Sąd Rejonowy w Nowym Targu
I Wydział Cywilny
Sygnatura akt: I C 407/16
Data wyroku: 2017-03-23 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Janina Furczoń
Słowa kluczowe: Zasiedzenie

Sygn. akt I C 407/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 marca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Nowym Targu I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący:

SSR Janina Furczoń

Protokolant:

st. prot. sąd. Joanna Grzeszczak

po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. w Nowym Targu
na rozprawie
sprawy z powództwaS. S. (1)
przeciwkoD. T.iA. T.
o zakaz wykonywania aktów posiadania

I
Oddala powództwo główne w całości;

II
W uwzględnieniu powództwa wzajemnego zakazuje pozwanemu wzajemnemuS. S. (1)naruszania powodów wzajemnychD. T.iA. T.w prawie własności nieruchomości położonej wC., składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych numerami:(...)i(...), objętychKW (...)w zakresie uniemożliwiania im wykonywania przejazdów i przechodów poprzez blokowanie biegnącego po tych działkach szlaku drożnego w jakikolwiek sposób, a zwłaszcza poprzez parkowanie tam pojazdów i wbijanie słupków;

III
Zasądza od pozwanego wzajemnegoS. S. (1)na rzecz powodów wzajemnychD. T.iA. T.solidarnie kwotę 1.217,00 zł (jeden tysiąc dwieście siedemnaście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSR Janina Furczoń
Sygn. akt I C 407/16

UZASADNIENIE
PowódS. S. (1)domagał się, by Sąd zakazał pozwanymD. T.iA. T.działań uniemożliwiających korzystanie ze służebności gruntowej przejazdu przechodu i przegonu, biegnącej podziałkach ewidencyjnych oznaczonych numerami (...), położonych wC., objętychksięgą wieczystą (...)prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Nowym Targu V Wydział Ksiąg Wieczystych. Nadto żądał również zasądzenia od pozwanych na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że jest właścicielem działki władnącej do której prowadzi służebność przejazdu przechodu i przegonu pasem o szerokości 3 m, biegnącym podziałkach (...). Podniósł, że pozwaniD.iA. T., przeszkadzają mu w korzystaniu ze służebności w ten sposób, że pomimo wielokrotnych uwag, zastawiają szlak swoim samochodem. Ponadto pozwanaA. T.kierując list adwokacki z dnia 07.08.2016 r., domagała się zaprzestania rzekomego naruszania jej prawa własności przez powoda pomimo, iż w księdze wieczystej nie figuruje jako właściciel a ponadto twierdzenia zawarte w liście, nie odpowiadają rzeczywistości. Działania w nim wskazane, są podejmowane tylko przez pozwanych, a nie przez powoda.
PozwaniD. T.iA. T., w piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na pozew i pozew wzajemny, domagali się oddalenia w całości powództwa głównego i zasądzenia od powoda na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie składając powództwo wzajemne wnosili o zakazanie pozwanemu wzajemnemuS. S. (1)naruszania ich jako powodów wzajemnych w prawie własności nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne oznaczone numerami:(...)i(...), położone wC., objęteKW (...), w zakresie uniemożliwiającym wykonywanie przejazdów i przechodów poprzez blokowanie przebiegającego po tych działkach szlaku drożnego w jakikolwiek sposób, a zwłaszcza poprzez parkowanie tam pojazdów i wbijanie słupków.
