Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 3717/16
Data wyroku: 2017-05-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech SAWICKI

Sygn. akt VI W 3717/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 maja 2017 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI
Protokolant   Justyna(...)
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 maja 2017 roku,
w obecności oskarżyciela publicznego –P. S.ze Straży MiejskiejW.,
sprawy przeciwkoD. M. (1)
synowiA.iC.,
urodzonemu (...)wK.,
obwinionego o to, że:
w dniu 30 grudnia 2015 roku o godzinie 17:00 weW.naul. (...)składował płyty meblowe zaśmiecając w ten sposób teren przeznaczony do użytku publicznego (trawnik) oraz w tym samym miejscu i czasie nie okazał dokumentu tożsamości upoważnionemu funkcjonariuszowi Straży Miejskiej,
tj. o wykroczenie z art. 145 kw i wykroczenie z art. 65§2 kw:

I
uznaje obwinionegoD. M. (1)za winnego tego, że w dniu 30 grudnia 2015 roku około godziny 17:00 weW.w sąsiedztwieposesji nr (...)zlokalizowanej naul. (...)składował płyty meblowe zaśmiecając w ten sposób teren przeznaczony do użytku publicznego, a następnie w trakcie trwania interwencji funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.nie okazał dokumentu tożsamości funkcjonariuszowi Straży MiejskiejW.upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania, tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 145 kw oraz wykroczenia z art. 65§2 kw i za to na podstawie art. 65§2 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
obciąża obwinionego kosztami postępowania w sprawie w wysokości 100 (stu) złotych oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.

Sygn. akt. VI W 3717/16

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

ObwinionyD. M. (1)jest właścicielemlokalu mieszkalnego nr (...)mieszczącego się na pierwszym piętrzeposesji nr (...)przyulicy (...)weW.. Z własnością wskazanego lokalu mieszkalnego łączy się udział wynoszący 13,3% we wspólnych częściach budynku oraz w prawie wieczystego użytkowaniadziałki nr (...)o powierzchni 170 m2- objętejksięgą wieczystą nr KW (...). Ze wskazaną posesją sąsiaduje [od strony podwórza]działka nr (...)stanowiąca własność Gminy MiejskiejW., do której ani obwiniony, ani inni mieszkańcyposesji nr (...)przyulicy (...)nie posiadają tytułu prawnego – jest to tzw. teren zielony i ogólnodostępny dla okolicznych mieszkańców oraz dla osób postronnych.D. M. (1)we wskazanym lokalu mieszkalnym użytkuje kominek na paliwo ekologiczne – biomasę.
W dniu 30 grudnia 2015 roku około godziny 17:00 naposesji nr (...)przyulicy (...)udali się funkcjonariusze Straży MiejskiejW.– tzw.(...)patrol wskładzie (...)(jako kierownik Referatu IV OddziałuOchrony (...)) oraz młodszy strażnikA. P.– towarzyszył im strażnik osiedlowyT. K.. Ustalono, iż wskazani funkcjonariusze Straży MiejskiejW.udali się we wskazane miejsce w związku ze zgłoszeniem jednego z lokatorów dotyczącym zanieczyszczania działki należącej do Gminy MiejskiejW.oraz spalania odpadów w piecu domowym – przy czym funkcjonariuszM. K.dysponowała stosownym pisemnym upoważnieniem wystawionym przez PrezydentaW.do prowadzenia czynności kontrolnych dotyczących przestrzegania i stosowania przepisówustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminachoraz ustawy o ochronie środowiska. Ustalono także, że w krytycznym czasieD. M. (1)na tereniedziałki nr (...)stanowiącej własność Gminy MiejskiejW.– czyli na terenie przeznaczonym do użytku publicznego – składował płyty meblowe powodując w ten sposób zaśmiecenie miejsca dostępnego dla publiczności w rozumieniuart. 145 Kodeksu wykroczeń. Jednocześnie ustalono, iż miejsce składowania wskazanych płyt meblowych położone było bezpośrednio zaposesją nr (...)przyulicy (...)(od strony podwórka), ale już poza terenemdziałki nr (...).Nie potwierdzono natomiast, jakoby wskazane płyty meblowe znajdowały się na terenie, do którego obwiniony posiadał jakikolwiek tytuł prawny – jednocześnie nie potwierdzono, aby wskazane miejsce było dzierżawione przezD. M. (1).Ponadto nie potwierdzono, jakoby wskazane płyty meblowe w krytycznym czasie we wskazanym miejscu składowała nieustalona osoba trzecia, na której zachowanie obwiniony nie miał żadnego wpływu.
