Sąd Okręgowy w Poznaniu
XVI Wydział Karny
Sygnatura akt: XVI Ko 72/17
Data wyroku: 2017-04-27 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Danuta Kasprzyk
Teza: -

Sygn. akt XVI Ko 72/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 kwietnia 2017 roku
Sąd Okręgowy w Poznaniu w Wydziale XVI Karnym
w składzie:
Przewodniczący: SSO Danuta Kasprzyk
Protokolant: p.o. stażystyP. P.

    w obecności Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań – Nowe Miasto w Poznaniu Anity Zwolińskiej- Smukała

po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 roku
sprawy z wnioskuM. W.o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niesłuszne zatrzymanie w dniu 1 czerwca 2016 roku w sprawie Prokuratury RejonowejP.–(...)w(...)(...)

1
Na podstawieart. 552 § 4 k.p.k.zasądza od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcyM. W.kwotę 350 zł ( trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem odszkodowania oraz kwotę 2.000 zł ( dwa tysiące złotych) tytułem zadośćuczynienia.

2
W pozostałym zakresie wniosek oddala.

3
Na podstawieart. 554 § 4 k.p.k.kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

SSO Danuta Kasprzyk

UZASADNIENIE
W dniu 2 lutego 2017 r.M. W.działając przez pełnomocnika złożył w Sądzie Okręgowym wP.wniosek o zasądzenie na jego rzecz kwoty 3 000 zł zadośćuczynienia oraz 350 zł odszkodowania za niesłuszne zatrzymanie dokonane w dniu 1 czerwca 2016 r. w sprawie prowadzonej przez Komisariat PolicjiP.-(...)wP.pod sygn.(...)

Wnioskodawca podniósł, że w dniu 1 czerwca 2016 r. o godz. 10:00 został zatrzymany w miejscu pracy jako osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa zart. 280 § 2 k.k.w dniu 29 kwietnia 2016 r. Jako przyczynę zatrzymania wskazano obawę zacierania śladów, wnioskodawcy jednak nie przedstawiono żadnych zarzutów i następnego dnia został zwolniony. Wnioskodawca podniósł, że sytuacja zatrzymania była dla niego bardzo przykra i stresująca i wywołała negatywne opinie w środowisku pracy. Był on zatrzymany przez ponad 30 godzin mimo, że nie dopuścił się żadnego czynu zabronionego. W dniu zatrzymania wnioskodawca miał wykonać umowę o dzieło w postaci przygotowania karty deserów na sezon letni, ale w związku z zatrzymaniem zamawiający powierzył wykonanie tej pracy innej osobie, co spowodowało utratę zarobku wnioskodawcy w kwocie 350 zł.
Prokurator wniósł o nieuwzględnienie wniosku.

Sąd ustalił, co następuje:
Na skutek zawiadomienia pokrzywdzonejK. P.postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. sygn. akt(...)prokurator Prokuratury RejonowejP.-(...)wP.wszczął śledztwo w sprawie mającego miejsce w dniu 29 kwietnia 2016 roku wP.rozboju na osobieK. P.iS. F.dokonanego przez nieznanych mężczyzn, którzy wtargnęli do pojazdu zajmowanego przez pokrzywdzonych, a następnie grożąc nożem zażądali wydania pieniędzy, po czym zabrali z wnętrza pojazdu pieniądze w kwocie 8000 zł stanowiące własnośćK. P.tj. o przestępstwo zart. 280 § 2 k.k.Prowadzenie śledztwa prokurator powierzył Komisariatowi PolicjiP.-(...)wP..
dowód: protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie, postanowienie o wszczęciu śledztwa, zarządzenie o powierzeniu śledztwa w całości k. 1-2, k. 26, k. 27 akt(...)
