Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze
VI Wydział Karny Odwoławczy
Sygnatura akt: VI Ka 460/16
Data wyroku: 2016-12-09 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Tomasz Skowron, do Jarosław Staszkiewicz, Andrzej Żuk
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko mieniu
Podstawa prawna: art. 279§1kk

Sygn. akt VI Ka 460/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 9 grudnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia   SO  Tomasz Skowron
Sędziowie   SO Andrzej Żuk
SR del. do SO Jarosław Staszkiewicz (spr.)
Protokolant Anna Potaczek
przy udziale Prokuratora Prokuratury  Rejonowej w LubaniuA. I.
po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r.
sprawyM. K.urodz. (...)wZ., synaH.iK.zd.T.
oskarżonego zart. 279 § 1 kki inne
z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu
z dnia 4 maja 2016 r. sygn. akt II K 493/14

I
sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w zaskarżonym wyroku w ten sposób, że w pkt I, II, III, V, VI, VII w podstawach skazania i wymiaru kary oraz zaliczenia okresu zaliczenia tymczasowego aresztowania a także orzeczenia przepadku dowodów rzeczowych w miejsce zapisów „dkk” wpisać „kk”,

II
zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonegoM. K.w ten sposób, że: - uniewinnia go od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt 31 części wstępnej przypisanego mu w pkt III części dyspozytywnej i w tej części kosztami postepowania obciąża Skarb Państwa,

- wpkt IIIczęści dyspozytywnej eliminuje z podstawy skazaniaart. 91 § 1 kk,

III
w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy,

IV
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 620 złotych.

Sygnatura akt VI Ka 460/16

UZASADNIENIE
M. K.został oskarżony o to, że:

1
w dniach 03.07.2012r. - 04.07.2012r. wmiejscowości W., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiB.(...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 40.000 Euro koloru niebieskiego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...),
    tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

2
w dniu 16 lipca 2012 roku wmiejscowości B., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiB. (...)(...)dC.onr rej.(...)koloru białego, wartości 50.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęK. F.,
    tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

3
w dniach 09 - 10 sierpnia 2012 roku wmiejscowości A., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiB.o nr rej. R-(...)wartości 30.000 Euro, koloru białego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęA.R.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

4
w dniach 09 - 10 sierpnia 2012 roku wmiejscowości K., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiB. (...)koloru czarnego onr rej. (...)wartości 25.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęM. G.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

5
w dniach 19.08.2012r.- 20.08.2012r. wmiejscowości B., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiB./M. C.onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 36.674 Euro koloru niebieskiego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęA. S.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

6
w dniach 04 - 05.11.2012 roku w miejscowościI., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego markiA.onr rej. (...)wartości 40.000 Euro, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 278 § 1 k.k.

7
w dniach 30.11.2012r. - 01.12.2012r. wmiejscowości E., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 15.000 Euro koloru szarego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

8
w nocy na 17.12.2012r. wmiejscowości D., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)o wartości 45.000 Euro, koloru niebieskiego, jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak możliwości pokonania elektronicznych zabezpieczeń tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.

9
w nocy na 17.12.2012r. roku wmiejscowości S., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)koloru czarnego onr rej. (...)wartości 45.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

10
w dniach 16 - 17.01.2013 roku wmiejscowości W., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 60.500 Euro koloru czarnego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...),tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

11
w dniach 23 - 25.01.2013 roku wmiejscowości L., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)wartości 50.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęI. D.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

12
w dniach 24 - 25.01.2013 roku wmiejscowości K., działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)koloru białego, onr rej. (...)wartości 50.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

13
w dniu 31 stycznia 2013r. wM., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)koloru białego wartości 76.000 Euro, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęM.G.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

14
w nocy na 31.01.2013r. wmiejscowości I., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), usiłował dokonać zaboru poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...), jednak zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na niepokonanie tych zabezpieczeń, czym działał na szkodęE. S.,tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.

15
w dniach 02.02.2013r. - 04.02.2013r. wmiejscowości B., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 65.000 Euro koloru białego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

16
w dniach 07 - 08.02.2013 roku wmiejscowości H., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)koloru szarego wartości 80.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

17
w dniach 14.02.2013r. - 15.02.2013r. wmiejscowości K., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), pokonując elektroniczne zabezpieczenie samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)koloru białego wartości 90.000 Euro, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęC.F.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

18
w dniach 18 - 19.02.2013 roku w miejscowościI., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)wartości 80.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

19
w dniach 07.03.2013r. - 08.03.2013r. w miejscowościI., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 70.000 Euro koloru białego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

20
w dniach 07.03.2013r. - 08.03.2013r. wmiejscowości W., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)Q.onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 104.000 Euro koloru szarego, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęfirmy (...)wN.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

21
w dniu 14.03.2013 roku wH.na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiP. (...)o nr rej.M. (...)(...)koloru białego wartości 25.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęI. W.,
    tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

22
w dniach 19.03.2013r. - 20.03.2013r. wmiejscowości M., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 45.000 Euro koloru czarnego, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęfirmy (...).(...),tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

23
w dniach 19 - 20.03.2013 roku wmiejscowości K.a. (...)na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)o nr rej. M-(...)wartości 50.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęG. L.,
    tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

24
w dniach 26.03.2013r. - 27.03.2013r. wmiejscowości K., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 75.000 Euro koloru niebieskiego, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

25
w dniach 04.04.2013r. - 05.04.2013r. wmiejscowości B., na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 100.000 Euro koloru szarego, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

26
w dniach 04.04.2013r. - 05.04.2013r. w okolicachI., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 80.000 Euro, dokonał jego zaboru w celu przywłaszczenia, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

27
w dniu 25 kwietnia 2013r. wmiejscowości D., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), usiłował dokonać zaboru poprzez pokonanie elektronicznych zabezpieczeń samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)wartości 45 000 Euro, koloru niebieskiego, jednak zamierzonego celu nie osiągnął, czym działał na szkodęfirmy (...)wI.,tj. o czyn zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.

28
w dniu 15 maja 2013 roku w miejscowościR., na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (1), po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)Q.onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 75.000 Euro koloru czarnego, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...),tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

29
w dniach 08 - 09.06.2011r. wH.na terenieN. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiB. (...)koloru czarnego onr rej. (...)i nr VIN:(...)wartości 35.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...),ul. (...)A. (...), a następnie(...) Towarzystwa (...), reprezentowanego w Polsce przezFirmę (...),
    tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

30
w dniu 30 stycznia 2012r. wZ., woj.(...), nabył odA. Z. (1)za kwotę 11.500 zł samochód makiA. (...)
(...)o nr VIN:(...)wartości 40.000 Euro, wiedząc, iż pochodził on z przestępstwa przywłaszczenia na terenieN. (...), czym działał na szkodęfirmy (...) GmbH Sp. zo.o.,
    tj. o czyn zart. 291 § 1 k.k.

