Sąd Apelacyjnyw Warszawie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II AKa 450/16
Data wyroku: 2017-03-31 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Maria Mrozik-Sztykiel, Dorota Tyrała, Ewa Plawgo
Słowa kluczowe: Przestępstwo przeciwko życiu
Podstawa prawna: art.13§1 kk w zw. z art.18§2kk w zw. z art.148§1 kk

Sygn.akt II AKa 450/16

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 31 marca 2017 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:
Przewodniczący: Sędzia SA Maria Mrozik - Sztykiel /spr./
Sędziowie: SA Ewa Plawgo
SA Dorota Tyrała
Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Grajber
przy udziale prokuratora Leszka Woźniaka i oskarżyciela posiłkowegoM. G. (1)
po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r.
sprawyE. W.urodz. (...)wW.c.M.iJ.zd.M.
oskarżonej o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk
z powodu apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie
z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. V K 201/12
1.zmienia wyrok w zaskarżonej części, tj. odnośnie czynu przypisanego oskarżonejE. W.wpunkcie Iw ten sposób, że orzeczoną karę pozbawienia wolności na mocyart. 22 § 2 kkw zw. zart. 60 § 6 pkt 2 kknadzwyczajnie łagodzi do lat 5 (pięciu);
2.na podstawieart. 85 § 1 i 2 kkiart. 86 § 1 kkorzeka wobec oskarżonej karę łączną w wymiarze 5 (pięć) lat pozbawienia wolności obejmującą kary wymierzone za czyn przypisany w punkcie I i II wyroku;
3.na podstawieart. 63 § 1 kkzalicza oskarżonej na poczet orzeczonej kary łącznej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 4 grudnia 2009 r. do dnia 2 kwietnia 2010 r. oraz od dnia 19 maja 2010 r. do dnia 8 lipca 2010 r.;
4.zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki sądowe za postępowanie odwoławcze oraz opłatę za obie instancje w wysokości 400 zł.

UZASADNIENIE
E. W.została oskarżona o to, że:

I
w okresie od 7 do 8 listopada 2009 r. wW.usiłowała nakłonićR. P.do zabójstwa jej mężaM. G. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na postawęR. P., tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk,

II
w okresie od 17 października 2009 r. do 2 grudnia 2009 r. wW.wielokrotnie usiłowała podżegaćR. P.do nakłonienia nieustalonej osoby do zabójstwaM. G. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na postawęR. P., tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk,

III
w lutym 2010 r. wW.na terenie Aresztu ŚledczegoW.G.wW.usiłowała podżegaćU. G.do utrudniania prowadzonego w Prokuraturze RejonowejW.P.postępowania 4 Ds. 900/09/3 poprzez nakłonienie jej do sporządzenia grypsu i jego przekazaniaM. K., w oparciu o treść którego w/w miał wpłynąć na zmianę złożonych przezR. P.zeznań w toku prowadzonego postępowania 4 Ds. 900/09/3, lecz zamierzonego celu nie osiągnęła z uwagi na postawęU. G., tj. o czyn zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 239 § 1 kk.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. V K 201/12 oskarżonąE. W.uznał za winną:
I.w ramach czynów zarzucanych w punktach I i II tego, że od dnia 17 października 2009 roku do dnia 2 grudnia 2009 roku wW.wielokrotnie usiłowała podżegaćR. P.do zabójstwa jej mężaM. G. (1), lecz zamierzonego celu nie osiągnęła wobec postawyR. P., to jest popełnienia przestępstwa zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kki za to na mocy tych przepisów skazał oskarżoną a na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 19 § 1 kkw zw. zart. 148 § 1 kkwymierzył jej karę 8 lat pozbawienia wolności;
II. uznał oskarżoną za winną popełnienia czynu zarzucanego jej wpunkcie IIIi za to, na mocyart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 239 § 1 kkskazał ją, a na podstawieart. 14 § 1 kkw zw. zart. 19 § 1 kkw zw. zart. 230 § 1 kkwymierzył karę roku pozbawienia wolności;
III.na mocyart. 85 kkiart. 86 § 1 kkorzekł wobec oskarżonej karę łączną 8 lat pozbawienia wolności,
IV. na mocyart. 63 § 1 kkna poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 4 grudnia 2009 roku do dnia 2 kwietnia 2010 roku oraz od dnia 19 maja 2010 roku do dnia 8 lipca 2010 roku.
V.na podstawieart. 230 § 2 kkorzekł o dowodach rzeczowych
VI.zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 zł tytułem opłaty oraz obciążył ją w całości kosztami procesu.
Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy oskarżonej.
Apelacja adw.N. C.zarzuca wyrokowi:

⚫

w zakresie możliwości przypisania oskarżonej sprawstwa co do wszystkich czynów zarzucanych jej w akcie oskarżenia, obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicieart. 443 kpk,art. 442 § 3 kpkw zw. zart. 6 kpkorazart. 345 § 1 kpk,art. 434 § 1 kpkw zw. zart. 168 kpk,art. 202 § 1 kpkw zw. zart. 201 kpk,art. 214 § 1 kpkorazart. 214 § 2 pkt 1 kpkw zw. zart. 410 kpkiart. 7 kpk,art. 8 § 1 i 2 kpkw zw. zart. 7 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 4 kpk,

⚫

w zakresie czynów zarzucanych oskarżonej w punktach I i II aktu oskarżenia, błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia a nadto obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na teść orzeczenia a mianowicieart. 4 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 170 § 1 pkt 1 kpkiart. 410 kpk,art. 9 kpkiart. 14 § 1 kpk,art. 413 § 1 kpk,art. 4 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 kpkorazart. 193 kpk,

odnośnie czynu zarzucanego oskarżonej w punkcie III aktu oskarżenia błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia i obrazę prawa procesowego, mającą wpływ na treść orzeczenia a mianowicie przepisuart. 4 kpkiart. 7 kpkw zw. zart. 410 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 kpk.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uniewinnienie oskarżonej od wszystkich zarzucanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania (k. 2886-2899).
Apelacja adwokatM. D.zarzuca wyrokowi:
obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a toart. 442 § 3 kpk,art. 443 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 420 kpk,art. 424 § 1 i 2 kpkiart. 170 § 1 pkt 1 kpki wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej od przypisanych jej czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji (k. 2868-2884).
Apelacja adwokataM. Z.zarzuca wyrokowi:
I.na podstawieart. 14 § 1 kpki w następstwieart. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 9 kpk, zarzucił skazanie oskarżonej w punkcie I wyroku za czyn nieobjęty aktem oskarżenia i naruszenie przez to zasady skargowości, co stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą;
1.obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wyroku a mianowicieart. 442 § 3 kpk,art. 443 kpk,art. 174 kpk,art. 4 kpk,art. 5 § 2 kpk,art. 7 kpk,art. 410 kpkiart. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk,
2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku
W konkluzji skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej, ewentualnie przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania (k. 2939-2956).
Oskarżyciel posiłkowyM. G. (1)i jego pełnomocnik w odpowiedziach na apelacje wnieśli o ich nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku (k. 2982-3002, 3009-3043).
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. II AKa 367/15 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok
Od tego wyroku kasacje wnieśli obrońcy oskarżonej i Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 16 listopada 2016 r. sygn. II KK 225/16 uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego utrzymujący w mocy wyrok Sądu Okręgowego Warszawa - Praga co do czynu z art. zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kki w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Sąd Apelacyjny w obecnym składzie rozpoznawał więc sprawę po raz kolejny, przy czym w związku z ww. wyrokiem Sądu Najwyższego jedynie w zakresie czynu przypisanego oskarżonej w ramach zarzutu I i II aktu oskarżenia, tj. w zakresie czynu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Niezasadne są zarzuty apelacji w zakresie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, ustaleń w zakresie winy oskarżonejE. W., jak też kwalifikacji prawnej przypisanego jej czynu.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu apelacji obrońcy oskarżonej adw.M. Z.naruszenia przez Sąd Okręgowy zasady skargowości poprzez skazanie oskarżonej za czyn nieobjęty aktem oskarżenia, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną wart. 439 § 1 pkt 9 kpk. Podobne stanowisko zajmuje w apelacji adw.N. C., bowiem zarzucając obrazęart. 9 kpki14 § 1 kpkuchybienia Sądu Okręgowego upatruje w wyjściu poza granice aktu oskarżenia i połączeniu dwóch czynów zrzucanych oskarżonej aktem oskarżenia w taki sposób, że stanowią one nowy czyn niemieszczący się w zarzutach aktu oskarżenia.