Ustalono, iż w krytycznym czasieD. M. (1)przebywał we wskazanym miejscu, tj. na tyłachposesji nr (...)przyulicy (...)oraz przy pomocy siekiery rozdrabniał wyżej opisane płyty meblowe. Ustalono także, że interwencję wobec obwinionego we wskazanym miejscu i czasie podjęli jednocześnie funkcjonariuszeT. K.iM. K.– strażnik osiedlowy zapytał sięD. M. (1), czy jest użytkownikiem działki i uzyskał odpowiedź, iż obwiniony [rzekomo] posiada dokument dzierżawy. Jednocześnie świadekM. K.poinformowałaD. M. (1)o konieczności przeprowadzenia kontroli związanej z ogrzewaniem Jego mieszkania oraz na żądanie obwinionego okazała stosowne upoważnienie do prowadzenia czynności kontrolnych.Ponadto ustalono, iż świadekM. K.podjęła próbę wylegitymowaniaD. M. (1), który we wskazanym miejscu i czasie z własnej inicjatywy nie przedstawił się, tj. nie podał wskazanym funkcjonariuszom Straży MiejskiejW.swoich personaliów – nie chciał także uczynić tego na żądanie świadkaM. K.. Ustalono także, że w ramach próby wylegitymowania obwinionego świadek wezwałaD. M. (1), aby okazał swój dokument tożsamości – przy czym nie wykluczono, iż w tym momencie (przebywając na podwórku) obwiniony faktycznie nie posiadał przy sobie żadnego dokumentu tożsamości. Jednocześnie ustalono, iżD. M. (1)został pouczony w krytycznym czasie przez świadkaT. K., iż odmowa wylegitymowania się oraz okazania dokumentu tożsamości na żądanie funkcjonariusza Straży MiejskiejW.stanowi wykroczenie zart. 65§2 Kodeksu wykroczeń. Ponadto ustalono, iż w krytycznym czasie doszło do sytuacji konfliktowej między obwinionym a funkcjonariuszami Straży MiejskiejW., tj.D. M. (1)zdenerwował się zapowiedzią świadkaM. K., iż dokona kontroli w jego lokalu mieszkalnym – mającej na celu ustalenie, czy w swoim piecu (kominku) nie dokonuje przypadkiem spalania odpadów komunalnych.
Ustalono, iż obwiniony będąc silnie zdenerwowanym przerwał rozmowę z funkcjonariuszami Straży MiejskiejW.i udał się do swojego mieszkania, zamykając za sobą drzwi wejściowe – przy czym po chwili je otworzył. Ustalono także, że w tym momencieD. M. (1)został ponownie wezwany do okazania dokumentu tożsamości i mimo ponownego pouczenia Jego osoby o treściart. 65§2 Kodeksu wykroczeńpo raz kolejny odmówił okazania dokumentu tożsamości funkcjonariuszom Straży MiejskiejW.– w związku z powyższym wskazani funkcjonariusze poprosili oficera dyżurnego Centrum Kierowania o wezwanie na miejsce interwencji funkcjonariuszy Policji – przy czym nie wykluczono możliwości, że obwiniony też zadzwonił na policyjny numer alarmowy. JednocześnieD. M. (1)po chwili zastanowienia zdecydował się wpuścić do swojego mieszkania świadkaM. K., która po oględzinach kominka nie potwierdziła, aby obwiniony dokonywał spalania w nim odpadów komunalnych. Ustalono także, że przed przyjazdem policjantów doszło do kłótni i ostrej wymiany zdań międzyD. M. (2)a świadkiemT. K., tj. obwiniony próbował dwukrotnie opuścić swoje mieszkanie i wyjść z budynku, co zostało mu uniemożliwione przez wskazanego strażnika miejskiego. Około godziny 17:40 doposesji nr (...)przyulicy (...)przyjechali funkcjonariusze Wydziału Patrolowego i PrewencjiK.weW.Ł. M.iŁ. D.M.nie robiąc żadnych problemów wpuścił wskazanych funkcjonariuszy do swojego mieszkania oraz okazał im swój dowód osobisty. Ustalono natomiast, iż obwiniony aż do momentu przyjazdu patrolu policyjnego nie chciał okazać funkcjonariuszom Straży MiejskiejW.swojego dowodu osobistego – mimo iż posiadał takowy dokument w swoim mieszkaniu i mógł się nim wylegitymować przed przyjazdem funkcjonariuszy Wydziału Patrolowego i PrewencjiK.weW..
