Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1371/16
Data wyroku: 2017-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Przywłaszczenie
Podstawa prawna: art. 284 § 1 kk

Warszawa, dnia 24 kwietnia 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1371/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant: protokolant sądowy Marta Piotrowska
przy udziale prokuratora Teresy Pakieły
po rozpoznaniu dnia 24 kwietnia 2017 r. w Warszawie
sprawyD. D., synaR.iJ.,ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 284 § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie
z dnia 18 maja 2016 r.    sygn. akt III K 78/16
uchyla zaskarżony wyrok; uznaje, że przypisany oskarżonemu czyn polegający na tym, że w okresie od kwietnia 2007r. do 3 grudnia 2007r. przywłaszczył rzeczy osobiste należące doI. D./ obecnieI. P./ w postaci co najmniej dziesięciu bluzek, pięciu sztuk spodni, trzech marynarek, dwóch kurtek, o wartości nie niższej niż jak 500 zł a nadto dokumenty związane z wykonywaną pracą oraz notatnik z numerami telefonów wyczerpuje znamiona wykroczeń z art. 119 § 1 kw i z art. 126 § 1 kw; postępowanie o ten czyn umarza wobecD. D.na podstawie art. 45 § 1 kw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpsw; kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa.
Sygn. akt VI Ka 1371/16

UZASADNIENIE
D. D.został oskarżony o to, że:
w okresie od kwietnia 2007 roku do dnia 03.12.2007 r. przywłaszczył należące doI. D.ubrania, zdjęcia oraz dokumenty związane z wykonywaniem przez w/w pracy zarobkowej w postaci między innymi książek telefonicznych
tj. o czyn zart. 284 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu sprawy III K 78/16 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie na mocy wyroku z dnia 18 maja 2016r. orzekł:

1
D. D.uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tym, że ustalił, że oskarżony przywłaszczył rzeczy osobisteI. D.w postaci co najmniej dziesięciu bluzek, pięciu sztuk spodni, trzech marynarek, dwóch kurtek, o wartości nie niższej jak 500 zł., a nadto dokumenty związane z wykonywaną pracą oraz notatnik z numerami telefonów, za to na podstawieart. 284 § 1 k.k.skazał i wymierzył karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;

2
na podstawieart. 69 § 1 i 2 kk,art. 70 § 1wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;

3
na podstawieart. 72 § 1 pkt 8 kkzobowiązał oskarżonego do zwrotu wszystkich rzeczy osobistychI. P.oraz dokumentów związanych z wykonywaną przez nią pracą i notatnika z numerami telefonów;

4
na podstawieart. 627 k.p.k.zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 70 zł tytułem zwrotu wydatków oraz 120 zł tytułem opłaty.

Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoD. D.– adw.A. Z., który zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. W oparciu o trześćart. 427 § 1 i 2 k.p.k., wyrokowi temu zarzucił:
na podstawieart. 438 pkt 2 k.p.k.obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku, a mianowicie:

a
art. 5 § 2 k.p.k.poprzez naruszenie wyrażonej w nim zasadyin dubio pro reopolegające na ewidentnym rozstrzygnięciu przez Sądem I instancji niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonegoD. D.(tj.: wątpliwości dotyczących wartości rzekomo przywłaszczonych przez oskarżonego rzeczy osobistych. Pokrzywdzonej w postaci; co najmniej 10 bluzek, 5 sztuk spodni, 3 marynarek, 2 kurtek - przyjmującde factowartość wskazaną jedynie przez pokrzywdzoną, która to nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie; ilości oraz asortymentu rzekomo przywłaszczonych przez oskarżonego rzeczy osobistych należących do pokrzywdzonej - która to sama nie była wstanie określić jakie to rzeczy należące do Niej zostały rzekomo przywłaszczone przez oskarżonego) - w sytuacji, gdy Sąd I Instancji, w przypadku zaistnienia wątpliwości niedających się usunąć w toku jurysdykcyjnego postępowania dowodowego, winien przyjąć ilość, asortyment, a w szczególności wartość tych rzeczy jak najbardziej korzystną dla oskarżonego, a mianowicie nieprzekraczającą ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2016 (data wyrokowania), tj.: winien przyjąć wartość poniżej kwoty 462,50 zł i tym samym winien zakwalifikować czyn zabroniony zarzucony oskarżonemu - jedynie jako wykroczenie stypizowane w art 119 § 1 k.w.;

