Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 199/17
Data wyroku: 2017-07-25 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adam Wrzosek, Marek Motuk, Grzegorz Salamon
Słowa kluczowe: Narkotyki
Podstawa prawna: art.55 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii

Sygn. akt II AKa 199/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 lipca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Grzegorz Salamon
Sędziowie: SA – Marek Motuk
SA – Adam Wrzosek (spr.)
Protokolant: – st. sekr. sąd. Małgorzata Reingruber
przy udziale Prokuratora Anny Adamiak
po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r.
sprawy:
1.D. O., synaK.iK.z domuK.,urodz. (...)wM.
oskarżonego zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.,
2.M. K. (1), synaZ.iJ. z domu S.,urodz. (...)wW.
oskarżonego zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonych
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie
z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt  V K 70/15

I
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1

    oskarżonegoD. O.w ramach zarzuconego mu czynu uznaje za winnego tego, że w okresie od 28 stycznia 2001 r. do października – listopada 2001 r., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego poprzez zorganizowanie co najmniej dziesięciu transportów samochodowych z ukrytą amfetaminą w łącznej ilości ok. 82 kg które drogą morską przekroczyły granicę międzyP.iS.w celu jej dalszej sprzedaży na terenieS.i za to na podstawieart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go, a na podstawie art. 55 ust. 3 tejże ustawy wymierza karę 5 (pięciu) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 (stu dwudziestu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) zł stawka,

2

    oskarżonegoM. K. (1)w ramach zarzuconego mu czynu uznaje za winnego tego, że w okresie od 28 stycznia 2001 r. do 3 kwietnia 2001 r., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego poprzez zorganizowanie trzech transportów samochodowych z ukrytą amfetaminą w łącznej ilości ok. 30 kg, które drogą morską przekroczyły granicę międzyP.iS.w celu jej dalszej sprzedaży na terenieS.i za to na podstawieart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiskazuje go, a na podstawie art. 55 ust. 3 tejże ustawy wymierza karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) zł stawka;

3
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzeka przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionego przestępstwa:

- od oskarżonegoD. O.w kwocie 46 592 (czterdziestu sześciu tysięcy pięciuset dziewięćdziesięciu dwóch) zł,
- od oskarżonegoM. K. (1)17 983 (siedemnastu tysięcy dziewięciuset osiemdziesięciu trzech) zł;

II
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

III
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności:

- oskarżonemuD. O.od dnia 11 sierpnia 2010 r. do 27 września 2011 r.,
- oskarżonemuM. K. (1)od dnia 11 sierpnia 2010 r. do dnia 20 września 2011 r.

IV
zasądza na rzecz Skarbu Państwa:

