Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1020/16
Data wyroku: 2016-12-07 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Zenon Stankiewicz
Podstawa prawna: art. 90 ustawy z dnia 7.07.1994 Prawo budowlane

Sygn. akt VI Ka 1020/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 7 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz
protokolant: p.o. protokolant sądowy Agnieszka Karpińska
przy udziale prokuratora Anny Radyno-Idzik
po rozpoznaniu dnia 7 grudnia 2016 r. w Warszawie
sprawyP. O., synaE.iD.,ur. (...)wN.
oskarżonego o przestępstwo zart. 90 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim
z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt II K 281/15
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę
30 zł tytułem opłaty za drugą instancję oraz obciąża go pozostałymi wydatkami w postępowaniu odwoławczym.
Sygn. akt VI Ka 1020/16

UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawiez dnia 7 grudnia 2016r.
Wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Dworze Mazowieckim z dnia24 marca 2016r. został zaskarżony przez obrońcę. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone wart. 7 kpk.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów środka odwoławczego w pierwszym rzędzie podnieść należy wewnętrzną jego sprzeczność. Skarżący wywodzi, iż na skutek wskazanych szczegółowo uchybień proceduralnych Sąd dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na bezzasadnym przypisaniu winy oskarżonemu, po czym w konkluzji wnosi o warunkowe umorzenie postępowania, uznając karę grzywny za rażąco niewspółmiernie surową. Zdaniem Sądu Okręgowego, obie tezy są nietrafne. Przede wszystkim nie sposób podzielić poglądu o niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji konieczności powołania biegłych z zakresu budownictwa i architektury. Potrzeby takiej nie dostrzegał również i sam autor środka odwoławczego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, nie zgłaszając wniosków w tym przedmiocie. Obecnie utrzymuje, że błędem Sądu Rejonowego było oparcie się wyłącznie na zeznaniach świadków i dowodach dostarczonych przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wN., tj. strony, która dokonała zawiadomienia o popełnienia przestępstwa. Bez potrzeby dłuższego wywodu w tym przedmiocie, nie sposób jest podzielić sugestii autora apelacji, wedle którego działający w granicach ustawowego upoważnienia organ zawiadamiający o popełnieniu przestępstwa miałby już przez to być traktowany jako nieobiektywny. Przypomnieć więc jedynie skarżącemu należy, że wśród owych dostarczonych przez Inspektorat dowodów znajduje się min. opatrzony własnoręcznym podpisem oskarżonego projekt budowlany instalacji gazowejdziałki nr (...). Nosi on datę 30 marca 2015r. co w nader oczywisty sposób wskazuje, że przed tą datą (a więc w okresie objętym zarzutem) wymaganym pozwoleniem na budowę przyłącza oskarżony nie dysponował (k. 92 – 103 akt sprawy). Wskazać tu też należy na zeznanie świadkaJ. F., która nabyła od oskarżonego w maju 2012r. mieszkanie kompletnie wyposażone, min. właśnie w instalację gazową, której rzekomo oskarżony jeszcze miał nie zainstalować. Obiektywizmu owego świadka skarżący nie kwestionuje, trudno też przyjąć, by osoba dokonująca zakupu mieszkania myliła się do działającej tam instalacji o podstawowym znaczeniu dla funkcjonowania gospodarstwa domowego.
Zgodnie z treściąart. 193§1 kpkbiegłego powołuje się w przypadku, gdy stwierdzenie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania chodzi w istocie o ustalenie sekwencji zdarzeń, tj. czy wykonanie instalacji gazowej w budynku nadziałce nr (...)poprzedzone zostało uzyskaniem stosownego zezwolenia. Kwestia ta – w świetle chociażby tylko wskazanych wyżej dowodów – wątpliwości nie budzi, nie było zatem zarówno na etapie postępowania przed Sądem I instancji, ani obecnie powodów do powoływania wskazanego w apelacji biegłego.
Nie sposób podzielić poglądu autora środka odwoławczego, jakoby Sąd Rejonowy bezzasadnie odmówił wiarygodności zeznaniom świadkaA. S.„w sytuacji, w której zeznania te były spójne, logiczne i znajdowały potwierdzenie w materiale dowodowym załączonym do akt sprawy” (cyt. z k 2 apelacji). Trudno mówić o spójności składanych depozycji, skoro po okazaniu świadkowi w toku postępowania przygotowawczego części owego materiału dowodowego, a to dokumentów z k. 93 – 103 dotyczących projektu instalacji gazowej w budynku nadziałce nr (...), oświadczył on iż „zaprojektowana instalacja przebiega odmiennie niż wcześniejsze przyłącze. Na wykonanie takiej instalacji z całą pewnością inwestor powinien uzyskać pozwolenie na budowę” (k. 108). Co więcej, składając na rozprawie zeznania odmienne, potwierdził jednocześnie wiarygodność uprzednio złożonych (k. 201).
Bezzasadne w stopniu oczywistym są też kolejne wywody środka odwoławczego (I pkt 3), jakoby o legalności działania oskarżonego przesądzać miała decyzja Starosty Powiatu(...)nr(...)z dnia 3 stycznia 2012r. o pozwoleniu na wybudowanie instalacji gazowej dla budynku położonego nadziałce nr (...), której częścią była także zewnętrzna instalacja umiejscowionaw zieminadziałce (...). Przedmiotem zarzutu jest przecież nie uzyskanie zezwolenia na zainstalowanie instalacji wewnętrznejw budynku mieszkalnym, wybudowanym później. Zarzut ten oceniać zatem należy wręczw kategoriach sofizmatu, co zwalnia Sąd odwoławczy od bliższych rozważańw tym przedmiocie.
Nie podziela wreszcie Sąd Okręgowy poglądu autora środka odwoławczego, jakoby nie zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia postępowania oceniane miało być jednocześnie w kategoriach obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, jaki wymierzenia kary rażąco surowej. Stosowanie owej instytucji, w granicach zakreślonych ustawą (art. 66§2 kk), pozostawione jest uznaniu sądu orzekającego. Nie istnieją odrębne reguły, do przestrzegania których zobowiązany byłby organ orzekający podejmując (lub odmawiając podjęcia ) decyzji w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania, stad też intencję skarżącego odczytać należy jako niezgodę na surowe potraktowanie sprawcy. Zarzut ten jest bezpodstawny. Sąd Rejonowy szczegółowo wykazał, dlaczego spośród możliwych w danej sytuacji prawno-faktycznej środków represji zdecydował o celowości orzeczenia grzywny samoistnej, jako kary łagodniejszego rodzaju. Wskazał w szczególności, że mając na uwadze z jednej strony niekaralność sądową oskarżonego, a z drugiej stosunkowo znaczny stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, adekwatną do zawinienia jest grzywna w niewygórowanej, z uwagi na możliwości płatnicze sprawcy, wysokości. Podzielając trafność rozważań Sądu I instancji, zauważa jedynie Sąd odwoławczy, a to wobec szeroko eksponowanej dolegliwości związanejz wpisem do rejestru osób karanych, iż – w przypadku uiszczenia grzywny – zatarcie skazania nastąpi szybciej niż usunięcie wpisu o warunkowym umorzeniu postępowania, co może mieć znaczenie dla prowadzonej przez oskarżonego działalności gospodarczej.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uzasadnione jest treściąart. 636§1 kpk.