W uzasadnieniu pozwani podnieśli to, że działki obciążone służebnością stanowią działkę siedliskową zabudowaną budynkami mieszkalno-gospodarczymi. Zarówno do działki powoda, jak i do działki użytkowanej przez pozwanych, dojeżdża się korzystając ze służebności.S. S. (1)i jego żonaJ. S.wielokrotnie blokowali przejazd poprzez parkowanie pojazdów na szlaku oraz wbijanie palików. Twierdzili oni, że droga stanowi ich własność. Pozwani zaprzeczyli, aby kiedykolwiek podejmowali jakiekolwiek czynności zmierzające do uniemożliwienia powodowiS. S. (1), korzystania przez niego, bądź członków jego rodziny, z drogi.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Za właścicieladziałek ewidencyjnych oznaczonych numerami (...)wksiędze wieczystej oznaczonej numerem (...)prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Nowym Targu V Wydział Ksiąg Wieczystych w dziale II, jest wpisanaA. D.dwojga imionT.. W dziale III tej księgi wieczystej zostało wpisane ograniczoneprawo rzeczowezwiązane z inną nieruchomością – służebność gruntowa, polegająca na prawie przejazdu, przechodu i przegonu pasem szerokości 3m, biegnącym wzdłuż całej północnej granicydziałek ewidencyjnych numer (...)- na rzecz każdoczesnych właścicielidziałki ewidencyjnej oznaczonej numerem (...).
(dowód – odpis zKW (...), k. 21-22)
Wksiędze wieczystej oznaczonej numerem (...), za właściciela m. in.działki ewidencyjnej numer (...)są wpisaniS. S. (1), s.J.iP.iJ. S., c.J.iM.na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej.
(dowód – odpis zKW (...), k. 8)
Podstawą wpisu ograniczonegoprawa rzeczowegozwiązanego z inną nieruchomością była umowa przenosząca własność i umowa ustanowienia służebności gruntowej przejazdu, przechodu i przegonu zawarta w formie aktu notarialnego w dniu 24.10.2008 r. przezB. T.(matkę pozwanejA. T.) orazM. B.iS. S. (1).
Zgodnie z § 7 tej umowy (rep. A numer(...)),B. T.ustanowiła nieodpłatnie nadziałkach ewidencyjnych (...), prawo służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu, przechodu i przegonu pasem szerokości 3 m, biegnącym wzdłuż całej północnej granicy tych działek na rzecz każdoczesnych właścicielidziałki numer (...), aS. S. (1)oświadczył, że na ustanowienie służebności gruntowej, wyraża zgodę. Ustanowienie służebności pomiędzy stronami tej umowy było dokonane przy zawarciu przezB. T.zM. B., umowy przenoszącej własność gospodarstwa rolnego położonego wC.o łącznym obszarze 1,5058 ha.
(dowód – akt notarialny, k. 11-13)
Matka pozwanych i sami pozwani, przebywają wC., zwykle tylko w okresie od wiosny do jesieni, bowiem w sposób stały zamieszkują wT.. Do lata 2016 r., strony żyły zgodnie i nie dochodziło między nimi do żadnych nieporozumień. Latem 2016 r., w celu ogrodzenia swojej działki, matka pozwanychB. T.podjęła czynności wskazania granic działki siedliskowej i zleciła te czynności geodecie. Przy pomiarach geodezyjnych uczestniczyłaJ. S., żonaS. S. (1), która do wskazanych granic, nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń. PowódS. S. (1)w tym czasie przebywał w szpitalu. Po powrocieS. S. (1)ze szpitala,B. T.zauważyła, że paliki wskazujące granice zostały usunięte. W czasie rozmowy zeS. S. (1)i jego żoną, poinformowała ich, że jeżeli wskazania granicy im nie odpowiadają, to ona wyraża zgodę, by te czynności zostały wykonane przez innego geodetę na zlecenie PaństwaS.. Zależało jej bowiem, by strony dalej żyły w dobrych stosunkach. Po kilku dniach, zadzwonił do domu PaństwaT.syn powoda i skierował doB. T.wyzwiska, a następnie, kiedy nie odbierała telefonów, przysyłał do niej sms-y o obraźliwych treściach, zawierających również groźby. W kolejnych dniachJ. S., żona powoda, w czasie gdy pozwanyD. T.wyjeżdżał z garażu, stanęła przed maską samochodu, twierdząc, że droga stanowi jej własność. Była również taka sytuacja, że powódS. S. (1)postawił na drodze samochód w taki sposób, że pozwany nie był w stanie wyjechać z garażu, a także zabił palik na działce pozwanych, twierdząc że w tym miejscu jest granica ich działki.B. T., ani też pozwani, nie podejmowali żadnych czynności, które uniemożliwiały by powodowiS. S. (1)i członkom jego rodziny, przejeżdżanie i przechodzenie spornym szlakiem.