Bezspornym jest, że jedną z podstawowych zasad procedury karnej jest zasada skargowości unormowana wart. 14 § 1 kpkzakreślająca ramy postępowania sądowego. Oznacza ona, że żądanie oskarżyciela wyrażone w akcie oskarżenia zakreśla te granice, a każde ich przekroczenie i rozstrzygnięcie w zakresie czynu nieobjętego ściganiem skutkuje konsekwencjami procesowymi określonymi wart. 439 § 1 pkt 9 kpkw zw. zart. 17 § 1 pkt 9 kpk. Trzeba jednak podnieść, iż ram postępowania karnego nie wyznacza przyjęty w akcie oskarżenia opis zarzucanego czynu (czynów) ani też wskazana tam kwalifikacja prawna. Granice oskarżenia wyznacza bowiem zdarzenie historyczne, a więc istotna jest tożsamość czynu wyznaczona faktycznymi ramami tegoż zdarzenia. Za elementy wyznaczające tożsamość „zdarzenia historycznego” przyjmuje się w orzecznictwie: identyczność przedmiotu zamachu, identyczność kręgu podmiotów oskarżonych o udział w zdarzeniu, tożsamość miejsca i czasu zdarzenia, jak też zachowanie choćby części wspólnych znamion w opisie czynu zarzuconego i przypisanego. O jedności czynu świadczy nadto jedność zamiaru (lub planu) sprawcy przestępstwa. Innymi słowy granice oskarżenia zostają utrzymane jeżeli w miejsce czynu zarzuconego, w ramach tego samego zdarzenia faktycznego (historycznego) można przypisać oskarżonemu czyn nawet ze zmienionym opisem i jego oceną prawną, ale mieszczący się w tym samym zespole zachowań człowieka, które stały się podstawą poddania w akcie oskarżenia przejawów jego działalności wartościowaniu z punktu widzenia przepisów prawa karnego materialnego (np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2010 r. III KK 97/10, OSNKW 2011/6/50, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2011 r. III KK 366/10, OSNKW 2011/6/51, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2014 r. II KK 276/14, OSNKW 2015/7/59).
Analizując zdarzenie historyczne stanowiące przedmiot niniejszego postępowania w aspekcie wyżej wskazanych przesłanek określających zachowanie granic oskarżenia należy stwierdzić, iż podstawowe elementy zostały zachowane i w związku z tym nie można podzielić stanowiska skarżących.
Przypomnieć trzeba, żeE. W.została oskarżona o dokonanie dwóch czynów skierowanych przeciwko pokrzywdzonemuM. G. (1)kwalifikowanych zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk. Aktem oskarżenia objęto działania oskarżonej polegające na nakłanianiuR. P.do zabójstwa jej mężaM. G. (1)przez samego nakłanianego (czyn I), bądź zorganizowanie przez niego tego zabójstwa poprzez znalezienie osób do jego wykonania (czyn II). Granice oskarżenia zostały wyznaczone przez zdarzenie faktyczne polegające na wielokrotnym nakłanianiuR. P.przez oskarżoną do zabójstwaM. G. (1), przy czym bez znaczenia dla oskarżonej było czy dokona tego samR. P., do czego był nakłaniany, czy z innymi osobami, czy też podejmie działania mające na celu znalezienie osób do dokonania zabójstwa. Zamiarem oskarżonej było aby inna osoba (osoby) dokonała zabójstwa jej męża i w tym celu podejmowała działania wobecR. P.polegające na podżeganiu do zbrodni zabójstwa.
Sąd Okręgowy zaskarżonym wyrokiem przypisał oskarżonejE. W.w ramach obu zarzucanych czynów popełnienie jednego przestępstwa w okresie objętym tymi zarzutami polegającego na nakłanianiuR. P.do zabójstwaM. G. (1). Nie można uznać, aby w ten sposób doszło do wyjścia poza granice aktu oskarżenia, skoro jest identyczny przedmiot ochrony, tożsamość miejsca i czasu, osoba oskarżonej, osoba pokrzywdzonego, osoba nakłaniana, ten sam plan, charakter i rodzaj działań podejmowanych przez oskarżoną oraz jedność jej zamiaru. Podstawowe więc elementy określające fakt główny są tożsame, a zamieszczony w innej formule jurydycznej opis samej czynności wykonawczej skierowanej do tej samej osoby, przeciwko tej samej osobie nie stwarza podstaw do uznania, iż Sąd Okręgowy naruszył zasadę skargowości. Opis czynu przypisanego oskarżonej obejmuje też komplet znamion w związku z tym nie można uznać, aby doszło do obrazyart. 413 § 2 kpk. Należy podkreślić, że znamiona przypisanego oskarżonejE. W.czynu w ramach dwóch zarzutów aktu oskarżenia zostały skonkretyzowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ramach ustaleń faktycznych stanowiących jego podstawę i te ustalenia potwierdzają jednoznacznie, iż przedmiotem rozstrzygnięcia były dwa zarzuty postawione oskarżonej zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk. Sąd nie jest związany opisem czynu zarzucanego przez oskarżyciela, a po wyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności może i powinien nadać mu w wyroku dokładne określenie, które może odbiegać od opisu czynu przyjętego w akcie oskarżenia. Warunkiem dopuszczalności takiego działania w ramach tego samego procesu jest zachowanie tożsamości podstawy faktycznej oskarżenia i skazania i Sąd I instancji tych granic nie przekroczył.
Inną kwestią jest podnoszona w apelacji adw.M. Z.ocena prawidłowości uznania przez Sąd I instancji ustalonych zachowań oskarżonej za jedno przestępstwo. Prowadzenie w tym zakresie rozważań jest bezprzedmiotowe ze względu na historię procesową niniejszej sprawy. Nie wdając się w rozważania prawne trzeba przypomnieć iż obecnie zaskarżony wyrok zapadł w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek uchylenia poprzedniego wyroku w związku ze złożonymi apelacjami przez obrońców oskarżonej. To obecne rozstrzygnięcie było więc limitowane treściąart. 443 kpk, tym samym niedopuszczalnym było przyjęcie zachowania oskarżonej jako stanowiącego dwa odrębne przestępstwa, skoro poprzedni sąd orzekający uznał, to ustalone zachowanie za jedno przestępstwo popełnione w ramach dwóch postawionych oskarżonej zarzutów aktu oskarżenia. Taki sam wniosek odnosi się do wskazywanego w apelacji zastosowaniaart. 12 kki był on oczywisty dla Sądu meriti, co wynika z motywów pisemnych zaskarżonego wyroku (str.56).
Należy jeszcze raz podkreślić, iż w okolicznościach niniejszej sprawy z przyczyn wyżej wskazanych odmienność w zakresie konstrukcji aktu oskarżenia i wyroku nie narusza tożsamości czynu przypisanego oskarżonejE. W.w ramach zarzucanych jej aktem oskarżenia dwóch odrębnych przestępstw zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 148 § 1 kk.
Przechodząc do kolejnych zarzutów apelacji obrońców oskarżonej celowym jest łączne odniesienie się do zbieżnych zarzutów, a w pierwszej kolejności do zarzutu obrazyart. 442 § 3 kpk. Zdaniem wszystkich skarżących Sąd Okręgowy nie dostosował się do zapatrywań prawnych i wskazań poprzedniego Sądu odwoławczego co do dalszego postępowania określonych w uzasadnieniu tegoż Sądu uchylającego wyrok i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania. Z tym stanowiskiem zgodzić się nie można o czym przekonuje lektura uzasadnienia wyroku poprzedniego Sądu Apelacyjnego w konfrontacji z procedowaniem przez obecny Sąd meriti.
Jeżeli chodzi o wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez poprzedni Sąd odwoławczy to przede wszystkim Sąd ten wskazał na braki postępowania dowodowego i konieczność odnośnie dowodów osobowych wnikliwej ich analizy oraz oceny z rygorystycznym przestrzeganiem regułart. 4 kpkw zw. zart. 7 kpkorazart. 5 § 2 kpk. Cytowane przez apelacje fragmenty uzasadnienia wyroku poprzedniego Sądu odwoławczego nie są zapatrywaniami prawnymi ani wskazaniami do uniewinnienia oskarżonej, bo takimi być nie mogły, ale poglądami mającymi wzmocnić ww. wskazania procesowe celem dokonania ustaleń faktycznych spełniających warunekart. 2 § 2 kpk.
Analiza akt sprawy przekonuje o wywiązaniu się przez Sąd Okręgowy z zaleceń wydanych w trybieart. 442 § 3 kpk. Sąd ten uzupełnił materiał dowodowy o dostępne dowody przeprowadzając je na rozprawie, dokonał konfrontacji świadkówR. P.iM. B., a wszystkie dowody, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, poddał wnikliwej analizie i ocenie, wykazując które z nich i dlaczego uznał za wiarygodne, a którym dowodom i z jakich powodów tego waloru odmówił.
