Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 579/17
Data wyroku: 2017-11-14 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Wojciechowska-Langda
Słowa kluczowe: Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece
Podstawa prawna: art. 207 § 1 kk

Warszawa, dnia 24 października 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 579/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda
Protokolant:  sekretarz sądowy Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Marka Traczyka
po rozpoznaniu dnia 24 października 2017 r.
sprawyM. P.synaM.iJ.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 207 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 9 grudnia 2016 r.    sygn. akt V K 639/12
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz pozostałe koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym; zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowejT. P.kwotę 840 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w instancji odwoławczej.
Sygn. akt VI Ka 579/17

UZASADNIENIE
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia wykazała, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie w niniejszej sprawie i wydał rozstrzygnięcie na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, oceniając go swobodnie, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Za prawidłowe należy uznać ustalenia faktyczne oraz przyjętą kwalifikację prawną przypisanego oskarżonemuM. P.czynu, który wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.
Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy za pomocą dostępnych środków dowodowych, wyczerpując tym samym przysługującą mu inicjatywę dowodową. Nie ujawniły się wątpliwości, które zgodnie z zasadąin dubio pro reopowinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi bezspornie do uznania winyM. P.. Kluczowym dowodem w niniejszej sprawie są zeznania pokrzywdzonejT. P.. Sąd Okręgowy podziela dokonaną przez sąd I instancji ocenę tych zeznań, albowiem jako spójne, konsekwentne i logiczne zasługują one na przymiot wiarygodności. ZachowanieT. P., jak słusznie wskazał sąd I instancji, było typowe dla ofiary przemocy domowej i sąd nie doszukał się w jej relacji nieścisłości tego rodzaju, aby odrzucić przedstawioną przez nią wersję wydarzeń jako niewiarygodną. Tym bardziej, że biegła psycholog uczestnicząca w przesłuchaniu pokrzywdzonej uznała, że nie ma podstaw, aby sądzić, żeT. P.ma tendencje do kłamstwa, fantazjowania czy konfabulacji. Przeszło 17- letni okres wskazany w opisie czynu przypisanego oskarżonemu wskazuje, jak trudne było dla pokrzywdzonej podjęcie decyzji o złożeniu zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez jej męża oraz o odejściu od niego. Nie może dziwić fakt, żeT. P.najpierw szukała pomocy na policji, a następnie zainicjowała sprawę rozwodową. ZeznaniaT. P.znajdują potwierdzenie w zeznaniachJ. P.- wspólnego syna oskarżonego i pokrzywdzonej oraz w zeznaniach żony syna-D. P.. Świadkowie ci w sposób obiektywny relacjonowali zdarzenia, w których uczestniczyli, oddzielając je od informacji zasłyszanych, co czyni ich depozycje wiarygodnymi. Relację pokrzywdzonej potwierdzają ponadto przedłożone przez nią zaświadczenia o odbytych przez nią obdukcjach lekarskich w różnych latach, które dokumentują poniesione przez nią obrażenia na skutek pobicia przez oskarżonego. Świadczą one o tym, że na przestrzeni tych wszystkich lat objętych zarzutem przypisanym oskarżonemuT. P.kilkukrotnie nosiła się z zamiarem przerwania tego stanu rzeczy, jednak każdorazowo wycofywała się z podjęcia dalszych kroków, co było spowodowane z jednej strony silnym strachem przed oskarżonym, z drugiej zaś – nadzieją, że oskarżony się zmieni.T. P.przez wiele lat leczyła się z powodu dolegliwości lękowo- depresyjnych i dopiero długotrwała terapia zmotywowała ją do zmiany sytuacji życiowej. Dowodem problemów ze zdrowiem psychicznym jest dokumentacja medyczna dołączona do akt sprawy.
Nie dziwi sądu fakt, iż poza samymi stronami postępowania –M. P.iT. P.oraz najbliższymi członkami ich rodziny, tj. ich synemJ. P.i jego żonąD. P., brakło świadków przedmiotowych zdarzeń. Przemoc w rodzinie jest bardzo specyficznym zjawiskiem patologii społecznej i bardzo często jest ukrywana przez jej ofiary z powodu wstydu lub lęku. Z tych względów sąd nie doszukał się podstaw, dla których należałoby odrzucić wersję pokrzywdzonej popartą zeznaniami syna i jego żony oraz dokumentacją medyczną.
