Sąd Okręgowy w Olsztynie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 37/17
Data wyroku: 2017-05-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Monika Berdzik, Andrzej Kamiński, Ryszarda Judziak-Brzozowa
Słowa kluczowe: Kradzież rozbójnicza, Niebezpieczny przedmiot
Podstawa prawna: art. 280§2 k.k.
Teza: Kostka brukowa jako inny niebezpieczny przedmiot w rozumieniu art. 280§2 k.k.

Sygn. akt II K 37/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 maja 2017r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SO Andrzej Kamiński
Ławnicy: Monika Berdzik, Ryszarda Judziak-Brzozowa
Protokolant: st. sekr. sąd. Robert Piwnicki
w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Olsztyn – Północ w Olsztynie –B. G.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017r.
sprawy:

1

R. S., synaK.iJ.z domuM.,urodzonego dnia (...)wO.;

2

S. K., synaM.iM.z domuP.,urodzonego dnia (...)wB.

oskarżonych o to, że:

I
w dniu(...)wO., przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonaniu rozboju, w ten sposób, że po uprzednim użyciu wobecD. N.przemocy w postaci złapania za rękę, uderzania pięściami po głowie, przy czymR. S.w trakcie rozboju posłużył się innym niż broń palna lub nóż, podobnie niebezpiecznym przedmiotem w postaci kostki burkowej o wymiarach 9 cm x 10 cm x 6 cm z kamienia, w ten sposób, że dokonał uderzenia plecakiem z zawartością ww. kostki brukowej w głowę pokrzywdzonego powodując tym obrażenia ciała pokrzywdzonego w postaci rany tłuczonej głowy okolicy ciemieniowej głowy długości ok. 4 cm, krwawiącej, skutkującej naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego trwającym nie dużej niż siedem dni w porozumieniuart. 157 § 2 k.k., przy czymS. K.nie wiedział, że działa wspólnie z osobą, która posługuje się takim przedmiotem, zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowy marki(...)oraz słuchawkiP.o łącznej wartości 350 zł na szkodę pokrzywdzonego, przy czymR. S.zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku, orzeczonej za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k., popełnione w warunkachart. 64 § 1 k.k., aS. K.zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku orzeczonej za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k., popełnione w warunkachart. 64 § 1 k.k.

- tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 i 3 k.k.co doR. S.oraz zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.co doS. K.

orzeka:

I
oskarżonego

R. S.uznaje winnym popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, z tym ustaleniem, że wartość telefonu komórkowego marki(...)wraz z kartą pamięci wyniosła 390 złotych oraz przyjmując jako prawidłową kwalifikację prawną czynu zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i na podstawie tych przepisów skazuje go, zaś na mocyart. 280 § 2 k.k.w zw.art. 11 § 3 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wymierza mu karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
oskarżonego

S. K.uznaje winnym popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, z tym ustaleniem, że wartość telefonu komórkowego marki(...)wraz z kartą pamięci wyniosła 390 złotych, tj. przestępstwa określonego wart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i na podstawie tych przepisów skazuje go, a na mocyart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 46 § 1 k.k.orzeka wobecR. S.obowiązek naprawienia w całości wyrządzonej przestępstwem szkody, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonegoD. N.kwoty 390 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych, a ponadto zasądza od oskarżonegoR. S.kwotę 4.000 (cztery tysiące) złotych a odS. K.kwotę 1.000 (tysiąc) złotych na rzecz pokrzywdzonegoD. N.tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

IV
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy zatrzymania oraz tymczasowego aresztowania w sprawie:

a

R. S.od dnia(...)

b
S.K.od dnia(...)

    V.na podstawieart. 44 § 2 k.k.orzeka przepadek dowodu rzeczowego w postaci(...)z napisem(...)N.F.T.wraz z zawartością tj. kostką brukową przechowywanego w depozycie Komendy Miejskiej Policji wO.do sprawy(...)jako przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa;
VI.dowody rzeczowe w postaci płyty DVD z zapisem monitoringu ITS i płyty DVD z zapisem nagrania monitoringu ze stacjiS.pozostawić w aktach sprawy jako integralną część materiału dowodowego;

    VII.na podstawieart. 627 k.p.k.,art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze(tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1999) w zw. z § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714) oraz na podstawieart. 22(

    3)ust. 1 ustawy o radcach prawnych z dnia 6 lipca 1982 r.(tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 233) w zw. z § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 1715) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.M. B.kwotę 300 (trzysta) złotych powiększoną o należny podatek VAT w kwocie 69,00 (sześćdziesiąt dziewięć) złotych za obronę wykonywaną z urzędu w postępowaniu przygotowawczym oraz kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT w kwocie 138 (sto trzydzieści osiem) złotych za obronę wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym wobec oskarżonegoS. K.oraz na rzecz r. pr.T. L.kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT w kwocie 138 (sto trzydzieści osiem) złotych za obronę wykonywaną z urzędu w postępowaniu sądowym wobec oskarżonegoR. S., a ponadto na rzecz adw.E. T.kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT w kwocie 138 (sto trzydzieści osiem) złotych tytułem udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika z urzędu oskarżyciela posiłkowegoD. N.;
VIII.na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwalania oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w tym opłaty obciążając nimi Skarb Państwa.
Sygn. akt II K 37/17

