Sąd Okręgowy we Wrocławiu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1280/16
Data wyroku: 2017-01-12 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Anna Bałazińska-Goliszewska, Aleksander Ostrowski
Podstawa prawna: art.278kk

Sygn. akt. IV Ka 1280/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 stycznia 2017 r.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący  SSO  Anna Bałazińska-Goliszewska
Sędziowie  SSO  Aleksander Ostrowski (spr.)
(...)del. do SO Piotr Wylegalski
Protokolant  Jowita Sierańska
przy udziale Andrzeja Roli Prokuratora Prokuratury Okręgowej
po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017r.
sprawyM. P.,
synaZ.iG. z domu Ż.urodzonego (...)weW.
oskarżonego o czyn zart. 18 § 3 kkw zw. zart. 278 § 1 kkw zw. zart. 12 kk
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej
z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt II K 589/12

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym wymierza mu opłatę w kwocie 3 180 złotych za II instancję.

UZASADNIENIE

M. P.został oskarżony o to, że we wrześniu 2010 r. weW.w związku z pełnieniem funkcji publicznej kierownikabiura (...)Zarządu(...)weW., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru przyjął odM. M.korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 9.000 zł stanowiących dochód ze sprzedaży żeliwnych płytek podłogowych skradzionych przez w/w z terenu rampy oraz(...)przyul (...)weW.znajdujących się pod zarządem GminyW.reprezentowanej przez Zarząd(...)

    ,to jest o czyn zart. 228 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej wyrokiem z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II K 589/12:

I
uznał oskarżonegoM. P.winnym tego, że we wrześniu 2010 r. weW., w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, będąc kierownikiemBiura (...)Zarządu(...)weW., ułatwiłM. M.kradzież żeliwnych płytek podłogowych z terenu rampy oraz(...)przyul (...)weW.o wartości 30.000 złotych w ten sposób, że wbrew prawnemu szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do czynu zabronionego, swoim zachowaniem w postaci niepodjęcia interwencji pomimo wiedzy o dokonywanej kradzieży oraz poprzez przyjęcie pieniędzy w kwocie 9.000 złotych, czym działał na szkodę GminyW., to jest przestępstwa zart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.i za to na podstawieart. 19 § 1 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jeden) rok pozbawienia wolności oraz na podstawieart. 33 § 2 k.k.orzekł wobec oskarżonego grzywnę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;

II
na podstawieart. 69 § 1 i 2 k.k.iart. 70 § 1 pkt 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności zawiesił oskarżonemu warunkowo na 3 (trzy) lata okresu próby;

III
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł od oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 9.000 (dziewięć tysięcy) złotych;

IV
zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania sądowego w kwocie 554,26 (pięćset pięćdziesiąt cztery 26/100) złotych oraz opłatę sądową w kwocie 3.180 (trzy tysiące sto osiemdziesiąt) złotych.

Wyrok zaskarżył w całości obrońca oskarżonego zarzucając:

1
mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicieart. 7 k.p.k., polegające na tym, że Sąd orzekający wydając zaskarżony wyrok ocenił zgromadzony materiał dowodowy dowolnie z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a w szczególności Sąd dowolnie i wybiórczo ocenił dowody z zeznań świadków składanych przed sądem i przywołał je w ograniczonym zakresie tylko we fragmentach służących uzasadnieniu tezy o winie i sprawstwieM. P., który przeczy popełnieniu zarzucanych mu czynów;

2
obrazę przepisów prawa procesowego, a mianowicieart. 4 k.p.k., polegającą na tym, iż sąd orzekający wydając zaskarżony wyrok pominął w zupełności i nie uwzględnił dowodów i okoliczności korzystnych dla oskarżonego;