Na podstawie zapisów monitoringu ze Stacji Paliw(...)przyrondzie (...), gdzie miało dojść do rozboju oraz monitoringu z pobliskichsklepów (...)policjanci określili wizerunki trzech mężczyzn, którzy mogli mieć związek z popełnionym przestępstwem. W ten sposób ustalili, że jednym ze sprawców może byćA. W.. Na portalu społecznościowym facebook funkcjonariusze Policji ustalili, że w znajomychA. W.maM. W., który jest bardzo podobny do rysopisu jednego ze sprawców.
dowód: protokół zatrzymania rzeczy, dokumentacja fotograficzna, notatka urzędowa k. 37-40, k. 41-45, k. 45-48, k. 49, k. 50, k. 51 akt(...)
W dniu 1 czerwca 2016 r. ok. godz. 10:00M. W.został zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji w miejscu pracy wrestauracji (...)przyul. (...)wP.. Został wyprowadzony z sali restauracji przy klientach i pozostałych pracownikach i zaprowadzony na zaplecze, gdzie przeszukano jego szafkę. Następnie, udano się z nim do jego mieszkania, które także przeszukano, a potem zawieziono go na komisariat Policji.M. W.nie był skuty kajdankami.
dowód: zeznania wnioskodawcy k. 30-31, notatka urzędowa, protokół zatrzymania osoby, protokół przeszukania k. 68, k. 83, k.86 akt PR 1 Ds. 952.2016
Po zatrzymaniuM. W.oświadczył, że znaA. W.ponieważ chodził z nim do Technikum Gastronomicznego i ma z nim sporadyczny kontakt. Stwierdził, że w dniu 29 kwietnia 2016 r. od godz. 8:30 do 20:30 był w pracy, co mogą potwierdzić pozostali pracownicy, a także podpisana przez niego karta pracy a poza tym w zakładzie jest kamera. Oświadczył, że nie ma nic wspólnego z dokonaniem rozboju i w tym roku nie był na stacji(...)przyrondzie (...).
dowód: zeznania wnioskodawcy k. 30-31, notatka urzędowa, protokół przesłuchania świadkaM. W.k. 69, k. 98-100 akt PR 1 Ds. 952.2016
W ramach prowadzonego śledztwa w dniu 2 czerwca 2016 r. ok. godz. 15:50 dokonano okazania wnioskodawcy wraz z innymi trzema przybranymi mężczyznami pokrzywdzonejK. P.. Wśród okazanych mężczyzn pokrzywdzona nie rozpoznała żadnego ze sprawców dokonanego na jej szkodę rozboju z dnia 29 kwietnia 2016 r. Następnie, tego dnia ok. godz. 17:00M. W.został zwolniony do domu. W toku tego śledztwa nie postawiono mu żadnych zarzutów.
dowód: zeznania wnioskodawcy k. 30-31, protokół okazania, protokół przesłuchania świadka k. 94-97, k. 98-100 akt PR 1 Ds. 952.2016
Prawomocnym postanowieniem funkcjonariusza Komisariatu PolicjiP.-(...)wP.z dnia 29 lipca 2016 r. zatwierdzonym przez Prokuratora Prokuratury RejonowejP.-(...)wP.sygn. akt(...)umorzono śledztwo w tej sprawie wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa.
dowód: postanowienie z 29 lipca 2016 r. k. 135 akt(...)
W dacie zatrzymania wnioskodawca był zatrudniony wrestauracji (...)na umowę zlecenie i otrzymywał z tego tytułu dochód w wysokości 2000 zł miesięcznie. Zatrzymanie spowodowało, że wnioskodawca pozostał na umowie zlecenia kolejne trzy miesiące i musiał się szkolić dalej mimo, że miał wcześniej otrzymać stałą umowę o pracę. Po trzech miesiącach podpisano z nim stałą umowę o pracę.
dowód: zeznania wnioskodawcy k. 30-31
W dniu 30 maja 2016 r.A. G.zawarła zM. W.umowę o dzieło numer(...)na mocy którejM. W.zobowiązał się do przygotowania karty deserów na sezon letni do dnia 1 czerwca 2016 r.A. G.zobowiązała się do zapłatyM. W.za wykonanie tych prac wynagrodzenia w kwocie 350 zł brutto. W związku z zatrzymaniem w dniu 1 czerwca 2016 r.M. W.nie mógł wykonać zleconej mu pracy i jej wykonanie zamawiająca powierzyła innej osobie.
dowód: oświadczenie k. 6, umowa o dzieło numer(...)k. 7, zeznania wnioskodawcy k. 30-31
Powyższe ustalenia zostały dokonane przez sąd na podstawie wyżej przytoczonych dowodów.