W tym miejscu w odniesieniu do zarzutu apelacji adw.N. C.stwierdzić trzeba, że niezasadne jest twierdzenie w zakresie nieuzyskania treści zawartych w telefonach wskazanych świadków. Posiedzenie w trybieart. 345 § 1dkpk Sądu Okręgowego ponownie rozpoznającego sprawę miało miejsce w dniu 8 listopada 2012 r. co należy rozważać w kontekście daty zarzucanego oskarżonej czynu (do 2 grudnia 2009 r.) i treściart. 180a ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne. Zgodnie z tym przepisem dane telekomunikacyjne były do dnia 21 stycznia 2013 r. przechowywane przez operatorów przez okres 24 miesięcy od połączenia telefonicznego (obecnie 12 miesięcy), a więc w dniu posiedzenia, wbrew stanowisku skarżącej, niemożliwe już było uzyskanie tych danych. Taką też odpowiedź Sąd I instancji uzyskał od operatora (k 2680, 2682 t.XIV).
Nie można również podzielić zarzutu ww. apelacji obrazy przez Sąd Okręgowyart. 202 kpkw zw. zart. 201 kpk. Okoliczności wskazywane w apelacji pozostawały bez znaczenia dla oceny stanu poczytalności oskarżonejE. W.w chwili czynu ze względu na datę epizodu neurologicznego (luty 2012), jak i jego charakter. Sąd dopuścił dowód z opinii neurologa, który wskazał, że nie ma dowodów, które uprawniałyby do stwierdzenia, ze oskarżona przebyła udar mózgu, a stwierdzony zespół naprzemienny o niejasnej etiologii oraz objawy o charakterze czynnościowym związane z osobowością histroniczną umożliwiały oskarżonej udział w rozprawie (k 1554-5). Nie zaszły żadne inne okoliczności, a przede wszystkim okoliczności, które uzasadniałyby dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii sądowo-psychiatrycznej. W związku z tym zarzut apelacji jest chybiony.
Nie można również podzielić zarzutów apelacji obrońców oskarżonych dotyczących obrazy przez Sąd Okręgowy przepisówart. 410 kpkiart. 7 kpk.
Bez względu na to jak oceni się sposób prowadzenia postępowania przygotowawczego to stwierdzić trzeba, że w sprawie zostały zgromadzone dowody, również w postępowaniu sądowym, dające podstawę do dokonania wartościowych ustaleń faktycznych, które w dalszej kolejności pozwalały na jednoznaczne ustalenia w zakresie winy oskarżonejE. W.. Całokształt tych dowodów i okoliczności z nich wynikających, wbrew twierdzeniom skarżących, Sąd I instancji uczynił przedmiotem swoich rozważań, analizował je tak co do ich treści jak i w sposób kompleksowy w powiązaniu z innymi dowodami z uwzględnieniem wskazań poprzedniego Sądu odwoławczego. Dla Sądu meriti oczywistym było, iż w sprawie nie istnieje tylko jedna wersja zdarzenia przedstawiona przez świadkówR. P.iM. B., bowiem inne stanowisko w tym względzie prezentowała oskarżona zaprzeczając nakłanianiuR. P.do zabójstwa jej męża. Te dowody stanowiły oś rozważań Sądu Okręgowego również w kontekście innych wskazanych dowodów i zupełnie nieuprawnione jest stanowisko adw.M. D., iż procedowanie Sądu odbywało się „pod z góry, przyjętą tezę o winie oskarżonej”. Poza tego rodzaju stwierdzeniem apelacja ta nie przedstawiła argumentów, które czyniłyby tenże zarzut chociażby prawdopodobnym, jest to więc twierdzenie zupełnie pozbawione zasadności.
Sąd Okręgowy za podstawę ustaleń faktycznych przyjął spośród dowodów osobowych zeznaniaR. P.iM. B.oraz korespondujące z nimi zeznaniaM. G. (1). I właśnie ocenę tych dowodów kwestionują apelacje przedstawiając argumenty o różnej wadze i znaczeniu, bądź własne oceny fragmentów zdarzenia i wypowiedzi świadków, czy też jedynie stwierdzając, że istnieją sprzeczności oraz brak prawidłowej oceny. Rozważając w tym zakresie zarzuty i argumenty apelacji nie można podzielić stanowiska ich autorów, bowiem nie przedstawili oni argumentów, które wskazywałyby na przekroczenie przez Sąd Okręgowy granicart. 7 kpk.
Lektura zeznańR. P.iM. B.potwierdza stanowisko Sądu Okręgowego co do tego, iż zeznania te są jednoznaczne, spójne, konsekwentne i wzajemnie ze sobą korespondujące. Apelacje mimo, że podnoszą zarzut istnienia w tych zeznaniach i między nimi sprzeczności to de facto nie wskazują konkretnych okoliczności, które uzasadniałyby taki pogląd, a przede wszystkim nie powołują istotnych dla rozstrzygnięcia sprzecznych, ich zdaniem, twierdzeń ww. świadków. Dla wykazania zasadności apelacji nie wystarczy postawić zarzut o istnieniu sprzeczności i powtórzyć tego rodzaju zwrot w jej uzasadnieniu (tak apelacjaadw.M. D.-D.), ale należy wykazać istnienie tychże sprzeczności i to w aspekcie wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Apelacje w żaden sposób nie zakwestionowały stanowiska Sądu I instancji co do oceny zeznań ww. świadków, a w sytuacji gdy powołane zostają konkretne argumenty, jak w apelacji adw.N. C., to w większości nie dotyczą one okoliczności zasadniczych, ale drugorzędnych bądź nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Należy podzielić stanowisko Sądu Okręgowego, że świadkowieR. P.iM. B.w sposób jednoznaczny, logiczny i spójny zrelacjonowali okoliczności nawiązania kontaktu przez oskarżoną zM. B., poznaniaR. P., opisali historię tej znajomości, inicjatywę oskarżonej w organizowaniu spotkań w jej domu w postaci regularnych cotygodniowych wizyt połączonych z urządzonymi przez nią przyjęciami, przebieg tych wizyt, w tym obdarowywanie ich dziecka prezentami, przelania kwoty 1800 zł na kontoM. B., zleceniaR. P.prac wykończeniowych w nowo budowanym przez oskarżoną domu i przekazania jemu w związku z tymi pracami kwoty 11000 zł., w tym 5000 zł po podpisaniu umowy i weksla. W miarę upływu czasu kontakty tych osób nabierały charakteru przyjacielskich, byli po imieniu, oskarżona opisywała im swoją osobistą sytuację, która uległa zmianie po wyprowadzeniu się jej mężaM. G. (1)w sierpniu 2007 r., wiele emocji towarzyszyło negatywnym wypowiedziom oskarżonej nie tylko na temat męża, ale i jego partnerkiM. G. (2), o której poinformował ją na początku 2009 r. Z zeznań świadków wynika, że oskarżona chcąc posiadać osobistą wiedzę w tym zakresie zleciłaR. P.śledzenie męża i jego partnerki, wskazując ich miejsce zamieszkania, podając markę i numery rejestracyjne samochodu, a także adres i rozkład zajęćM. G. (2)w szkole, do której uczęszczała. Później rozmowy oskarżonej ze świadkami w czasie spotkań nabrały innego charakteru, bowiem pojawił się motyw wyrządzenia krzywdyM. G. (2), a w październiku 2009r. rozmowy dotyczyły dokonania zabójstwaM. G. (1). Oboje świadkowie w sposób jednoznaczny opisali okoliczności tego „zlecenia” i konsekwentne dążenie  oskarżonej do jego realizacji. Z tych zeznań powstaje, słusznie uznany przez Sąd I instancji za niebudzący wątpliwości, obraz wielokrotnych na ten temat rozmów ze świadkami, rozmów telefonicznych zR. P., dopytywanie się oskarżonej o postępy w realizacji jej zamiaru, w organizacji tego przestępstwa przezR. P., w tym poszukiwaniu osób mających dokonać zabójstwa, określanie terminu wykonania tego „zlecenia” przez oskarżoną związanego z wyznaczonym na dzień 2 grudnia 2009 r. terminem rozprawy rozwodowej między małżonkami, czy wreszcie sugestia dokonania zabójstwa w dniu tej rozprawy w związku z obecnościąM. G. (1)w sądzie.R. P.iM. B.nie mieli wątpliwości co do charakteru „zlecenia” jakie oskarżona wydała wobec swojego męża i oboje w sposób wzajemnie korespondujący opisali zachowania oskarżonej, pozorowane działaniaR. P.w tym zakresie, jak też działania zmierzające do nawiązania kontaktu zM. G. (1)celem uprzedzenia go o przestępczych planach i „zleceniu”E. W.wobec niego. Czy w pierwszej rozmowie z ww. świadkami o dokonanie zabójstwaM. G. (1)oskarżona użyła konkretnego zwrotu, czy wulgaryzmu w tym zakresie czy też na pytanieR. P.zmierzające do uzyskania jej potwierdzenia tego zamiaru (wcześniej więc musiała go wyartykułować) potwierdziła swój cel skinieniem głowy pozostaje bez znaczenia, bowiem dla obojga świadków było jasne i jednoznaczne, że chodzi o pozbawienie życiaM. G. (1), tym bardziej, że oskarżona rozmowy na ten temat kontynuowała przy kolejnych spotkaniach łącznie z propozycją i nakłanianiemR. P.do dokonania zabójstwa jej męża. Powoływanie się tylko na relację z tej pierwszej rozmowy i to jedynie w powyższym zakresie nie może podważyć stanowiska Sądu Okręgowego, tak jak i to, czyR. P.poznał oskarżoną w związku z pierwszym jej spotkaniem zM. B.czy na drugim spotkaniu. Podkreślić trzeba, że Sąd Okręgowy zauważał występujące w zeznaniach świadków nieścisłości czy rozbieżności i zgodzić się trzeba, że pojawiały się one w miarę upływu czasu od zdarzenia, a nadto nie dotyczyły okoliczności zasadniczych.