(dowód – zeznania świadkaB. T., k. 66-67, zeznania pozwanegoD. T., k. 76, treść sms-ów kierowanych doB. T.przez syna powoda, k. 42-45)
Na skutek nieporozumień sąsiedzkich, były zgłaszane interwencje w Komisariacie Policji wC., które skutkowały obecnością funkcjonariuszy Policji na przedmiocie sporu. Interwencje te miały miejsce w dniu 21.06.2016 r. o godz. 17.25 i w tym samym dniu o godz. 20.30. Pierwsza interwencja ze zgłoszeniaB. T.dotyczyła wbicia słupków na działce stanowiącej jej własność przez powoda. Po przybyciu patrolu Policji, została ujawniona dziura w ziemi po paliku. W czasie interwencjiS. S. (1)i jego żona przyznali, że mają roszczenia do przebiegu granic. Podczas drugiej interwencji, prowadzonej o godz. 20.30, ze zgłoszeniaJ. S., która informowała, że sąsiad blokuje jej dojazd do domu, przybyły na miejsce patrol Policji, nie stwierdził takiego blokowania. Samochód PanaD. T.był zaparkowany poza drogą na działce siedliskowej.J. S.podczas interwencji oświadczyła, że „droga jest jej własnością, bo posiada na nią uwłaszczenie”, funkcjonariusze Policji stwierdzili zgłoszenie bezpodstawnej interwencji.
Patrol z Komisariatu Policji wC., podejmował również interwencje ze zgłoszeniaD. T.w dniu 21.07.2016 r. Zgłaszający podał, że „sąsiad nie chce go wypuścić z posesji”. Po przybyciu na miejsce sporu, funkcjonariusze Policji stwierdzili, żeJ. S.pozostawiła pojazd na drodze, w taki sposób, iż zablokowała wyjazd z garażu PanaD. T.i mimo jego próśb, nie chciała przejechać pojazdem.S. S. (1)iJ. S., przeparkowali samochód dopiero po interwencji funkcjonariuszy na ich wezwanie.
Zarówno podczas pierwszych, jak i drugiej interwencji, dało się wyczuć konflikt pomiędzy stronami i agresywne zachowanieS.iJ. S.w stosunku doB. T.iD. T.. Zarówno powód jak i jego żona, zgłaszali pretensje do drogi, twierdząc, że jest ich własnością, a interweniujący funkcjonariusze odnieśli wrażenie, żeS. S. (1)kwestionuje granice pomiędzy działkami stron. Nie stwierdzili oni, by pozwani czynili powodowi jakiekolwiek przeszkody w korzystaniu ze szlaku. PozwanyD. T., w toku prowadzonych interwencji wyjaśnił, że na krótki czas pozostawił samochód na drodze, jednakże tylko z tej przyczyny, że wynajęta do tych prac osoba trzecia, kosiła trawę na działce siedliskowej pozwanych. Samochód ten został natychmiast usunięty, kiedy z drogi chciał skorzystać powód.