Zeznania wnioskodawcy sąd uznał za wiarygodne, gdyż były spójne i logiczne oraz korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Za wiarygodne sąd uznał dokumenty zawarte w dołączonych aktach postępowania przygotowawczego.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:
WniosekM. W.o przyznanie mu odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie zasługiwał na uwzględnienie co do zasady, natomiast dochodzoną kwotę sąd uznał za uzasadnioną w części.
Zgodnie z treścią przepisuart. 552 § 1 k.p.k.oskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji został uniewinniony lub skazany na łagodniejszą karę, służy od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem niego w całości lub w części kary, której nie powinien ponieść. Jak stanowi§ 4tego przepisu: Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również w wypadku niewątpliwe niesłusznego tymczasowego aresztowania lub zatrzymania.
Wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie został złożony w dniu 2 lutego 2017 r. i dotyczy zatrzymania dokonanego w dniu 1 czerwca 2016 r. Oba te zdarzenia miały miejsce już po wejściu w życie nowelizacji przepisówKodeksu postępowania karnegodokonanej ustawą z dnia 11 marca 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2016 r. poz. 437). Nowelizacja ta w zakresie przesłanek odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie (art. 552 § 4 k.p.k.) przywróciła stan prawny obowiązujący przed 1 lipca 2015 r. Stąd też aktualne są poglądy orzecznictwa i doktryny dotyczące tych przepisów wyrażone przed 1 lipca 2015 r.
W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki konieczne do przyznania wnioskodawcy odszkodowania i zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie na podstawieart. 552 § 4 k.p.k.W ocenie sądu§ 4 art. 552 k.p.k.stanowi samodzielną podstawę dochodzenia roszczeń z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania lub zatrzymania odrębną od§ 1 art. 552 k.p.k.Świadczy o tym zawarty wart. 552 § 4 k.p.k.zwrot „również”, co wskazuje na odrębny, dodatkowy charakter tego przepisu. Reguluje on zasady odpowiedzialności Skarbu Państwa za stosowanie środków przymusu odmiennie niż§ 1i określa inne przesłanki tej odpowiedzialności. Stwierdza bowiem, że odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje za tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie w sytuacjach gdy było ono niewątpliwie niesłuszne. Przepis ten regulując samodzielnie przesłanki odpowiedzialności Skarbu Państwa za stosowanie środków przymusu wskazuje tylko jedną – niewątpliwą niesłuszność i nie ogranicza jej podmiotowo - tak jak§ 1- jedynie do osób mających status oskarżonego (podejrzanego).