UZASADNIENIE

R. S.iS. K.spożywali wspólnie alkohol w nocy z(...). w okolicachS.wO..R. S.miał przy sobie plecak z zawartością kostki brukowej.
Około godziny 1.20.-1.30. w nocy,(...)R. S.iS. K.wraz z innym nieustalonym mężczyzną o imieniuG.doszli w okolicę przystanku autobusowego przyul. (...), na którym siedział i oczekiwał na przyjazd autobusuD. N., słuchając muzyki z telefonu komórkowego.
W pewnym momencie, stojąc na przystanku autobusowym oskarżeni podeszli do pokrzywdzonego. OskarżonyR. S.złapałD. N., za lewą rękę, w której ten trzymał telefon, aS. K.przytrzymywał jego drugą prawą rękę. Obaj próbowali zabrać mu telefon komórkowy oraz słuchawki do telefonu. W trakcie szamotaniny sprawcy uderzyli pokrzywdzonego w twarz oraz głowę. W pewnym momencieR. S.powiedział doD. N., aby oddał mu telefon komórkowy marki(...), a gdy usłyszał odpowiedź odmowną, i pokrzywdzony próbował ten telefon schować do kieszeni, to wtedyR. S.trzymając za rączkę plecaka i biorąc energiczny zamach uderzyłD. N.jego zawartością w głowę. Plecak był ciężki, bo w środku znajdowała się kostka brukowa o wymiarach 9 cm x 10 cm x 6 cm. Uderzenie oszołomiłoD. N..R. S.zabrał pokrzywdzonemu telefon komórkowy, aS. K.wyrwał mu słuchawki do telefonu. Po tym zdarzeniuR. S.powiedział doD. N., aby nie próbował za nimi iść i sprawcy oddalili się z miejsca zdarzenia.R. S.otrzymał od współoskarżonegoK.słuchawkimarki P., a telefon marki(...)z numerem(...)przekazał drugiemu sprawcy tj.S. K.. Ponieważ pokrzywdzony poczuł krew na głowie, po chwili od zdarzenia powstał z ławki i udał się na(...), przy której się znajdował, w celu wezwania pomocy. Pracownik stacji wezwał na miejsce zdarzenia policję. Na stacji w tym czasie znajdował się jeden klient –P. G., który po wysłuchaniu relacji pokrzywdzonego, w tym wyglądu oskarżonych udał się w kierunkuulicy (...)wO., poszukując sprawców zdarzenia. W okolicy parkuG.zobaczył dwóch mężczyzn, odpowiadających wyglądowi przedstawionemu przez pokrzywdzonego. Po tym jak wrócił na stację benzynową, przekazał te informację funkcjonariuszom policji, którzy byli już obecni na miejscu. Funkcjonariusze policjiR. P.iS. Ł.udali się we wskazane miejsce w celu poszukiwania sprawców. Dokonali oni penetracji terenu w parku, oraz rejonuS.i parkingu przyul. (...),ul. (...)iul. (...)celem ujawnienia ewentualnych kamer monitorujących lub odnalezienia sprawców zdarzenia. W tym samym czasie wezwane na miejsce zdarzenia pogotowie ratunkowe zabrało pokrzywdzonego do Szpitala Wojewódzkiego wO..
(dowód: k: protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej k: 4-6; protokół przesłuchania świadka k: 26-27, 28, 198-198v, 541-544v)
PokrzywdzonyD. N.w wyniku zdarzenia doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej głowy okolicy ciemieniowej długości ok 4 cm, krwawiącej, skutkującej naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego trwającym nie dłużej niż siedem dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.
(dowód: karta informacyjna leczenia szpitalnego k: 30)
W dniu(...)około godziny 2.20. w nocy funkcjonariusze policjiJ. W.iM. L., patrolująculice (...)wO.zauważyli dwóch mężczyzn, których wygląd odpowiadał rysopisowi podanemu przez pokrzywdzonego. Funkcjonariusze udali się w kierunku mężczyzn, przy czym jeden z wymienionych na widok zawracającego pojazdu oddalił się w kierunku bloków naosiedlu (...). Funkcjonariusze policji przystąpili do zatrzymania i wylegitymowania drugiego z mężczyzn. Zatrzymanym okazał sięR. S.. Drugi ze sprawców oddalił się, w związku z czym policjanci dokonali penetracji pobliskiego rejonu. Poszukiwania jednak nie przyniosły rezultatu.
(dowód: zeznania świadkaJ. W.k: 21-22 jakie Sąd za zgodą stron uznał za ujawnione bez odczytywania)
OskarżonyR. S.został poddany badaniom na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, który to wynik wyniósł 0.94 mg/l. W trakcie przeszukania wymienionego, w jego plecaku ujawniono kostkę brukową o kształcie sześcianu oraz dwie pary słuchawek, w tym jedne typy dousznego markiP.. Na pytanie skąd posiada dwa zestawy słuchawek sprawca odpowiedział, że jeden należy do niego, a drugi został mu przez kogoś podrzucony. Co do posiadanej kostki brukowej wyjaśnił, że nosi ją przy sobie dla obrony.
Pokrzywdzony po okazaniu mu 2 zestawów słuchawek od telefonumarki P.iP.zabezpieczonych odR. S.– rozpoznał jako własne słuchawkimarki P.. Przyznał, że podczas pierwszego przesłuchania pomylił się, podając, że jego słuchawki sąmarki S..
(dowód: protokół zatrzymania osoby k: 13; protokół przeszukania osoby k: 18-19v; protokół okazania k: 32-33)
Po okazaniu, w dniu(...)r.D. N.czterech mężczyzn, w tym zatrzymanegoR. S.pokrzywdzony rozpoznał go bez żadnych wątpliwości i oświadczył, że to właśnie on w nocy(...)uderzył go ciężkim plecakiem w głowę i wyrwał mu z ręki telefon komórkowy (k. 26-27 protokół okazania).
W toku postępowania przygotowawczego, w dniu(...)r. okazanoD. N.wizerunki czterech innych mężczyzn, z których rozpoznał onS. K.jako współsprawcę dokonania tego przestępstwa. Z relacji pokrzywdzonego wynikało, że wskazany na fotografii przez niego mężczyzna przytrzymywał go kiedy siedział na ławce przystanku MPK i to on zabrał mu słuchawki do telefonu. Swoje rozpoznanie dokonał po ogólnych rysach twarzy i wskazując współoskarżonego nie miał co do tego żadnych wątpliwości (k. 82-84).
Podczas czynności operacyjnych kilka dni po zdarzeniu zatrzymany został również drugi ze sprawców tj.S. K.. Po okazaniu pokrzywdzonemu osobyS. K.wymieniony po raz kolejny nie miał żadnych wątpliwości, że to właśnie ten mężczyzna dokonał wspólnie zR. S.rozboju na jego osobie. ToS. K.przytrzymywał prawą rękę pokrzywdzonego, kiedy ten siedział na ławce na przystanku MPK i to on wyrwał i zabrał mu słuchawki do telefonu.
(dowód: protokół okazania k: 26-27v; k: 82—83v, tablica poglądowa k: 84, 117-118v)
Wobec wątpliwości, co do poczytalności oskarżonychR. S.iS. K., w chwili czynu, powołano dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.
W opinii sądowo-psychiatrycznej biegli stwierdzili, że oskarżonyR. S.nie jest upośledzony umysłowo ani chory psychicznie, rozpoznali u niego zespół uzależnienia spowodowany używaniem kilku substancji i zaburzenia osobowości.

