Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe w Gdańsku
X Wydział Karny
Sygnatura akt: X K 288/17
Data wyroku: 2017-06-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Joanna Jurkiewicz

Sygn. akt X K 288/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 czerwca 2017r.
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku w X Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SR  Joanna Jurkiewicz
Protokolant:    Magdalena Barska
po rozpoznaniu w dniu 13.06.2017r. sprawyM. W. (1), synaJ.iK.,urodzonego (...),PESEL (...);
oskarżonego o to, że:

I
w dniu 08 grudnia 2016r. wG.prowadził pojazd mechaniczny m-kiS. (...)onumerze rej. (...)nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku sygn. akt II K 192/13 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązującego od 29 grudnia 2011 roku do 28 grudnia 2023 roku, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie 09 października 2013 roku do 09 czerwca 2015 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wymienionym wyrokiem Sądu za przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 244 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

II
w dniu 14 grudnia 2016r. wG.prowadził pojazd mechaniczny m-kiS. (...)onumerze rej. (...)nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku sygn. akt II K 192/13 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązującego od 29 grudnia 2011 roku do 28 grudnia 2023 roku, przy czym zarzucanego czynu dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia w okresie 09 października 2013 roku do 09 czerwca 2015 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wymienionym wyrokiem Sądu za przestępstwo podobne,

tj. o czyn zart. 244 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

I
OskarżonegoM. W. (1)uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie I oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 244 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

II
Oskarżonego uznaje za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie II oskarżenia, czyn ten kwalifikuje zart. 244 k.k.w zw. zart. 64§1 k.k.

III
Ustalając, że czyny opisane w punktach I i II wyroku stanowią ciąg przestępstw, przy zastosowaniuart. 91§1 k.k., na podstawieart. 244 k.k.skazuje go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

IV
Na podstawieart. 626§1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) obciąża oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych oraz wymierza mu opłatę w wysokości 300 (trzysta) złotych.

Na oryginale właściwy podpis
Sygn. akt X K 288/17

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny
         :
WzględemM. W. (2)wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 16 maja 2013 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 192/13 orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Okres obowiązywania zakazu rozpoczął się w dniu 29 grudnia 2011 roku i zakończy w dniu 28 grudnia 2023 roku.
Dowody: odpis wyroku Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 16 maja 2013 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 192/13 k. 56-59; pismo Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 06 marca 2017 roku k. 91.
Nie zważając na powyższe w dniu 08 grudnia 2016 rokuM. W. (1)w godzinach wczesno wieczornych kierował samochodem markiS. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Towarzyszyli mu znajomi –J. B.,P. K.iM. K.. W pewnym momencie około godziny 19:12 jadącul. (...)wG.M. W. (1)zauważył patrol Policji i chcąc uniknąć kontroli wycofał pojazd tak, by zaparkować go na przyległym doul. (...)parkingu. Funkcjonariusze pełniący służbę w zauważonym przez w/w patrolu –S. C.,M. Z.iG. B.zainteresowali się jednak zachowaniemM. W. (2)i postanowili poddać go rutynowej kontroli drogowej. W jej toku ustalono, iż względemM.W.orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, który pozostaje aktualny. W związku z tymM. W. (3)zatrzymano, pouczono o jego prawach i obowiązkach i przewieziono doKPVII wG.celem podjęcia dalszych czynności z jego udziałem. Pojazd, którym kierował w/w został natomiast zabezpieczony poprzez oddanie kluczyków do niego jednemu z kolegów zatrzymanego i zarazem pasażerów –P. K..
Dowody: zeznania świadkaS. C.k. 4v., 21-22; częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 12-13, 34-35, 113; protokół zatrzymania osoby z dnia 08 grudnia 2016 roku k. 2-3.
W dniu 14 grudnia 2016 roku około godziny 13:00M. W. (4)ponowienie kierował na terenieG.samochodem markiS. (...)onumerze rejestracyjnym (...). Razem z nim w charakterze pasażera jechałP. K.. Wskazany pojazd został dostrzeżony naul. (...)przez funkcjonariuszy Policji –S. C.iA. K.pełniących w tym rejonie służbę w patrolu zmotoryzowanym.S. C.rozpoznał w kierującym pojazdem mężczyznę, którego kontrolował kilka dni wcześniej ujawniając wówczas obowiązywanie względem niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, w związku z czym Policjanci zatrzymali samochód markiS. (...)do kontroli na parkingu wewnętrznymhotelu (...)przyul. (...). W jej toku potwierdzono, iż względemM.W.orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, który pozostaje aktualny. W konsekwencjiM. W. (3)zatrzymano, pouczono o jego prawach i obowiązkach i przewieziono doKPVII wG.celem podjęcia dalszych czynności z jego udziałem. Pojazd, którym kierował w/w został natomiast zabezpieczony poprzez oddanie kluczyków do niegoP. K..
Dowody: zeznania świadkaS. C.k. 4v., 21-22; częściowo wyjaśnienia oskarżonego k. 12-13, 34-35, 113; protokół zatrzymania osoby z dnia 14 grudnia 2016 roku k. 15-16.
Słuchany w toku postępowania przygotowawczego w charakterze podejrzanegoM. W. (1)oświadczył, iż rozumie treść stawianych mu zarzutów i przyznaje się do popełniania zarzucanych mu czynów. Odmówił przy tym podania okoliczności ich popełnienia.
Jednocześnie z uwagi na wymóg zwięzłości uzasadnienia wynikający zart. 424 § 1 k.p.k.odstąpiono od cytowania całości wyjaśnień oskarżonego odsyłając do wskazanych poniżej kart akt postępowania.
Wyjaśnienia oskarżonegoM. W. (2)k. 12-13, 34-35, 113.
M. W. (1)ma wykształcenie zawodowe. Jest bezdzietnym kawalerem i nie ma nikogo na swoim utrzymaniu. Pracuje jako monter kadłubów okrętowych osiągając z tego tytułu dochód w wysokości 3.000 zł miesięcznie. Stan jego zdrowia jest dobry; nie był leczony psychiatrycznie, neurologicznie, ani odwykowo. Był uprzednio wielokrotnie karany, w tym wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku z dnia 16 maja 2013 roku wydanym w sprawie o sygn. akt II K 192/13 min. za przestępstwo zart. 244 k.k., na karę łączną, którą to karę odbywał w okresie od 09 października 2013 roku do 09 czerwca 2015 roku.
Dowody: dane osobopoznawcze k. 11-12; dane o karalności k. 37-40; odpisy orzeczeń k. 55, 56-59, 67-67v., 69-72, 73, 74-74v., 75, 76, 77-77v., 78, 79-79v., 92-95.

Sąd zważył, co następuje
         :
W świetle całokształtu zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, w szczególności informacji dotyczących wcześniejszej karalności oskarżonego, zarówno fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu występków, jak i winaM. W. (2), nie budzą wątpliwości.
Za kluczowe dla sprawy uznano zeznaniaS. C.– funkcjonariusza Policji, który zarówno w dniu 08 grudnia 2016 roku, jak i 14 grudnia 2016 roku przeprowadzał czynności z udziałem oskarżonego. Przytoczył on w sposób spójny i rzeczowy powody, dla jakich w obydwu przypadkach zdecydował się poddać oskarżonego rutynowej kontroli drogowej a następnie zatrzymać go. Co istotne, świadek wyraźnie wskazywałM. W. (2)jako kierującego pojazdem, jego twierdzenia w tym zakresie nie były zaś kwestionowane w toku postępowania. W związku z powyższym, jak i z faktem, iż omawiane zeznania znajdują potwierdzenie w treści danych zawartych w dokumentacji związanej z uprzednią karalności oskarżonego oraz odpisami wydanych względem niego w postępowaniach karnych orzeczeń, Sąd uznał je za wiarygodne i dokonał ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o ich treść.
Pominięte jako nie mające znaczenia dla sprawy zostały natomiast zeznaniaM. K., odnosił się on w nich bowiem do okoliczności nie mających związku z popełnieniem przezM. W. (2)zarzucanych mu występków.
Ponadto Sąd uznał za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie dokumenty ujawnione w trybieart. 393§1, 2 i 3 k.p.k.,art. 394§1 i 2 k.p.k., w szczególności w postaci danych o karalności, protokołów znajdujących się w aktach sprawy i odpisów orzeczeń, których autentyczność, wiarygodność oraz rzetelność nie była kwestionowana, a które zostały sporządzone przez upoważnione osoby i podmioty, w zakresie ich kompetencji.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż przyznanie się przez oskarżonego do winy nie budzi wątpliwości. Wobec zeznańS. C.oraz danych odnośnie uprzednich skazańM. W. (2)i orzekanych względem niego środków karnych Sąd uznał sprawstwo w/w za oczywiste. Jednocześnie, jako niemające związku ze sprawą pominięte zostały wyjaśnieniaM.W.w zakresie, w jakim podawał on, w jakich okolicznościach wzszedł posiadanie dowodu osobistegoM. K..
Sąd zważył dalej, iż czynu określonego w przepisieart. 244 k.k.dopuszcza się ten, kto
nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany. W okolicznościach sprawyM. W. (1)zarówno w dniu 08 grudnia 2016 roku, jak i w dniu 14 grudnia 2016 roku niewątpliwie wypełnił znamiona wskazanego występku, każdorazowo prowadził bowiem pojazd mechaniczny markiS. (...)onumerze rej. (...)nie stosując się do orzeczonego przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku sygn. akt II K 192/13 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązującego od 29 grudnia 2011 roku do 28 grudnia 2023 roku.
Ponadto kwalifikację prawną czynów przypisanych oskarżonemu należało uzupełnić o przepisart. 64§1 k.k.Stosownie do treściart. 64§1 k.k., jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Przesłanki, o których mowa powyżej, zostały w niniejszej sprawie w całości spełnione. Ustalono bowiem, iżM. W. (1)był wielokrotnie karany sądownie. Wydano wobec niego między innymi wyrok łączny Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku z dnia 16 maja 2013 roku w sprawie sygn. akt II K 192/13 min. za przestępstwa zart. 244 k.k.orzeczoną tym wyrokiem karę pozbawienia wolnościM. W. (1)odbywał w okresie 09 października 2013 roku do 09 czerwca 2015 roku. Tym samym spełnione zostały wszystkie warunki opisane wart. 64 § 1 kk, co uzasadniało uwzględnienie recydywy zarówno w kwalifikacji prawnej czynówM. W. (2), jak i w podstawie wymiaru kary.
Zaznaczyć przy tym należy, iż Sąd stwierdził, że czyny przypisaneM. W. (2)w punktach I i II wyroku stanowią ciąg przestępstw w rozumieniuart. 91§1 k.k.– popełnione zostały bowiem niewątpliwie w podobny sposób oraz w krótkich odstępach czasu, a co do żadnego z tych czynów, nie zapadł wcześniej wyrok.
Zdaniem Sądu, oskarżonemu przypisać można winę w popełnieniu przypisanych mu czynów. Oskarżony jest zdolny ze względu na wiek do ponoszenia odpowiedzialności karnej, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dostarcza podstaw do przyjęcia, iż w chwili czynuM. W. (1)był niepoczytalny lub znajdował się w anormalnej sytuacji motywacyjnej.
Przechodząc do omówienia kwestii kar wymierzonychM. W. (2)za opisany wyżej ciąg przestępstw w pierwszej kolejności, wyjaśnić należy, dlaczego Sąd w niniejszej sprawie zastosował przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01 czerwca 2017 roku w zw. zart. 4§1 k.k.W związku z tym, że przepisykodeksu karnegoobowiązujące w czasie popełnienia przezM. W. (2)przypisanego mu ciągu przestępstw zostały w istotny sposób zmienione ustawą z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy —Kodeks karnyoraz niektórych innych ustaw Dz.U. z 2017 r. poz. 966 – należało rozstrzygnąć kwestię tzw. konkurencji ustaw, czyli rozstrzygnąć, która z ustaw byłaby dla oskarżonego względniejsza. Stosownie do zgodnego stanowiska doktryny i orzecznictwa, które Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, ocena, która z konkurujących ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, zawsze wymaga uwzględnienia okoliczności konkretnej sprawy (vide: uchwała SN z dnia 24 listopada 1999 r., I KZP 38/99, OSNKW 2000, nr 1-2, poz. 5). Aprobując przytoczony pogląd, Sąd orzekający w sprawie dostrzegł w pierwszej kolejności, iż zwiększeniu uległo zagrożenie karne za przestępstwo kwalifikowane zart. 244 k.k.- przed nowelizacją była to bowiem kara pozbawienia wolności do 3 lat, aktualnie natomiast kara od 3 miesięcy pozbawienia wolności to lat 5. Co więcej, wskazaną ustawą dodano równieżart. 42 § 1a k.k.przewidujący min. obligatoryjne orzekanie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w razie skazania za przestępstwo określone wart. 244 k.k., jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Tymczasem na podstawie unormowań obowiązujących w dacie popełniania przezM. W. (2)przypisanych mu czynów, orzeczenie rzeczonego środka w razie dopuszczenia się występku zart. 244 k.k.w ogóle nie było przewidziane. Tym samym należało uznać, że przepisy obowiązujące obecnie są mniej korzystne dla oskarżonego niż przepisy dotychczasowe. Z tych względów, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie zastosować należało przy orzekaniu wyroku przepisykodeksu karnegow brzmieniu obowiązującym przed 01 czerwca 2017 roku w zw. zart. 4§1 k.k.
Jednocześnie należy zaznaczyć, iż Sąd na skutek omyłki nie wyszczególnił w podstawie orzekania przepisuart. 4§1 k.k.
Wymierzając oskarżonemu karę za przypisane mu przestępstwo, Sąd uwzględnił wszelkie okoliczności, jakie nakazuje brać pod uwagę przepisart. 53 k.k., zgodnie z którym Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Zgodnie z brzmieniem przepisów stanowiących podstawę skazaniaM. W. (5)podlegał karze pozbawienia wolności do 4 lat i 6 miesięcy (przy uwzględnieniu treściart. 64§1 k.k.orazart. 91§1 k.k.). Uwzględniając przywołane powyżej dyrektywy wymiaru kary zart. 53 k.k., Sąd doszedł do przekonania, iż najwłaściwszą karą dla oskarżonego za przypisany mu ciąg przestępstw będzie kara 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
WymierzającM. W. (2)karę za przypisany mu ciąg przestępstw Sąd, jako okoliczność obciążającą uwzględnił wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów wyrażający się w sposobie i okolicznościach ich popełnienia, a także motywacji sprawcy. Zdecydowanie na niekorzyść oskarżonego przemawia okoliczność, iż przypisanych mu występków tego dopuścił się z winy umyślnej, tym samym w pełni świadomie łamał obowiązujący porządek prawny. Okolicznością obciągającą było nadto, iż oskarżony wcześniej wielokrotnie wchodził w konflikt z prawem czterokrotnie uprzednio naruszając przepisart. 244 k.k.w ramach łamania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Na niekorzyść poczytano mu przy tym również fakt, iż w niniejszej sprawie działał w ramach ciągu przestępstw i w warunkach powrotu do przestępstwa. Sąd nie znalazł nadto żadnych okoliczności przemawiających na korzyśćM. W. (2). Wobec takich okoliczności, wskazana kara pozbawienia wolności orzeczona wobecM. W. (2)nie mogła być w ocenie Sądu poczytane za nieadekwatne, a w żadnym razie – za rażąco surową.
Jednocześnie Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest w ustalonych okolicznościach podstaw do zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności. Mając na uwadze treśćart. 69§1 k.k.należało bowiem stwierdzić, iżM. W. (1)był wcześniej skazywany na kary pozbawienia wolności, zaś niniejszym orzeczeniem wymierzono mu kare pozbawienia wolności przekraczająca 1 rok, co wyklucza zastosowania unormowań tego przepisu w niniejszej sprawie. Nie mniej jednak, nawet, gdyby powyższa okoliczność nie zaistniała Sąd uznał za celowe wymierzenie oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Przesłanką zastosowania tej instytucji jest wszak przekonanie Sądu, iż zastosowanie kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa (art. 69§1 k.k.). Wprawdzie uprzednia karalność oskarżonego sama przez się nie przesądza o braku pozytywnej prognozy kryminologicznej, jednakże okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, iż oskarżonego cechuje lekceważący stosunek do porządku prawnego przejawiający się w notorycznym naruszaniu jego norm. Wymierzone uprzednio oskarżonemu kary nie odniosły skutku – oskarżony w dalszym ciągu nie przestrzega porządku prawnego, nie poddaje się on procesowi resocjalizacji i nie wyciąga wniosków z negatywnych konsekwencji swojego zachowania. W ocenie Sądu, nie sposób dopatrzyć się w zachowaniu oskarżonego jakichkolwiek przejawów pozytywnej prognozy kryminologicznej. W konsekwencji w ocenie Sądu, pozbawienie oskarżonego wolności na określony w wyroku okres jest zasadne nie tylko ze względów prewencji szczególnej, mającej na celu powstrzymanie oskarżonego od popełniania przestępstw w przyszłości, lecz także ogólnej.
O kosztach procesu Sąd orzekł na mocyart. 626§1 k.p.k.iart. 627 k.p.k.,art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych(Dz. U. 1983r. Nr 49, poz. 223 z późn. zm.), Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi oraz wymierzył mu opłatę uznając, iż jest on osobą czynną zawodowo i uzyskującą stały miesięczny dochód, zatem poniesienie wskazanych kosztów nie będzie stanowiło dla niego zbytniego obciążenia.

Sędzia SR Joanna Jurkiewicz