- od oskarżonegoD. O.kwotę 3 000 (trzech tysięcy) zł,
- od oskarżonegoM. K. (1)kwotę 1 600 (tysiąca sześciuset) zł,
tytułem opłaty za obie instancje oraz zwalnia oskarżonych od pozostałych kosztów sądowych w sprawie, obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE
D. O.iM. K. (1)zostali oskarżeni o to, że:
-w latach 2000 - 2002 działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonali wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 100 kg oraz 4932 tabletek ekstazy poprzez zorganizowanie co najmniej dziesięciu transportów samochodowych z ukrytą amfetaminą w w/w ilości i jednego transportu również z zawartością ekstazy w w/w ilości, które przekroczyły granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., przy czymD. O.iM. K. (1)uczynili sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu,
tj. o czyn zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie wyrokiem z dnia26 października 2012 r. w sprawie sygn. akt V K 208/10 uznał oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanego im czynu, przy czym ustalił, iżM. K. (1)brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie znacznej ilości środków psychotropowych w postaci amfetaminy w ilości ok. 30 kg oraz, że działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, z opisu czynu wyeliminował, że uczynił on sobie z popełnienia tego przestępstwa stałe źródło dochodu, a z kwalifikacji prawnej czynuart. 65 § 1 k.k.i za toD. O.na podstawieart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazał na karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych, zaśM. K. (1)na podstawieart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 4 §1 k.k.skazał na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych; na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z tego przestępstwa przez oskarżonych w kwocie 53.132 (pięćdziesiąt trzy tysiące sto trzydzieści dwa) zł odD. O.oraz w kwocie 24.522 (dwadzieścia cztery tysiące pięćset dwadzieścia dwa) zł odM. K. (1); na podstawieart. 63 §1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemuD. O.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 sierpnia 2010 r. do dnia 27 września 2011 r., zaśM. K. (2)od dnia 11 sierpnia 2010 r. do dnia 20 września 2011 r.
Po rozpoznaniu apelacji złożonych przez obrońców oskarżonychD. O.iM. K. (1)Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt II AKa 17/13 zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że z podstawy skazania wyeliminowałart. 4 § 1 k.k.
Kasacje od powyższego wyroku wniósł obrońca obu oskarżonych.
Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II KK 176/13 uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego i sprawę przekazał temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Apelacyjny rozpoznając sprawę ponownie, wyrokiem z dnia3 marca 2014 r. sygn. akt II AKa 40/14 zmienił zaskarżone orzeczenie, przyjmując, że przypisany oskarżonym czyn miał miejsce w latach 2001 – 2002. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasacja obrońcy oskarżonych została rozpoznana przez Sąd Najwyższy w dniu 4 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt II KK 182/14, który uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II AKa 70/15 uchylił zaskarżony wyrok wobec obu oskarżonych i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu Warszawa – Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia22 marca 2017 r. sygn. akt V K 70/15:
oskarżonegoD. O.w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że:
I.w latach 200 - 2002 w okresie od 28 stycznia 2001 r. do 06 lutego 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 8 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
II.w latach 2001 - 2002 w okresie od 13 lutego 2001 r. do 20 lutego2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 10 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
III.w latach 2001 - 2002 w okresie od 29 marca 2001 r. do 3 kwietnia 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 12 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
IV.w latach 2001 - 2002 w okresie od kwietnia 2001 r. do 4 maja 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 6 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
V.w latach 2001 - 2002 w okresie od 10 maja 2001 r. do 18 maja 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 6 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
VI.w latach 2001 - 2002 w okresie od 29 maja 2001 r. do 30 maja 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 6 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który miał przekroczyć granicęp.- szwedzką, m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
VII.w latach 2001 - 2002 w okresie od lipca 2001 r. do sierpnia 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 10 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
VIII.w latach 2001 - 2002 w okresie od września 2001 r. do marca 2002 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 40 kg poprzez zorganizowanie transportów samochodowych z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, które przekroczyły granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS.czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
IX.w latach 2001 - 2002 w okresie od kwietnia 2002 r. do maja 2002 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 20 kg poprzez zorganizowanie transportów samochodowych z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, które przekroczyły granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
X.w latach 2001 - 2002 w okresie od maja 2002 r. do czerwca 2002 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 10 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, które przekroczyły granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., czyniąc z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.;