    Tempore criminisrozpoznali upojenie alkoholowe zwykłe. Biegli orzekli, że ww. miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem, jest zdolny do udziału w postępowaniu karnym oraz może prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.
(dowód: k: 76-66, 88-91)
W opinii sądowo-psychiatrycznej, dotyczącejS. K.biegli stwierdzili, że oskarżony nie jest upośledzony umysłowo ani chory psychicznie, rozpoznali u niego osobowość dyssocjalną oraz zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu.

    Tempore criminisrozpoznali upojenie alkoholowe zwykłe. Biegli orzekli, że ww. miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia czynu oraz pokierowania postępowaniem i jest zdolny do udziału w postępowaniu karnym oraz może prowadzić obronę w sposób samodzielny i rozsądny.
(dowód: k. 209-212)
W toku postępowania przygotowawczego powołano biegłego lekarza medycyny sądowejB. Z.celem stwierdzenia charakteru, stopnia i mechanizmu powstania obrażeń ciała jakich doznałD. N.w dniu(...)r. W wydanej w dniu(...)r,opinii nr (...)biegły stwierdził, żeD. N.doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej okolicy ciemieniowej głowy. Skutkiem powyższych obrażeń było naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego trwające nie dłużej niż 7 dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k.Jednocześnie zdaniem biegłego uderzenie w głowę umieszczoną w plecaku masywną kostką brukową mogło skutkować powstaniem złamań kości czaszki i krwiakami przymózgowymi. Z tego względu, a także z uwagi na sposób działania sprawcy, rodzaj użytego narzędzia i lokalizację obrażeń, biegły przyjął, że pokrzywdzony był narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężkiego uszkodzenia ciała (k. 222).

R. S.był dotychczas karany sądownie za czyny m.in. zart. 158 § 1 k.k., zart. 288 § 1 k.k., zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego wO.z dnia(...)r. w sprawie(...)ww. był skazany za czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od(...)
(dowód: k: karta karna k: 97-97v i k. 173-175 odpis wyroku(...)z adnotacją odnośnie odbywania kary)

