Sąd Apelacyjny w Łodzi
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I ACa 5/17
Data wyroku: 2017-07-28 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Elżbieta Zalewska-Statuch, Małgorzata Dzięciołowska, Wiesława Kuberska
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 23 k.c., art. 24 k.c.

Sygn. akt I ACa 5/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 lipca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący:  SSA Małgorzata Dzięciołowska
Sędziowie:  SA Wiesława Kuberska (spr.)
SO del. Elżbieta Zalewska - Statuch
Protokolant:   sekr. sąd. Iga Kowalska
po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. w Łodzi na rozprawie
sprawy z powództwaP. S.
przeciwkoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.
o zapłatę
na skutek apelacji obu stron
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II C 1134/15

I
z apelacji strony pozwanej zmienia zaskarżony wyrok na następujący:

„1. oddala powództwo;
2. zasądza odP. S.na rzeczSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.kwotę 1.000 (jeden tysiąc) zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
3. przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi na rzecz adwokataT. W.prowadzącego Kancelarię Adwokacką wŁ.kwotę 8.856 (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) zł brutto z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu”;

II
oddala apelację powoda w całości;

III
zasądza odP. S.na rzeczSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.kwotę 2.100 (dwa tysiące sto) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego;

IV
przyznaje i nakazuje wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi na rzecz adwokataT. W.prowadzącego Kancelarię Adwokacką wŁ.kwotę 6.642 (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa) zł brutto z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

Sygn. akt I ACa 5/17

UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2016 r. Sąd OkręgowywŁ., w sprawie z powództwaP. S.przeciwkoSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.o zapłatę i uchylenie uchwał, zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 20.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 9 marca 2016 r. (pkt 1), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 2), nie obciążył powoda kosztami procesu od oddalonej części powództwa (pkt 3),a także nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – kasy Sądu Okręgowego w Łodzi na rzecz adw.T. W.prowadzącego Kancelarię AdwokackąwŁ.,ul. (...)lok. 212, kwotę 8.856 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt 4)

