Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 1475/16
Data wyroku: 2017-07-10 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Ludmiła Tułaczko
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 291 § 1 kk

Warszawa, dnia 22 czerwca 2017 r.
Sygn. akt VI Ka 1475/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant: sekretarz sądowy Monika Oleksy
przy udziale prokuratora: Iwony Zielińskiej
po rozpoznaniu dnia 22 czerwca 2017 r. w Warszawie
sprawyR. F.synaH.iH.ur. (...)wB.

oskarżony o przestępstwo zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę
od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku
z dnia 4 sierpnia 2016 r.    sygn. akt II K 895/12
zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że oskarżonegoR. F.uznaje za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2012r. wO., województwa(...), pomógłG. F.iM. F.w zbyciu samochodu osobowego markiV. (...)numer rejestracyjny (...)wartości 2.000 zł, o którym wiedział, że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego na szkodęM. S., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu zart. 291 §1 k.k.w zw. zart. 64 §1 k.k.i za to na podstawieart. 291 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.skazuje go i wymierza mu karę 1/ jednego/ roku pozbawienia wolności, uchyla rozstrzygnięcie z punktu II o karze grzywny; w pozostałej części, w zakresie punków III i IV zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalania oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych w sprawie, które przejmuje na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.P. D.kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu oskarżonego w II instancji oraz podatek VAT.
Sygn. akt VI Ka 1475/16

UZASADNIENIE

R. F.
został oskarżony o to, że:
w okresie od 28 lipca do 2 sierpnia 2012 roku wO., województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. F.iG. F., po uprzednim wybiciu wszystkich szyb, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego markiV. (...)numer rejestracyjny (...)wartości 1500 złotych, na szkodęM. S., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 1 k.k.
Po rozpoznaniu sprawy II K 895/12 Sąd Rejonowy w Otwocku na mocy wyroku z dnia 4 sierpnia 2016r. orzekł:

I
w ramach czynu zarzucanego oskarżonemuR. F.uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 2 sierpnia 2012 roku wO., województwa(...), działając wspólnie i w porozumieniu zM. F.iG. F., po uprzednim wybiciu wszystkich szyb, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego markiV. (...)numer rejestracyjny (...)wartości 2000 złotych, na szkodęM. S., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym w warunkach określonych wart. 64 § 1 k.k.w ciągu pięciu lat po odbyciu w całości kary co najmniej jednego roku pozbawienia wolności, co stanowi czyn zart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.i za ten czyn skazał oskarżonego, na podstawieart. 279 § 1 k.k.w zw. zart. 64 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

II
na podstawieart. 33 § 2 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. F.karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając na podstawieart. 33 § 3 k.k.wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

III
na podstawieart. 46 § 1 k.k.w zw. zart. 4 § 1 k.k.orzekł wobec oskarżonegoR. F.obowiązek naprawienia szkody na rzeczM. S.poprzez zapłacenie kwoty 1000 (jednego tysiąca) złotych;

IV
przyznał adw.P. D.od Skarbu Państwa kwotę 1092 (jednego tysiąca dziewięćdziesięciu dwóch) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu na rzecz oskarżonego, którą poleca wypłacić po powiększeniu o podatek od towarów i usług;

V
zwolnił oskarżonegoR. F.od ponoszenia kosztów sądowych, wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżony oraz jego obrońca – adw.P. D..
Oskarżony w apelacji kwestionuje ustalenia faktyczne Sądu I instancji. Wniósł o uniewinnienie go od zarzucanego mu czynu. Na rozprawie apelacyjnej przyłączył się do stanowiska swojego obrońcy.
ObrońcaR. F.zaskarżył wyrok w całości na korzyść oskarżonego. Na podstawieart. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1
art. 7 k.p.k.w zw. zart. 366 § 1 i art. 92 k.p.k.poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadkówM. F.,G. F.,A. P. (1)iM. T.i w konsekwencji błędne uznanie, iż oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu zM. F.iG. F.skutkujące przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu w akcie oskarżenia czyn zart. 279 § 1 k.k.;

