Sąd Rejonowy w Ciechanowie
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 332/17
Data wyroku: 2017-05-26 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Lidia Kopczyńska
Słowa kluczowe: Ubezpieczenie OC
Podstawa prawna: art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003r. nr 124 poz 1152)
Teza: S.C. kierując w stanie nietrzeźwości pojazdem marki O., nie zachował należytej ostrożności oraz  nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem marki P. wskutek czego doprowadził do zderzenia z tym pojazdem.

Sygn. akt: I C 332/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 26 maja 2017 r.
Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Lidia Kopczyńska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Elżbieta Marciniak

po rozpoznaniu w dniu 26-05-2017 r. w Ciechanowie
na rozprawie
sprawy z powództwa(...) S.Az siedzibą wW.
przeciwkoS. C.
o zapłatę
orzeka

I
zasądza od pozwanegoS. C.na rzecz powoda(...) S.Az siedzibą wW.kwotę 6719,78 zł( sześć tysięcy siedemset dziewiętnaście złotych siedemdziesiąt osiem groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 21.05.2014r. do dnia 31.12.2015r. oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 01.01.2016r. do dnia zapłaty;

II
zasądza od pozwanegoS. C.na rzecz powoda(...) S.Az siedzibą wW.kwotę 2753 zł ( dwa tysiące siedemset pięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów procesu.

