Sąd Rejonowy Wrocław Śródmieście we Wrocławiu
VI Wydział Karny
Sygnatura akt: VI W 2091/16
Data wyroku: 2017-04-21 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Wojciech Sawicki
Teza: ukaranie

Sygn. akt  VI W 2091/16

WYROK ZAOCZNY
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 kwietnia 2017 roku.
Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący SSR Wojciech Sawicki
Protokolant  Aleksandra Działak
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 roku,
sprawy przeciwkoA. K.
córceS.iW.,
urodzonej (...)w m.S.,
obwinionej o to, że:
w dniu 17 marca 2016 roku o godzinie 15:10 weW.naul. (...), kierując pojazdem markiR.onr rej. (...), nie zastosowała się do znaku drogowego B-1 (zakaz ruchu w obu kierunkach),
tj. o czyn z art. 92§1 kw:

I
uznaje obwinionąA. K.za winną popełnienia zarzucanego jej czynu opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego wykroczenie z art. 92§1 kw i za to na podstawie art. 92§1 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych;

II
obciąża obwinioną kosztami postępowania w sprawie w wysokości 100 (stu) złotych oraz wymierza jej opłatę w kwocie 30 (trzydziestu) złotych.

UZASADNIENIE

W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 17 marca 2016 roku w godzinach popołudniowych funkcjonariusze Straży MiejskiejW.J. F.iG. B.pełnili służbę patrolową na terenie dzielnicyW.oraz prowadzili kontrolę pojazdów mechanicznych, których kierujący nie stosowali się do oznakowania drogowego naulicy (...)weW.. We wskazanym dniu około godziny 15:10 funkcjonariuszG. B.podjął interwencję wobec osoby kierującej samochodem osobowym markiR.onr rej. (...), która kierując wskazanym pojazdem mechanicznym poruszała sięulicą (...)od stronyulicy (...)w kierunkuulicy (...)– nie stosując się tym samym do znaku drogowego pionowego B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach” ustawionego po prawej stronie jezdniulicy (...)(patrząc w kierunkuulicy (...)) bezpośrednio za skrzyżowaniem zulicą (...).Ustalono, iż kierującą samochodem osobowym markiR.onr rej. (...)we wskazanym miejscu i czasie była obwinionaA. K., która w krytycznym czasie wylegitymowała sięprawem jazdy nr (...)wydanym przez Urząd MiastaP.w dniu 22 lutego 2007 roku na blankiecie nr(...). Jednocześnie wykluczono, aby we wskazanym miejscu i czasie samochodem osobowym markiR.onr rej. (...)kierowała nieustalona osoba trzecia, która posłużyła się [rzekomo] utraconym przez obwinioną blankietem prawa jazdy jak wyżej. Ponadto wykluczono, aby we wskazanym miejscu i czasie funkcjonariuszG. B.błędnie zapisał numery rejestracyjne pojazdu mechanicznego kierowanego przezA. K.bądź też (ewentualnie) pomylił markę tegoż pojazdu.
Ustalono, iż wskazany funkcjonariusz Straży MiejskiejW.nałożył na kierującą samochodem osobowym markiR.onr rej. (...)mandat karny kredytowany w wysokości 100 złotych, a obwinionaA. K.skorzystała z uprawnienia do odmowy jego przyjęcia. Ponadto ustalono, iż podczas próby pouczenia obwinionej o treści stosownych przepisówA. K.oświadczyła, że „nie ma zamiaru tego słuchać” oraz zamknęła szybę w pojeździe – przy czym obwiniona przyjęła i podpisała [nieczytelną parafką] wezwanie na przesłuchanie w siedzibie Straży MiejskiejW..
( 
dowód: zeznania świadkaJ. F., karta 6 akt oraz zapis AUDIO rozprawy z dnia 04 października 2016 roku; zeznania świadkaG. B., karta 7 akt; częściowo wyjaśnienia obwinionej, karta 15 akt oraz karty 31-33 akt dołączonych o sygn. VIII Ko 3979/16; także: notatka służbowa, karta 4 akt; szkic sytuacyjny, karta 5 akt; kopia wezwania na przesłuchanie, karta 9 akt; kserokopia notatnika służbowego świadkaG. B.z zapisami odnośnie służby w dniu 17 marca 2016 roku, karty 45-48 akt oraz pismo Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu MiastaP., karta 64 akt
         )
A. K.z zawodu jest dziennikarzem i obecnie pracuje wFirmie (...) S.C.z/s w m.S.. Stan rodzinny – wolna, na utrzymaniu jedno dziecko.A. K.nie była uprzednio karana sądownie za przestępstwa – obwiniona od czerwca 2013 roku była natomiast dwukrotnie karana w postępowaniu mandatowym za tzw. wykroczenia drogowe.
