Sąd Apelacyjny we Wrocławiu
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 42/17
Data wyroku: 2017-03-22 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Jerzy Skorupka, Cezariusz Baćkowski, Grzegorz Kapera
Słowa kluczowe: Broń
Podstawa prawna: art. 280 § 2 kk

Sygnatura akt II AKa 42/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 marca 2017 r.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka (spr.)
Sędziowie:  SSA Cezariusz Baćkowski
SSA Grzegorz Kapera
Protokolant: Anna Czarniecka
przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej Zbigniewa Jaworskiego

po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r.
sprawyP. M.
oskarżonego o czyn zart. 280 § 2 kk,art. 263 § 2 kk,art. 280 § 2 kk,art. 280 § 2 kk,art. 280 § 2 kk,art. 280 § 2 kk,art. 280 § 2 kk
na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego
od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu
z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. akt III K 178/16

I

utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II

zasądza od oskarżonegoP. M.na rzecz Skarbu Państwa 620 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 8 grudnia 2016 r., III K 178/16:

I
uznał oskarżonegoP. M.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. I-VI części wstępnej wyroku, przyjmując, iż każdorazowo posługiwał się trzymaną w dłoni bronią palną w postaci samodziałowo przerobionego przez rozwiercenie jednej komory nabojowej do naboju dłuższego alarmowego kal. 22L.rewolweru typuZ.o nr fabrycznym(...)- (...)oraz, iż przestępstwa te stanowią ciąg przestępstw, tj. czynu zart. 280§2 kkw zw. zart. 91§1 kki za to na podstawieart. 280§2 kkw zw. zart. 91§1 kkwymierzył mu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

II
uznał oskarżonegoP. M.za winnego tego, że w okresie od nieustalonego czasu do 23 lutego 2016r. wŁ.,W.iP.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci samodziałowo przerobionego przez rozwiercenie jednej komory nabojowej do naboju dłuższego alarmowego kal. 22L.rewolweru typuZ.kaliber 10 mm o nr fabrycznym(...)- (...), tj. czynu zart. 263§2 kki za to na podstawieart. 263§2 kkwymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

III
na podstawieart. 85§1 kkiart. 91§2 kkpołączył oskarżonemu orzeczone powyżej kary i wymierzył mu karę łączna 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

IV
na podstawieart. 46§1 kkorzekł od oskarżonego tytułem naprawienia szkody na rzecz:

⚫

(...) S.A.przyul. (...)weW.kwotę 14.800zł,

Banku (...) S.A.przyul. (...)weW.kwotę 20.570zł oraz 500 EURO,

(...)(...)przyul. (...)weW.kwotę 1500zł,

(...) S.A.V.(...)Al. (...)wW.kwotę 958zł,

(...) S.A.przyul. (...)weW.kwotę 25.260zł,

(...) S.A.przyul. (...)weW.kwotę 2.230zł,

(...) Bank S.A.przyul. (...)wP.kwotę 1.000zł,

E. (...). S.A przyul. (...)wS.kwotę 356,56zł;

I
na podstawieart. 63§1 kkna poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia 23 lutego 2016r. godzina 21.20 do dnia 8 grudnia 2016r.;

II
na podstawieart. 44§1 kkorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu ujętego na k. 304 podpoz.3;

III
na podstawieart. 44§2 kkorzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu ujętego w wykazie na k. 291 pod poz. 1;

IV
zarządził pozostawienie w aktach sprawy dowodów ujętych na k: 38, 43, 55, 61, 67, 77, 108, 137, 171, 179, 407, 574, 615, 620, 661-663, 1040 z wyjątkiem poz. I. (butelka), 1147 oraz zarządził zniszczenie dowodu ujętego na k.1040 pod poz. I. (butelka);

V
na podstawieart. 230§2 kpkzwrócił oskarżonemu dowody ujęte na k. na k. 304-308 podpoz. 4, 6-13, 16-20, 34-35, 39-45, 52, 58, 60;

VI
zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania, w tym i opłaty w sprawie.