Podobnie, w orzecznictwie podnosi się, że: W świetleart. 552 § 4 k.p.k., dla oceny czy zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne, nie ma znaczenia, czy po dokonaniu go w trybie określonym wart. 244 k.p.k.doszło następnie do wszczęcia postępowania karnego i czy było to postępowaniein rem, czy też nastąpiło również przedstawienie zarzutów zatrzymanemu, albo czy został on zwolniony, a do wszczęcia postępowania przygotowawczego, z uwagi na brak uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa, w ogóle nie doszło. To samo odnieść należy do zatrzymania wskazanego wart. 247 § 1 k.p.k., jako że i tu nie musi dojść do przedstawienia zarzutów - zatrzymanej i doprowadzonej - osobie podejrzanej, czy do ewentualnego umorzenia następnie wobec niej postępowania przygotowawczego. Zatrzymany może zatem nigdy nie nabyć statusu podejrzanego, może też w ogóle nie dojść do wszczęcia dochodzenia lub śledztwa w sprawie, w której został on zatrzymany. (por. uzasadnienie uchwały SN z 23 maja 2006 r., I KZP 5/06, OSNKW 2006/6/55). W doktrynie również wskazuje się, że: W wypadku odszkodowania za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie (§ 4) podstawą odszkodowania jest prawomocny wyrok uniewinniający lub prawomocne orzeczenie o umorzeniu postępowania wydane w postępowaniu przygotowawczym (umorzenie dochodzenia lub śledztwa) albo w postępowaniu sądowym w toku instancji. W§ 4nie ma odesłania do§ 1, co oznacza, że w postępowaniu sądowym tego rodzaju orzeczenia nie muszą zapaść w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji (por. D. ŚwieckiKomentarz do art. 552 Kodeksu postepowania karnego. Lex 2013 teza 5, podobnie wyrok SA we Wrocławiu z 30 grudnia 2014 r., II AKa 401/14, Legalis nr 1186114, gdzie wskazano, że odszkodowania może domagać się także niewątpliwie niesłusznie zatrzymany świadek na podstawieart. 285 § 2 k.p.k.).
Odpowiedzialność Skarbu Państwa za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie oparta jest na zasadzie ryzyka, a nie na zasadzie winy, co powoduje, że niewątpliwie niesłusznym, w rozumieniuart. 552 § 4 k.p.k., jest takie tymczasowe aresztowanie, które było stosowane z obrazą przepisówrozdziału 28 k.p.k.oraz tymczasowe aresztowanie, powodujące dolegliwość, której poszkodowany nie powinien doznać, w świetle całokształtu okoliczności ustalonych w sprawie, a także, w szczególności w świetle prawomocnego jej rozstrzygnięcia (por. uchwała SN z 15 września 1999 r., I KZP 27/99, OSNKW 1999/11-12/72 oraz uchwała SN z 23 maja 2006 r., I KZP 5/06, OSNKW 2006/6/55). W ramach pierwszej z tych kategorii należy wymienić sytuacje, w których tymczasowe aresztowanie nie powinno nastąpić, bez względu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie, a więc takie, które zostało zastosowane z obrazą odpowiednich przepisówrozdziału 28 k.p.k.W tym wypadku ocena słuszności dokonywana jest z punktu widzenia okoliczności istniejących w chwili stosowania tych środków, gdyż właśnie wtedy zostało wydane orzeczenie z obrazą wskazanych przepisów. Dalszy przebieg postępowania nie ma znaczenia dla dokonania oceny słuszności. Z kolei w pozostałych wypadkach, gdy przy stosowaniu środków przymusu nie dopuszczono się obrazy prawa procesowego, ocena niewątpliwej niesłuszności wymaga uwzględnienia zarówno ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie w przedmiocie odpowiedzialności karnej osoby, która w tym trybie była pozbawiona wolności, jak również całokształtu okoliczności ustalonych do chwili wydawania orzeczenia przez sąd rozpatrujący wniosek o odszkodowanie z tego tytułu. Oceny słuszności tymczasowego aresztowania, na gruncie przepisuart. 552 § 4 k.p.k.należy – zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego – dokonywać przede wszystkim z punktu widzenia ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie.
Powyższe uwagi dotyczą w równym stopniu tymczasowego aresztowania, jak i zatrzymania, gdyż: Nie ma bowiem żadnych racji, aby w tej materii odmiennie, co do zasady, podchodzić do kwestii niesłuszności skazania i tymczasowego aresztowania, a odmiennie do niesłuszności zatrzymania, zwłaszcza gdy zważy się też, że regulacja w tej materii unormowana jest jednym artykułem kodeksu (art. 552), a gdy chodzi o niesłuszność tymczasowego aresztowania i zatrzymania, wręcz łącznie w jednym paragrafie tego artykułu (§ 4 art. 552). Skoro zaś odpowiedzialność Skarbu Państwa oparta jest w we wszystkich wskazanych sytuacjach na zasadzie ryzyka, to także przy badaniu niewątpliwej niesłuszności zatrzymania niezbędna staje się ocenaex nunc, czyli przez pryzmat całokształtu okoliczności z momentu rozstrzygania w przedmiocie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie z racji owego zatrzymania (zob. uzasadnienie uchwały SN z 23 maja 2006 r., I KZP 5/06, OSNKW 2006/6/55).