3
będący konsekwencją naruszenia przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że zachowanieM. P.wypełniło znamiona przestępstwaart. 18 § 3 k.k.w zw. zart. 278 § 1 k.k.w zw. zart. 12 k.k.w sytuacji, gdy brak jest obiektywnych dowodów wskazujących na fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim podkreślić należy już na wstępie, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, albowiem przewód sądowy został przez tenże Sąd przeprowadzony w sposób zgodny z przepisami procedury karnej, wręcz wzorcowy, zaś materiał dowodowy nie zawiera luk wymagających uzupełnienia, a skarżący nie wskazał żadnych podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających takie właśnie rozstrzygnięcie Sądu Odwoławczego.
W tym miejscu przypomnieć należy, że kontrola apelacyjna trafności oceny dowodów dokonanej przez Sąd orzekający jest ograniczona i polega w zasadzie na sprawdzeniu, czy ocena ta nie narusza granic zakreślonych przepisemart. 5 § 2 k.p.k.iart. 7 k.p.k.oraz czy jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza czy nie zawiera błędów faktycznych, a więc czy rozumowanie Sądu Rejonowego jest rozumowaniem poprawnym pod względem logicznym, czy nie zawiera sprzeczności, niekonsekwencji i dwuznaczności. Wybór wiarygodnych źródeł dowodowych jest więc prerogatywą Sądu stykającego się bezpośrednio z dowodami i odnoszącego wrażenia z przebiegu całości rozprawy głównej. Jeśli krytyka odwoławcza nie wykazuje zaistnienia usterek rozumowania zaskarżonego orzeczenia, a ogranicza się do zapewnienia, że badane zdarzenia miały inny przebieg, nie sposób wniesionego środka odwoławczego uwzględnić.
Ustosunkowując się więc do zarzutów apelacji i dokonując oceny materiału dowodowego na tle stosowania zasady zart. 7 k.p.k.(do którego to zarzutu w gruncie rzeczy sprowadziła się apelacja obrońcy oskarżonego) oraz dokonując kontroli wywodów Sądu I instancji zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się w tym zakresie przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów czy też sugerowanego również przez skarżącego naruszeniaart. 4 k.p.k., a w konsekwencji także błędu w ustaleniach faktycznych. Analiza materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie wskazuje na prawidłowość ustaleń faktycznych i obiektywizm Sądu I instancji. Sąd Rejonowy przeprowadził w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia logiczny i nie przekraczający granic zakreślonychart. 7 k.p.k.wywód ustosunkowujący się do wyjaśnień oskarżonego, wykazując ich niewiarygodność a zarazem przytoczył dowody wskazujące na sprawstwo w zakresie przypisanego mu zaskarżonym wyrokiem czynu.
Poczynając od kluczowych dla sprawy zeznań świadkaM. M., poprzez zeznania świadkaR. P., zeznania pracowników ochrony i pracowników Zarządu(...)weW.iBiura (...)oraz zeznania osób zatrudnionych przezM. M., a kończąc na czynnościach związanych z dowodami rzeczowymi (w szczególności oględzinach terminarzaM. M.i analizie połączeń telefonicznych), całość tychże dowodów stanowi jeden ciąg wzajemnie się uzupełniających materiałów procesowych, które wykluczają również w świetle zasad doświadczenia życiowego sugerowane przez skarżącego celowe obarczanie odpowiedzialnością karną niewinnej osoby.
Sąd Rejonowy opierając swoje ustalenia faktyczne głównie na zeznaniach świadkaM. M.i przyjmując jego wersję wydarzeń za prawdziwą, przeprowadził wszechstronny wywód dotyczący okoliczności współpracy świadka z oskarżonym, zlecenia mu prac polegających na zabezpieczeniu rampy oraz wzajemnych uzgodnień co do wymontowania płytek żeliwnych z(...), następnie ich sprzedaży i podzielenia się zyskiem z tego tytułu, wykazując w ramach przyznanych mu ustawowo uprawnień wynikających zart. 7 k.p.k., iż wersja przez tego świadka zaprezentowana jest konsekwentna, logiczna i zgodna przy tym z zasadami doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy w pełni wywody Sądu Rejonowego akceptuje, w przeciwieństwie do wywodów skarżącego, który oceny poszczególnych dowodów dokonuje bez wzajemnego ich ze sobą powiązania, co czyni ją niepełną i dowolną.
Istotne jest przy tym, iż zeznania świadkaM. M.nie zostały przyjęte w sposób całkowicie bezkrytyczny przez Sąd Rejonowy, ale poddane wnikliwej ocenie, o czym dobitnie świadczy pisemne uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny zeznańM. M.Sąd Rejonowy miał bowiem w polu widzenia zarówno fakt prawomocnego jego skazania w sprawie II K 695/11 za zabór w celu przywłaszczenia żeliwnych płytek jak i nieścisłości pojawiające się w jego zeznaniach, które dostrzegł i omówił.