i uznając, że czyny opisane wpkt I - Xzostały popełnione w ciągu przestępstw na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.w zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył karę 6 /sześciu/ lat pozbawienia wolności i 150 /stu pięćdziesięciu/ stawek grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na 100 /sto/ zł.; na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstw opisanych wpkt I - Xw kwocie 53.132 (pięćdziesiąt trzy tysiące sto trzydzieści dwa) zł;
oskarżonegoM. K. (1)w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że:
I.w latach 2001 - 2002 w okresie od 28 stycznia 2001 r. do 06 lutego 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 8 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
II.w latach 2001 - 2002 w okresie od 13 lutego 2001 r. do 20 lutego 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 10 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.- szwedzką m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
III.w latach 2001 - 2002 w okresie od 29 marca 2001 r. do 3 kwietnia 2001 r. działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości środka psychotropowego w postaci amfetaminy w ilości ok. 12 kg poprzez zorganizowanie transportu samochodowego z ukrytą amfetaminą w w/w ilości, który przekroczył granicęp.-S.m.in. przez przejście graniczne wŚ., celem dalszej jej sprzedaży na terenieS., tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii;
i uznając, że czyny opisane wpkt I - IIIzostały popełnione w ciągu przestępstw na podstawieart. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 91 § 1 k.k.wymierzył karę3 /trzech/ lat pozbawienia wolności i 60 /sześćdziesięciu/ stawek grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 100 /sto/ zł.;
na podstawieart. 45 § 1 k.k.orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstw opisanych wpkt I - IIIw kwocie 24.522 (dwadzieścia cztery tysiące pięćset dwadzieścia dwa) zł;
na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczaD. O.okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 sierpnia 2010 r. do dnia27 września 2011 r.,M. K. (1)od dnia 11 sierpnia 2010 r. do dnia 20 września 2011 r.;
zasądził odD. O.3.600 zł, zaś odM. K. (3)1.600 zł, tytułem opłaty zaś pozostałe koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżyłaobrońcaoskarżonych w całości, zarzucając:
1.obrazę przepisów postępowania karnego, a mianowicie:
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 4 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, a w szczególności depozycjiJ. W.iG. S. (2); a także poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego jedynie w celu uzasadnienia tezy aktu oskarżenia, z pominięciem zasady prawdy materialnej (art. 2 § 2 k.p.k.);
-art. 7 k.p.k.w zw. zart. 410 k.p.k.poprzez oparcie wyroku na niezaliczonych w poczet materiału dowodowego protokołach znajdujących się w aktach sprawy, a następnie wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieujawniony materiał dowodowy; w tym zakresie skarżąca wskazała, iż do materiału dowodowego nie zostały zaliczone - jak wynika z protokołu przesłuchaniaJ. W.- odczytane mu protokoły z kart 2 - 6, 7 - 12, 150 -153, 154 - 157, 206 - 208 326 - 328;
-art. 391 § 1 k.p.k.w zw. zart. 167 k.p.k.poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzi przyczyna uniemożliwiająca bezpośrednie przesłuchanie świadkaP. K.w sytuacji, gdy nie było niemożliwym ustalenie miejsca pobytu tego świadka oraz nie wykazano, aby istniała trwała przeszkoda w przesłuchaniu tego świadka; dowód z przesłuchania tego świadka ma zaś istotne znaczenie dla poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych, a zatem realizacji zasady prawdy materialnej;
-art. 7 k.p.k.poprzez zaniechanie dokonania właściwej i prawidłowej analizy depozycjiG. S. (2)orazJ. W.w kontekście konfliktu pomiędzy nimi a oskarżonymD. O.. Ocena wiarygodności zeznania nie może bowiem pozostawać w oderwaniu od cech charakterologicznych świadka oraz od jego motywacji. Tzw. „złe nastawienie” świadka musi budzić niepokój odnośnie treści jego zeznań jak i wyobrażeń, które je kreują. Motywacja świadka do zeznawania jest elementem wyraźnie modyfikującym treść i formę zeznawania. Sytuacja jest o tyle trudna, że nie można wykluczyć intencji w sposobie składania oraz treści zeznań, jak i nieświadomych czynników modyfikujących te zeznania; dlatego też zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego do depozycji składanych przezS.iW.należało podejść z dużą dozą ostrożności, czego Sąd nie uczynił naruszając w ten sposób podstawowe zasady postępowania karnego;
-art. 410 k.p.k.iart. 7 k.p.k.poprzez naruszenie reguł budowania podstawy faktycznej orzeczenia i oceny poszczególnych dowodów, tj. nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść bądź na niekorzyść oskarżonego poprzez wybiórcze dopasowanie dowodów na potwierdzenie przyjętej przez Sąd z góry wersji wydarzeń i rozstrzygnięciu ich na niekorzyść przy tendencyjnym uzasadnieniu swojego stanowiska;
-art. 8 k.p.k.poprzez naruszenie zasady samodzielności jurysdykcyjnej sądu i oparciu ustaleń nie na podstawie zeznań świadków zeznających w sprawieS., ale na podstawie uzasadnienia wyroku sądu, co powoduje iż Sądmeritinie dokonał w sposób samodzielny oceny materiału dowodowego a posłużył się ustaleniami i oceną materiału dowodowego dokonaną przez inny Sąd;
2.błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia poprzez bezzasadne przyjęcie, że oskarżeni brali udział w przypisanych im przemytach narkotyków, przejawiający się w bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne depozycjiG. S. (2)iJ. W.i dopasowaniu do tych depozycji twierdzeńA. P.iP. K.;
3.błędne zastosowanieart. 65 § 1 k.k., albowiem przepis ten w dacie popełniania przypisanych oskarżonym czynów nie obowiązywał i zastosowano go wbrew stanowisku Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r.;
W konkluzji apelacji obrońca wniosła o:

1
zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonych od popełnienia przypisanych im czynów,

ewentualnie
2.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest częściowo zasadna.
Na wstępie należy poczynić kilka uwag o charakterze ogólnym, dotyczących zarzutów obrazyart. 7 i art. 410 k.p.k.
Ustanowiony wart. 7 k.p.k.obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, którzy zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zanegowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego, w tym jego wyjaśnienia. Ta metoda kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Środek odwoławczy traci swój wyłącznie polemiczny charakter, jeżeli nie ogranicza się jedynie do negacji stanowiska sądu, zwłaszcza w zakresie oceny materiału dowodowego. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sądmeritiw kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń Sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione.
Zgodnie z treściąart. 410 k.p.k.podstawę wyroku może stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Zawarty w powyższym przepisie obowiązek sądu rozstrzygania na podstawie całokształtu ujawnionych okoliczności będzie respektowany, gdy przeprowadzi on dowody dopuszczone w toku rozprawy i prawidłowo rozważy całokształt ujawnionych w ten sposób okoliczności, zwłaszcza te istotne dla rozstrzygnięcia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2007 sygn. II KK 396/06 LEX nr 282281 i z dnia 26 czerwca 2007 sygn. II KK 120/07 LEX nr 282233).
Powszechnie przyjmuje się, że ocena wiarygodności pomówienia wymaga ze strony sądu szczególnej ostrożności. Pomówienie nie stanowi bowiem dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich (Komentarz do Kodeksu postępowania karnego pod red. prof. dr hab. Zbigniewa Gostyńskiego, Dom Wydawniczy ABC, 1998, teza 9 do art. 7, str. 172 - 173, tom I).
Przy dowodzie z pomówienia nie jest konieczne, aby relacje pomawiającego były potwierdzone innymi dowodami co do każdego opisywanego przez niego zdarzenia. Potwierdzenie innymi dowodami co najmniej części przestępstw opisanych przez pomawiającego daje podstawę do pozytywnego zweryfikowania pozostałych jego relacji dotyczących innych przestępstw popełnionych przez tych samych sprawców, a także przez inne osoby.
Tego rodzaju sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Depozycje świadkaJ. W.(poprzednioJ. M.) w dużej mierze znajdują potwierdzenie w depozycjachG. S. (2), a także korespondują – o czym mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia – z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie.
Podstawą ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie są relacjeJ. W.. W dniu 1 lutego 2010 r. złożył on obszerne wyjaśnienia dotyczące czynu zarzuconego oskarżonym. Wskazał, że pierwszy transport amfetaminy doS.z udziałem obu oskarżonych miał miejsce na początku 2001 r., prawdopodobnie w styczniu tego roku. Następnie w odstępach miesięcznych oskarżeni wzięli udział w dwóch kolejnych transportach amfetaminy doS.. Łącznie przewieziono ok. 30 kg narkotyku, po 10 kg każdorazowo. Organizacją powyższych transportów zajmował sięG. S. (2)i grupa zB..J. W.wyjaśnił też, że kolejne transporty nadzorowane przez oskarżonegoD. O.były organizowane bez udziałuG. S. (2)i ludzi zB.. Amfetaminę ukrytą w samochodzie przewozili wówczasP. K.zA. P.ps. (...). Za drugim razem na terenieS.doszło do zatrzymaniaP. K.. Po tym zdarzeniu do kolejnych transportów amfetaminy organizowanych przezD. O.używano samochodu(...), a amfetamina była umieszczana w butli do gazu będącej elementem instalacji gazowej pojazdu. Pierwszy tego rodzaju transport miał miejsce w lipcu - sierpniu 2001 r. W transportach tych uczestniczyłR. N. (1)ps. (...). Do czasu zatrzymania świadka w listopadzie 2001 r. wykonano pięć transportów i przewieziono łącznie ok. 50 kg amfetaminy (k. 485 – 494). ŚwiadekG. S. (2)potwierdził, że przy udziale ludzi zB.organizowano transporty amfetaminy doS., w których uczestniczyli obaj oskarżeni.G. S. (2), podobnie jakJ. W.wskazał, że w grupie zB.nie zapłacono za ostatni transport amfetaminy, co skutkowało tzw. „rozkminką”, mającą miejsce na stacji benzynowej wB., w trakcie której ludzie zB.dopominali się o pieniądze. Świadek wskazał też, że kolejne transporty były organizowane przezJ. W.iD. O., przy czym ten ostatni zajmował się na terenie kraju organizacją przemytu, w tym załatwiał amfetaminę (k. 845 – 847, 1050 – 1051).
Relacje dotyczące przedmiotowych zdarzeńJ. W.składał w postępowaniu przygotowawczym w 2009 r., a więc po upływie8 lat. Zrozumiałym jest zatem, że nie był on w stanie precyzyjnie określić ilości przewożonej amfetaminy. W związku z tym, w oparciu o określoną wart. 5 § 2 k.p.k.regułęin dubio pro reonależało w tym zakresie przyjąć wersję najbardziej korzystną dla oskarżonych. W odniesieniu do pierwszych trzech transportów, w których brali udział obaj oskarżeni,J. W.podczas przesłuchania w dniu 1 lutego 2010 r. stwierdził, że łącznie przewieziono ok. 30 kg amfetaminy, po 10 kg każdorazowo (k. 485 – 494). Podczas wcześniejszego przesłuchania z dnia 27 sierpnia 2009 r. stwierdził, że w pierwszym transporcie przywieziono 8 kg, a w kolejnym12 kg amfetaminy. Na marginesie należy zauważyć, że podczas tego przesłuchania świadek podał, iż z udziałem obu oskarżonych wykonano dwa transporty. Relacja ta w odniesieniu do ilości transportów nie mogła być miarodajna albowiem dopiero podczas przesłuchania w dniu 1 lutego 2010 r. świadek dokładnie opisał transporty amfetaminy, w których uczestniczyli obaj oskarżeni i wyraźnie stwierdził, iż były trzy tego rodzaju transporty (k. 485 – 493), co potwierdził podczas przesłuchania w dniu 8 lipca 2010 r. Wyjaśnił wówczas, że:„przemytów z udziałem ludzi zB.było nie mniej niż trzy od 8 do 13 kg amfetaminy. Łącznie nie mniej niż 30 kg amfetaminy”(k. 842 – 844). W tej sytuacji należało przyjąć, że oskarżeniD. O.iM. K. (1)wzięli udział w trzech transportach amfetaminy, w trakcie których przewieziono doS.ok. 30 kg amfetaminy. W odniesieniu do przewozu amfetaminy z udziałemP. K., świadekJ. W.wskazał, że:
-w pierwszym transporcie przewieziono 8 kg, a w drugim 10 kg amfetaminy (k. 2 – 6),
-jednorazowo przewożono 6 – 8 kg amfetaminy (k. 154 – 156),
-pierwszy transport obejmował 10 kg amfetaminy (k. 485 – 493).
Mając na uwadze treści tych relacji należało ustalić, że podczas tych transportów jednorazowo przewożono co najmniej 6 kg amfetaminy.
Z kolei opisując transporty samochodem(...), z udziałemR. N. (1), świadekJ. W.wskazał, że do butli gazowej wkładano następującą ilość amfetaminy:
-8 – 10 kg (k. 2 – 6),
-8 kg (k. 154 – 156),
-10 kg (k. 485 – 493).
Postępując zgodnie z zasadami wskazanymi wyżej, należało ustalić, że podczas transportów wykonywanych samochodem(...)przewożono jednorazowo ok. 8 kg amfetaminy. W konsekwencji oskarżonyM. K. (1)wziął udział w transporcie amfetaminy w łącznej ilości ok. 30 kg, a oskarżonyD. O.w transporcie amfetaminy o łącznej wadze ok. 82 kg.
Z dołączonej do akt sprawy informacji Straży Granicznej wynika, że oskarżonyD. O.posługując się samochodem osobowym opuścił terytoriumP.28 stycznia 2001 r. i powrócił 6 lutego 2001 r. Następnie poza granicami kraju przebywał w okresie od 29 marca 2001 r. do 3 kwietnia 2001 r., co koreluje z relacjąJ. W.dotyczącą pierwszego i trzeciego transportu amfetaminy, w których uczestniczył takżeM. K. (1). Z informacji Straży Granicznej wynika też, żeM. K. (1)poza granicami kraju przebywał od 13 lutego 2001 r. do 20 lutego 2001 r., a więc w okresie kiedy miał miejsce drugi transport amfetaminy. W związku z tym – co zauważył Sąd I instancji – że nie wszystkie przekroczenia granicy są odnotowywane, w tym nie odnotowuje się osób towarzyszących kierowcy, zrozumiałym jest, iż wykazy nadesłane przez Straż Graniczną nie zawierały informacji o przekroczeniu granicy przez oskarżonegoD. O.podczas drugiego transportu oraz o przekroczeniu granicy przezM. K. (1)podczas pierwszego i trzeciego transportu.R. N. (1)poza granicami kraju przebywał od 4 września 2001 r. do 8 września 2001 r., co koresponduje z relacjąJ. W., że w drugiej połowie 2001 r. wyżej wymieniony uczestniczył w transportach amfetaminy.