W niniejszej sprawie natomiast wnioskodawcy nie postawiono żadnych zarzutów, a ostatecznie postępowanie przygotowawcze w tej sprawie umorzono na podstawieart. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.Okoliczności te powodują, że dokonane w dniu 1 czerwca 2016 r. zatrzymanie wnioskodawcy należy ocenić jako niewątpliwie niesłuszne. Ponadto, również w chwili podejmowania decyzji o zatrzymaniu brak było uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca może próbować ucieczki, czy ukrywania się lub wskazywanego zacierania dowodów. W niniejszej sprawie wystarczające było bowiem wezwanie wnioskodawcy do stawiennictwa w siedzibie organu procesowego bez konieczności dokonywania zatrzymania.
Zdaniem sądu wobec wnioskodawcy nie zachodziły jednocześnie żadne przesłanki określone wart. 553 k.p.k., związane ze spowodowaniem przez niego niesłusznego pozbawienia wolności lub przyczynieniem się do takiej sytuacji. Nie podejmował on bowiem kroków mających utrudnić postępowanie karne i nic nie wskazywało na to, że takie kroki planował podjąć.
Przepisart. 552 § 4 k.p.k.obejmuje dwa roszczenia: o odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę. Roszczenia powyższe mają charakter cywilnoprawny, obejmują zarówno szkodę materialną (rzeczywistą stratę i utracone korzyści) jak i niematerialną (krzywdę). Zgodnie z żądaniem wniosku przedmiotem rozpoznania sądu było roszczenie o zadośćuczynienie w wysokości 3.000 zł oraz roszczenie o odszkodowanie w wysokości 350 zł.
Szkodę wynikającą z niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania lub zatrzymania stanowi różnica między stanem majątkowym, jaki by istniał, gdyby wnioskodawcy nie pozbawiono wolności, a stanem rzeczywistym z chwili zwolnienia. Powstanie i rozmiar takiej szkody zależne są od tego, czy i jakie poszkodowany miałby możliwości zarobkowe, gdyby pozostawał na wolności, i w jakim zakresie byłby je rzeczywiście wykorzystał, jakie wydatki poniósłby na utrzymanie własne i rodziny, wychowanie i kształcenie dzieci, na potrzeby kulturalne, rozrywkowe i inne, czy i ile poświęciłby na oszczędności lub zwiększenie trwałych składników majątku, na jakie mógłby być narażony straty (por. wyrok SN z dnia 18 sierpnia 2000 r. II KKN 3/98, LEX nr 50900). Fakt poniesienia szkody i utraty korzyści musi być przez żądającego odszkodowania udowodniony, ciężar udowodnienia okoliczności faktycznych uzasadniających roszczenie o odszkodowanie spoczywa bowiem na wnioskodawcy, stosownie doart. 6 k.c.
W rozpoznawanej sprawie, na szkodę majątkową, wynikłą z zatrzymaniaM. W.miała składać się kwota 350 zł utraconych przez niego zarobków z tytułu niewykonania umowy o dzieło. Na dowód poniesienia tej szkody wnioskodawca przedstawił przedmiotowa umowę o dzieło oraz oświadczenie zamawiającej poświadczające utratę przez niego zarobku. Zlecenie zostało złożone w dniu 31 maja 2016 r. i miało zostać wykonane do 1 czerwca 2016 r. ZatrzymanieM. W.uniemożliwiło zatem wywiązanie się przez niego z zobowiązania i utratę korzyści w kwocie 350 zł. Wnioskodawca należycie wykazał poniesioną na skutek zatrzymania szkodę zarówno co do zasady, jak i wysokości. Wobec powyższego sąd zasądził na rzecz wnioskodawcy kwotę 350 zł tytułem odszkodowania za niesłuszne zatrzymanie.
