Sąd Rejonowy w Łęczycy
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 231/16
Data wyroku: 2016-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Grzegorz Manista
Słowa kluczowe: Dowody
Podstawa prawna: art.6 kc, art.232 kpc

Sygn. akt I C 231/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2016r.
Sąd Rejonowy w Łęczycy I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący: SSR Grzegorz Manista
Protokolant: sekr. Aneta Kuleczka
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016r., wŁ.
na rozprawie
sprawy z powództwa(...)z siedzibą wW.
przeciwkoM. R.
o zapłatę
oddala powództwo.
Sygn. akt I C 231/16

UZASADNIENIE
W dniu 8 marca 2016r. powód(...)z siedzibą wW.złożył pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny, skierowany przeciwkoM. R., w którym wniósł o zasądzenie od pozwanego nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym kwoty 1.132,05zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych
    / k. 2 – 5 – wydruk pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym /.
W dniu 14 marca 2016r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, sygn. akt VI Nc-e 306512/16, w którym nakazał pozwanemuM. R., aby w ciągu dwóch tygodni od doręczenia nakazu zapłaty zapłacił powodowi(...)wW.kwotę 1.132,05zł oraz kwotę 300,30zł tytułem zwrotu kosztów procesu
    / k. 5verte – wydruk nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydziału Cywilnego z dnia 14 marca 2016r., sygn. akt VI Nc-e 306512/16 /.
PozwanyM. R.wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty do Sądu Rejonowego w Lublinie VI Wydział Cywilny, w którym zaskarżył nakaz zapłaty w całości, wniósł o oddalenie powództwa w całości, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia/k. 6-9 - wydruk sprzeciwu pozwanegoM. R.od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydziału Cywilnego z dnia 14 marca 2016r. /.
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2016r., Sąd Rejonowy Lublin - Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Łęczycy/k. 9verte – wydruk postanowienia Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie VI Wydział Cywilny z dnia 21 kwietnia 2016r., sygn. akt VI Nc-e 306512/16 /.
W piśmie procesowym datowanym na dzień 15 lipca 2016r., powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 1.132,05zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu/k. 14 – 16 - odpowiedź na sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty /.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 17 stycznia 2008r.M. R.zawarł umowę(...)z(...) Bankiem (...) Spółką Akcyjnąz siedzibą wW.. Z uwagi na niedokonywanie spłat w terminie przedmiotowa umowa została wypowiedziana/ okoliczności przyznane przez pozwanego /.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych między stronami postępowania. Pozwany przyznał, iż zawarł z(...) Bank (...) Spółka Akcyjnaz siedzibą wW.umowę kredytową, z której nie wywiązał się z uwagi na trudną sytuację materialną.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo podlega oddaleniu.
Zgodnie zart. 509§1 k.c.wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią / przelew / chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki /art. 509§2 k.c./.
Przelew jest umową, z mocy, której wierzyciel-cedent przenosi na nabywcę-cesjonariusza wierzytelność przysługującą mu wobec dłużnika. Zgoda dłużnika na jej zawarcie jest potrzebna tylko wtedy, gdy w umowie łączącej wierzyciela z dłużnikiem wyłączono możliwość przeniesienia wierzytelności na osobę trzecią.
Skutek przelewu polega na tym, że zmieniają się jedynie osoby stosunku zobowiązaniowego, a poza tym pozostaje on taki, jaki istniał przed dokonaniem przelewu. W następstwie przelewu, zatem nie może pogorszyć się sytuacja dłużnika. Dlatego przepisart. 513§1 k.c.przyznaje dłużnikowi prawo zgłaszania wobec nabywcy wierzytelności wszelkich zarzutów, jakie przysługiwały mu przeciwko zbywcy. Zarzuty te jednak - poza zarzutem potrącenia - mogą dotyczyć wyłącznie czynności prawnych i zdarzeń, które nastąpiły do chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Mogą to być zarzuty związane ze źródłem powstania zobowiązania, np. dotyczące wad oświadczenia woli, jak również zarzuty dotyczące czynności prawnych czy też działań i zdarzeń późniejszych, np. dotyczących odroczenia terminu świadczenia, przedawnienia, niewykonania świadczenia wzajemnego.
Ciężar dowodu spoczywał na powodzie, o czym stanowi przepisart. 6 k.c.iart. 232 k.p.c.