W dniu 19 lutego 2016 rokuD. M. (1)złożył w siedzibie Straży MiejskiejW.skargę na „ wyjątkowo agresywne i nieprofesjonalne” zachowanie funkcjonariuszaT. K.– postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Komendanta Straży MiejskiejW.nie potwierdziło zasadności zarzutów podnoszonych przez obwinionego.
( 
dowód: zeznania świadkaA. P., karta 7 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 03 marca 2017 roku; zeznania świadkaM. K., karta 6 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 03 marca 2017 roku; zeznania świadkaT. K., karta 8 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 03 marca 2017 roku; częściowo zeznania świadkaŁ. M., zapis AUDIO rozprawy z dnia 03 marca 2017 roku; częściowo zeznania świadkaŁ. P., zapis AUDIO rozprawy z dnia 04 kwietnia 2017 roku; częściowo wyjaśnienia obwinionego, karty 2-3 i 38 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 03 marca 2017 roku, zapis AUDIO rozprawy z dnia 04 kwietnia 2017 roku i zapis AUDIO rozprawy z dnia 09 maja 2017 roku; także: notatka urzędowa sporządzona przez świadkaT. K., karta 9 akt; dokumentacja fotograficzna, karta 10 akt; dokumentacja załączona do wniosku o ukaranie przez oskarżyciela publicznego, karty 11-25 akt; pismo Komendanta Straży MiejskiejW.z dnia 15 marca 2017 roku wraz z załącznikami, karty 51-81 akt; kserokopie notatników służbowych świadkówŁ. P.iŁ. M., karty 82-91 akt; kserokopia wypisu aktu notarialnego, karty 94-96 akt; pismo Komendanta Straży MiejskiejW.z dnia 05 kwietnia 2017 roku wraz z załącznikami, karty 99-103 akt oraz notatka urzędowa sporządzona przez świadkaŁ. M., karta 106 akt
         )
D. M. (1)z zawodu jest politologiem, natomiast obecnie pracuje jako inspektor w(...)Urzędzie Skarbowym weW.. Stan rodzinny - wolny, na utrzymaniu dwójka dzieci. Obwiniony nie był uprzednio karany sądownie.
( 
dowód: dane osobo - poznawcze, karta 48 akt oraz informacja z Krajowego Rejestru Karnego, karta 46 akt
         )
D. M. (1)na każdym etapie postępowania w niniejszej sprawie konsekwentnie i stanowczo nie przyznawał się do popełnienia w krytycznym czasie obu zarzucanych mu wykroczeń – jednakże obwiniony ani razu nie zakwestionował okoliczności, iż we wskazanym dniu faktycznie „byłem na podwórku (…) rąbałem drewno do kominka” oraz wprost potwierdził, że aż do momentu przyjazdu funkcjonariuszy Policji [czyli między godziną 17:00 a 17:40] rozmyślnie nie okazał funkcjonariuszom Straży MiejskiejW.swojego dowodu osobistego.
Podczas przesłuchania w toku czynności wyjaśniającychD. M. (1)opisał przebieg sytuacji konfliktowej między Nim a funkcjonariuszami Straży MiejskiejW.w krytycznym czasie. Według obwinionego przyczyną sytuacji konfliktowej był fakt, iż „Państwo chcieli wejść do mieszkania i zażądali, abym im przedstawił akt notarialny”. JednocześnieD. M. (1)potwierdził, że „Strażnicy Miejscy (…) poprosili o dowód tożsamości”. Obwiniony potwierdził także, że gdy chciał wyjść z mieszkania „w celu dokonania zakupów w osiedlowym sklepiku (…) Jeden z funkcjonariuszy był bardzo agresywny, siłą nie pozwolił mi wyjść z klatki schodowej”.D. M. (1)stanowczo zaprzeczył, jakoby w krytycznym czasie zaśmiecał posesję – według obwinionego „drewno na moim podwórku było selekcjonowane i poukładane”. PonadtoD. M. (1)podkreślił, iż w Jego przekonaniu „zachowanie funkcjonariuszy [Straży MiejskiejW.] było karygodne i nieprofesjonalne” (vide: karty 2-3 akt).