31
w dniach 19-20.02.2012r. wT.na terenieposesji nr (...), działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu markiM. (...)o nr VIN(...)inr rejestracyjnym (...)P. (...)wartości 180.000 zł, dokonał zaboru tego pojazdu, czym działał na szkodęfirmy (...) Sp. z o. o.wW.,tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

32
w dniach 02 - 03.07.2013r. wM.na terenieN. (...)działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, co do której wyłączono materiały do odrębnego prowadzenia, po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń elektronicznych samochodu osobowego markiA. (...)koloru niebieskiego onr rej. (...)J. (...)wartości 90.000 Euro, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia tego pojazdu, czym działał na szkodę(...),
    tj. o czyn zart. 279 § 1 k.k.

Wyrokiem Sądu Rejonowego we Lubaniu z 4 maja 2016 roku w sprawie II K 493/14:
- uznano oskarżonegoM. K.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 1-5 oraz 7-28 części wstępnej wyroku tj. występków zart. 279 § 1 dkkorazart. 13 § 1 dkkw zw. zart. 279 § 1 dkkz tą zmianą, iż przyjęto, że pomiędzy tymi czynami zachodzi ciąg przestępstw opisany w treściart. 91 § 1 dkktj. występków zart. 279 § 1 dkkiart. 13 § 1 dkkw zw. zart. 279 § 1 dkkw zw. zart. 91 § 1 dkki za to na podstawieart. 279 § 1 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.wymierzono mu karę 7 lat pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 i 3 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.wymierzono mu karę grzywny w ilości 250 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 100 zł;
- uznano oskarżonegoM. K.za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. 6 części wstępnej wyroku tj. występku zart. 278 § 1 dkki za to na podstawieart. 278 § 1 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.wymierzono mu karę roku pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 i 3 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.wymierzono mu karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 100 zł;
- uznano oskarżonegoM. K.za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 30 i 31 części wstępnej wyroku z tą zmianą, iż przyjęto, że w zakresie czynu opisanego w pkt. 31M. K.dopuścił się tego, że działając z zamiarem bezpośrednim, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w nieustalonym bliżej dniu po 20.02.2012r. posiadał i pomógł w zbyciu nieustalonej osobie samochodumarki M. (...)o nr VIN(...)inr rejestracyjnym (...)P. (...)wartości 180.000 zł poprzez przekazanie w/w pojazduA. Z. (1)celem dalszej odsprzedaży wiedząc o tym, iż pochodzi on z czynu zabronionego, działając tym samym na szkodęfirmy (...) Sp. z o.o.wW.tj. występku zart. 291 § 1 dkkoraz z tą zmianą, iż przyjmuje, że pomiędzy tymi czynami zachodzi ciąg przestępstw opisany w treściart. 91 § 1 dkktj. występku zart. 291 § 1 dkkw zw. zart. 91 § 1 dkki za to na podstawieart. 291 § 1 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.wymierzono mu karę 1 roku pozbawienia wolności, zaś na podstawieart. 33 § 2 i 3 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.wymierzono mu karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 100 zł;
-uniewinniono oskarżonegoM. K.od popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. 29 i 32 części wstępnej wyroku;
- na podstawieart. 85 dkk,art. 86 § 1 i 2 dkkw zw. zart. 91 § 2 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.połączono oskarżonemuM. K.kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny orzeczone w pkt. I-IV części dyspozytywnej wyroku i wymierzono mu karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w ilości 400 stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 100 zł;
- na podstawieart. 63 § 1 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.zaliczono oskarżonemuM. K.na poczet orzeczonej w pkt. V części dyspozytywnej wyroku kary łącznej 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 07.05.2014r. do dnia 05.05.2015r.;
- na podstawieart. 44 § 1 i 2 dkkprzy zastosowaniuart. 4 § 1 k.k.orzeczono przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodów rzeczowych w postaci: samochodu osobowego markiA. (...)onr rej. (...)(...)nr VIN:(...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 413/14,n. (...)dowodu rejestracyjnego nr(...)dotyczącego pojazduA. (...)onr rej. (...)(...)opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 414/14,n. (...)dowodu rejestracyjnego nr(...)dotyczącego pojazduA. (...)onr rej. (...)679, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz.415/14, dokumentu w językun. (...)nr(...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 416/14, tłumaczenia z językaa. (...)z dnia 26.07.2012r., opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz.417/14, faktury(...) Centrum s.c.ul. (...),(...)-(...) G.z dnia 19.06.2012r. opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 418/14,  plecaka z napisem(...), zabezpieczonego w samochodzieA. (...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 573/14, dwóch sztuk radiotelefonu(...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 574/14, komputera do uruchamiania pojazdówm-ki S.o nr(...):(...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 575/14, modułu do programowania kluczyka z przyłączem(...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 576/14, przyrządu do wyrywania zamków typuB. (...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 577/14, śrubokręta płaskiegoT. (...), opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 578/14, klucza płaskooczkowego, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 579/14, futerału koloru czarnego z zawartością kluczaA., opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 580/14, kluczyka elektronicznegoA., opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 581/14, zestawu do otwierania zamków podklamkowych, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 582/14, koperty z zawartością połamanych telefonów komórkowych, opisanego w wykazie dowodów rzeczowych nr Drz. 583/14.
- na podstawieart. 627 k.p.k.w zw. zart. 626 § 1 k.p.k.zasądzono od oskarżonegoM. K.na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w niniejszej sprawie w ½ części, zaś na podstawieart. 632 pkt. 2 k.p.k.w części uniewinniającej kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa i na podstawieart. 17 ust.1 ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnychnie wymierzono mu opłaty.
Z wyrokiem tym nie zgodził się Prokurator Prokuratury Rejonowej w Lubaniu. Zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia i mających wpływ na jego treść poprzez niezasadne ustalenie na podstawie niepełnie i wadliwie ocenionego materiału dowodowego, że oskarżonyM. K.zarzucanego mu czynu zart. 279 § 1 k.k.na szkodęfirmy (...)ul. (...)(...)a następnie niemieckiegotowarzystwa (...), opisanego w punkcie 29 części wstępnej wyroku nie popełnił, skutkujący jego uniewinnieniem. Stawiając ten zarzut Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego czynu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Od rozstrzygnięcia sądu rejonowego odwołał się również obrońca oskarżonego. Zarzucił obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 2 § 2 k.p.k.,art. 4 k.p.k.,art. 5 § 2 k.p.k.,art. 7 k.p.k.,art. 410 k.p.k.orazart. 424 k.p.k.poprzez:
- dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny bez respektowania zasad procesowych i poczynienie ustaleń przez sąd w sposób ogólnikowy i fragmentaryczny z jednoczesnym pominięciem okoliczności ujawnionych w toku przewodu sadowego, a mających istotny wpływ dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie winy oskarżonego,
- niedostateczne rozważenie ujawnionych w toku przewodu sądowego wątpliwości w zakresie winy oskarżonego i poczytanie ich na niekorzyść oskarżonego,
- budowanie przekonania o winie oskarżonego w oparciu o dowód z pomówienia współoskarżonego ocenianego przez sąd jako spójny, logiczny i konsekwentny i nie uwzględnienie linii obrony oskarżonego zaprzeczającego stanowczo udziałowi w popełnieniu przypisanych mu czynów,
- nierozważenie przez sąd całokształtu okoliczności sprawy, poprzez pominięcie i brak oceny dowodu z zeznań świadków,
- niewłaściwą ocenę materiału dowodowego sprawy i ukształtowanie przekonania sądu na podstawie wybranych, a nie wszystkich dowodów ocenionych dowolnie, a nie swobodnie, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,
- brak zainteresowania w uzasadnieniu wyroku takiej analizy materiału dowodowego, która umożliwiłaby prześledzenie toku rozumowania sądu i jego weryfikację w szczególności w zakresie oceny wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych, rzetelne wskazanie przyczyn, dla których sąd jednym dowodom dał wiarę, a innym jej odmówił.
Obrońca zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia przez uznanie, że oskarżonyM. K.dopuścił się zarzucanych mu czynów wspólnie i w porozumieniu zA. Z. (2), podczas gdy zebrane w sprawie dowody przeczą tym ustaleniom.
Stawiając te zarzuty, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów, z wyłączeniem zarzutu z punktu XXX części wstępnej wyroku lub o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.

