Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze
IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
Sygnatura akt: IV U 92/16
Data wyroku: 2017-01-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Marta Ładzińska
Słowa kluczowe: Niepełnosprawność
Podstawa prawna: art. 2 pkt 10 w zw. z art. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej w związku z art. 6 kc

Sygn. akt IV U 92/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 stycznia 2017 r.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym:
Przewodniczący: SSR Marta Ładzińska
Protokolant:   Agnieszka Zamojska
po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2017 r. w Jeleniej Górze
sprawy z odwołaniaR. K.
przeciwkoWojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekaniao Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.
na skutek odwołania od orzeczeniaWojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.z dnia 16.12.2015 r. znak(...).(...)
w przedmiocieustalenia stopnia niepełnosprawności

I
odwołanie oddala,

II
koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt  IV U  92 /16

UZASADNIENIE
WnioskodawcaR. K.w dniu 14 marca 2016 r. wniósł odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.z dnia 16 grudnia 2015 r., nr(...).(...). Domagał się zmiany zaskarżonej decyzji, wskazując, że stan jego zdrowia pogorszył się, a nadto choruje obecnie dodatkowo na cukrzycę oraz ma chory kręgosłup.
W odpowiedzi na odwołanie pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.wniósł o jego oddalenie, z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.
W uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana zarzuciła, że werdykt organu II instancji jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie organu stopień naruszenia sprawności organizmu wnioskodawcy nie powoduje niezdolności wnioskodawcy do pracy lub zdolności do wykonywania jej jedynie w warunkach pracy chronionej, co w świetle obowiązujących przepisów prawa nie daje podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do umiarkowanego lub znacznego stopnia niepełnosprawności.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
WnioskodawcaR. K.ma 51 lat.
(

dowód:

bezsporne)
W dniu 16 października 2015 r.(...)ds. Orzekania o Niepełnosprawności wB.wydał orzeczenie, w którym zaliczył wnioskodawcę do osób niepełnosprawnych w stopniu lekkim z symbolem niepełnosprawności 10-N, 11-I. Ustalono, że nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność, a orzeczony stopień niepełnosprawności datuje się od 20.07.2012 r. Wskazano, że wnioskodawca winien wykonywać pracę lekką oraz że nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczona możliwością samodzielnej egzystencji, nie spełnia przesłanek do otrzymania karty parkingowej, określonych wart. 8 ust. 3a Ustawy Prawo o ruchu drogowym. Orzeczenie wydano do dnia 31.05.2017 r.
R. K.odwołał się od powyższego orzeczenia.
Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności weW.orzeczeniem z dnia 16 grudnia 2015 r., nr(...).(...)zmienił zaskarżone orzeczenie i ustalił, że symbolem niepełnosprawności jest 10-N, 11-I, 05-R oraz że wskazana jest praca lekka umożliwiająca prowadzenie uregulowanego trybu życia.
W dniu 14 marca 2016 r. wnioskodawca złożył odwołanie od orzeczenia organu II instancji.
(

d owód

:  bezsporne, a nadto:  orzeczenie(...)ds.O.i a o  Niepełnosprawności wB.z dnia  16 października 2015 r.,  dokumentacja w aktach(...), orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu ds.O.i a o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.z dnia  16 grudnia 2015 r., nr(...).(...))
Wnioskodawca cierpi na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z przewlekłym zespołem bólowym, cukrzycę, stan po urazie głowy, ma zawroty głowy.
(