Sygn. akt I C 332/17

UZASADNIENIE
Powód(...) S.A.wW., reprezentowany przez radcę prawnegoM. C., pozwem złożonym w dniu 22 lutego 2017 r. wnosił o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym i zasądzenie od pozwanegoS. C.kwoty 6719,78 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 maja 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Ponadto wnosił o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 14 lutego 2014 r. wC., pozwanyS. C.kierując pojazdem markiO.onumerze rejestracyjnym (...), nie zachował należytej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem markiP.nr rejestracyjny (...)wskutek czego doprowadził do zderzenia z tym pojazdem. Pozwany w chwili zdarzenia nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami. Pojazd kierowany przez pozwanego w dniu zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u powoda. W związku z tym zdarzeniem powód wypłacił poszkodowanemu, w ramach umowy OC sprawcy szkody, kwotę 6719,78 zł obejmującą świadczenie z tytułu odszkodowania za uszkodzenie pojazdu. Wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie kosztorysu sporządzonego przez pracownika powoda oraz przedłożonych faktur. Niniejszym pozwem powód dochodzi zwrotu wypłaconego odszkodowania na podstawieart. 43 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003 r. nr 124 poz 1152).
Powód wnosił o zasądzenie odsetek zgodnie zart. 455 k.c.w zw. zart. 481 k.c.od dnia następnego po terminie płatności wskazanym w wezwaniu do zapłaty z dnia 6 maja 2014 r. skierowanym do pozwanego.
Zarządzeniem z dnia 6 marca 2017 r. Przewodniczący skierował sprawę do rozpoznania w trybie zwykłym (dowód: zarządzenie k. 1 akt).
PozwanyS. C.nie kwestionując zasadności roszczenia wnosił o rozłożenie należności na raty.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
PozwanyS. C.w dniu 14 lutego 2014 r wC.na skrzyżowaniu u.P.zul. (...), pomimo braku uprawnień do kierowania pojazdami, kierował w stanie nietrzeźwości samochodemO. (...)onr rej. (...)i doprowadził do kolizji drogowej z pojazdemP. (...)onumerze rejestracyjnym (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia. Na skutek tego zdarzenia został uszkodzony samochódP. (...). W tym samochodzie został uszkodzony błotnik tylny prawy, pokrywa tylna, pas tylny, zderzak tylny, błotnik tylny lewy. Za to zdarzenieS. C.został skazany prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Rejonowy w Ciechanowie w dniu 12 maja 2014 r. w sprawie II W 549/14 (dowód: wyrok k. 29 akt II W 549/14 tutejszego Sądu, opis szkody k. 10-14 akt, ustalenie wartości szkody k. 23-27 akt).
(...) S.A.wypłacił poszkodowanemu kwotę 6719,78 zł. O wypłaconym odszkodowaniu został zawiadomiony sprawca szkody pismem z dnia 6 maja 2014 r. Pismem tymS. C.został równocześnie wezwany do zwrotu wypłaconego odszkodowania w terminie 20 maja 2014 r.. (dowód: wezwanie k. 28 akt).
Należność nie została zapłacona przezS. C.. Pozwany nigdzie nie pracuje, jest na utrzymaniu dziadków. Nie kwestionując zasadności roszczenia ani wysokości dochodzonej przez powoda kwoty, pozwany nie zapłacił należności z powodu braku środków (dowód: zeznania pozwanegoS. C.k. 47-48 akt).
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dołączone dokumenty w akta sprawy II W 549/14 tutejszego Sądu oraz dokumenty dołączone do niniejszej sprawy:: notatkę urzędową k. 6 akt, kserokopii akt ubezpieczeniowych k. 7-30 akt, odpis KRS k. 32-38 akt, zeznania pozwanegoS. C.k. 47-48 akt akt.
Sąd uwzględnił dołączone do akt dokumenty, ich prawdziwość nie była kwestionowana przez strony i nie budzi wątpliwości. Przedłożone dokumenty rzeczywiście były sporządzone, a w ich treść nie ingerowano, nie były przerabiane.
Sąd za wiarygodne uznał zeznania pozwanego były one bowiem logiczne i spójne, a co najważniejsze znalazły potwierdzenie w zgromadzonych dokumentach. Pozwany nie kwestionował zasadności roszczenia ani wysokości wypłaconego odszkodowania, a jedynie wnosił o rozłożenie należności na raty.
Sąd zważył, co następuje:
Stosownie do treściart. 415 k.c., kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W myślart. 361 § 1 i 2 k.c.zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Przesłankami odpowiedzialności jest łączne wykazanie trzech przesłanek: zachowanie sprawcy szkody, powstanie szkody w majątku poszkodowanego oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem a szkodą.
Zgodnie zart. 822 §1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia.
Zart. 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003 r. nr 124 poz 1152) ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu.
W niniejszej sprawie ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u powoda - kierujący samochodem markiO.onumerze rejestracyjnym (...), będący w stanie nietrzeźwościS. C., nie zachował należytej ostrożności oraz nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu kierującemu pojazdem markiP.nr rejestracyjny (...)wskutek czego doprowadził do zderzenia z tym pojazdem- spowodował kolizję, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. W samochodzieP. (...)został uszkodzony błotnik tylny prawy, pokrywa tylna, pas tylny, zderzak tylny, błotnik tylny lewy.
Zgodnie zart. 43 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003 r. nr 124 poz 1152) zakładowi ubezpieczeń oraz Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, w przypadkach określonych wart. 98 ust. 2 pkt 1, przysługuje prawo dochodzenia od kierującego pojazdem mechanicznym zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący wyrządził szkodę w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości.
Przesłanką konieczną do powstania prawa regresu w stosunku do kierującego jest wypłacenie przez zakład ubezpieczeń świadczeń na rzecz poszkodowanych. Z tym momentem - z mocy samego prawa - powstaje prawo zwrotnego dochodzenia roszczenia, które z tą samą chwilą staje się wymagalne. Powstaje zasadniczo nowa wierzytelność, choć pod wieloma względami jest ona jednak uzależniona od istnienia wierzytelności pierwotnej (podstawowej), jaka została zaspokojona przez zapłatę świadczenia ubezpieczeniowego. Wierzytelność pierwotna, która przysługiwała poszkodowanemu, została zaspokojona i dzięki temu powstało roszczenie zwrotne zakładu ubezpieczeń.
Dla ustalenia, czy w danych okolicznościach powstaje po stronie zakładu ubezpieczeń uprawnienie do dochodzenia od kierującego pojazdem zwrotu wypłaconego poszkodowanemu odszkodowania istotne jest rozstrzygnięcie, czy przesłanką konieczną dla powstania tego uprawnienia (odpowiedzialności kierującego) jest istnienie związku przyczynowego między określonymi w treści ustawy okolicznościami faktycznymi a szkodą.
