Sąd Okręgowy w Sieradzu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 28/16
Data wyroku: 2017-09-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Choczaj
Słowa kluczowe: Zadośćuczynienie
Podstawa prawna: art. 446 § 4 kc

Sygn. akt I C 28/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 07 września 2017 roku
Sąd Okręgowy w Sieradzu Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Tomasz Choczaj
Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Bartel
po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 roku w Sieradzu
na rozprawie
sprawy z powództwaM. K.iK. K.
przeciwko(...) S.A.wW.iI. M. (1)
o zadośćuczynienie

1
zasądza od pozwanych(...) S.A.wW.iI. M. (1)na rzecz powodówM. K.iK. K.kwotę po 80 000,00 zł (osiemdziesiąt tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia, przy czym kwoty te zasądzaod pozwanej(...) S.A.wW.z ustawowymi odsetkami od dnia 23 lutego 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty, a od pozwanejI. M. (1)z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 lutego 2017 roku do dnia zapłaty,z ograniczeniem odpowiedzialności pozwanej(...) S.A.wW.do wysokości sumy gwarancyjnej określonej w polisieserii (...)z dnia 03 lipca 2013 rokudo umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lekarza, pielęgniarki, położnej, przedstawiciela innego zawodu medycznego, indywidualnej praktyki lekarskiej, pielęgniarskiej, zastrzegając ponadto, że zapłata powyższych kwot w całości lub w części przez jednegoz pozwanych zwalnia drugiego do wysokości dokonanej zapłaty,

2
zasądza solidarnie od pozwanych:(...) S.A.wW.iI. M. (1)na rzecz powodówM. K.iK. K.kwotę po 7 208,50 zł (siedem tysięcy dwieście osiem złotych 50/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego,

3
oddala powództwo w pozostałej części,

4
nakazuje pobrać od pozwanej(...) S.A.wW.na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 10 657,03 zł (dziesięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt siedem złotych 03/100) tytułem brakujących kosztów procesu,

5
nie obciąża pozwanejI. M. (1)brakującymi kosztami procesu.

Sygn. akt I C 28/16

UZASADNIENIE
M. K.iK. K.wnieśli o zasądzenieod(...) S.A.z siedzibą wW.kwotypo 80 000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 23 lutego 2015 rokudo dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia w związku ze śmiercią ich nienarodzonego dziecka. Oprócz tego wnieśli o zasądzenie od pozwanej spółki kosztów procesu.
W odpowiedzi na pozew pozwana nie uznała powództwa i wniosła o jego oddalenie oraz zasądzenie od powodów kosztów procesu.
Postanowieniem z dnia 03 lutego 2017 roku, doręczonym w dniu09 lutego 2017 roku, Sąd wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanejI. M. (1).
I. M. (1)wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzeniena jej rzecz od powodów kosztów procesu.

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

M. K.iK. K.spodziewali się drugiego dziecka. Termin porodu wyznaczono na 17 marca 2014 roku,

(dowód: bezsporne; karta przebiegu ciąży - k. 17 - 19)

.
Ciąża przebiegała prawidłowo, bez powikłań. Od 30 lipca 2013 roku powódka, będąca wtedy w 7 tygodniu ciąży, pozostawała pod opieką lekarza ginekologa - położnikaE. K.. Powódka regularnie, co około3 tygodnie, stawiała się na wyznaczane wizyty lekarskie, terminowo wykonywała też wszystkie zlecone jej badania,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:09:53 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania świadkaE. K.- k. 233 verte - 234 wraz z nagraniem z dnia 13 kwietnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:20:09 do 00:32:54; opinia pisemna biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte i k. 244 - 246 verte)

.
W trakcie ciąży powódka nie chorowała na nadciśnienie, cukrzycę ciążową ani inne schorzenia nie związane z przebiegiem ciąży i nie zażywałaz tego powodu leków. Odczuwała typowe dolegliwości związane z przebiegiem ciąży. W tym czasie nie była hospitalizowana. Przez cały przebieg ciąży miała dobre samopoczucie,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wrazz nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:53 do 00:33:53 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania powoda - k. 270 wraz z nagraniem rozprawy w dniu 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:33:53 do 00:38:48 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 56 wraz z nagraniem rozprawy z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:21:40 do 00:33:19 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:05:00 do 00:09:40; zeznania świadkaE. K.- k. 234 wraz z nagraniem z dnia 13 kwietnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:20:09 do 00:32:54; opinia pisemna biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte i k. 244 - 246 verte)

.
W okresie ostatnich 3 lat przed zajściem w ciąże powódka ani powódnie chorowali na choroby przewlekłe, ani nie leczyli zębów. W ich rodzinachnie występowały przypadki chorób o podłożu genetycznym,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku -  płyta - k. 277, minuta od 00:09:53 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wrazz nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:10:19 do 00:17:15; zeznania powoda - k. 270 wraz z nagraniem rozprawy w dniu 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:33:53do 00:38:48 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 56 wraz z nagraniem rozprawy z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:21:40do 00:33:19 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:05:00 do 00:09:40)

.
W 37 tygodniu ciąży, lekarka prowadząca powódkę poleciła jej wykonanie badania KTG. Badanie zostało zlecone w celu ustalenia dobrostanu płodu jako typowe i powszechnie wykonywane po 30 tygodniu ciąży. Lekarka skierowała powódkę na badanie do położnejI. M. (2),

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawyz dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania świadkaE. K.- k. 233 verte - 234 wraz z nagraniem z dnia 13 kwietnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:20:09 do 00:32:54)

.
Po około tygodniu od zlecenia badania, w dniu 12 lutego 2014 roku, powódka udała się do szkoły rodzenia przyul. (...)wZ., którą prowadziłaI. M. (1). Powódka wcześniej nie korzystała z jej usług,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związkuz informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 orazk. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania pozwanejI. M. (1)- k. 270 - 270 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:39:29 do 00:48:03 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 187 verte i nagranie rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:18:07 do 00:19:16)

.
W ciągu tygodnia poprzedzającego wizytę powódka czuła się dobrze, jednak dzień przed badaniem zaczęła odczuwać, że ruchy dziecka są słabsze.W trakcie rozmowy z położną powódka poinformowała ją o tym i wskazała,że jest tym zaniepokojona. W dniu badania powódka nie odczuwała ruchów  dziecka,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniemz dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15)

.
Pozwana poleciła położyć się powódce i podłączyła urządzenie.O godzinie 17:38 rozpoczęto zapis badania, które trwało nieprzerwanie przez następne 24 minuty. W trakcie badania powódka prowadziła z pozwaną rozmowę na temat ciąży i na tematy ogólne,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania pozwanejI. M. (1)- k. 270 - 270 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:39:29 do 00:48:03 wrazz informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 187 verte i nagranie rozprawy z dnia09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:18:07 do 00:19:16; opinia biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte)

.
Zapis KTG wykonany w dniu 12 lutego 2014 roku przedstawiał nieprawidłowy wynik w 3 - stopniowej skali FIGO, która dzieli zapisy KTGna: prawidłowe, podejrzane i nieprawidłowe. Zapis wykazywał trzy cechy podejrzane: nieprawidłową częstotliwość 165 uderzeń serca na minutę (tachykardia), nieprawidłową zmienność częstotliwości uderzeń poniżej 5/min(tzw. oscylacja milcząca, zapis milczący) i brak akceleracji (lub brak akceleracji serca płodu po ruchach płodu albo brak ruchów),

(dowód: opinia biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte wraz z opiniami uzupełniającymi - k. 139 - 139 verte oraz 244 - 246 verte)