Sąd zważył, co następuje:
Jako pierwsza, jako dalej idąca, musiała zostać oceniona apelacja obrońcy. Uwzględnienie jej zarzutów, w szczególności odnoszących się do wartości dowodu z wyjaśnień i zeznańA. Z. (1), musiałoby skutkować uznaniem apelacji Prokuratora, opartej przecież w większej części o założenie o pełnej wiarygodności tego świadka, za niezasadną.
Twierdzenia, zawarte w odwołaniu obrońcy oskarżonego, oceniono jako niewystarczające do wzruszenia zaskarżonego wyroku, chociaż nie pozbawione słuszności. Trafnie bowiem apelujący zarzucał, iż w uzasadnieniu orzeczenia sądu I instancji niewystarczająco zanalizowano relacjeA. Z. (1)i innych świadków, co utrudnia kontrolę powodów, dla których część dowodów uznano za wiarygodne, części natomiast odmówiono wiary. Jednak sąd odwoławczy był w stanie, na podstawie przeprowadzonego przez sąd I instancji postępowania dowodowego, uzupełnić tę ocenę o własne spostrzeżenia i w efekcie mógł zweryfikować jej prawidłowość. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zbyt mało uwagi poświęcono analizie dokładności i kompletności twierdzeńA. Z. (1), jak również stosunku jego zeznań i wyjaśnień do innych dowodów.
Zgodzić się należy z apelującym, iż wskazanie zeznańM. S.,K. N.iW. G.jako dowodów spójnych z relacjamiA. Z. (1), iż we wskazanych miejscach mężczyzna ten spotykał się z oskarżonym, było nieuprawnione. Żadna z tych osób nie potwierdziła stanowczo, abyM. K.bywał tam w towarzystwie znajomego. Zeznania tych świadków, w których wiarygodność nie sposób wątpić, czemu daje wyraz także autor odwołania, dowodzą jedynie, żeA. Z. (1)bywał w opisanych przez siebie miejscach, co stanowi potwierdzenie jego wiarygodności. Należy jednak zauważyć, że nie są to dowody, nawet pośrednio wykazujące udział oskarżonego w zdarzeniach, o których mowa w zarzucie aktu oskarżenia.
Rację ma obrońca oskarżonego wywodząc, iż niezasadnie, bez pogłębionej analizy, jako dowód wspierający wersję zdarzeńA. Z. (1)powołano relacjeJ. K.. Podawał on rozbieżne wersje zdarzeń z 2 i 3 lutego 2013 roku, jednak żadna z nich nie odpowiadała w pełni twierdzeniom wspomnianego mężczyzny. Konsekwentnie świadek w toku postępowania podawał jedynie, iż uczestniczył w przetransportowaniu samochodu markiA. (...), w którym został zatrzymany przezn. (...)policję. Jest to zgodne z wyjaśnieniami i zeznaniamiA. Z. (1). Równocześnie jednakJ. K.przeczył udziałowi oskarżonego w zdarzeniu, a przez większość czasu nie mówił też o jakiejkolwiek roliA. Z. (1).
Trafnie wskazuje też obrońca, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie poddano jakiemukolwiek wartościowaniu zeznańM. C.,B. A.iS. B.. Sąd rejonowy wspomniał o ich roli w organizowaniu procederu, o którym opowiadałA. Z. (1)i zapewnianiu odpowiedniego wyposażenia do kradzieży samochodów, nie ujawnił jednak, jaka jest ocena ich twierdzeń. Należy jedynie wnioskować, iż uznając za w pełni wiarygodne relacjeA. Z. (1), odmówiono tym świadkom wiary.
Apelujący w odwołaniu największą wagę przywiązywał do oceny wiarygodności zeznań i wyjaśnieńA. Z. (1), prawidłowo upatrując w nich zasadniczego dowodu, przydatnego do rozstrzygania o winie oskarżonego. Kwestionował przy tym prawdomówność świadka głównie w zakresie udziałuM. K.w zdarzeniach opisywanych w zarzutach. Odnosił się jednak również do podawania przez niego okoliczności tych zajść podnosząc, że ich opis powstał po zapoznaniu się przez świadka z materiałami dotyczącymi kradzieży popełnianych na terenie Niemiec, był podawany we fragmentach, stawał się coraz bardziej dokładny podczas kolejnych przesłuchań. Należało zatem, by zbadać zasadność zarzutów środka odwoławczego, ustalić najpierw, czyA. Z. (1)relacjonował swój faktyczny udział w kolejnych kradzieżach i próbach kradzieży, a następnie, czy wiarygodnie podawał on o tym, że części z nich dokonywał razem z oskarżonym.
By ustalić, czy wyjaśnienia i zeznaniaA. Z. (1)są wiarygodne co do tego, że faktycznie dopuszczał się on kradzieży i prób kradzieży samochodów na terenie Niemiec, konieczne było ustalenie, czy jego relacje zawierają szczegóły, które pozwalają te zdarzenia zidentyfikować, a które nie mogły pochodzić z przedstawionej świadkowi dokumentacji zgłoszenia tych zdarzeń. Sąd dysponował tym zestawieniem, uzyskanym od niemieckiej policji ( k. 72b akt sprawy II K 488/14 Sądu Rejonowego w Lubaniu ). Zawiera ono markę, numer rejestracyjny samochodu, miejsce i datę zdarzenia. W niektórych przypadkach znalazły się w nim dodatkowe adnotacje. Wszelkie precyzyjniejsze dane, odnoszące się do okoliczności kolejnych zdarzeń, podawane przezA. Z. (1), nie mogły zatem pochodzić z przekazywanych mu przez inne osoby informacji – musiały być albo wynikiem jego spostrzeżeń, albo jego wymysłami.
Przynajmniej w odniesieniu do niektórych czynów, zarzucanych oskarżonemu, a które miał popełnić razem zA. Z. (1), możliwe jest zestawienie podawanych przez świadka detali z wiedzą uzyskaną na podstawie pełnej dokumentacji zgłoszenia zajść. W odniesieniu do czynu, opisanego w punkcie 3 aktu oskarżenia,A. Z. (1)od początku twierdził, że w samochodzie znajdował się paszport na nazwisko pokrzywdzonego. O ile dane tej osoby mógł poznać z przedstawionego mu zestawienia, to nie mógł z niego dowiedzieć się o tym, żeA. R.pozostawił w aucie dokument. Później świadek dodał jeszcze, że w pojeździe znajdowały się jeszcze m.in. wędka i okulary. W taki sam sposób o tym, co było w samochodzie zeznał pokrzywdzony. Co do czynu, opisanego w punkcie 4,A. Z. (1)wymieniając przedmioty, na jakie natrafił w aucie, powiedział o kurtce z czerwonym krzyżem i okularach. Pokrzywdzony