnie uznał, że po wydzieleniu zfirmy (...) Sp. z.o.o.drugiej spółki –(...)Sp. z.o.o.,K. M.świadczył również usługi na rzecz w/w spółki, co było wynikiem zawartego między nim a pracodawcą porozumienia. Jednocześnie Sąd Rejonowy słusznie ustalił, że wypowiedzenie umowyo pracę z powodu ciężkiego naruszenia przez powoda obowiązków pracowniczych było zasadne. Wskazać należy, że powyższe ustalenia znajdują odzwierciedlenie w zebranym,w niniejszej sprawie, materiale dowodowym. W ocenie tutejszego Sądu, Sąd Rejonowyw sposób kompleksowy i prawidłowy dokonał analizy materiału dowodowego,w szczególności samej umowy o pracę zawartej między powodem a pozwanym, zawartegodo przedmiotowej umowy aneksu, a ponadto umowy o współpracy i wzajemnym świadczeniu usług międzyspółka (...) Sp. z.o.o.a spółką(...)Sp. z.o.o. Dodatkowo,na ustalenia Sądu Rejonowego wpływ miały pisma z dnia 11 marca 2015 r. i z dnia 18 marca 2015 r., a nadto prowadzona korespondencja mailowa pomiędzy powodem a pracownicą pozwanej spółki. Nie bez znaczenia była również treść zeznań świadkówO. A. (1)iS. S.oraz stron, które nie posłużyły powodowi w zakresie wystosowanych przez niego zarzutów apelacyjnych.
W ocenie Sądu Okręgowego zarzut pominięcia przez Sąd Rejonowy okoliczności nieotrzymania przez powoda pisma z dnia 11 marca 2015 r. w terminie umożliwiającym ustosunkowanie sięK. M.do jego treści, nie może znaleźć uzasadnienia w świetle przytaczanych przezeń faktów. Sąd Okręgowy zważył, że ww. zarzut wystosowany przez powoda również w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego nie mógł się ostać na gruncie niniejszej sprawy. Zgodnie bowiem z treściąart. 52 § 1 pkt 1 k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych.Sąd II instancji doszedł do przekonania, że nawet wobec przyjęcia, iż pozwany zobowiązał powoda do złożenia wyjaśnień związanych z nieobecnością pracy, miał prawo ze względuna długi upływ czasu absencji, wypowiedzieć pracownikowi warunki pracy i płacy w trybie natychmiastowym. Zdaniem Sądu Okręgowego to na pracowniku spoczywa obowiązek niezwłocznego usprawiedliwienia swojej nieobecności w pracy. ,,Pracownik ma obowiązek zawiadomienia pracodawcy o przyczynie oraz przewidywanym czasie trwania nieobecnościw pracy niezwłocznie, najpóźniej w drugim dniu nieobecności. Niewywiązanie się z tego obowiązku w terminie, jeśli nie zachodzą wyjątkowe okoliczności, stanowi naruszenie obowiązków pracowniczych, mogące uzasadniać nawet rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.’’ (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października2015 r., sygn. akt III PK 8/15) Tymczasem w ocenie Sądu II instancji powód zdawał sobie sprawę z ewentualnych skutków, do których prowadziły podejmowane przez niego działania w postaci porzucenia pracy i braku wykonywania obowiązków pracowniczych przez dłuższy okres czasu. Ewentualne wyjaśnienia powoda, co do zaistniałej sytuacji, na które się powoływał w treści apelacji, nie mogłyby z pewnością skutkować zmianą jednostronnego oświadczenia woli pracodawcy. Przedkładając powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zobowiązanie powoda przez pozwanego do wyjaśnienia jego absencji w pracy, nie uniemożliwiało rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
Jeżeli zaś chodzi o brak merytorycznego uzasadnienia dotyczącego nakazu stawiania się przez powoda w pracy w wymiarze jednej godziny dziennie, to stwardzić należy,iż kwestia ta nie została pominięta przez Sąd I instancji. W ocenie Sądu Okręgowegow uzasadnieniu Sąd Rejonowy w sposób wyczerpujący, pochylił się nad kwestią wykonywania przez pracownika poleceń pracodawcy, odwołując się przy tym do stosownego orzecznictwa, a nadto wyjaśnił czym jest „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych”, wskazując na obowiązujące przepisy prawa w postaciart. 52 k.p.iart. 100 § 2 k.p.oraz powołując się na obowiązujące orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Analizując w dalszej kolejności zarzut powoda dotyczący rzekomego naruszenia przepisu prawa materialnego, Sąd Okręgowy zważył, że zgodnie zart. 58 k.p., odszkodowanie, o którym mowa wart. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia. W ocenie Sądu II instancji mającna uwadze całokształt okoliczności zaistniałych w niniejszej sprawie, pozwany miał ustawowe prawo rozwiązać z powodem umowę o pracę w trybie natychmiastowym, czym nie naruszył obowiązujących przepisówkodeksu pracy. ,,Rażące niedbalstwo, jako element ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, jest postacią winy nieumyślnej, której nasilenie wyraża się w całkowitym ignorowaniu przez pracownika następstw jego działania, jeżeli rodzaj wykonywanych obowiązków lub zajmowane stanowisko nakazują szczególną przezorność i ostrożność w działaniu. Natomiast wina umyślna wyraża się w tym, że pracownik chce przez swoje zachowanie wyrządzić szkodę pracodawcy lub co najmniej świadomie się na to godzi.’’ (wyrok Sądu Najwyższego z dnia23 lutego 2017 r., sygn. akt I PK 81/16). Sąd II instancji doszedł do przekonania, że powódw niniejszej sprawie dopuścił się winy umyślnej spowodowanej zaniechaniem w postaci braku wystosowania do pracodawcy usprawiedliwienia z powodu nieobecności w pracy. Analizując zebrany materiał dowodowy należy stwierdzić, że omawiana przesłanka dałaz całą pewnością podstawy pozwanemu do rozwiązania z winy powoda umowy o pracęw trybie natychmiastowym. Należy również zauważyć, że sam powód w treści środka zaskarżenia wskazywał, że w momencie zorientowania się dotyczącego wykonywania pracy na rzecz drugiego podmiotu, z którym nie był związany żadną umową cywilno-prawną, podjął działania, które doprowadziły do zwolnienia dyscyplinarnego. Mając powyższena uwadze Sąd Okręgowy zważył, iż rozwiązanie umowy o pracę z powodem było faktycznie uzasadnione i miało oparcie w obowiązujących przepisach prawa.
W konsekwencji Sąd Okręgowy mając na uwadze zgromadzoną dokumentacjęw niniejszej sprawie, w pełni podzielił ustalenia i rozważania dokonane przez Sąd I instancji. Zgodnie z powyższym apelacja powoda stanowiła jedynie polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem i jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy przepisuart. 385 k.p.c.
SSO Zbigniew Szczuka (spr.)  SSO Marcin Graczyk  SSO Agnieszka Stachurska
Zarządzenie:(...)
(...)