Sąd Rejonowy w Bełchatowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 323/17
Data wyroku: 2017-10-17 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Piotr Nowak

Sygn. akt II W 323/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 17 października 2017 roku
Sąd Rejonowy w Bełchatowie, II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Piotr Nowak
Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Grabarz
w obecności oskarżyciela publicznego
po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 06 lipca 2017 roku i 10 października 2017 roku
sprawy
przeciwkoT. G./G./z domu(...), córkiJ.iH. z domu W.,urodzonej (...)w miejscowościR.
obwinioną o to, że
w dniu 18 lutego 2017r. około godz.. 11.30 w miejscowościK.gm.Z.kierując samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...)wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu samochodowiT. (...)nr rej. (...)kierowanym przezA. K.czym doprowadziła do zderzenia się pojazdów powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaK. K. (1)iA. K.,
tj. za wykroczenie z art. 87 § 1a k.w.

1
obwinionąT. G.uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z tą zmianą, iż wyczerpuje on dyspozycję art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza jej karę grzywny w rozmiarze 100 (sto) złotych;

2
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania oraz wymierza jej 30 (trzydzieści) tytułem opłaty.

Sygn. akt II W 323/17

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 lutego 2017 roku obwinionaT. G.przebywała sama na działce należącej do jej syna, położonej w miejscowościK.J.przyul. (...).Ulica (...)jest drogą gruntową, nieutwardzoną prowadzącą do drogo relacjiŁ.–P.. Do swojego miejsca zamieszkania wracała samochodemF. (...).

dowód: wyjaśnienia obwinionejT. G.k. 44 – 45.

W tym czasie, około godziny 11.30A. K.jechał swoim samochodem osobowym markiT. (...)onr rej. (...)wraz z żonąK. K. (1)na weekend do rodziców doO.. Żona siedziała na fotelu pasażera. Warunki drogowe były dobre, bowiem nie padał deszcz. Na poboczu drogi leżał śnieg.
Na prostym odcinkudrogi nr (...)w stronęP.przedT. (...)poruszał się biały bus.A. K.postanowił go wyprzedzić, bowiem zezwalały na to znaki drogowe. Kiedy podjął manewr wyprzedzania z leśnej drogi znajdującej się po jego lewej stronie, wyjechał czerwony samochód osobowy. Doszło do kontaktu bocznego pomiędzy oboma pojazdami. KierującyT.zakończył manewr wyprzedzania i zatrzymał się.A. K.korzystając zradia (...)skontaktował się z kierującym busem i uzyskał informację, że pojazd, który w niego uderzył doF. (...), a prowadziła go kobieta. Kierujący busem oddalił się nie podając swoich danych personalnych.
MałżonkowieK.wysiedli z samochodu i oglądali uszkodzenia w swoim pojeździe. Zauważyli, że obwiniona również się zatrzymała i wysiadła ze swojego samochodu. W pewnym momencie zauważyli, iżF. (...)odjechał.A. K.wsiadł wówczas za kierownicę swojego samochodu, zawrócił w kierunkuŁ.i ruszył w poszukiwaniu pojazdu obwinionej. Nie udało się jednak jej dogonić.

dowód: zeznania świadkaA. K.k 45 - 47, zeznania świadkaK. K. (1)k. 47 - 48, notatka urzędowa k. 4, kserokopia karty zdarzenia drogowego k. 15.

Wezwani na miejsce funkcjonariusze Policji w rozmowie zA. G.(mieszkającą na stałe przyul. (...)) ustalili, iż kierującą samochodem markiF. (...)onr rej. (...)byłaT. G.. Skontaktowano się z obwinioną, która wraz ze swoim mężem stawiła się w Komisariacie Policji wZ.. SamochódT. G.nie miał żadnych uszkodzeń.

dowód: zeznania świadkaA. F.k. 80 - 81, zeznania świadkaM. P.k. 48 – 50, zeznania świadkaA. G.k. 80, notatka urzędowa k. 4.

W pojeździe markiT. (...)w wyniku zdarzenia doszło do zarysowania lakieru na tylnych lewych drzwiach oraz tylnym lewym błotniku o wymiarach około 15 x 2 cm z ubytkiem lakieru o wymiarach 5 x 5 mm na wysokości około 30 – 40 cm nad ziemią.

dowód: zeznania świadkaA. K.k 45 - 47, zeznania świadkaK. K. (1)k. 47 - 48, notatka urzędowa k. 4.

Wyjazd zul. (...), czyli tej którą poruszała się obwiniona był utrudniony, ponieważ konieczne było podjechanie pod górkę po oblodzonym i śliskim śniegu.

dowód: zeznania świadkaM. P.k. 48 – 50.

T. G.ma 69 lat. Posiada wykształcenie średnie techniczne. Jest zamężna. Obecnie otrzymuje emeryturę. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie leczyła się psychiatrycznie, neurologicznie.

dowód: oświadczenie obwinionej k. 43 – 44.

Obwiniona nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisu ruchu drogowego.

dowód: informacja o wpisach do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego k. 16.

