Sąd Rejonowy w Goleniowie
II Wydział Karny
Sygnatura akt: II K 733/16
Data wyroku: 2017-11-13 00:00:00
Typ orzeczenia: SENTENCE, REASON
Sędziowie: Michał Tomala

Sygn. akt IV Ka 971/17

WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 listopada 2017 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie w IV Wydziale Karnym Odwoławczymw składzie:
Przewodniczący: SSO Michał Tomala
Protokolant: Monika Kucharska
przy udziale Prokuratora Prok. Okr. Andżeliki Werhun
po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r.
sprawyA. J.
oskarżonego zart. 244 kk
z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego
od wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie
z dnia 17 marca 2017r.sygn. akt II K 733/16

I
utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,

II
zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty.

SSO Michał Tomala
Sygnatura akt IV Ka 971/17

UZASADNIENIE
A. J.został oskarżony o to, że w okresie od 11 sierpnia 2014 r. do 5 kwietnia 2016 r. wmiejscowości W.(...)naruszył zakaz zbliżania się na odległość mniejszą niż 9 metrów doM. K. (1), orzeczonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 13 maja 2014 r. sygn. akt II K 218/14, to jest o czyn zart. 244 kk.
Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt II K 733/16 uznał oskarżonego za winnego dokonania zarzucanego mu czynu z tym, że jako czas przypisanego oskarżonemu czynu wskazuje okres od 11 sierpnia 2014 r. do 11 czerwca 2015 r. i za ten czyn na podstawieart. 244 kkw zw. zart. 37a kkw zw. zart. 34 § 1a pkt 1 kkiart. 35 § 1 kkwymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Nadto Sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe w całości.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonegoA. J., zaskarżając go w całości na korzyść oskarżonego. Orzeczeniu zarzucił:
1. obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na braku przyjęcia, iż czyn zarzucany oskarżonemu nie stanowi przestępstwa, gdyż jego społeczna szkodliwość jest znikoma w rozumieniuart. 1 § 2 kk;
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a polegający na przyjęciu, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego można uznać, że oskarżonyA. J.działał z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, mimo iżM. K. (2)zamieszkała z oskarżonym i z małoletnim synem stron dobrowolnie.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu zabronionego zarzuconego oskarżonemu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego, jako niezasadna, nie mogła stanowić podstawy do zmiany bądź uchylenia wyroku Sądu Rejonowego.
Wymaga w pierwszej kolejności wskazania, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, stan faktyczny w niniejszym postępowaniu nie zawiera uchybień, bowiem został oparty na poprawnie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, żaden zaś z jego elementów nie był podważony przez strony pod względem jego prawdziwości. Sąd pierwszoinstancyjny wyczerpująco wskazał które dowody oraz z jakich powodów uznał za wiarygodne, którym zaś tego przymiotu odmówił. I tak należy zauważyć przede wszystkim, że materiał dowodowy w postaci zeznań świadkaM. K. (1)(k. 17 – 18, 47 v),A. D.(k. 6 – 7, 61), wyjaśnień oskarżonego (k. 33 – 34) oraz dowody z dokumentów (k. 4, 42), których to prawdziwość nie była kwestionowana, wskazują jednoznacznie, iżA. J.zdawał sobie sprawę z faktu orzeczenia wobec niego zakazu zbliżania się doM. K. (1)oraz kontaktowania się z nią, jednak zakazów tych nie przestrzegał. Wymaga podkreślenia, co słusznie wskazał Sądmeriti, iż regułaart. 244 kkprzede wszystkim ma na celu ochronę przestrzegania orzeczonych zakazów sądowych, a których to złamania świadomie dopuścił się oskarżony, nie negując przy tym faktu kontaktowania się zM. K. (1)jak również zbliżania się do niej. Słuszne jest stanowisko Sądu I instancji w tym względzie, że bez znaczenia dla popełnienia czynu zart. 244 kkpozostaje zachowanieM. K. (1), w dalszym bowiem ciągu, pomimo poprawienia stosunków pomiędzy tym świadkiem a oskarżonym, obowiązywały orzeczone przez sąd zakazy, których toA. J.winien przestrzegać. Wobec tak ukształtowanych okoliczności bezpodstawne jest stwierdzenie, iż wina oskarżonego nie jest umyślna bądź nie działał on w zamiarze bezpośrednim, w istocie bowiem zarówno wina, jak i sprawstwo oskarżonego zostało dostatecznie wykazane w toku niniejszego postępowania, nie budząc przy tym żadnych wątpliwości Sąduad quem.
Należy dalej zauważyć, iż słusznie został również oceniony jako znaczny stopień winy czynu popełnionego przezA. J.. Oskarżony niewątpliwie zdawał sobie sprawę z orzeczonych wobec niego zakazów i mimo tej świadomości nie zastosował się do tychże rozstrzygnięć. Wymaga ponownie podkreślenia, iż dobrem którego naruszenia dopuścił sięA. J.jest wymiar sprawiedliwości oraz porządek prawny, które to winny być respektowane w każdej sytuacji. Niewątpliwie oskarżony w odniesieniu do zarzuconego mu czynu wykazał się brakiem poszanowania do orzeczeń sądowych, których to świadomie i uporczywie nie przestrzegał, a więc i określenie stopnia jego winy zgodnie z żądaniem obrońcy byłoby bezpodstawne.
W odniesieniu do orzeczonej względem oskarżonego kary należy wskazać, iż jest ona adekwatna do omówionego wyżej stopnia zawinienia sprawcy, jak również zgodna z wytycznymi zawartymi wart. 53 kkoraz wystarczająca do uświadomieniaA. J., iż jego zachowanie nie zasługuje na aprobatę i stanowi w istocie czyn zabroniony.
Wskazując na powyższe argumenty, nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, Sądad quemutrzymał je w mocy.
O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd Okręgowy orzekł na podstawieart. 636 § 1 kpkiart. 627 kpkw zw. zart. 634 kpkorazart. 2 ust. 1 pkt 2w zw. zart. 2 ust. 2w zw. zart. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonego od poniesienia tych należności.

SSO Michał Tomala
Zarzuty ów sprowadzał się do obrony twierdzenia, że oskarżony, który był w stanie nietrzeźwości ( tego skarżąca nie kwestionuje ), nie kierował pojazdem