Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1168/16
Data wyroku: 2017-04-18 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji
Podstawa prawna: art. 177 § 1 kk

Warszawa, dnia 10 kwietnia 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1168/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: protokolant sądowy Monika Oleksy
przy udziale prokuratora Marka Traczyka
po rozpoznaniu dnia 10 kwietnia 2017 r. w Warszawie
sprawyP. Z. (1)synaZ.iE.ur. (...)wW.
oskarżonego o przestępstwo zart. 177 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie
z dnia 29 kwietnia 2016 r.    sygn. akt V K 608/13
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 60 zł tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze oraz obciąża go pozostałymi wydatkami tegoż postępowania.
Sygn. akt VI Ka 1168/16

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 10 kwietnia 2017r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 29 kwietnia 2016r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji, właściwie orazz zachowaniem reguł określonych wart. 4 k.p.k.iart. 7 k.p.k.ocenił cały, należycie zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy, wyjaśniając przy tym wszystkie istotne okoliczności sprawy. Na wskazanej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne, a w konsekwencji wysnuł prawidłowe wnioski co do winy oskarżonego. Zastrzeżeń nie budzi także dokonana przez tenże Sąd ocena prawna jego zachowania. Wyniki swego rozumowania Sąd Rejonowy zaprezentował w wyczerpującym, w pełni odpowiadającym wymogomart. 424 k.p.k.uzasadnieniu. W sposób szczegółowy wyjaśnił też, jakimi przesłankami kierował się przy wymierzeniu kary.
Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Chybiony w szczególności jest zarzut błęduw ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia tj. bezpodstawnego przyjęcia, iż oskarżony nie zachował należytej ostrożności i nie dostosował techniki, taktyki i prędkości jazdy do panujących warunków drogowych. Ustalenia te zgodne są przecież z treścią wyjaśnień samego oskarżonego, złożonych w toku postępowania przygotowawczego. W dniu 19 czerwca 2013r. wyjaśnił on min.: „…po wyjechaniu z łuku drogi z lewą stronę z uwagi na złe warunki atmosferyczne opady śnieguutraciłem panowanienad kierowanym pojazdem w wyniku czegozjechałem na przeciwległy pas ruchugdzie doszło do zderzenia z jadącym z kierunkuZ.pojazdem markiF. (...). PojazdF.uderzył w prawy tył mojego samochodu” (k. 42 akt sprawy). Wbrew wywodom apelacji nader oczywiste jest, że nie jest to jedynie przyznanie uczestnictwa w zdarzeniu drogowym. Nie przedstawiono argumentów wskazujących na upośledzenie oskarżonego w zakresie możliwości postrzegania i zapamiętywania faktów. Wskazane wyżej depozycje zostały złożone niespełna trzy miesiące po zdarzeniu, co - zdaniem Sądu Okręgowego, wyklucza złożenie ich w warunkach szoku wywołanego wypadkiem. Co więcej, jak słusznie podkreśla Sąd Rejonowy, spójne są one z zeznaniem złożonymw dochodzeniu przez świadkaP. Z. (2), z którego jednoznacznie wynika, że do zderzenia doszło, gdy kierowany przez oskarżonego pojazd był jeszczew końcowej fazie ruchu, na lewej stronie drogi. Jak trafnie konstatuje SądI instancji, nie sposóba prioriprzyjąć, by świadek, będący bratem oskarżonego celowo składał zeznania dla niego niekorzystne. Nie wskazują przynajmniej na to argumenty środka odwoławczego. W konsekwencji, tworzy to komplementarny obraz zdarzenia, który, co istotne, nie staje w sprzecznościz ustaleniami biegłego z zakresu ruchu drogowego. Uznać zatem należało, że mnożenie wątpliwości środka odwoławczego w kierunku odpowiadającym późniejszym uzgodnieniom depozycji obu braci, ma charakter wyłącznie instrumentalny, ukierunkowany na osiągnięcie zamierzonego celu procesowego. Uwagę tę odnieść należy zarówno do eksponowania najwyraźniej omyłkowej adnotacji w dokumentacji lekarskiej pokrzywdzonego (przy nie dostrzeżeniu treści opinii biegłego z k. 35), jak i zarzutu obrazy przepisów postępowania (art. 167 kpk) poprzez oddalenie wniosku o dokonanie wizji lokalnej na miejscu zdarzenia, mimo że w przebiegu rozprawy nader oczywiście wykazano, że na skutek budowy ronda warunki drogowe w tym miejscu uległy diametralnej zmianie.
Odnosząc się – pomyśliart. 447§1 kpk– do dolegliwości orzeczonej kary stwierdzić należy, że nie jest ona nadmierna. Wymierzono oskarżonemu karęw dolnej granicy ustawowego zagrożenia, warunkowo zawieszając jej wykonanie na najkrótszy okres próby. Również i wysokość orzeczonej nawiązki nie przekracza możliwości płatniczych sprawcy. Tego rodzaju represja nie przekracza stopnia winy oskarżonego, co implikuje utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych postępowania w II instancji jest konsekwencją nieuwzględnienia środka odwoławczego złożonego na korzyść oskarżonego.