T. G.nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu. Na etapie czynności sprawdzających skorzystała z prawda do odmowy składania wyjaśnień.
Natomiast przed Sądem wyjaśniła, że wyjeżdżała zK.J.ulicą (...). Jechała sama i wracała do domu. Wyjechała z drogi gruntowej na drogę asfaltową. Tam jest wjazd na drogę z pierwszeństwem przejazdu. Skręcała w prawo. Z lewej strony nic nie jechało, a z prawej strony jechała ciężarówka typu chłodnia, która była 800 m od skrzyżowania. Obwiniona wyjaśniła, że wjechała na
swój pas ruchu i przejechała około 200 m. Jechała z prędkością około 40 km/h. Kiedy wymijała się z ciężarówką wyskoczył z zza niej duży jasny samochód, dlatego zmuszona była zjechać na pobocze. Włączyła światła awaryjne. Nie doszło do kontaktu pojazdów. W lusterku widziała, jak ten drugi samochód odjeżdża. Obejrzała swoje auto. Nie było w nim uszkodzeń, więc pojechała do domu. Do domu dotarła o 12:00, a o 14:00 zadzwonił funkcjonariusz Policji. Poinformowano ją, że kierujący, w którego rzekomo uderzyła odnalazł ją i czekał na miejscu zdarzenia. Nie słyszała dużego uderzenia, tylko jakby kamień uderzył w podwozie.

