Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 289/17
Data wyroku: 2017-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Remigiusz Pawłowski, Zenon Stankiewicz, Michał Chojnowski
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu
Podstawa prawna: art. 163 § 2 kk

Warszawa, dnia 10 listopada 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 289/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Michał Chojnowski
Sędziowie:  SO Zenon Stankiewicz (spr.)
SO Remigiusz Pawłowski
Protokolant:  sekretarz sądowy Monika Suwalska
przy udziale prokuratora Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dnia 10 listopada 2017 r.
sprawy
D. H.córkiS.iM.ur. (...)wW.
oskarżonej o przestępstwo zart. 163§2kkw zb. zart. 183§1kkw zb. zart. 220§1kkw zw. zart. 11§2kk
N. H.syna(...)ur. (...)wO.
oskarżonego o przestępstwo zart. 163§2kkw zb. zart. 183§1kkw zb. zart. 220§1kkw zw. zart. 11§2kk
na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonych oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego(...) Sp. z o.o.
od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie
z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. akt II K 722/12
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa kwoty po 300 złotych tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciąża ich wydatkami tego postępowania w częściach równych.
SSO Zenon Stankiewicz  SSO Michał Chojnowski  SSO Remigiusz Pawłowski
Sygn. akt VI Ka 289/17

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 10 listopada 2017r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 21 grudnia 2016r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonychD.iN. H.oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego(...) Sp. z o.o.Niniejsze uzasadnienie sporządzone jest na wniosek obu skarżących. Apelacje te nie są zasadne. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do środka odwoławczego sporządzonego przez obrońcę. Zarzuty tej apelacji sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. I tak, zarzut dowolnej oceny zeznań szczegółowo wskazanych w apelacji świadków jest chybiony w stopniu nader oczywistym. Świadkowie ci, zeznając, iż oskarżonaD. H.jedynie sporadycznie pojawiała się w założonej przez nią firmie, zajmując się głównie księgowością i zarządzaniem kadrami, mieliby potwierdzić wersję oskarżonych, iż nie miała ona nic wspólnego z działalnością gospodarczą, prowadzoną faktycznie przez jej męża. Tezie tej przeczy zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym treść wyjaśnień samego oskarżonego, pomimo jego starań o przejęcie winy na siebie. Uskarżając się na rozprawie w dniu 4 lutego 2015r. na „małą tolerancyjność” nowego dyrektora spółki(...)R. F.min. na oczywiste zaniedbania w zakresie bezpieczeństwa ppoż. (!) oskarżony wyjaśnia: „Po rozmowach jednak doszliśmy do uzgodnienia, że będziemy mogli porozumiewać się pod warunkiem, że przy ważnych sytuacjach będzie musiała być obecna oskarżona” (k. 2333 akt sprawy). Niekwestionowanym dowodem, iż tak było w rzeczywistości jest oświadczenie oskarżonej z dnia 31 sierpnia 2011r. Otóż „… w związku z nielegalnym magazynowaniem odpadów na terenie wynajmowanym …” [zobowiązuje się ona do] „…wywiezienia magazynowanych tam odpadów w terminie do 10 września 2011r do godz. 24. 00” ( które to zobowiązanie nie zostało zresztą wykonane) - k. 67. Świadczy to nie tylko o tym, że oskarżona uczestniczyław działalności firmy, ale – co najistotniejsze – że wiedziałao nieprawidłowościach w jej funkcjonowaniu. Oprócz zeznań przywołanego wyżej świadkaR. F.w tym przedmiocie, wskazać też należy na depozycjeK. S., która przyznała, że oskarżona miała wiedzę odnośnie funkcjonowania firmy, a ona sama otrzymywała polecenia od obojga oskarżonych, co potwierdził takżeM. B., a takżeW. G., zeznając, że wprawdzie oskarżona na halę nie wchodziła, ale zastępowała oskarżonego podczas jego wyjazdów. Nie sposób w tym kontekście podzielić argumentacji obrony, że skoro z zeznań min.W. T.iD. B.wynika, że oskarżona „bywała w firmie sporadycznie” to nie może ponosić odpowiedzialności za czyn przypisany. Wręcz przeciwnie, sytuacja,w której znane jej były oczywiste i rażące zaniedbania w zakresie, najogólniej rzecz określając, zapewnienia bezpieczeństwa pracy, obligować ją winna do wzmożenia nadzoru i podjęcia niezbędnych działań zapobiegawczych. Nie do przyjęcia jest argumentacja, iż oskarżona, zakładając firmę i czerpiąc zyskiz tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, nie ponosi jakiejkolwiek odpowiedzialności za znane jej zaniedbania, niosące bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia dla zatrudnionych przez nią pracowników. W realiach sprawy jako oczywiste jawi się przecież, że już nie tyle ze względów formalnych (nie uzyskania pozwolenia na prowadzenie utylizacji odpadów), ale wobec nie zapewnienia automatycznego systemu gaszenia, wentylacji wyciągowej, a także nie oddzielenia szafy sterowniczej od pomieszczenia gdzie dokonywano zgniatania pojemników, działalność gospodarcza w ogóle nie mogła być prowadzona. Przyznał to zresztą sam oskarżonyN. H.w trakcie rozprawy w dniu 4 lutego 2015r. (k. 2338). Zawarty w uzasadnieniu środka odwoławczego argument, że oskarżona nie posiadała kompetencji do wykonywania obowiązków związanych z prowadzeniem działalności, nie tylko nie przemawia za jej ekskulpacją, ale nawet nie może być poczytany za okoliczność łagodzącą jej odpowiedzialność. Brak jest zatem podstaw do podzielenia zarzutu dokonania przez Sąd I instancji błędnej oceny materiału dowodowego, skutkującej przypisaniem winy oskarżonejD. H..
