Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II W 1914/16
Data wyroku: 2017-07-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Grzebień

Sygn. akt II W 1914/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 lipca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze - Wydział II Karny
w składzie:
Przewodniczący  SSR Wojciech Grzebień
Protokolant Anna Fedak - Pura
po rozpoznaniu w dniu 27.03.2017 r. i in.
sprawy przeciwkoA. T. (1)
synowiB.iF.zd.J.
ur. (...)wJ.
obwinionego o to, że:
w dniu 09 listopada 2016 r. ok. godz. 14.30 na parkingu przed sklepem z płytkami ceramicznymi przyul. (...), kierując pojazdem markiF. (...)nr rej. (...)i wykonując manewr cofania uderzył w prawy bok pojazdu markiF. (...)nr rej. (...)ustawionego do wyjazdu w lewo i włączenie się do ruchu naul. (...), którym kierowała pokrzywdzona –B. K. (1), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. czyn z art. 86 § 1 kw oraz uszkodzenie pojazduF. (...)(wgniecenie prawego nadkola). Dodatkowo, usiłował oddalić się z miejsca zdarzenia, a zatrzymany przez pokrzywdzoną, podbiegł do jej pojazdu i w agresywny sposób zaczął szarpać i odginać uszkodzone nadkole mówiąc, że szkoda została naprawiona;
tj. o wykroczenie z art.  86 § 1 k.w.

I
uniewinnia obwinionegoA. T. (1)od popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku,

II
na podstawie art. 118 § 2 kpow zasądza od oskarżycielki posiłkowejB. K. (1)na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania w sprawie w kwocie 100 (sto) zł, a także koszty opinii biegłego sądowego inż.J. W. (1)w kwocie 938,27 (dziewięćset trzydzieści osiem, dwadzieścia siedem) zł.

- 1 –
Sygn. akt IIW 1914/16

UZASADNIENIE
W wyniku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny.
W dniu 9 listopada 2016r około godz 14.30 obwinionyA. T. (1)ruszał swoim samochodem markiF. (...)nr rej. (...)z dzikiego parkingu zul. (...)(sprzed sklepem z płytkami ceramicznymi wJ.). Obwiniony cofał kierowanym przez siebie pojazd.
Pasażerką kierowanego przez niego pojazdu była jego konkubinaM. K. (1)
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoA. T.k. 24
- zeznania świadkaM. K.k. 25
W tym samym czasie ruszyła z tego samego parkingu swoim samochodemF. (...)nr rej. (...)pokrzywdzonaB. K. (1). Pasażerem jej pojazdu był jej mążA. K. (1). Przy czym również pojazdB. K.cofał, przy czyn obydwa pojazdy w wyniku cofania zbliżały się do siebie.
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoA. T.k. 24
- zeznania świadków:M. K.k. 25.B. K.k. 15 – 16 iA. K.k. 18 – 19,A. B.k. 15,K. M.–M.k. 30 - 31
- z dokumentacji nadesłanych przez policję,
Kierunek obu cofających pojazdów był tego rodzaju, że pojazd obwinionego był z prawej strony pojazdu pokrzywdzonejB. K..
Dowód:
- wyjaśnienia obwinionegoA. T.- zeznania świadkaK. M.–M.k. 30 – 31
- częściowe zeznania świadkaB. K.z nadesłanej policyjnej dokumentacji
k. 15 – 16
- opinia biegłego sądowego z zakresu techniki pojazdów i przepisów ruchu drogowego inż.J. W.k. 36 – 42
- ustna opinia uzupełniająca tego biegłego k. 50
Po zbliżeniu się do siebie obu wyżej wymienionych pojazdów doszło do ich zetknięcia się.
Dowód:
- częściowe wyjaśnienia obwinionegoA. T.k. 25
- zeznania świadkaA. B.k. 25 – 26
- częściowo pisemna opinia biegłego J,W.k. 36 – 42
- ustna opinia tego biegłego k. 50
Po zdarzeniu żaden z uczestników nie zaprzeczył, że tuż przed jego zaistnieniem obydwa pojazdy były w ruchu.
Dowód:
- zeznania świadków- A.B.k. 25 – 26,K. M.–M.k. 30 – 31
- policyjna notatka urzędowa k. 2 z akt nadesłanych przez policję.
Dowód:
- zawiadomienie k. 24 z policyjnych akt sprawy
Komenda Miejska Policji wJ.nie znalazła podstaw do złożenia wniosku przeciwkoA. T..
PokrzywdzonaB. K.wniosła subsydiarny wniosek w sprawie o czyn z art. 86§ 1 kw.
ObwinionyA. T.nie przyznał się go popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że nie zauważył aby doszło do zderzenia się obu pojazdów tj. jego iB. K.. Stwierdził też, że nie naruszył obowiązujących przepisów. Wyjaśnił przy tym, że toB. K.stworzyła zagrożenie poprzez cofanie pojazdu niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Wyjaśnił przy tym, że mogło dojść do zetknięcia się obydwu pojazdów, ale nie wyniknęło to z jego winy, i że nie wywołało to żadnych konkretnych skutków.