zeznał, że takie rzeczy pozostawił w pojeździe. Wyjaśniając o czynie z punktu 6,A. Z. (1)wspomniał, że w schowku samochodu znalazł zapasowy kluczyk. Mowa o tym również w relacji zawiadamiającego. Opisując czyn z punktu 17 znajomy oskarżonego podawał, że wewnątrz pojazdu natrafił na strój policjanta – o takim przedmiocie mówiła też zawiadamiająca. W odniesieniu do czynu, opisanego w punkcie 19, świadek stwierdził, że w aucie były prawo jazdy i inne dokumenty mężczyzny. Pokrzywdzony podał, że zostawił w pojeździe dowód osobisty i prawo jazdy. Opisując zdarzenie z punktu 20,A. Z. (1)twierdził, że w samochodzie znalazł m.in. laptop. O takim samym przedmiocie, utraconym w wyniku kradzieży, zeznał zawiadamiający. Odnosząc się do zarzutu numer 21 świadek informował, że pojazd był własnością lekarki. Taki jest zawód pokrzywdzonej -I. W.. Mówiąc o kradzieży, opisanej w punkcie 22,A. Z. (1)podawał, że w samochodzie znalazł karton papierosów. O pozostawieniu go w aucie zeznał zawiadamiający. Przy relacjonowaniu zdarzenia z punktu 23 wspomniany świadek przypominał sobie, że w zagłówkach przednich foteli były ekrany(...)o wyposażeniu tym mówił takżeG. L..
Zestawienie relacjiA. Z. (1)z danymi dotyczącymi pozostałych zdarzeń niesie ze sobą jeszcze więcej podobnych zgodności, jednak nie mają one charakteru aż tak indywidualnego, czy precyzyjnego. Dotyczy to choćby czynu, opisanego w punkcie 1, gdzie kradzież dotyczyć miała auta prezesa przedsiębiorstwao nazwie M. (...), aA. Z. (1)wspominał o tym, że w samochodzie znalazł wizytówki przedstawiciela firmy tekstylnej, czy też czynu z punktu 9, gdzie pojazd był w posiadaniu mechanika, który miał nim przeprowadzić jazdę testową, aA. Z. (1)podawał, że wewnątrz były wyjścia diagnostyczne.
Należy pamiętać, że świadek ten zeznania, odnośnie czynów, których miał się dopuszczać razem z oskarżonym oraz tego, coM. K.miał czynić sam, składał w kwietniu 2014 roku i później, a więc niemal rok po opisywanych wypadkach. Nadto odnosił się on do wyglądu i zawartości pojazdów, z którymi miał jedynie krótki kontakt – zwykle po ich otwarciu od razu były przewożone do Polski i tam przekazywane innym osobom. W tej sytuacji nie może dziwić niekompletność, wyrywkowość podawanych przez niego szczegółów. Natomiast dokładne ich dopasowanie - w niektórych przypadkach - do tego, co podawali pokrzywdzeni, musi przekonywać, że faktycznie uczestniczył on w zabieraniu aut, o których mowa w danych zarzutach. Nie sposób inaczej wytłumaczyć precyzji przypominanych przez niego detali. W ocenie sądu odwoławczego, trudno też spodziewać się, że wiarygodnośćA. Z. (1)ograniczała się do zdarzeń, co do których dało się takie wspólne elementy odnaleźć. Nie byłoby zrozumiałe, gdyby jednocześnie przyznawał się on do faktycznie popełnionych przestępstw oraz potwierdzał swój udział w czynach, w których popełnianiu nie uczestniczył. Należy zatem bez zastrzeżeń przyjąć jego wiarygodność co do tego, jakie samochody zabierał lub usiłował zabrać.
Nie może dziwić, że wyjaśnienia i zeznania składane przezA. Z. (1)w podanych okolicznościach, były uzupełniane zarówno w odniesieniu do kolejnych zdarzeń, jak i szczegółów danych zajść. To uszczegółowianie opisów kolejnych działań wynikało przecież z dociekań organów ścigania, nie zaś z tego, że świadek samorzutnie zgłaszał się i deklarował chęć uzupełnienia swojej relacji.A. Z. (1)starał się przypomnieć sobie detale, które pozwoliłyby na przypisanie zdarzeń, o których on mówił, do danych zebranych na temat kradzieży samochodów na terenieN. (...), w większości wB.. Ilość i podobieństwo kolejnych wydarzeń z pewnością nie sprzyjały ich wyliczeniu od razu, a ujawnianiu stopniowo w miarę, jak przypominały się one świadkowi. W tej sytuacji ta coraz większa dokładność nie wzbudza wątpliwości sądu, co do wiarygodności twierdzeńA. Z. (1)i w tym zakresie odmienna ocena apelującego jest nieuzasadniona.
Aby poprzeć takie stanowisko sądu, przywołać trzeba również konsekwencję świadka, na którą zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Chociaż w czasie kolejnych przesłuchań odnosił się on do różnych zdarzeń, to kiedy wracał do konkretnych zajść w swoich wyjaśnieniach, podawał za każdym razem ten sam ich przebieg, nieraz uzupełniając go jeszcze o nowe szczegóły. Konsekwencja ta musi mieć źródło w rzeczywistych przeżyciachA. Z. (1), które starał się on odtwarzać, w przeciwnym razie nie byłby on w stanie utrzymać jednorodnego opisu zajść w czasie licznych przesłuchań.
Nie jest argumentem przeciwko wiarygodnościA. Z. (1)to, że zatrzymany w związku z kradzieżą samochodów, dokonaną 10 kwietnia 2014 roku, zaczął opisywać okoliczności wcześniejszych przestępstw. Z zeznańJ. S., który dokonywał pierwszych czynności po zatrzymaniu wynika, iż mężczyzna nie ukrywał, że ujawniając prawdę o innych czynach liczy na złagodzenie swojej odpowiedzialności. Taki cel musiał mu przyświecać również później, gdy starał się kolejne zdarzenia opisywać jak najbardziej dokładnie. Jak wspomniano wcześniej, wyjaśnienia i zeznaniaA. Z. (1)zawierają tyle szczegółów, których nie mógłby on poznać, nie uczestnicząc w relacjonowanych zajściach, że nie ma wątpliwości, iż faktycznie brał on udział w tych kradzieżach i próbach kradzieży. Nie zyskuje pierwszorzędnego znaczenia jego motywacja do ujawniania tych faktów, skoro czynił to rzetelnie, szczerze.
Kolejno należało ustalić, czy zgodnie z prawdą podawał on, że w działaniach tych współpracował z oskarżonym. W tym miejscu przywołać należało wyjaśnieniaM. K.co do charakteru i przebiegu znajomości zA. Z. (1). Przyznawał on, że zna świadka, że mieszkali przez pewien czas razem wZ., że mężczyzna ten żądał od niego 45.000 złotych grożąc, że jeśli oskarżony tego nie uczyni, będzie to największy błąd w jego życiu. W kolejnych wyjaśnieniach podwyższył kwotę, której miał domagać się znajomy, do 100.000 złotych. Później wskazał, iż wspomniana kwota wynosiła 40.000 złotych i miała być resztą należności za dostarczony mu przezA. Z. (1)samochód markiA. (...). Oskarżony jednocześnie twierdził, iż ich kontakty w związku z przekazaniem tego pojazdu rozpoczęły się w 2012 roku, w 2013 roku mężczyzna domagał się pieniędzy, pisał do niego i znajomych listy, w których o tym wspominał. W następnych latach mieli się już nie spotykać.
Już z wyjaśnień oskarżonego wynika częściowe potwierdzenie wiarygodności informacji, podawanych przezA. Z. (1). To przecież ten świadek pierwszy podał, że sprzedałM. K.samochód, który wcześniej wypożyczył na terenieN. (...)Nie miał wtedy żadnej pewności, że ten potwierdzi zaistnienie tego zdarzenia, że można będzie to zweryfikować innymi dowodami.
Należy zwrócić też uwagę na to, żeA. Z. (1)różnicował udział oskarżonego i innych osób w kolejnych zdarzeniach i wyraźnie zaznaczał, w których przypadkach okoliczności zajść zna jedynie z cudzych relacji. Co do kradzieży samochodu, w którym został zatrzymany 10 kwietnia 2014 roku, nie podawał przecież nigdy, że współdziałał zM. K.. O zabraniu samochodów, o których mowa w zarzutach numer 29 i 31-32 świadek mówił, otwarcie powołując się jedynie na informacje uzyskane od innych. Co więcej, w odniesieniu do kradzieży samochodumarki M. (...)powątpiewał, by dokonał jej oskarżony, choćM. K.miał się tym chlubić. Z pewnością nie jest to postawa osoby, która chciałaby za wszelką cenę doprowadzić do odpowiedzialności znajomego i w tym celu pomawiała go o udział w zdarzeniach, z którymi nie miał nic wspólnego. W takiej sytuacji pomówienia miałyby jednorodną postać, uwypuklałyby rolęM. K., nie poddawały w wątpliwość jego sprawstwa.
Uwagę należy też zwrócić na to, że tylko w odniesieniu do jednego zdarzeniaA. Z. (1)wspomniał o udziale w kradzieżachJ. K.. W toku postępowania przed sądem rejonowym ten ostatni mężczyzna przyznał, że razem ze znajomym faktycznie starał się wywieźć zN. (...)samochód markiA. (...). Jego zeznania potwierdzają w ten sposób częściowo wiarygodnośćA. Z. (1). Pamiętać należy, że ten ostatni mężczyzna był w tym zakresie konsekwentny, o dokonaniu wspólnej kradzieży zJ. K.mówił od pierwszego przesłuchania, kiedy nie znał jeszcze stanowiska znajomego.J. K., zatrzymany wN. (...)3 lutego 2013 roku, podawał przecież inną wersję zdarzenia, a potem, już w Polsce, przeczył współdziałaniu z oskarżonym, czyA. Z. (1)w kradzieży samochodu w okolicachI.. Ta zmienność musi budzić wątpliwości, co do jego wiarygodności i nie pozwala na powoływanie się na jego relacje również w innym zakresie z taką ufnością, jaką prezentuje apelujący. Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę na to, iż niekorzystne dla innych twierdzeniaA. Z. (1)w tym zakresie znalazły poparcie w innym dowodzie i to pochodzącym od osoby wyraźnie mu nieprzychylnej. Autor pomówienia nie starał się przy tym rozszerzyć udziałuJ. K.na inne przestępstwa, czy też przypisać mu wiodącej roli w zabraniu wspomnianego samochodu. Jest to cecha wypowiedzi szczerej, nie nacechowanej niechęcią do osoby, której działania opisywała.
Z przytoczonych w skrócie wyjaśnieńM. K.wynika, iż jego znajomość zA. Z. (1)nie była bliska, mężczyźni nie utrzymywali częstych kontaktów. W takich warunkach świadek nie miałby szans na poznanie szczegółów dotyczących działań oskarżonego, jego przeszłości. JednakA. Z. (1)potrafił podać szereg takich okoliczności, które można było zweryfikować na podstawie innych dowodów. Twierdził, iż zanim zaczął dokonywać kradzieży z oskarżonym, ten współpracował z inną osobą –G. K., który jednak w czerwcu 2012 roku został osadzony w zakładzie karnym. Ten fakt potwierdzają zeznania wspomnianego mężczyzny oraz informacja uzyskana przez funkcjonariusza Policji ( k. 1800a akt sprawy II K 488/14 ).
A. Z. (1)podawał też, że osoba, która miała nabywać kradzione samochody markiA.–S. B.– nosi pseudonim(...)oraz, że przed lutym 2013 roku miał on rozbić swój samochód tej marki. Obie te okoliczności potwierdził samS. B.. Co znamienne, przeczył on jednocześnie jakimkolwiek związkom z oskarżonym, czyA. Z. (1).
Ten ostatni twierdził też, że części z samochodu markiA. (...), skradzionego przez niego razem zM. K., oskarżony przeniósł do swojego auta.M. K.przyznał, że do niego należy pojazd markiA. (...), zatrzymany przez Policję 19 marca 2014 roku ( k. 497 i następne akt sprawy II K 488/14 ). Badanie tego pojazdu ujawniło, że niektóre jego elementy pochodzą z samochodu, skradzionegoG. L.( opinia k. 538-545, zeznania pokrzywdzonego k. 811-814 akt sprawy II K 488/14 ). Trudno wytłumaczyć, w jaki sposób o zamontowaniu tych elementów w aucie oskarżonego dowiedzieć się mógłbyA. Z. (1), gdyby nieprawdziwie mówił o swojej znajomości zM. K.i wspólnej kradzieży pojazdu markiA. (...). Wprost na dowody ze wspomnianych zeznań, opinii i oględzin samochodu oskarżonego powołano się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego zdaje się nie dostrzegać apelujący, kwestionując wiarygodnośćA. Z. (1).
Ten właśnie świadek podał też, żeM. K., poruszając się innym autem – markiB.– został ukarany mandatem wZ.za nieprawidłowe parkowanie ( k. 839-844 akt sprawy II K 488/14 ). Fakt tego ukarania wynika z notatki oraz dokumentacji postępowania o wykroczenie ( k. 94a-98 i(...)- (...)akt sprawy II K 488/14 ). Gdyby utrzymywał w tym czasie jedynie przelotne kontakty z oskarżonym,A. Z. (1)nie byłby w stanie dowiedzieć się o tym fakcie. Świadek potrafił przy tym podać o wiele więcej informacji o pojeździe, którym wówczas poruszał sięM. K., wiążąc go z jedną z kradzieży, jakich się mieli wspólnie dopuścić.