.
Po zakończeniu i odczytaniu badania położna stwierdziła, że wynik badania „nie podoba jej się”, opisała powódce pobieżnie na czym polega zapis KTGi opisując wynik badania powiedziała jej, że zapis jest jednostajny, monotonny

i nie ma odchyleń. Pozwana nie wytłumaczyła powódce na czym polegają nieprawidłowości jakie odczytała i jakie mogą być ich konsekwencje. Pozwaną  zaniepokoił brak ruchów dziecka, powiedziała powódce, że powinna udać siędo lekarza. Powódka poinformowała pozwaną, że za 2 dni ma umówioną wizytę lekarską. Wobec tego pozwana poleciła jej, aby stawiła się na zaplanowaną wizytę, a do tego czasu udała się do domu. Pozwana nie nakazała powódce zgłosić się natychmiast do lekarza lub do szpitala, nie powiadomiła lekarza prowadzącego o wynikach badania, ani nie wezwała pogotowia ratunkowego, aby przewieźć powódkę do szpitala,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; częściowo zeznania pozwanejI. M. (1)- k. 270 - 270 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:39:29 do 00:48:03 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 187 verte i nagranie rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:18:07 do 00:19:16)

.
I. M. (1)nieprawidłowo zinterpretowała zapis badania KTG i nie wdrożyła postępowania odpowiedniego do uzyskanych wyników, które wskazywały na to, że płód znajduje się stanie narastającego niedotlenienia. Powinna przedłużyć zapis do co najmniej 40 minut, a jeśli zapis uległby całkowitej poprawie, to powinien zostać powtórzony po kilku godzinach. Dalsze utrzymywanie się nieprawidłowego zapisu, wobec uznania, że zapis jest patologiczny, powinno skutkować podjęciem szybkich i aktywnych działań położniczych w postaci natychmiastowego transportu powódki do szpitalaz planem rozwiązania ciąży,

(dowód: opinia biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte wraz z opiniami uzupełniającymi - k. 139 - 139 verte oraz 244 - 246 verte)

.
Powódka bezpośrednio po badaniu nie udała się do lekarza specjalisty ani do szpitala. W dniu 14 lutego 2014 roku stawiła się na wyznaczoną wizytęu lekarki prowadzącej jej ciążę wraz z wynikiem badania,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wrazz nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:10:19 do 00:17:15; zeznania świadkaK. R.- k. 56 - 56 verte  wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:36:24 do 00:49:48)

.
Po przeanalizowaniu zapisu KTG lekarka prowadząca stwierdziła nieprawidłowości w wyniku, tj.  osycylację  milczącą. Wobec tego natychmiastowo wdrożyła procedurę, która miała jak najszybciej ustalić stan dziecka.Po wykonaniu badania  usg  lekarka stwierdziła, że serce dziecka nie pracujei przekazała tę informację powódce. Jednocześnie poleciła zasięgnięcie opiniiu drugiego lekarza. Powódka udała się do lekarza ginekologaP. T., który potwierdził wcześniejsze rozpoznanie i stwierdził ciążę obumarłą. Lekarz przepisał powódce leki uspokajające i polecił stawić się następnego dnia do(...)Szpitala (...)wZ.w celu wywołania porodu,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wrazz nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania świadkaE. K.- k. 234 wraz z nagraniem z dnia 13 kwietnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:20:09 do 00:32:54; dokumentacja medyczna - k. 203 - 220 verte)

.
W dniu 15 lutego 2014 roku powódka po indukcji porodu urodziła martwego noworodka płci żeńskiej o wadze 2 720 gramów,

(dowód: karta wypisowa leczenia szpitalnego - k. 20, protokół sekcji zwłok - k. 21; dokumentacja medyczna - k. 203 - 220 verte)

.
Noworodek urodził się z pępowiną okręconą wokół szyi, barku i tułowia. Najbardziej prawdopodobną przyczyną śmierci płodu było zaciśnięcie pępowiny, które spowodowało niedotlenienie wewnątrzmaciczne,

(dowód: protokół sekcji zwłok - k. 21, opinia biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte wrazz opiniami uzupełniającymi - k. 139 - 139 verte oraz 244 - 246 verte; dokumentacja medyczna - k. 203 - 220 verte)

.
Stan owinięcia się płodu pępowiną nie jest możliwy do przewidzeniai występuje niezależnie od ewentualnych chorób matki w ciąży. Śmierć płoduz powodu owinięcia pępowiną ma charakter nieszczęśliwego wydarzenia losowego. Gdy płód zaczyna się dusić, gdy jest ściśle owinięty, jedyną szansą dla uratowania dziecka, jest szybka interwencja chirurgiczna,

(dowód: opinia  biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte wraz z opiniami uzupełniającymi - k. 139 - 139 verte oraz 244 - 246 verte)

.
Wynik badania KTG wskazywał na to, że płód był niedotleniony. Dwudniowa zwłoka w podjęciu leczenia skutkowała dalszym pogłębianiemsię stanu niedotlenienia płodu, co ostatecznie skutkowało jego obumarciem.Nie można stwierdzić jednoznacznie jakie byłyby szanse na uratowanie dzieckaw razie natychmiastowej reakcji w wyniku badania KTG i skierowania powódki na konsultację lekarską. Im wcześniej ciąża zostałaby rozwiązana, tym w lepszym stanie byłby noworodek. Podjęcie prawidłowych działań przez pozwaną z dużym prawdopodobieństwem mogłoby uratować życie dziecka, które urodziłobysię w stanie niedotlenienia, najprawdopodobniej w stopniu umiarkowanym,

(dowód: opinia biegłegoM. W. (1)- k. 104 - 106 verte wraz z opiniami uzupełniającymi - k. 139 - 139 verte oraz 244 - 246 verte)

.
W dniu 18 lutego 2014 roku powódka w stanie ogólnym dobrym została wypisana ze szpitala,

(dowód: karta wypisowa leczenia szpitalnego - k. 20; dokumentacja medyczna - k. 203 - 220 verte)

.
Powódka poinformowała telefonicznie swoją matkę i męża o pierwszej diagnozie lekarza prowadzącego i poprosiła ich o to, aby przyjechali na drugą konsultację. Powódka i powód byli zszokowani postawioną diagnozą i bardzo zdenerwowani. Nagła śmierć dziecka była dla powódki traumatycznym wydarzeniem. Ciąża była zaplanowana i powódka cieszyła się, że po raz drugi zostanie matką. Przez całą ciążę powódka dbała o swoje zdrowie i licząc na lepszą opiekę korzystała z prywatnych wizyt lekarskich i położniczych. Wobec tego,że przez cały czas czuła się dobrze, nie spodziewała się, że dziecku grozi jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Razem z mężem wybrała imię dla dzieckai szykowała wyprawkę dla niego. Informacja o śmierci dziecka była dla niej ogromnym wstrząsem. Dodatkowym obciążeniem dla powódki był poród. Po tym wydarzeniu powódka nie mogła się uspokoić, cały czas płakała. Miała w sobie ogromny żal i poczucie bezsilności. Obwiniała się o śmierć dziecka. W szpitalu była konsultowana z psychologiem i z psychiatrą, który rozpoznał u niej reakcję żałoby fizjologicznej. Po porodzie powodowie urządzili pogrzeb dziecka.Po powrocie do domu powódka odczuwała duże wsparcie i pomoc rodziny.W tamtym okresie często płakała, była smutna, rozpamiętywała okoliczności śmierci dziecka. Miała trudności z zasypianiem, budziła się w nocy, odczuwała duży niepokój. Powódce było też bardzo przykro, że ich starsza córka straciła młodszą siostrę, której bardzo wyczekiwała. Martwiła się o jej reakcję i starała  się jej pomóc zrozumieć całą sytuację. Powódkę denerwowało kiedy osoby postronne pytały o to co ją spotkało,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277,  minutaod 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania powoda - k. 270 wraz z nagraniem rozprawy w dniu 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:33:53 do 00:38:48 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 56 wraz z nagraniem rozprawy z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:21:40 do 00:33:19 oraz k. 187 verte wrazz nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:05:00 do 00:09:40; zeznania świadkaK. R.- k. 56 - 56 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:36:24 do 00:49:48; opinia biegłejA. B.- k. 73 - 76 i k. 78 - 82)

