Sąd Okręgowy w Warszawie
XXVII Cywilny Odwoławczy
Sygnatura akt: XXVII Ca 4085/16
Data wyroku: 2017-05-04 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Adrianna Szewczyk – Kubat

Sygn. akt XXVII Ca 4085/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 4 maja 2017 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny-Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący:Sędzia SO Adrianna Szewczyk – Kubat
po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwaP. O.iP. J.przeciwko(...) S.A.z siedzibą wW.
o zapłatę
na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II C 3823/15

1
zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala powództwo oraz zasądza odP. O.iP. J.na rzecz(...) S.A.z siedzibą wW.kwoty po 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;

2
zasądza odP. O.iP. J.na rzecz(...) S.A.z siedzibą wW.kwoty po 725 (siedemset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Sygn. akt XXVII Ca 4085/16

UZASADNIENIE
Pozwem z dnia 19 października 2015 r.P. O.iP. J.wnieśli o zasądzenie od(...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.kwot po 600 euro wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2013 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Nakazem zapłaty z dnia 16 listopada 2015 r. wydanym w postępowaniu upominawczym referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym dla m.st. Warszawy w Warszawie orzekł zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, podnosząc wyłącznie zarzut przedawnienia roszczenia.
Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie II C 3823/15 Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie zasądził od(...) Spółki Akcyjnejz siedzibą wW.na rzecz powodów kwoty po 600 euro wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22 listopada 2013r. (po sprostowaniu orzeczenia) do dnia 31 grudnia 2015r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej NBP i 5,5 punktów procentowych za okres od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty, a także kwoty po 717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucił mu:

1
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 118 § 1 k.c., poprzez jego zastosowanie i przyjęcie w niniejszej sprawie 10-letniego terminu przedawnienia;

2
naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.art. 778 k.c.w zw. zart. 775 k.c.poprzez ich niezastosowanie.