dowód

:  dokumentacja medyczna zawarta w aktach(...))
Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodach z dokumentów zawartych w aktach(...), albowiem nie były one przez żadną ze stron kwestionowane. Sąd pominął dowód z opinii biegłego neurologa, albowiem wnioskodawca dwukrotnie nie stawił się na badania, mimo prawidłowego wezwania oraz mimo pouczenia o treściart. 233 § 1 i 2 k.p.c.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Odwołanie jako bezzasadne nie zasługiwało na uwzględnienie.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie, a w szczególności po przeprowadzeniu dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach(...)oraz pomijając dowód z opinii biegłego neurologa, Sąd Rejonowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawca żądał zmiany orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie(...)weW.z dnia 16 grudnia 2015 r., nr(...).(...)poprzez zaliczenie go do grupy osób niepełnosprawnych w stopniu wyższym niż lekki.
Zgodnie zart. 2 pkt. 10 Ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych(t.j. Dz.U. z 2011r. Nr 127, poz.721), niepełnosprawność oznacza trwałą lub okresową niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Wymieniona ustawa rozróżnia trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki.
Stosownie do treści przepisu art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Przepis art. 4 ust. 1 wskazuje, że do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.
Zaliczenie do któregokolwiek stopnia niepełnosprawności wymaga spełnienia przesłanek z art. 4 cytowanej Ustawy.
Ustalenie tychże przesłanek wymagało wiadomości specjalnych, co skutkowało koniecznością posiłkowania się przez sąd opinią biegłego sądowego. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu neurologii. Wnioskodawca dwukrotnie wzywany był na badania. Pierwsze wezwanie pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia. Drugie wezwania wnioskodawca odebrał osobiści(zpo k. 15).Wezwanie to zawierało pouczenie o treściart. 233 § 1 i 2 k.p.c.
Wnioskodawca nie stawił się na badania, z tych względów Sąd pominął dowód z opinii biegłego i wydał wyrok opierając się na materiale zgromadzonym w aktach sprawy.
Zgodnie z przepisemart. 6 k.c.na stronach spoczywa ciężar wykazania faktów, z których strony wywodzą dla siebie skutki prawne. Przepisart. 232 k.p.c.stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę.
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem piśmiennictwa obowiązująca w procesie cywilnym zasada kontradyktoryjności odstępuje od zasady prawdy obiektywnej, do ustalenia której powinien dążyć sąd. Ciężar dostarczenia w postępowaniu sądowym materiału dowodowego spoczywa zasadniczo na stronach, a sąd utracił prawo prowadzenia dochodzenia w celu ustalenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Co więcej, poszukiwanie za stronę przez sąd z urzędu okoliczności przemawiających za jej stanowiskiem w istocie stanowi wyręczanie jej w obowiązkach procesowych, przez co sąd naraża się na uzasadniony zarzut nierównego traktowania stron procesu(por.: wyr. SN z 12.3.2010 r., II UK 286/09,L.).
Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez strony jedynie w szczególnych sytuacjach procesowych o wyjątkowym charakterze. Nie jest on bowiem co do zasady władny zastąpić własnym działaniem bezczynność strony(wyr. SN z 5.11.1997 r., III CKN 244/97, OSNC 1998, Nr 3, poz. 52; W. Broniewicz, Glosa do wyroku SN z 12.12.2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001, Nr 7–8, poz. 116, s. 398).
Ciężar dowodu w postępowaniu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zależy od rodzaju decyzji (por.: wyrok S.A. w Łodzi z dnia 20.11.2014 r., sygn. akt III AUA 77/14, publ.L.).
W przedmiotowej sprawie Sąd działając z urzędu na podstawieart. 468 k.p.c.zlecił biegłemu neurologowi opinię.
Sąd w czasie prowadzonego postępowania dowodowego uwzględnia dalsze reguły dowodowe przewidziane wk.p.c., tj. wynikające zart. 213 § 1, art. 228 § 1, art. 230 i 231 k.p.c.,233 k.p.c.
Na mocy przepisuart. 233 § 1 k.p.c.Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. § 2 stanowi, że Sąd oceni na tej samej podstawie, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w jego przeprowadzeniu wbrew postanowieniu sądu.
Na podstawie rozważenia zebranego materiału sąd ocenia również negatywne zachowania stron, utrudniające lub uniemożliwiające przeprowadzenie dowodów w toku postępowania. Dotyczy to również sytuacji, w których strona odmawia przeprowadzenia dowodu wbrew postanowieniu(por. wyr. SN z 21.12.2004 r. I CK 473/04,L.; wyr. SN z 14.2.1996 r., II CRN 197/95,L.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, żewnioskodawca uniemożliwił przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, albowiem nie stawił się na badanie,nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa.
Zgodnie z orzecznictwem na podstawie przepisuart. 233 § 2 k.p.c., sąd orzekający może uznać za nieudowodnione twierdzenie tej strony, która odmówiła przedstawienia dowodu lub stawiała przeszkody w jego przeprowadzeniu, bądź też przyjąć za prawdziwe twierdzenia strony przeciwnej(wyr. SN z 6.2.1975 r., II CR 844/74,L.).Sad w niniejszej sprawie stosując niniejszą zasadę uznał, że nie zostało wykazane, aby stopień naruszenia sprawności organizmu wnioskodawcy uzasadniał orzeczenie wyższego niż lekki stopnia niepełnosprawności.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych zawarte w punkcie II wyroku znajduje oparcie w przepisieart. 108 k.p.c.orazart. 113w zw. zart. 96 ust. 1 pkt 4w zw. zart. 98 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych(Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594). W toku postępowania wnioskodawca był zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a wydatki w toku postepowania ponosił Skarb Państwa. Z dyspozycjiart. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnychwynika, iż nie istnieją podstawy do obciążenia kosztami strony, zwolnionej od kosztów postępowania, która proces przegrała.
W związku z powyższym Sąd na mocy przepisuart. 477 (14) § 1 k.p.c.oddalił odwołanie jako bezzasadne i orzekł jak w sentencji.