Apelacje podnoszą w tym zakresie rozbieżności między zeznaniamiR. P.iM. B.odnośnie oferowanej przez oskarżoną zapłaty za zabójstwoM. G. (1). O tego rodzaju sytuacji zeznawała konsekwentnieM. B., w przeciwieństwie doR. P.. Trzeba jednak zauważyć, że to głównie ona była partnerką rozmów z oskarżoną, tak też zeznałR. P.określając, że w czasie wizyt u oskarżonej nie był cały czas przy rozmowach, bowiem zajmował się też dzieckiem. Ponadto z zeznańM. B.nie wynika, aby oskarżona bezpośrednio oferowała określoną sumę pieniędzyR. P.. Z pierwszych jej zeznań wynika, iż oskarżona „Mówiła, że zapłaciR.za załatwienieM.120000-150000zł” (k 28). Ta kwestia była przedmiotem kilkuletniego postępowania, dlatego zeznaniaR. P.z ostatniej rozprawy w tym zakresie należy uznać za wynikające z tej wiedzy, co nie zmienia oceny zeznań tych świadków dokonanej przez Sąd Okręgowy.
Nie może stanowić również skutecznego argumentu powoływanie się przez obrońcę oskarżonej adw.N. C.na zeznaniaE. P., która jak nawet wynika z jej zeznań była świadkiem jednego z pierwszych spotkań oskarżonej zR. P.iM. B., a wtedy oskarżona poszukiwała jedynie świadków na potrzeby sprawy rozwodowej. Ponadto zauważyć można, żeE. P.nie była uczestnikiem całego spotkania i nawet gdyby nie byłaby to jedna z pierwszych wizyt świadków u oskarżonej to jej wiedza ograniczała się do obecności tych osób u oskarżonej i treści prowadzonej przy niej rozmowy. Trudno uznać za racjonalny argument, że oskarżona prowadziłaby rozmowę nakłaniającą do zabójstwa męża z wykonawcą tego „zlecenia” nawet przy zaprzyjaźnionej osobie, która w tym zdarzeniu udziału brać nie miała.
Nie przeczy ustaleniom Sądu meriti fakt powoływany w apelacji ww. obrońcy, że oskarżona poszukiwała świadków na potrzeby procesu rozwodowego. Sąd Okręgowy nie kwestionuje tego, że taki cel przyświecał oskarżonej w nawiązaniu kontaktu zM. B.. W tym właśnie celu oskarżona zwróciła się do świadkaM. S.o umożliwienie kontaktu z pracownikamirestauracji (...)obiecując mu w zamian spłacenie długu męża.M. B.zgodziła się na złożenie zeznań w procesie rozwodowym i taki też był temat rozmów w czasie spotkańM. B.z oskarżoną, w których uczestniczył teżR. P.. Poszukiwanie świadków na potrzeby procesu rozwodowego i utrzymywanie w tym celu znajomości zM. B.nie wyklucza późniejszych działań oskarżonej mających na celu zabójstwo męża, przy czym te właśnie działania stały się po pewnym czasie centralnym punktem rozmów w czasie spotkań oskarżonej z tymi świadkami. Pierwsze spotkania z oskarżoną świadkowie sytuowali na letnią porę roku 2009 kojarząc to po letnim ubiorze oskarżonej. Rozmowy na temat zabójstwaM. G. (1)oskarżona zaczęła prowadzić w październiku 2009 r. i w drugiej połowie skonkretyzowane zostały te plany poprzez nakłanianieR. P.do dokonania zabójstwaM. G. (1)osobiście, bądź przez osoby przez niego zorganizowane. W tym czasieR. P.miał już zlecone przez oskarżoną roboty budowlane wykończeniowe, a znajomość z nim i jego konkubinąM. B.stała się już bliska. To, że w miesiącu listopadzie doszło do udzielenia pożyczki pokrzywdzonemu, to wbrew twierdzeniu skarżącej, nie jest okolicznością, która mogłaby podważyć ustalenia Sądu I instancji, tak jak i to, że z zeznańR. P., a nie wyjaśnień oskarżonej, wynika, że otrzymał od oskarżonej łącznie 11 tys.zł. W tym miejscu warto wskazać na zeznaniaR. P., z których wynikają okoliczności podpisania tej umowy i weksla w kontekście nakłaniania go przez oskarżoną do zabójstwa męża i w kontekście odłożenia wykonywania prac wykończeniowych w budynku oskarżonej.
Apelacja adw.N. C.podważa też okres prowadzenia przez oskarżoną rozmów zR. P., w których był on nakłaniany do zabójstwaM. G. (1)wskazując, że oskarżona w dniach 10-21 października 2009 r. przebywała w szpitalu psychiatrycznym wD., co potwierdza zdaniem obrońcy znajdujące się w aktach sprawy na k 156 „urzędowe zaświadczenie”. To stanowisko obrońcy pozbawione jest zasadności, bowiem oskarżona w toku całego postępowania nie przedstawiła „urzędowego zaświadczenia” o pobycie w szpitalu psychiatrycznym, a zapis znajdujący się na powołanej karcie 156 stanowi jedynie jej niepotwierdzoną wypowiedź wobec lekarza psychiatry, u którego zasięgała pomocy lekarskiej. W tym miejscu warto przypomnieć, że opisywany przez oskarżoną udar mózgu, jakiego miała doznać, nie został potwierdzony przez biegłego neurologa, o czym wyżej była mowa.
R. P., wbrew twierdzeniom apelacji adw.N. C.nie był osobą przypadkowo wybraną przez oskarżoną do dokonania zabójstwaM. G. (1). Nie był też dla oskarżonej li tylko „glazurnikiem”, któremu oskarżona zleciła wykonanie prac wykończeniowych, w tym położenie glazury. Niewątpliwie gdyby nie był konkubentemM. B.to w tym czasie nie poznałby oskarżonej i nie wykonywałby u niej prac glazurniczych. Są to bowiem osoby z zupełnie innego środowiska niż środowisko oskarżonej, samR. P.stwierdzał, że on to „nie ta klasa” co oskarżona i rzeczywiście był osobą o zupełnie innym statusie materialnym niż oskarżona. Jednak ze względu na to, żeM. B.stała się, jak to określała oskarżona, ważnym dla niej świadkiem w sprawie rozwodowej, to znajomość z nią orazR. P.była przez oskarżoną kontynuowana. To, że był on dla oskarżonej, jak wynika z jej wyjaśnień, tylko „glazurnikiem” i kierowcąM. B.nie przeszkadzało oskarżonej przyjmować go przez kilka miesięcy, tak jak iM. B., częstymi kolacjami, przejść na mówienie sobie wzajemnie po imieniu i prowadzić również przy jego udziale rozmowy na tematy osobiste. To w czasie tych rozmów do niego oskarżona zwróciła się o śledzenie męża oraz jego partnerki, to jemu przekazała butelkę z kwasem celem wyrządzenia krzywdy tej partnerce, to wreszcie on miał stać się organizatorem i wykonawcą zabójstwa jej męża. Bez znaczenia jest, czy oskarżona tę znajomość uznawała za autentycznie zażyłą czy traktowała oboje świadków instrumentalnie, ponieważ nawet ta ostatnia okoliczność nie stanowiła przeszkody do obdarzenia tych osób zaufaniem, organizowaniem dla nich przyjęć, obdarowywania ich dziecka prezentami, traktowania jako powierników odnośnie jej sytuacji małżeńskiej i osobistej, a także wspierać w pewnym zakresie finansowo. Dla obojga świadków znajomość ta i jej kontynuowanie było i z tego ostatniego względu korzystne. Podkreślić trzeba, że to, iż oskarżona składając wyjaśnienia w toku postępowania oR. P.wypowiadała się z pewnego rodzaju lekceważeniem nie podważa ustaleń Sądu Okręgowego co do tego, że nie był on osobą jedynie zatrudnioną przez oskarżoną do ułożenia glazury, nie był człowiekiem z tzw. ulicy czy fachowcem z ogłoszenia, którego niezbyt dobrze kojarzyła.