Bezzasadny jest zarzut nieuprawnionej odmowy wiarygodności prywatnej opinii sporządzonej przezB. O., której wnioski stają w opozycji do ustaleń biegłegoJ. S.. Na stanowisku Sądu zaważył najwyraźniej przebieg przesłuchaniaB. O.na rozprawie w dniu 22 listopada 2016r. Z zapisów protokołu wynika w sposób jednoznaczny, że na treść sporządzonej przez nią opinii wpłynęła zbyt pobieżna lektura materiałów sprawy. Przypomnieć tylko należy, że jedynym argumentem przemawiającym za wysuniętą przez nią hipotezą wybuchu niesprawnej butli z gazem było ujawnienie na pogorzelisku dwóch butli – jednej rozerwanej, co - równieżi zdaniem biegłegoS.– świadczyło o tym, że była pełna w momencie wybuchu pożaru, oraz drugiej - nierozerwanej i pustej, co miałoby przemawiać o wycieku gazu przed zdarzeniem. Rzecz w tym, że wniosek ten stajew oczywistej sprzeczności z treścią zeznań świadkaD. S., który pamięta, że rano w dniu pożaru przywiózł dwie butle – jedną pełną,a drugą pustą (k. 2137). Na stosowne pytania Sądu świadek oświadczyła, że zapoznawała się
    chybaz zeznaniamiS.i
    wydaje się jej, żew momencie wydawania opinii nie zeznawał on jeszcze na okoliczność, czy butle były pełne, czy puste (k. 2669). Rzecz w tym, że zeznanie wskazanego świadka zostało złożone w dniu 23 maja 2014r., a opiniaO.nosi datę 30 kwietnia 2015r. a zatem prawie o rok późniejszą (k. 2135, 2392). Co więcej,B. O.utrzymuje, iż opary po zgniatanych dezodorantach
    nie powinnyzalegać przez okres przekraczający kilka godzin, a jednocześnie przyznaje : „Ja nie badałam ile okien tam się otwierało i czy były w ogóle otwarte tego dnia. Gdyby okna były zamknięte to gaz z poprzedniego dnia
    raczejby się już nie utrzymał
    chyba żenie byłoby tam w ogóle wentylacji”(k. 2668). Nie wymaga zatem bliższego uzasadnienia konstatacja, że krytycyzm Sądu Rejonowego wobec tak sformułowanych wniosków opinii był w pełni uzasadniony.
W przeciwieństwie do opinii prywatnej, ustalenia opinii biegłegoS.są pełne, stanowcze i logiczne. Obszerne i wyczerpujące argumenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tym przedmiocie sąd odwoławczy w pełni podziela. Biegły sporządził opinię pisemną, podtrzymał jej wywody na rozprawie, po czym wydał opinię uzupełniającą, gdzie odniósł się również i do opiniiB. O., wykazując w sposób logiczny bezzasadność wyciągniętych przez nią wniosków, powodowaną najwyraźniej nie odniesieniem się do pełnego materiału dowodowego. Autor apelacji nie wskazuje na jakiekolwiek niejasności, bądź sprzeczności opinii biegłegoS., przechodzi do porządku dziennego nad nader oczywistymi uchybieniami opinii prywatnej, co istotne, dotyczącymi kwestii dla sprawy fundamentalnych. Oczywiście zatem nietrafne jest zarówno żądanie powołania nowego biegłego, jak i uchylenia z tego powodu zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Nietrafne są wywody środka zaskarżenia sporządzonego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Przypomnieć należy, że zaskarżył on wyrok
    w części, w jakiej [Sąd] nie uwzględnia wniosku oskarżyciela posiłkowego o naprawienie szkody. Otóż taka
    część(przedmiot zaskarżenia) nie istnieje. Oskarżonym zarzucono spowodowanie szkody na rzecz(...)Sp.z o. o. w wysokości 6 237 127,60 zł. Taką też wysokość przyjął Sądw zaskarżonym orzeczeniu. Z zeznań świadkaR. F.– dyrektora generalnego(...) Sp. z o. o.wynika, że szkoda została wyrównana w całości przez ubezpieczyciela, który wypłacił firmie kwotę 10 700 000 zł.(k. 1994). Przyznaje to też i sam skarżący w uzasadnieniu apelacji. Nader oczywiście jawi się więc, że Sąd orzekający nie tylko nie dopuścił się zarzucanego mu błędu w ustaleniach faktycznych oraz obrazy prawa materialnego –art. 46§1 pkt. 2(?)kk. – ale
    nie mógłorzec ponad kwotę szkody przypisanej.
Odnosząc się – po myśliart. 447§1 kpk– do surowości zapadłego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że nie jest ona nadmierna. Jak już wyżej wskazano, oskarżeni dopuścili się rażących uchybień z zakresie utylizacji odpadów, lekceważąc zalecenia , a nawet nakazy podmiotów współdziałających, w wyniku czego trzy osoby doznały uszczerbku zdrowia. Orzeczenia w tej sytuacji kar z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenia wykonania, zakazu oraz zadośćuczynienia na rzecz osób pokrzywdzonych w nader niewygórowanej wysokości, nie sposób potraktować jako dolegliwości przekraczającej stopień winy sprawców.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania odwoławczego jest konsekwencją nie uwzględnienia środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonych.