Sąd Okręgowy w Poznaniu
IV Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: IV Ka 1002/16
Data wyroku: 2016-12-16 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Leszek Matuszewski

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Poznaniu, Wydział IV Karny - Odwoławczy w składzie:
Przewodniczący SSO Leszek Matuszewski
Protokolant  p.o. staż.E. C.
rozpoznawał sprawęJ. G.
obwinionego z art. 97 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Pile
z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II W 413/16

1
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

2
zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 zł tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierza opłatę za II instancję w kwocie 30 zł.

L. M.

UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Pile wyrokiem z dnia 22 września 2016 roku, sygn. akt II W 413/16 uznał obwinionegoJ. G.za winnego popełnienia wykroczenia z art.97 k.w. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 złotych.
W ostatnim punkcie wyroku rozstrzygnięto o kosztach postępowania.
Z przedmiotowym wyrokiem nie zgodził sięobwiniony, składając apelację. Podsądny zarzucił orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że dopuścił się zarzucanego u czynu, a także błąd polegający na nieustaleniu, że pokrzywdzony brał czynny udział w wykroczeniu.
Skarżący wniósł o umorzenie postępowania, względnie o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionegoJ. G.nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało  przeprowadzone prawidłowo. Sąd I instancji rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał winę obwinionego w zakresie przypisanego mu wykroczenia. Ocena materiału dowodowego, dokonana przez Sąd I instancji jest wnikliwa i nie wykazuje żadnych błędów logicznych, utrzymując się w granicach swobodnej oceny dowodów chronionejart. 7 k.p.kw związku zart. 8 k.p.s.w. Przedmiotem rozważań Sądu były dowody zarówno na korzyść podsądnego, jak i wszelkie dowody im przeciwne. Wszystkie te dowody zostały ocenione zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego z uwzględnieniem zasad wynikających zart.2, 4 k.p.k.i5 § 2 k.p.k.w związku zart. 8 k.p.s.w. Uzasadnienie wyroku odpowiada zaś wymogomart. 424 k.p.k.w związku zart. 8 k.p.s.w. i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia.
Wina i sprawstwo podsądnegoJ. G.nie budzi żadnych wątpliwości Sądu II instancji. Na to, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona zarzucanego mu wykroczenia wskazują wypowiedzi procesowe policjantaK. Z.( k.35). Nie jest zatem tak, aby w sprawie nie zgromadzono materiału dowodowego obciążającego obwinionego.
Sąd Rejonowy prawidłowo uznał relacje procesoweK. Z.za wiarygodne i miarodajne dla odtworzenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Sąd II instancji podobnie jak Sąd I instancji nie znalazł żadnych racjonalnych powodów, dla których  policjant ten miałby pomawiać podsądnego o zachowanie, które nie miało miejsca. Takim postępowaniem funkcjonariusz publiczny narażałby się na poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej z powodu fałszywego obciążania osoby, która nie popełniła wykroczenia.  Zachowanie obwinianego polegające na przejechaniu rowerem przez przejście dla pieszych było łatwe do zinterpretowania przez doświadczonego policjanta, jako naruszenie zasad ruchu drogowego.
Sąd I instancji słusznie podważył wiarygodność wyjaśnień podsądnego, jako sprzecznych z wiarygodnym materiałem dowodowym.
Całkowicie bezzasadny jest zarzut nieprzeprowadzenia przez Sąd Rejonowy dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy ujawniony w toku przewodu sądowego  był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji. Obwiniony nie przedstawił żadnych dowodów podważających jego winę i sprawstwo Postulowany przez podsądnego dowód z zeznańD. F.okazał się całkowicie nieistotny dla ustaleń faktycznych. Z zeznań tego świadka wynika jednoznacznie, że nie widział on  zajścia z udziałem podsądnego i dowiedział się o nim dopiero od podsądnego ( k.50).
Nie ma żadnego znaczenia to, że pojazd, w którym policjant pełnił służbę nie miał włączonych sygnałów świetlnych.K. Z.jako policjant kontrolujący ruch drogowy w inkryminowanym okresie miał kompetencję, aby obserwować  uczestników ruchu, znajdując się w pojeździe nieoznakowanym i reagować na każde dostrzeżone naruszenie reguł ruchu drogowego (art. 129 ust. i2ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym). Powinnością uczestników ruchu drogowego jest przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w każdej sytuacji, niezależnie od tego, czy są obserwowani przez policjantów, czy też nie .
Wbrew temu, co sugeruje skarżący policjant przedstawił mu się po podjęciu interwencji. Powyższa okoliczność nie ma zresztą bezpośredniego znaczenia dla ustalenia, że podsądny dopuścił się wykroczenia.
Dla pociągnięcia podsądnego do odpowiedzialności karnej zupełnie nieistotne , że jest osobą dotąd niekaraną. Zasadnicze znaczenie dla ustalenia jego sprawstwa mają dowody ujawnione w sprawie. Miarodajne oświadczenia dowodowe funkcjonariusza policji wskazują zaś jednoznacznie na winę i sprawstwo podsądnego.
Zważywszy, iż zgodnie zart. 447 § 1 k.p.k.w związku zart. 109 §2 k.p.s.w. apelację co do winy uważa się za zwróconą także co do rozstrzygnięcia o karze, Sąd II instancji dokonał weryfikacji zaskarżonego wyroku również w zakresie przewidzianym wart. 438 pkt 4 k.p.k.
Sąd Okręgowy nie znalazł powodów dla zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie sankcji karnej wymierzonej podsądnemu. Kara grzywny w wysokości 100 złotych jawi się  jako łagodna. Podsądny naruszył jeden z elementarnych obowiązków spoczywających na rowerzyście, mianowicie pokonanie przejścia dla pieszych poprzez prowadzenie roweru.
Sąd Okręgowy , na podstawieart. 626 k.p.k.,art. 636 k.p.k.118§1 k.p.s.w. w związku z§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 rokuw sprawie zryczałtowanych wydatków w sprawach o wykroczenia zasądził od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył opłatę za II instancję w kwocie 30 złotych.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy:

1
u trzymał w mocy zaskarżony wyrok

2
z asądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych kosztów postępowania odwoławczego i wymierzył opłatę za II instancję w kwocie 30 zł.

SSO Leszek Matuszewski