Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 299/17
Data wyroku: 2017-09-14 00:00:00
Typ orzeczenia: REGULATION, SENTENCE, REASON
Sędziowie: Dorota Zabłudowska

Sygn. akt X K 299/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 września 2017 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie
Przewodniczący: SSR Dorota Zabłudowska
Protokolant: Magdalena Sadowska
przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Pruszczu GdańskimB. W.
po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 r. sprawyN. K.s.K.iB.z domuK.,urodzonego (...)wG.,
oskarżonego o to, że:
w dniu 17 września 2017 roku w miejscowościP.iG.prowadził pojazd mechaniczny markiS.onumerze rej. (...), nie stosując się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Sopocie wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r. o sygn.. II K 15/16 i wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r. o sygn.. II K 296/15,
tj. o przestępstwo zart. 244 k.k.
przy zastosowaniuart. 4§1 k.k., na podstawie przepisówKodeksu karnegow brzmieniu z dnia 30.05.(...).

I. oskarżonegoN. K.uznaje za winnego zarzucanego mu czynu i za to na podstawieart. 244 k.k.przy zastosowaniuart. 37a k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.skazuje go i wymierza oskarżonemu karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 20 (dwadzieścia) złotych każda;

II. na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3w zw. zart. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciąża oskarżonego kosztami sądowymi: wydatkami w kwocie 70 zł (siedemdziesiąt złotych) oraz opłatą w wysokości 500 zł (pięciuset złotych).