S. K.był dotychczas karany sądownie za czyny m.in. zart. 280 § 1 k.k., zart. 207 § 1 k.k., zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego wO.z dnia(...)r. w sprawie(...)ww. był skazany za czyn zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od(...)
(dowód: karta karna k. 180-181v, i k. 233 – odpis wyroku(...)z adnotacją o odbywaniu kary)
Przesłuchany w charakterze

    podejrzanegoR. S.
w pierwszym przesłuchaniu nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił tylko, że w nocy z(...). był w barze, gdzie spożywał alkohol. Kiedy wracał do domu, to zatrzymała go policja. Nic nie wie na temat jakiegokolwiek rozboju.
W następnym przesłuchaniu w dniu 4 listopada 2016r., podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania - przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że poznał nowych znajomych w pijalni wódki, a gdy wracali z miasta, to jeden z nich zaproponował zabranie telefonu siedzącemu na przystanku mężczyźnie. Z początku nie chciał się na to zgodzić, ale ostatecznie przystał na tą propozycję. Ponadto wyjaśnił, że plecak z kostką brukową miał przy sobie dla bezpieczeństwa. Przyznał, że zatrzymał słuchawki pokrzywdzonego, a telefon wziął drugi sprawca. Przesłuchany kolejny raz wyjaśnił, żeS. K.nie brał udziału w rozboju, a czasie rozboju stał z boku.
(dowód: wyjaśnienia k.64-66, 71, 267-270 i k. 538v-540)
W toku postępowania sądowego oskarżonyR. S.przyznał się do uderzenia plecakiem ,w którym była kostka brukowa, w głowę pokrzywdzonego, zaprzeczając aby dokonał zaboru jego telefonu. Powodem jego zachowania był fakt wzajemnej szarpaniny pomiędzy pokrzywdzonym, a mężczyzną o imieniuG.zD., którego poznał wcześniej spożywając z nim alkohol. ToG.próbował wyrwać pokrzywdzonemu telefon, a jego kolegaS. K., którego znał ze wspólnego pobytu w Zakładzie Karnym wD.nie brał udziału w tym zdarzeniu, tylko stał z boku przystanku autobusowego. Jednocześnie oskarżony nie potrafił wyjaśnić dlaczego podczas przesłuchania w dniu 4.11.2016 r. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, podając szczegóły jego dokonania.
Przesłuchany w charakterze podejrzanegoS. K.w pierwszym przesłuchaniu nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podał okoliczności dotyczące innego zdarzenia. W następnym przesłuchaniu podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w czasie zdarzenia stał obok, widział szarpaninę, ale w niej nie uczestniczył. Nic innego w swoich wyjaśnieniach nie podał.
W toku postępowania sądowego oskarżonyK.nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i odmówił złożenia wyjaśnień. Po odczytaniu wyjaśnień złożonych w postępowaniu przygotowawczym w całości je potwierdził nie podając nic istotnego na swoją obronę
(dowód: wyjaśnienia k. 132-134, 139, 275-278 i 540v-541)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonegoR. S.złożonym w toku postępowania przygotowawczego, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Na prawdziwość tych wyjaśnień co do jego udziału w dokonaniu tego przestępstwa wskazują bowiem jednoznaczne, stanowcze i konsekwentne zeznania pokrzywdzonegoD. N.. Wymieniony rozpoznał go jako sprawcę zdarzenia, w nocy(...)po okazaniu mu wizerunku czterech mężczyzn, w tym oskarżonego , co znajduje potwierdzenie w protokole okazania. Pokrzywdzony nie miał żadnych wątpliwości, że to właśnie oskarżonyR. S., w nocy(...), kiedy oczekiwał on na autobus na przystanku autobusowym - uderzył go plecakiem w głowę i wyrwał mu z lewej ręki telefon komórkowy. OskarżonyR. S.nie kwestionował tego, że w plecaku który posiadał w chwili zdarzenia miał kostkę brukową, która według jego relacji miała służyć do samoobrony. Tym samym bezspornym jest, że to właśnie on jako jeden ze sprawców użył podczas zdarzenia tego przedmiotu. Sąd nie dał natomiast wiary jego wyjaśnieniom w tym zakresie, w którym starał się on wykazać, że drugi ze sprawców tj.S. K.nie brał udziału w zdarzeniu i jedynie „stał z boku”. Sąd nie podzielił też wyjaśnień drugiego ze sprawców, który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przedstawiona bowiem przezR. S.wersja, żeS. K.stał jedynie z boku, zaś w początkowej szarpaninie brał udział mężczyzna o imieniuG.(ta trzecia osoba), pozostaje w jaskrawej sprzeczności z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności chodzi o logiczne i konsekwentne zeznania samego pokrzywdzonego, który podczas okazania wizerunku czterech mężczyzn, a później okazania czterech osób, nie miał żadnych wątpliwości, że to właśnieS. K.jako drugi ze sprawców dokonał wspólnie zR. S.rozboju na jego osobie. ToS. K.przytrzymywał go za prawą rękę, zadał uderzenia ręką w twarz i głowę, po czym wyrwał mu słuchawki od telefonu. Poza tym, zmiana składanych przez oskarżonegoS. K.w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnień wyraźnie wskazuje, że nie mógł on się zdecydować co do przyjętej linii obrony. Początkowo bowiem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, co do zupełnie innego zdarzenia. W następnym przesłuchaniu podczas posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania również nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu ale wyjaśnił, że w czasie zdarzenia stał obok, widział szarpaninę, lecz w niej nie uczestniczył. Sąd nie dał mu wiary, bowiem uznał jego wyjaśnienia za wykrętne i zmierzające do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Należy bowiem wyraźnie podnieść, że pokrzywdzony, który rozpoznał oskarżonegoS. K.był trzeźwy, oczekiwał na przyjazd autobusu i nie miał żadnej wątpliwości co do swojego rozpoznania. W ocenie Sądu świadek nie miał żadnego powodu, aby wskazywać na osobę osk.K.jako współsprawcę tego przestępstwa, którego nigdy wcześniej nie znał i nie miał z nim styczności. W szczególności z zeznań świadkaD. N.wynika, że to osk.S. K.przytrzymywał go za rękę kiedy siedział na ławce oczekując na autobus i to ten mężczyzna wyrwał i zabrał mu słuchawki do telefonu. Rozpoznał sprawcę, jak podał