Wspomniane sytuacje, gdzie część podawanych przezA. Z. (1)informacji znalazła potwierdzenie w innych dowodach, muszą prowadzić do przekonania, iż jego relacje o współdziałaniu z oskarżonym przy popełnianiu większości czynów, opisanych w akcie oskarżenia, są wiarygodne. Trzeba zwrócić uwagę, że wprost wsparcie takie dotyczy dwóch z czynów, zarzucanychM. K., opisanych w punktach 23 i 30 aktu oskarżenia. Nie odnosi się zatem jedynie do okoliczności pobocznych, które mogłyby być znane świadkowi z uwagi na samą znajomość z oskarżonym - bliższą, niż chciał to przyznaćM. K..
Ma rację apelujący podnosząc, iż większość z podobnych informacji, zawartych w relacjachA. Z. (1)nie znalazła tak pełnego lub żadnego potwierdzenia w innych dowodach. Powołuje on się na zeznaniaM. C.,B. A.iS. B., a osobno również na twierdzeniaJ. K.. Przy ocenie zaprzeczeń pochodzących od tych osób należało mieć na uwadze role, jakie mieli oni pełnić w procederze opisywanym przezA. Z. (1). Wszyscy oni mieli być jego świadomymi uczestnikami, dostarczając narzędzi niezbędnych do włamań, odbierając uzyskane łupy, aJ. K.miał bezpośrednio brać udział w jednej z kradzieży, zarzucanych oskarżonemu. Zaprzeczanie temu leżało zatem w ich interesie zwłaszcza, że świadkowie byli świadomi, iż nie odnaleziono żadnych przedmiotów, które wiązałyby ich ze zdarzeniami, opisanymi w akcie oskarżenia. Mogło być to skutkiem ich ostrożności, ale też upływu czasu pomiędzy samymi zajściami, a czynnościami funkcjonariuszy Policji, dotyczącymi tych osób. Nie można zatem zeznańM. C.,B. A.iS. B.traktować jako twierdzeń osób niezainteresowanych wynikiem postępowania, niezaangażowanych w wypadki, stanowiące przedmiot procesu. Biorąc pod uwagę przedstawioną wcześniej ocenę relacjiA. Z. (1), zasadnie sąd I instancji oparł na nich ustalenia faktyczne w sprawie, odmawiając wiary wymienionym świadkom.
W odniesieniu doJ. K.powyższe rozważania mają zastosowanie jedynie w części. Przyznawał się on bowiem do udziału w zabieraniu samochodu markiA. (...)z okolicI., a więc w zdarzeniu, które było w twierdzeniachA. Z. (1)ściśle związane z kradzieżą, opisaną w punkcie 15 aktu oskarżenia. Należy jednak zauważyć, iż w tym samochodzie został on zatrzymany przez niemiecką Policję niedługo po kradzieży, wobec czego wypieranie się jakiegokolwiek związku z jego zabraniem byłoby oczywiście niewiarygodne. Świadek wciąż jednak próbował ukryć charakter swojego działania, podając organom niemieckim, że nie był świadomy pochodzenia auta oraz ukrywając tożsamość osób, które miały z nim współdziałać. Przesłuchiwany po raz pierwszy w Polsce stwierdził, iż podobnego czynu nie dopuścił się z oskarżonym, ani zA. Z. (1). Dopiero przed sądem rejonowym oświadczył, iż pojazd przekazał mu ten ostatni, że od początku wiedział, iż ma dojść do kradzieży auta wN. (...). Taka zmienność relacjiJ. K.pokazuje jasno, iż on też nie zamierzał opisać faktycznego przebiegu wypadku, a przy każdym przesłuchaniu kalkulował, jakie treści będą dla niego i innych bardziej opłacalne. Dlatego na początku minimalizował swój udział i wiedzę, zatajając jednocześnie dane wspólników, potem przeczył współdziałaniu z oskarżonym iA. Z. (1), by ostatecznie starać się obciążyć tego ostatniego i chronićM. K.. Przekonuje to o niewiarygodności świadka w zakresie, w jakim jego zeznań nie potwierdziły inne dowody, ocenione jako zgodne z prawdą, co słusznie przyjął sąd rejonowy, dokonując swoich ustaleń faktycznych.
Zasadnie w apelacji podnoszono, że przeszukanie mieszkania oskarżonego nie dostarczyło dowodów potwierdzających pomówieniaA. Z. (1)oraz, że to przy tym świadku znaleziono komputer z oprogramowaniem pozwalającym na uruchamianie samochodów i wyłączanie systemów alarmowych. Autor odwołania zapomina przy tym jednak wspomnieć, iż czynności funkcjonariuszy Policji, odnoszące się doM. K.podjęto po niemal roku od zakończenia działalności, o której mowa w zarzutach. Przy trybie postępowania ze skradzionymi samochodami, opisanym przezA. Z. (1), trudno się spodziewać, by w lokalach zajmowanych przez oskarżonego mogły być odnalezione pojazdy lub ich części, pochodzące z kradzieży dokonanych około roku wcześniej. W żaden sposób zatem wyniki przeszukania nie podważają wiarygodności wspomnianego świadka. Podobnie ujawnienie przyA. Z. (1)10 kwietnia 2014 roku komputera z programami pomocnymi przy włamaniach do samochodów nie może w żaden sposób zaprzeczać jego wiarygodności, że w czasie współdziałania z oskarżonym, zakończonego mniej więcej rok wcześniej, posługiwali się podobnym sprzętem, że świadek wiedzę, jak z niego korzystać uzyskał odM. K..
Nie mogły doprowadzić do podważenia wiarygodnościA. Z. (1)dowody odnoszące się do jego żądań finansowych wobec oskarżonego, na co w apelacji powoływał się obrońca. Świadek – jak słusznie stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – przekonywująco wytłumaczył podstawę tych roszczeń. Z powyżej przytoczonych rozważań wynika, iż opisywał faktyczne sytuacje, w których razem zM. K.dokonywał kradzieży i prób kradzieży samochodów. Jego ewentualne pretensje do oskarżonego nie wpływały na zgodność z prawdą jego relacji.