W odpowiedzi na zarzut obrońcy dotyczący obrazyart. 424 § 1 k.p.k.należy stwierdzić, że sąd I instancji wskazał w treści uzasadnienia powody, dla których nie uznał dowodów przeciwnych. Uzasadnieniu nie można zarzucić zaś, że jest lakoniczne i ogólnikowe. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich dowodów ujawnionych w toku rozprawy i dokonał ich szczegółowej oceny. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy wskazane wart. 424 § 1 k.p.k.Wystarczającym przeciwdowodem świadczącym o braku winy oskarżonego nie mogą być jego wyjaśnienia, które należało uznać za przyjętą przez niego linię obrony, niepopartą żadnymi dowodami. Wersji oskarżonego nie potwierdzają świadkowieA.iR. Z., których zeznaniom sąd I instancji słusznie dał wiarę jedynie częściowo, uzasadniając przekonująco swoją decyzję w tym zakresie. Ww. świadkowie nie mieli bowiem wiedzy na temat faktycznej relacji pomiędzy małżonkamiP.. W tym miejscu należy wskazać, że dla ustaleń sądu bez znaczenia pozostaje ewentualny związek pokrzywdzonej z innym mężczyzną. Sąd Rejonowy w ten sam sposób odniósł się do powyższej kwestii i nie pominął jej, jak zarzuca obrońca w apelacji. Dla oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonej nie mają ponadto znaczenia toczące się pomiędzy małżonkami postępowanie o rozwód oraz postępowania administracyjne, co podnosi obrońca. W obecnej sytuacji nie może dziwić, że pokrzywdzona i oskarżony czują do siebie niechęć spowodowaną silnym żalem o zdarzenia z przeszłości, a wniesienie pozwu o rozwód należy traktować jako oczywiste ich następstwo.
Ramy czasowe wskazane w opisie czynu nie budzą zastrzeżeń sądu odwoławczego.T. P.wskazała datę 1 czerwca 1995 roku w zawiadomieniu o popełnienia przestępstwa jako początek znęcania się nad nią przez męża. Nie ma wątpliwości co do tego, że stan ten trwał przez przeszło 15 lat, co pokrzywdzona wielokrotnie podkreślała w swoich zeznaniach. Należy wskazać, że znęcanie się, w rozumieniuart. 207 § 1 k.k., jest przestępstwem wieloczynnościowym, rozciągniętym w czasie. Dopiero suma zachowań sprawcy decyduje o wyczerpaniu znamion przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.Sąd Rejonowy wymienił w opisie czynu przypisanegoM. P.poszczególne zachowania, których suma i regularna powtarzalność złożyła się na uznanie go winnym popełnienia przestępstwa zart. 207 § 1 k.k.Wyeliminowanie w opisie zdarzeń z konkretnych dni było spowodowane jedynie przedawnieniem karalności tych zachowań kwalifikowanych dodatkowo zart. 157 § 2 k.p.k.Zdaniem Sądu Okręgowego nie było przeszkód do pozostawienia ich w opisie, mimo konieczności modyfikacji kumulatywnej kwalifikacji prawnej z uwagi na przedawnienie. Niemniej jednak pominięcie tych zachowań nie zmienia faktu, że wskazane bez konkretnych dat poszczególne działania oskarżonego wskazane w przyjętym opisie wyczerpują dyspozycjęart. 207 § 1 k.k., o czym była mowa wcześniej.
Uznając w tym zakresie apelację obrońcy oskarżonego za czysto polemiczną, sąd odwoławczy nie zmienił ustaleń sądu I instancji co do winy oskarżonegoM. P.. Za prawidłowe należy uznać również rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzonej mu kary. Kara 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat próby jest karą współmierną do stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Jednocześnie uwzględnia wszelkie okoliczności łagodzące.M. P.jest sprawcą wcześniej niekaranym (k. 349), prowadzi ustabilizowany tryb życia, pracuje osiągając regularny dochód i płaci alimenty. W chwili obecnej oskarżony i pokrzywdzona pozostają w dużo lepszych relacjach. Trzeba mieć jednak na uwadze wysoką szkodliwość społeczną czynu oskarżonego- przeszło 17-letni czas trwania popełnionego przez oskarżonego przestępstwa oraz jego skutki w postaci zaburzeń lękowo- depresyjnych u pokrzywdzonej, które ujawniły się także podczas składania przez nią zeznań przed sądem. Tym samym brakło podstaw do złagodzenia kary wymierzonej oskarżonemuM. P..
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.