(dowód – informacja Komisariatu Policji wC.o przeprowadzonych na miejscu spory interwencjach, k. 38, zeznania świadkówJ. B., k. 63-64,B. Ł., k. 64-65,G. Ś., k. 65 iM. W., k. 65 i zeznania pozwanego, k. 76)
W czasie interwencji przeprowadzonej w dniu 21.07.2016 r., funkcjonariusze Policji stwierdzili pozostawienie samochodu, stanowiącego własność małżonkówS.na drodze przed ich bramą, w taki sposób, że pozwanyD. T.nie był w stanie wyjechać ze swojego garażu. Samochodu tego powód nie usunął mimo próśb pozwanego, który informował go, że chce wyjechać, bo spieszy się do pracy. Taka sytuacja trwała dłuższy czas, ponieważ funkcjonariusze nie przybyli na interwencje niezwłocznie z uwagi na inne zgłoszenia.S. S. (1)usunął swój pojazd z drogi na wezwanie interweniujących policjantów.
(dowód – zeznania świadkaM. W., k. 65,G. Ś., k. 65 i zeznania pozwanego, k. 76)
Pozwani nie blokowali przejazdu osobom odwiedzającym powoda, z tym że pozwanyD. T.zwrócił uwagęA. J. (1), by ten nie zostawiał samochodu na drodze.
(dowód – zeznania pozwanego, k. 76)
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów urzędowych w postaci odpisów z księgi wieczystej i wypisu z aktu notarialnego, przesłuchania pozwanegoD. T., zeznań świadków:J. B.,B. Ł.,G. Ś.iM. W.iB. T..
Sąd odmówił wiary zeznaniom powodaS. S. (1), ponieważ są nielogiczne i sprzeczne z treścią informacji Komisariatu Policji wC.dotyczącej podejmowanych na skutek zgłoszeń stron interwencji, a także z zeznaniami złożonymi przez funkcjonariuszy Policji. Powód zasłaniał się niepamięcią tak co do dat zdarzeń, które opisywał w swoich zeznaniach, jak również nie potrafił wskazać przyczyn podejmowanych przezD. T.interwencji. Nie polegały na prawdzie również jego zeznania, co do tego, że pozwany mógł bez jakichkolwiek przeszkód wyjechać z garażu mimo, iż przed bramą na drodze stał samochód powoda, bowiem funkcjonariusze Policji, którzy brali udział w interwencji jednoznacznie potwierdzili to, że pozostawiony przez powoda przed jego bramą samochód, blokował pozwanemu wyjazd z garażu. Powód potwierdził, że usunął pale graniczne, jak również że wbił pal na działce pozwanych, co jednoznacznie wskazuje na to, że przyczyną sporu były pretensje powoda i jego żony do ustalenia granicy działki pozwanejA. T.wobec przyjęcia przez PaństwoS., że droga stanowi ich własność. Twierdzenia tej treści potwierdzili interweniujący policjanci.
Na wiarę, w ocenie Sądu, zasługują w całości zeznania pozwanegoD. T., bowiem korespondują z pozostałymi zebranymi w sprawie dowodami (pismo Policji, k. 38 i zeznania funkcjonariuszy Policji), są logiczne i wewnętrznie spójne, tak co do kolejności następujących po sobie zdarzeń, jak również ich przebiegu, w tym w szczególności zdarzenia, które miało miejsce w dniu 21.07.2016 r. i polegało na zablokowaniu pozwanemu przez pozostawienie samochodu przez powodaS. S. (1)na szlaku służebnym wyjazdu z jego garażu. Wbrew twierdzeniom powoda, takie jego działanie, nie miało charakteru krótkotrwałego i przypadkowego, bowiem interwencja przez patrol Policji była podjęta po znacznym upływie czasu od zgłoszenia (z pewnością przekraczającym 20 minut), a samo usuniecie pojazdu z drogi nastąpiło dopiero na wezwanie funkcjonariusza policji.
Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadkówJ. B.,B. Ł.,G. Ś.iM. W.– funkcjonariuszom Policji, którzy brali udział w interwencjach prowadzonych na skutek zgłoszeń stron, ponieważ są spójne i obiektywne, w zakresie opisu zdarzeń i podejmowanych czynności, a także oceny zachowań stron, które uczestniczyły przy ich prowadzeniu.
