Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej
VII Wydział Karny
Sygnatura akt: VII K 284/17
Data wyroku: 2017-11-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Małgorzata Makarska
Słowa kluczowe: Przestępstwa - rodzaje
Podstawa prawna: art.177§1kk, art.244kk

Sygnatura akt VIIK 284/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 listopada 2017 roku
Sąd Rejonowy VII Wydział Karny w Białej Podlaskiej w składzie:
PrzewodniczącySSR Małgorzata Makarska
Protokolant st.sekr.sądowy Elżbieta Micewicz
w obecności -
po rozpoznaniu w dniach 13 lipca, 31 sierpnia, 28 września, 24 października, 13 listopada 2017 roku
sprawyK. S.s.M.iE. z domu R.ur. (...)wB.
oskarżonego o to, że I. w dniu 17 lipca 2016r. wO.woj.(...)kierując samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...)umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, iż poruszając się z prędkością 124 km/h, gdzie na odcinku drogi obowiązywała dozwolona prędkość do 70 km.h, doprowadził do utraty kontroli nad kierowanym pojazdem w konsekwencji czego samochód znalazł się w poślizgu, zjechał poza jezdnię przewracając się w wyniku czego przewożony pasażerM. W. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania dalszej nasady prawej kości promieniowej z przemieszczeniem, które to obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządu ciała na czas dłuższy od siedmiu dni
tj. o czyn określony wart. 177 § 1 kk
II.w dniu 17 lipca 2016 roku wO.woj.(...)pomimo orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej sygn. akt VII K 212/16 z dnia 10 maja 2016 roku dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym kierował pojazdem mechanicznym – samochodem osobowym markiV. (...)onr rej. (...);
tj. o czyn określony wart. 244 kk
K. S.uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zart. 177 § 1 kkoraz zart. 244 kki za czyn zpkt Ina podstawieart. 177 § 1 kkwymierza mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; za czyn zpkt IIna podstawieart. 244 kkwymierza mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawieart. 85 § 1 i 2 kk,86 § 1 kkorzeczone kary pozbawienia wolności łączy i jako karę łączną wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem opłaty oraz 185,30 (sto osiemdziesiąt pięć zł trzydzieści gr) tytułem zwrotu wydatków.

UZASADNIENIE
W oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
15 lipca 2016r. ok. 21.00M. W. (1)spotkał się zW. G.przed sklepem Delikatesy Centrum wB.naul. (...).K. S.zaproponował im wówczas wyjazd doO.nadjezioro B.. Pojechali tam wraz ze znajomymK.o imieniuM., samochodemV. (...)onr rej. (...), którym kierowałK. S..
WO.zatrzymali się w centrum miejscowości i udali się najpierw na dyskotekę, a następnie na imprezę do domku znajomychK.. Tam bawili się wraz z innymi osobami. Wśród obecnych był równieżJ. S. (1), który poszukiwał transportu doB., a któremuK. S.zaproponował podwiezienie do domu. Nadjeziorem B.K. S.,W. G.,M. W. (1)oraz chłopak o imieniuM.zostali do niedzieli 17 lipca 2016r. Wieczorem postanowili wracać doB.. Zabrali równieżJ. S. (1).
(zeznaniaM. W.k. 7-9, 226, W.G.k.12v-13, 15v-16, 226v-227, J.S.k.21, 227v)
Ok. godz. 19.00 wyjechali z posesji.K. S.usiadł na miejscu pasażera z przodu, zaś samochodem kierowałW. G.. Z tyłu zajęli miejscaM. W. (1),J. S. (1)orazM.. Po dojechaniu do centrumO.zjedli kebaby i udali się w dalszą drogę. Przed wyjazdem z tej miejscowości nadrogę (...), prowadzącą zC.doW., zatrzymali się. WówczasK. S.usiadł za kierownicą.