    „po ogólnych rysach twarzy i nie miał co do tego żadnych wątpliwości”(k: 82-84v). Świadek stanowczo podał, że sprawcaS. K.przytrzymywał go za rękę w czasie kiedy pierwszy napastnik (R. S.) próbował wyrwać mu z lewej ręki telefon komórkowy, aS. K.wyrwał mu słuchawki.
Poza tym co istotne podczas zatrzymania oskarżonegoR. S.ujawniono przy nim 2 zestawy słuchawek od telefonumarki P.iP.– z których jedne pokrzywdzony rozpoznał jako własne tj. słuchawkimarki P.. Wyjaśniona została też kwestia bilingów prowadzonych rozmów telefonicznych ze skradzionego telefonu (siostra pokrzywdzonego posiadała duplikat karty sim i stąd wynikały połączenia telefoniczne z numeru, który posiadł skradziony telefon k.241-257).
Ponadto przesłuchany w toku postępowania przygotowawczego funkcjonariusz policjiJ. W.,zeznania którego Sąd uznał za ujawnione bez odczytywania, potwierdził ustalenia zawarte w stanie faktycznym, dotyczące relacji pokrzywdzonego oraz okoliczności związanych z zatrzymaniemR. S.i przedmiotów przy nim zabezpieczonych. Również świadekP. G., zeznania którego Sąd za zgodą stron uznał za ujawnione bez odczytywania (k. 24), przypadkowy kierowca, który na stacjiS.tankował paliwo do swojego samochodu widział pokrzywdzonego z rozbitą głową i krwawiącą raną.
Zeznania tych świadków, tj.J. W.iP. G.(k. 21-22, 24) Sąd uznał za wiarygodne, bo nie ma żadnych podstaw do ich kwestionowania. Świadkowie ci są bowiem osobami obcymi zarówno w stosunku do oskarżonego, jak i pokrzywdzonego i nie mają żadnego interesu ani powodów, aby zeznawać nieprawdę. Należy też pamiętać, że świadekJ. W.- funkcjonariusz policji, pełnił służbę patrolową właśnie po to, aby zapobiegać takim zdarzeniom, a w przypadku ich zaistnienia dokonać zatrzymania sprawców dopuszczających się naruszenia obowiązującego porządku prawnego. Należy zaznaczyć, że z zeznań świadkaJ. W.wynika bezspornie, że pokrzywdzony dokładnie opisał przebieg zdarzenia, jak też rysopisy sprawców. Okoliczności te pozwoliły zatrzymać oskarżonegoR. S., który w plecaku posiadał dwa komplety słuchawek, przy czym oświadczył on, że jeden komplet słuchawek należy do niego, a drugi został mu przez kogoś podrzucony. Oczywistym więc jest, że także wersja oskarżonegoR. S.przedstawiona na rozprawie jakoby jeden komplet słuchawek podniósł po zdarzeniu z ziemi przypuszczając, że to jego słuchawki wypadły z plecaka podczas wymachu i uderzenia pokrzywdzonego w głowę nie zasługuje na wiarę, jest kłamliwa i zmierzająca do uniknięcia odpowiedzialności karnej. W tym zakresie jego wyjaśnienia są odosobnione, zmienne i nie znajdują potwierdzenia w analizie zebranych dowodów, w tym przede wszystkim w zeznaniachD. N.. Na koniec wskazać też należy na zabezpieczone nagrania z monitoringu z kamer ITS nr 194,195, 198, 199 (k. 38-39). Z opisu wynikającego z nagrania kamery nr 198 widać jak dwaj mężczyźni szarpiąD. N., po czym jeden z nich (oznaczony jako mężczyzna nr 1 –R. S.), ściąga plecak i uderza nim pokrzywdzonego. Ten sam mężczyzna, który uderzył plecakiem pokrzywdzonego wkłada po chwili telefon do kieszeni spodni. Istotne są także przeprowadzone oględziny zapisu monitoringu ze stacji paliwS., w tym zdjęcie nr 27 (k. 111). Z zeznań przesłuchanego na rozprawieD. N.ewidentnie wynika, że na okazanym zdjęciu nr 27 rozpoznał on (po charakterystycznej czapce ze znaczkiem w przedniej części), trzeciego mężczyznę, który był razem z oskarżonymi, ale nie brał udziału w tym przestępstwie chociaż widział jak rozpoznani przez niego oskarżeni biją pokrzywdzonego.
W toku postępowania przygotowawczego, oskarżonych poddano badaniom sądowo-psychiatrycznym, z których sporządzone zostały opinie. Wynika z nich jasno, żeR. S.nie jest upośledzony umysłowo ani chory psychicznie, rozpoznali u niego zespół uzależnienia spowodowany używaniem kilku substancji, zaburzenia osobowości.S. K.też nie jest upośledzony umysłowo ani chory psychicznie, rozpoznano u niego natomiast osobowość dyssocjalną oraz zespół uzależnienia spowodowany używaniem alkoholu.