J. W.wskazał, że po jego zatrzymaniu w dalszym ciągu odbywały się transporty amfetaminy. Wiedzę o udzialeD. O.w tych transportach uzyskał w sposób pośredni, co nie dawało podstaw do przypisania temuż oskarżonemu wewnątrzwspólnotowej dostawy amfetaminy z terytoriomP.doS.w okresie mającym miejsce po zatrzymaniu świadka.
RelacjeJ. W.w zakresie będącym podstawą ustaleń faktycznych znajdują potwierdzenie w depozycjachA. P., który w 2001 r. sześciokrotnie wyjeżdżał doS., w tym dwukrotnie w maju 2001 r. zP. K., przy czym ostatni jego wyjazd zakończył się zatrzymaniem, po tym jak w bagażniku samochodu ujawniono narkotyki.
Obrońca podniosła w uzasadnieniu apelacji, że Sąd Okręgowy w ustaleniach stanu faktycznego zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, iż amfetaminę do pierwszego transportuG. S. (2)odebrał naulicy (...)wW.i w tym czasieD. O.oczekiwał na niego w samochodzie (str. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a następnie odnosząc się do zeznańG. S. (2)wskazała, iż świadek ten podał, że po amfetaminę udał się zD. O.naP.(str. 32 tegoż uzasadnienia). Cytowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku relacjeG. S. (2)Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne gdyż korelują one z relacjamiJ. W.(str. 33 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Tym samym Sąd I instancji nie dostrzegł, że relacjaG. S. (2)co do miejsca odbioru amfetaminy pozostaje w sprzeczności z ustaleniami zawartymi w tym zakresie w ustaleniach stanu faktycznego. Nie może to jednakże dyskwalifikować zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Z natury rzeczy relacje składane po upływie kilku lat nie będą precyzyjne co do szczegółów zdarzeń, w tym dotyczących miejsca odbioru narkotyków, a rozbieżności w tym zakresie pomiędzy poszczególnymi osobami bądź w kolejnych relacjach tej samej osoby, nie dają podstaw do kwestionowania faktu nabycia amfetaminy w celu jej przewiezienia na terytoriumS..
Sąd Okręgowy na podstawie relacjiJ. W.ustalił, że istniała tzw. „grupa błońska” zajmująca się handlem narkotykami oraz ściąganiem haraczy z terenuB.i okolic, do której należeli oskarżeni (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). To, że oskarżonym nie postawiono zarzutu popełnienia przestępstwa określonego wart. 258 k.k.bądź też dopuszczenia się zarzucanego im czynu w ramach grupy przestępczej nie oznacza, że Sąd I instancji nie mógł poczynić ustaleń, o których mowa wyżej, obrazujących powiązania osób uczestniczących w zdarzeniach będących przedmiotem czynu zarzuconego oskarżonym.
W ocenie Sądu OkręgowegoA. P.podczas pierwszych trzech swoich wyjazdów odbierał pieniądze pochodzące ze sprzedaży przemyconych narkotyków (str. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Obrońca podniósł, że tego rodzaju uwagi nie mają wsparcia w ustaleniach faktycznych. Zakładając, że obrońca ma rację, to pominięcie tych rozwazań w najmniejszym stopniu nie podważa pozostałych ustaleń Sądu I instancji odnoszących się bezpośrednio do oskarżonegoD. O.. Podobnie zresztą jak pominięcie kolejnych uwag Sądu Okręgowego, dotyczących wyjazdówA. P., zamieszczonych na str. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Niezrozumiałym jest zarzut obrońcy, że nie ma związku pomiędzy czynem przypisanymS. S. (3)w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt VIII K 59/09, a zachowaniem oskarżonegoD. O..S. S. (3)skazano za to, że w nieustalonym dniu maja 2001 r. nie później niż w dniu 29 maja 2001 r. w nieustalonym miejscu na terenieP., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, poprzez zapakowanie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 9899 gram amfetaminy i znacznej ilości środka odurzającego w postaci 4932 sztuk tabletek extasy zawierających(...), wziął udział w obrocie tych substancji, które następnieP. K.w dniach 29 - 30 maja 2001 r. przewiózł w tranzycie zR. P.przezR. F.N.iD.doS.. Z ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy w przedmiotowej sprawie wynika zaś, że podczas trzeciego transportu amfetaminy z udziałemP. K.iA. P., mającego miejsce w dniach 29 – 30 maja 2001 r.P. K.zabrał 4932 tabletki extasy (str. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), z tym, że z czynu przypisanego w tym zakresieD. O.wyeliminowano wyżej wymienione tabletki extasy gdyż na zlecenieD. O.przewożono jedynie amfetaminę (str. 45 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Daty wyjazdów i przyjazdów do kraju, zamieszczone w tabeli na str. 26 – 28 uzasadnienia zaskarżonego wyroku mają istotne znaczenie dla zapadłego rozstrzygnięcia jedynie w zakresie, o którym mowa w niniejszym uzasadnieniu w wyroku Sądu odwoławczego. Z przyczyn wskazanych wyżej daty te w odniesieniu do obu oskarżonych nie musiały się pokrywać.
Sąd Okręgowy trafnie ustalił, że osobą o pseudonimie(...)byłR. N. (1), który – jak to wyjaśniłJ. W.– został zatrzymany na terenieS.za przemyt amfetaminy i tam skazany.
Ma rację skarżący, że Sąd Okręgowy nie dokonał prawidłowych ustaleń co do ilości amfetaminy będącej przedmiotem przestępnych zachowań oskarżonegoD. O.. W tym zakresie Sąd Apelacyjny zajął stanowisko we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.
Sąd odwoławczy ustalił, że oskarżonemuD. O.można przypisać udział w transportach amfetaminy doS.w okresie poprzedzającym zatrzymanieJ. W.. Tym samym dla odpowiedzialności tegoż oskarżonego nie ma znaczenia ilość amfetaminy, którąR. N. (2)przewoził w czerwcu 2002 r., kiedy to został zatrzymany. Tym niemniej fakt, że podczas zatrzymaniaR. N. (1)zabezpieczono mniej niż 4 kg amfetaminy nie oznacza, iż tylko taka ilość amfetaminy była przedmiotem transportów przez niego wykonywanych. Nie można wykluczyć, że wówczas gdy został on zatrzymany mógł mieć więcej niż jednego odbiorcę i przed zatrzymaniem jedynie pierwszemu z nich dostarczył amfetaminę.
Na str. 31 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy stwierdził, że przy analizie zeznań świadkaG. S. (2)miał na uwadze konflikt tego świadka zD. O.w czasie objętym zarzutami oraz zJ. W.już po dacie zarzutów. Z kolei na str. 33 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy podniósł, że świadekG. S. (2)wskazał, iż od 2005 r. jest w konflikcie zJ. W.. Skarżący podniósł w uzasadnieniu apelacji, że skoro konflikt pomiędzyJ. W.iG. S. (2)trwał od 2005 r., to istniał on w dacie zarzutów oskarżenia. Obrońca nie zauważył jednakże, że na str. 31 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy użył sformułowania, że konflikt pomiędzyG. S. (2)iJ. W.miał miejsce„…po dacie zarzutów”,a nie po dacie postawienia zarzutów. Data zarzutów to lata 2000 – 2002, a więc bezsprzecznie okres poprzedzający 2005 r. Należy przy tym zauważyć, że obrońca nie wykazał w jaki sposób konflikt pomiędzyG. S. (2)iJ. W.winien mieć wpływ na ocenę ich relacji odnoszących się do oskarżonych. Sąd Okręgowy przy ocenie relacjiG. S. (2)miał też na uwadze konflikt pomiędzy tym świadkiem aD. O.. O konflikcie tym wspominaJ. W.stwierdzając, że byli oni skłóceni i on ich pogodził przed pierwszym transportem, mającym miejsce na początku 2001 r. (k.485 – 494). Zważywszy, że relacjeG. S. (2)dotycząceD. O.korelują z relacjamiJ. W., to brak jest podstaw do twierdzenia, że nieporozumienia pomiędzyG. S. (2)iD. O., załagodzone przezJ. W., skutkowały złożeniem przezG. S. (2)tendencyjnych wyjaśnień, a następnie zeznań.