W kierunkuW.K. S.prowadziłV.z prędkością ok 124 km/h. Na łuku drogi stracił panowanie nad tym pojazdem, w wyniku czego samochód wpadł w poślizg i przewrócił się po lewej stronie drogi. Zatrzymał się na dachu w przydrożnym rowie. Mimo, że pojazd uległ znacznemu uszkodzeniu, wszyscy podróżni samodzielnie opuścili go.A. K. (1), jadący swoim samochodem doW., zatrzymał się przy leżącym pojeździe. Zadzwonił pod numer 112. Kiedy pogotowie i straż pożarna dojeżdżała do miejsca wypadku, kierującyV.K. S.i pasażerM.uciekli do lasu.M. W. (1)iW. G.stanęli przy drodze i zatrzymali jeden pojazd jadący w stronęW., zaśJ. S. (1)drugi. Na stację paliw przyjechała karetka pogotowia, która zabrała ich na obserwację.
(zeznaniaM. W.k. 7-9, 226, W.G.k. 13, 15v-16, 226v-227, J.S.. 21, 87v- 88, 227v,A. K.k.81, 84v, 245v-246, protokół oględzin miejsca wypadku drogowego k.2, protokół oględzin pojazdu k. 18-19, 27-28, materiał poglądowy k. 94-95, szkic k. 96, opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej ruchu drogowego k. 101-113, protokół badania urządzeniem kontrolno- pomiarowym k.11, 17, 24)
W wyniku zdarzenia drogowegoM. W. (1)doznał złamania dalszej nasady prawej kości promieniowej z przemieszczeniem,W. G.doznał rany tłuczonej okolicy prawego stawu skokowego, zaśJ. S. (1)doznał otarcia naskórka potylicy po stronie prawej oraz lewego łuku brwiowego i uskarżał się na ból głowy. Z opinii biegłego wynika, że obrażenia ciała, których doznałM. W. (1)spowodowały rozstrój zdrowia lub naruszenie czynności narządu ciała na czas powyżej 7 dni i wyczerpały dyspozycjęart. 157 § 1 kk.
(zeznaniaJ. S.k.21, 227v,M. W.k.8, 226, W.G.k. 13, 15v-16, 226v-227, dokumentacja medycznaM. W.k. 51,J. S.k.52, W.G.. K.53, opinia biegłego k.62, 65, 68)
K. S.z zawodu jest malarzem. Zamieszkuje na stałe wB.. Ma żonę i jedno dziecko. Był wcześniej dwukrotnie karany za przestępstwa zart. 178a § 1 kkoraz za przestępstwo zart. 178a § 4 kkna karę 5 miesięcy pozbawienia wolności i środek karny dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, za przestępstwo zart. 244 kki za inne przestępstwa.
(dane o osobie k.136, dane o karalności k. 236-238, odpis wyroku w sprawie VII K 212/16 z dnia 10 maja 2016r. k. 140, II K 962/11 z dnia 20 czerwca 2012r. k. 139, II K 1047/11 z dnia 14 marca 2012r. k. 138)
Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o wymienione wyżej dowody.
OskarżonyK. S.zarówno w postępowaniu przygotowawczym jak i przed sądem nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmówił składania wyjaśnień i odpowiedzi na pytania (k.158,214v).
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Sąd odmówił wiarygodności twierdzeniu oskarżonegoK. S.wskazującemu, że nie prowadził pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)i nie spowodował wypadku wO.w dniu 17 lipca 2016r. Na taką ocenę ma wpływ jego oczywista sprzeczność z przeprowadzonymi w sprawie wiarygodnymi dowodami. Na fakt prowadzenia przez oskarżonego wskazanego wyżej pojazdu mechanicznego, w czasie kiedy doszło do zdarzenia drogowego, wskazują przesłuchani w postępowaniu przygotowawczym świadkowie:M. W. (1),W. G.,J. S. (1),W. K., z których dwaj podczas okazania rozpoznało oskarżonego jako kierowcę pojazdu. Poza tym zasady logiki dowodzą, że jedynieK. S.mógł być kierowcą samochoduV. (...)onr rej. (...).