(wyrok – k. 172).
Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie ustaleń, które Sąd Apelacyjny zasadniczo podzielił i przyjął za własne za wyjątkiem ustaleń dotyczących traktowania powoda jako członka wykluczonego, co miało się przejawiać odmawianiem udziału w zebraniach, odmawianiem wydawania kart do głosowania i pozbawieniem powoda biernego prawa wyborczego. Z ustaleń tych wynikało, że powód w dniu 6 listopada 1990 r. otrzymał przydziałlokalu mieszkalnego nr (...), znajdującego się w budynku wielorodzinnym położonymwŁ.przyul. (...), wchodzącego w skład zasobów mieszkaniowych(...) Spółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.na zasadach własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. W wyniku podziału(...), do którego doszło na podstawie uchwały nr 18/95 z dnia20 września 1995 r. nastąpiło wydzielenie z jej zasobów gruntów wrazz naniesieniami dotychczas oznaczonymi jakoOsiedle (...)i powołania na tych zasobachSpółdzielni Mieszkaniowej (...). Członkowie(...)posiadający prawo do lokali znajdujących sięw zasobach przejętych przezSM (...)stali się członkami tej spółdzielni.
W dniu 16 września 2003 r. rada nadzorcza pozwanej spółdzielni podjęła uchwałę nr 123/03 o pozbawieniu powoda członkostwa w spółdzielni wskutek nie uiszczenia opłat związanych z kredytem zaciągniętym przez spółdzielnię na budowę zajmowanego przez powoda lokalu, a zebranie przedstawicieli pozwanej spółdzielni uchwałą nr 61/03 z dnia 21 listopada 2003 r. utrzymało w mocy tę uchwałę.
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II C 28/04, Sąd Okręgowy w Łodzi uchylił w/w uchwały, a apelacja pozwanej spółdzielni od tego rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia19 stycznia 2006 r., sygn. akt I ACa 1298/05.
Wszystkie pisma, jakie pozwana spółdzielnia kierowała do powoda od września 2003 r. do stycznia 2015 r. zawierały adnotację, że powód nie jestjej członkiem. Adnotacja o wykluczeniu znajdowała się na książeczce opłat eksploatacyjnych. Na stronie tytułowej książeczki opłat, a także na każdym blankiecie wpłaty przy nazwisku powoda znajdował się dopisek o treści: „wyk. 09.03r. kr”.
W ocenie Sądu Okręgowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przemawiał za zasadnością żądania pozwu w części dotyczącej zasądzenia zadośćuczynienia. W tym wypadku Sąd Okręgowy uznał, że doszło do naruszenia praw powoda, wynikających z członkostwa w pozwanej spółdzielni,w sposób równoznaczny z naruszeniem dóbr osobistych, w związku z czym podstawy odpowiedzialności pozwanej upatrywał w przepisachart. 23 i 24 k.c.w zw. zart. 448 k.c.Sąd Okręgowy zaznaczył, że pomimo prawomocnego uchylenia uchwał o pozbawieniu powoda członkostwa w spółdzielni, pozwana nadal traktowała go jako członka wykluczonego, co przejawiało się w tym, że nie był on uwzględniany na liście członków uprawnionych do uczestniczeniaw walnym zgromadzeniu członków spółdzielni z prawem głosu i odmawiano mu wydawania kart do głosowania. Sytuacja taka powtarzała się na każdym walnym zgromadzeniu, na które powód stawiał się z zamiarem korzystania z praw wynikających ze stosunku członkostwa, co było dla niego krzywdzące, bowiem każdorazowo, gdy upominał się o umożliwienie mu aktywnego uczestnictwaw walnym zgromadzeniu osoby prowadzące publicznie kwestionowały jego prawa, a członkowie spółdzielni obecni na tym gremium wyrażali w stosunkudo niego swoją irytację, że w sposób nieuzasadniony zakłóca przebieg obrad.W rezultacie powód nie mógł czynnie uczestniczyć w zebraniach członków spółdzielni, jak również korzystać z praw biernych.
Wieloletni i konsekwentny upór pozwanej spółdzielni w kwestionowaniu orzeczeń sądowych uchylających uchwały o wykluczeniu powoda z rejestru jej członków Sąd Okręgowy potraktował za przejaw bezprawności, która niewątpliwie naruszała poczucie godności osobistej powoda i godziła w jego dobre imię wzbudzając obiektywnie uzasadnione przeświadczenie, że jest bezbronny wobec podejmowanych przez pozwaną spółdzielnię działań, że pozwana ostentacyjnie i bezkarnie zaprzecza posiadanym przez niego prawomi tym samym szykanuje go. Sąd Okręgowy miał na względzie, że działania te były podejmowane przez pozwaną publicznie (na walnych zgromadzeniach członków pozwanej spółdzielni), wobec czego za adekwatne do rozmiaru poniesionej przez powoda krzywdy uznał zadośćuczynienie w kwocie 20.000 zł, które zasądził, oddalając powództwo w pozostałym zakresie jako rażąco wygórowane. Jednocześnie Sąd a quo uznał, że nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez posługiwanie się opisanymi wyżej skrótami na drukach opłatz tytułu użytkowania lokalu.
Żądanie uchylenia wszystkich uchwał podjętych przez organy pozwanej spółdzielni w okresie pomiędzy wrześniem 2003 r. a styczniem 2015 r. Sąd Okręgowy ocenił natomiast jako nieuzasadnione w całości z uwagi na niezachowanie terminu do ich zaskarżenia (6 tygodni od podjęcia uchwały lub od dnia powzięcia przez członka spółdzielni wiadomości o treści uchwały-art. 42 § 6 prawa spółdzielczego). Jednocześnie zaznaczył, że powód nie zaoferował żadnego dowodu na potwierdzenie tezy o wynikającym z braku możliwości korzystania z czynnego i biernego prawa wyborczego przysługującego każdemu członkowi spółdzielni wpływie na wynik głosowań nad uchwałami, które w tym okresie zostały podjęte.
Z zastosowaniemart. 102 k.p.c.Sąd Okręgowy odstąpił od obciążenia powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu od oddalonej części powództwa