Wyrok zaskarżył apelacją obrońca z wyboru oskarżonegoadw. J. K.w całości, zarzucając wyrokowi w odniesieniu do punktów I i II:

1
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na jego treść, tj.

a
art. 7 KPKw zw. zart. 410 KPKiart. 4 KPKorazart. 424§1 pkt 1 KPK, polegającą na jednostronnej , fragmentarycznej oraz dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie ustalenia charakteru rewolweru(...)model(...), kal. 10 mm, jako broni palnej, gdyż sąda quopominął i nie wskazał w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których odrzucił znajdujący się w aktach sprawy dowód w postaci uwierzytelnionego odpisu postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie 1 Ds. 4101/13 Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Stare Miasto z 18.6.2014 r. (k. 531-538), w którym powołano się na stanowisko MSWiA – Departament Koncesji i Zezwoleń z 5.9.2012 r., z którego wynika, że pistolety i rewolwery marki(...)nie spełniają definicji broni palnej, ponieważ nie miotają pocisków w wyniku działania materiału miotającego, a amunicja do nich zawiera jedynie materiał inicjujący, a pogląd taki wyrażają też wymienieni w tym postanowieniu biegli sądowi oraz(...) Instytut (...)w opinii z 20.9.2013 r.,

b
art. 7 KPKw zw. zart. 170§1 pkt 3 i 5 KPK, polegającą na bezpodstawnym oddaleniu wniosku dowodowego o zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu rusznikarstwa celem stwierdzenia, czy rzekome przerobienie jednej komory bębna rewolweru(...), kal. 10 mm., który stanowi własność oskarżonego, było wykonane samodziałowo czy nosiło cechy oryginalnego wytworzenia, a także wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego w sytuacji, gdy występujący w sprawie biegłyM. K.nie ma wiedzy technicznej z zakresu mechaniki precyzyjnej, jest funkcjonariuszem organów ścigania i nie jest uprawniony do wydawania opinii prawnych;

powyższe uchybienia doprowadziły do błędnego przyjęcia, że oskarżonytempore criminisposługiwał się bronią palną, co skutkowało przyjęciem kwalifikowanego typu rozboju i surowszym wymiarem kary, a więc wywarły wpływ na treść zaskarżonego wyroku,

1
w odniesieniu do punktu II wyroku, obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na jego treść, tj.art. 7 KPKw zw. zart. 410 KPKiart. 4 KPK, polegającą na jednostronnej, fragmentarycznej i dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustalenia prowadzącego do wniosku, że posiadanie rewolwerumarki Z. (...)kal. 10 mm wymagało zezwolenia, o jakim mowa wustawie o broni i amunicji, a z uwagi na to, że w rewolwerze, który posiadał oskarżony dokonano przeróbki jednej komory nabojowej w bębnie rewolweru umożliwiającej użycie naboju alarmowego kal. 22 long, brak było podstaw do przyjęcia usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności czynu (art. 30 KK), gdy sąda quopominął i nie wskazał przyczyn, dla których odrzucił znajdujący się w aktach sprawy dowód w postaci uwierzytelnionego odpisu postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie 1 Ds. 4101/13 Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Stare Miasto z 18.6.2014 r. (k. 531-538), w którym powołano się na stanowisko MSWiA – Departament Koncesji i Zezwoleń z 5.9.2012 r., z którego wynika, że pistolety i rewolwery marki(...)nie spełniają definicji broni palnej, ponieważ nie miotają pocisków w wyniku działania materiału miotającego, a amunicja do nich zawiera jedynie materiał inicjujący, a pogląd taki wyrażają też wymienieni w tym postanowieniu biegli sądowi oraz(...) Instytut (...)w opinii z 20.9.2013 r., a ustawowa definicja niedozwolonego przerobienia broni palnej nie uwzględnia kryterium podmiotu dokonującego przerobienia oraz sposobu jej dokonania, lecz wskazuje na końcowy efekt przerobienia; prawidłowa ocena wymienionego rewolweru prowadzić musi do wniosku, że dokonanie przerobienia bębna rewolweru przystosowanego wyłącznie do amunicji ślepej do użycia w jednej komorze również amunicji ślepej (naboju alarmowego kal. 22 long), a nie do wystrzeliwania pocisku z lufy, nie jest zabronione; nieprawidłowe jest też ustalenie, że dostosowanie jednej komory nabojowej w bębnie rewolweru do użycia naboju alarmowego 22 long pozwalało na „wystrzeliwanie z przerobionej komory z zawartością prochu strzelniczego o wyższej energii kinetycznej i broń taka stanowi broń palną w rozumieniuustawy o broni i amunicji”, gdyż żaden nabój alarmowy nie jest wypełniony prochem strzelniczym i nie jest w nim osadzony pocisk, a sposób przerobienia rewolweru nie pozwalał na wystrzelenie pocisku kal. 5,6 mm przy użyciu materiału miotającego, co łatwo wykazałby biegły rusznikarz lub biegły z zakresu broni i balistyki,