M. W. (1)słuchany w postępowaniu przygotowawczym twierdził, że doO.przywiózł go iW. G.kierowcaV. (...), którego danych nie podał, na którego mówiliK.. ZO.wracali tym samym autem z tym samym kierowcą. On przesiadł się przy drodze W(...)za kierownicę, gdyż wcześniej do centrumO.kierowcą byłW. G.. Świadek podał, zeK.jadąc w stronęW.wpadł w poślizg na zakręcie, nie opanował samochodu i zjechał do przydrożnego rowu. W wyniku tego zdarzenia świadek doznał złamania nadgarstka.M. W. (1)nie wiedział, gdzie znajdował się kierowca. Kiedy odjeżdżał zG.z miejsca wypadku, ten stał przy aucie (k.7-9). Wprawdzie na rozprawie świadekM. W. (1)podawał, że nie pamięta osoby kierowcy i nie wie, czy był nim obecny na sali oskarżony, ale potwierdził składane wcześniej zeznania (k.226-226v). Zeznania świadkaM. W. (1)są spójne ze sobą, stąd zostały uznane za wiarygodne mimo, że podczas okazania (k.89-90) świadek twierdził, że nie rozpoznaje kierowcy.
W. G.na etapie postępowania przygotowawczego, w swoich kolejnych zeznaniach składanych w dniu wypadku podawał (15v-16), że wyjechali doO.ze znajomymM. W. (1)o imieniuK., który przyjechał po nich swoim samochodem osobowym markiV. (...)wraz z kolegą. Wracali 17 lipca 2016r. ok. godz. 18-19 w pięciu tj. wraz z chłopakiem o imieniuJ., którego poznali wO.na imprezie. Świadek podał, że początkowo sam kierował pojazdem, ale przy wjeździe na drogę prowadzącą doW.przesiadł się zK., który dalej prowadził auto. W ocenie świadka do zdarzenia drogowego doszło dlatego, żeK.nie dostosował prędkości pojazdu do warunków na drodze i nie wyrobił się na zakręcie. Przedstawione wyżej zeznania świadka są wiarygodne w przeciwieństwie do jego zeznań składanych na rozprawie (k.226-227) i w czasie okazania (k.77), kiedy to utrzymywał, że nie zna osoby z którą podróżował do i zO.samochodem i wskazywał, że raczej to nie mógł być oskarżony. ZeznaniaW. G.ewidentne są niekonsekwentne i zmierzają do uniknięcia przez oskarżonego odpowiedzialności karnej. Świadek nielogiczne próbował zmienić zeznania i tłumaczyć dlaczego wskazywał, iż samochodem kierował chłopak o imieniuK.. Podawał, że był zestresowany i zmuszany przez policję do składania zeznań tej treści. Materiał dowodowy nie potwierdza, aby tak prowadzone czynności przez policję, miały miejsce.
ŚwiadekJ. S. (1)poszukiwał możliwości powrotu doB.zO., stąd w czasie rozpytywania osób przebywających w jednym z domków letniskowych dowiedział się, że młody mężczyzna posiadał jedno miejsce w samochodzie markiV. (...). Świadek opisał wygląd mężczyzny wskazując, że posiadał on tatuaże na piszczelach, a na jednej z dłoni w wierzchniej części tatuaż z napisem JP. Świadek zeznał, że początkowo samochód prowadził jeden z pasażerów, ten który miał później kontuzjowaną nogę, a potem ten chłopak z tatuażami. Przedstawiony przez świadkaJ. S. (1)opis samego wypadku, osób podróżujących, okoliczności w jakich znalazł się w szpitalu, są w niniejszej sprawie bezsporne. Istotne jest również, że świadekJ. S. (1)w czasie okazania rozpoznał oskarżonegoK. S.jako osobę, która była kierowcą pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)i doprowadziła do wypadku (k. 87v-88). Podał wówczas, ze wiadomo mu, że mężczyzna ten miał ksywę(...). Świadek był tego pewien w 100 procentach, chociaż wcześniej nie znał oskarżonego. Na rozprawie świadek potwierdził swoje zeznania z postepowania przygotowawczego, chociaż utrzymywał, że nie rozpoznaje oskarżonego jako kierowcyV. (...)(k.227v-228). Zeznania świadka w całości są wiarygodne mimo, że nie był stanowczy i podejmował próby zasłaniania się niepamięcią. W ocenie sądu mogło to wynikać z obawą przed oskarżonym, na co wskazuje treść pisma na k. 198. Jednocześnie załączone do akt wydruki z systemu(...)odbrazują jakie tatuaże i w jakim miejscu posiada oskarżony (k.251). Te fotografie dowodzą, że znajdujące się na ciele oskarżonegoK. S.tatuaże, odpowiadają opisowi tatuaży kierowcy pojazdu, przedstawione przez świadkaJ. S. (1)w czasie pierwszego przesłuchania.