(uzasadnienie zaskarżonego wyroku – k. 173 – 177 verte).
Wyrok Sądu Okręgowego został zaskarżony przez obie strony, przy czym powód zakresem zaskarżenia objął rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 jego sentencji, zaś pozwana rozstrzygnięcie ujęte w punkcie 1, 3 i 4.
Powód zawarł w apelacji następujące zarzuty:
1. naruszenia prawa materialnego, tj.art. 448 § 1 k.c.w zw. zart. 23 k.c.iart. 24 § 1 k.c.poprzez błędną wykładnię sformułowania „odpowiednia suma tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę", a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że kwota 20.000 zł jest kwotą adekwatną do rozmiaru doznanej przez powoda krzywdy, co pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z faktem, że powód przez okres aż 13 lat zmuszony był znosić ciągłe upokorzenia i szykany ze strony władz pozwanej spółdzielni, jej pracowników oraz innych członków, którymnie był w stanie zapobiec, co miało istoty wpływ na stan zdrowia fizycznegoi psychicznego powoda, czego efektem było m.in. zasłabnięcie powoda na sali sądowej,
2. naruszenia przepisów postępowania, tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji:
- bezzasadną odmowę wiarygodności zeznaniom powoda w zakresie zapewnień, że pozbawienie powoda biernego prawa wyborczego do władz spółdzielni uniemożliwiło powodowi wybór na członka rady nadzorczej, co z całą pewnością miałoby miejsce, bowiem powód cieszył się i cieszy się nadal zaufaniem wśród członków pozwanej spółdzielni,
- całkowite pominięcie obecnego stanu zdrowia powoda, który jest efektem bezprawnego działania spółdzielni oraz narażania powoda na ciągłe szykanyi poniżanie (…).
W konkluzji powód wniósł o zmianę skarżonego wyroku poprzez zasądzenie kwoty 500.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 9 marca 2016 r. do dnia zapłaty w miejsce zasądzonej kwoty 20.000 zł, a także o zwrot kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu

(apelacja powoda – k. 197 – 200).
Pozwana zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła natomiast:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 233 § 1 k.p.c.poprzez:
- przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w wyniku wnioskowania sprzecznego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, co w konsekwencji spowodowało sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że adnotacja na pismach kierowanych bezpośrednio do powoda i na książeczkach opłat eksploatacyjnych w postaci skrótu o brzmieniu „wyk." bądź „wykl." może naruszać dobra osobiste powoda, pomimo że okoliczność tę potwierdzają jedynie twierdzenia powodai brak jest jakichkolwiek innych dowodów na poparcie powyższego twierdzenia,
- niedokonanie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału polegające na braku jego dostatecznej analizy, co doprowadziło do wyciągnięcia wniosków sprzecznych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, tj. do uznania, że powód pozbawiony był praw wynikających ze stosunku członkostwa, co nie zostało w żaden sposób przez powoda wykazane, a pozwana temu faktowi zaprzeczała, więc nie można było uznać tej okoliczności za bezsporną,
2. naruszenie przepisów postępowania, tj.art. 328 § 2 k.p.c.poprzez:
- niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego zasądzona kwota 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia jest adekwatna do rozmiarów naruszenia dóbr powoda, podczas gdy jest ona w okolicznościach sprawy zbyt wygórowana (…),
- niewskazanie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Sąd odmówił wiarygodności i mocy dowodowej twierdzeniom pozwanej, a oparł rozstrzygnięcie jedynie na subiektywnych twierdzeniach powoda,
3. naruszenie prawa materialnego, tj.art. 24 § 1 k.c.poprzez:
- jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie faktu, że działania pozwanej polegające na zamieszczaniu na pismach kierowanych bezpośrednio do powoda i na książeczkach opłat eksploatacyjnych adnotacji w postaci skrótuo brzmieniu „wyk." bądź „wykl." nie były bezprawne i nie były podawane do publicznej wiadomości,
- jego błędną wykładnię i uznanie, że kwota zadośćuczynieniaw wysokości 20.000 zł jest adekwatna do rozmiarów naruszenia dóbr, podczas gdy kwota ta jest w zaistniałej sytuacji wygórowana nawet, gdyby z ostrożności procesowej uznać, że nie doszło do całkowitego wyłączenia bezprawności działań pozwanej,
4. naruszenie prawa materialnego, tj.art. 6 k.c.poprzez uwzględnienie powództwa w części, podczas gdy powód nie udowodnił żadnego ze swoich twierdzeń pomimo spoczywającego na nim ciężaru dowodu.
Wskutek powyższych zarzutów pozwana wniosła o zmianę wyrokuw zaskarżonej części i oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje

(apelacja pozwanej – k. 204 – 208).
Powód odpowiadając na apelację pozwanej, wniósł o jej oddalenie, jak również o zwrot kosztów poniesionych na tym etapie postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej świadczonej na jego rzecz z urzędu(k. 220 – 221).
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zaskarżony wyrok podlegał zmianie jedynie w wyniku uwzględnienia apelacji strony pozwanej, która została oparta na trafnych zarzutach dotyczących niewykazania przez powoda, zgodnie ze spoczywającym na nim ciężarem dowodu (art. 6 k.c.) okoliczności dopuszczenia się przez pozwaną zachowań uzasadniających jej odpowiedzialność w świetle przywołanych przez Sąd Okręgowy przepisów z zakresu ochrony dóbr osobistych, tj.art. 23 i 24 k.c.w zw. zart. 448 k.c.
Roszczenia pozwu, sprecyzowane ostatecznie w piśmie pełnomocnika reprezentującego powoda z urzędu z dnia 25 lipca 2016 r.(k. 135 – 137), sprowadzały się do zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 1.647.015,89 złz tytułu zadośćuczynienia pieniężnego. Powód nigdy skutecznie nie zgłosił roszczenia o uchylenie wszystkich uchwał spółdzielni i odnoszenie się przez Sąd Okręgowy do twierdzeń z tym związanych, podawanych w czasie przesłuchania powoda, było bezprzedmiotowe i zbędne. Co do roszczenia o zadośćuczynienie, to powód wywodził je z dwóch podstaw faktycznych.
Po pierwsze roszczenia te wiązały się z kwestią naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci godności i dobrego imienia w związkuz naruszeniem praw powoda wynikających z członkostwa w pozwanej spółdzielni poprzez odmawianie mu uczestnictwa w zebraniach, a także czynnego i biernego prawa wyborczego do organów spółdzielni, co w dalszej kolejności miało prowadzić do szykany powoda i negatywnych komentarzy ze strony członków spółdzielni. Po drugie zaś odnosiły się do umieszczania w dokumentach spółdzielni, w tym książeczkach czynszowych i drukach do wpłat czynszu adnotacji o wykluczeniu powoda z grona członków spółdzielni, co miało narażać powoda na negatywne komentarze osób trzecich (zwłaszcza pracowników Poczty Polskiej) oraz pracowników spółdzielni w sposób świadczący o naruszeniu jego godności i dobrego imienia. W ocenie powoda stan ten trwa do dziś. Powód na poparcie tak zaprezentowanych twierdzeń wraz z pozwem złożył kserokopie okładek książeczek opłat eksploatacyjnych (zawierających dane kontaktowe pozwanej, informacje o godzinach przyjęcia interesantów, numer indeksu oraz imię, nazwisko i adres powoda z adnotacją „wyk.09.03 r.kr.”) bez oznaczonej daty oraz rozliczenia z tytułu zużycia wody i opłaty miesięcznej za lokalz 2003 r., również zawierające wskazaną adnotację(k. 6 – 9).
W toku postępowania powód złożył natomiast zeznania, których treść nawiązywała w zasadzie do pierwszej ze wskazanych podstaw jego roszczenia. Zeznania te nie precyzowały jednak żadnych konkretnych wydarzeń, ani dat. Wynikało z nich, że zebrania członków spółdzielni odbywały się raz do roku,a powód w nich uczestniczył poza dwoma lub trzema terminami. Ponadto, nie zgłaszał swojej kandydatury do organów spółdzielni, ani też jego kandydatura nie została zgłoszona przez innego członka spółdzielni. Tym samym treść zeznań nie przystawała do twierdzeń mających podlegać udowodnieniu za ich pomocą,a dowodu w tym zakresie nie stanowiły także powyższe dokumenty. Żadenz nich nie wskazywał na niepowiadomienie powoda o terminie zebrania, niedopuszczenie go do udziału w zebraniu, czy wydalenie go z miejsca jego prowadzenia, jak również na pozbawienie powoda prawa głosu i innych uprawnień wynikających ze stosunku członkostwa w spółdzielni.
Nieuprawnione było zatem uznanie przez Sąd Okręgowy okoliczności uniemożliwiania powodowi przez pozwaną realizacji uprawnień związanychz członkostwem w spółdzielni za udowodnioną, a wręcz bezsporną, wobec czego Sąd Apelacyjny nie zaakceptował ustaleń poczynionych w tym przedmiocie.