Sąd stwierdził co następuje :
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego nieprzyznającego się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Wynika to z obiektywnych przeprowadzonych dowodów, a w tym zeznań funkcjonariuszek policji:A. B.,K. M.–M., a także z zeznańM. K., jak również częściowych zeznań świadkówB. K.iA. K.złożonych w fazie postępowania wyjaśniającego. Za wersją obwinionego a przeciwko wersji pokrzywdzonej przemawia też opinia inż.J. W..
Z obiektywnych zeznań interweniujących funkcjonariuszek policjiA. B.iK. M.–M.wynika, że zarówno obwiniony jak i pokrzywdzona nie zaprzeczyli, że tuż przed zdarzeniem oba pojazdy były w ruchu. Nie zaprzeczają temu też świadkowieM. K.jak i mąż pokrzywdzonejA. K.. Przeczy temu tak naprawdę jedynie pokrzywdzonaB. K.. Jednak z oczywistych względów Sąd uznał, że do tej części jej zeznań należało podejść z dużą dozą ostrożności. Również opinia biegłegoJ. W.przemawia za wersją obwinionego iM. K.oraz obydwu funkcjonariuszek policji, że jeśli nawet doszło do zetknięcia się obu pojazdów to nie z winy obwinionego. Jedynie pokrzywdzona twierdzi, że do szło do zderzenia (a nie do zwykłego zetknięcia się pojazdów).
Pozostałe powołane wyżej dowody wykazują, że co najwyżej doszło do zetknięcia się obu pojazdów.
W kontekście całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w tym opinii biegłegoJ. W.okoliczność ta nie ma decydującego znaczenia w sprawie. Opinia biegłego bowiem, zasadnie powołująca się na zasadę „prawej strony”, wskazuje, tak czy inaczej że winę za zaistniałe zdarzenie ponosiB. K.a nie obwinionyA. T..
Pojazd obwinionego znajdował się bowiem w chwili zdarzenia (bez względu na jego przebieg), po prawej stronie pojazdu pokrzywdzonej.
Wszystkie powołane wyżej dowody poddają w znacznym stopniu w wątpliwość sprawstwo i winę obwinionegoA. T.w zakresie zarzucanego mu czynu, co skutkować musiało uniewinnieniem od stawianego mu zarzutu.
Dokonując oceny wiarygodności występujących w sprawie świadków Sąd stwierdził co następuje;
ŚwiadekM. K.jest konkubiną obwinionegoA. T.. Jednakże Sąd uznał, że jej zeznania w sprawie są wiarygodne. Są one bowiem nie tylko spójne z wyjaśnieniami obwinionego, ale również z zeznaniami obydwu występujących w sprawie funkcjonariuszek policji tj.A. B.iK. M.–M..
Również zeznaniaA. K.iB. K.z postępowania policyjnego wykazują, że nawet te osoby przyznały, że tuż przed zdarzeniem oba te pojazdy były w ruchu. Skoro tak, to przy wykazanej jednocześnie tezie co do położenia obydwu pojazdów w chwili zdarzenia (tj. „zasada prawej ręki”), uznać należy, że w pełni zasadna i wiarygodna jest teza, że winę za kolizję ponosiB. K..
Sąd dał wiarę zeznaniom świadkaM. K.. Jest ona wprawdzie osoba bliską dla obwinionego, jednakże z jej zeznaniami korespondują zeznania w pełni obiektywnych świadkówA. B.iK. M.–M., a także opinia biegłego inż.J. W.. Z dużą dozą ostrożności Sąd podszedł do zeznań świadków:B. K.iA. K.. Ich zeznania pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadków:M. K., A,B.,K. M.–M.i opinią inż.J. W., uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie.
PonadtoB. K.jest pokrzywdzoną w sprawie, zaśA. K.jej mężem. Są więc osobami żywotnie zainteresowanymi w określonym rozstrzygnięciu sprawy.
Sąd odmówił jednocześnie wiarygodności zeznaniom świadkaD. W.. Niewiarygodne są przede wszystkim jego zeznania co do czasookresu zdarzenia. Świadek ten twierdził, że miało ono miejsce około dwa miesiące przed 09 maja 2017r. – tj. przed terminem przesłuchania przed Sądem – co jest niedorzecznością. Również przebieg samego zdarzenia przedstawiony przezD. W., nie jest spójny z innymi dowodami zebranymi przez Sąd, a powołanymi wcześniej.
Za w pełni wiarygodne Sąd uznał występujące w spawie dokumenty publiczne oraz opinię biegłego inż.J. W.. Jest ona spójna, pełna i jasna.
Ponieważ w sprawie brak jest dowodów na sprawstwo i winę obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu, Sąd uniewinnił go od stawianego mu zarzutu.
Mając na uwadze subsydiarny charakter wniosku w tej sprawie, Sąd w oparciu o art. 118 § 2 kpow kosztami postępowania w sprawie obciążył oskarżycielkę posiłkowąB. K., a w tym kosztami opinii biegłego inż.J. W..