G. S. (2)w postępowaniu przygotowawczym wyjaśnił, że w przemytach organizowanych przy udziale osób zB.brali udział oskarżeni, przy czymD. O.zajmował się dostarczaniem amfetaminy oraz rozliczaniem jej w Polsce oraz:
    „jeździł (…) równolegle z transportami amfetaminy doS., aby je nadzorować”(protokół przesłuchania z 18 czerwca 2010 r.). Podczas tego przesłuchania stwierdził też, że nie wie, czyM. K. (1)jeździł doS.i dodał:
    „K.był prawą rękąO.”(k. 834). Z relacji obciążającychM. K. (1)świadekG. S. (2)starał się wycofać w trakcie pierwszego i drugiego rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Charakterystycznym jest, że przy pierwszym rozpoznaniu sprawy przez Sąd Okręgowy zmiana relacji dotyczącychM. K. (1)nie była kategoryczna.G. S. (2)zeznał wtedy:
    „Nie jest dla mnie zrozumiałe dlaczegoM. K. (1)znalazł się na ławie oskarżonych skoro jego rola była podrzędna. Z tego co wiemM. K. (1)w tym procederze przemytu narkotyków doS.nie uczestniczył w podziale pieniędzy, w zyskach.(…) Z tego co się orientuję to pomagał panuD. O.w niektórych rzeczach, przyjechał coś załatwił, i za to otrzymywał pieniądze tak zwaną pensję. Na pewno nie miał dostępu do amfetaminy, nie znał ludzi, którzy handlują amfetaminą. Na pewno nie byłby w stanie zorganizować przemyt amfetaminy doS.”(k. 1624) i dopiero następnie dodał:
     „Nie mam informacji na temat tego abyM. K. (1)wykonywał jakieś czynności związane z przemytem narkotyków doS.”(k. 1624). Podczas ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy zeznał, żeM. K. (1)nie zajmował się organizowaniem przemytu, a jedynie wynajmował plac, na którym odbywało się pakowanie narkotyków, z przemytu nie miał żadnych pieniędzy ani też dostępu do narkotyków (k. 2943 – 2947, 2979 – 2987). W odniesieniu do oskarżonegoM. K. (1)Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne relacje złożone przezG. S. (2)w postępowaniu przygotowawczym i odmówił wiary tym jego depozycjom, w których twierdził, żeM. K. (1)nie brał udziału w przemytach, nie dostawał z tego tytułu pieniędzy i nie miał dostępu do narkotyków (str. 31 – 35 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Z powyższą oceną należy się w pełni zgodzić. RelacjeG. S. (2)z postępowania przygotowawczego, obciążające oskarżonegoM. K. (1)korespondują bowiem z relacjamiJ. W., a gdyby nie były one zgodne z prawdą, to wyżej wymienieni nie mogliby niezależnie od siebie obciążyćM. K. (1)w opisywanych przez siebie zdarzeniach.
Sąd Okręgowy omawiając relacje złożone przezG. S. (2)uznał za wiarygodne twierdzenia, że był on świadkiem rozmowy telefonicznejJ. W.iD. O.dotyczącej rozliczeń za dokonane przemyty amfetaminy. Skarżący w uzasadnieniu apelacji ograniczył się do stwierdzenia, że w tej części relacjaG. S. (2)nie zasługiwała na wiarę, bez wskazania argumentacji podważającej stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, co uniemożliwia Sądowi odwoławczemu bliższe odniesienie się do tej kwestii. Tym niemniej należy zaznaczyć, że Sąd Okręgowy uzasadnił w jakim zakresie i dlaczego uznał zeznaniaG. S. (2)za wiarygodne.
Podczas pierwszego rozpoznania sprawy przez Sąd OkręgowyG. S. (2)stwierdził, że był tajnym współpracownikiem(...), a następnie(...)(k. 1620). W trakcie ponownego rozpoznania sprawy zeznał:„Nie potwierdzam współpracy z(...)em. Wtedy występowałem jako oskarżony i mogłem to powiedzieć. Teraz jako świadek nie mogę tego powiedzieć, bo obowiązuje mnie tajemnica”(k. 2985). Obrońca podniósł w uzasadnieniu apelacji, że fakt współpracy świadka z wyżej wymienionymi organami ma znaczenie dla oceny jego depozycji. Nie wskazał jednakże, czy okoliczność powyższa uwiarygadnia czy też nasuwa wątpliwości do miarodajności jego relacji i w jakim zakresie.
Okoliczność, że Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do kontaktów telefonicznychP. K.iA. P.zD. O.w czasie przemytu narkotyków i pobytu wS.nie dyskwalifikuje ustaleń dotyczących udziałuD. O.w przemycie amfetaminy doS.. Brak tego rodzaju połączeń może oznaczać, że zachowano szczególne środki ostrożności i zaniechano prowadzenia rozmów telefonicznych bądź też używano kart telefonicznych, które nie były zarejestrowane u operatorów na wyżej wymienione osoby i używano ich jedynie podczas transportów amfetaminy i pobytuP. K.iA. P.wS..
To, że oskarżonyD. O.miał rodzinę wS.uzasadniało jego wyjazdy do tego kraju. Należy jednakże podnieść, że wyjazdy jego orazM. K. (1)korespondują z podanymi przezJ. W.datami pierwszych trzech transportów amfetaminy do tego kraju.
Podczas ponownego rozpoznania sprawyJ. W.odczytano jego depozycje z postępowania przygotowawczego z k. 2 – 6, 7 – 12, 150 – 153, 154 – 157, 206 – 208, 326 – 328 oraz z k. 485 – 495, 499 – 502, 787 – 798, 842 – 844, 1575, 1576 – 1577, 1615 – 1616, a świadek odniósł się do nich (k. 2928 – 2935). Zawarty w apelacji zarzut, że zaskarżony wyrok oparto na depozycjachJ. W.z postępowania przygotowawczego, których nie ujawniono na rozprawie pierwszoinstancyjnej został cofnięty przez obrońcę na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym (protokół rozprawy odwoławczej z dnia 14 lipca2017 r.).
