Sąd Okręgowy w Częstochowie
VII Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VII Ka 212/17
Data wyroku: 2017-05-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Agnieszka Gałkowska, Iwona Kowalczyk, Aneta Łatanik
Słowa kluczowe: Wymuszenie rozbójnicze
Podstawa prawna: art.191§ 2 kk
Teza: zależności zachodzące pomiędzy przestępstwami rozboju  i wymuszenia zwrotu wierzytelności wymagają dla ich rozróżnienia ,w pierwszej kolejności ustalenia motywu zastosowania przez sprawcę  przemocy ,a wiec określenia  celu dla którego zrealizowaniu  przez sprawcę ma służyć przemoc .  Jeśli celem jest zmuszenie  pokrzywdzonego do  określonego działania – wymuszenie faktycznie istniejącej  wierzytelności o wartości rzeczy będącej przedmiotem zaboru, to mamy do czynienia z zachowaniem spenalizowanym w treści art. 191§2 kk,  jeśli natomiast   sprawcy dokonują zaboru mienia  w celu  jego przywłaszczenia to  takie zachowanie wyczerpuje  dyspozycję art 280§1 kk./  vide: wyrok SN dnia 11.04. 2007rok VKK 226/06 , wyrok SA w Białymstoku  z dnia 30 marca 2004 roku  II AKa 298/04 /.

Sygn. akt VII Ka 212/17    „ w brzmieniu po sprostowaniu”

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 maja 2017 r.
Sąd Okręgowy w Częstochowie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:  SSO Agnieszka Gałkowska
Sędziowie:   SSO Aneta Łatanik
SSO Iwona Kowalczyk (spr.)
Protokolant: sekr. sądowy Aleksandra Błachowicz - Dróżdż
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zawierciu Grzegorza Treli
po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017r.
sprawyŁ. M. (1)s.S.iM.,ur. (...)wM.
oskarżonego o czyny zart. 280 § 1 kkiart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk,art. 1587 § 1 kk, 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,art. 275 § 1 kk,art. 178a § 1 kk
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Zawierciu
z dnia 20 grudnia 2016 r. , sygn. akt II K 745/15
orzeka:

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
kosztami postępowania wywołanymi apelacją prokuratora obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt VII Ka 212/17

UZASADNIENIE
Ł. M. (1)został oskarżony o to, że:
1.w dniu 17.06.2012r. wC.działając wspólnie i w porozumieniu zT. S. (1)iK. B.po uprzednim użyciu przemocy poprzez bicie rękami i kopanie po całym cieleD. K., zabrał na jego szkodę w celu przywłaszczenia telefon komórkowymarki S.wartości 150zł i pieniądze w kwocie 30zł
tj. o czyn zart. 280 § 1 kkiart. 158 § 1 kkw zw. zart. 11 § 2 kk
2. działając w tym samym miejscu i czasie, wspólnie i w porozumieniu zT. S. (1)iK. B.wziął udział w pobiciuJ. S., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk
tj. o czyn zart. 158 § 1 kk
3. w dniu 18.06.2012r. wC.posiadał wbrew przepisom ustawy znaczną ilość środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości 24,84 grama netto oraz środka odurzającego w postaci marihuany w ilości 0,09 grama netto
tj. o czyn z art. 62 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
4. w nieustalonym miejscu i czasie przywłaszczył sobiedowód osobisty seria (...)na nazwiskoŁ. Ś.
tj. o czyn zart. 275 § 1 kk
5. w dniu 19.06.2012r. wC., znajdując się pod wpływem środków psychotropowych, kierował samochodem osobowym markiO. (...)nr rej (...)