Na podstawie powyżej przytoczonych rozważań widać wyraźnie, że nie ma racji apelujący, gdy kwestionuje ocenę zeznań i wyjaśnieńA. Z. (1), dokonaną przez sąd I instancji. Świadek ten podał wystarczająco dużo drobnych szczegółów, związanych z poszczególnymi czynami, by nie budził wątpliwości jego udział w kradzieżach. Potrafił też przytoczyć pewną ilość informacji, odnoszących się do oskarżonego, wiążących go z tymi przestępstwami, by niewątpliwa była wiarygodność jego pomówieńM. K.co do czynów, opisanych w zarzutach aktu oskarżenia. Zarzuty naruszenia prawa procesowego, podnoszone w apelacji obrońcy, poza kwestią związaną z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku – o czym była mowa na wstępie - musiały zostać oddalone, jako niezasadne.
Skoro nie kwestionowano stanowiska sądu rejonowego w pozostałej części, należało jako trafne ocenić uznanie oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych czynów, opisanych w punktach 1-28 i 30 aktu oskarżenia. Nie ma podstaw do podważenia przyjętych w zaskarżonym wyroku opisów tych zachowań, jak też ich kwalifikacji prawnej.
W tym miejscu należało odnieść się do apelacji prokuratora, który podnosił, że zebrane dowody w postaci relacjiA. Z. (1)oraz wyników przeszukania pomieszczeń przyulicy (...)wZ.pozwalają na uznanie, że oskarżony dopuścił się również czynu, opisanego w punkcie 29 aktu oskarżenia. W swoim środku odwoławczym oskarżyciel wprost zaaprobował pogląd sądu I instancji, że wyjaśnienia i zeznania wspomnianego świadka, odnoszące się do działańM. K., w których opisujący je mężczyzna nie brał bezpośredniego udziału, są dowodem niewystarczającym do uznania, iż oskarżony faktycznie takie działania podejmował. Stanowisko takie ma uzasadnienie wynikające również ze słów samegoA. Z. (1), chociaż odnoszących się do innego zdarzenia. Świadek zakwestionował bowiem wiarygodność oskarżonego, który chwalił się mu, że dokonał kradzieży samochodu markiM. (...), którym następnie dysponował. Wynika z tego, że relacjeM. K.z własnych dokonań, przekazywane znajomemu, nie musiały być zawsze wiarygodne już dla tego towarzysza, który przecież w tamtym czasie dobrze go znał i orientował się w jego poczynaniach.
Przenosząc te ogólne rozważania na grunt ustaleń, co do udziału oskarżonego w popełnieniu czynu opisanego w punkcie 29 aktu oskarżenia, należy podzielić ocenę sądu rejonowego, że niewystarczające do uznaniaM. K.za winnego w tym zakresie, były same wyjaśnienia i zeznaniaA. Z. (1). Do przypisania oskarżonemu popełnienia tego czynu nie wystarczał też dowód z protokołu przeszukania wspomnianych wcześniej pomieszczeń, w czasie których ujawniono części od samochodu, zabranego w czerwcu 2011 roku wH.. Nie dostarcza on bowiem rozstrzygających informacji co do tego, kiedy i w jakich okolicznościach w posiadanie tych podzespołów wszedłM. K..
Skoro jednoznacznie tych kwestii nie są w stanie rozstrzygnąć również twierdzeniaA. Z. (1), to – stosując zasadę zart. 5 § 2 k.p.k., na którą w tym zakresie powołał się też sąd rejonowy – należało przyjąć, że oskarżony uzyskał te części po 9 czerwca 2011 roku, że sam nie dokonał kradzieży samochodu, z którego pochodziły. Z utrwalonego już poglądu, przedstawionego m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 30 IX 2014 roku w sprawie II 234/14, wynika, że czynności, wypełniające znamiona zart. 291 § 1 k.k.co do przedmiotu kradzieży, dokonane jednak po jej zakończeniu, zwłaszcza w innym miejscu, nie mieszczą się w granicach zdarzenia historycznego, którego dotyczy zarzut samej kradzieży. Zachowanie takie, polegające na przyjęciu, pomocy do ukrycia, nabyciu, bądź pomocy do zbycia, jest zatem odrębnym czynem, niż to, które polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia.
W odniesieniu do omawianego zarzutu, stawianego oskarżonemu, przy takich ustaleniach nie można – choć odmiennie sugerował w apelacji prokurator – przyjąć za możliwe skazaniaM. K.za czyn zart. 291 § 1 k.k., dotyczący części z samochodu, o którym mowa w punkcie 29 aktu oskarżenia, gdy zarzucono mu kradzież z włamaniem tego auta. Skoro zatem zebrane dowody, na które w apelacji oskarżyciela się powołano, nie są wystarczające do kategorycznego przypisania oskarżonemu dokonania tej kradzieży, zasadnie sąd rejonowy uniewinnił go od popełnienia tego czynu.
Biorąc pod uwagę powołany wyżej pogląd, iż ustalenia, że oskarżony wypełnił swoim działaniem jedynie znamiona zart. 291 § 1 k.k.co do przedmiotów pochodzących z kradzieży, którą mu zarzucono, a jego czynności nie miały ścisłego związku czasowego i przedmiotowego z tym zaborem, powinny skutkować jego uniewinnieniem, należało skontrolować zaskarżony wyrok w odniesieniu do czynu, opisanego w punkcie 31 aktu oskarżenia. W tym zakresie żaden z apelujących nie podnosił zarzutu naruszeniaart. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.w tym zakresie. Jednak utrzymanie wyroku sądu rejonowego w mocy w tej części byłoby rażąco niesprawiedliwe. Prowadziłoby bowiem do prawomocnego skazaniaM. K.w sytuacji, gdy od zarzucanego czynu powinien on zostać uniewinniony. Stanowiłoby to rażące naruszenie wspomnianego przepisu, gdyż oskarżonemu przypisanoby czyn, który nie został mu zarzucony, skazanie go w tej sytuacji byłoby niesprawiedliwe.
Zebrane dowody, co trafnie ustalił sąd I instancji, pozwalają bowiem jedynie na przyjęcie, iż oskarżony znalazł się po 20 lutego 2012 roku w posiadaniu samochodu markiM. (...), pochodzącego z kradzieży na szkodę(...) Sp. z o. o.wW.i, że pojazd ten następnie sprzedałA. Z. (1). Nikt takich ustaleń nie kwestionował, zatem nie mogą one ulec zmianie na niekorzyśćM. K.. Na ich podstawie należało jednak – inaczej, niż to uczyniono w zaskarżonym wyroku – uniewinnić oskarżonego od popełnienia zarzucanego czynu. Uznając, że rozstrzygnięcie sądu rejonowego w tym zakresie było rażąco niesprawiedliwe, na podstawieart. 440 k.p.k., poza zarzutami środków odwoławczych, zmieniono zaskarżony wyrok i uniewinnionoM. K.od popełnienia czynu, opisanego w punkcie 31 aktu oskarżenia.