W świetle dokonanych ustaleń i przeprowadzonej analizy dowodów Sąd uznał, że zarówno wina jak i sprawstwo oskarżonych odnośnie przypisanego im przestępstwa zostały wykazane w toku postępowania dowodowego i nie budzą wątpliwości. Stąd też całkowicie uzasadniona jest kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemuR. S., bowiem sprawca swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.w zb. zart. 157 § 2 k.k.w zw. zart. 11 § 2 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., przy czym Sąd wyeliminował z kwalifikacji prawnejart. 64 § 3 k.k., bowiem jego powołanie przez prokuratora w akcie oskarżenia było błędne (podwyższenie górnego ustawowego zagrożenia nie dotyczy bowiem zbrodni). Z koleiS. K.swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa zart. 280 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k., albowiem wymienieni w dniu(...)wO., przyulicy (...), działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali rozboju, w ten sposób, że po uprzednim użyciu wobecD. N.przemocy w postaci złapania za rękę, uderzania pięściami po głowie, przy czymR. S.w trakcie rozboju posłużył się innym, niż broń palna lub nóż, podobnie niebezpiecznym przedmiotem w postaci kostki brukowej o wymiarach 9 cm x 10 cm x 6 cm z kamienia, w ten sposób, że dokonał uderzenia plecakiem z zawartością ww. kostki brukowej w głowę pokrzywdzonego powodując tym jego obrażenia ciała w postaci rany tłuczonej głowy okolicy ciemieniowej długości ok 4 cm, krwawiącej, skutkującej naruszeniem czynności narządu ciała i rozstrojem zdrowia pokrzywdzonego trwającym nie dłużej niż siedem dni w rozumieniuart. 157 § 2 k.k., przy czymS. K.nie wiedział, że działa wspólnie z osobą, która posługuje się takim przedmiotem, zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowy m-ki(...)oraz słuchawkiP., przy czym wartość telefonu wraz z kartą pamięci wyniosła 390 zł na szkodę pokrzywdzonego, przy czymR. S.zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku orzeczonej za przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.popełnione w warunkachart. 64 § 1 k.k., sygn. akt(...), aS. K.zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej 1 roku orzeczonej za przestępstwo zart. 280 § 1 k.k.popełnione w warunkachart. 64 § 1 k.k., sygn. akt(...).
Należy podnieść, że określone wart. 280 § 1 k.k.przestępstwo rozboju polega na kradzieży, czyli zaborze w celu przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej poprzez użycie przemocy wobec osoby, groźbę użycia przemocy albo doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności.Art. 280 § 2 k.k.określa natomiast kwalifikowany typ rozboju ze względu na szczególny sposób działania sprawcy, polegający m.in. na posługiwaniu się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem.
Przez zabór rzeczy rozumieć należy pozbawienie przez sprawcę osoby posiadającej rzecz władztwa nad tą rzeczą oraz objęcie jej we własne władanie . Władztwo jako stan faktyczny wyraża się w przestrzenno-czasowej możliwości oddziaływania na rzecz, dysponowania nią, posiadania. Stąd też unicestwienie władztwa obejmować musi dwa elementy: pozbawienie władztwa osoby dotychczas uprawnionej oraz objęcie władztwa przez sprawcę (S. Łagodziński, glosa do uchwały SN z 23 kwietnia 1998 r., I KZP 1/98, Prok. i Pr. 1999, nr 1, s. 101 i n.).
Nie ma żadnej wątpliwości, że oskarżeni użyli przemocy wobec pokrzywdzonego, aby dokonać zaboru mienia, co stanowi jeden z elementów przestępstwo rozboju. W trakcie realizacji czynuR. S.uderzył w głowę pokrzywdzonego plecakiem z zawartością kostki brukowej o wymiarach 9 cm x 10 cm x 6 cm, a ponadtoS. K.przytrzymywał jego rękę i obaj uderzyli go w twarz i głowę.
Należy wskazać, że w przepisieart. 280 § 2 k.k.podkreślono istnienie tego niebezpieczeństwa nie tylko przez umieszczenie tej cechy w zwrotach "inny podobnie niebezpieczny przedmiot lub środek obezwładniający albo działa w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu", ale również przez umieszczenie tych "innych" przedmiotów i sposobów działania na tej samej płaszczyźnie, co broń palna i nóż. Co do tych ostatnich ustawodawca nawet nie wymaga dowodzenia, że są to przedmioty niebezpieczne bądź stworzyły realne zagrożenie dla życia lub zdrowia pokrzywdzonego. Biorąc pod uwagę ich specyficzne właściwości, przyjmuje się założenie, że zarówno broń palna, jak i nóż są, ze swej istoty, niebezpieczne. Taka konstrukcja normy wskazuje, że to właśnie te dwa ostatnio wymienione środki napadu wyznaczają poziom "niebezpieczeństwa" również dla innych przedmiotów lub sposobów działania - niezbędny do przyjęcia kwalifikacji zart. 280 § 2 k.k.w tej sprawie.
OskarżonyR. S.po uprzednim użyciu wobecD. N.przemocy w postaci złapania za rękę, uderzenia pięścią po głowie, w trakcie rozboju posłużył się innym, niż broń palna lub nóż, podobnie niebezpiecznym przedmiotem w postaci kostki brukowej o wymiarach 9 cm x 10 cm x 6 cm z kamienia, w ten sposób, że dokonał uderzenia plecakiem z zawartością ww. kostki brukowej w głowę pokrzywdzonego.
Sąd stwierdza, iż kostka brukowa, którą posłużył się przy rozboju oskarżonyR. S.stanowi „inny podobnie niebezpieczny przedmiot" w rozumieniu