RównieżA. K. (1), który był przypadkowym świadkiem wypadku do jakiego doszło wO.w dniu 17 lipca 2017r., nie miał problemów z rozpoznaniem oskarżonego jako osoby, która stała przy samochodzieV. (...)od strony kierowcy (k.84v), a który uciekł wraz z innym mężczyzną do lasu, kiedy nadjechała policja i straż pożarna. Świadek opisał w jakich okolicznościach dostrzegł pojazd jeszcze przed tym jak doszło do zdarzenia drogowego oraz co zaobserwował po tym jak ten samochód znalazł się z przydrożnym rowie. Osobiście rozmawiał z osobami podróżującymi autem, pytając czy im się nic nie stało. Widział którzy z nich odjechali okazją, a którzy uciekli (k.81v, 245v-246).
Zatem sprzeczność wyjaśnień oskarżonego z relacją opisanych świadków, a także zasadami logiki, z których wynika, żeK. S.i jego żona nie udostępnili pojazdu obcej osobie o imieniuW., świadczy o dążeniu przez oskarżonego do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Oskarżony zdawał sobie sprawę, że był karany za przestępstwa jazdy w stanie nietrzeźwości i że ma orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów. Znał zatem konsekwencje popełnienia przestępstwa. W toku procesu oskarżony przyjął więc linię obrony dowodzącą jego niewinności, którą należy z wyżej wskazanych względów zakwestionować.
W ocenie sądu na wiarę nie zasługują zeznania żony oskarżonegoD. S.(k.215-215v, 37v, 126), która podawała, że samochód markiV. (...), zarejestrowany na jej ojcaJ. B., na polecenie męża udostępniła koledze, który miał się nazywaćW.czyW.. Wskazała, że przez kilka dni nie miała z mężem kontaktu, bo się z nim pokłóciła. Potem dowiadywała się wśród znajomych, kto kierował tym samochodem i ustaliła, że to chłopk z okolicP.:M. C..
W świetle wiarygodnych, przedstawionych wyżej dowodów, zeznania świadkaD. S.zarówno co do udostępnienia samochodu koledze męża jak i osoby będącej kierowcą są niewiarygodne. Nie sposób przyjęć, że świadek po roku przedstawia osobę kierowcy, który był jej wcześniej znany, godząc się na zarzuty stawiane jej mężowi. Zdaniem sądu taka postawa jest nieracjonalna, a wynika z przyjętej linii obrony. Świadkowi, jako osobie najbliższej zależało na uniknięciu odpowiedzialności karnej przez mężaK. S..
Z tych samych względów należy odmówić waloru wiarygodności twierdzeniom świadkaG. S.- brata oskarżonego (k.240v-241), który podawał, że ktoś mu wskazał, że samochodem kierowałM. C.. Nie potrafił logicznie wyjaśnić, dlaczego wcześniej nie zgłosił, że osoba ta była kierowcą, a czekał do kolejnej rozprawy, która odbywała się ponad rok od zdarzenia.
Zeznania świadkaM. C.są w całości nieprawdziwe (k.252v-254v). Świadek wskazywał, że w dniu wypadku jechał doW., aby odwiedzić kolegę, którego poznał w czasie leczenia na schizofrenię. Nie potrafił jednak określić, gdzie on zamieszkuje. Wskazywał, że leczy się po wypadku, który miał miejsce 16 grudnia 2016r. Przyznał również, że cierpi na depresje i ma luki w pamięci tzw. error w mózgu. Oświadczył, że zgodził się, aby zawieźć doB.przypadkowe 3 osoby ich samochodem. Pojechał z nimi samochodemmarki P.koloru granatowego. Podawał, że nie znał tych osób, nie wie jak wyglądają ani jak mają na imię. Wskazywał, że do wypadku doszło, bo samochód był niesprawny i nie działały w nim hamulce, stąd zjechał na przeciwległy pas i zatrzymał się na poboczu. W czasie wypadku nic się nikomu nie stało. Powiedział im, że nie będzie jeździł niesprawnym autem i wrócił po samochód doO., aby pojechać swoim autem do domu.