2
art. 366 § 1 k.p.k.poprzez zaniechanie wyjaśnienia okoliczności co działo się z pojazdem w okresie od 20 lipca do 2 sierpnia 2016r., z którego miejsca został on odholowany do punktu skupu złomu oraz w jakim znajdował się wówczas stanie technicznym, wobec rozbieżności w zeznaniach w tym zakresie świadków, oskarżonego i pokrzywdzonej, a która to okoliczność miała wpływ na kwalifikację prawną czynu i ewentualny wymiar kary;

3
art. 170 § 1 pkt 2 i § 3 k.p.k., która miała wpływ na wynik sprawy, polegająca na nieprzeprowadzeniu dowodu z nagrań z monitoringu umieszczonego w punkcie skupu złomu, który to dowód wskazywał na to, iż oskarżony nie uczestniczył w sprzedaży kradzionego pojazdu oraz zaniechanie wydania w tym przedmiocie postanowienia.

W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacje obrońcy i oskarżonego zasługują na częściowe uwzględnienie. Należy podzielić pogląd skarżących o dowolnej ocenie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego naruszającej normy zart. 7 k.p.k.. ŚwiadkowieM. F.iG. F., którzy w ramach postępowania karnego w sprawie sygn. II K 909/12 toczącego się w Sądzie Rejonowym w Otwocku, poza formalnym przyznaniem się do kradzieży z włamaniem samochoduV. (...)nr rej (...)na szkodęM. S.wspólnie i w porozumieniu zR. F., nie opisali na czym polegała rola tego oskarżonego w przestępstwie. Z tych powodów inaczej kształtował się materiał dowodowy w niniejszej sprawie niż w sprawie sygn. II K 909/ 12, która zakończyła się dobrowolnym poddaniem się karzeM. F.iG. F.. Dodatkowo wątpliwości dowodowe pogłębiają zeznaniaA. P. (1), z których wynika, że w dniu 2 sierpnia 2012r. samochódV. (...)należący doM. S.holował z innego miejsca niż pozostawiła go pokrzywdzona. Zeznania świadka w tej części korespondują z wyjaśnieniami oskarżonegoR. F.oraz zeznaniamiG. F.iM. F., złożonymi na rozprawie, co obliguje Sąd odwoławczy do zmiany ustaleń faktycznych w oparciu o te dowody. W tej części zasadny jest zarzut obrońcy, który w apelacji wskazuje, że Sąd I instancji nie ustalił, co działo się z samochodem pokrzywdzonej w okresie od pozostawienia go naulicy (...)wO.do momentu gdy do tego pojazdu zaparkowanego wO.przyjechaliA. P. (1),G. F.,M. F.i oskarżonyR. F.. Obrońca w apelacji nieprawidłowo określiła ten czas bowiem z zeznań pokrzywdzonejM. S.z postępowania przygotowawczego /k- 2/ a przez to wiarygodnych, złożonych w krótkim czasie od zdarzenia wynika, że samochód na skutek awarii pozostawiła w dniu 28 lipca 2012r. naulicy (...)wO.zaś w dniu 3 sierpnia 2012r. przyjechała ze znajomym, który miał pomóc jej w naprawie tego pojazdu. Tego dnia zorientowała się, że samochodu nie ma na miejscu, w którym postawiła go kilka dni wcześniej. Z logiki zdarzeń wynika, że samochód został uruchomiony i przejechał drogę doO.. Z zeznańM. T., pracownika punktu skupu złomu wynika, że samochód ten miał wybite szyby. Zeznania tego świadka potwierdza materiał fotograficzny z nagrania monitoringu. Z tym, że na zdjęciach karta 214 v akt sprawy widoczny jest ten pojazd z wybitymi bocznymi szybami. Należy więc przyjąć, że po wybiciu szyb bocznych samochód został uruchomiony i przejechał drogę zulicy (...)wO.doO., gdzie zatrzymał się na skutek awarii. Jednak żadne dowody, wbrew stanowisku