( 
dowód: dane osobo-poznawcze, karty 25 i 32 akt dołączonych o sygn. VIII Ko 3979/16 oraz informacja z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, karta 26 akt
         )
A. K.nie była formalnie przesłuchana w toku czynności wyjaśniających, natomiast na dalszym etapie postępowania w niniejszej sprawie obwiniona konsekwentnie i stanowczo nie przyznawała się do popełnienia (w krytycznym czasie) zarzucanego jej wykroczenia.
W sprzeciwie od uprzednio wydanego w niniejszej sprawie wyroku nakazowegoA. K.wniosła o „oddalenie powództwa w całości” oraz oświadczyła, że „przedmiotowa sprawa nie jest mi znana”.A. K.podkreśliła stanowczo, że pojazd mechaniczny onumerach rejestracyjnych (...)„nie należy do mnie, nie był przeze mnie użytkowany, ani nie był mi użyczony przez inne osoby [w krytycznym czasie]”. Obwiniona zaznaczyła także, że jak wynika z „dowodu uzyskanego z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 16 sierpnia 2016 roku” pojazd mechaniczny onumerach rejestracyjnych (...)to w rzeczywistości jest pojazd markiP. (...)(...)(vide: karta 15 akt).
Na posiedzeniu przed Sądem Rejonowym Poznań - Grunwald iJ.w dniu 22 grudnia 2016 rokuA. K.po raz kolejny zaprzeczyła, aby kiedykolwiek użytkowała samochód osobowy markiR.onr rej. (...)– ponadto według obwinionej w dniu 17 marca 2016 roku w ogóle nie przebywała na terenieW.. NastępnieA. K.stwierdziła, że „ja dość dużo podróżuję (…) nie pamiętam kiedy ostatni raz byłam weW.(…) w tym roku weW.nie byłam”. Obwiniona zaprzeczyła, aby we wskazanym dniu była zatrzymana do kontroli drogowej i aby cokolwiek podpisywała – jednocześnieA. K.zaznaczyła, że „ja kiedyś zgubiłam prawo jazdy”. Obwiniona złożyła także do akt sprawy „wyciąg z ewidencji czasu pracy w wydawnictwie” za marzec 2015 roku – wedługA. K.w dniu 17 marca 2016 roku „byłam również w pracy” (vide: akta załączone o sygn. VIII Ko 3979/16).
Obwiniona prawidłowo zawiadomiona nie stawiła się na żaden z kilku terminów rozpraw wyznaczonych w niniejszej sprawie przez Tutejszym Sądem – dlatego też Sąd Rejonowy przeprowadził rozprawę zaocznie w trybieart. 67§3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Dokonując wnikliwej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz winaA. K.odnośnie zarzucanego jej wykroczenia są oczywiste i jednoznaczne, a tym samym nie mogą one budzić żadnych wątpliwości. W przekonaniu Tutejszego Sądu okoliczności rozpatrywanej sprawy w sposób jednoznaczny świadczą o tym, iż obwiniona we wskazanym miejscu i czasie (jako kierująca samochodem osobowym markiR.onr rej. (...)) wyczerpała swoim zachowaniem ustawowe znamiona czynu stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń, albowiem kierując wskazanym pojazdem mechanicznym ewidentnie nie zastosowała się do wskazanego znaku drogowego pionowego B-1 „zakaz ruchu w obu kierunkach”. Jednocześnie podkreślić w tym miejscu należy, iż funkcjonariusz Straży MiejskiejW.G. B.w sporządzonej przez siebie notatce urzędowej bardzo starannie przepisał wszystkie dane dotyczące okazanego mu w krytycznym czasie przezA. K.dokumentu tożsamości, tj. numer prawa jazdy, nr PESEL, nr blankietu tegoż dokumentu, a nawet datę jego wydania – przy czym dane te praktycznie w 100% korespondują z danymi zawartymi w piśmie Wydziału Spraw Obywatelskich Urzędu MiastaP.z dnia 07 lutego 2017 roku (vide: karty 4 i 64 akt). Dlatego też w przekonaniu Tutejszego Sądu – mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego oraz notoryjność spraw podobnych – należy wykluczyć możliwość, aby w krytycznym czasie samochodem osobowym markiR.onr rej. (...)kierowała nieustalona osoba trzecia, która posłużyła się [rzekomo] utraconym przez obwinioną blankietem prawa jazdy jak wyżej. Co ważne –A. K.utraciła „stare” prawo jazdy w 2002 roku, natomiastprawem jazdy nr (...)posługuje się już od lutego 2007 roku do chwili obecnej. Zdaniem Sądu Rejonowego jest także bardzo mało prawdopodobnym, aby we wskazanym miejscu i czasie funkcjonariusz Straży MiejskiejW.G. B.błędnie zapisał numery rejestracyjne pojazdu mechanicznego kierowanego przez obwinioną bądź też (ewentualnie) pomylił markę tegoż pojazdu – jak wynika z całej dokumentacji służbowej (również z zapisów w notatniku służbowym tegoż świadka), w krytycznym czasie została podjęta interwencja wobec kierującej samochodem markiR.onr rej. (...), a nie wobec kierującej samochodem markiP.(vide: karta 47 akt).