tj. o czyn zart. 178a § 1 kk
Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt. II K 745/15 Sąd Rejonowy w Zawierciu orzekł:
I. oskarżonegoŁ. M. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 17.06.2012r. wC.działając wspólnie i w porozumieniu zT. S. (1)iK. B., w celu zmuszenia pokrzywdzonegoD. K.do zwrotu wierzytelności w kwocie co najmniej 200 zł przysługującejT. S. (1), wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego poprzez bicie go rękoma kopanie po całym ciele, czym naraził go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kwskutek czego doznał on obrażeń ciała w postaci stłuczenia pleców i bocznych ścian klatki piersiowej z otarciami skóry w okolicach łopatkowych okolicy przykręgosłupowej lewej okolicy lędźwiowej prawej oraz obu łokci, skręcenia stopy prawej z bolesnością kostki bocznej podudzia prawego oraz stłuczenia karku, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni, a następnie zabrali pokrzywdzonemu na jego szkodę telefon komórkowymarki S.wartości 150zł i pieniądze w kwocie 30zł , czym wyczerpał znamiona występku zart. 191 §2 kkiart. 158 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kki za to z mocyart. 191 §2 kkw zw. zart. 11 §3 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności
II. oskarżonegoŁ. M. (1)uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt. 2 aktu oskarżenia
III. oskarżonegoŁ. M. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 18.06.2012r. wC.wbrew przepisom ustawy posiadał środek psychotropowy zawierający 1,505 grama amfetaminy, czym wyczerpał znamiona występku zart. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniii za to z mocyart. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomaniiwymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności
IV. oskarżonegoŁ. M. (1)uznał za winnego tego, że około 20 stycznia 2012r. wM.przywłaszczył sobiedowód osobisty seria (...)na nazwiskoŁ. Ś., czym wyczerpał znamiona występku zart. 275 § 1 kki za to z mocyart. 275 §1 kkwymierzył mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności
V. oskarżonegoŁ. M. (1)uznał za winnego tego, że w dniu 18.06.2012r. w vC., znajdując się pod wpływem środka odurzającego w postaci amfetaminy, kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym markiO. (...)nr rej (...), czym wyczerpał znamiona występku zart. 178a §1 kki za to z mocyart. 178a §1 kkwymierzył mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności
VI.z mocyart. 42 § 2 kkw zw. zart. 4 § 1 kkorzekł wobec oskarżonego środek kamy zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 2 (dwóch)
VII. z mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkw zw. zart. 4 § 1 kkpołączył kary jednostkowe pozbawienia wolności i ich miejsce wymierzył oskarżonemu łączną karę (dwóch) lat pozbawienia wolności
VIII. na mocyart. 69 § 1 i 2 k.k.w zw. zart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 §1 kwarunkowo zawiesił oskarżonemu wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata
IX. na mocyart. 71 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 270 (dwustu siedemdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;
X. mocyart. 63 § 1 k.kna poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres jego tymczasowego aresztowania w tej sprawie od 18.06.2012r. do dnia 13.12.2012r. i przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny 2 (dwóm) stawkom dziennym grzywny uznał karę grzywny orzeczoną w pkt. IX wyroku za wykonaną w całości
XI. z mocyart. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniiorazart. 44 § 2 kkorzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych wymienionych i bliżej opisanych w Wykazie dowodów rzeczowych m 2/49/12 oraz w wykazie dowodów rzeczowych nr 3/50/12 na kartach 181 i 182 akt tej sprawy
XII. z mocyart. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23.06.1973r.iart. 624 § 1 kpkzwolnił oskarżonego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tej sprawie i obciążył nimi Skarb Państwa.
Apelację od powyższego wyroku wywiódł Prokurator zaskarżając go w części dotyczącej pkt. I, II, VII, VIII na niekorzyść oskarżonego, zarzucając mu:
- obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 280§1 kkiart. 191 §2 kk, poprzez wrażenie błędnego poglądu, że sprawca działając w okolicznościach przez sąd ustalonych, wyczerpał ustawowe znamiona drugiego z cytowanych przepisów. podczas gdy, używając przemocy w wyniku której zabrał pokrzywdzonemu należące do niego mienie, dopuścił się przestępstwa rozboju.
- obrazę przepisów prawa materialnego, a toart. 158 § 1 k.k.poprzez jego błędne niezastosowanie i w konsekwencji uniewinnienie oskarżonego od popełnienia tego przestępstwa, podczas gdy prawidłowa ocena zachowania sprawcy okolicznościach przez sąd ustalonych, winna prowadzić do wniosku, że oskarżony wyczerpał ustawowe znamiona występku zart.158§1 kk, popełnionego na szkodęJ. S..