Sygn. akt X K 299/17

UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
WzględemN. K.wyrokiem Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 26 listopada 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 296/15 orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 1 roku. Tożsamy środek karny orzeczono względemN. K.wyrokiem Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 21 marca 2016 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 15/16 orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 3 lat.
/dowody:  odpisy wyroków k. 164-164v., 165;
karta karna k. 145-146/
Nie zważając na powyższe, w dniu 17 września 2016 rokuN. K.około godziny 20:00 – 21:00 kierował pojazdem mechanicznym markiS.onr rej. (...)jadąc zP.obwodnicąT.w kierunkuG., po czym zatrzymał się wG.przyul. (...), na(...). W trakcie jazdy w/w był obserwowany przez funkcjonariuszy Policji min.D. L., podejrzewających, iż może znajdować się w posiadaniu znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany. W czasie postoju na(...)wysiadł z pojazdu i udał się do toalety w budynku stacji. Kiedy wrócił został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji. W toku zatrzymania ustalono, iż względemN. K.wskazanymi wyżej wyrokami orzeczono zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, zakazy te pozostają zaś aktualne.
/dowody:  zeznania świadkaM. T.k. 37-38;
zeznania świadkaJ. M.k. 41;
zeznania świadkaD. L.k. 70;
zeznania świadkaL. K.k. 74;
częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 52, 57, 59-60, 394-395;
protokół zatrzymania osoby k. 2-2v./
Słuchany w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanegoN. K.oświadczył, iż rozumie treść stawianych mu zarzutów i przyznaje się do popełniania czynu polegającego na naruszeniuart. 244 k.k.Wskazał jednocześnie, iż miał świadomość, że obowiązują względem niego zakazy prowadzenia pojazdów.
Jednocześnie z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień oskarżonego odsyłając do wskazanych poniżej kart akt postępowania.
/vide:  wyjaśnienia oskarżonegoN. K.k. 52, 57, 59-60, 394-395/
N. K.ma wykształcenie średnie. Jest kawalerem i ma jedno małoletnie dziecko pozostające na jego utrzymaniu. Utrzymuje się z wykonywania prac remontowych w budownictwie osiągając z tego tytułu dochód w wysokości około 3.000 zł – 4.000 zł. Stan jego zdrowia jest dobry; nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Był uprzednio krany, w tym dwukrotnie za czyn zart. 178a § 1 k.k.
/dowody:  dane osobopoznawcze k. 50-51;
dane o karalności k. 145-146;
odpisy orzeczeń k. 164-164v., 165/
Sąd zważył, co następuje:
W świetle całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, w szczególności informacji dotyczących wcześniejszej karalności oskarżonego, zarówno fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu występku, jak i winaN. K., nie budzą wątpliwości.
Za kluczowe dla sprawy uznano zeznania – funkcjonariuszy Policji, którzy w dniu 17 września 2016 roku przeprowadzili czynności z udziałemN. K.. Przytoczyli oni w sposób spójny i rzeczowy powody, dla jakich doszło do zatrzymania oskarżonego, nie mniej jednak w tym względzie podkreślenia wymaga, iż nie miały znaczenia dla Sądu twierdzenia świadków w zakresie ujawnienia w budynku stacji benzynowej pakunku zawierającego środki odurzające, gdyż te nie były związane z przedmiotem sprawy. Podkreślenia wymaga nadto, iż z zeznaniamiD. L., który zeznał, iż widział, że to oskarżony kierował wskazanym w zarzucie pojazdem korelowały depozycje samegoN. K.. Sąd uznał zatem omawiane depozycje za wiarygodne i dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o ich treść.
Odnosząc się do zeznańM. T.iJ. M.– pracowników stacji paliwS.– Sąd na wstępie zważył, iż zasadniczo nie mieli oni wiedzy na temat okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu. Istotnym było jednak, iż obaj świadkowie zeznali, że na stacji benzynowej w dniu 17 września 2016 roku doszło do zatrzymania mężczyzny, który przyjechał samochodem markiS.onumerze rej. (...). Powyższe, jako w pełni korespondujące z pozostałym uznanym za wiarygodny materiałem dowodowym posłużyło do odtworzenia stanu faktycznego w sprawie.
Pominięta jako nie mające znaczenia dla postępowania zostały natomiast zeznania konkubiny oskarżonego –J. K., ta nie miała bowiem wiedzy na temat okoliczności sprawy.
Ponadto, Sąd uznał za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie dokumenty ujawnione w trybieart. 393 § 1 i 2 k.p.k.,art. 394 § 1 i 2 k.p.k., w postaci danych o karalności, protokołu zatrzymania osoby i odpisów orzeczeń, których autentyczność, wiarygodność oraz rzetelność nie była kwestionowana, a które zostały sporządzone przez upoważnione osoby i podmioty, w zakresie ich kompetencji. Zaznaczenia wymaga nadto, iż choć Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania autentyczności innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (jak protokoły użycia testu narkotykowego, czy dokumentacja zdjęciowa), pominął je jednak dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego, nie odnosiły się bowiem do okoliczności popełniania przez oskarżanego czynu zart. 244 k.k.
Podobnie pominięte zostały przez Sąd opinie biegłych sporządzone w toku postępowania przygotowawczego dowody te były bowiem powoływane w związku z prowadzeniem śledztwa w kierunku popełnienia przez oskarżonego czynu zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, zarzut popełnienia tego czynu nie został jednak postawionyN. K.w akcie oskarżenia sporządzonym w sprawie PR Ds. 1914.2016 i tym samym nie został poddany pod rozwagę Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sądu za niebudzące wątpliwości uznał przyznanie się przez oskarżonego do winy. Pominięte jako nie mające znaczenia dla postępowania zostały natomiast wyjaśnieniaN. K.w zakresie odnoszącym się do pierwszego z zarzucanych mu w toku śledztwa czynów (zart. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii), zarzut jego popełniania nie znalazł się bowiem w skierowanym do Sądu akcie oskarżenia.