.
Od 09 kwietnia 2014 roku do 09 maja 2014 roku powódka leczyłasię u psychiatry i odbyła dwie wizyty lekarskie. Psychiatra przepisał jej lek przeciwdepresyjny rozpoznając stan powikłanej żałoby,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wrazz nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:10:19 do 00:17:15; zeznania świadkaJ. W. (1)- k. 234 - 234 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 13 kwietnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:35:02 do 00:54:20; opinia biegłejA. B.- k. 78 - 82; dokumentacja medyczna - k. 196 -197 verte)

.
Po 5 miesiącach od śmierci dziecka powódka wróciła do pracy,co zadziałało na nią terapeutycznie. Uspokoiła się i mogła bez przeszkód wypełniać dotychczasowe obowiązki domowe i zawodowe. Powódka do dnia dzisiejszego wspomina okoliczności śmierci dziecka, nie jest w stanie zapomnieć tego co ją spotkało. Kilka razy w tygodniu odwiedza grób dziecka razemz córką. Chciałaby mieć kolejne dziecko, ale obawia się kolejnych powikłańw trakcie ciąży,

(dowód: zez zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wrazz nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związku z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05  do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania powoda - k. 270 wraz z nagraniem rozprawy w dniu 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:33:53 do 00:38:48 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 56 wrazz nagraniem rozprawy z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minutaod 00:21:40 do 00:33:19 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia

09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:05:00 do 00:09:40; opinia biegłejA. B.- k. 78 - 82)

.
Żałoba jaką przeżywała powódka, choć bolesna i głęboka, to nie przebierała charakteru żałoby patologicznej i nie wpłynęła w sposób istotnie zaburzający na jej funkcjonowanie w rolach społecznych. Obecnie okres żałoby znajduje się w fazie readaptacji. U powódki nie występują zaburzenia kliniczne,

(dowód: opinia pisemna biegłejA. B.- k. 78 - 82)

.
DlaK. K.śmierć nienarodzonego dziecka była bolesnymi zaskakującym wydarzeniem. Poinformowany przez żonę, o tym co się stało, był wstrząśnięty i przerażony. Był przy porodzie dziecka i miał poczucie utraty kogoś bliskiego. Po pogrzebie córki musiał wrócić do pracy w delegacji. Jeszcze przez długi czas czuł się poddenerwowany i załamany. Powoda martwił stan psychiczny powódki oraz córki, starał się im pomóc. Chciał skorzystać z pomocy psychologa lub psychiatry, ale ze względu na pracę zawodową nie miał czasuna wizytę. Codzienne obowiązki pomogły mu w powrocie do równowagi psychicznej. Doznana przez niego żałoba miała prawidłowy przebieg, a jej przeżywanie nie wpłynęło w sposób istotnie zaburzający na jego funkcjonowanie w którejkolwiek ze sfer życia. Obecnie powód nadal widzi i odczuwa zmianęw zachowaniu żony, która stała się nerwowa. Sam odwiedza grób dziecka. Trudno mu pogodzić się z jego stratą, jest z tego względu rozżalony. Aktualnie jednak proces żałoby został u niego zakończony. Jest gotowy na kolejne dziecko, koncentruje się wokół spraw bieżących i planowania przyszłości,

(dowód: zeznania powódki - k. 269 verte - 270 wraz z nagraniem z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:09:51 do 00:33:09 w związkuz informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 55 - 55 verte wraz z nagraniem z dnia11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:04:05 do 00:20:53 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:10:19 do 00:17:15; zeznania powoda - k. 270 wraz z nagraniem rozprawy w dniu 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:33:53do 00:38:48 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k. 56 wraz z nagraniem rozprawy z dnia 11 kwietnia 2016 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:21:40

do 00:33:19 oraz k. 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:05:00 do 00:09:40; opinia pisemna biegłejA. B.- k. 73 -76)

.
W momencie zdarzenia pozwanaI. M. (1)była ubezpieczonaod odpowiedzialności cywilnej lekarza, pielęgniarki, położnej, przedstawiciela innego zawodu medycznego, indywidualnej praktyki lekarskiej, pielęgniarskieju pozwanej, zgodnie z polisąseria (...). Suma gwarancyjnaza wszystkie zdarzenia w okresie trwania ubezpieczenia wynosiła 150 000,00  euro, a za jedno zdarzenie - 30 000,00 euro,

(dowód: polisaseria (...)- akta szkodowe - k. 12)

.
Pismem nadanym w dniu 15 stycznia 2015 roku, które wpłynęłodo(...) S.A.wW.w dniu 22 stycznia 2015 roku, powodowie zgłosili szkodę. Decyzją z dnia 03 marca 2015 roku pozwana spółka odmówiła wypłaty zadośćuczynienia,

(dowód: decyzja z dnia03 marca 2015 roku - akta szkodowe - k. 1; zgłoszenie szkody i dowód nadania - akta szkodowe - k. 23 - 37)

.
Pozwana jest zatrudniona w szpitalu jako położna, oprócz tego prowadzi szkołę rodzenia i z tych tytułów otrzymuje miesięczne wynagrodzeniaw wysokości łącznej około 2 700,00 zł,

(dowód: zeznania pozwanejI. M. (1)- k. 270 - 270 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 28 sierpnia 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:39:29 do 00:48:03 wraz z informacyjnymi wyjaśnieniami - k 187 verte wraz z nagraniem rozprawy z dnia 09 marca 2017 roku - płyta - k. 277, minuta od 00:18:07 do 00:19:16)

.
Powyższy stan faktyczny jest w części bezsporny, ponieważ został opartyna dowodach i twierdzeniach nie negowanych przez strony.
Sąd ustalił zakres cierpień fizycznych i psychicznych powodów po śmierci dziecka na podstawie ich zeznań oraz zeznań świadkówK. R.iJ. W. (2), a także na podstawie opinii sporządzonej przez psychologaA. B.. Sąd przyznał zeznaniom powodów i zeznaniom powyższych świadków pełen walor wiarygodności z uwagi na ich spójność i jasność. Ponadto zeznania świadkaK. R.były spontaniczne i szczegółowe,a Sąd nie znalazł żadnej przyczyny, aby kwestionować ich szczerość. Dodaćteż należy, że zeznania tych świadków nie były kwestionowane przez obie pozwane. Powodowie pełniej wyrazili swoje uczucia i przeżycia związaneze stratą dziecka podczas wywiadu psychologicznego, co było przydatne o tyle,że podczas składania zeznań, zwłaszcza powodowi trudniej było wyrazić swoje odczucia i przekazać swoje emocje związane z tą sytuacją.
Sąd ustalając okoliczności związane z przeprowadzeniem u powódki badania KTG wziął pod uwagę, że zarówno powódka jak i pozwana w toku postępowania różnie zeznawały co do istotnych szczegółów przebiegu wizyty,a zwłaszcza wskazań pozwanej co do dalszych działań, jakie powinna podjąć powódka. Jednak, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz zasady doświadczenia życiowego, Sąd nie dał ostatecznie wiary zeznaniom pozwanejI. M. (1). Wiele okoliczności, również pośrednio przyznanych przez samą pozwaną, świadczy o tym, że w rzeczywistości nie poinformowała powódkina co wskazują wyniki badania i że ma się udać natychmiastowo do lekarza.Z informacyjnych wyjaśnień pozwanej i z jej zeznań w charakterze świadka  wynika bezsprzecznie, że poleciła powódce wizytę u lekarza, nie informującjej o zagrożeniach, jakie niesie zwłoka. Podczas zeznań złożonych przez pozwaną w charakterze świadka podała, że nie chciała wywoływać u powódki negatywnych emocji, ponadto, jak sama przekonywała, dziecko mogło spać i stąd wynik badania mógł być nieprawidłowy. Z zeznań pozwanej w żadnym razie nie wynika jednak, że wydała powódce polecenie natychmiastowego kontaktu z lekarzem.W zeznaniach złożonych w charakterze świadka podawała, że powiedziała powódce, iż wizyta powinna odbyć się jak najszybciej, co nie jest równoznacznez poleceniem natychmiastowej konsultacji. Ponadto opisując wtedy te zdarzenia, miała się dowiedzieć od powódki, że ta ma umówioną wizytę u lekarza za 2 dni - zasady logicznego myślenia wskazują zatem, że pozwana uznała ten terminza wystarczający. Sama zresztą stwierdziła, że nie mogła nic sugerować pacjentce i nie uznała za konieczne wezwanie pogotowia. Z tymi ustaleniami korespondują również informacyjne wyjaśnienia pozwanej, gdzie podała, że zleciła wizytę,a powódka miała powiedzieć, że ma umówiony termin za dwa dni.
Należy też wziąć pod uwagę okoliczność, iż powódka, choć przed badaniem zaniepokojona, że dziecko jest mniej ruchliwe, to po badaniu u położonej uspokoiła się na tyle, że czekała na umówioną wcześniej wizytę i wybierała się na nią z pozytywnym nastawieniem, co potwierdziła również matka powódki. Niezgodne z zasadami racjonalnego rozumowania byłoby przyjęcie, że powódka jedynie zbagatelizowała zalecenia położnej - wobec jednak jej wcześniejszego nastawienia psychicznego można domniemywać, że jakiekolwiek kategoryczne ostrzeżenie, spowodowałoby jej natychmiastową reakcję. Wobec tego należy przyjąć, że powódka nie została przez pozwaną ostrzeżona i odpowiednio pokierowana.
W końcu, Sąd zwrócił uwagę, że w swojej wieloletniej praktyce pozwana czasami dzwoniła na oddział szpitalny informując o wyniku badania pacjentki