Przedstawione wyjaśnienia są wewnętrznie sprzeczne, nielogiczne, niezgodne z wiarygodnymi dowodami. Sam świadek podawał, że ma zaniki pamięci, że bierze silne leki. Trudno przyjąć, aby w okolicznościach przez niego przedstawionych mógł zdecydować się na wyjazd doW., a następnie na pozostawienie swego pojazdu i podróżowanie jako kierowca doB.. Poza tym odmiennie niż pozostali uczestnicy przedstawia m.in. okoliczności samego wypadku, liczbę osób podróżujących. Celem świadka w niniejszym postepowaniu było przyjęcie na siebie odpowiedzialności za zdarzenie objęte zarzutem aktu oskarżenia.
W pełni wiarygodnym dowodem jest opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, ruchu drogowego i rekonstrukcji wypadków (k. 101-115). Pod względem formalnym opinia pisemna sporządzona została zgodnie z wymogami prawa, opiera się na wnikliwej ocenie dowodów nieosobowych i osobowych, przedstawia logiczny tok rozumowania, a wnioski z niej wypływające wynikają z wiedzy specjalistycznej i doświadczenia jej autora. Jest ona logiczna i precyzyjna. Ponadto opinia pisemna wzbogacona została o wydruki symulacji opracowanej za pomocą programuPCC.. Biegły na podstawie dokumentacji zawartej w aktach sprawy dokonał rekonstrukcji wypadku drogowego i wskazał, że bezpośrednią jego przyczyną był stan zagrożenia jaki stworzył kierujący samochodemV., który doprowadził do utraty kontroli nad kierowanym samochodem. W konsekwencji samochód znalazł się w poślizgu i zjechał poza jezdnię przewracając się. Biegły określił również prędkość pojazdu bezpośrednio przed wypadkiem - ok. 124 km/h i w czasie, kiedy kierowca znajdował się na łuku drogi – ok. 100-101 km/h. W ocenie biegłego przekroczenie administracyjnie dopuszczalnej prędkości miało bezpośredni wpływ na przebieg wypadku drogowego albowiem nie zapewniało kierującemu panowania nad pojazdem w zmiennej sytuacji drogowej.
Nie budzą zastrzeżeń dowody z dokumentów w postaci: protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego (k.2), dokumentacji fotograficznej (k.94-95), szkicu z miejsca wypadku drogowego (k.96), protokołów użycia urządzenia kontrolno-pomiarowego (k.11, 17, 24), protokołów oględzin pojazdu (k. 18-19, 27-28), dokumentacji medycznej (k. 51, 52, 53), opinii biegłego lekarza (k.62, 65, 68), danych o karalności (k.236-238), danych osobie (k.136), odpisów wyroków w sprawie VII K 212/16 z dnia 10 maja 2016r. (k. 140), II K 962/11 z dnia 20 czerwca 2012r. (k. 139), II K 1047/11 z dnia 14 marca 2012r. (k. 138), wydruku z systemu(...)(k. 251), których zgodność z prawdą w toku postępowania nie była kwestionowana przez strony procesowe, ponadto stwierdzają okoliczności, którym oskarżony nie zaprzeczał.
Zeznania przedstawionych wyżej, wiarygodnych świadków, wraz z dowodami nieosobowymi, które Sąd obdarzył wiarą w całości oraz opiniami biegłych, wskazują ponad wszelką wątpliwość, żeK. S.był kierowcą pojazdu markiV. (...)onr rej. (...)i wskutek niedostosowania prędkości do ukształtowania drogi doprowadził do wypadku, w wyniku którego pasażerM. W. (1)doznał obrażeń ciała naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej dni 7. Jednocześnie bezsporne jest, że prowadząc pojazd mechanicznyK. S.naruszył orzeczony wyrokiem Sadu Rejonowego w Białej Podlaskiej w dniu 10 maja 2016r. w sprawie VII K 212/16 dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na zakwalifikowanie zachowania oskarżonegoK. S.zart. 177 § 1 kkoraz zart. 244 kk.