W sprzeciwie od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowego obwiniony po raz kolejny opisał ze szczegółami przebieg interwencji wskazanych funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.we wskazanym dniu w jego miejscu zamieszkania. JednocześnieD. M. (1)stwierdził, iż w krytycznym czasie rąbał drewno „które zostało mi tam złożone przez nieznaną mi osobę w nieznanym czasie i okolicznościach”. Obwiniony podkreślił także, że jest osobą „o dużej świadomości ekologicznej” oraz że „przede wszystkim jest to mój prywatny teren”. PonadtoD. M. (1)wyraził pogląd, iż „drugi zarzut (…) również nie miał miejsca (…) będąc na terenie swojego ogródka (…) nie mam szczególnego obowiązku posiadania przy sobie dokumentu tożsamości”. Obwiniony po raz kolejny przedstawił swoje pretensje do zachowania strażników miejskich w krytycznym czasie, które w jego przekonaniu było „bardzo nieprofesjonalne i karygodne” (vide: karta 38 akt).
Na pierwszym terminie rozprawy w dniu 03 marca 2017 rokuD. M. (1)potrzymał uprzednio podnoszone okoliczności.Jednocześnie obwiniony nie wykluczył możliwości, iż w trakcie przedmiotowej interwencji został pouczony przez któregoś ze strażników miejskich o odpowiedzialności za odmowę okazania dokumentu tożsamości.D. M. (1)potwierdził także, że w krytycznym czasie nie okazał dokumentu tożsamości funkcjonariuszom Straży MiejskiejW.przed przyjazdem policji „ponieważ byłem u siebie w mieszkaniu”. Obwiniony zaznaczył, iż w jego przekonaniu „nie musiałem wpuszczać strażników do mieszkania”.D. M. (1)sprostował także częściowo uprzednie wyjaśnienia, tj. wyjaśnił, że odpady drewniane na Jego ogródku są składowane – za Jego wiedzą i zgodą – przez sąsiadów i że „to jest dżentelmeńska umowa”, natomiast w krytycznym czasie faktycznie „mogły tam być płyty z szafy meblowej”. Obwiniony stanowczo podkreślił, że we wskazanym dniu „byłem na mojej własności, na ogródku przynależnym do mojego mieszkania (…) formalnie to moja prywatna własność (…) to mój prywatny teren”.
Na dwóch kolejnych terminach rozprawD. M. (1)ponownie podkreślał, że w krytycznym czasie znajdował się na „swoim prywatnym ogródku przynależnym do lokalu”. Jednocześnie obwiniony przyznał, że „nikt nigdy formalnie działek [ogródków] nie wyznaczał”, ale w jego przekonaniu „to nie było miejsce publiczne”.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz winaD. M. (1)odnośnie obu zarzucanych mu wykroczeń są oczywiste i jednoznaczne, a tym samym nie mogą one budzić żadnych wątpliwości.W przekonaniu Tutejszego Sądu okoliczności rozpatrywanej sprawy w sposób jednoznaczny świadczą o tym, iż obwiniony w krytycznym czasie wyczerpał swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 145 Kodeksu wykroczeńoraz ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 65§2 Kodeksu wykroczeń. Jednocześnie Sąd Rejonowy w pkt. I części dyspozytywnej wyroku z dnia 16 maja 2017 roku dokonał odpowiedniej modyfikacji opisu czynów przedstawionego przez oskarżyciela publicznego we wniosku o ukaranie – przyjęto, iżD. M. (1)w dniu 30 grudnia 2015 roku około godziny 17:00 weW.w sąsiedztwieposesji nr (...)zlokalizowanej naul. (...)składował płyty meblowe zaśmiecając w ten sposób teren przeznaczony do użytku publicznego, a następnie w trakcie trwania interwencji funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.nie okazał dokumentu tożsamości funkcjonariuszowi Straży MiejskiejW.upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania. W przekonaniu Tutejszego Sądu wskazana modyfikacja nie może być uznana za przekroczenie granic skargi oskarżyciela publicznego – ponadto wynika ona z całokształtu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału procesowego. Jest oczywistym, iż w krytycznym czasie obwiniony składował płyty meblowe nie na terenieposesji nr (...)przyulicy (...)weW., tylko w jej bezpośrednim sąsiedztwie – co poniekądD. M. (1)sam przyznaje w swoich obszernych wyjaśnieniach – kwestią sporną jest tylko charakter prawny tegoż miejsca. Jest także bezspornym, iż obwiniony odmówił okazania dokumentu tożsamości funkcjonariuszowi Straży MiejskiejW.upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania już w trakcie trwania przedmiotowej interwencji – gdy powrócił „z ogródka” do swojego lokalu mieszkalnego i gdy tylko uzyskał dostęp do swojego dowodu osobistego.