i o tym, że przyjdzie na oddział, czego nie zrobiła po zbadaniu pozwanej.Nie zaproponowała jej, że taki telefon wykona i uprzedzi lekarza dyżurującego.
Sąd nie dał również wiary zeznaniom pozwanej w zakresie, w jakim podawała, że powódka nie informowała jej, że dziecko jest mniej ruchliwe. Sąd dał wiarę powódce ze względu na to, że pozwana przyznała, że strony rozmawiały na temat ciąży. Wobec tego, że powódka przyznała na rozprawie, iż czuła słabsze ruchy dziecka przed tym badaniem, co potwierdziła jej matka, to zdaniem Sądu jest logiczne, że poinformowała o swoich wątpliwościach położną. Dodatkowo należy dodać, że położna wobec otrzymanego wyniku KTG, sama powinna zapytać powódkę, jak ruchliwe jest dziecko w ostatnim czasie.
Odnosząc się do oceny wiarygodności zeznań powódki, to należy uznać, że w swoich zeznaniach była nieprecyzyjna i ogólnikowo opowiadałao okolicznościach badania - jednak odpowiadając na pytania Sądui pełnomocników stron konsekwentnie podawała przebieg zdarzeń, który potwierdzają inne dowody w sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd przyjął, że sprzeczności w zeznaniach powódki, które zostały przez nią ostatecznie wyjaśnione, wynikały z niewłaściwego doboru przez nią słów, a nie z faktu,że podawała nieprawdę lub celowo, kierując się taktyką procesową, zmieniała swoje zeznania.
Na podstawie zeznań świadkaE. K., Sąd dokonał ustaleńna okoliczność przebiegu ciąży powódki i stanu zdrowia płodu w trakcie ciąży oraz zakończenia ciąży. Co do prawidłowości wykonania i interpretacji zapisu KTG Sąd oparł się na opinii biegłego z zakresu położnictwa i ginekologii.
Sąd ustalił jaka była przyczyna zgonu dziecka, czy postępowanie diagnostyczne podjęte przez pozwaną było prawidłowe, jaki miało wpływna stan zdrowia płodu i możliwość podjęcia skutecznych działań w celu ratowania życia dziecka; o czym świadczył wynik badania KTG i jakie działania należało podjąć biorąc pod uwagę wynik tego badania, w jakim czasie należało powódce udzielić pomocy, biorąc pod uwagę stan wyjściowy w chwili wykonania badania i jaki wpływ na stan płodu miała zwłoka w podjęciu leczenia, jakie szansena uratowanie dziecka istniałyby w chwili natychmiastowej reakcji po wyniku przedmiotowego badania KTG i skierowaniu powódki na konsultację lekarską,na podstawie jasnej i rzetelnej opinii biegłego specjalisty położnictwai ginekologiiM. W. (1). Natomiast wpływ śmierci dzieckana funkcjonowanie powodów we wszystkich płaszczyznach ich życia został ustalony na podstawie opinii biegłejA. B..
Oceniając wiarygodność opinii sporządzonych przez powyższych biegłych Sąd miał na względzie ich  wieloletnie doświadczenie w zakresie opiniowania.Nie dostrzeżono przy tym żadnych czynników osłabiających zaufanie do wiedzy biegłych i ich bezstronności, ani żadnych ważnych powodów, które zmuszałyby do dopuszczenia dowodu z opinii innych specjalistów. Strony nie kwestionowały opinii przedstawionych przez biegłych; w zakresie opinii sporządzonej przez specjalistę położnictwa i ginekologii strony wnosiły o opinie uzupełniające,w których biegły ostatecznie rozwiał wszelkie wątpliwości stron.
Sąd oddalił wnioski pozwanejI. M. (1)o dopuszczenie dowoduz opinii innego biegłego z zakresu ginekologii i położnictwa, biegłego z zakresu psychiatrii i psychologii, gdyż Sąd uznał przeprowadzone postępowanie dowodowe za wystarczające do orzekania w niniejszej sprawie. Należy w tym miejscu dodać, że pozwanaI. M. (1)nie zanegowała wcześniejszych opinii  biegłego psychologa i biegłego z zakresu ginekologii i położnictwa i nie wyjaśniła potrzeby przeprowadzenia nowych dowodów. Wobec przeprowadzenia dowoduz opinii biegłego psychologa, dowód z opinii psychiatry jawi się jako zbędny, gdyż biegła psycholog w sposób bardzo dokładny i rzeczowy opisała stan psychiczny powodów po śmierci dziecka.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawieM. K.iK. K.wystąpili z żądaniem zapłaty zadośćuczynienia w związku ze śmiercią ich nienarodzonego dziecka, do której miało dojść w wyniku działania pozwanejI. M. (1), ubezpieczonej od odpowiedzialności cywilnej u pozwanej spółki.
Odpowiedzialność ubezpieczyciela jest zależna od ustalenia odpowiedzialnościI. M. (1), dlatego w pierwszej kolejności Sąd omówiłtę sporną kwestię.
Podstawę odpowiedzialności pozwanejI. M. (1)stanowiart. 415 k.c., zgodnie z którym, kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W celu przypisania pozwanej odpowiedzialności należy zatem ustalić, czy jej działaniu lub zaniechaniu, które doprowadziło do szkody można przypisać winę. Ponadto biorąc pod uwagę treśćart. 361 § 1 k.c., zgodniez którym zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylkoza normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła, należy również ustalić, czy pomiędzy winą a szkodą zachodzi adekwatny związek przyczynowy.
W tym miejscu należy wspomnieć o tym, że w sferze odpowiedzialności deliktowej wyróżnia się winę umyślną i winę nieumyślną - nazywaną w prawie cywilnym niedbalstwem. W literaturze wskazuje się, że postawienie sprawcy szkody zarzutu niedbalstwa, czyli niezachowania wymaganej w danych warunkach staranności, wymaga zestawienia i porównania postępowania konkretnego sprawcy z modelowym, abstrakcyjnie ujętym zachowaniemsię wzorca postępowania, tzw. dobrego fachowca. Uwzględnić przy tym należy przy wykonywaniu danych czynności m.in. zasady współżycia społecznego, wypracowane standardy, ale też w przypadku zawodu medycznego należy odwołać się do wiedzy medycznej, procedur postępowania, doświadczenia zawodowego i etyki zawodowej.
Skoro pozwana prowadziła prywatną działalność gospodarczą, to ocena należytej staranności, musi uwzględniać zawodowy charakter prowadzonej przez nią działalności (art. 355 § 2 k.c.). Wzorzec należytej staranności musi uwzględnić zwiększone oczekiwania co do zawodowych kwalifikacji specjalisty,  co do jego wiedzy i praktycznych umiejętności skorzystania z niej (patrz wyrok SN z dnia22 września 2005 roku, IV CK 100/05, LEX nr 187120). Przy ustalaniu wzorca należytej staranności specjalisty w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (używa się także określenia „szczególna staranność”) korzysta się z informacji zawartych w pragmatykach zawodowych, standardach formalnie obowiązujących dla określonych kierunków kształcenia, a także ze zbiorów norm formułowanych w ramach poszczególnych grup zawodowych, które określają właściwe dla danego środowiska zachowania (kodeksy etyczne, zbiory dobrych obyczajów itp.).
W rozpoznawanej sprawie przy ustalaniu miary staranności pozwanej, trzeba mieć ponadto na względzie to, że zawód położnej, który wykonuje, jest zawodem zaufania publicznego. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia07 maja 2002 roku (sygn. SK 20/00) orzekł m. in.: że „Zawód zaufania publicznego” to zawód polegający na obsłudze osobistych potrzeb ludzkich, wiążący się z przyjmowaniem informacji dotyczących życia osobistegoi zorganizowany w sposób uzasadniający przekonanie społeczne o właściwymdla interesów jednostki wykorzystywaniu tych informacji przez świadczących usługi. Wykonywanie zawodu zaufania publicznego określane jest dodatkowo normami etyki zawodowej, szczególną treścią ślubowania, tradycją korporacji zawodowej czy szczególnym charakterem wykształcenia wyższego i uzyskanej specjalizacji (aplikacja). W orzeczeniu z dnia z 02 lipca 2007 roku (sygn.K 41/05), Trybunał Konstytucyjny stwierdził ponadto, że „Zawody zaufania publicznego wykonywane są - zgodnie z ich konstytucyjnym określeniem -

