Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 659/17
Data wyroku: 2017-09-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adrianna Kłosowska

Sygn. akt:X K 659/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
G., dnia 31 sierpnia 2017 roku
Sąd Rejonowy -G.P.wG.X Wydział Karny
w składzie:
Przewodniczący: SSR Adrianna Kłosowska
Protokolant: Mateusz Patelczyk
po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu
bez udziału Prokuratora Prokuratury RejonowejG.wG.
sprawyC. O. (1),synaS.iF. z domu S.,urodzonego (...)wG.,PESEL (...)
oskarżonego o to, że:
w dniu 5 maja 2017 roku wG.prowadził pojazd mechaniczny markiM. (...)onr rej. (...), czym naruszył orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk Północ w Gdańsku sygn. akt II K 398/15 zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres od 9 czerwca 2015 roku do 9 czerwca 2017 roku,
tj. o czyn zart. 244 k.k.
orzeka:

I
uznaje oskarżonegoC. O. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, stanowiącego występek określony wart. 244 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k.,art. 35 § 1 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II
na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty.

Sygn. akt X K 659/17

UZASADNIENIE
Z uwagi na wydanie przez Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku wyroku z dnia 31 sierpnia 2017 roku w trybieart. 335 § 1 k.p.k.w zw. zart. 343 k.p.k.uzasadnienie zostało ograniczone jedynie co do w yjaśnienia podstawy prawnej tego wyroku oraz wskazanych rozstrzygnięć , stosownie doart. 424 § 3 k.p.k.
WzględemC. O. (1)wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 13 maja 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 398/15 orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat od 9 czerwca 2015 roku do 9 czerwca 2017 roku.
Nie zważając na powyższe w dniu 5 maja 2017 rokuC. O. (2)około godziny 8.40 jechał samochodem osobowym markiM. (...)onr rej. (...), gdzie na wysokościul. (...)wG.został zatrzymany do rutynowej kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Policji –M. S.iP. P..
W toku kontroli ustalono, iż względemC. O. (1)wskazanym wyżej wyrokiem orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. W związku z tymC. O. (1)zatrzymano, pouczono o jego prawach i obowiązkach i przewieziono doKPII wG.celem podjęcia dalszych czynności z jego udziałem. Samochód został zabezpieczony we własnym zakresie.
dowody: odpis wyroku k. 15-16; karta karna k. 28, zeznania świadkaM. S.k. 5-5v.; częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 20-21; protokół zatrzymania osoby k. 2-2v.; protokół kontroli osobistej k. 4-4v.
C. O. (2)ma wykształcenie średnie. Jest żonaty i ma trójkę dorosłych dzieci, z czego jedno pozostaje na jego utrzymaniu. Pracuje jako operator podnośników koszowych wfirmie (...), osiągając z tego tytułu dochód w wysokości około 1600 zł brutto miesięcznie. Posiada majątek w postaci samochodu osobowego markiM. (...), rocznik 2001 o wartości około 3000 zł. Leczony na zmiany ciśnienia krwi, nie był leczony neurologicznie, ani odwykowo. Leczony psychiatrycznie. Był uprzednio karany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości w 2015 r.
dowody: dane osobopoznawcze k. 20-20 v.; dane o karalności k. 28; odpis wyroku k. 15-16
Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2017r. Sąd Rejonowy Gdańsk Południe w Gdańsku:

1
uznał oskarżonegoC. O. (1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, stanowiącego występek określony wart. 244 k.k.i za ten czyn na podstawieart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 34 § 1 i 1a pkt 1 k.k.,art. 35 § 1 k.k.skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

2
na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem opłaty.