dowód: wyjaśnienia obwinionejT. G.k. 20 – 21, 44 – 45.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwinionaT. G.dopuściła się zarzucanego jej czynu.
Nie ulegało wątpliwości, że przedmiotowe zdarzenie miało miejsce. Jednak Sądowi zostały przedstawione dwie rozbieżne wersje zdarzeń. Jedną przedstawił pokrzywdzony oraz jego żonaK. K. (1). Wskazali oni, iż to obwiniona wyjechała z drogi leśnej w trakcie, kiedyA. K.wyprzedzał białego busa poruszającego się przed nim. W wyniku tego zdarzenia doszło do uszkodzeń w pojeździe przez niego kierowanym w postaci zarysowań z ubytkiem lakieru. Obwiniona natomiast zatrzymała się na chwilę wyszła ze swojego samochodu, obejrzała go i odjechała.
Drugą wersję zdarzeń przedstawiła obwiniona, która twierdziła, iż wyjechała już na drogę asfaltową i kiedy ujechała około 200 m. zza busa wyjechał na jej pas ruchu pokrzywdzony. Ona musiała zjechać na pobocze, żeby nie doszło do zderzenia. Potem zatrzymała się i obejrzała swój samochód. Złożyło się tylko lusterko, więc je rozłożyła i odjechała. Pokrzywdzony natomiast wyprzedził busa i od razu odjechał.
Zdaniem Sądu wersja przedstawiona przez pokrzywdzonego oraz jego żonę jest wiarygodna. Poniekąd tłumaczą ją także zeznania wezwanego na miejsce funkcjonariusza PolicjiM. P., który stwierdził, że wyjazd z drogi leśnej był śliski i trzeba było wjechać na niego z dość dużą prędkością, żeby się nie stoczyć. Oznaczałoby to, że obwiniona wyjechała z dużym impetem na drogę wprost pod koła wyprzedzającej busaT. (...), nie upewniając się dostatecznie co do sytuacji na drodze. Poza tym, gdyby obwiniona nie poczuwała
się do winy, tylko była przekonana, że to pokrzywdzony spowodował to zagrożenie zapewne chciałaby wyjaśnić sytuację. Tymczasem ona rozłożyła lusterko i czym prędzej odjechała z miejsca zdarzenia. Zaznaczyć należy, iż uszkodzenia stwierdzone wT. (...)są adekwatne do zdarzenia. Sytuacja, że w pojeździeF. (...)nie doszło do zarysowań jest możliwy, bowiem uszkodzenia w samochodzie pokrzywdzonego nie były rozległe i głębokie.
Za wiarygodnością zeznań pokrzywdzonego oraz jego małżonki przemawiają również względy doświadczenia życiowego.A. K.bowiem bezpośrednio po zdarzeniu poinformował o jego zaistnieniu Policję. Działał zatem niewątpliwie w poczuciu doznanej krzywdy i dążył do jak najszybszego wyciagnięcia konsekwencji wobec sprawcy zdarzenia drogowego. Gdyby przebieg zdarzenia miał miejsce w taki sposób, jak przedstawiła toT. G.względy logiki i doświadczenia życiowego pozwalają przyjąć, iżA. K.w ogóle nie dzwoniłby na Policję, licząc się z tym, że to on może być pociągnięty do odpowiedzialności za kolizję.
Sąd pominął zeznaniaA. G.bowiem nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Nie była ona świadkiem zdarzenia, a jedynie udzieliła funkcjonariuszom informacji co do osoby sprawcy.
Bez większego znaczenia dla sprawy pozostawały również zeznaniaA. F.– drugiego z funkcjonariuszy Policji przybyłego na miejsce zdarzenia. Nie pamiętał on dokładnie przebiegu interwencji.
Niewiarygodne zdaniem Sądu są zeznaniaS. G., który jest mężem obwinionej. W swoich zeznaniach zawarł szczegóły, o których osoba nie będąca bezpośrednim świadkiem zdarzenia, bądź jego uczestnikiem, nie ma wiedzy. Wskazuje dokładnie na jakim biegu jechała jego żona (na marginesie zaznaczyć należy, że odmiennie od obwinionej), twierdził, iż policjant zP.straszył żonę, że będzie oskarżona o spowodowanie katastrofy w ruchu lądowym, co jest wręcz irracjonalne. Jego zeznania nie stanowią dla Sądu wiarygodnego źródła dowodowego.S. G.jest osobą najbliższą dla obwinionej i stara się ją uchronić od odpowiedzialności karnej.
Nie może zwalniać obwinionej od odpowiedzialności fakt, iż na jej pojeździe nie było żadnych widocznych uszkodzeń.T. G.sama przyznała, że po zdarzeniu w jej pojeździe złożone było lusterko boczne. W ocenie Sądu otarcie
pojazdu pokrzywdzonego nastąpiło właśnie na skutek kontaktu z lusterkiem bocznym, które na skutek tego kontaktu nie uległo uszkodzeniu, a jedynie złożyło się.
Za w pełni wiarygodny Sąd poczytał cały pozostały materiał dowodowy w postaci notatki urzędowej, danych z ewidencji kierowców, kserokopii karty zdarzenia drogowego. Wymienione dowody bowiem, zostały sporządzone przez uprawnione podmioty oraz nie budziły wątpliwości odnośnie wiarygodności okoliczności, których dotyczyły.
Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd uznał obwinioną za winną tego, że w dniu 18 lutego 2017 r. około godz. 11.30 w miejscowościK.gm.Z., kierując samochodem osobowym markiF. (...)onr rej. (...), wyjeżdżając z drogi podporządkowanej nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu samochodowiT. (...)nr rej. (...)kierowanemu przezA. K., czym doprowadziła do zderzenia się pojazdów, powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym dlaK. K. (1)iA. K..
Sąd uznał, iż czyn popełniony przez obwinioną stanowi wykroczenie opisane wart. 86 § 1 kk. We wniosku o ukaranie został on błędnie zakwalifikowany przez sporządzającego ten wniosek, podczas gdy jego opis wyraźnie wskazuje na wykroczenie zart. 86 § 1kw.
Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 86 § 1 kw jest, aby uczestnik ruchu nie zachował należytej ostrożności i tym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla bytu wykroczenia z art. 86 § 1 kw - ze względu na skutek - znaczenie ma tylko takie zachowanie, które może zagrozić bezpieczeństwu ruchu. Zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego polega na stworzeniu takiej sytuacji, która grozi nastąpieniem ujemnych skutków dla ruchu drogowego. Takie skutki wystąpiły w niniejszej sprawie. Zachowanie obwinionej doprowadziło bowiem do obtarcia lusterkiem kierowanego przez nią pojazdu o pojazdT. (...). Swoim zachowaniem zagroziła zdrowiu osób uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu. Obwiniona nie zachowała należytej ostrożności podczas wyjeżdżania z drogi podporządkowanej i nie ustąpiła
pierwszeństwa innemu pojazdowi poruszającemu się po pasie, na który obwiniona zamierzała wjechać.
Wymierzając obwinionej karę, Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 kw oraz szczególnie w art. 24 § 1 i 3 kw i ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę, oceniając stopień społecznej szkodliwości czynów jako średni, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranej. Wykroczenie wskazane w art. 86 § 1 kw zagrożone jest karą grzywny do 5000 złotych.
Sąd wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 100 zł, uznając tę karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowego wykroczenia. Jako okoliczność istotnie obciążającą przy wymiarze kary Sąd potraktował jej oddalenie się z miejsca zdarzenia. Na korzyść obwinionej Sąd poczytał jej uprzednią niekaralność. W ocenie Sądu wymierzona kara stanowi odpowiednią dolegliwość dla obwinionej i skłoni ją do krytycznego zastanowienia się nad swoim postępowaniem, co w ocenie Sądu sprzyjać będzie przestrzeganiu przez nią porządku prawnego w przyszłości. Orzeczona kara w ocenie Sądu będzie oddziaływać wychowawczo naT. G., jak i pozwoli na osiągnięcie celów kary na płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania, ugruntowując słuszne społeczne przekonanie, że sprawcy wykroczeń drogowych muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami niezgodnego z zasadamiprawa o ruchu drogowympostępowania.
Orzeczenie o zryczałtowanych wydatkach postępowania oraz o opłacie Sąd wydał na podstawieart. 118 § 1 kpww zw. z§ 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczeniaiart. 119 kpww zw. zart. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Sąd zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania, które w sprawie o wykroczenie, rozpoznanej na rozprawie wynoszą 100 zł i wymierzył mu opłatę w wysokości 30 zł.