art. 280 § 2 k.k.Cechy i właściwości użytej w rozboju kostki brukowej (kształt, wymiary, ciężar, twardość, tępe krawędzie, ostrość), sprawiają, iż jej normalne użycie może spowodować bezpośrednie zagrożenie życia, względnie spowodować ciężkie uszkodzenie ciała. Ze względu na podobieństwo właściwości fizycznych kostki brukowej do tych, które posiada duży kamień, Sąd Okręgowy posiłkowo uwzględnił również stanowisko Sądu Apelacyjnego w Szczecinie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lipca 2014 roku w sprawie II AKa 138/14. Wynika z niego, iż „cechy i właściwości dużego polnego kamienia jako narzędzia twardego, tępokrawędzistego i tępego powodują możliwość spowodowania zagrożenia dla życia lub zdrowia człowieka w stopniu analogicznym i tożsamym jak broń palna, czy nóż”. Należy też wskazać na sposób użycia tej kostki brukowej, która umieszczona była w plecaku, a sprawca dodatkowo wykonał energiczny zamach chwytając plecak za rączkę i uderzył z dużą siłą w głowę pokrzywdzonego. Powyżej zaprezentowane stanowisko Sądu znajduje także swoje uzasadnienie w opinii biegłego lekarza medycyny sądowejB. Z.. Mianowicie stwierdza się tam w pkt 3, że cyt. „uderzenie w głowę umieszczoną w plecaku masywną kostką brukową może skutkować powstaniem złamań kości czaszki i krwiakami przymózgowymi. Dlatego ze względu na sposób działania sprawcy, rodzaj użytego narzędzia i lokalizację obrażeń przyjmuję, że podczas zdarzeniaD. N.był narażony na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia oraz nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 k.k.i wart. 157 § 1 k.k.” koniec cytatu. Dlatego też w ocenie Sądu niewątpliwie zachowanieR. S.wyczerpało wszystkie znamiona przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.
Mając na uwadze fakt, iż obrażenia, których doznał pokrzywdzony skutkowały naruszeniem czynności narządu ciała oraz rozstrojem zdrowia na czas nie dłuższy niż 7 dni zachowanie oskarżonegoR. S.należało również zakwalifikować zart. 157 § 2 k.k.Rodzaj użytego narzędzia i siła zadanych ciosów świadczą o tym, że przy atakowaniu pokrzywdzonego, oskarżonemu towarzyszył zamiar bezpośredni spowodowania wskazanych w tym przepisie skutków. Okoliczność, iż jednym czynem oskarżony wyczerpał znamiona więcej niż jednego przestępstwa, sprawiła, iż koniecznym było zastosowanie konstrukcji kumulatywnego zbiegu przepisów ustawy (art. 11 § 2 k.k.). Jednocześnie bezsporne jest, że wskazane powyżej obrażenia ciała pokrzywdzonego spowodowane zostały jednorazowym i indywidualnym ekscesemR. S., którego wcześniej nie uzgodnili ani w sposób wyraźny, ani też dorozumiany, więc dlatego tylko jemu należało przypisać ich spowodowanie.
Przystępując do wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wynikającymi z przepisówart. 53 § 1 i 2 k.k.i ocenił dolegliwość wymierzonej kary tak, aby nie przekraczała ona stopnia winy oraz uwzględniała stopień szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu.
Sąd przyjął, że oskarżeni przy dokonaniu przypisanego im przestępstwa działali wspólnie i w porozumieniu. W takim przypadku dla przyjęcia odpowiedzialności sprawcy nie jest konieczne osobiste wypełnienie przez każdego ze współsprawców wszystkich zachowań, decydujących o bycie przestępstwa. Obiektywnym elementem współsprawstwa jest nie tylko wspólna (w sensie przedmiotowym) realizacja znamion określonej w odpowiednim przepisie tzw. czynności czasownikowej, lecz także taka sytuacja, która charakteryzuje się tym, że czyn jednego współsprawcy stanowi dopełnienie czynu drugiego współsprawcy albo popełnione przestępstwo jest wynikiem czynności przedsięwziętych przez współsprawców w ramach dokonanego przez nich podziału ról w przestępnej akcji. Natomiast subiektywnym elementem, a zarazem warunkiem niezbędnym współsprawstwa jest porozumienie oznaczające nie tylko wzajemne uzgodnienie przez wszystkich współsprawców woli popełnienia przestępstwa, lecz także świadome współdziałanie w akcji przestępnej. Porozumienie może zostać zawarte przedtem lub nawet w trakcie czynu, może mieć charakter zarówno wyraźny jak i konkludentny. Może do niego dojść nawet w sposób dorozumiany, najpóźniej w momencie realizacji czynności sprawczych, (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 10.10.2013 r., II AKa 111/13).