Gołosłowne pozostają przy tym twierdzenia powoda o stosowaniu wobec niego szykany ze strony innych członków spółdzielni, czy jakichkolwiekosób trzecich. Tymczasem naruszenie praw członkowskich powoda było podstawowym warunkiem przypisania odpowiedzialności stronie pozwanej niezależnie od jej kwalifikacji prawnej.
Nie zmienia to jednak faktu, że tego rodzaju prawa nie mieszczą sięw kategorii dóbr osobistych, zgodnie rozumianych jako wartości niematerialne przysługujące każdej osobie fizycznej z racji człowieczeństwa i podlegające wzmożonej ochronie prawnej (prawa członkowskie przysługują jedynie członkom spółdzielni), co zupełnie umknęło uwadze Sądu a quo, który bezrefleksyjnie przyjął, że takie naruszenie miało miejsce i odnosiło się do dóbr osobistych.
O ile hipotetycznie umieszczenie informacji o wykluczeniu powoda z grona członków spółdzielni na dokumentach znajdujących się w obiegu i mogących potencjalnie dotrzeć do wiadomości osób trzecich mogłoby być dla powoda krzywdzące, jako nie znajdujące uzasadnienia w rzeczywistym wykluczeniu,o tyle w okolicznościach niniejszej sprawy nie wskazywało na naruszenie dóbr osobistych powoda. Na tle załączonych do pozwu dokumentów odnosiły się one do okresu sprzed wydania wyroku uchylającego uchwały o wykluczeniu powoda z grona członków spółdzielni, w którym uprawnione było ich zamieszczanie. Pełnomocnik powoda wprawdzie w dniu 14 października 2016 r., dzień po zamknięciu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy, nadesłał pismo, do którego załączył opatrzone tego rodzaju adnotacjami kserokopie książeczek opłat eksploatacyjnych wraz z drukami opłat za okres od stycznia 2013 r. do stycznia 2015 r., w którym nie obowiązywały uchwały uzasadniające zamieszczanie adnotacji o wykluczeniu, niemniej uczynił to poza materiałem dowodowym, mogącym stanowić podstawę orzekania. Nie zasygnalizował zamiaru kontunuowania postępowania dowodowego na ostatniej rozprawie w dniu 13 października 2013 r. i nie objął tych dokumentów stosownym wnioskiem dowodowym. Sąd Okręgowy nie był w związku z tym władny dokonać ustaleń w oparciu o te dokumenty, tym bardziej, że nie otworzył zamkniętej rozprawy na nowo, ku czemu nie było wskazań. Pozwanaw piśmie adresowanym do(...)przyznała okoliczność omyłkowego opatrywania blankietów opłat czynszowych spornymi adnotacjami i zobowiązała się do przygotowania nowych blankietów, pozbawionych tych adnotacji, do8 stycznia 2015 r.(k. 98 – 100). Stąd wniosek, że do tego czasu korzystałaz blankietów zawierających sporne adnotacje. Tak więc ustalenia odnoszące się do zamieszczania adnotacji o wykluczeniu powoda z grona członków spółdzielni aż do 2015 r. były zasadniczo dopuszczalne, ale na podstawie powyższego pisma.
Jednakże adnotacje te zostały zapisane przy użyciu skrótów wyrazów, niezrozumiałych dla osób postronnych i nie kojarzonych z przejawem szykany powoda, a zatem za wyłączoną należało uznać możliwość uznania ich za dowód na okoliczność naruszenia jego dóbr osobistych. W tym aspekcie pozbawione racji są twierdzenia i zarzuty pozwanej, jakoby Sąd Okręgowy uznał, że adnotacja na pismach kierowanych bezpośrednio do powoda i na książeczkach opłat eksploatacyjnych w postaci skrótu o brzmieniu „wyk." bądź „wykl." może naruszać dobra osobiste powoda. Sąd Okręgowy na stronie 8 uzasadnienia wydanego wyroku wyraźnie zaznaczył, że „mało prawdopodobne jest, aby osoby postronne z własnej inicjatywy zwróciły uwagę na lakoniczny zapisek na formularzach wpłat i wyraziły zainteresowanie tym faktem, posunięte aż do doradztwa, że w zaistniałej sytuacji powód nie powinien dokonywać żadnych wpłat”, czego pozwana nie wzięła dostatecznie pod rozwagę przy formułowaniu zarzutów apelacji. Nic nie uzasadnia zatem tezy o naruszeniu takimi działaniami dóbr osobistych powoda, które pozostaje wyłącznie w sferze jego subiektywnych i niemiarodajnych jurydycznie odczuć, a Sąd Okręgowy wiązał krzywdę powoda jedynie z błędnie stwierdzonym nieposzanowaniem jego praw jako członka pozwanej spółdzielni.