Przy ocenie postaci winyA. K.Sąd Rejonowy nie traci z pola widzenia okoliczności, iż w postępowaniu w sprawach karnych oraz w sprawach o wykroczenia udowodnienie winy oskarżonemu [także obwinionemu] musi być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1999 roku, V KKN 362/97, Prok. i Pr. 1999/7-8/11) – przy czym wszelkie niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść Jego osoby. Dlatego też Tutejszy Sąd mając na uwadze całokształt okoliczności niniejszej sprawy uznaje, iż winaA. K.odnośnie czynu zabronionego będącego przedmiotem postępowania w tejże sprawie przyjmuje postać winy nieumyślnej, tj. obwiniona w krytycznym czasie dopuściła się zarzucanego jej wykroczenia wskutek niezachowania [reguł należytej] ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo iż możliwość jego popełnienia ewidentnie mogła przewidzieć.Stosownie do dyspozycjiart. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowymuczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność, albo (gdy ustawa tego wymaga) szczególną ostrożność, przy czym przez działanie rozumie się również zaniechanie. Z takiego ujęcia wynika, że należyta ostrożność wymaga zawsze upewnienia się (przez kierującego pojazdem mechanicznym), czy dana ulica w centrum dużego miasta nie jest aby objęta zakazem wyrażonym znakiem drogowym typu B-1. Fakt, iż w krytycznym czasieA. K.przyjechała doW.z miejsca stałego zamieszkania wP., nie zwalniał Jej osoby z obowiązku starannego obserwowania oznakowania drogowego – tym bardziej, iż polityka wyłączania z ruchu kołowego deptaków dla pieszych w centrach dużych miast jest praktyką powszechnie znaną i powszechnie stosowaną w całym kraju.
Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na zeznaniach wskazanych funkcjonariuszy Straży MiejskiejW.oraz na dowodach z powołanych dokumentów – przy czym wyjaśnieniom obwinionej Tutejszy Sąd dał wiarę tylko i wyłącznie odnośnie (stosunkowo nielicznych) okoliczności niespornych. Podkreślić w tym miejscu należy, iż dokument załączony przezA. K.do sprzeciwu od wyroku nakazowego, tj. wydruk z Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego (vide: karta 16 akt) nie jawi się jako dokument wiarygodny i przekonywujący – nie jest on poświadczony za zgodność z oryginałem i najprawdopodobniej dotyczy innego pojazdu.
Zeznania świadkówJ. F.iG. B.w ocenie Sądu Rejonowego uznać należy za całkowicie wiarygodne, ponieważ są one logiczne i spójne oraz wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają – ponadto okoliczności podnoszone przez tychże świadków praktycznie całkowicie korespondują z dowodami z powołanych dokumentów. Podkreślić w tym miejscu należy, iżJ. F.iG. B.są dla obwinionej osobami zupełnie obcymi, którzy w krytycznym czasie wykonywali tylko i wyłącznie swoje obowiązki służbowe – świadkowie Ci nie mają zatem żadnego powodu ani interesu w celowym podawaniu okoliczności niezgodnych z prawdą. Tutejszy Sąd nie traci także z pola widzenia, iż wskazani funkcjonariusze Straży MiejskiejW.nie przejawiają jakichkolwiek tendencji do konfabulacji bądź też koloryzacji swoich zeznań. Ponadto w przekonaniu Sądu Rejonowego – mając na uwadze zasady doświadczenia życiowego oraz notoryjność spraw podobnych – jest praktycznie niemożliwym, aby doświadczony funkcjonariusz Straży MiejskiejW.podejmując w krytycznym czasie interwencję wobec kierującej wskazanym pojazdem mechanicznym nie upewnił się, czy wizerunek osoby siedzącej za kierownicą samochodu markiR.onr rej. (...)aby na pewno koresponduje ze zdjęciem w okazanym mu dokumencie tożsamości.