powyższe uchybienia doprowadziły do błędnego przyjęcia przez sąda quo, żeP. M.posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci rewolweru(...)kal. 10 mm, chociaż posiadanie tego urządzenia nie wymagało żadnego zezwolenia,

2
odnośnie do wymiaru kary w punktach I, II i III wyroku, rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej, w następstwie niedostatecznego uwzględnienia realnego kwantum społecznej szkodliwości ciągu przestępstw opisanego w punkcie I wyroku, z perspektywy faktorów wskazanych wart. 115§2 KK, a także pominięcia lub jednostronnego umniejszenia wagi okoliczności wpływających na wymiar kary wskazanych wart. 53§1 i 2 KK.

W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że oskarżony nie posługiwał się bronią palną i zakwalifikowanie ciągu przestępstw zart. 280§1 KKoraz wymierzenie oskarżonemu kary nie wyższej niż 5 lat pozbawienia wolności oraz o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od przestępstwa z punktu II części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji o uchylenie orzeczenia o karze łącznej.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiuzważył, co następuje.
Apelacja jest niezasadna. Istotą zarzutów apelacyjnych sformułowanych w punktach 1 i 2 jest twierdzenie, że rewolwer(...)kal. 10 mm nie jest bronią palną, ponieważ nie miota pocisków w wyniku działania materiału miotającego, a amunicja do niego zawiera jedynie materiał inicjujący. Wynika to, m.in. ze stanowiska Departamentu Koncesji i Zezwoleń MSWiA z 5.9.2012 r. oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Stare Miasto z 18.6.2014 r. o umorzeniu sprawy 1 Ds. 4101/13, które to dokumenty sąd orzekający pominął. Konsekwencją wymienionej tezy jest twierdzenie apelującego, że posiadanie wymienionego rewolweru nie wymagało zezwolenia, o którym mowa wustawie o broni i amunicji. Wskazuje się również na dokonanie przez sąda quodowolnego ustalenia, że dostosowanie jednej komory nabojowej w bębnie wymienionego rewolweru do użycia naboju alarmowego 22L.pozwalało „na wystrzeliwanie z przerobionej komory naboju z zawartością prochu strzelniczego o wyższej energii kinetycznej i broń taka stanowiła broń palną w rozumieniuustawy o broni i amunicji”, gdy żaden nabój alarmowy nie jest wypełniony prochem strzelniczym (materiał miotający) i nie jest w nim osadzony pocisk, a nadto sposób przerobienia tego rewolweru nie pozwalał na wystrzeliwanie pocisku kal. 5,6 mm przy użyciu materiału miotającego, co z łatwością wykazałby biegły rusznikarz.
Z ustaleń sądu, które nie są kwestionowane wynika, że rewolwer marki(...)kal. 10 mmstanowi broń alarmową(służy do wystrzeliwania nabojów alarmowych). Zważyć więc należy, że stosownie doart. 7 ust. 1 ustawy z 21.5.1999 r. o broni i amunicji,bronią palnąjest każda przenośna broń lufowa, która miota, jest przeznaczona do miotania lub może być przystosowana do miotania jednego lub większej liczby pocisków lub substancji w wyniku działania materiału miotającego. Natomiastbronią palną alarmowąjest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość większą niż 1 metr (art. 7 ust. 3ww. ustawy). Z koleiart. 4 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z 21.5.1999 r.wskazuje, żebronią palną jest brońbojowa, myśliwska,sportowa, gazowa, alarmowa i sygnałowa.