Sąd Odwoławczy, podobnie jak i Sąd Rejonowy, nie dostrzegł w relacji świadka chęci bezpodstawnego pomówienia oskarżonego i trudno logicznie uzasadnić, dlaczegoM. M.miałby bezzasadnie obciążać go nieprawdziwymi zarzutami, skoro w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu w złożonych przez siebie wyjaśnieniach przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i w żaden sposób nie zmierzał do umniejszenia swojej roli w całym zdarzeniu. Gdyby świadek chciał przerzucić odpowiedzialność na oskarżonego całe zdarzenie przedstawiłby w sposób całkowicie odmienny. Tymczasem w swoich twierdzeniach zarówno o swojej roli jak i o roli oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu był od początku konsekwentny i szczegółowy. Świadek logicznie przedstawił w tym zakresie motywy swojego zachowania, opisał w miarę dokładnie jak wyglądała i na czym polegała jego współpraca z oskarżonym i jakie były między nimi ustalenia oraz jaka była rola każdego z nich w opisanym zdarzeniu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje przy tym, kto wystąpił z propozycją sprzedaży usuwanych płytek i podzielenia się zyskiem z ich sprzedaży. Zeznania świadka w sposób niewątpliwy wskazują bowiem nie tylko na to, że oskarżony wiedział o kradzieży płytek, ale również czerpał z tego korzyść w postaci pieniędzy przekazywanych mu przez świadka z tytułu sprzedaży płytek na złomie. Trudno przy tym logicznie wytłumaczyć, czego dotyczyć miałyby zapisane w terminarzuM. M.obok nazwiska oskarżonego liczby, jeśli nie kwot przekazanych mu w ratach przez świadka. Z kolei ilość połączeń nawiązanych w ciągu jednego miesiąca pomiędzy świadkiem i oskarżonym (37) przeczy twierdzeniom oskarżonego, iż kontakt ten mógł dotyczyć jedynie projektu rozbiórki suwnicy. Jednocześnie, skoro większość z przesłuchanych w toku postępowania świadków, pracowników BOK, stwierdziło, że nie korzystało z telefonu służbowego oskarżonego, to przyjmowanie w ślad za skarżącym, iż teoretycznie możliwość taka istniała nie wyłącza w żaden sposób sprawstwa oskarżonego.
Powyższe okoliczności przekonują również i Sąd Odwoławczy, że zeznania (i wyjaśnienia)M. M.należy ocenić jako dobrowolne i spontaniczne przyznanie się i ujawnienie okoliczności związanych z zaistniałym przestępstwem. Słusznie podniósł przy tym Sąd Rejonowy, iż jest to dowód wiarygodny, bowiem relacja świadka jest logiczna i spójna oraz koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Drobne nieścisłości w zeznaniach świadka, poza tym, że są nieistotne dla rozstrzygnięcia, potwierdzają wręcz fakt, iż zeznania te nie zostały przygotowane na potrzeby niniejszego postępowania.
W tej sytuacji danie wiary właśnie oskarżonemu a nie zeznaniomM. M.rażąco wykraczałoby poza graniceart. 7 k.p.k., zaś skarżący nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów podważających ocenę Sądu I instancji.
Nie można zatem zasadnie twierdzić za skarżącym, że zeznania świadka mogą mieć charakter pomówień i mają jedynie na celu uzyskanie przez samego zainteresowanego korzystnej dla siebie treści wyroku skazującego oskarżonego. Sąd Okręgowy w pełni stanowisko Sądu Rejonowego w tym zakresie akceptuje uznając, iż podniesione w uzasadnieniu środka odwoławczego argumenty nie są w stanie zdyskwalifikować ustaleń faktycznych Sądu I instancji, a przede wszystkim zeznań świadkaM. M.. W szczególności oceny tej nie zmienia fakt, iż świadekA. M.nie znała świadka, mimo iż ten twierdził, że przychodził do gabinetu oskarżonego (gdzie przekazywał mu pieniądze) i był przez nią wpuszczany. Biorąc pod uwagę niewielką częstotliwość wizyt świadka oraz ogólną liczbę petentów przyjmowanych w gabinecie oskarżonego, fakt, iż świadekA. M.nie kojarzyłaM. M.nie podważa dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń, iż ten faktycznie przychodził do gabinetu oskarżonego.
Reasumując Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko Sądu Rejonowego co do sprawstwa oskarżonego. Ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego i jego prawna ocena działań oskarżonegoM. P.są prawidłowe, zaś wywody skarżącego nie mogą skutkować przyjęciem koncepcji braku winy tego sprawcy.
Nie podzielając zatem argumentacji obrońcy i nie dopatrując się także w wymiarze kary przesłanek do zmiany orzeczenia - uznając, iż jest ona współmierna do całokształtu okoliczności przedmiotowych oraz podmiotowych - zaskarżony wyrok w całości utrzymano w mocy.
Jednocześnie w oparciu o przepisyart. 636 § 1 k.p.k.orazart. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnychobciążono oskarżonego kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze, w tym opłatą za II instancję w kwocie 3180 zł.