W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia wpunkcie Ipoprzez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia występku zart. 280§1 kkiart.158§1 kkw zw. zart. 11§2 kki na zasadzieart. 280§1 kkw zw. zart. 11 §3 kkwymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności, uchylenie orzeczenia wpkt. IIi przekazanie w tej części sprawy do ponownego rozpoznania, zmianę orzeczenia wpkt. VIIpoprzez wymierzenie kary łącznej 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i uchylenie orzeczenia wpkt. VIII.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja Prokuratora okazała się całkowicie bezzasadna i w żadnym stopniu nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać ,że Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób staranny, dokładny i sumienny, gromadząc materiał dowodowy w sposób prawidłowy. Sąd I instancji odtworzył również wszelkie okoliczności niezbędne dla ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego w następstwie czego prawidłowo uznał oskarżonego za winnego przypisanego mu czynu zart. 191 §2 kkiart. 158 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kk. W pisemnych motywach wyroku Sąd Rejonowy odniósł się także w sposób szczegółowy do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i wskazał, którym dowodom i w jakiej części dał wiarę, a którym wiary odmówił, przy czym stosownie to argumentując. W taki sam sposób należy ocenić postępowanie Sądu Rejonowego w zakresie czynu co do, którego zapadło rozstrzygnięcie o uniewinnieniu oskarżonego tj w zakresie występku kwalifikowanego zart. 158 §1 kk. Rozumowanie Sądu Rejonowego należy uznać za prawidłowe , bowiem pozbawione jest ono cech dowolności, sprzeczności, niejasności, wszystkie dowody ocenione zostały z zachowaniem zasad logiki , wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z treści pisemnego uzasadnienia, w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały wynika, dlaczego w niniejszej sprawie zapadł takiej właśnie treści wyrok. Tym samym proces wyrokowania w przedmiotowej sprawie w pełni odpowiada przepisom procedury karnej.
Przystępując do omówienia zarzutów apelacji w pierwszej kolejności należy zauważyć , iż w niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji został zaskarżony jedynie w części – w zakresie przypisanego oskarżonemu w pkt I wyroku czynu kwalifikowanego zart. 191 §2 kkiart. 158 §1 kkw zw. zart. 11 §2 kkoraz w zakresie uniewinnieniaŁ. M. (1)od zarzucanego mu czynu zart. 158 §1 kk, jak również ,że skarżący w wywiedzionej apelacji nie podważył ustaleń Sądu Rejonowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego .
Prokurator w wywiedzionej przez siebie apelacji wskazał jeden zarzut wobec wyroku Sądu Rejonowego, a mianowicie zarzut naruszenia prawa karnego materialnego polegający na błędnym przyjęciu , w ustalonym stanie faktycznym oskarżonyŁ. M. (1)nie wypełnił swoim zachowaniem w zakresie czynu I dyspozycjiart. 280§ 1 kk, a w zakresie czynu II dyspozycjiart. 158 § 1 kk
Przystępując do oceny tego zarzutu, należy przypomnieć, że zgodnie z ugruntowanym już poglądem w orzecznictwie, naruszenie prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu, ewentualnie na niezastosowaniu odpowiedniego przepisu prawa materialnego, przy jednoczesnym prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. Sąd Najwyższy, m.in. w Postanowieniu z dnia 28 maja 2015 roku, sygn. akt II K 135/15 stwierdził, że„Tylko wówczas, gdy niekwestionowane są ustalenia faktyczne, a wadliwość rozstrzygnięcia sprowadza się do niewłaściwej subsumcji, można mówić o obrazie prawa materialnego.”W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że nie można mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia, w ocenie skarżącego, jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych powołanych w jego podstawie (tak m.in. SN w post. z 21.10.2013 r., II KK 260/13, Prok. i Pr. - wkł. 2014/1/19).