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny kierując sięart. 386§ 1 k.p.c.z apelacji pozwanej zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo,a w konsekwencji obciążył powoda częścią kosztów zastępstwa procesowego strony przeciwnej w kwocie 1.000 zł ze stawki 7.200 zł, jaka wynikałaz przepisów regulujących wynagrodzenie pełnomocnika w chwili wszczęcia postępowania. Za podstawę orzekania w tym zakresie Sąd Apelacyjnyobrałart. 102 k.p.c., kwalifikując jako szczególny wypadek pozwalający na odstąpienie od ogólnej zasady orzekania o kosztach procesu, którą wyrażaart. 98 § 1 k.p.c., okoliczność, że pozwana ma stałą obsługę prawną, a powód jest jej członkiem oraz sytuację majątkową powoda, utrzymującego sięz niewielkiej renty. Sąd Apelacyjny bez zmian pozostawił rozstrzygnięciew przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu za pomoc prawną świadczoną powodowi w pierwszej instancji.
W tej sytuacji dalsze argumenty i zarzuty apelacji pozwanej, oparte zarówno na przepisach postępowania, jak i prawa materialnego, nie wymagały szczegółowego omówienia, od czego Sąd Apelacyjny odstąpił.
Apelacja powoda w przeciwieństwie do apelacji pozwanej podlegała natomiast oddaleniu w całości, o czym Sąd Apelacyjny orzekł stosownie doart. 385 k.p.c.Intencją powoda było doprowadzenie do podwyższenia kwoty zasądzonego zadośćuczynienia, co w braku jakichkolwiek podstaw do jego przyznania z góry pozbawiało takie działania skuteczności. Powód nie kwestionował zresztą oceny Sądu Okręgowego stwierdzającej, że nie doszło do naruszenia jego dóbr osobistych w związku z adnotacjami, do których nawiązywał, a jako główny argument wywodów wniesionej apelacji uczynił okoliczność występowania u niego różnorodnych dolegliwości zdrowotnych, których ani nie objął dotychczasowymi twierdzeniami, ani też nie podjął próby ich udowodnienia.
Konsekwencją oddalenia apelacji powoda było obciążenie go częścią należnych stronie pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, które składały się na kwotę 12.400 zł (10.800 zł z tytułu kosztów zastępstwa procesowegoi 1.600 zł z tytułu opłaty od apelacji), a ostatecznie – przy zastosowaniu aktualnych także dla tego stadium postępowania reguł wynikającychzart. 102 k.p.c.– zostały zasądzone w wysokości 2.100 zł, uwzględniającej 1.600 zł opłaty od apelacji oraz 500 zł w ramach wynagrodzenia pełnomocnika.
Wynagrodzenie na rzecz pełnomocnika reprezentującego powoda z urzędu w postępowaniu apelacyjnym Sąd Apelacyjny przyznał stosownie do § 8 pkt 7w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2in principiow zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714 j.t.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 listopada 2016 r.
Jedynie na marginesie niniejszych rozważań, biorąc pod uwagę, że żadna z apelacji nie odwoływała się nawet pośrednio do tej kwestii, należało zaznaczyć, że przedmiotem postępowania w sprawie było samo tylko roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia. Sąd Okręgowy nie miał podstawy, by rozpatrywać możliwość uchylenia jakichkolwiek uchwał pozwanej spółdzielni, gdyż powód (takżejego pełnomocnik) nie sformułował takiego żądania. Pełnomocnik powodaw piśmie precyzującym żądania pozwu co prawda zaznaczył, że „w ocenie powoda zasadnym byłoby uchylenie uchwał pozwanej spółdzielni, którezostały podjęte bez jego udziału”, lecz o to nie wnosił. Stąd też złożoneprzez powoda w toku przesłuchania oświadczenie, że podtrzymuje żądanieuchylenia wszystkich uchwał zarządu spółdzielni, rad nadzorczych i zabrania przedstawicieli od września 2003 r. do stycznia 2015 r. było bezprzedmiotowei nie było równoznaczne z dokonaniem zmiany przedmiotowej powództwa.