Skutkiem uznania, że konieczne jest uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu, opisanego w punkcie 31 części wstępnej wyroku sądu I instancji było dokonanie zmiany punktu III części dyspozytywnej tego orzeczenia poprzez wyeliminowanie stamtąd zapisu o winieM. K.co do posiadania i pomocy w zbyciu samochodumarki M. (...)orazart. 91 § 1 k.k.z podstawy skazania.
Po tym, jak w opisany sposób ustalono ostateczny zakres odpowiedzialności oskarżonego za zarzucane czyny, modyfikując nieznacznie w tym zakresie orzeczenie sądu I instancji, konieczne było zbadanie, czy wymierzonaM. K.kara nie była rażąco surowa. Zobowiązuje do tegoart. 447 § 1 k.p.k.W zaskarżonym wyroku jako okoliczności obciążające dla oskarżonego wskazano: działanie z zamiarem bezpośrednim, wielość czynów przestępczych, uczynienie sobie z procederu sposobu na osiąganie łatwych dochodów, dużą wartość spowodowanych szkód, brak skruchy, pogardę dla ogólnie obowiązujących norm prawnych, dużą ilość tego typu przestępstw na terenie działania Sądu Rejonowego w Lubaniu oraz potrzebę surowego karania sprawców pospolitych przestępstw. Zgodzić się należy z tym, że okolicznością obciążającą dlaM. K.w odniesieniu do wszystkich przypisanych mu czynów była duża wartość spowodowanych szkód. Łączna wartość pojazdów, których zaboru dokonał lub które nabył to blisko 1.500.000 euro. Stanowi to mienie wielkiej wartości w rozumieniuart. 115 § 6 k.k.Osobno czyny zart. 278 § 1 k.k.i zart. 291 § 1 k.k., które przypisano oskarżonemu, dotyczyły pojazdów o wartości po 40.000 euro, a więc niemal osiągającej granicę przewidzianą dla mienia znacznej wartości, o której mowa wart. 115 § 5 k.k.Rozmiary negatywnych następstw przestępstwM. K.były zatem olbrzymie.
Niewątpliwie też z naruszania prawa sprawca uczynił sobie sposób na osiąganie dochodu. Biorąc pod uwagę ilość popełnionych przez niego kradzieży, mających w większości miejsce w okresie od lipca 2012 roku do maja 2013 roku, a więc przez 10 miesięcy i kwoty uzyskiwane za jeden samochód, wynikające z relacjiA. Z. (1)należy przyjąć, że w tym czasieM. K.uzyskał co najmniej 24 razy kwoty po kilkanaście tysięcy złotych. Stanowiło to źródło pokaźnych dochodów, uzyskiwanych w miarę regularnie.
Co do występków zart. 279 § 1 k.k.i zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.okolicznością obciążającą była – powołana w uzasadnieniu wyroku sądu rejonowego – wielość czynów przestępczych. Ostatecznie uznano oskarżonego za winnego popełnienia 27 takich czynów, co z pewnością jest dużą ilością. Natężenie tych działań również było znaczne – popełniono je w okresie 10 miesięcy.
Za czyny zart. 279 § 1 k.k.i zart. 13 § 1 k.k.w zw. zart. 279 § 1 k.k.można było wymierzyć oskarżonemu karę do 15 lat pozbawienia wolności. Orzeczona kara w wysokości 7 lat pozbawienia wolności nie osiąga zatem nawet połowy górnej granicy zagrożenia. Za czyny te można było też wymierzyćM. K.karę do 540 stawek dziennych grzywny. Kara ta w wysokości 250 stawek także odległa jest od górnej granicy ustawowego zagrożenia, wynikającej zart. 33 § 2 k.k.Za czyn zart. 278 § 1 k.k.groziła oskarżonemu kara do 5 lat pozbawienia wolności i 540 stawek dziennych grzywny – kary roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny bliższe są zatem raczej dolnemu progowi ustawowego zagrożenia. Za jeden czyn zart. 291 § 1 k.k., ostatecznie przypisany sprawcy, można było mu wymierzyć karę do 5 lat pozbawienia wolności i do 540 stawek dziennych grzywny. Także w tym przypadku kary roku pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny bliższe są zatem raczej dolnemu progowi ustawowego zagrożenia. Zbieżność czasowa wszystkich czynówM. K.oraz ich podobieństwo, ale nie identyczność przedmiotowa sprawiają, że kary łączne, orzeczone z zastosowaniem zasady asperacji, w wysokości 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 400 stawek dziennych grzywny nie rażą surowością. Ustalenie stawki dziennej grzywny na 100 złotych, przy uwzględnieniu wysokości korzyści majątkowych, odniesionych przez sprawcę oraz jego aktualnej sytuacji majątkowej, nie było nadmiernie dolegliwe. Podobnie nie jest rażąco surowe orzeczenie przepadku, o którym mowa w punkcie VII zaskarżonego wyroku.
Z tych powodów, poza zmianą w punkcie III części dyspozytywnej, o której mowa była wcześniej, zaskarżony wyrok utrzymano w mocy, gdyż apelacje stron okazały się niezasadne, a nie było podstaw do dalszej ingerencji w to orzeczenie z urzędu.
W wyroku sądu rejonowego sprostowano zapisy w punktach I-III i V-VII części dyspozytywnej, zastępując określenie „dkk” na przepisy obowiązujące do 1 VII 2015 roku, skrótem „k.k.”. Ogólnie przyjęto bowiem, iż „dkk” oznacza dawnykodeks karny, a więc ten aktualny przed wejściem w życie kodeksu z 6 VI 1997 roku, nie zaś poprzednie wersje tego ostatniego aktu prawnego. Odmienny zapis był oczywistą omyłką pisarską.
Na podstawieart. 633 k.p.k.w zw. zart. 636 § 2 k.p.k., zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w kwocie 620 złotych. Mieści się w niej 600 złotych opłaty. Biorąc pod uwagę, iż apelacji obrońcy, dotyczącej skazania za 30 czynów, nie uwzględniono nawet w części, zaś nietrafne odwołanie prokuratora odnosiło się jedynie do jednego czynu, zasady słuszności, o których mowa w powołanymart. 633 k.p.k.nakazywały obciążenie oskarżonego kosztami sądowymi w całości.