Sąd i instancji w zakresie pierwszego z zaskarżonych rozstrzygnięć ustalił, że w dniu 17.06.2012r oskarżonyŁ. M. (1)z dwójką mężczyzn przyjechał w umówione z pokrzywdzonymD. K.miejsce, w celu odebrania od niego wcześniej pożyczonych mu przezT. S.pieniędzy w kwocie 200 zł . Ponadto ustalono ,że jak pokrzywdzony pomimo żądania nie zwrócił pożyczonych pieniędzy , oskarżony i towarzyszący mu mężczyźni użyli w stosunku doD. K.przemocy fizycznej polegającej na biciu go rękoma kopaniu po całym ciele, w celu odzyskania długu oraz ,że z tego powodu następnie zabrano mu będące w jego posiadaniu pieniądze w kwocie 30zł i telefon komórkowy o wartości rzędu 150zł. Sąd Rejonowy ustalił również ,iż pokrzywdzony na skutek pobicia go przez wszystkich mężczyzn doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia pleców i bocznych ścian klatki piersiowej z otarciami skóry w okolicach łopatkowych okolicy przykręgosłupowej lewej okolicy lędźwiowej prawej oraz obu łokci, skręcenia stopy prawej z bolesnością kostki bocznej podudzia prawego oraz stłuczenia karku, które to obrażenia naruszyły czynności narządów jego ciała na okres poniżej 7 dni. Następnie Sąd Rejonowy przyjął ,że zachowanie oskarżonego w tak ustalonym stanie faktycznym wyczerpuje dyspozycjęart. 191§2 kkw zw. zart. 158§1 kkw zw zart. 11§2 kk.
OskarżonyŁ. M. (1)w toku niniejszego postępowania składając wyjaśnienia konsekwentnie twierdził, żeD. K.miał dług uT. S. (1)w kwocie 200 złotych i dlatego też udali się we wskazane przez pokrzywdzonego miejsce , by odzyskać pieniądze. W takim właśnie celu też działali i dlatego też gdy nie doszło do zwrotu pieniędzy , to w celu wymuszenia ich zwrotu użyta została siła fizyczna ,a następnie doszło do zaboru mienia pokrzywdzonego o wartości przybliżonej do jego zadłużenia, właśnie w celu odzyskania kwoty pożyczki. Należy przy tym zauważyć ,że wersja oskarżonego jest zbieżna z relacją przedstawioną przezT. S. (1), który twierdził ,że powiedział mu o istnieniu długu i konsekwentnie wskazywał ,że w tym celu pojechali na spotkanie z pokrzywdzonym .
Zdaniem skarżącego oskarżony w tak ustalonym stanie faktycznym nie wyczerpał ustawowych znamion przestępstwa zart. 191 § 2 k.k.W uzasadnieniu wywiedzionej apelacji wskazano ,że zdaniem skarżącego w dyspozycjiart. 191§2 kknie mieści się zabór mienia i dlatego czyn ten winien być zakwalifikowany jako wypełniający dyspozycjęart. 280 § 1 k.k.Jest to zupełnie błędne rozumowanie.
W tym miejscu należy wskazać tytułem przypomnienia ,że zależności zachodzące pomiędzy przestępstwami rozboju i wymuszenia zwrotu wierzytelności wymagają dla ich rozróżnienia ,w pierwszej kolejności ustalenia motywu zastosowania przez sprawcę przemocy ,a wiec określenia celu dla którego zrealizowaniu przez sprawcę ma służyć przemoc . Jeśli celem jest zmuszenie pokrzywdzonego do określonego działania – wymuszenie faktycznie istniejącej wierzytelności o wartości rzeczy będącej przedmiotem zaboru, to mamy do czynienia z zachowaniem spenalizowanym w treściart. 191§2 kk, jeśli natomiast sprawcy dokonują zaboru mienia w celu jego przywłaszczenia to takie zachowanie wyczerpuje dyspozycjęart 280§1 kk./ vide: wyrok SN dnia 11.04. 2007rok VKK 226/06 , wyrok SA w Białymstoku z dnia 30 marca 2004 roku II AKa 298/04 /.
W realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji dokonując oceny materiału dowodowego i dając wiarę dowodom w postaci wyjaśnień oskarżonegoŁ. M., czy wyjaśnieniom i zeznaniomT. S.w zakresie istnienia wierzytelności w kwocie 200 zł oraz w zakresie motywów działania współdziałającego z wierzycielemŁ. M. (1)był uprawniony do takiego przedstawienia stanu faktycznego jak został ustalony w niniejszej sprawie. Sąd wyjaśnił w sposób racjonalny motywy jakim się kierował w tym zakresie i co istotne nie zostało do w żaden sposób zakwestionowane przez profesjonalny podmiot jakim bez wątpienia jest skarżący - prokurator . Nie ma w związku z tym potrzeby powtarzania argumentacji jaka legła u podstaw zarówno w zakresie dokonanej oceny dowodów ,jak i niekwestionowanych ustaleń .
W ocenie Sądu Odwoławczego zaprezentowane w środku odwoławczym stanowisko skarżącego jest błędne i w związku z tym zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Już sam fakt niekwestionowania przez skarżącego ustaleń faktycznych i tym samym przyznania waloru prawidłowości w zakresie dokonanych ustaleń stanu faktycznego i tak zarówno co do zaistnienia nie tylko subiektywnego przekonania po stronie oskarżonegoŁ. M. (1),co do istnienia wierzytelności na rzeczT. S., a nawet i nie kwestionowania samego faktu istnienia tej wierzytelności oraz źródła jej legalnego pochodzenia oraz motywów w zakresie podjętych działań właśnie w celu wyegzekwowania istniejącej wierzytelności i zaboru mienia jedynie w takim celu , prowadzi do jednoznacznego wniosku ,że tak sformułowany zarzut apelacji nie może podważyć prawidłowości decyzji Sądu I instancji .
Sąd Rejonowy przyjął słusznie w ustalonym stanie faktycznym ,że działanie oskarżonego będące jedynie ukierunkowanym wyłącznie na odzyskanie pieniędzy winno być postrzegane w kategoriach czynu zart. 191§2 kk. Tak więc trafnie w takim stanie rzeczy- niekwestionowanym zresztą przez skarżącego- wskazano ,iż nie działał on z zamiarem dokonania zaboru mienia w celu jego przywłaszczenia , a jedynie jego celem było zaspokojenie wierzytelności przez wymuszenie jej zwrotu.
Należy pamiętać ,że pojęcie wierzytelności w rozumieniuart. 191§ 2 kkodnosi się do strony podmiotowej przestępstwa. W sytuacji gdy działanie sprawcy motywowane jest świadomością przysługiwania roszczenia w stosunku do określonej osoby, to subiektywne przekonanie o istniejącej wierzytelności i zmuszanie przemocą lub groźbą bezprawna do jej zwrotu determinuje odpowiedzialność właśnie za czyn określony wart. 191§ 2kk
W tym miejscu jeszcze należy zaznaczyć ,że fakt uprawomocnienia się wyroku w stosunku do współdziałających z oskarżonymŁ. M. (1), mężczyzn i takT. S. (1)iK. B., co do których uznano ich sprawstwo w zakresie czynu kwalifikowanego zart. 280§1 kkw zw. zart. 158§1 kkw zw. zart 11§2 kk, nie stoi w sprzeczności z wydanym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie. Jakkolwiek w sprawie tej nie zostało sporządzone uzasadnienie i tym samym nie sposób precyzyjnie odtworzyć motywów jakimi w tym zakresie kierował się Sąd , nie mniej jednak analiza akt sprawy pozwala na poczynienie pewnych spostrzeżeń i uwag. I tak należy zauważyć ,żeK. B.w toku postępowania nie wskazywał by był świadom istnienia wierzytelności, a co więcej jego stan nietrzeźwości wskazywał na problemy z rejestracją przebiegu zdarzenia . Odnośnie zaśT. S. (1)można by powziąć zaś wątpliwości co do legalności pochodzenia jego wierzytelności . To jednak nie ma wpływu na możliwość przypisaniaŁ. M.czynu w opisie przyjętym w niniejszej sprawie, bowiem decydujące znaczenie ma tu istnienie jego subiektywnego przekonania w zakresie istnienia wierzytelności i jej legalności , co nie zostało żaden sposób zakwestionowane przez skarżącego, ani też podważone .
