Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi
VIII Wydział Cywliny
Sygnatura akt: VIII C 57/17
Data wyroku: 2017-10-06 00:00:00
Typ orzeczenia: DECISION, REASON
Sędziowie: Anna Bielecka-Gąszcz

Sygn. akt VIII C 57/17

POSTANOWIENIE
Dnia 6 października 2017 roku
Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący:  SSR Anna Bielecka-Gąszcz
Protokolant:  st. sekr. sąd. Anna Zuchora
po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 roku w Łodzi
na rozprawie
sprawy z powództwaSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.
przeciwko pozwanymA. M.iW. M.
o zapłatę

postanowił:

1
umorzyć postępowanie w sprawie;

2
zasądzić od pozwanychA. M.iW. M.solidarnie na rzecz powodaSpółdzielni Mieszkaniowej (...)wŁ.kwotę 1.017 zł (jeden tysiąc siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;

3
zwrócić na rzecz powoda ze środków Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi kwotę 133 zł (sto trzydzieści trzy złote) tytułem nadpłaconej opłaty od pozwu.

Sygn. akt VIII C 57/17

UZASADNIENIE
W dniu 1 grudnia 2016 roku powódSpółdzielnia Mieszkaniowa (...)wŁ., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanym solidarnieA. M.iW. M.powództwo o zapłatę 4.641,52 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu(pozew k. 3-6).
W dniu 9 grudnia 2016 roku referendarz sądowy w tutejszym Sądzie Rejonowym wydał przeciwko pozwanym solidarnie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, który następnie pozwani zaskarżyli sprzeciwem w całości.
Pozwani podnieśli zarzut nieważności postępowania na zasadzieart. 379 pkt 1 k.p.c.w zw. zart. 187 § 1 pkt 3 k.p.c., z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej w związku z niepodjęciem próby mediacji lub innego pozasądowego rozwiązania sporu przez powoda przed wniesieniem pozwu. Podnieśli, że spełnili świadczenie przed doręczeniem nakazu zapłaty wraz z pozwem. W związku z powyższym wnieśli o uchylenie nakazu zapłaty, zniesienie postępowania i odrzucenie pozwu, ewentualnie o uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie pozwu. Wyjaśnili także, że zaspokoili roszczenie dochodzone pozwem poprzez dokonanie wpłat w dniach 16, 17, 19, 21, 22 i 23 grudnia 2016 roku.(nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 59, sprzeciw k. 63-64, pełnomocnictwo k. 71, sprzeciw k. 73-74).
Ostatecznie wszystkie dokonane przez pozwanych wpłaty – łącznie 6 wpłat dokonanych w dniach 16, 17, 19, 21, 22 i 23 grudnia 2016 roku – zostały zaliczone na poczet należności dochodzonych pozwem, w związku z czym w piśmie procesowym z dnia 12 września 2017 roku powód cofnął powództwo w całości wraz ze zrzeczeniem się dochodzonego roszczenia i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, skoro roszczenie zostało zaspokojone po wytoczeniu powództwa.
Na rozprawie w dniu 6 października 2017 roku pełnomocnik powoda zajął stanowisko jak dotychczas.
Pozwany, w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozwanejA. M.również podtrzymał stanowisko wyrażone dotychczas, a dodatkowo powołał się na to, że pozew był dotknięty brakami formalnymi, skoro powód nie próbował ugodowo załatwić sprawy, zatem powinien zostać wezwany przez referendarza sądowego do uzupełnienia braków formalnych pozwu, a pozew powinien podlegać zwrotowi lub odrzuceniu.(odpowiedź na sprzeciw k. 85, pismo procesowe pozwanych k. 89 i k. 92, pismo procesowe powoda k. 96-97, skrócony protokół rozprawy k. 102-103, zapis przebiegu rozprawy płyta CD k. 105)
Uznając, że cofnięcie pozwu wraz ze zrzeczeniem się roszczenia przez powoda nie jest sprzeczne z prawem ani zasadami współżycia społecznego, nie zmierza również do obejścia prawa (art. 203 § 4 k.p.c.), na podstawieart. 355 § 1 k.p.c.iart. 203 § 1 k.p.c., Sąd umorzył postępowanie w sprawie, orzekając jakw pkt 1 sentencji postanowienia.
O kosztach procesu orzeczono na podstawieart. 98 k.p.c., w myśl zasady odpowiedzialności stron za wynik procesu.
Powód wygrał proces w całości (pozwani zapłacili bowiem należność dochodzoną niniejszym pozwem po wytoczeniu powództwa), a zatem należy mu się od pozwanych solidarnie zwrot niezbędnych kosztów poniesionych w celu dochodzenia jego praw, do których niewątpliwie należy zaliczyć wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (art. 98 § 3 k.p.c.).
Mając powyższe na względzie, Sąd zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 1.017 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą to kwotę złożyły się następujące składniki:
- 100 zł – tytułem opłaty sądowej od pozwu,
- 17 zł – tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,
- 900 zł – jako wynagrodzenie pełnomocnika z tytułu zastępstwa procesowego w sprawie (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w brzmieniu obowiązującym od 27 października 2016 roku, tj. ze zm. wyn. z Dz.U. 2016, poz. 1667).
O zwrocie nadpłaconej opłaty sądowej od pozwu Sąd orzekł na podstawieart. 80 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Dodać jeszcze wypada, że w przedmiotowej sprawie w uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że wzywał pozwanych do dobrowolnego uregulowania zadłużenia lub proponował zawarcie ugody i ustalenie warunków spłaty zadłużenia (k. 5), a ponieważ wezwanie to pozostało bez odpowiedzi, pozew stał się konieczny. Dodatkowo do pozwu załączono przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 28 września 2016 roku, odebrane przez samego pozwanego w dniu 17 października 2016 roku, które niewątpliwie stanowiło propozycję ugodowego zakończenia sporu. Powód uczynił zatem zadość przepisowiart. 187 § 1 pkt 3 k.p.c., zatem pozew nie zawierał w tym zakresie żadnych braków formalnych. Nawet jednak, gdyby taka informacja w pozwie nie została zawarta, stwierdzić należy, że po nadaniu sprawie biegu, pozew nie mógłby już podlegać zwrotowi, a niepodjęcie próby mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu nie powoduje czasowej niedopuszczalności drogi sądowej, ani tym bardziej nie stanowi o niedopuszczalności drogi sądowej, nie powoduje zatem nieważności postępowania, nie skutkuje koniecznością odrzucenia pozwu, jak mylnie twierdzili pozwani.