Na wiarę zasługują również zeznania świadkaB. T., która szczegółowo i chronologicznie opisała kolejne zdarzenia, które wiązały się z powstaniem konfliktu, a także podejmowanymi czynnościami przez strony, jak również funkcjonariuszy w związku z prowadzonymi interwencjami. Zeznania świadka są logiczne, konsekwentne i mając na względzie cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie budzą żadnych wątpliwości, co do ich wiarygodności.
Sąd odmówił wiary zeznaniom świadkaJ. S., bowiem są chaotyczne, niespójne i nielogiczne. Świadek najpierw zaprzecza pewnym zdarzeniom, a następnie potwierdza ich zaistnienie. Dotyczy to w szczególności twierdzeń jakoby pozwani zabraniali powodowi i świadkowi przejazdu drogą służebną. Świadek omawia taką sytuację, kiedy w dniu 19.05.2016 r., przejeżdżała drogą zA. J. (2)na której stał samochód PaństwaT.. Po użyciu klaksonu „przyszedłD. T.i usunął ten samochód”. Z dalszych zeznań świadka wynika, że miało to miejsce wtedy, kiedy była koszona trawa na działce siedliskowej pozwanych „twierdzili, że koszą trawę i musieli pozostawić samochody”. Treść zeznań świadka świadczy o tym, że pozwani nie mieli zamiaru blokować przejazdu powodowi i członom jego rodziny. Nielogiczne są również zeznania świadka dotyczące blokowania wyjazdu z garażuD. T.. Zachowania te świadek tłumaczyła potrzebą dowiedzenia się, dlaczego pozwany „naruszał ten samochód i dlaczego jak mąż był koło tego samochodu, go popychał i od k go wyzywał”. Jednocześnie świadek zeznała, że po interwencji Policji udała się „na policję powiatową, bo policja wC.powiedziała mi, że nam nie wolno wzywać takich interwencji”. Jak wynika z informacji znajdującej się na k. 38, funkcjonariusze policji stwierdzili bezzasadne zgłoszenie interwencji w dniu 21.06.2016 r. o godz. 20.30., a zatem nie miało to miejsca w dniu 21.07.2016 r., kiedy interwencja dotyczyła blokowania wyjazdu pozwanego z garażu.
ŚwiadekA. J. (1)nie posiadał wiadomości na okoliczność ewentualnego blokowania przejazdu przez którekolwiek ze stron. W ocenie Sądu ,treść rozmowy przeprowadzonej jesienią 2016 roku zD. T.–o ile w ogóle miała miejsce ,ponieważ od 1 października 2016 ,pozwany nie mieszka wC.,nie została przedstawiona zgodnie z prawdą. Logicznym bowiem jest to co zeznał pozwany ,że jedynie poprosił świadka ,by ten nie zostawiał samochodu przed bramą powoda co było uzasadnione z uwagi na przeznaczenie drogi.
Mając powyższe na względzie Sąd zważył, co następuje:
Podstawę prawną orzeczenia w zakresie pkt I i II wyroku, stanowiart. 222 § 2w związku zart. 222 § 1 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym - przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.
Stosownie do treściart. 222 § 2 k.c.biernie legitymowana w sporze negatoryjnym jest osoba, która naruszyła własność „w inny sposób, aniżeli przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą".
W związku z tym, z uwagi na złożenie pozwu i powództwa wzajemnego w toku procesu, Sąd badał rodzaj dokonanego naruszenia prawa własności.