NiewątpliwieR. S.iS. K.współdziałali aktywnie i świadomie w ramach przyjętego porozumienia i każde z nich miało do wypełnienia swoją rolę. Mianowicie roląR. S.było uderzenie pokrzywdzonego kostką brukową, którą miał w plecaku (o czym nie wiedział współoskarżony), i zabranie mu telefonu, a drugiego sprawcy, przytrzymywanie ręki pokrzywdzonego i zabranie mu słuchawek do telefonu. Obaj napastnicy przed zaborem rzeczy uderzyli pokrzywdzonego pięścią w twarz, aby zminimalizować jego ewentualną reakcję obronną podczas zaboru rzeczy do niego należących.
W konsekwencji przypisanie obojgu oskarżonym rozboju na osobieD. N.w ramach współsprawstwa było w pełni zasadne. W zaistniałej jednak sytuacji, tak jak to podano wyżej, nie możnaS. K.przypisać rozboju kwalifikowanego zart. 280 § 2 k.k., albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że wiedział on o fakcie użycia niebezpiecznego przedmiotu w postaci kostki brukowej przezR. S., którą posiadał on w swoim plecaku.
Przy wymiarze kary Sąd do okoliczności obciążających obu sprawców zaliczył działanie w stanie nietrzeźwości, bez powodu, wobec młodego mężczyzny, który powracał z pracy do miejsca zamieszkania. Oskarżeni byli dotychczas wielokrotnie karani sądownie, a przypisanego im przestępstwa dopuścili się w warunkachart. 64 § 2 k.k.Dodatkowo oskarżonyR. S.spowodował obrażenia ciała pokrzywdzonego narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.
Do okoliczności łagodzących zaliczono cechy osobowości nieprawidłowej stwierdzone wobec obu sprawców i przeproszenie w toku rozprawy przezR. S.pokrzywdzonego, jak tez wyrażenie chęci naprawienia szkody spowodowanej dokonanym przestępstwem.
W ocenie Sądu kara 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoR. S.oraz kara 3 lat pozbawienia wolności orzeczona wobec oskarżonegoS. K.jest kara adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego im czynu i spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec oskarżonych, jak też w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Oskarżeni przebywali już w zakładach karnych, odbywając wcześniej orzeczone wobec nich kary pozbawienia wolności, jednakże nie wyciągnęli z tego żadnych wniosków. Obecnie tylko kara bezwzględnego pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze pozwoli na dokonanie przez nich własnych przemyśleń po to, aby nie musieli swoje młode lata spędzić w zakładach karnych.
Jednocześnie Sąd, w oparciu oart. 46 § 1 k.k.orzekł wobecR. S.obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego kwoty 390 zł tytułem utraconego telefonu wraz z kartą pamięci. Ponadto Sąd uznał, że złożony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego wniosek o zasądzenie wobecR. S.kwoty 4.000 zł, a wobecS. K.1.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest w pełni zasadny.
Z relacji pokrzywdzonego wynika, że bezpośrednio po zdarzeniu stracił on możliwość podjęcia pracy, musiał jeździć do lekarzy, zakupił lekarstwa i przez okres co najmniej 2 tygodni nie mógł się „pozbierać” z powodu tego wydarzenia. Bezpośrednio po zdarzeniu założono mu cztery szwy na głowie i trudno przewidzieć jakie jeszcze dla młodego człowiek, w przyszłości skutki może spowodować to uderzenie (np. krwiaki przymózgowe, co wynika z opinii biegłego lekarza medycyny sądowejB. Z.). W odczuciu pokrzywdzonego rola oskarżonegoS. K.w realizacji tego przestępstwa była zdecydowanie mniejsza od współoskarżonegoR. S., który nie tylko zabrał mu telefon, ale też uderzył go powodując stwierdzone obrażenia ciała. Dlatego też Sąd uznał, w kontekście doznań fizycznych i psychicznych jakich doświadczył pokrzywdzony, że złożony wniosek o zasądzenie kwot wymienionych w orzeczeniu jest uzasadniony.
Rozstrzygnięcie dotyczące przepadku dowodu rzeczowego w postaci plecaka wraz z kostką brukową jest uzasadnione treściąart. 44 § 2 k.k.Z kolei zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemuR. S.przez radcę prawnegoT. L.w postępowaniu sądowym jak też na rzecz adwokatM. B., będącej obrońcą oskarżonegoK.w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, a ponadto na rzecz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego adwokatE. T.wynika z treściart. 627 k.p.k.w zw.art. 29ust.ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturzeoraz ustawy oart. 223ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r o radcach prawnych.
Ponieważ oskarżeni nie posiadają żadnego majątku i przebywać będą przez znaczny okres czasu w zakładzie karnym, Sąd na podstawieart. 624 § 1 k.p.k.zwolnił ich od obowiązku uiszczania kosztów sądowych w tym opłaty, obciążając nimi Skarb Państwa.