Przy ocenie postaci winyD. M. (1)Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia okoliczności, iż w postępowaniu w sprawach o wykroczenia – tak jak w klasycznym postępowaniu karnym – udowodnienie winy oskarżonemu [obwinionemu] musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, Prok. i Pr. 1999/7-8/11), przy czym wszelkie niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść. Dlatego też Tutejszy Sąd mając na uwadze całokształt okoliczności niniejszej sprawy uznaje, iż winaD. M. (1)odnośnie czynu zabronionego stypizowanego wart. 145 Kodeksu wykroczeńprzyjmuje postać winy nieumyślnej, albowiem obwiniony w krytycznym czasie dopuścił się wykroczenia polegającego na zaśmieceniu terenu przeznaczonego do użytku publicznego wskutek niezachowania [reguł należytej] ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo iż możliwość jego popełnienia ewidentnie mógł przewidzieć – wystarczyło tylko poprosić sąsiadów, aby jednak nie składowali płyt meblowych we wskazanym miejscu i po prostu nie traktować tegoż miejsca jak swojej prywatnej własności.Jednocześnie Sąd Rejonowy nie może mieć najmniejszych wątpliwości, iż winaD. M. (1)odnośnie czynu zabronionego stypizowanego wart. 65§2 Kodeksu wykroczeńprzyjmuje ewidentnie postać winy umyślnej w rozumieniuart. 6§1 Kodeksu wykroczeńi to zamiaru bezpośredniego– obwiniony w krytycznym czasie celowo (wręcz z premedytacją) nie okazał dokumentu tożsamości funkcjonariuszowi Straży MiejskiejW.upoważnionemu z mocy ustawy do legitymowania oraz całkowicie zlekceważył udzielane mu pouczenia w tym zakresie – natomiast sam fakt [zupełnie niepotrzebnych] emocji z Jego strony na pewno nie może uwolnić Jego osoby od odpowiedzialności za przedmiotowe wykroczenie.
Zgodnie z poglądami doktryny przedmiotami ochrony wykroczenia stypizowanego wart. 145 Kodeksu wykroczeńsą czystość i estetyka miejsc dostępnych dla publiczności – natomiast strona przedmiotowa tegoż wykroczenia polega na tym, że sprawca zanieczyszcza lub zaśmieca miejsca dostępne dla publiczności, a w szczególności drogę, ulicę, plac, ogród, trawnik, zieleniec. Czynność wykonawcza sprawcy polega na zanieczyszczaniu lub zaśmiecaniu – przy czym pojęcie zaśmiecania jest znacznie szersze niż zanieczyszczania.Jest dla Tutejszego Sądu oczywistym, iż składowanie płyt meblowych na terenie przeznaczonym do użytku publicznego stanowi ewidentnie zaśmiecanie takowego terenu w rozumieniu powołanego przepisuKodeksu wykroczeń– dokumentacja fotograficzna załączona przez oskarżyciela publicznego do wniosku o ukaranie nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości. Natomiast „miejsce dostępne dla publiczności” to miejsce dostępne dla nieograniczonej liczby osób – natomiast ustawodawca jedynie przykładowo wymienił takie miejsca, jak droga, ulica, plac, ogród, trawnik, zieleniec.Podkreślić w miejscu należy, iż „zwyczajowe” użytkowanie terenu stanowiącego własność Gminy MiejskiejW., a bezpośrednio przyległego do posesji zlokalizowanych przyulicy (...), przez poszczególnych mieszkańców w żaden sposób nie zmienia jego statusu prawnego – to jest nadal teren powszechnie dostępny i przeznaczony do użytku publicznego.