Z wymienionych przepisów wynika, że bronią palną jest urządzenie spełniające elementy definicyjne określone w art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy. Stwierdzenie, że dane urządzenie stanowi broń palną alarmową wymaga zaś dodatkowego ustalenia, że posiada ono cechy określone w art. 7 ust. 3 tej ustawy (por. uchw. SN (7) z dnia 29.1.2004 r., I KZP 39/03, OSNKW 2004, nr 2, poz. 13; post. SN z dnia 22.1.2003 r., I KZP 40/02, OSNKW 2003, nr 1-2, poz. 11). Dodać należy, że przepis art. 7 ww. ustawy wymienia cechy charakterystyczne, którym muszą odpowiadać wszystkie urządzenia zaliczane do zbioru broni palnej, a nie tylko te, które zostały przykładowo wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Wynika stąd, żebronią palną są wszystkie urządzenia, które zostały do niej zaliczone w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz te które nie zostały wymienione w tym przepisie, ale które posiadają cechy, o których mowa w art. 7 ust. 1.
Dla ustalenia, czy jakieś urządzenie stanowi broń palną należy więc sprawdzić, czy zostało ono wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy (jeżeli tak, to bez wątpienia jest ono bronią palną), a jeżeli nie, to należy ustalić, czy odpowiada ono elementom definicyjnym podanym w art. 7 ust. 1 ustawy. Innymi słowy, cytowana ustawa w art. 4 ust. 1 pkt 1 zawiera niepełną definicję broni palnej. Jest to definicja niepełna, ponieważ nie wymienia wszystkich elementów zbioru urządzeń określanych jako broń palna, zaliczając do nich jedynie przykładowo (na co wskazuje zwrot <w tym>), między innymi, broń alarmową. Tym samym, do broni palnej zaliczyć będzie można także inne urządzenia, aniżeli broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową. Mogą to być nietypowe urządzenia, które pojawią się, wraz z rozwojem technicznym typów i rodzajów broni, a które, nie będąc wymienionymi rodzajami broni palnej, będą wypełniały kryteria definicyjne z art. 7 cyt. ustawy. Wymieniony przepis zawiera definicję broni palnej, wskazując na te wszystkie cechy charakterystyczne, którym odpowiadać muszą wszystkie elementy zbioru urządzeń określanych jako broń palna, a nie tylko te, które zostały przykładowo wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Inaczej mówiąc, bronią palną są te wszystkie urządzenia, które do niej zostały zaliczone w art. 4 ust. 1 pkt 1, oraz te, które nie zostały tak nazwane, a które mogą pojawić się w przyszłości.
Należy podkreślić, że broń alarmowa posiada wszystkie cechy charakteryzujące broń palną, które zostały wymienione w definicji zawartej wart. 7, w szczególności zaś zdolność do wystrzelenia pocisków z lufy i przez to rażenie celów na odległość. W świetle przedstawionych rozważań oczywiste jest, że broń alarmowa jest bronią palną w rozumieniuart. 263§2 KK. Pojęcie to nie może mieć innego znaczenia, niż nadane mu wustawie o broni i amunicji. (zob. post. SN z 22.1.2003 r., I KZP 40/02, OSNKW 2003, nr 1-2, poz. 11).
Powołując się na dowód w postaci opinii biegłego z zakresu badania broni i balistyki (k. 1281 – 1283 oraz k. 1657) sąd pierwszej instancji ustalił także, że naboje alarmowe o kal. 6 mmF., które używane są w wymienionych rewolwerach nie zawierają, co prawda prochu strzelniczego, niemniej, rolę materiału miotającego spełnia materiał inicjujący, którym jest masa spłonkowa. Rewolwer pozwala na wystrzeliwanie pocisków w postaci kul gumowych lub gumowo-metalowych o średnicy 10 mm, przy wykorzystaniu ciśnienia gazów. Trafnie więc ustalił sąda quo, że przedmiotowy rewolwer stanowi broń palną, gdyż spełnia on elementy definicyjne określone wart. 7 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji, albowiem: 1) jest przenośną bronią lufową, która miota pociski, w wyniku działania materiału miotającego, 2) stanowi urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego substancja razi cel na odległość większą niż 1 metr.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu ustalił również, że jedna z komór bębenka nosi ślady samodziałowego przerobienia, które polegało na jej rozwierceniu. Dzięki temu zlikwidowane zostało przewężenie, co umożliwiło wprowadzenie do tej komory naboju alarmowego zawierającego proch strzelniczy i powodującego, że wystrzelony pocisk ma znacznie większą energię kinetyczną. Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy, taką przeróbkę należy uważać za wyrób broni.