Odnośnie czynu kwalifikowanego zart. 158§1 kkna szkodęJ. S.
również należy wskazać ,że ustalenia Sądu I instancji są prawidłowe , podobnie jak i poczynione rozważania prawne. Prokurator zarzucił oskarżonemu, że działając w wspólnie i w porozumieniu zT. S. (1)iK. B.wziął udział w pobiciuJ. S., narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo nastąpienia skutku określonego wart. 156 § 1 kklub wart. 157 § 1 kk. Skarżący twierdzi , iż z uwagi na fakt ,że zajście to miało odbyło się w tym samym miejscu co zajście dotyczące osobyD. K.i praktycznie w tym samym czasie to pomimo braku aktywnego udziału w nimŁ. M. (1)należy przyjąć ,że nie tylko obejmował je swoją świadomością , ale nawet w nim współdziałał. Nie sposób się jednak zgodzić z takim stanowiskiem, o czym mowa będzie poniżej.
W realiach niniejszej sprawy trafnie przyjął Sąd Rejonowy, żeŁ. M. (1)nie obejmował swoim zamiarem pobiciaJ. S.. Wniosek taki wynika z dokonanej oceny materiału dowodowego, na podstawie którego poczyniono zresztą nie kwestionowane ustalenia faktyczne. Bezpośrednio z wyjaśnień samego oskarżonego jaki i zeznań samego pokrzywdzonego wynika ,że nie uczestniczył on w pobiciu kierowcy samochodum.tj.J. S.. Brak jest podstaw by twierdzić ,że oskarżeni przyjeżdżając do wskazanego miejsca mieli wiedzę, żeD. K.będzie w towarzystwie innych osób. Przebieg zdarzenia był przy tym dynamiczny. Logika zdarzeń wskazuje ,że gdy pokrzywdzonyK.nie chciał opuścić samochodu, w którym to były blokowane drzwi , toB.podszedł doJ. S., będącego kierowcą bo chciał zwolnienia blokady drzwi i zapewne z uwagi na brak oczekiwanej reakcji zaczął go uderzać. Brak jest jakichkolwiek dowodów ,że w tym zakresie były czynione jakieś uzgodnienia z oskarżonym i by on obejmował swoją świadomością te poczynania .
Należy przypomnieć w tym miejscu ,że ze współodpowiedzialnością mamy do czynienia tylko co do czynu będącego przedmiotem porozumienia .W przypadku gdy cześć współsprawców dopuszcza się zachowań nieobjętych porozumieniem to stanowią on ich eksces i pozostali za nie odpowiadają. Nie przeciwdziałanie takiemu zachowaniu nie jest wystarczające by mogło świadczyć o chociażby konkludentnym porozumieniu pozwalającym na istnienie konstrukcji współsprawstwa.
Kończąc rozważania dotyczące wniesionej apelacji, należy jeszcze poczynić uwagę, iż zgodnie z brzmieniemart. 433 § 1 k.p.k.sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, które wyznaczone są przez granice zaskarżenia oraz podniesione zarzuty. Rozpatrzenie apelacji w szerszym zakresie jest możliwe w wypadkach wskazanych wart. 435, art. 439 §1, art. 440 i art. 455 k.p.k.Wskazując na powyższe zaznaczyć należy, że wyrok Sądu I instancji w części nie objętej granicami środków odwoławczych jest prawidłowy, bowiem w przedmiotowej sprawie nie zaistniały bezwzględne podstawy odwoławcze, o których mowa wart. 439 §1 k.p.k., a utrzymanie orzeczenia w mocy w pozostałym nie objętym granicami zaskarżenia i podniesionych zarzutów zakresie nie jest rażąco niesprawiedliwe, co wyklucza także zastosowanieart. 440 k.p.k.
Podstawę prawną wyroku Sądu Okręgowego stanowią przepisyart. 437 § 1 k.p.k .