Sądu I instancji, nie wskazują na udział w tych działaniach oskarżonegoR. F.. Sąd I instancji wniosek o współudziale w kradzieży z włamaniem samochoduV. (...)wyprowadził z wyjaśnieńM. F.złożonych na etapie postępowania przygotowawczego /k- 69/. Jednak analiza jego wyjaśnień nie potwierdza takiego wniosku.M. F.powiedział: „Wszyscy dobrze wiedzieliśmy po co jedziemy na punkt złomu.G.iT./R. F./ podczepiali linkę. Z tego, co wiem to oni wcześniej obserwowali ten samochód, że nikt się po niego nie zgłasza.” Powyższe wyjaśnienia odnoszą się do sytuacji wO., bo z tego miejsca pojazd został doholowany do punktu skupu wW.. Natomiast uprzedniej obserwacji tego pojazdu przez oskarżonegoR. F.nie potwierdziłG. F.. Świadek zeznał, że samochód pokrzywdzonej widział zaparkowany naulicy (...)wO., gdy przejeżdżał po zakupy dosklepu (...). Obaj świadkowieM. F.iG. F.nie potwierdzili udziału oskarżonegoR. F.w kradzieży z włamaniem tego samochodu. Należy przyjąć, że z powodu niedających się usunąć wątpliwości o których mowa wart. 5 § 2 k.p.k.nie można przypisać oskarżonemu popełnienia czynu zart. 279 § 1 k.k.W dniu 2 sierpnia 2012r. samochód został doholowany do punktu skupu metali wW., jednak nie zulicy (...)wO.tylko z innego miejsca, zO.. W tych działaniach uczestniczyłA. P. (1), który udostępnił swój samochódC.do holowana samochoduV. (...). Zeznał, że rano w dniu 2 sierpnia 2012r. przyszli do niegoG. F.razem zR. F.iG. F.prosił go o pomoc w holowaniu samochodu do punktu skupu złomu wW.. Po drodze pojechali poM. F., który udostępnił swój dowód osobisty niezbędny do sprzedaży w punkcie skupu.G. F.,M. F.,R. F.iA. P. (1)przyjechali doO., gdzie znajdował się samochódV. (...). Jak wynika z zeznańM. F.oskarżonyR. F.razem zG. F.zamontowali linkę holowniczą.G. F.usiadł za kierownicą samochoduV..A. P. (1)kierował samochodemC., w którym jako pasażerowie siedzieliM. F.i oskarżonyR. F.. W punkcie skupu złomu formalności związane ze sprzedażą wykonywałM. F., który otrzymał pieniądze za sprzedaż tego samochodu w kwocie ok. 500 zł. OskarżonyR. F.i świadekA. P. (1)obecni byli na terenie punktu skupu złomu. Ich obecność potwierdza także zapis monitoringu. Nagrania nie udało się odtworzyć na rozprawie odwoławczej. Niemniej jednak należy za wiarygodną uznać opinię wydaną na podstawie ekspertyzy kryminalistycznej zawierająca zdjęcia z monitoringu. Wyjaśnienia oskarżonegoR. F.oraz zeznania świadków pozwalają na przypisanie oskarżonemu tylko przestępstwa paserstwa zart. 291 § 1 k.k.w postaci pomocy do zbycia rzeczy pochodzącej z kradzieży. Za niewiarygodne należy uznać wyjaśnienia oskarżonegoR. F., że nie zorientował się, że samochód pochodzi z kradzieży. Oskarżony wiedział, że świadekG. F.nie jest właścicielem samochoduV. (...). W tym zakresie nie są słuszne zarzuty zawarte w apelacjach skarżących. Jak zeznała pokrzywdzonaM. S.samochód był przez nią używany. Został pozostawiony zamknięty na zamki fabryczne. Nie było, więc żadnych zewnętrznych oznak, że jest to pojazd porzucony. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że już podczas rozmowy ze świadkiemA. P. (1), która odbyła się w obecności oskarżonego,G. F.informował, że należy pojechać poM. F., który udostępni swój dowód osobisty, niezbędny do sprzedaży tego pojazdu.G. F.iR. F.są bliskimi znajomymi, więc oskarżony musiał wiedzieć, że nie posiada on takiego samochodu. Właściciel pojazdu dysponuje dowodem rejestracyjnym i kluczykami.G. F.nie posiadał tych rzeczy zaś samochód został sprzedany po złożeniu nieprawdziwego oświadczenia przezM. F., że zgubił dokumenty tego pojazdu. Logicznie rozumując wO.samochód musiał mieć już wybitą, co najmniej szybę boczną gdyż to zapewniało dostanie się do środka i uruchomienie pojazdu w celu pokonanie drogi zulicy (...)wO.doO.. Te okoliczności, rozpatrywane łącznie świadczą o tym, że oskarżonyR. F.wiedział, że pomaga do zbycia samochodu pochodzącego z kradzieży. Zasadnie Sąd I instancji za niewiarygodne uznał wyjaśnienia oskarżonegoR. F., że nie miał świadomości o pochodzeniu samochodu z kradzieży zaś uA. P. (1)znalazł się przypadkowo a następnie skorzystał z okazji i w sprawie nabycia silnika do swojego samochodu pojechał do skupu złomu wW.. Oskarżony doA. P. (1)przyszedł razem zG. F., w konkretnej sprawie holowania samochoduV. (...)gdyż był obecny podczas tej rozmowy i słyszał jej przebieg a następnie czynnie uczestniczył w holowaniu pojazdu przyłączając linkę. Nie brał udziału w transakcji sprzedaży w punkcie skupu wW.gdyż już podczas rozmowy zA. P. (1)ustalono, że sprzedaży auta dokonaM. F.. Powyższe ustalenia doprowadziły do zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu zart. 291 § 1 k.k.Jednocześnie z uwagi na to, że przestępstwo paserstwa nie jest ujęte wart. 64 § 2 k.k.Sąd odwoławczy zmienił kwalifikację naart. 64 § 1 k.k.Do zmiany opisu i kwalifikacji prawnej czynu doszło w ramach tego samego zdarzenia, które stanowiło postawę do sporządzenia aktu oskarżenia w niniejszej sprawie ze względu na tożsamość przedmiotu przestępstwa, daty zdarzenia i uczestniczących w nim osób. Zmiana kwalifikacji prawnej na łagodniejszą znalazła także odzwierciedlenie w wymiarze kary. Zgodnie zart. 53 § 1 k.k.Sąd odwoławczy uwzględnił na niekorzyść oskarżonego fakt jego uprzedniej wielokrotnej karalności za przestępstwa przeciwko mieniu. Sądu odwoławczy nie orzekł kary grzywny gdyż w pierwszej kolejności oskarżony powinien naprawić szkodę wyrządzoną pokrzywdzonej, czyli zniwelować skutki swojego przestępstwa. Oskarżony dysponuje ograniczonymi możliwościami zarobkowymi gdyż przebywa w zakładzie karnym, Sąd odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zart. 46 § 1 k.k.mając na uwadze to, że oskarżony, jako paser pomógłG. F.iM. F.w sprzedaży samochodu pokrzywdzonej, czyli skutecznie zbyć mienie pochodzące z kradzieży. W ten sposób pokrzywdzona została pozbawiona własności swojego samochodu. NaG. F.iM. F.nie został nałożony obowiązek naprawienia szkody, co powoduje, że pokrzywdzona nie uzyskała odszkodowania, pomimo, że utraciła samochód wart 2000 zł. Sąd odwoławczy powołuje się w tym zakresie na wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26.11.2015r. sygn. II AKa 456/ 15.
Mając powyższe na uwadze Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcieo kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treściart. 624 § 1 k.p.k.O kosztach obrony z urzędu Sąd odwoławczy orzekł na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o adwokaturze/ tj. 21.11.2016r. Dz.U. 2016.1999/