Na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że dochodzona pozwem kwota 1.132,05zł jest uzasadniona. Obowiązek ten obciążał powoda, z uwagi na stanowisko pozwanego, który w sprzeciwie od nakazu zapłaty zakwestionował żądanie powoda, zarówno co do zasady, jak i wysokości żądania.
Sąd podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 listopada 2001r., I PKN 660/00 / OSNP 2003/20/487 /, iż samo stwierdzenie strony postępowania cywilnego nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności /art. 227 k.p.c./ powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą /art. 232 k.p.c.iart. 6 k.c./.
Zgodnie z przepisemart. 3 k.p.c., strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody.
Przepis ten nie nakłada, zatem na sąd obowiązku dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej / materialnej / bez względu na procesową aktywność stron. Wręcz przeciwnie, przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisówKodeksu postępowania cywilnego, zmienionych ustawą z dnia 1 marca 1996r. o zmianieKodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe iPrawo o postępowaniu układowym,Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach / Dz. U. nr 43 z 1996r., poz. 189 /, rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy /art. 232 k.p.c./. Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach /art. 3 k.p.c./, a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie /art. 227 k.p.c./ spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne /art. 6 k.c./ / wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 29 grudnia 2003r., I ACa 1457/03, OSA 2005/3/12 /.
Powód, będący inwestycyjnym funduszem sekurytyzacyjnym, dochodził od pozwanego zapłaty należności wynikającej z wierzytelności nabytej przez fundusz. W toku niniejszego postępowania powód nie wykazał, zgodnie ze spoczywającym na nim ciężarem dowodu /art. 6 k.c.,art. 232 k.p.c./, by wierzytelność istniała, jedynie wskazał na okoliczność zawarcia umowy przelewu i istnienie umowy pomiędzy pozwanym a pierwotnym wierzycielem, jednak ich nie załączył. Powód został zobowiązany przez Sąd do złożenia dowodów na poparcie przytoczonych w pozwie okoliczności stosownie doart. 126§1 pkt. 3 k.p.c., pod rygorem pominięcia dowodów zgłoszonych na dalszym etapie postępowania. Nadto, zobowiązano powoda na podstawieart. 207 §3 k.p.c., do złożenia dalszego pisma procesowego, w którym to piśmie odniesie się do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, iż okoliczności tam wskazane nie są kwestionowane przez powoda. Tymczasem powód w odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty ustosunkował się jedynie do zarzutu przedawnienia oraz zawarł propozycje ugody. Powód – mimo zobowiązania przez sąd, nie załączył dowodów na poparcie swoich twierdzeń zawartych w pozwie. A przecież umowa przelewu wierzytelności stanowi podstawę materialnoprawną dochodzonego roszczenia. Również taką postawę, stosownie do zasady swobodniej oceny dowodów i dyspozycji przepisuart. 233§2 k.p.c., Sąd mógł stosownie ocenić. W okolicznościach niniejszej sprawy pozwalało to uznać za nieudowodnione istnienie wierzytelności dochodzonej pozwem. Brak załączonej umowy miał zasadnicze konsekwencje. Uniemożliwił weryfikację zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia.
Powód decydując się na dochodzenie wierzytelności nabytej w drodze cesji, powinien być przygotowany do wykazania wszelkich okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie, w szczególności dysponować umową, z której wywodzi swoje roszczenie. Co więcej, konieczność przedłożenia takiej umowy powód, sam będący profesjonalistą i reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, powinien był przewidzieć już po zapoznaniu się ze sprzeciwem pozwanego.
Konkludując, w okolicznościach niniejszej sprawy, w świetle zaoferowanych przez stronę dowodów, nie sposób uznać, że powód udowodnił swoje żądanie. Nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu wskazującego na istnienie względem pozwanego wymagalnej wierzytelności, w wysokości określonej w pozwie. Uniemożliwiło to nie tylko weryfikację istnienia i treści stosunku zobowiązaniowego między stronami, ale i kontrolę wysokości zgłoszonego żądania. W konsekwencji nie było żadnych podstaw do poczynienia ustaleń faktycznych umożliwiających uwzględnienie roszczenia.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd uznał, iż powód(...)z siedzibą wW.nie udowodnił wysokości dochodzonego roszczenia i na podstawieart. 6 k.c.w zw. zart. 232 k.p.c., Sąd oddalił powództwo, uznając, iż nie zostało ono udowodnione.