w sposób założony i społecznie aprobowany, o ile ich wykonywaniu towarzyszy realne zaufanie publiczne. Na zaufanie to składa się szereg czynników, wśród których na pierwszy plan wysuwają się: przekonanie o zachowaniu przez wykonującego ten zawód dobrej woli, właściwych motywacji, należytej staranności zawodowej oraz wiara w przestrzeganie wartości istotnychdla profilu danego zawodu”.
Reasumując, należy stwierdzić, że położna powinna wykazywaćsię starannością podwyższoną, wyższą niż przeciętna, z uwagi na przedmiotjej zawodowej działalności, który dotyczy zdrowia i życia ludzkiego.
Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd dokładnie rozważył, jakie działania podjęła pozwana w efekcie badania powódki w dniu 12 lutego 2014 roku, a jakie powinna była podjąć.
Pozwana prawidłowo, zgodnie z zasadami wiedzy medycznej wykonała badanie KTG, na które zgłosiła się powódka - jednak nieprawidłowoje zinterpretowała i przez to nie podjęła działań, jakie były konieczne wobec pozyskanych wyników, a które jednocześnie mogła podjąć przy zachowaniu  należytej staranności.  W ocenie Sądu zachowanie pozwanej nie było prawidłowe i zgodne ze sztuką wykonywania zawodu.
Zgodnie z treściąart. 5 ust 1pktustawy z dnia 15 lipca 2011 rokuo zawodach pielęgniarki i położnej(tekst jedn., Dz. U. z 2016, poz. 1251 ze zm.) wykonywanie zawodu położnej polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych,w szczególności na: rozpoznawaniu ciąży, sprawowaniu opieki nad kobietąw przebiegu ciąży fizjologicznej, a także prowadzeniu w określonym zakresie badań niezbędnych w monitorowaniu ciąży fizjologicznej, a także zgodniez treściąpkt 8powołanego przepisu, także na realizacji zleceń lekarskichw procesie diagnostyki, leczenia i rehabilitacji oraz - zgodnie z pkt 9 powołanej ustawy - na samodzielnym udzielaniu w określonym zakresie świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych.
Z okoliczności ustalonych w sprawie wynika, że pozwana pobieżnie przeanalizowała wynik badania KTG, zleconego przez lekarza prowadzącegoi zlekceważyła niepokojące wyniki i informacje, jakie uzyskała z rozmowyz powódką. Tymczasem, pozwana jako profesjonalista z wieloletnim doświadczeniem powinna z dużą ostrożnością i uwagą ocenić wynik badaniai je przeanalizować oraz podjąć dalsze działania. Z opinii sporządzonych przez biegłego specjalistę położnictwa i ginekologii dr n. med.M. W., które Sąd aprobuje w całości, wynika, że w pierwszej kolejnościI. M. (1)powinna upewnić się co do stanu dziecka i przede wszystkim przedłużyć czas trwania badania, eliminując lub potwierdzając w ten sposób swoje podejrzenia.  Pozwana mogła i powinna zatem ustalić czy dziecko rzeczywiście śpi, tak jak przewidywała, czy też niewłaściwy zapis wynika z innych przyczyn. Tymczasem pozwana lekkomyślnie, pomimo wątpliwości nie podjęła żadnych dalszych działań, niefrasobliwie zakładając, że dziecko jest bezpieczne. Jednocześnie, należy podkreślić, że pozwana była świadoma procedury, jaką w takich sytuacjach należy wdrożyć. Nie ma przy tym znaczenia, że badanie odbyło się w ramach prywatnej praktyki, a nie w warunkach szpitalnych, ponieważ pozwana miała wszelkie możliwości, uprawnienia, a także czas potrzebny do przedłużenia badania o kolejne 20 minut. Okoliczność, że pozwana nie przedłużyła badań ani ich nie powtórzyła, świadczy zaś jedynie o tym, że jej działania były niezgodnez zasadami sztuki wykonywania zawodu. Trzeba mieć na względzie również i to, że powódka świadomie korzystała z prywatnej opieki medycznej w trakcie ciąży, pomimo tego, że wiązało się do dla niej z dodatkowymi kosztami, tym bardziej uciążliwymi, że zarówno ona, jak i jej mąż otrzymywali najniższe wynagrodzenie za pracę, ponieważ była przekonana, że w ten sposób gwarantuje sobie i dziecku lepsze standardy i jakość opieki. SkoroI. M. (1)uważała, że dalsza diagnostyka powinna odbyć się w szpitalu, to tym bardziej powinna doprowadzić do przetransportowania powódki na oddział, nie zaś pozwolić jej na powrót