Sąd zważył, co następuje:
W świetle wszystkich przeprowadzonych i ujawnionych w toku postępowania dowodów należało przyjąć, iż sprawstwo oraz wina oskarżonegoC. O. (1)odnośnie zarzucanego mu czynu nie budziły wątpliwości.
Sąd zważył dalej, iż wydany w stosunku do oskarżonego wyrok zapadł w trybie określonym przezart. 335 § 1 k.p.k.w zw. zart. 343 k.p.k.Zgodnie z przytoczoną normąart. 335 § 1 k.p.k.Prokurator może zamiast z aktem oskarżenia wystąpić do Sądu z wnioskiem o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar lub innych środków przewidzianych za zarzucany mu występek, uwzględniających też prawnie chronione interesy pokrzywdzonego, jeżeli oskarżony przyznaje się do winy, a w świetle jego wyjaśnień okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Sąd może natomiast wniosek taki uwzględnić, jeżeli uzna, że zachodzą okoliczności wskazane w tych normach (art. 343 k.p.k.). W przedmiotowej sprawie warunki, określone powyższymi normami, niewątpliwie zostały spełnione. Prokurator złożył stosowny wniosek, okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu, jak i jego wina – m.in. w oparciu o treść złożonych przez niego wyjaśnień - nie budziły wątpliwości Sądu. Z tego też względu Sąd stwierdził, iż zachodziły przesłanki formalne dla uwzględnienia złożonego przez Prokuratora wniosku.
Wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał oskarżonegoC. O. (1)za winnego popełnienia zarzucanych mu oskarżeniem czynu.
Sąd zważył dalej, iż czynu określonego w przepisieart. 244 k.k.dopuszcza się ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. Czyn ten zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
W okolicznościach sprawyC. O. (2)w dniu 5 maja 2017 roku wG.niewątpliwie wypełnił znamiona wskazanego występku jadąc samochodem osobowym, w sytuacji, gdy obowiązywał go zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 13 maja 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 398/15. Zakaz ten pozostawał aktualny w dacie czynu.
Zdaniem Sądu, oskarżonemu przypisać można winę w popełnieniu przypisanego mu czynu. Oskarżony jest zdolny ze względu na wiek do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynuC. O. (2)był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej.
Jednocześnie Sąd zważył, żeC. O. (2)przyznał się do zarzucanego mu czynu, wyraził krytycyzm w stosunku do swojego zachowania i wniósł o dobrowolnie poddanie się karze. Prokurator Prokuratury RejonowejG.–Ś.złożył wniosek o wydanie na posiedzeniu wyroku skazującego i orzeczenie kary uzgodnionej z oskarżonymC. O. (2)za przestępstwo zart. 244 k.k.w wymiarze 6 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu wskazanej przez sąd nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz o obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi i opłatami.
Rozważając kwestię kary dlaC. O. (1)za tak opisany czyn, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych wart. 53 k.k.
Sąd jako okoliczność obciążającąC. O. (1)uwzględnił dość wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego występku wyrażający się w sposobie i okolicznościach popełnienia czynu, a także motywacji sprawcy. Zdecydowanie na niekorzyść oskarżonego przemawia okoliczność, iż przestępstwa tego dopuścił się z winy umyślnej, tym samym w pełni świadomie łamał obowiązujący porządek prawny. Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił fakt, iż oskarżony przyznał się do winy, złożył wyjaśnienia i wyraził skruchę. Uwzględniając zatem wszystkie stawiane karze cele, Sąd doszedł do przekonania, że kara ograniczenia wolności zaproponowana przez Prokuratora urzeczywistni je pełniej aniżeli kara grzywny albo pozbawienia wolności – nawet z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Znaczenie przy tym ma w szczególności, żeC. O. (1)nie sposób określić mianem osoby zdemoralizowanej. Mając powyższe na względzie należało przyjąć, iż karą adekwatną do jego przewinienia i jednocześnie wystarczającą dla uświadomienia oskarżonemu naganności jego zachowania będzie właśnie kara ograniczenia wolności w wymiarze 6 miesięcy z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
O kosztach procesu Sąd orzekł na mocy 626§ 1 k.p.k.,627 k.p.k.w zw. zart. 616 § 1 i 2 k.p.k.w zw. zart. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz. U. z 1983 r. nr 49 poz. 223 z późn. zm.) i zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 zł tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 180 zł tytułem opłaty, stwierdzając, że osiąga on stały miesięczny dochód i jest w stanie ponieść te wydatki. Sąd przy rozstrzyganiu tej kwestii kierował się ogólną zasadą sprawiedliwego postępowania, zgodnie z którą każdy, kto przez swoje zawinione zachowanie spowodował wszczęcie postępowania karnego, zobowiązany jest do poniesienia jego kosztów.