Faktem jest, że w czasie spotkań towarzyskich u oskarżonejR. P.nie wykazywał nadmiernej aktywności w rozmowach, to obie kobiety głownie analizowały dokumenty, portal internetowy „Nasza klasa” w poszukiwaniu ewentualnych świadków do sprawy rozwodowej, czy informacji o partnerceM. M. (2)G.. Faktem też jest, żeM. B.znałaM. G. (2), ponieważ obie w przeszłości przez kilka miesięcy razem pracowały wrestauracji (...)M. G. (1).M. B.została z tej pracy zwolniona, bowiem większe kompetencje wymagane na zajmowanym stanowisko prezentowałaM. G. (2). Z tego powodu stosunki między obiema kobietami, początkowo pozytywne, uległy pogorszeniu i od czasu zwolnieniaM. B., tj. pod koniec 2006 r., nie utrzymywały kontaktów. Wynika to nie tylko z zeznańM. B.,M. G. (2)czyM. G. (1), ale także z zeznańM. S., który był w konflikcie zM. G. (1). W związku z powyższym pogląd adw.N. C.co do możliwości poinformowaniaM. G. (2)o zamierzeniach i „zleceniu” oskarżonej wobec jej męża jest sprzeczny z dowodami zebranymi w sprawie, a tym samym dowolny.
W ostatnim okresie przed terminem sprawy rozwodowej oskarżona znała stan swojego „zlecenia”, tj. niezrealizowanie jej wyznaczanego celu w postaci zabójstwa męża. To, że uznała, iż obecność męża w sądzie na rozprawie rozwodowej w dniu 2 grudnia 2009 r. umożliwi wykonanie zadania i tym pomysłem podzieliła się z ww. świadkami nie jest okolicznością, która mogłaby, wbrew twierdzeniu adw.N. C., zdezawuować ich twierdzenia. Rozważania w tym zakresie prowadzone przez skarżącą odnieść należy do sytuacji innej niż w przedmiotowej sprawie, bowiemR. P.nie zamierzał dokonać zabójstwaM. G. (1)i nie weryfikował emocjonalnych planów oskarżonej. Jeżeli chodzi o podnoszoną w apelacji godzinę rozprawy rozwodowej to podnieść trzeba, że brak precyzji w tym zakresie nie może potwierdzać zasadności zarzutu. Według relacji tych świadkówR. P.w dniu 2 grudnia 2009 r. czekał w okolicach Sądu Okręgowego w Warszawie na pokrzywdzonego i to o takiej porze, że kiedy wyszedł on z sądu po rozprawie rozwodowej doszło do spotkania obu mężczyzn. Okoliczności tego spotkania opisują obaj mężczyźni i zgodzić się trzeba z Sądem I instancji, że są to relacje jednoznaczne, zbieżne i nie zwierające sprzeczności. Również należy zgodzić się, iż zeznania dotyczące wcześniejszych prób nawiązania kontaktu zM. G. (1)przezR. P.podawane przez obu świadków w pełni ze sobą korelują. Nie ma racji obrońca oskarżonej (adw.N. C.) twierdząc, żeR. P.znał adres zamieszkania pokrzywdzonego, a tym samym opisywane próby nawiązania kontaktu zM. G. (1)były zbędne.R. P.znał jedynie miejsce zamieszkania pokrzywdzonego, bowiem jak wynika z jego zeznań i zeznańM. B.zostało one jemu wskazane przez oskarżoną. Nie znał numeru telefonu, numeru mieszkania, a ponieważ jest to osiedle strzeżone i ochrona nie udziela informacji tego rodzaju nie miał możliwości nawiązania kontaktu poprzez złożenie wizyty w mieszkaniu pokrzywdzonego. Dlatego niejednokrotnie przyjeżdżał swoim samochodem w miejsce zamieszkania pokrzywdzonego, jednak nie udało się mu nawiązanie w ten sposób z nim kontaktu.
Nie jest w sprawie kwestionowane, żeR. P.wraz zM. B.podjęli decyzję o poinformowaniu o zamierzeniach oskarżonej odnośnie pozbawienia życia pokrzywdzonego jego samego a nie policji. Nie można uznać, aby była to okoliczność dezawuująca wiarygodność zeznań tych świadków, a tym bardziej jeśli zważy się na podawane przezR. P.motywy tego rodzaju działania. Nie można też pominąć obaw obojga świadków co do własnego postępowania w zakresie formalnego przyjęcia „zlecenia” oskarżonej.
Można zgodzić się z apelacją adw.M. D., że Sąd Okręgowy „nie omówił okoliczności złożenia (przezR. P.– przyp.SA) zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa”. Sąd ustalił ten fakt i bezspornym jest, że do takiego zawiadomienia ze stronyR. P.doszło. To, że do Komendy Stołecznej Policji udał się on z pełnomocnikiem nie jest okolicznością, której należałoby nadać zasadniczą rangę, a tym bardziej w aspekcie wiarygodności zeznań tego świadka. Natomiast pogląd autorki apelacji zdaje się dotyczyć tego aspektu i to w konfrontacji z konkretną osobą pełnomocnika, co jest nie tylko niezrozumiałe z braku uzasadnienia apelacji również w tym zakresie. Warto zauważyć, żeM. G. (1)nie ukrywał faktu, że to on pomógłR. P., który zdecydował się zawiadomić policje, w nawiązaniu kontaktu z adwokatem, co w praktyce nie jest działaniem odosobnionym, a w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, aby ta okoliczność przełożyła się na złożenie fałszywych zeznań przezR. P.i aby rolę w tym zakresie odegrał wskazywany pełnomocnik.
Apelacja ww. obrońcy kwestionując ocenę zeznańR. P.,M. B.iM. G. (1)stawia zarzut niewyjaśnienia i niewskazania istotnych sprzeczności pomiędzy tym zeznaniami, skrajnie wybiórczym przywołaniu tych zeznań i przypisywanieR. P.twierdzeń, których nie wygłosił. Mimo tak kategorycznych stwierdzeń apelacja poza ich wyartykułowaniem nie zawiera dla nich uzasadnienia, nie wykazuje jakichkolwiek sprzeczności, czy okoliczności, który mogłyby uzasadnić tezę o „skrajnie wybiórczym” przywołaniu zeznań ww. świadków. Są to gołosłowne twierdzenia i nie tylko dlatego, że autorka apelacji nie powołała argumentów dla ich potwierdzenie, ale dlatego, że takich argumentów być nie może, o czym przekonuje treść zeznań ww. świadków.
Nie można też uznać za zasadne twierdzenie apelacji adw.N. C., iż zeznaniaR. P.iM. B.nie znajdują potwierdzenia w pozostałych dowodach. Dowody te wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i są to zeznaniaM. G. (1),J. T., bilingi telefoniczne wskazujące na rozmowy telefoniczne oskarżonejE. W.zR. P.nasilone w listopadzie 2009 r. i trwające do dnia 3 grudnia 2009 r. (k 27,160,638), na jedną rozmowę telefoniczną pomiędzyM. G. (1)iR. P.o godz. 18:21 w dniu 2 grudnia 2009 r., zdjęcia zabezpieczone w telefonieR. P., a także nagranie z rozmowy oskarżonej zM. B..
Nie uszły uwagi Sądu I instancji zeznaniaR. P.odnośnie wykasowania wiadomości tekstowych w swoim telefonie, przy czym jak wyjaśnił jeżeli chodzi o wiadomości od oskarżonej to były one sporadyczne i zawierały krótkie pytanie typu „czy jest w domu”, a chodziło oM. G. (1). Jeżeli chodzi o tego rodzaju korespondencję międzyR. P.aJ. T.na potrzeby wykazania oskarżonej, iż prowadzi on działania zmierzające do realizacji jej planu zabójstwaM. G. (1)to trudno uznać wykasowanie ich nieumyślne, skoro „te głupie” sms-y stanowić mogłyby dowód przeciwko obu mężczyznom jako „planującym zabójstwo”. Warto zauważyć, iż jedynie zabezpieczono treść jednego sms wysłanego doR. P.przezJ. T.z dnia 4 grudnia 2009 r. odnoszącego się do realiów niniejszej sprawy (k 40), a ponadto wykaz połączeń telefonicznych zawarty na k 1007-1044 wskazuje na liczne sms pomiędzyR. P.aJ. T..