Po ustaleniu, że świadkowiP. K.nie można było doręczyć wezwania na rozprawę z uwagi na to, iż nie przebywał on w miejscu wskazanym jako adres jego zamieszkania, Sąd Okręgowy odczytał jego depozycje z postępowania przygotowawczego. Obrońca oskarżonych nie oponowała przeciwko tej decyzji Sądu Okręgowego, a w trakcie kolejnych terminów rozprawy nie sygnalizowała potrzeby bezpośredniego przesłuchania tego świadka i nie wnosiła o podjęcie czynności zmierzających do ustalenia miejsca jego pobytu. W żadnej mierze nie można podzielić poglądu, że odczytując depozycje świadkaP. K.Sąd Okręgowy uchybił dyspozycjiart. 391 § 1 k.p.k.bądź teżart. 167 k.p.k.dotyczącego inicjatywy dowodowej w postępowaniu sądowym.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku podniósł, że relacjeJ. W.znajdują potwierdzenie m. in. w wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt VIII K 59/09, na podstawie którego skazanoS. S. (3)(str. 25 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), o czym mowa we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Powyższe nie oznacza, że doszło - jak to określiła skarżąca - do naruszenia samodzielności jurysdykcyjnej Sądu I instancji. Twierdzenie, że Sąd ten nie dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego, a jedynie recypował ustalenia i ocenę materiału dowodowego z innej sprawy pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
DepozycjeP. K.nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych Sądu I instancji (vide: str. 14, a także 38 – 41 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Podane przezP. K.informacje dotyczyły przyjazdu doS.jego i osoby mu towarzyszącej i są kompatybilne z relacjamiJ. W.. Informacje podane przezP. K.znajdują też potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt sprawy. Ma rację Sąd Okręgowy, że przedstawiona przezP. K.wersja zdarzeń dotycząca przewiezionego narkotyku stanowiła jego linię obrony i nie mogła być podstawą do oparcia na niej ustaleń faktycznych (str. 37 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
OskarżonymD. O.iM. K. (1)postawiono zarzut dokonania jednego czynu polegającego na zorganizowaniu co najmniej 10 transportów amfetaminy zP.doS., z którego oskarżeni uczynili sobie stałe źródło dochodu, tj. czynu zart. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k.Wyrokiem Sądu Okręgowego z26 października 2012 r. sygn. akt V K 208/10 oskarżeni zostali uznani za winnych popełnienia wyżej wymienionego czynu, z tym, że ustalono, iżM. K. (1)brał udział w wewnątrzwspólnotowej dostawie 30 kg amfetaminy, z opisu przypisanego mu czynu wyeliminowano to, że z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a z kwalifikacji prawnejart. 65 § 1 k.k.Zważywszy na kierunek składanych w niniejszej sprawie zwykłych i nadzwyczajnych środków zaskarżenia, które były wnoszone na korzyść oskarżonych, Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie miał możliwości ustalenia, że oskarżonyD. O.dopuścił się dziesięciu odrębnych przestępstw zart. 55 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomaniiw zw. zart. 65 § 1 k.k., a oskarżonyM. K. (1)3 przestępstw z art. 55 ust. 1 i ust. 3 wyżej cytowanej ustawy, w ramach ciągu przestępstw, o których mowa wart. 91 § 1 k.k.Art. 91 § 1 k.k.przewiduje bowiem, że w stosunku do sprawcy skazanego za ciąg przestępstw orzeka się karę przewidzianą w przepisie stanowiącym podstawę jej wymiaru dla każdego z tych przestępstw, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Tym samym zastosowanie wobec oskarżonych instytucjiart. 91 § 1 k.k.stanowiło naruszenie określonego wart. 443 k.p.k.zakazu
    reformationis in peiusw ponownym postępowaniu.
Sąd Apelacyjny nie mógł ustalić, że zachowania przypisane oskarżonym stanowiły czyn ciągły, o którym mowa wart. 12 k.k.albowiem musiałby stwierdzić, że oskarżeni działali z góry powziętym zamiarem. Poczynienie tego rodzaju ustaleń byłoby w realiach przedmiotowej sprawy działaniem na niekorzyść oskarżonych chociażby z tego powodu, że konsekwentnie realizowana w warunkachart. 12 k.k.działalność w postaci przewozu narkotyków poza granice kraju ewidentnie stanowi okoliczność obciążającą, co pozostaje w opozycji do zakazureformationis in peius,o którym mowa wart. 434 § 1 k.p.k.
Art. 65 k.k.określa kategorię osób, do których mają zastosowanie przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego wart. 64 § 2 k.k.Przepis ten został znowelizowany z dniem 1 maja 2004 r. (ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 93, poz. 889). W wyniku tej nowelizacji wprowadzono zapis, że ma on zastosowanie m.in. do sprawcy, który zpopełnienia przestępstwa, uczynił sobie stałe źródło dochodu (art. 65 § 1 k.k.).Art. 65 k.k.w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją miał zaś zastosowanie do sprawcy, który zpopełniania przestępstwuczynił sobie stałe źródło dochodu.