Wymienione ustalenia nie dają zatem podstaw do stwierdzenia, że rewolwer marki(...)nie spełnia definicji broni palnej, gdyż nie miota pocisków w wyniku działania materiału miotającego. Dzięki przerobieniu jednej komory nabojowej powstała możliwość wystrzeliwania z niego pocisków (ich miotania), w wyniku działania materiału miotającego. W konsekwencji, za bezzasadny uznać należy zarzut sformułowany w punkcie 1a apelacji. Pismo, o którym mowa w wymienionym zarzucie zostało ujawnione na rozprawie głównej (zob. protokół rozprawy z dnia 1.12.2016 r.). Dowód z treści tego pisma sąda quoocenił swobodnie, konfrontując go z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie, m.in. z dowodem w postaci powołanej opinii biegłego z zakresu badania broni i balistyki. Tym samym, sąd nie uchybił przepisomart. 4, 7 i 410 KPK, a takżeart. 424§1 pkt 1 KPK, gdyż wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione oraz na jakich w tej mierze oparł się dowodach. Zaniechanie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego sąd nie uznał dowodu w postaci pisma Departamentu Koncesji i Zezwoleń MSWiA z 5.9.2012 r. oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia Stare Miasto z 18.6.2014 r. o umorzeniu sprawy 1 Ds. 4101/13, za dowód relewantny dla dokonania ustaleń faktycznych nie miało więc wpływu na treść orzeczenia.
Bezzasadny jest także zarzut sformułowany w punkcie 1b apelacji. Domagając się powołania nowego biegłego z zakresu badania broni i balistyki, apelujący wskazuje, że biegłyM. K.nie ma wiedzy technicznej z zakresu mechaniki precyzyjnej, jest funkcjonariuszem organów ścigania i nie jest uprawniony do wydawania opinii prawnych. Ponieważ z treści wymienionego zarzutu, a także z uzasadnienia środka odwoławczego nie wynika, że podane okoliczności podniesione zostały w kontekścieart. 196 KPK, przyjąć należy, że zmierzają one do wykazania konieczności powołania w sprawie innego biegłego, stosownie doart. 201 KPK. Autor apelacji traci jednak z pola widzenia, że drM. K.jest biegłym z listy Sądu Okręgowego we Wrocławiu (kadencja upływa 31.12.2019 r.) oraz ekspertem Międzywydziałowej Pracowni Balistyki i Mechanoskopii(...), a przede wszystkim, że warunkiem powołania przez sąd innego biegłego jest wykazanie okoliczności wskazanych wart. 201 KPK. Mianowicie, że dotychczasowa opinia jest niepełna lub niejasna albo wewnętrznie sprzeczna. Tymczasem, ani w zarzucie, ani w jego uzasadnieniu tym kwestiom nie poświęcono żadnego zdania. Arbitralne stwierdzenia, że biegły „w sposób dowolny i nieuprawniony zaprezentował własną definicję materiału miotającego” oraz, że opinia jest jednostronna, subiektywna i błędna w rozumieniuart. 201 KPK, mają charakter gołosłowny i nie mogą być uznane za uzasadnienie podniesionego zarzutu. Poza tym wątpliwości, co do kwalifikacji biegłego oraz prawidłowości wydanej przez niego opinii powinny być zgłoszone na rozprawie głównej, a nie dopiero w środku odwoławczym. Z protokołu rozprawy z dnia 7.9.2016 r. nie wynika zaś, aby poza kwestiami związanymi z pytaniami zadanymi biegłemu przez autora apelacji, zgłaszał on uwagi dotyczące wyłączenia biegłego bądź nieprawidłowości wydanej przez niego opinii.
