Sąd Rejonowy w Kętrzynie
IV Wydział Pracy
Sygnatura akt: IV P 75/16
Data wyroku: 2017-01-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Andrzej Matkiewicz
Słowa kluczowe: Odprawa pieniężna
Podstawa prawna: art.20 ust.2 Karty Nauczyciela
Teza: nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie mianowania, z którym stosunek pracy rozwiązano z przyczyn określonych ust. 1 art. 20 Karty Nauczyciela przysługuje odprawa.

Sygn. akt IV P 75/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 stycznia 2017 r.
Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy wK.
w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Andrzej Matkiewicz

Protokolant:

st. sekr. sądowy Elżbieta Marciniak

po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2017r.
sprawyE. P.
przeciwko Zespołowi Szkół wW.
o odprawę pieniężną w kwocie 24.786,48 zł

I
zasądza od pozwanego Zespołu Szkół wW.na rzecz powódkiE. P.kwotę 15.882,00 zł (piętnaście tysięcy osiemset osiemdziesiąt dwa zł) z ustawowymi odsetkami od dnia 01.09.2015r. do dnia zapłaty;

II
w pozostałym zakresie powództwo oddala;

III
zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 2304,00 zł (dwa tysiące trzysta cztery zł) tytułem zwrotu kosztów procesu;

IV
nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kętrzynie kwotę 1240,00 zł (jeden tysiąc dwieście czterdzieści zł) tytułem kosztów sądowych, od których strona powodowa jest zwolniona z mocy ustawy;

V
wyrokowi w pkt I do kwoty 4174,02 zł (cztery tysiące sto siedemdziesiąt cztery zł 02/100) nadaje rygor natychmiastowej wykonalności.

Sygn.akt IV P 75/16

UZASADNIENIE
PowódkaE. P.wniosła o zasądzenie od pozwanego Zespołu Szkół wW.kwoty 24.786,48 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1.09.2015r. do dnia zapłaty tytułem odprawy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie art. 20 ust. 1 Karty Nauczyciela.
W uzasadnieniu pozwu podała, że od 1 września 1990r. stosunek pracy powódki z pozwanym jest na podstawie mianowania, co powoduje, że powódce przysługuje odprawa w wysokości 6 miesięcznego wynagrodzenia.
Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zarzucił, że strony zawarły w dniu 30 sierpnia 2006r. umowę o pracę na czas nieokreślony w niepełnym wymiarze czasu pracy, co powoduje, że powódce nie przysługuje odprawa w wysokości 6 miesięcznego wynagrodzenia, tak jak nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie mianowania. Ponadto podał, że nauczycielowi mianowanemu przysługuje odprawa w wysokości 6 miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Od 1 września 1985r. do 30 czerwca 1986r. powódkę łączyła umowa o pracę zGminnym Zespołem (...)wB.. Na mocy tej umowy powódka była zatrudniona jako nauczyciel w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku nauczyciela w Szkole Podstawowej wW.. Od 1 września 1986r. powódka została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony jako nauczyciel w pełnym wymiarze czasu pracy (d. umowy o pracę k. 2 i 5 dział B akt osobowych).
1 września 1990r. powódka otrzymała akt mianowania jako nauczyciel Szkoły Podstawowej wW.z mocy prawa ( d. k.15 dział B akt osobowych powódki).
13 października 2000 r. powódka otrzymała stopień awansu zawodowego nauczyciela mianowanego (d. k.79 dział B akt osobowych powódki).
30 maja 2005r. powódce zaproponowano od 1 września 2005r. nowe warunki pracy polegające na zmniejszeniu wymiaru czasu pracy do 16/18. 31 maja 2006r. powódce zaproponowano zmianę warunków pracy do 13/18 etatu (d. pismo wypowiadające dotychczasowe warunki pracy i płacy k.126 dział B akt osobowych powódki.
W czerwcu 2010 r. dokonano oceny pracy powódki u której jako formę nawiązania stosunku pracy wskazano mianowanie (d. akta osobowe powódki k.188). Od 1 września 2011r. w związku z Uchwałą Rady GminyB.w sprawie utworzenia Zespołu Szkół wW.powódka stała się pracownikiem Zespołu Szkół wW.(d. k. 194 akt osobowych powódki).
W roku szkolnym 2012/2013 powódka pracowała w pełnym wymiarze czasu pracy – 18/18 (d. k.201 akt osobowych powódki).
Stosunek pracy został rozwiązany z dniem 31 sierpnia 2015r. na podstawie art.20 ust.1 pkt. 2 – Karty Nauczyciela (d. k.2 część C akt osobowych powódki).
Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie akt osobowych powódki.
W ocenie Sądu roszczenie powódki zasługuje na uwzględnienie co do zasady, że powódce przysługuje odprawa jako nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie mianowania.
Art. 10–ustawy Karta Nauczycielajest przepisem kluczowym określającym podstawy nawiązania stosunku pracy z nauczycielem.
W dniu wejścia w życieustawy Karta Nauczyciela z dnia 26 stycznia 1982r.stosunek pracy nawiązywał się na podstawie mianowania lub umowy o pracę. Stosunek pracy nawiązywał się przez mianowanie zgodnie z treściąart. 10 ust.2– Karty Nauczyciela jeżeli posiadał on:

1
obywatelstwo polskie

2
pełną zdolność do czynności prawnych

3
korzystał z praw publicznych

4
nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne lub o ubezwłasnowolnienie

5
posiadał kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska

6
mógł być zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy

7
bezpośrednio przed mianowaniem wykonywał nieprzerwanie przez co najmniej dwa lata, w pełnym wymiarze zajęć pracę pedagogiczną, która została pozytywnie oceniona, a jeżeli nie dopełniono w okresie 3 lat od zatrudnienia obowiązku oceny nauczyciela, a spełnia on warunki wymagane do mianowania, uzyskuje on mianowanie z mocy prawa

8
podejmuje on ponownie pracę w zawodzie nauczyciela, jeżeli poprzednio był nauczycielem mianowanym, a przerwa nie przekraczała 5 lat, a w przypadku dłuższej przerwy – jeżeli wykonywał w tym czasie pracę nauczyciela.

Z nauczycielem, który nie spełniał wszystkich warunków określonych w ust. 2 art.10 KN stosunek pracy nawiązywał się na podstawie umowy o pracę (art. 10 ust.3 KN).
Uzyskanie przez nauczyciela mianowania z mocy prawa oznaczało, że jego stosunek pracy – po spełnieniu warunków przewidzianych w art. 10 ut.2 pkt.7 zdanie drugie Karty Nauczyciela – przekształciła się w stosunek pracy z mianowania. Szkoła miała obowiązek wydania nauczycielowi pisemnego potwierdzenia, że uzyskał on mianowanie z mocy prawa. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 maja 1993r, I PZP 14/93, OSNC 1993, nr 11, poz.189) wyraził pogląd, że skutek prawny polegający na przekształceniu się stosunku pracy nawiązanego na podstawie umowy o pracę w stosunek pracy na podstawie mianowania, następuje automatycznie, niezależnie od tego czy nauczycielowi zostanie wręczony określony akt mianowania. Z woli ustawodawcy sam upływ 3-ch lat budzi skutek materialnoprawny. Pisemne potwierdzenie tego faktu ma jedynie znaczenie deklaracyjne, które umożliwia uniknięcie wątpliwości z jakim dniem nauczyciel staje się mianowany z mocy prawa.
Dlatego też mając powyższe okoliczności na względzie w ocenie Sądu powódka jest nauczycielem zatrudnionym na podstawie mianowania, o czym świadczy akt mianowania z 1 września 1990r.
Nowelą z dnia 14 czerwca 1996r. (Dz.U.87 poz.396) zostało zmienione brzmienie art.20 KN. Dyrektor szkoły w razie występowania przesłanek wymienionych w tym przepisie przenosi nauczyciela w stan nieczynny lub na jego wniosek rozwiązuje z nim stosunek pracy.
Nauczyciel mianowany może wyrazić zgodę na ograniczenie wymiaru zatrudnienia do wymiaru nie niższego niż ½ obowiązkowego wymiaru zajęć.
W związku z powyższym w ocenie Sądu pisma z 30 maja 2005r. i 31 maja 2006r. należy traktować tylko i wyłącznie jako propozycję ograniczenia zatrudnienia w rozumieniu art.20 ust.1 pkt.2 zdanie drugie Karty Nauczyciela, albowiem powódkę łączył stosunek pracy na podstawie mianowania, a nie umowy o pracę.
Dlatego też mając powyższe okoliczności na względzie powódka ma prawo do odprawy przewidzianej w art. 20 ust.2 – Karty Nauczyciela, który stanowi, iż nauczycielowi zatrudnionemu na podstawie mianowania, z którym stosunek pracy rozwiązano z przyczyn określonych w ust.1 przysługuje odprawa w wysokości 6 miesięcznego wynagrodzenia zasadniczego.
Wynagrodzenie zasadnicze powódki wynosiło 2.647,00 zł i nie było przez powódkę kwestionowane.
Dlatego też mając powyższe okoliczności na względzie Sąd na podstawie art.20 ust.2 – KN zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 15.882,00 zł (6x 2647,00 zł), a w pozostałym zakresie powództwo oddalił.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawieart.100 kpc, albowiem powódka wygrała proces w około 64% (żądana kwota odprawy wynosiła 24.787,00 zł), dlatego też Sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanego kwotę 2304,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu ( stawka minimalna wynagrodzenia pełnomocnika 75% kwoty 4800 zł x 64%).
O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
O rygorze natychmiastowej wykonalności Sąd orzekł na podstawieart. 4772 § 1 kpc.