do domu. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że powódka była u pozwanej na badaniu jeden raz, a także to, że nie znała przebiegu ciąży, jednak ze względu na swoje wykształcenie i zawód - wobec stwierdzenia podejrzanego wyniku badania - powinna podjąć dalsze czynności, to jest przedłużenie badaniai wezwanie karetki pogotowia. Podkreślenia wymaga, że zaciśnięcie się pępowiny jest wydarzeniem losowym, to jednak badanie KTG, wyznaczone w celu zwykłej diagnostyki przy poprawnie przebiegającej ciąży, mogło uratować życie dziecka powodów. Mając na uwadze powyższe okoliczności trzeba skonstatować,że pozwana wykonała jedynie usługę, która wynikała ze skierowania na badanie, jednak nie przejęła odpowiedzialności za wynik jaki otrzymała.
Biegły w swojej opinii jednoznacznie stwierdził, że pozwana powinna podjąć aktywne i natychmiastowe działania w celu ratowania życia i zdrowia dziecka, ze względu na stan niedotlenienia, w którym już się znajdowałow momencie badania i który stanowił zagrożenie dla jego życia. Właściwym działaniem byłoby w takich okoliczności wezwanie karetki - polecenie udaniasię do lekarza nie odpowiadałoby zatem cechom właściwego działania. Biorąc pod uwagę wnioski płynące z opinii biegłego, nie można się zgodzić z pozwaną, że jej jedynym przewinieniem było niewpisanie na karcie powódki zwrotu „kontakt z lekarzem”, dokonanie takiego wypisu nadal nie byłoby  wystarczającym działaniem i nie uwalniałoby pozwanej od odpowiedzialności. Wobec powyższego, Sąd uznał, że w działanie pozwanej bezsprzecznie było zawinione.
W dalszej kolejności Sąd uznał, że powodowie doznali szkody, w postaci krzywdy, w związku ze śmiercią ich nienarodzonego dziecka.
Sąd uznał również, że pomiędzy szkodą a zawinionym działaniem pozwanej zachodzi również adekwatny związek przyczynowo - skutkowy.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych w sposób utrwalony podkreśla się, że na gruncie tzw. spraw medycznych nie jest wymagane, aby związek przyczynowy został ustalony w sposób pewny. Wystarczającym jest wykazanie go w sposób wskazujący na dużą dozę prawdopodobieństwa, bez konieczności udowodnienia powiązań bezpośrednich pomiędzy przyczynąa skutkiem. Bardzo często bowiem ustalenie takiego pewnego związku przyczynowo - skutkowego może być po prostu niemożliwe.
Za dostateczne więc na gruncie sprawy takiej, jak niniejsza, jest udowodnienie, że wadliwe zachowanie pozwanej ze znaczną dozą prawdopodobieństwa doprowadziło do powstania określonej szkody. Obojętnym przy tym zasadniczo musi być to, czy występowały jakieś inne potencjalne przyczyny jej wystąpienia, jeżeli udowodnione zostanie zaniedbanie po stronie położnej.
Podkreślić należy, że co do zasady normalne następstwa zdarzenia,z którego wynika szkoda, to takie, które to zdarzenie ogólnie jest w stanie wywołać w normalnym biegu rzeczy. Będą wykraczać poza tą normalność jedynie takie zdarzenia, które są wynikiem okoliczności nadzwyczajnych, niezwykłych,nie mieszczących się w ramach doświadczenia życiowego, a więc takie, których normalnie nie bierze się pod uwagę.
Po raz kolejny należy przy tym powołać opinię biegłegoM. W. (1), z której jednoznacznie wynika że dwudniowa zwłoka w podjęciu leczenia skutkowała dalszym pogłębianiem się stanu niedotlenienia płodu,co ostatecznie skutkowało jego obumarciem.  Jednocześnie  podjęcie właściwych działań przez pozwaną z dużym prawdopodobieństwem mogłoby uratować życie dziecka, choć jego stan zdrowia zależałby od stopnia kwasicy metabolicznej,w której się znajdowało ze względu na niedotlenienie. Jednak ewentualny stan zdrowia narodzonego dziecka nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, bowiem w razie urodzenia się dziecka z wadami ciała  powodowie mogliby dochodzić innego roszczenia.  Co jest natomiast istotnew rozpoznawanej sprawie - z  dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić,że urodzenie dziecka w dniu 12 lutego 2014 roku (w dniu badania KTG) skutkowałoby urodzeniem dziecka żywego.
Poczyniona ocena materiału i dokonane na jej podstawie ustalenia, przy uwzględnieniu wiedzy specjalistycznej, wskazują zatem, że najbardziej prawdopodobną przyczyną śmierci nienarodzonego dziecka powodów byłonie doprowadzenie do rozwiązania ciąży w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia płodu. Zaniechanie położnej, która niewłaściwie zinterpretowała wynik badania i nieprawidłowo oceniając zagrożenie dla zdrowia i życia płodunie kontynuowała dalszej diagnostyki i nie podjęła decyzji o natychmiastowym transporcie ciężarnej do szpitala, uniemożliwiło podjęcie interwencji chirurgicznej. W wyniku tego rodzaju niedbalstwa i niezachowania należytej staranności doszło do urodzenia się noworodka z owiniętą pępowiną, który zmarł z długotrwałego niedotlenienia. Brak było podstaw do przyjęcia, że mogły mieć miejsce jakiekolwiek inny przyczyny, które doprowadziły do obumarcia płodu.
Tym samym, poprzez przeprowadzone postępowanie dowodowe powodowie wykazali związek przyczynowy pomiędzy bezprawnym i zawinionym działaniem pozwanej a szkodą, w postaci śmierci ich nienarodzonego dziecka. Tymczasem pozwana nie udowodniła w jakikolwiek sposób, że śmierć  dziecka mogła powstać z innych przyczyn, niż wynikających z jej niedbałegoi niezgodnego ze standardami zachowania.
Mając na uwadze przedstawione wywody, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do wykazania wszystkich przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej.
Przechodząc do rozważań prawnych dotyczących podstawy prawnej dochodzonego przez powodów roszczenia - to zdaniem Sądu wynika ono z treści  
art. 446 § 4 k.c.
          W najnowszym orzecznictwie sądowym, ugruntowano bowiem stanowisko, że płód, który osiągnął taki stopień rozwoju, iż byłby w stanie przeżyć poza organizmem matki, może być uznany za zmarłego w rozumieniu  
art. 446 § 4 k.c.

Pogląd taki, zapoczątkowany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia09 marca 2012 roku (sygn. akt I CSK 2012/11), został następnie zaaprobowany w wyrokach z dnia 26 listopada 2014 roku (sygn. akt III CSK 307/13) orazz dnia 13 maja 2015 roku (sygn. akt. III CSK 286/14). Sąd Najwyższy konsekwentnie posługuje się argumentacją, w myśl której należy odróżnić pojęcie poszkodowanego, który rzeczywiście musi cechować się zdolnością  prawną,od pojęcia zmarłego, którym może być każdy człowiek, również w fazie prenatalnej.
Zgodnie z dyspozycją  
art. 446 § 4 k.c.
         sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w wyniku czynu niedozwolonego, a zatemw celu naprawienia szkody niemajątkowej. Prawidłowa wykładnia tego przepisu wymaga przede wszystkim podkreślenia, że roszczenie na nim oparte jest rodzajowo i normatywnie odmienne od roszczenia zmierzającego do naprawienia szkody majątkowej, opartego na treści  
art. 446 § 3 k.c.
          Zadośćuczynienie przewidziane w  
art. 446 § 4 k.c.
          nie jest bowiem zależne od pogorszenia sytuacji życiowej osoby bliskiej w wyniku śmierci bezpośrednio poszkodowanego, lecz ma na celu złagodzenie cierpienia psychicznego wywołanego śmiercią osoby najbliższej i pomoc członkom rodziny tej osoby w dostosowaniu się do zmienionej sytuacji życiowej (patrz wyrok SN z dnia 12 września 2013 roku, IV CSK 87/13, LEX nr 1383297).
Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem na rozmiar krzywdy, o której mowa w  
art. 446 § 4 k.c.
         , mają wpływ przede wszystkim: wstrząs psychiczny i cierpienia moralne wywołane śmiercią osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki po jej śmierci, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej, wiek  pokrzywdzonego i jego zdolność do zaakceptowania nowej rzeczywistości oraz umiejętność odnalezienia się w niej (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia03 czerwca 2011 roku, III CSK 279/10,  niepubl .). O wysokości zadośćuczynienia decydują zatem w ostateczności realia każdej sprawy, co oznacza, że wysokość sum orzekanych w innych sprawach, objęta wszak dyskrecjonalną władzą sędziowską, może mieć znaczenie jedynie pośrednie w tym sensie, że nie powinna od nich rażąco odbiegać (patrz wyrok SN z dnia 11 lipca 2000 roku, II CKN 1119/98, Lex Polonica nr 388287).
Należy dodać, że ustawodawca nie wskazuje zasad ustalania wysokości omawianego zadośćuczynienia, zatem posiłkować należy się w tym zakresie poglądami wypracowanymi w judykaturze na tle stosowania  
art. 445 k.c.