Jeżeli chodzi o zeznaniaM. G. (1)to Sąd Okręgowy dokonał ich analizy i należy podzielić stanowisko tegoż Sądu, że brak jest okoliczności, które podważałyby wiarygodność jego zeznań. Relacja pokrzywdzonego odnośnie spotkania zR. P.pozostaje w pełnej korespondencji z zeznaniami tego świadka, potwierdzają ją zeznaniaM. B., jak też bilingi telefoniczne, z których wynika jeden telefoniczny kontakt pokrzywdzonego zR. P.w dniu 2 grudnia 2009 r. już po osobistym spotkaniu po rozprawie rozwodowej. Słusznie Sąd ten uznał, że zeznania tych świadków w pełni też korespondują jeśli chodzi o okoliczności związane ze śledzeniem pokrzywdzonego przezR. P.i próbami nawiązania kontaktu. Wbrew twierdzeniom skarżących zeznaniaM. M. (3)(k 2111),I. R.((...)) iM. G. (3)(k 2619) nie przeczą zeznaniom pokrzywdzonego w tym zakresie. Pokrzywdzony, jak wynika z zeznań tych świadków, na spotkaniu towarzyskim przekazał im informacje, że jest śledzony przez żonę. Apelacje nie wyjaśniły i nie wykazały dlaczego zeznania ww. świadków, odnośnie tego, że nie traktowali oni poważnie relacjiM. G. (1)i że na tym spotkaniu nie wyraził on woli przeglądania nagrania z kamery, miałyby podważać wiarygodność zeznańM. G. (1)odnośnie działania oskarżonej w ramach postawionych jej zarzutów. Argumentów tym zakresie nie znalazł również Sąd odwoławczy.
Apelacja adw.M. D.uznaje, iż w zeznaniachM. G. (1)występują sprzeczności co do określanego przez niego motywu działania oskarżonej. W jaki sposób ta okoliczność mogłaby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku apelacja nie wyjaśnia, a przede wszystkim nie zauważa, że twierdzenia pokrzywdzonego co do motywu działania oskarżonej stanowią jedynie jego osobiste przypuszczenia czy przekonania, które nie muszą odzwierciedlać rzeczywistego motywu działania oskarżonej. Rozszerzenie tego przypuszczenia czy przekonania pokrzywdzonego nastąpiło, jak przyznał, w wyniku wiedzy uzyskanej w związku z kilkuletnim procesem, co spowodowało, że uznał, iż motyw działania oskarżonej to składowa kilku elementów, a nie tylko jeden początkowo określany.
Apelacja powyżej wskazanej obrońcy również nie wyjaśnia jakie znaczenie dla oceny zeznańM. G. (1)mogą mieć zeznaniaM. R.(nieR.–przyp.SA). Z zeznań tego świadka wynika, iż pokrzywdzony interesował się tym co się dzieje u oskarżonej, czego on sam nie kwestionuje, a świadek ten mając wiedzę z obserwacji sąsiedzkich, z rozmowy z oskarżoną, a także z rozmów z gosposią oskarżonej, tę swoją wiedzę przekazał pokrzywdzonemu (k 2759).
Nie można też uznać, aby brak rozważań Sądu Okręgowego odnośnie notatki zwartej na k 13 stanowił uchybienie, o którym mowa wart. 438 pkt 2 kpk, w tym uchybienie w aspekcie oceny zeznańM. G. (1). Również brak jest podstaw, aby uznać za tego rodzaju uchybienie Sądu Okręgowego, że przy analizie zeznań świadkaA. Ś.nie uwzględniono faktu, że świadek ta pozostawała w „zażyłych stosunkach” z pokrzywdzonym i jego partnerkąM. G. (2)oraz że nawiązała kontakt z byłym komendantem policji po dniu 2 grudnia 2009 r. Te okoliczności wynikają z zeznań tego świadka (k 2312), jednak jedynie za osobisty pogląd skarżącej należy uznać podejrzenie, że kontaktA. Ś.z byłym komendantem policji w celu uzyskania porady „co robić” w sytuacji, gdy zostało zlecone zabójstwo pokrzywdzonego przez oskarżoną, skutkować mógł nieprofesjonalnym prowadzeniem śledztwa, a w konsekwencji niezasadnym postawieniem zarzutów oskarżonej. Świadek ta na temat zdarzenia, poza ogólnie przedstawionym jej faktem, nie miała wiedzy i w tym zakresie jej zeznania pozostawały bez wpływu na treść zaskarżonego wyroku, dlatego nie można przyznać racji adw.N. C., iż nieujawnienie zeznań tego świadka z rozprawy cywilnej na okoliczność znajomości z pokrzywdzonym stanowi uchybienie, które mogło mieć wpływ na treść przedmiotowego rozstrzygnięcia.
Również nie można dopatrzyć się znaczenia dla zasadności zarzutów apelacji, a w konsekwencji dla treści zaskarżonego wyroku, podnoszonych okoliczności dotyczących zażywania przez pokrzywdzonego kokainy w okresie zamieszkiwania z oskarżoną oraz dotyczących stanowiska Sądu I instancji, iż pokrzywdzony zapewniał oskarżonej „dostatnie życie”. Ta ostatnia okoliczność pozostać musi bez znaczenia, bowiem motywem działania oskarżonej nie było pozbawienie jej przez pokrzywdzonego w wyniku wyprowadzenia się „dostatniego życia”. Bezspornym jest, że oskarżona od czasu postępowania spadkowego po ojcu dysponowała znacznym majątkiem i tak było w okresie objętym zarzutem aktu oskarżenia.
Nie można też czynić zarzutu Sądowi I instancji, iż uwzględnił bezsporny w sprawie fakt, że oskarżona odziedziczyła po ojcu znaczny majątek przedstawiając w postępowaniu sądowym ustny testament. Bezspornym też jest, co również wynika z akt sprawy, że postanowienie to z dnia 3 lutego 2004 r. zostało zmienione i obecnie prawomocne jest postanowienie o nabycie spadku po ojcu oskarżonej z dnia 13 kwietnia 2014 r. stwierdzające nabycie ustawowe przez żonę, oskarżoną i jej brata (k 2644, 2751) Uwzględnienie tych okoliczności jako mających miejsce w rzeczywistości nie narusza, wbrew zarzutowi apelacji,art. 8 kpk. Nie można też przyjąć, aby okoliczności związane ze sfałszowaniem testamentu mogły mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, bowiem są to niezwiązane ze sobą zdarzenia tak faktami jak i czasowo. Dlatego w tym zakresie nie można podzielić stanowiska Sądu Okręgowego, a tym bardziej, że jego przyjęcie narusza, jak słusznie podnoszą skarżący, przepisart. 443 kpk. W tym zakresie odwoływanie się przez skarżącą do zeznańM. G. (1)iZ. S.składanych w postępowaniach cywilnych na okoliczność testamentu nie są dowodami, którym należało by nadać zasadniczą rangę w niniejszym procesie.
Nie zostało wykazane w apelacji, aby powołane postępowanie przygotowawcze prowadzone z inicjatywyE. W.prawomocnie umorzone przez prokuratora w sprawie 4 Ds. 1004/14 mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, natomiast jeżeli chodzi o postępowanie w sprawie 1 Ds. 365/15 z inicjatywyM. G. (1)to, wbrew twierdzeniu obrońcy, nadal się ono toczy po uchyleniu postanowienia umarzającego dochodzenie.
Dokonując analizy i oceny zeznańM. G. (1)Sąd I instancji uwzględnił sytuację między stronami przed wniesieniem przez oskarżoną pozwu o rozwód jak też i po tej czynności, fakt złożenia pozwu o odwołanie darowizny oraz to, że strony wzajemnie wytaczają sobie różne sprawy. W tym zakresie również analizował wyjaśnienia oskarżonejE. W.z uwzględnieniem kolejnych wersji odnośnie przedmiotowej sprawy. Tak więc nie uszło uwagi Sądu I instancji, iż oskarżona nie przyznając się do winy wyjaśniała, że pomówieniaR. P.są spreparowane, sfingowane przez jej męża, który wie, że złożyła pozew o odwołanie darowizny, że przedmiotowa sprawa jest po to, aby nie mogła wpłacić wpisu 100 tys. zł., a na rozprawie podała także, iż sprawa jest odwetemR. P.za to, że zwróciła się do niego w dniu 1 grudnia 2009 r. o zwrot pożyczonej jemu kwoty 5000 zł, której zabezpieczenie stanowił weksel.