Kompetencje poszczególnych organów państwowych i instytucji w zakresie uprawnień do legitymowania osób nie budzą - co do zasady - wątpliwości, ze względu na ustawowe określenie ich kompetencji. Pojęcia „organ państwowy” oraz „instytucja” łączą się ściśle z czynnościami w zakresie legitymowania osób – przy czym chodzi tu o zespół organów lub instytucji, które mają oficjalne uprawnienia do pozyskiwania takich danych. Organy państwowe i instytucje należy tu rozumieć szeroko, jako wszystkie te, którym nadano formalnoprawne kompetencje w zakresie pozyskiwania takich danych.Obok organów państwowych, stanowiących cząstkę struktury administracji państwowej, mogą to również być różne straże, mające niekiedy - choć w wąskim zakresie - określone uprawnienia kontrolne. Obok straży miejskiej czy gminnej może to być np. straż leśna, rybacka. Co ważne – organy państwowe i instytucje upoważnione z mocy ustawy do legitymowania osób mają prawo, a przy wykonywaniu określonych czynności służbowych wprost obowiązek opierania się na danych i dokumentach, które są w związku z określoną czynnością potrzebne.Odmowa udzielenia wiadomości o danych osobowych utrudnia lub uniemożliwia pracę właściwym organom lub instytucjom, uniemożliwia wykonanie czynności służbowej lub kontrolnej i w związku z tym nie może być tolerowana. Ponieważ uprawnienia organów państwowych lub instytucji są w tym zakresie jasno określone, nie wywołuje wątpliwości kwestia, jakie organy i instytucje mają takie uprawnienia. Zgodnie z przepisemart. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o strażach gminnychfunkcjonariusz Straży Miejskiej – przy wykonywaniu swoich czynności służbowych – ma prawo do legitymowania osóbw uzasadnionych przypadkachw celu ustalenia ich tożsamości. W rozpatrywanej sprawie jest oczywistym, że w krytycznym czasie wylegitymowanieD. M. (1)przez funkcjonariusz Straży MiejskiejW.M. K.było po prostu niezbędne, aby przedmiotowa kontrola w miejscu zamieszkania obwinionego w ogóle mogła się odbyć.
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.M. K.,A. P.orazT. K.oraz na dowodach z powołanych dokumentów, a także częściowo na zeznaniach funkcjonariuszy Wydziału Patrolowego i PrewencjiK.weW.Ł. M.iŁ. P..W przekonaniu Sądu Rejonowego zeznania świadkówM. K.,A. P.iT. K.uznać należy za całkowicie wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne oraz wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają - ponadto okoliczności podniesione przez świadków praktycznie całkowicie korespondują z dowodami z powołanych dokumentów. Tutejszy Sąd nie traci z pola widzenia, iż wskazani świadkowie w żaden sposób nie starali się podkreślić wagi i znaczenia własnych twierdzeń oraz nie przejawiali jakichkolwiek tendencji do konfabulacji bądź koloryzacji swoich zeznań – a także nie przejawiali negatywnych emocji wobec osoby obwinionego. Zważyć także należy, iż wskazani funkcjonariusze Straży MiejskiejW.we wskazanym miejscu i czasie wykonywali wyłącznie swoje obowiązki służbowe.Mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego oraz notoryjność spraw podobnych nie można przyjąć, jakoby wskazani świadkowie mieli jakikolwiek powód bądź interes w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Oczywiście Sąd Rejonowy ma na uwadze, iż w zeznaniach świadkówM. K.,A. P.orazT. K.zaistniały pewne rozbieżności dotyczące kwestii legitymowaniaD. M. (1)w krytycznym czasie, tj. określenia, kto konkretnie zażądał od obwinionego okazania dokumentu tożsamości i kto konkretnie udzielił Jego osobie stosownych pouczeń – jednakże w przekonaniu Sądu rozbieżności te wynikają wyłącznie z upływu czasu i na pewno nie świadczą o braku wiarygodności świadków. Zdaniem Tutejszego Sądu za najbardziej miarodajne w tym zakresie uznać należy zapisy notatki urzędowej sporządzonej przez świadkaT. K.oraz zapisy w notatnikach służbowych świadków – jednakże podkreślić w tym miejscu należy, iż tak naprawdęD. M. (1)wprost potwierdza swoje sprawstwo odnośnie czynu stypizowanego wart. 65§2 Kodeksu wykroczeń.Dlatego tak naprawdę nie ma kluczowego znaczenia w niniejszej sprawie ustalenie, który ze strażników miejskich w krytycznym czasie poprosił obwinionego o okazanie dowodu osobistego i kto konkretnie udzielił obwinionemu stosownego pouczenia (czegoD. M. (1)nie kwestionuje) – po powrocie do swojego mieszkania obwiniony miał obowiązek okazania takowego dokumentu strażnikom miejskim, co pozwoliłoby na natychmiastowe zakończenie całej interwencji bez konieczności przyjazdu patrolu policyjnego. Sąd Rejonowy nie ma także zastrzeżeń odnośnie wiarygodności świadkówŁ. M.iŁ. P., aczkolwiek bez wątpienia nie mają one decydującego znaczenia przy rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