Skoro zatem czyn popełniony przez oskarżonegoD. O.miał miejsce przed wejściem w życie powyższej nowelizacji, to ustalenie przez Sądmeriti, że oskarżony z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu nie mogło skutkować zastosowaniem wobec niego regulacji zawartej wart. 65 k.k.Jednocześnie Sąd odwoławczy nie mógł poczynić niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń, że z popełniania przestępstw uczynił on sobie stale źródło dochodu. W konsekwencji w opisie czynu przypisanegoD. O.przez Sąd Apelacyjny nie mogło być zawarte sformułowanie o uczynieniu przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa bądź z popełniania przestępstw stałego źródła dochodu, a w podstawie prawnej skazania nie mógł być wskazanyart. 65 k.k.
Ustalając wysokość korzyści osiągniętych przez oskarżonych z popełnionego przestępstwa Sąd Okręgowy oparł się na wyliczeniach zawartych w uzasadnieniu pierwszego wyroku skazującego (str. 36 – 37 tegoż uzasadnienia, k. 2340 – 2342). Ustalenia powyższe nie były kwestionowane przez obrońcę w złożonej apelacji. Zgodnie z tymi wyliczeniami Sąd Apelacyjny ustalił, że oskarżonyD. O.osiągnął następujące korzyści z przypisanego mu czynu:
-6.000 USD za pierwsze trzy transporty (30 kg po 200 USD za 1 kg),
- 1.000 USD otrzymane dodatkowo odJ. W.za wyżej wymienione transporty,
-4.400 USD za pozostałą amfetaminę przewiezioną w kolejnych transportach (44 kg po 1.000 USD za 1 kg).
W ostatniej pozycji Sąd Apelacyjny nie przyjął do wyliczenia 52 kg amfetaminy, która to ilość wchodzi w skład 82 kg środka psychotropowego, będącego przedmiotem przestępstwa przypisanegoD. O.w wyroku Sądu odwoławczego. Zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego należało bowiem przyjąć, że nie uzyskał on korzyści z transportu, który zakończył się zatrzymaniemR. N. (1). Transport ten co prawda nie wchodzi w skład czynu przypisanego oskarżonemu – o czym mowa we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia – to bacząc jednakże, aby ustalenia Sądu odwoławczego nie były niekorzystne dla oskarżonego, należało przy ustaleniu wysokości osiągniętej przez oskarżonego korzyści uwzględnić powyższą okoliczność. OskarżonyD. O.z popełnienia przypisanego mu czynu osiągnął zatem korzyść w wysokości 11.400 USD, co przy przyjęciu najniższego średniego kursu USD w okresie kiedy czyn miał miejsce, tj. 4,0871 zł, stanowi kwotę 46.592 zł.
Nie było potrzeby korygowania ustalonej w zaskarżonym wyroku wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonegoM. K. (1)i winna ona wynosić 24.522 zł. Sąd odwoławczy w wydanym wyroku błędnie wyliczył, że oskarżony osiągnął korzyść w wysokości 17.983 zł.
W świetle powyższych rozważań nie można podzielić stanowiska obrońcy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności depozycjeJ. W., a takżeG. S. (2)nie dawały podstaw do stwierdzenia, iż zachowania oskarżonychD. O.iM. K. (1)wyczerpały znamiona przestępstwa z art. 55 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, z tym, że ich odpowiedzialność za powyższy czyn winna być ukształtowana w sposób wskazany w wyroku Sądu Apelacyjnego.
Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szeroko omówił, okoliczności łagodzące i obciążające, jakie winny być uwzględnione przy wymiarze kary wobec oskarżonychD. O.iM. K. (1), które Sąd odwoławczy podziela. Należało oczywiście uwzględnić, że przedmiotem przestępstwa przypisanego oskarżonemuD. O.była mniejsza ilość amfetaminy. Tym niemniej jest to w dalszym ciągu ilość bardzo znaczna, świadcząca o szerokiej skali przestępczego procederu. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny orzekł następujące kary:
-wobec oskarżonegoD. O.– 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 stawek dziennych grzywny po 100 zł stawka,
-wobec oskarżonegoM. K. (1)– 3 lat pozbawienia wolności oraz 60 stawek dziennych grzywny po 100 zł stawka.
Kary te są zgodne z określonymi wart. 53 § 1 i § 2 k.k.zasadami ich wymiaru i spełniają wymogi prewencji szczególnej i ogólnej jakie kara winna osiągnąć. W oparciu oart. 45 § 1 k.k.- o czym mowa wyżej -orzeczono przepadek korzyści majątkowych uzyskanych przez oskarżonych z popełnionego przez nich przestępstwa.
Na podstawieart. 63 § 1 k.k.na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczono oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności.
Na podstawieart. 2 ust. 1 pkt 5, art. 3 ust. 1, art. 10, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych(tekst jed. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciążono oskarżonych opłatą. Jednocześnie mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonych, Sąd Apelacyjny zwolnił ich od pozostałych kosztów sądowych w sprawie, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa – w myślart. 624 § 1, art. 626 § 1 k.p.k.
Z tych wszystkich względów Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.