Przypomnieć trzeba, że oskarżona w dniu 20 marca 2009 r. wniosła pozew o rozwód, w dniu 28 stycznia 2016 r. zapadł nieprawomocny wyrok, którym orzeczono rozwód małżeństwa oskarżonej zM. G. (1)z jej winy (k 3110) i obecnie sprawa oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy odwoławczej. W dniu 20 listopada 2009 r. został złożony przez oskarżoną pozew odwołanie darowizny z dnia 15 stycznia 2007 r. (k 349), w dniu 7 grudnia 2009 r. został uiszczony przez syna oskarżonejT.wpis w wysokości 100 tys. (k 354), odpis pozwu pokrzywdzony otrzymał w dniu 28 grudnia 2009 r. (k 1741), umowa pożyczki kwoty 5000 zł. zR. P.została zawarta w dniu 7 listopada 2009 r. (k 1152), wyrok w sprawie II C 118/11 zasadzający tę kwotę na rzecz oskarżonej zapadł w dniu 30 października 2011 r.(k 1937). Kolejność powyższej wskazanych czynności słusznie została przez Sąd I instancji skonfrontowana z wyjaśnieniami oskarżonej, bowiem niewątpliwie jest to elementem ustalania wiarygodności wyjaśnień oskarżonej. Wyjaśnienia oskarżonej zostały przez Sąd Okręgowy rozważone tak co do ich treści, jak i w korelacji z pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie. Apelacje nie przedstawiają argumentów, które mogłyby podważyć co do istoty stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd ten odniósł się do każdej z powołanych przez oskarżoną okoliczności wykazując, że nie mogą one stanowić o tym, żeM. G. (1)„spreparował’” dowody i „sfingował” całą sprawę. Nie wskazują na takie postępowanie pokrzywdzonego także powołane przez oskarżoną dowody w postaci zeznań świadkówM. M. (3),I. R.,M. G. (3)czyL. K.. Są to wspólni znajomi stron, których wiedza ogranicza się do zasłyszanych informacji, przypuszczeń przekazywanych sobie w czasie towarzyskich spotkań. Natomiast powoływane w apelacji zeznaniaL. K.w zakresie słów jakich użył jej mąż w czasie „kłótni przedrozwodowej” nie mogą być wyznacznikiem wiarygodności wyjaśnień oskarżonej, co nawet wynika z tych zeznań, bowiem sama świadek stwierdziła, że nie wie, co mąż, wypowiadając cytowane w apelacji słowa, miał na myśli (k 2466).
Nie można czynić zarzutu Sądowi I instancji, jak chce adw.M. Z., że przy analizie wyjaśnień oskarżonej Sąd uwzględnił wnioski opinii sądowo-psychiatrycznej wraz opinii psychologicznej charakteryzujące osobowość oskarżonej (k 944,1787). Niewątpliwie nie jest to dowód przesądzający o winie oskarżonej, niemniej jednak na tyle istotny, iż musi znaleźć się, tak ja i inne istotne dowody, w zainteresowaniu sądu orzekającego, szczególnie ze względu na konieczność dokonania ustaleń w zakresie zamiaru, pobudek działania oskarżonej i emocji temu towarzyszących, a te elementy stanowią swoiste procesy psychiczne, często warunkowego typem osobowości.
W tym aspekcie stanowisko skarżącego odnośnie „oczekiwanie” oskarżonej na danie „zlecenia” przez kilka miesięcy, bo od powzięcia wiedzy o partnerce jej męża, jest pozbawione zasadności. Bezspornym jest, że oskarżonaR. P.poznała właśnie po kilku miesiącach, kiedy efekty przyniosły jej zabiegi w poszukiwaniu świadków do sprawy rozwodowej. Dopiero z biegiem czasu po „zaprzyjaźnieniu” się z nim iM. B., a więc zdobyciu zaufania i rozwoju sytuacji oskarżona wyartykułowała swój zamiar.
Odnośnie zarzutów apelacji w zakresie procesowego wykorzystania nagrania rozmowy oskarżonejE. W.zM. B.to uprawnienie sądu w tym zakresie zostało przesądzone przez Sąd Najwyższy w wyroku kasacyjnym w tej sprawie, nadto takie stanowisko znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2016 r. III KK 127/16 (OSNKW 2016 nr 2 poz. 10). W związku z tym odstąpiono od rozważania argumentów apelacji w tym zakresie.
Jedynie należy stwierdzić, iż nie można uznać, abyM. G. (1)wszedł w posiadanie tego nagrania za pośrednictwem przestępstwa. Nie można też uznać, iż nagranie to jako dowód podlega automatycznej dyskwalifikacji ze względu na nieustalone jednoznacznie okoliczności posiadania przez pokrzywdzonego tego nagrania oraz złożenia go w Sądzie dopiero w toku ponownego rozpoznania sprawy.
Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu meriti, że wiarygodność zeznańR. P.iM. B.została potwierdzona nagraniem rozmowy jaka odbyła się między oskarżoną aM. B.na kilka dni przed rozprawą rozwodową stron. To, że jest to rozmowa dwóch ww. kobiet wynika jednoznacznie z opinii biegłejA. M., jak też miejsce nagrywania tej rozmowy (k 2347, 2349, 2351, 2504, 2618). W sytuacji gdy wiadomym jest, żeM. B.nie miała prawa jazdy i samochodu, to trafny jest wniosek Sądu, iż rozmowę tę (tak jak rozmowy z innymi osobami) nagrała oskarżona w swoim samochodzie podczas spotkania zM. B.. Z nagranych słów świadka wynika, ze to ona wsiada do samochodu oskarżonej, że rozmowa toczy się w samochodzie, a świadek w toku swoich zeznań opisała to spotkanie z oskarżoną. W tym zakresie zarzuty apelacji adw.N. C.są chybione, tak jak i domaganie się dopuszczenia jako dowód w sprawie nagranej przez oskarżoną już w toku niniejszego postępowania rozmowy zG. P.nie dotyczącej okoliczności przedmiotowej sprawy.
Nie można też podzielić stanowiska apelacji odnośnie dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny nagranej rozmowy między oskarżoną aM. B.. Już tylko zacytowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jedne z pierwszych nagranych wypowiedziM. B.w sposób jasny określają jeden z celów spotkania. Świadek relacjonuje oskarżonej „wydarzenia” z poprzedniego dnia wobec pokrzywdzonego w jakich uczestniczyć miałR. P.i inne osoby, w tym osoba z bronią. Niewątpliwie nie jest to codzienna sytuacja i wypowiedź, a mimo to pozostaje bez żadnej reakcji oskarżonej w tym względzie. Dalsze fragmenty wypowiedziM. B.cytowane przez Sąd też trafnie zostały uznane za mające znaczenie dla oceny istotnych w sprawie dowodów. Podnieść trzeba, że słusznie Sąd Okręgowy odwołuje się do nagrania rozmowy, a nie tylko stenogramu, bowiem stenogram oddaje treść rozmowy, natomiast rzeczywisty przebiegu rozmowy dwóch ww. kobiet, sposób prowadzenie rozmowy i sposób wypowiedzi, modulacja głosów, atmosfera rozmowy, emocje towarzyszące tej rozmowie są możliwe do ustalenia tylko na podstawie nagrania. Powyższe okoliczności nie są przecież obojętne dla dokonania ustaleń, a przede wszystkim dla odtworzenia rzeczywistego przebiegu, treści rozmowy oraz intencji osób ją prowadzących.
W nawiązaniu do powodów uchylenia wyroku Sądu Apelacyjnego przez Sąd Najwyższy obecny Sąd odwoławczy dopuścił dodatkowo dowód z uzupełniającej opinii fonoskopijnej biegłej z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji wP.celem odsłuchania nagrania i w miarę możliwości uzupełnienia istniejącej opinii o fragmenty dotychczas nieodczytane, ze szczególnym uwzględnieniem treści rozmowy od 68 minuty i ok. 52 sekundy – stenogram k 2418-2419. Opinia ta nie wykluczyła słyszalnego przez Sąd Okręgowy stwierdzenia oskarżonej w odpowiedzi na wątpliwościM. B.– „do dna” „u mnie zawsze jest do dna”. Nie można uznać, wbrew apelacji, aby stanowisko Sądu Okręgowego w tym zakresie było dowolnym, a odczytany fragment rozmowy zinterpretowany niewłaściwie, a przede wszystkim aby ocena tej rozmowy wykraczała poza graniceart. 7 kpk.
Na obecnym etapie postępowania należy zauważyć, iż wyjaśnieniom oskarżonej przeczą w sposób zdecydowany ustalenia i wskazane przez Sąd I instancji dowody w zakresie czynu przypisanego oskarżonej w ramach zarzutu zart. 13 § 1 kkw zw. zart. 18 § 2 kkw zw. zart. 239 § 1 kktego samego aktu oskarżenia, w którym zawarto przedmiotowy zarzut a prawomocnie osądzonego.
Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, iż apelacje nie podważyły ustaleń Sądu Okręgowego, które zostały dokonane na podstawie całokształtu istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów. Dowody te zostały poddane analizie w sposób kompleksowy, a ich ocena nie narusza zasady wyrażonej wart. 7 kpk.