Niewątpliwie krzywdę doznaną w wyniku śmierci osoby bliskiej bardzo trudno ocenić i wyrazić w formie pieniężnej, jednakże w orzecznictwie Sądu Najwyższego dotyczącym zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia wskazuje się, iż każdy przypadek powinien być traktowany indywidualniez uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Należy przy tym zaznaczyć,

że zadośćuczynienie przewidziane w  
art. 446 § 4 k.c.
          jest odzwierciedleniemw formie pieniężnej rozmiaru krzywdy, która, jak słusznie wskazuje sięw literaturze i orzecznictwie, nie zależy od statusu materialnego pokrzywdzonego. Jedynie zatem rozmiar zadośćuczynienia może być odnoszony do stopy życiowej społeczeństwa, która pośrednio może rzutować na jego umiarkowany wymiar. Przesłanka „przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa” ma więc charakter uzupełniający i ogranicza wysokość zadośćuczynienia tak, by jego przyznanie nie prowadziło do wzbogacenia osoby uprawnionej, nie może jednak pozbawiać zadośćuczynienia jego zasadniczej funkcji kompensacyjnej i eliminować innych czynników kształtujących jego rozmiar (patrz: wyrok SN z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/00; z dnia 03 czerwca 2011 roku, III CSK 279/10; z dnia30 stycznia 2004 roku, I CK 131/ 03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40 i z dnia 10 marca 2006 roku, IV CSK 80/05, OSNC 2006, nr 10, poz. 175).
Wskazać należy, że powodowie bardzo przeżyli śmierć dziecka, bowiem było ono oczekiwane i chciane. Jego śmierć stanowiła dla nich szok, a zwłaszcza dla powódki, która stanęła przed perspektywą urodzenia martwego dziecka. Było to dla niej traumatyczne przeżycie, do którego nadal wraca i któregonie jest w stanie zapomnieć. Nagła śmierć dziecka była dla powodów ogromnym zawodem i spowodowało u nich poczucie dużej straty, mieli bowiem ustalone plany na przyszłość związane z posiadaniem drugiego dziecka. Sąd miał przy tym na uwadze, że powodowie już do końca życia będą pamiętać o tym zdarzeniu, zaś ich ból i cierpienie będą wracały. Powódka przez około pół roku  nie mogła zaadoptować się w nowej sytuacji, przeszła epizod depresyjny i wymagała podjęcia leczenia. Mimo, że wróciła do swojego poprzedniego trybu życia,to jednak zmieniła się - stała się nerwowa, co odczuwają członkowie rodziny. Strata dziecka spowodowała też u niej lęk przed kolejną ciążą i pomimo chęci powiększenia rodziny nie może się na to zdecydować. Powód przeżywał swoje cierpienie w samotności, co robi do tej pory, kiedy chodzi na cmentarzi odwiedza grób córki. Śmierć dziecka wywołała u niego poczucie żalui frustracji, jednak starał się nie okazywać uczuć, tak aby być wsparciem dla rodziny. Jednak do dnia dzisiejszego nie pogodził się ze stratą dziecka, odczuwa, że to ich spotykało jest niesprawiedliwe i niezasłużone. Nie można zapominaćo tym, że powodom trudniej jest pogodzić się ze śmiercią dziecka, gdyż czująsię zlekceważeni przez pracownika służby zdrowia. Fakt, że nie otrzymali pomocy i odpowiedniej opieki budzi w nich złość i gniew. Ponadto do chwili obecnej sama powódka obwinia siebie o to, czy właściwie zareagowała i czy nie mogła zapobiec sytuacji, która ich spotkała.
Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, rozmiar wstrząsu psychicznego, którego doznali powodowie po śmierci dziecka, cierpienia, bólui stopnia osamotnienia po utracie osoby najbliższej, więzi łączącej powodówze zmarłym dzieckiem oraz wpływu jego śmierci na ich obecne życie, zwłaszcza na zdrowie psychiczne, Sąd doszedł do wniosku, iż kwota zadośćuczynienia przez nich żądana w wysokości po 80 000,00 zł jest uzasadniona i niewygórowana.
Ustalając wysokość zadośćuczynienia należnego powodom Sąd rozważył także, czy powódka przyczyniła się do wystąpienia szkody. Zgodnie bowiemz treścią  
art. 362 k.c.,
          jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstanialub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron. Taki zarzut, choć dość mglisto, został jednak postawiony powódce przez pozwanąI. M. (1).
Przyczynienie się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody ma miejsce wówczas, gdy szkoda jest skutkiem nie tylko zdarzenia, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy innego podmiotu, ale także zachowania się samego poszkodowanego (patrz SN w wyroku z dnia 20 czerwca 1972 roku,II PR 164/72, LEX nr 7098). Przyczynienie się w ujęciuart. 362 k.c.oznacza,że pomiędzy zachowaniem poszkodowanego a szkodą istnieje adekwatny związek przyczynowy. Wina lub oczywista nieprawidłowość (albo ich brak) po stronie poszkodowanego podlegają uwzględnieniu przy ocenie, czy i w jakim  stopniu przyczynienie się uzasadnia obniżenie odszkodowania (patrz wyrok SNz 29 października 2008 roku, IV CSK 228/08, OSNC-ZD 2009/3/66, LEX nr 513257).
O tym, czy obowiązek naprawienia szkody należy zmniejszyć ze względuna przyczynienie się, a jeżeli tak - w jaki sposób i w jakim stopniu należyto uczynić, decyduje sąd w procesie sędziowskiego wymiaru odszkodowaniaw granicach wyznaczonych przezart. 362 k.c.Decyzja o obniżeniu odszkodowania jest uprawnieniem sądu, a rozważenie wszystkich okoliczności,w wyniku oceny konkretnej i zindywidualizowanej - jest jego obowiązkiem.
Mając to na uwadze, po przeanalizowaniu wszystkich okoliczności sprawy Sąd uznał, że powódka nie przyczyniła się do powstania szkody.
W pierwszej kolejności należy zauważył, że przez cały okres ciąży powódka zachowywała się odpowiedzialnie - sumiennie wykonywała wszelkie polecenia lekarza, stawiała się na wszystkie wizyty i wykonywała zlecone badania zgodnie ze skierowaniami i prowadziła higieniczny tryb życia. W celu  zapewnienia sobie, w jej odczuciu, lepszej opieki, wizyty lekarskie i badania odbywała prywatnie, ponosząc z tego tytułu dodatkowe koszty. Jednocześnie powódka miała zaufanie do lekarzy i położnych, którzy prowadzili ją w trakcie ciąży, zwłaszcza,że pomyślnie i bez komplikacji przebyła pierwszą ciąże, a również w trakcie drugiej czuła się bardzo dobrze i nie odczuwała żadnych dolegliwości. Najprawdopodobniej z tego powodu, kiedy zauważyła mniejszą ruchliwość dziecka zdecydowała się zaczekać do badania i porozmawiać z położną, zwłaszcza że wizytę miała wyznaczoną następnego dnia. Przy czym, co ważne, podczas wizyty poinformowała pozwaną o swoim spostrzeżeniu, ponieważ martwiła sięo dziecko. Powódka nie uzyskała jednak jasnych wskazówek co do dalszego działania, jednocześnie nie poinformowano jej o zagrożeniu jakie grozi dziecku - istnieje przecież duże prawdopodobieństwo, że nawet jeśli pozwana nie wezwałaby karetki pogotowia, to powódka sama udałaby się do lekarza, jeśli wiedziałaby, że dziecko znajduje się w stanie zagrożenia życia. Pozwana powinna przekazać powódce taką informację w odpowiednio delikatny sposób, tak aby negatywnie nie wpłynąć na jej psychikę. Natomiast powódka miała prawo posiadać wszelką wiedzę na temat swojego stanu i oczekiwać od położnej rzeczowej i pełnej informacji co do swojego stanu zdrowia i dziecka. Jedyniew sytuacji, gdyby powódka została poinformowana o konsekwencjach nie podjęcia natychmiastowej dalszej diagnostyki i świadomie z niej zrezygnowała, uzasadnione byłoby rozpatrzenie zarzutu przyczynienia się do szkody. Trzeba mieć na uwadze, że powódka nie posiada specjalnego wykształcenia, które pozwoliłoby jej na odczytanie wyników badania czy zrozumienie opisu badania,  bez jego wytłumaczenia. To położna, jako profesjonalistka powinna tak komunikować się z pacjentem, aby ten mógł podejmować świadome decyzje dotyczące leczenia. Relacja pacjenta z przedstawicielem zawodu medycznego nie jest w końcu równorzędna, ponieważ pacjent najczęściej nie ma specjalistycznej wiedzy i jest uzależniony od pomocy i zaangażowania tych osób - co miało miejsce w tym przedmiotowym przypadku. Zdaniem Sądu, powódka działała zgodnieze swoimi dobrymi intencjami i wiedzą jaką posiadała. Natomiast jej reakcja - obwinianie się za śmierć nienarodzonego dziecka, jest typowym zachowaniem kobiety w żałobie po stracie dziecka i zdaniem Sądu wynika jedynie z instynktu macierzyńskiego, który odczuwała oraz z tego, że nie sprostała zadaniu opiekowania się i ochrony swojego potomstwa. Przeświadczenie powódki,nie jest przy tym wystarczające dla ustalenia jej przyczynienia się do szkody, przy obiektywnej ocenie wszystkich okoliczności sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że skoro nie doszłodo przyczynienia się do szkody, to należy zasądzić na rzecz powodówod pozwanych kwotę po 80 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, o czym orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawieart. 446 § 4 k.c.
Zadośćuczynienie w tej wysokości stanowi ekonomicznie odczuwalną wartość, ale jednocześnie utrzymane jest w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Kompensuje doznaną przez powodów krzywdę, przedstawiadla nich ekonomicznie odczuwalną wartość, nie jest również rażąco wygórowane, co już wcześniej Sąd podkreślił i nie prowadzi do nieuzasadnionego przysporzenia w ich majątku.
Sąd przyznał na rzecz każdego z powodów taką samą kwotę zadośćuczynienia, choć niewątpliwie mogli oni inaczej przeżywać stratę dziecka oraz w odmienny sposób sama ciąża mogła wpływać na ich codzienne życie,to Sąd nie widział potrzeby, by z tego względu wyżej wyceniać krzywdę doznaną przez matkę bądź ojca zmarłego dziecka. Sami zresztą powodowie swoje cierpienia i krzywdę ocenili tak samo, żądając takich samych kwot.
Wobec ustalenia odpowiedzialności pozwanejI. M. (1),  również druga pozwana -(...) S.AwW.- ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 15 lutego 2014 roku, gdyż jej odpowiedzialność wynika z treści  
art. 822 k.c.
          Zgodnie z § 1 powyższego przepisu, przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stosownie zaś do treściparagrafu  
2 ust.1 rozporządzenia  Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2011 roku
         w sprawie  obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej świadczeniodawcy niebędącego podmiotem wykonującym działalność leczniczą, udzielającego świadczeń opieki zdrowotnej(Dz.U. z 2011 roku, Nr 293, poz. 1728) ubezpieczeniem OC jest objęta odpowiedzialność cywilna podmiotu przyjmującego zamówienie na świadczenia zdrowotne za szkody wyrządzone przez działanie lub zaniechanie ubezpieczonego, w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej, podczas udzielania tych świadczeń, w których następstwie została wyrządzona szkoda.
W niniejszej sprawie pomiędzy pozwanymi zawarta została umowa obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu przyjmującego zamówienie na świadczenie zdrowotne. Z umowy tej wynika,że została ona zawarta na okres od 04 lipca 2013 roku do 03 lipca 2014 roku,