TwierdzeniomD. M. (1)zawartym w złożonych przez niego obszernych wyjaśnieniach Sąd Rejonowy dał wiarę tylko odnośnie okoliczności niespornych. W pozostałym zakresie zdaniem Tutejszego Sądu wyjaśnienia obwinionego są po prostu niespójne i nielogiczne oraz stanowią wyłącznie próbę realizacji przyjętej przez niego linii obrony.Należy stanowczo podkreślić, iż twierdzeniaD. M. (1)odnośnie domniemanej „własności podwórka” położonego zaposesją nr (...)przyulicy (...)stoją w rażącej sprzeczności z dowodami z powołanych dokumentów. Co ważne – obwiniony sam sobie zaprzecza odnośnie określenia pochodzenia płyt meblowych na wskazanym „podwórku” – przy czym twierdzeniaD. M. (1)w tym zakresie są nielogiczne i rażąco gołosłowne. Tutejszy Sąd nie traci także z pola widzenia, iż w toku przewodu sądowego w niniejszej sprawie nie przeprowadzono praktycznie żadnego dowodu mogącego świadczyć o niewinnościD. M. (1)lub mogącego wzbudzić jakiekolwiek wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń w krytycznym czasie obu zarzuconych mu czynów. Ponadto podkreślić należy, iż obwiniony w toku całego przewodu sądowego tak naprawdę nie był w stanie logicznie i przekonywująco wyjaśnić, dlaczego świadkowieM. K.,A. P.iT. K.oskarżyli go o wykroczenia, których w rzeczywistości w krytycznym czasie miał się nie dopuścić.Tutejszy Sąd odniósł nieodparte wrażenie, iż linia obrony przyjęta w niniejszej sprawie przezD. M. (1)w rzeczywistości była oparta przede wszystkim na uwagach osobistych pod adresem świadkówM. K.,A. P.orazT. K.– natomiast w rzeczywistości to właśnie obwiniony okazał się osobą, która w krytycznym czasie nie zachowała się profesjonalnie i nie potrafiła zapanować nad swoimi emocjami.
UznającD. M. (1)za winnego popełnienia obu zarzucanych mu czynów Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych. Kara ta zdaniem Tutejszego Sądu (mając na uwadze powyższe okoliczności) jest karą stosunkowo łagodną – aczkolwiek powinna ona być uznana za adekwatną do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości wykroczeń będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie Tutejszy Sąd nie widział żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestania na zastosowaniu wobec obwinionego środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była konieczna – chociażby z uwagi na zasady słuszności i zasadę trafnej represji karnej.Obwiniony w krytycznym czasie okazał wręcz rażące lekceważenie dla wskazanych funkcjonariuszy Straży MiejskiejW., natomiast podczas przewodu sądowego nie okazał praktycznie żadnej skruchy bądź refleksji nad swoim nagannym zachowaniem we wskazanym dniu.Jest oczywistym, iż dla osób okazujących lekceważenie dla funkcjonariuszy publicznych wykonujących swoje obowiązki służbowe oraz okazujących lekceważenie porządku prawnego żadnego pobłażania ze strony wymiaru sprawiedliwości nie ma i nie będzie – mając chociażby na uwadze tą subtelność, iżD. M. (1)pracuje jako urzędnik państwowy. Ponadto Sąd Rejonowy uwzględnił społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary – mają one stanowić adekwatną względem popełnionych czynów represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony w krytycznym czasie się dopuścił.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniaoraz przepisart. 616§2 Kodeksu postępowania karnegow zw. zart. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia– nie ma żadnych przesłanek do zwolnieniaD. M. (1)od obowiązku poniesienia kosztów procesu w niniejszej sprawie, a byłoby to nawet sprzeczne ze społecznym poczuciem sprawiedliwości.
.