Niewątpliwie w wyniku niesłusznego zatrzymaniaM. W.doznał szkody niematerialnej (krzywdy), co czyni zgłoszone przez niego roszczenie za usprawiedliwione co do zasady. Został on zatrzymany w miejscu pracy, przy pozostałych pracownikach i klientach restauracji, a następnie dokonano przeszukania jego szafki oraz mieszkania. Wydarzenia te spowodowały u wnioskodawcy silny stres oraz naraziło go na negatywne opinie u współpracowników i osób trzecich.
Suma zadośćuczynienia pieniężnego, mająca rekompensować krzywdę doznaną przez represjonowanego zgodnie z treścią przepisówart. 445 § 1 k.c.w zw. zart. 445 § 2 k.c.winna być „odpowiednia”. Jest to pojęcie mające charakter niedookreślony, tym niemniej w orzecznictwie wskazuje się na pewne kryteria, którymi należy kierować się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Musi ono mieć charakter kompensacyjny, a więc winno przedstawiać określoną wartość ekonomiczną, odczuwalną, nie będącą jednak wartością nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy. Zadośćuczynienie za doznaną krzywdę to odszkodowanie za szkodę niematerialną, a stanowią ją negatywne przeżycia psychiczne wiążące się nie tylko z faktem pozbawienia wolności (przebywanie z innymi osobami pozbawionymi wolności, dolegliwe warunki odbywania kary), ale również to, że dana osoba w trakcie zatrzymania utraciła dobre imię. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną niewątpliwie niesłusznym zatrzymaniem należy brać pod uwagę wszystkie ustalone w sprawie okoliczności rzutujące na określenie rozmiaru krzywdy osobie pozbawionej wolności, w tym zwłaszcza okres izolowania od społeczeństwa, który w miarę rozciągania się w czasie wzmaga doznanie krzywdy. Należy brać również pod uwagę status społeczny i zawodowy wnioskodawcy. Zadośćuczynienie powinno być odpowiednie. Suma odpowiednia to taka, która co najmniej równoważy przeżycia związane z niesłusznym tymczasowym aresztowaniem (wyrok SA w Warszawie z 10 września 2014 r., II AKa 189/14, Legalis nr 1092702).
M. W.był zatrzymany ponad 30 godzin, spędził noc w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych cały czas w niepewności co do swoich dalszych losów. Mimo, że był niewinny został zatrzymany, co musiało powodować u niego obawę o późniejsze niesłuszne oskarżenie. Dokonanie zatrzymania wpłynęło również na utratę dobrego imieniaM. W.i zaufania u pracodawcy, które musiał potem odzyskiwać. Wnioskodawca w dacie zatrzymania cieszył się nieposzlakowaną opinią, nie był karany i nigdy nie wchodził w konflikty z prawem.
Uwzględniając powyższe okoliczności Sąd Okręgowy uznał, że sumą zadośćuczynienia adekwatną do doznanej krzywdy, rekompensującą negatywne przeżycia i cierpienia wynikające z faktu niesłusznego zatrzymania, a jednocześnie nie przynoszącą wnioskodawcy nadmiernych, nieuzasadnionych korzyści będzie kwota 2.000 zł. Taką też sumę tytułem zadośćuczynienia sąd zasądził w pkt. 1 wyroku. Kwota 2.000 zł stanowi realną, odczuwalną wartość ekonomiczną, należycie rekompensująca doznaną krzywdę. Nie jest ona rażąco wygórowana, ani niewspółmiernie niska.
W pozostałym zakresie sąd w punkcie 2 wyroku wniosekM. W.o zadośćuczynienie oddalił.
O kosztach postępowania sąd orzekł jak w pkt. 3 wyroku na podstawie przepisów tam powołanych.
SSO Danuta Kasprzyk