Art. 177 § 1 kkprzewiduje odpowiedzialność za wypadek, który polega na naruszeniu, chociażby nieumyślnie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, jeżeli inna osoba doznała obrażeń ciała określonych wart. 157 § 1 kk.
Znamieniem strony przedmiotowej spowodowania wypadku jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu. Pojęcie tych zasad obejmuje zarówno zasady ujęte w przepisach prawa drogowego lub regulujących komunikację kolejową, wodną lub powietrzną, jak też wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu zasady prakseologiczne odnoszące się do danej sfery ruchu (por. uchwałę SN z 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3, poz. 33).
Zasady bezpieczeństwa dotyczące ruchu drogowego określone zostały wustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym(tj. Dz. U. 2012r. Nr 1137 z późn. zm.). Art. 19 ust. 1 ustawy zobowiązuje kierującego pojazdem do jechania z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Treść tego przepisu wskazuje, że prędkością bezpieczną jest taka, która zapewnia panowanie nad pojazdem w konkretnych warunkach drogowych. Panowanie nad pojazdem oznacza stan, w którym kierujący może, w istniejących warunkach, swobodnie reagować na zmieniającą się sytuację na drodze. Jednocześnie w art. 21 ww. ustawy dopuszczono możliwość zmniejszania dopuszczalnej prędkości za pomocą znaków drogowych przez organ zarządzający ruchem na drodze, jeżeli warunki bezpieczeństwa na drodze lub na jej odcinku za tym za tym przemawiają.
W przedmiotowej sprawieK. S.kierując samochodem osobowym markiV. (...)umyślnie naruszył zasadę bezpieczeństwa w ruchu lądowym określoną wart. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegającą na poruszaniu się z prędkością bezpieczną tj. zapewniającą panowanie nad pojazdem. Jednocześnie oskarżony poruszając się z prędkością określoną znakiem drogowym na 70 km/h, naruszył przepisart. 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
OskarżonyK. S.kierując samochodem markiV. (...)z prędkością 124 km/, gdzie na odcinku obowiązywała prędkość dozwolona 70 km/h, doprowadził do utraty kontroli nad pojazdem w konsekwencji czego wpadł w poślizg na łuku drogi, a następnie zjechał poza jezdnie przewracając się. Jak wskazano w opinii oskarżony stworzył zagrożenie na drodze przekraczając prędkość obowiązująca na tym odcinku drogi. Bowiem gdybyK. S.prowadził samochód w z prędkości nie przekraczająca 70 km/h, mógł bezpieczne pokonać łuk drogi.
W przestępstwie zart. 177 § 1 kk, poza naruszeniem zasad ruchu drogowego, niezbędnym znamieniem jest skutek w postaci powstania u pokrzywdzonego obrażeń ciała określonych wart. 157 § 1 kk, tj. powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia na czas dłuższy niż dni 7. W związku z tym, że pasażer pojazduM. W. (1)doznał obrażeń ciała w postaci złamania dalszej nasady prawej kości promieniowej z przemieszczeniem, które to obrażenia, zgodnie z opinią biegłego, powstały w czasie przedmiotowego wypadku i należą do kategorii obrażeń ciała określonych wart. 157 § 1 kk, znamię to zostało spełnione.
Działanie oskarżonego od strony podmiotowej wyrażało się w nieumyślności co do samego wypadku, zaś umyślności co do naruszenia przez niego zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Oskarżony nie zachował szczególnej ostrożności w sytuacji, gdy mógł i powinien był przewidzieć, że jego sposób prowadzenia pojazdu z nadmierną prędkością może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Przepisart. 244 kkpenalizuje m. in. zachowanie polegające na nie stosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów. Dożywotni zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony został wobec oskarżonegoK. S.wyrokiem Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia z dnia 10 maja 2016r. w sprawie sygn. akt VII K 212/16 (k.140). Zakaz ten rozpoczął swój bieg zgodnie z dyspozycjąart. 43 § 2 kkod dnia uprawomocnienia się orzeczenia tj. od dnia 16 czerwca 2016 roku.
W związku z tym stwierdzić należy, że oskarżonyK. S.jadąc w dniu 17 lipca 2016r. samochodem markiV. (...)onr rej. (...)złamał obowiązujący go zakaz. Wyczerpał tym samym znamiona przestępstwa zart. 244 kk.