TwierdzeniomA. K.Sąd Rejonowy dał wiarę tylko odnośnie okoliczności niespornych – w pozostałym zakresie w przekonaniu Tutejszego Sądu wyjaśnienia obwinionej stanowią wyłącznie nieudolną i stosunkowo mało przekonywującą próbę realizacji przyjętej przez jej osobę linii obrony. Podkreślić także w tym miejscu należy, że w toku przewodu sądowego w niniejszej sprawie nie przeprowadzono praktycznieżadnego wiarygodnego dowodumogącego świadczyć o niewinnościA. K.lub mogącego choćby budzić jakiekolwiek uzasadnione wątpliwości co do faktu popełnienia przezeń w krytycznym czasie przedmiotowego wykroczenia. Ponadto obwiniona podczas przesłuchania w drodze pomocy prawnej przed Sądem Wezwanym tak naprawdę nie była w stanie logicznie i przekonywująco wyjaśnić, dlaczego „tajemniczy ktoś” miałby rzekomo w krytycznym czasie posłużyć się weW.jej oryginalnym prawem jazdy – co ważne,A. K.mimo swoich zapowiedzi (złożonych przed Sądem Wezwanym) nie nadesłała do Tutejszego Sądu żadnego dokumentu na potwierdzenie swojego „wiarygodnego alibi” w dniu 17 marca 2016 roku.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Rejonowy uznał, iżA. K.swoim zachowaniem we wskazanym miejscu i czasie (jako kierująca wskazanym pojazdem mechanicznym) wyczerpała ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego przez ustawodawcę wart. 92§1 Kodeksu wykroczeń– realizacją ustawowych znamion tego typu czynu jest przede wszystkim niezastosowanie się przez uczestnika ruchu drogowego do znaków i sygnałów drogowych.
UznającA. K.za winną popełnienia przedmiotowego wykroczenia Sąd Rejonowy wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) złotych. Kara ta bez wątpienia nie jest karą rażąco surową – w przekonaniu Tutejszego Sądu winna ona być uznana jako kara adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości wykroczenia będącego przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Tutejszy Sąd nie widział żadnej możliwości odstąpienia od wymierzenia kary bądź poprzestania na zastosowaniu wobecA. K.środków oddziaływania wychowawczego. Taka decyzja Sądu była po prostu konieczna. Obwiniona była już uprzednio dwukrotnie karana w postępowaniu mandatowym – w tym także za niezastosowanie się do znaków drogowych. Sąd Rejonowy nie traci także z pola widzenia, iżA. K.w toku przewodu sądowego (mimo oczywistych dowodów swojej winy) nie wyraziła jakiejkolwiek refleksji bądź zadumy nad swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem w krytycznym czasie. W przekonaniu Tutejszego Sądu w tej konkretnej sprawie ewentualne odstąpienie od ukarania osoby obwinionej w ewidentny sposób kłóciłoby się z zasadami słuszności oraz społecznym poczuciem sprawiedliwości. Tutejszy Sąd zważył także na nagminność wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji na terenie miastaW.– przy czym niestosowanie się przez kierującego pojazdem mechanicznym do zakazu wyrażonego znakiem drogowym B-1 w żadnym przypadku nie może być uznane za czyn o znikomym stopniu społecznej szkodliwości. Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionego czynu represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa naganne zachowanie, któregoA. K.w krytycznym czasie ewidentnie się dopuściła.
Orzeczenie o kosztach postępowania oparto o przepisart. 118§1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniaoraz przepisart. 616§2 Kodeksu postępowania karnegow zw. zart. 119 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia– obwiniona pracując i osiągając regularne dochody powinna pokryć koszty procesu w niniejszej sprawie w całości.