b
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez brak wszechstronnego rozważenia przez Sąd I Instancji, zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poprzez zachodzące sprzeczności pomiędzy istotnymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd I Instancji a treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na całkowicie dowolnym oraz bezpodstawnym przypisaniu przez Sąd I instancji oskarżonemuD. D., iż swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku stypizowanego wart. 284 § 1 k.k.- w sytuacji, gdy oskarżonyD. D.swoim zachowaniem w żadnym wypadku nie działał z zamiarem włączenia: rzeczy osobistych należących do pokrzywdzonej, dokumentów związanych z wykonywaną przez pokrzywdzoną pracą oraz notatnika pokrzywdzonej z zapisanymi numerami telefonów - do majątku własnego,bowiem oskarżonyD. D.nie podjął w sposób zewnętrznie postrzegalny wobec w/w rzeczy osobistych należących do pokrzywdzonej żadnej dyspozycji typowej dla ich właściciela - tym samym, bezsprzecznie należy dojść do konstatacji, iż oskarżony nie działał z zamiarem włączenia w/w rzeczy osobistych należących do pokrzywdzonej do majątku własnego (tj.; nie dokonał ich sprzedaży, nie podarował ich nikomu, nie zamieścił na nich własnych oznaczeń, nigdy nie odmówił ich zwrotu pokrzywdzonej, nie połączył ich z własną rzeczą/rzeczami, nie zużył ich, nie przetworzył ich, nie zniszczył ich, itp.), dlatego też w żadnym wypadku nie można uznać, ażeby oskarżonyD. D., w realiach niniejszej sprawy, wypełnił ustawowe znamiona występku przywłaszczenia w/w rzeczy osobistych należących do pokrzywdzonej (powyższe znajduje swoje wierne odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym, w szczególności w wyjaśnieniach złożonych przez samego oskarżonegoD. D., które to bezsprzecznie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym ujawnionym w toku jurysdykcyjnego postępowania dowodowego);co w konsekwencji skutkowało, w oparciu o treśćart 438 pkt 3 k.p.k.błędem Sądu I Instancji w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zapadłego w sprawie wyroku mającym wpływ na Jego treść, a polegającym na bezpodstawnym przyjęciu przez tenże Sąd, iż oskarżonyD. D.swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku stypizowanego) wart. 284 § 1 k.k.(ewentualnie z daleko idącej ostrożności procesowej, gdyby Sąd Odwoławczy doszedł do konstatacji, iż nie należy kwestionować sprawstwa oraz winy oskarżonegoD. D.w zakresie zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego: błędem Sądu I Instancji w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zapadłego w sprawie wyroku, mającym wpływ na jego treść, a polegającym na przyjęciu przez tenże Sad błędnej kwalifikacji prawnej czynu zabronionego popełnionego przez oskarżonego - bowiem, czyn zabroniony popełniony przez oskarżonegoD. D.winien zostać zakwalifikowany, jako wykroczenie stypizowane wart. 119 § 1k.w. bądź ewentualnie, jako wypadek mniejszej wagi określony wart 284 § 3 k.k.w zw. zart. 284 § 1 k.k.- w konsekwencji, czego: ad primo postępowanie winno zostać umorzone z uwagi na przedawnienie karalności wykroczenia stypizowanego wart. 119 § 1k.w., ewentualnie ad secundo podstawę prawną skazania oskarżonegoD. D.winien stanowićart. 284 § 3 k.k.

W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego stanowiącego występek stypizowany wart. 284 § 1 k.k.. Ewentualnie z daleko idącej ostrożności procesowej, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie zachowania oskarżonego, jako wykroczenia stypizowanego wart. 119 § 1k.w. i tym samym umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie karalności wykroczenia stypizowanego wart. 119 § 1k.w. Ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona występku stypizowanego wart. 284 § 3 k.k.w zw. zart. 284 § 1 k.k.i tym samym wymierzenie przez Sąd odwoławczy oskarżonemu na podstawieart. 284 § 3 k.k.kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50,00 zł.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku. Czyn oskarżonegoD. D.na skutek zmiany przepisów istotnie wyczerpuje obecnie dyspozycje art. 119 § 1 kw i art. 126 § 1 kw. Na skutek wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2017r. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2017r., które ustaliło minimalne wynagrodzenie w wysokości 2.000 zł zmieniła się wartość, która rozgranicza przestępstwo od wykroczenia. Obecnie jest to kwota 500zł. Zgodnie z treścią art. 119 §1 k.w. wykroczenie popełnia ten, kto kradnie lub przywłaszcza sobie cudzą rzecz ruchomą, jeżeli jej wartość nie przekracza ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę. Użyty zwrot „nie przekracza” należy interpretować, jako niższy i równy kwocie 500zł. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie. Opierał się on w zasadniczej części na zeznaniach pokrzywdzonejI. P., która konsekwentnie zeznawała, że oskarżony, jej były mąż celowo, pomimo wielokrotnych żądań wypowiadanych w bezpośredniej rozmowie nie zwrócił jej rzeczy osobistych. Wymieniła, jakie ubrania pozostawiła w miejscu ich wspólnego zamieszkania.O zwrot rzeczy zwróciła się także pisemnie do ojca oskarżonego. Brak reakcji na żądanie zwrotu rzeczy należy ocenić, jako odmowę ich wydania zaś tę w okolicznościach niniejszej sprawy, należy interpretować, jako przejaw woli zachowania rzeczy dla siebie. Dotyczy to także przywłaszczenia jej dokumentów związanych z wykonywaną pracą w banku. Były to zarządzenia pracodawcy oraz notatnik z numerami telefonów. Na skutek upływu prawie 10 lat od daty czynu ustalenie dokładnej wartości rzeczy przywłaszczonych przez oskarżonego było znacznie utrudnione. Sąd I instancji przypisał oskarżonemuD. D.przywłaszczenie rzeczy, których wartość ustalił na podstawie najkorzystniejszych zeznań pokrzywdzonej. Mając na uwadze kierunek zaskarżenia - na korzyść oskarżonego, oraz treśćart. 4 § 1 k.k., który nakazuje stosować ustawę nową i względniejszą dla sprawcy należało uznać, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch przepisach ustawy z art. 119 § 1 k.w. i z art. 126 § 1 k.w. Karalność wykroczeń ustaje zgodnie zart. 45 § 1k.w. z upływem dwóch lat od ich popełnienia. W niniejszej sprawie doszło do przedawnienia, co zgodnie zart. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. powoduje konieczność umorzenia postepowania. Wobec powyższego na podstawieart. 437 § 2 k.p.k.Sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i umorzył postępowanie wobecD. D.. O kosztach orzekł na podstawieart. 118 §2 k.p.s.w.