To, że oskarżonaE. W.nie przyznała się do dokonania zarzucanych jej czynów stanowi fakt procesowy równoprawny z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Podlega zatem jako taki konfrontacji z tymi dowodami celem ustalenia jego wiarygodności. Sąd Okręgowy przeprowadził taka analizę i ocenę i wykazał jakie względy nie pozwalają na nadanie wyjaśnieniom oskarżonej waloru wiarygodności, w przeciwieństwie do zeznańR. P.iM. B.. Sąd ten swoje stanowisko odnośnie tych zeznań, a także wspierających je zeznańM. G. (1)przekonująco uzasadnił odwołując się także do wskazanych dowodów i okoliczności, które w sposób zdecydowany przeczą zarzutom apelacji.
W odniesieniu do zarzutów apelacji i wyjaśnień oskarżonej nie można nie zauważyć, iż to wyłącznie z inicjatywy oskarżonej doszło do bliskiej znajomości zM. B.iR. P.. To oskarżona poszukiwała świadków do sprawy rozwodowej za pośrednictwemM. S.i on skontaktował obie kobiety. Znajomość była kontynuowana na warunkach oskarżonej przez kilka miesięcy również zR. P.i dzięki temu otrzymał on pracę do wykonania u oskarżonej. Kontakty z oskarżoną obojga świadków przynosiły im pewne korzyści, w tym finansowe i nie byli oni zainteresowani ich zakończeniem.R. P.nie znał wcześniej oskarżonej, nie znał teżM. G. (1), ani pracowników jegorestauracji (...), bowiemM. J.poznał, gdy już od dłuższego czasu tam nie pracowała. Pracowała ona w tej restauracji jedynie na początku po jej otwarciu przez kilka miesięcy, po czym została zwolniona, bowiem większe kompetencje miałaM. G. (2)późniejsza partnerka pokrzywdzonego. Stosunki między tymi kobietami na początku pracy dobre zmieniły się z biegiem czasu na gorsze, a po zwolnieniuM. B.z pracy nie utrzymywała ona kontaktu z tymi osobami. Nie znała miejsca zamieszkaniaM. G. (1), oskarżonej,M. G. (2), jak też nie miała do nich numerów telefonu. W sprawie brak jest jakiegokolwiek dowodu, chociażby poszlaki, iżM. G. (1)z tymi świadkami kontaktował się, a w konsekwencji zawiązał „spisek” przeciwko oskarżonej, mający doprowadzić do postawienia jej w stan oskarżenia.
Okoliczności podnoszone przez oskarżoną nie znalazły potwierdzenia tak w odniesieniu doM. G. (1)jak iR. P.. Warto zwrócić uwagę, że z nagranej rozmowy kilka dni przed dniem 2 grudnia 2009 r. oskarżona jest pełna przyjaznych uczuć wobec rozmówczyni, nie ma mowy o zwrocie udzielonej pożyczki, wekslu, a nawet przypomnienia o zbliżającym się terminie zwrotu. Dopiero 2011 r. przynosi w tym zakresie zmianę sytuacji poprzez wytoczenie powództwa przez oskarżoną przeciwkoR. P.. Odnośnie kontaktu oskarżonej zR. P.w dniu 1 grudnia 2009 r. to trzeba zauważyć jego spontaniczną relację w tym zakresie. Świadek ten opisuje wizytę oskarżonej u niego w mieszkaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. po wykonaniu wcześniej przez nią do niego dwóch telefonów. Celem wizyty nie było domaganie się zwrotu pożyczki, ale pretensja oskarżonej o niewykonanie „zlecenie” zabójstwa, co powodowało konieczność uiszczenia wpisu od pozwu o odwołanie darowizny. Świadek nie potrafił precyzyjnie tego ostatniego faktu opisać ze względu na nieznajomość zagadnienia, niemniej jednak powyższe okoliczności wynikają w sposób jednoznaczny i korelują też z zeznaniamiM. B.jak i faktem, że wpis w kwocie 100 tys.zł rzeczywiście podlegał uiszczeniu. Również nie może budzić wątpliwości, mimo zaprzeczeń oskarżonej, że to ona kontaktowała się telefoniczne zR. P., a w ostatnim okresie były to kontakty częste. Brak jest dowodów, aby tego rodzaju kontakty istniały pomiędzyM. G. (1)aM. B., natomiast międzyM. G. (1)aR. P.kontakt telefoniczny w postaci jednego połączenia zarejestrowano tylko w dniu 2 grudnia 2009 r. już po osobistym spotkaniu.
Nagrana rozmowa telefoniczna między oskarżoną aM. B., okoliczności prawomocnie osądzonego czynu zarzucanego oskarżonej tym samym aktem oskarżenia to również dowody zaprzeczające wyjaśnieniom oskarżonej, a potwierdzające zeznania ww. świadków. Te wszystkie okoliczności słusznie doprowadziły Sąd Okręgowy do uznania winy oskarżonejE. W.za udowodnioną. Jeśli chodzi o motyw działania oskarżonej to trafnie podnoszą skarżący, iż ustalenia w tym zakresie nastąpiły z naruszeniemart. 443 kpk, bowiem Sąd ponownie rozpoznający sprawę dokonał jego rozszerzenia. Skoro Sąd ten przyjął, iż motyw działania oskarżonej był złożony i pośród jego elementów są też ustalone w toku poprzedniego rozpoznania sprawy to należy uznać, iż to uchybienie pozostało bez wpływu na treść zaskarżonego wyroku w powyżej omawianym zakresie.
Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji odnośnie oceny prawno-karnej czynu przypisanego oskarżonejE. W., którego uzasadnienie przedstawiono w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku.
Bezspornym jest, że w doktrynie prawa zarysowały się odmienne poglądy co do istnienia karalności zjawiskowych form przestępstwa w postaci podżegania i pomocnictwa na etapie ich usiłowania. Kwestia karalności usiłowania podżegania wywoływała początkowo znaczne kontrowersje, obecnie jednak można uznać za utrwaloną linię orzeczniczą o dopuszczalności karalności usiłowania formy zjawiskowej przestępstwa (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2003 r. I KZP 11/03, glosy do tej uchwały, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2008 r. V KK 343/07, wyroki Sądów Apelacyjnych: w Lublinie z dnia 21 stycznia 2014 r. II AKa 200/13; we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2013r. II AKa 1/13). Sąd Apelacyjny w obecnym składzie przyjmuje za ww. orzeczeniami w pełni przekonujący pogląd, że podżeganie może być popełnione w formie usiłowania, co ma miejsce wówczas, gdy podżegający bezskutecznie nakłania do konkretnego przestępstwa, jak i gdy bezskutecznie „podżega do podżegania”. Przyjętego stanowiska, również przez Sąd I instancji, nie podważa powołany w apelacji adw.M. Z.wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. III KK 156/ 06, jak też pogląd pierwszego Sądu odwoławczego w tej sprawie (sygn. II AKa 147/12), który został jedynie zasygnalizowany i nie zawiera umotywowania. W związku z powyższym przyjętą przez Sąd Okręgowy kwalifikację prawną przypisanego oskarżonej czynu uznano za prawidłową.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, iż w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji nie uwzględnił w swoich rozważaniach normy zawartej wart. 22 § 2 kk. Zdaniem Sądu odwoławczego przepis ten może być stosowany do wypadków usiłowania podżegania, bowiem nie można znaleźć racjonalnych argumentów przemawiających za tym, iż ma on zastosowanie tylko do podżegania dokonanego, a więc czynów, które ze swej istoty charakteryzują się wyższą społeczną szkodliwością niż usiłowanie. Dlatego uznano, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w stosunku do oskarżonej, co obligowało do nowego ukształtowania kary. Uwzględniając okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu przypisanego oskarżonejE. W., okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jako mające wpływ na wymiar kary, w tym stopień winy oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, przy czym w tym zakresie nie można podzielić stanowiska Sądu meriti, a tym bardziej wobec stwierdzenia uchybienia zart. 443 kpkw aspekcie motywów działania oskarżonej. Należy więc przyjąć, że czyn oskarżonej stanowił reakcję na zdarzenia ze sfery życia osobistego, związany był z silnymi emocjami, co przy dotychczasowym ustabilizowanym trybie życia oskarżonej (vide wywiad), niekaralności w czasie popełnienia przedmiotowego przestępstwa, nieskuteczności podjętych czynności sprawczych, które u podżeganego nie wzbudziły zamiaru popełnienia czynu głównego, uzasadnia zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie oskarżonej kary 5 lat pozbawienia wolności. Tak orzeczona kara zdaniem Sądu uwzględnia dyrektywy jej wymiaru, a także ustawowe cele jakie kara ma do spełnienia w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej. Orzeczono również wobec oskarżonej karę łączną uwzględniając zasadę absorpcji zastosowaną przez Sąd Okręgowy.
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny na mocyart. 437 § 2 kpkorzekł jak w wyroku.