Zasadnie postąpił sąd pierwszej instancji oddalając wniosek o powołanie biegłego z zakresu rusznikarstwa, celem stwierdzenia, czy rzekome przerobienie jednej komory bębna rewolweru(...)było wykonane samodziałowo, czy nosiło cechy oryginalnego wytworzenia uznając, że taka opinia nie ma znaczenia dla postępowania. Wymieniony dowód zmierzał wszak do wykazania tezy, że przedmiotowy rewolwer został wyprodukowany z przerobioną komorą bębna, a zatem oryginalny rewolwer powiadał „fabryczną” wadę i w takiej postaci został nabyty przez oskarżonego. Okoliczność, że jedna komora bębna tego rewolweru została wykonana samodziałowo, stwierdzona została zaś na podstawie opinii biegłego drM. K.. Do wymienionych okoliczności sąd
    a quoodniósł się na s. 20 – 21 uzasadnienia wyroku ustalając, że nabyta w sklepie(...)broń była fabrycznie nowa i nie było możliwości sprzedaży broni z rozwierconą komorą nabojową.
Bezzasadny jest także zarzut sformułowany w punkcie 2 apelacji. Wbrew temu zarzutowi sąd pierwszej instancji nie uchybił podanym w apelacji przepisom postępowania. Nie dokonał też błędnego ustalenia, że dostosowanie jednej komory nabojowej w bębnie rewolweru pozwalało na wystrzeliwanie z niego naboju z zawartością prochu strzelniczego. Przeciwnie, ustalenia faktyczne relewantne dla odpowiedzialności karnej oskarżonego są prawidłowe, dokonane na podstawie wszystkich dowodów, które zostały ujawnione na rozprawie, a następnie ocenione swobodne w sposób wymagany przez przepisart. 7 KPK. Zważyć należy, że zgodnie zart. 9 cytowanej ustawy o broni i amunicji, broń palną i amunicję do tej broni można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwy organ, z wyłączeniem wypadków, o których mowa wart. 11. Z tego przepisu wynika zaś, że pozwolenia na broń nie wymaga się m.in. w razie posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm. Z niekwestionowanych przez apelującego ustaleń sądu wynika, że przedmiotowy rewolwer ma kaliber 10 mm. Zważywszy więc, że stanowi on broń palną w rozumieniu przepisówart. 7 ust. 1 i 3ww. ustawy, na jego posiadanie wymagane jest zezwolenie. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednak, że zasadniczym elementem wskazującym na wymóg uzyskania zezwolenia na posiadanie tego rewolweru było jego przerobienie i posiadanie właściwości, o których mowa wart. 7 ust. 1ww. ustawy. Będąc bronią palną, rzeczony rewolwer wymagał pozwolenia na jego posiadanie, którego oskarżony nie uzyskał.
Dodać należy, że dobrem chronionym przepisemart. 263§2 KKjest ochrona porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli przed zagrożeniem jakie stwarza niekontrolowane posiadanie broni palnej. Wzajemna relacja pomiędzyustawą o broni i amunicjiorazart. 263§2 KKsprowadza się do tego, żeart. 263§2 KKpenalizuje zachowanie sprzeczne z nakazanym w ustawie. O ile bowiemKodeks karnypenalizuje zachowanie polegające na posiadaniu broni palnej bez zezwolenia, o tyle nie określa, w jakim zakresie zezwolenie takie jest wymagane. Treść normatywnąart. 263§2 KKwypełniają więc przepisy określające pojęcie broni palnej i amunicji oraz zasady i tryb wydawania zezwoleń na ich posiadanie (zob. A.Marek, Komentarz do Kodeksu karnego. Część szczególna, Warszawa 2000, s. 263; uchw. SN 22.1.2003 r., I KZP 40/02).
Bezzasadny jest także zarzut sformułowany w punkcie 3 apelacji. Sąd pierwszej instancji na s. 30-33 uzasadnienia wyroku podał szczegółowe powody wymierzenia kar jednostkowych, a następnie kary łącznej za przypisane oskarżonemu przestępstwa. Zarzut nadmiernej surowości kary wymierzonej oskarżonemu nie może zostać uwzględniony tym bardziej, że do wszystkich okoliczności wskazanych w tej kwestii w środku odwoławczym sąda quoodniósł się, w tym do leczenia się oskarżonego na depresję, motywacji leżącej u podstaw zachowania oskarżonego oraz wysokości wyrządzonej szkody.
Mając na względzie powyższe okoliczności, orzeczono, jak na wstępie.
SSA Cezariusz  Baćkowski  SSA Jerzy Skorupka SSA Grzegorz Kapera