Odnosząc się do żądania zawartego w pozwie głównym, w ocenie Sądu jest ono bezzasadne, bowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pozwaniD. T.iA. T.nie podejmowali w stosunku do powoda żadnych czynności, które miałyby na celu utrudnianie, bądź uniemożliwianie im przejeżdżania, przechodzenia i przeganiania bydła po szlaku służebnym, biegnącym podziałkach ewidencyjnych (...). Pozwani w toku całego postępowania dowodowego, nie twierdzili, by kiedykolwiek podejmowali lub mieli zamiar podjąć takie czynności, by zabronić powodowi, bądź osobom jego prawa reprezentującym korzystanie ze szlaku w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Podnosili to, że sami dobrowolnie ustanowili na rzecz każdoczesnego właścicieladziałki ewidencyjnej (...)(obecnie właścicielem tej działki jest powód), służebność przejazdu i przechodu, biegnącą podziałkach (...), stanowiących własnośćA. T., z której również korzystają , dojeżdżając do swoich zabudowań mieszkalno-gospodarczych. Nie stanowi również naruszenia powodaS. S. (1)w prawie służebności przejazdu, przechodu i przegonu, skierowanie do niego listu adwokackiego, wzywającegoS. S. (1)do zaniechania parkowania samochodów i blokowania przejazdu przez niego i osoby prawa jego reprezentujące w obrębie szlaku drożnego przebiegającego po tych działkach. Przesłany przez pełnomocnika pozwanejA. T.list adwokacki miał na celu uniknięcie dalszych niewłaściwych zachowań ze strony powoda, które naruszały stosunki sąsiedzkie i prawa właścicielskieA. T.. Wbrew twierdzeniom powoda, pozwanaA. T.w dacie kierowania pisma do powoda była wpisana jako właściciel dz. ewid.(...)i(...)wksiędze wieczystej (...). Należy w tym miejscu podkreślić to, że była to jedyna czynność faktyczna, podjęta przez właścicielkę nieruchomości obciążonejA. T.w stosunku do powoda, który w swoich zeznaniach potwierdził, że właściwieA. T.nie zna, bowiem widział ją tylko raz. W związku z tym, bark jest jakichkolwiek podstaw do żądania zakazania tej pozwanej podejmowania działań uniemożlwiających powodowi korzystanie ze służebności gruntowej.
W tych okolicznościach, brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by pozwanaA. T., jak również jej bratD. T., wykonywali nadziałkach (...), jakiekolwiek czynności w celu uniemożliwienia powodowi korzystania z praw wynikających z ustanowienia na jego rzecz przejazdu, przechodu i przegonu. Krótkotrwałe pozostawienie na drodze pojazdu należącego doD. T., który niezwłocznie został usunięty, gdy powód i członkowie jego rodziny chcieli przejechać drogą, nie oznacza woli utrudniania, bądź uniemożliwiania powodowi korzystania ze szlaku, tym bardziej, że sam powód i jego żona zeznali, iż pozwany wyjaśnił, że pozostawił samochód na drodze, tylko dlatego, że była koszona trawa na jego działce.
Sąd uznał, iż zasadne jest żądanie zawarte w pozwie wzajemnym, ponieważ blokowanie wyjazdu z garażuD. T.potwierdzili interweniujący na jego zgłoszenie funkcjonariusze policji. Wbrew twierdzeniom powoda, jego działanie zmierzało do uniemożliwienia pozwanemu korzystania ze szlaku, skoro mimo próśb powód nie wjechał swoim samochodem na swoją posesję, a dodatkowo jego żona zablokowała wyjazd pozwanemu, stojąc przed maską jego pojazdu i opierając się na niej. Również pozostałe zachowania powoda i jego żony odnotowane przez funkcjonariuszy policji w swoich notatkach, świadczą o roszczeniach powoda do drogi, który uznawał ją za swoją, a także wyznaczał pozwanym granice ich działki wbijając w miejscu, które uważał za właściwe, pal drewniany.
Mając to na względzie, Sąd oddalił powództwo główne w całości, uwzględniając żądanie zawarte w pozwie wzajemnym.
O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, po myśliart. 98 k.p.c., zasadzając od powoda na rzecz pozwanych solidarnie zwrot kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 2 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz.U. 2015, poz. 1800 ze zm.
SSR Janina Furczoń