Sąd zważył dalej, iż czynu określonego w przepisieart. 244 k.k.dopuszcza się ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. W okolicznościach sprawyN. K.w dniu 17 września 2016 roku wP.niewątpliwie wypełnił znamiona wskazanego występku jadąc pojazdem mechaniczny markiS.onumerze rej. (...), w sytuacji, gdy obowiązywały go zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 26 listopada 2015 roku w sprawie o sygn. akt II K 296/15 i Sądu Rejonowego w Sopocie z dnia 21 marca 2016 roku w sprawie o sygn. akt II K 15/16. Zakaz te pozostawały aktualne w dacie czynu.
Zdaniem Sądu, oskarżonemu przypisać można winę w popełnieniu przypisanego mu czynu. Oskarżony jest zdolny ze względu na wiek do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynuN. K.był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej.
Przechodząc do omówienia kwestii kary wymierzonejN. K.za opisany wyżej występek w pierwszej kolejności, wyjaśnić należy, dlaczego Sąd w niniejszej sprawie zastosował przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01 czerwca 2017 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.W związku z tym, że przepisykodeksu karnegoobowiązujące w czasie popełnienia przezN. K.przypisanego mu przestępstwa zostały w istotny sposób zmienione ustawą z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy —Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r. poz. 966 – należało rozstrzygnąć kwestię tzw. konkurencji ustaw, czyli rozstrzygnąć, która z ustaw byłaby dla oskarżonego względniejsza. Stosownie do zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa, które Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł, iż zwiększeniu uległo zagrożenie karne za przestępstwo kwalifikowane zart. 244 k.k.- przed nowelizacją była to bowiem kara pozbawienia wolności do 3 lat, aktualnie natomiast kara od 3 miesięcy pozbawienia wolności do lat 5. Co więcej, na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wyrokowania w razie dopuszczenia się przez sprawcę występku zart. 244 k.k.polegające na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych Sąd zobligowany jest do orzeczenia względem niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Wskazana konstrukcja nie była zaś przewidziana przez przepisu obowiązujące przed dniem 01 czerwca 2017 roku. Tym samym należało uznać, że przepisy obowiązujące obecnie są mniej korzystne dla oskarżonego niż przepisy dotychczasowe. Z tych względów, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zastosować należało, przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01 czerwca 2017 roku w zw. zart. 4 § 1 k.k.
Rozważając kwestię kary dlaN. K.za opisany wyżej czyn, Sąd miał na względzie przesłanki określone w dyrektywach jej wymiaru ujętych wart. 53 k.k.Sąd wziął również pod uwagę zawartą wart. 58 § 1 k.k.zasadę prymatu kar nieizolacyjnych, zgodnie z którą jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, a przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd orzeka karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary. W związku z powyższym Sąd wymierzył oskarżonemu na mocyart. 244 k.k.w zw. zart. 37a k.k.w zw. zart. 33 § 1 i 3 k.k.karę grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 20 zł każda.
W ocenie Sądu, wymierzona oskarżonemu kara jest adekwatna zarówno do stopnia jego zawinienia, jak i stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu. Zachowanie oskarżonego cechował bowiem wysoli stopień zawinienia – dopuścił się przypisanego mu przestępstwa w zamiarze bezpośrednim, jak sam podał bowiem kierował pojazdem markiS.mając pełną świadomość obowiązujących go zakazów, w konsekwencji czego jej zachowanie należy potraktować jako świadome i rażące lekceważenie obowiązujących przepisów prawa. Na niekorzyść oskarżonego przemawiał również fakt jego uprzedniej karalności, niemniej jednak w tym względzie Sąd stwierdził, że wcześniejN. K.nie dopuścił się przestępstwu przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Sąd doszedł zatem do wniosku, iż zarówno kara pozbawienia wolności, jak i kara ograniczenia wolności byłaby nadmiernie surowa, zaś kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, nie odniosłaby pożądanych skutków w sferze prewencji szczególnej. Z tego też względu Sąd wymierzyłN. K.karę grzywny. Jednocześnie wskazać należy, iż wysokość tej kary, tj. 250 stawek dziennych po 20 zł każda z nich, w przekonaniu Sądu, spełnia dyrektywy określone w przepisieart. 33 § 1 i 3 k.k., zgodnie z którą ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych. Mając na względzie z jednej strony fakt, iż oskarżony osiąga stosunkowo wysoki miesięczny dochód, z drugiej zaś, iż ma na utrzymaniu małoletnie dziecko, określenie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 20 zł jest w ocenie Sądu uzasadnione.
O kosztach procesu Sąd orzekł na mocyart. 626 § 1 k.p.k.,art. 627 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 3w zw. zart. 2 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych(tekst jednolity Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich ponoszenia.

SSR Dorota Zabłudowska

ZARZĄDZENIE

1
odnotować w rep. K i kontrolce uzasadnień,

2
odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć zgodnie z wnioskiem obrońcy oskarżonego,

3
akta przedłożyć z wpływem apelacji lub za 14 dni.

G., dnia 9.10.2017 roku