a więc obowiązywała ona w chwili wyrządzenia szkody przezI. M. (1). Ponadto z umowy tej wynika, że strony ustaliły tzw. sumę gwarancyjnąw wysokości 30 000 euro za jedno zdarzenie. Zatem w przedmiotowej sprawie pozwany ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność za skutki zdarzeniado wysokości sumy gwarancyjnej wskazanej powyżej, w takim samym zakresie jak ubezpieczonaI. M. (1).
Z uwagi na to, iż odpowiedzialnośćI. M. (1)wynika z czynu niedozwolonego, a pozwanej spółki z umowy, Sąd zasądził zadośćuczynieniaod pozwanych na zasadzie in  solidum , a na podstawieart. 824 § 1 k.c.ograniczył odpowiedzialność(...) S.A.wW.do wysokości sumy ubezpieczenia, o czym orzekł, jak w punkcie 1 wyroku.
Kwotę zadośćuczynienia zasądzono z ustawowymi odsetkami, jak w pkt 1 wyroku, oddzielnie od każdej z pozwanych, ze względu na to, że inaczej trzeba liczyć termin od kiedy znajdowały się w zwłoce ze spełnieniem świadczenia. Sąd zasądził odsetki od(...) S.A.wW.od dnia 23 lutego 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, na podstawieart. 481 k.c.w zw. zart. 476 k.c.iart. 817 k.c.iart. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2060 ze zm.) oraz od dnia 01 stycznia 2016 roku do dnia zapłaty z ustawowymi odsetkamiza opóźnienie, na podstawieart. 481 k.c.w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2016 roku, w zw. zart. 476 k.c.iart. 817 k.c.iart. 14 ust. 2 ustawyo ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych(tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2060 ze zm.), gdyż pozwana w terminie 30 - dniowym nie zlikwidowała szkody, która została zgłoszona 22 stycznia 2015 roku. Natomiast  Sąd orzekł odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot zasądzonych odI. M. (1)od dnia10 lutego 2017 roku, czyli od dnia następnego po odebraniu przez nią odpisu pozwu, zgodnie z treściąart. 481 § 1 k.c.w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2016 roku w zw. zart. 476 k.c.W pozostałym zakresie, co do żądania dalszych odsetek, Sąd oddalił powództwo, o czym orzekł, jak w pkt 3 wyroku.
O kosztach procesu należnych powodom Sąd orzekł, jak w pkt 2 wyroku,na podstawieart. 98 k.p.c.w zw. zart. 105 § 2 k.p.c., obciążając nimi solidarnie pozwanych, jako przegrywających sprawę. Na koszty przyznane każdemuz powodów składają się koszty zastępstwa prawnego, które zostały ustalone

na  podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie  
(Dz.U.z 2015 roku, poz. 1800 ze zm.)
          w  wysokości po 7 200,00 zł  oraz połowa kwoty opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w wysokości 8,50 zł.
O brakujących kosztach procesu należnych Skarbowi Państwaod(...) S.A.wW.Sąd orzekł, jak w pkt 4 wyroku, na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn., Dz. U. z 2016 roku, poz. 623 ze zm.) w zw. zart. 98 k.p.c.Na zasądzoną kwotę składają się: kwota 1 047,72 zł tytułem wynagrodzeniaza opinię biegłejA. B., kwota 743,27 zł tytułem wynagrodzeniaza opinię biegłegoM. W. (1), kwota 270, 28 zł tytułem wynagrodzenie za pierwszą uzupełniającą opinię biegłegoM. W. (1), kwota 30,24zł za sporządzenie przez(...) Sp. z o.o.z siedzibąwZ.kserokopii dokumentacji medycznej, kwota 565,52 zł tytułem wynagrodzenia biegłegoM. W. (1)za sporządzenie kolejnej opinii uzupełniającej oraz kwota 8 000,00 zł brakującej opłaty od obu żądać pozwu.
Mając na uwadze względy słuszności, Sąd nie obciążył pozwanejI. M. (1)brakującymi kosztami procesu, o czym orzekł, jak w pkt 5 wyroku,na podstawieart. 102 k.p.c.Sąd miał przy tym na względzie fakt, że miesięczne przychody pozwanej wynoszą około 2 700,00 zł, ponadto pozwana niedawno przeszła poważne leczenie i w związku z tym poniosła znaczne koszty. Ponadto Sąd wziął pod uwagę to, że pomimo posiadania ubezpieczenia będzie musiała zapłacić na rzecz powodów kwotę przekraczającą sumę ubezpieczenia, czyli około 40 000,00 zł oraz koszty procesu i odsetki ustawowe za opóźnienie.