Powyższe przestępstwo popełnił oskarżony umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Był on w pełni świadomy, iż obowiązuje go orzeczony prawomocnie zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, a pomimo to zdecydował się na jazdę samochodem.
W przedmiotowej sprawie spełnione są przesłanki warunkujące przypisanie oskarżonemuK. S.winy tj. skutecznego postawienia zarzutu zachowania sprzecznego z prawem, bowiem jest on człowiekiem dorosłym i poczytalnym, a w warunkach przedmiotowego zdarzenia miał możliwość zapobiegnięcia naruszeniu przepisów ruchu drogowego.
Wymierzając oskarżonemuK. S.karę Sąd kierował dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi wart. 53 k.k.Sąd wziął pod uwagę stopień winy sprawcy, a także znaczny stopień społecznej szkodliwości jego czynu przejawiający się tym, że oskarżony jechał z nadmierną prędkości i wbrew zakazowi prowadzenia pojazdów, czym bez wątpienia stworzył realne zagrożenie bezpieczeństwa powodując wypadek, w którym trzej pasażerowie doznali obrażeń ciała, w tym jeden takie, które kwalifikują się zart. 157 § 1 kk. Działał on ponadto z zamiarem bezpośrednim zarówno co do naruszenia orzeczonego zakazu jak i co do naruszenia zasad ruchu drogowego. Z powyższego faktu można wnioskować o nasileniu złej woli oskarżonego oraz o zupełnym lekceważeniu przez niego obowiązujących przepisów prawa. Jego wiek, poziom wykształcenia i powszechna znajomość reguł towarzyszących ruchowi drogowemu, pozwalał w sposób wystarczający zrozumieć i przyswoić sobie reguły moralne i normy prawne. Brak było okoliczności wskazujących na to, iż znajdował się w szczególnej sytuacji motywacyjnej, która wpływałaby na obniżenie stopnia winy. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego za przestępstwo zart. 178a § 1 k.k.oraz zart. 178 § 4 k.k.
Sąd orzekł wobec oskarżonegoK. S.za czyn zart. 177 § 1 kkkarę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za czyn zart. 244 kkkarę 6 miesięcy pozbawienia wolności. WymierzającK. S.karę łączną Sąd doszedł do wniosku, iż w realiach niniejszej sprawy najodpowiedniejszą i najbardziej skuteczną będzie kara roku pozbawienia wolności. Sąd nie zdecydował się na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary przyjmując, że wobec oskarżonego ze względu na jego uprzednią karalność, nie występuje pozytywna prognoza kryminologiczna, a ponadto na przeszkodzie stoi treśćart. 69 § 1 i 4 k.k.Zatem tylko bezwzględna kara pozbawienia wolności może odnieść wychowawczy skutek wobec oskarżonego i da szansę na jego resocjalizację. Uprzednio orzekane wobec niego kary ograniczenia wolności (za przestępstwa zart. 178a § 1 kk), kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (za przestępstwo zart. 244 kk), kara 5 miesięcy pozbawienia wolności (za przestępstwo zart. 178a § 4 kk) oraz kary grzywny (za inne przestępstwa) nie odniosły bowiem pożądanego skutku i nie powstrzymały oskarżonego przed popełnianiem kolejnego przestępstwa. Wymierzona oskarżonemuK. S.kara roku pozbawienia wolności będzie adekwatna do znacznego stopnia winy i społecznej szkodliwości jego czynu. Jednocześnie sytuacja osobista oskarżonego, w tym fakt, że jest on żonaty, a na utrzymaniu ma jedno dziecko, nie jest przeszkodą orzeczenia kary bezwzględnej.
Orzeczenie o kosztach jest zgodne z brzmieniemart.627 kpk. W skład kosztów sądowych wchodzą wydatki w wysokości 185,30 zł, na które składają się ryczałty za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i przed sądem, opłata za wydanie informacji z KRK i oraz koszty opinii biegłego – określone w zestawieniu na k. 174, koszty dojazdu świadka na rozprawę oraz 180 zł tytułem opłaty - zgodnie zart. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz.U. Nr 1983 Nr 49, poz. 223 z późn. zm.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji wyroku.