Wobec powyższego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postępowania za obydwie instancji wg. norm przepisanych.
W odpowiedzi na apelację powodowie wnosili o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania w instancji odwoławczej.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja pozwanego zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy wskazał, że zarówno w toku postępowania przed Sądem I instancji, jak i w złożonej apelacji pozwany podnosił jedynie zarzut przedawnienia roszczenia. Tym samym należało uznać, że zarówno co do zasady, jak i wysokości uznał on dochodzone przez powodów w oparciu o przepisy art. 7 i n. rozporządzenia (WE) 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. roszczenia wynikające z opóźnienia lotu.
Niemniej jednak Sąd Okręgowy podzielił pogląd skarżącego, iż w niniejszej sprawie powinien, dla określenia terminu przedawnienia roszczenia, zastosowanie znaleźćart. 778 k.c., a tym samym roszczenie powodów było przedawnione na datę wytoczenia powództwa. Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 22 listopada 2012r. w sprawie C-139/11 przesądził, że do przedawnienia roszczenia o odszkodowania oparte na w/w podstawie stosować się powinno przepisy danego państwa członkowskiego, nie zaś przepisy Konwencji montrealskiej z dnia 28 maja 1999r. Tak więc w sprawie należało odwołać się do uregulowań istniejących w polskim systemie prawnym.
Niewątpliwie zaś przepisyPrawa lotniczego z dnia 3 lipca 2002r.stanowią lex specialis do przepisówk.c., co zresztą potwierdza treśćart. 775 k.c.Jednakże Sąd Okręgowy zważył, iżart. 205 Prawa lotniczegow kwestiach nieuregulowanych tą ustawą szczególną wprowadził ponowne odesłanie do przepisówk.c.W ocenie Sądu Okręgowego nie było przy tym żadnych racjonalnych powodów, aby w przypadku przedawnienia roszczenia interpretować treśćart. 205 Prawa lotniczegojako wymóg zastosowania ogólnych terminów przedawnienia przewidzianych wk.c., a nie terminów związanych z umową przewozu, jaka niewątpliwie leżała u podstaw usługi świadczonej przez pozwanego oraz niniejszego roszczenia i uregulowana została w przepisachPrawa lotniczego. Nie można bowiemart. 775 k.c.wykładać jako bezwzględne wyłączenie raz na zawsze przepisów tytułu „Umowa przewozu”, ale jako wyłączenie w przypadku, kiedy dana umowa przewozu jest uregulowana przepisami szczególnymi i tylko w zakresie tej regulacji.
Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku pozwanego o zadanie pytania prawnego Sądowi Najwyższemu w odniesieniu do terminu przedawnienia roszczeń wynikających zart. 7 i n. rozporządzenia (WE) 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. Sąd II instancji miał tu na względzie, iż w uchwale z dnia 17 marca 2017r. III CZP 111/16 Sąd Najwyższy wypowiedział się już w tej kwestii uznając, iż w sprawach roszczeń opartych na w/w przepisie rozporządzenia powinien mieć zastosowanie roczny termin przedawnienia wynikający zart. 778 k.c.
Sąd Okręgowy miał świadomość, iż wydana uchwała miała w myślart. 390 § 2 k.p.c.moc wiążącą jedynie w tamtej rozpoznawanej sprawie, niemniej jednak stanowisko prawne Sądu Najwyższego jest już znane, a Sąd Okręgowy w niniejszej sprawie podzielił w pełni argumentację Sądu Najwyższego co do określenia terminu przedawnienia.
Całkowicie niezasadny i spóźniony był argument powodów, iż podstawą alternatywną roszczenia odszkodowawczego mogłyby być przepisyart. 23 k.c.iart. 24 k.c.Nawet zakładając, że odszkodowanie przewidziane w dyrektywie mogło obejmować odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych, to niewątpliwie sama ryczałtowość odszkodowania nie zwalniałaby strony powodowej od obowiązku wykazania, chociażby z uwagi na bardzo zindywidualizowany zakres takiej odpowiedzialności, że do takiego naruszenia dobra osobistego rzeczywiście doszło i wskazania, jakie w ogóle dobro zostało naruszone. Niewątpliwie zaś twierdzenia faktyczne przedstawione przez powodów w niniejszej sprawie w żaden sposób do tych kwestii się nie odnosiły.
Wreszcie Sąd Okręgowy zważył na niemożność zastosowaniaart. 5 k.c.Przede wszystkim przepis ten nie może być co do zasady podstawą zasadności roszczenia, ma on zastosowanie do obrony przed roszczeniami wierzyciela w przypadku, kiedy żądanie wierzyciela stanowiłoby nadużycie przez niego prawa lub było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Ponadtoart. 5 k.c.mógłby mieć zastosowanie jedynie w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności. Taką okolicznością jednak, zdaniem Sądu II instancji, nie mógł być fakt, iż niektóre sądy powszechne w swoich dotychczasowych orzeczeniach przyjmowały 10-letni termin przedawnienia roszczeń. „Szczególne okoliczności” powinny bowiem dotyczyć sytuacji samych powodów, a poza tym, poza orzeczeniami, w których przyjmowano powyższy termin przedawnienia, były wydawane także orzeczenia przy przyjęciu całkowicie innego terminu przedawnienia. Właśnie te wątpliwości co do prawidłowości zastosowania określonych przepisów o przedawnieniu oraz rozbieżność orzecznictwa w tym zakresie były podstawą do powzięcia decyzji przez Sąd Okręgowy w Warszawie o wystąpienie do Sądu Najwyższego ze stosownym pytaniem prawnym. Zważywszy na powyższe, można byłoby przyjąć całkowicie odmienne od powodów rozumowanie, iż właśnie rozbieżność orzecznictwa, jeżeli rzeczywiście orzecznictwo było im znane w tak szerokim zakresie, jak to podnosili w apelacji, powinna skłonić ich do jeszcze większej czujności i przyspieszyć podjęcie czynności zmierzających do wytoczenia stosownego powództwa i nie narażania się na skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia roszczenia.
Sąd Okręgowy nie znalazł tez, z uwagi na powyższe rozważania, podstaw do zastosowania wobec powodówart. 102 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy w oparciu oart. 385 k.p.c.oddalił apelację, o kosztach postępowania za II instancję orzekając w oparciu oart. 391 § 1 k.p.c.w zart. 108 § 1 k.p.c.iart. 98 k.p.c.
SSO Adrianna Szewczyk – Kubat