Przyjmuje się w doktrynie, że spośród okoliczności wymienionych wpkt 1-4jedynie między rozmyślnym działaniem (pkt 1)kierującego a szkodą musi zachodzić adekwatny związek przyczynowy (art. 361 k.c.). W odniesieniu do pozostałych stanów faktycznych do powstania roszczenia zwrotnego po stronie zakładu ubezpieczeń wystarczy sam fakt, że kierujący wyrządził szkodę (w stanie po użyciu alkoholu, gdy wszedł w posiadanie pojazdu wskutek popełnienia przestępstwa, kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia).
W niniejszej sprawie powód wykazał, że wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w kwocie 6719,78 zł.(...) S.A.wskazał, że podstawą dochodzenia przez niego zwrotu wypłaconego odszkodowania jest okoliczność, iżS. C.kierował pojazd będąc w stanie nietrzeźwości. OdpowiedzialnośćS. C.za spowodowanie wypadku w stanie nietrzeźwości została ustalona prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie karnej. Faktu tego pozwany nie kwestionował. Podobnie nie kwestionował wysokości wypłaconego przez ubezpieczyciela świadczenia na rzecz poszkodowanego. W tej sytuacji Sąd uznał, że zachowanieS. C.wypełnia normęart. 43 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(Dz. U. z 2003 r. nr 124 poz 1152), a tym samym sprawca szkody winien jest zwrot odszkodowania wypłaconego przez ubezpieczyciela w wysokości dopowiadającej faktycznie wyrządzonej szkody.
Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia szkody, które w doktrynie definiuje się niejednolicie. Odosobnione jest stanowisko, że szkodą jest tylko zmniejszenie majątku, które nastąpiło wbrew woli poszkodowanego, a więc, że wydatki, do których poniesienia nie został "zmuszony" poszkodowany, nie są objęte pojęciem szkody. Przeważa stanowisko, że szkoda majątkowa to różnica między stanem majątkowym poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem jaki by istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło. Pojęcie szkody było też przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego m.in. w uzasadnieniach wyroku z dnia 16 maja 2002 r., V CKN 1273/00 ("Izba Cywilna" 2002, nr 12, s. 40) oraz uchwały z dnia 15 listopada 2001 r., (III CZP 68/01). Sąd Najwyższy - odwołując się do przeważającego stanowiska wyrażanego w doktrynie - stwierdził, że szkodą jest uszczerbek w prawnie chronionych dobrach majątkowych, wyrażający się w różnicy między stanem tych dóbr, jaki istniał i jaki następnie mógłby istnieć w ramach normalnej kolei rzeczy, a stanem jaki powstał na skutek zdarzenia wywołującego zmianę polegającą na uszczupleniu aktywów lub zwiększeniu pasywów. Sąd Najwyższy podkreślił, że w takim rozumieniu szkodę ujmuje przepisart. 361 § 1 k.c.
Art. 361 k.c.wprowadza zasadę pełnego odszkodowania, ale jednocześnie należy z niego wyprowadzać zakaz przyznawania odszkodowania przewyższającego wysokość faktycznie poniesionej szkody.
Objęcie pojęciem szkody kosztów i wydatków poniesionych w następstwie zdarzenia wywołanego szkodą wynika z kompensacyjnego charakteru odszkodowawczego. Dał temu wyraz Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 maja 2002 r., V CKN 1273/00 (niepubl.), stwierdzając jako rzecz oczywistą, że podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, iż odszkodowanie powinno przywrócić w majątku poszkodowanego stan rzeczy naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę. Cel ten realizuje naprawienie szkody uwzględniające indywidualną sytuację poszkodowanego.
W niniejszej sprawie pozwany nie kwestionował wysokości szkody ani faktu jej wypłacenia poszkodowanemu i dlatego Sąd zasądził kwotę dochodzoną pozwem.
Jeśli chodzi o początek daty płatności odsetek od zasądzonej kwoty, to stosownie do treściart. 481 § 1 k.c.wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia, które jest wymagalne. Kwestię wymagalności roszczenia reguluje przepisart. 455 k.c., zgodnie z którym, jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie winno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania świadczenia. Jak wynika z pisma powoda skierowanego do pozwanego, sprawca szkody był wezwany przez ubezpieczyciela do zapłaty pismem z dnia 6 maja 2014 r. z terminem płatności ustalonym na 20 maja 2014 r. Ponieważ temu obowiązkowi pozwany nie zadośćuczynił, zgodnie z żądaniem powoda Sąd zasądził odsetki ustawowe od dnia 21 maja 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. i ustawowe za opóźnienie od 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty
W treści wyroku Sąd nie zamieścił odrębnego punktu odnośnie oddalenia wniosku pozwanego o rozłożenie należności na raty, mając na uwadze stanowisko wyrażane w doktrynie. Odmowa rozłożenia świadczenia na raty albo wyznaczenia terminu do spełnienia świadczenia nie wymaga odrębnego orzeczenia w sentencji wyroku, lecz powinna być umotywowana w uzasadnieniu (K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., t. 1, red. K. Piasecki, s. 1504, Przemysław Telenga (w;) Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania cywilnego).
Sąd nie uznał za zasadne rozłożenie zasądzonej należności na raty. Możliwość taka wynika zart. 320 k.p.c., zgodnie z którymw szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie.Przesłanką do rozłożenia świadczenia na raty jest pozytywna prognoza odnośnie spłaty, bowiem celem uregulowania zart. 320 k.p.c.jest zapewnienie dłużnikowi możliwości spłaty zadłużenia. W niniejszej sprawie pozwany nie posiada żadnego majątku, jest bezrobotny i pozostaje na utrzymaniu dziadków. Stan majątkowy pozwanego nie daje rękojmi poprawy jego sytuacji finansowej na tyle aby możliwe było regulowanie w terminie płatności rat. Ponadto należy wskazać, iż od chwili wytoczenia powództwa pozwany nie zapłacił nawet w części należności dochodzonych pozwem. Taka postawa pozwanego również wskazuje na to, że należność rozłożona na raty nie będzie przez pozwanego spłacana w przyszłości w ratach. W tej sytuacji, ze względu na dotychczasową postawię pozwanego, Sąd uznał za niecelowe rozłożenie należności na raty.
O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą wyrażoną w trybieart. 98§1i §3 k.p.c.
Na koszty składają się: opłata sądowa, którą uiścił powód – 336 zł, koszty zastępstwa procesowego poniesione przez powoda w kwocie 2400 zł - wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego powoda, których wysokość wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) oraz 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.
Z tych względów Sąd orzekł jak w wyroku.
(...)